Μοιραστείτε

 

Εκκλησιαστής 2

Αυτό το κεφάλαιο σε άλλες μεταφράσεις / κείμενα
Εβδομήκοντα,  Φίλος,  King James(Αγγλικά),  

ή πολύ απλά πατήστε "Κείμενα" για να δείτε και να συγκρίνετε τις διάφορες μεταφράσεις / κείμενα .
ΣτίχοςΒάμβας
1Ἐγὼ εἶπα ἐν τῇ καρδίᾳ μου, Ἐλθὲ τώρα, νὰ σὲ δοκιμάσω δι᾿ εὐφροσύνης· καὶ ἐντρύφα εἰς ἀγαθά· καὶ ἰδού, καὶ τοῦτο ματαιότης.
2Εἶπα περὶ τοῦ γέλωτος, Εἶναι μωρία· καὶ περὶ τῆς χαρᾶς, Τί φελεῖ αὕτη;
3Ἐσκέφθην ἐν τῇ καρδίᾳ μου νὰ εὐφραίνω τὴν σάρκα μου μὲ οἶνον, ἐνῷ ἔτι ἡ καρδία μου ἠσχολεῖτο εἰς τὴν σοφίαν· καὶ νὰ κρατήσω τὴν μωρίαν, ἑωσοῦ ἴδω τί εἶναι τὸ ἀγαθὸν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, διὰ νὰ κάμνωσιν αὐτὸ ὑπὸ τὸν οὐρανὸν πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς αὑτῶν.
4Ἔκαμον πράγματα μεγάλα εἰς ἐμαυτόν· ᾠκοδόμησα εἰς ἐμαυτὸν οἰκίας· ἐφύτευσα δι᾿ ἐμαυτὸν ἀμπελῶνας.
5Ἔκαμον δι᾿ ἐμαυτὸν κήπους καὶ παραδείσους καὶ ἐφύτευσα ἐν αὐτοῖς δένδρα παντὸς καρποῦ.
6Ἔκαμον δι᾿ ἐμαυτὸν δεξαμενὰς ὑδάτων, διὰ νὰ ποτίζω ἐξ αὐτῶν τὸ ἄλσος τὸ κατάφυτον ἐκ δένδρων.
7Ἀπέκτησα δούλους καὶ δούλας καὶ εἶχον δούλους οἰκογενεῖς· ἀπέκτησα ἔτι ἀγέλας καὶ ποίμνια περισσότερα ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ.
8Συνήθροισα εἰς ἐμαυτὸν καὶ ἀργύριον καὶ χρυσίον καὶ ἐκλεκτὰ κειμήλια βασιλέων καὶ τόπων· ἀπέκτησα εἰς ἐμαυτὸν άδοντας καὶ αδούσας καὶ τὰ ἐντρυφήματα τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων, πᾶν εἶδος παλλακίδων.
9Καὶ ἐμεγαλύνθην καὶ ηὐξήνθην ὑπὲρ πάντας τοὺς ὑπάρξαντας πρὸ ἐμοῦ ἐν Ἱερουσαλήμ· καὶ ἡ σοφία μου ἔμενεν ἐν ἐμοί.
10Καὶ πᾶν ὅ, τι ἐζήτησαν οἱ ὀφθαλμοὶ μου, δὲν ἠρνήθην εἰς αὐτούς· δὲν ἐμπόδισα τὴν καρδίαν μου ἀπὸ πάσης εὐφροσύνης, διότι ἡ καρδία μου εὐφραίνετο εἰς πάντας τοὺς μόχθους μου· καὶ τοῦτο ἦτο ἡ μερὶς μου ἐκ παντὸς τοῦ μόχθου μου.
11Καὶ παρετήρησα ἐγὼ ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις μου τὰ ὁποῖα ἔκαμον αἱ χεῖρές μου, καὶ ἐν παντὶ τῷ μόχθῳ τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα, καὶ ἰδού, τὰ πάντα ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος, καὶ οὐδὲν ὄφελος ὑπὸ τὸν ἥλιον.
12Καὶ ἐστράφην ἐγὼ διὰ νὰ παρατηρήσω τὴν σοφίαν καὶ τὴν μωρίαν καὶ τὴν ἀφροσύνην· διότι τί θέλει κάμει ἄνθρωπος ἐλθὼν μετὰ τὸν βασιλέα; ὅ, τι ἔκαμον ἤδη.
13Καὶ ἐγὼ εἶδον ὅτι ἡ σοφία ὑπερέχει τῆς ἀφροσύνης, καθὼς τὸ φῶς ὑπερέχει τοῦ σκότους.
14Τοῦ σοφοῦ οἱ ὀφθαλμοὶ εἶναι ἐν τῇ κεφαλῇ αὐτοῦ, ὁ δὲ ἄφρων περιπατεῖ ἐν τῷ σκότει· πλήν ἐγὼ ἐγνώρισα ἔτι ὅτι ἕν συνάντημα θέλει συναντήσει εἰς πάντας τούτους.
15Διὰ τοῦτο εἶπα ἐγὼ ἐν τῇ καρδίᾳ μου, Καθὼς συμβαίνει εἰς τὸν ἄφρονα, οὕτω θέλει συμβῆ καὶ εἰς ἐμέ· διὰ τί λοιπὸν ἐγὼ νὰ γείνω σοφώτερος; ὅθεν ἐσυμπέρανα πάλιν ἐν τῇ καρδίᾳ μου, ὅτι καὶ τοῦτο εἶναι ματαιότης.
16Διότι δὲν θέλει μένει διαπαντὸς ἡ μνήμη τοῦ σοφοῦ οὐδὲ τοῦ ἄφρονος· ἐπειδή ἐν ταῖς ἐπερχομέναις ἡμέραις τὰ πάντα θέλουσι πλέον λησμονηθῆ. Καὶ πῶς θέλει ἀποθάνει ὁ σοφὸς μετὰ τοῦ ἄφρονος;
17Διὰ τοῦτο ἐμίσησα τὴν ζωήν, διότι μοχθηρὰ ἐφάνησαν εἰς ἐμὲ τὰ ἔργα τὰ γενόμενα ὑπὸ τὸν ἥλιον· ἐπειδή τὰ πάντα ματαιότης καὶ θλίψις πνεύματος.
18Ἐμίσησα ἔτι ἐγὼ πάντα τὸν μόχθον μου, τὸν ὁποῖον εἶχον μοχθήσει ὑπὸ τὸν ἥλιον· διότι ἀφίνω αὐτὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον ὅστις θέλει σταθῆ μετ᾿ ἐμέ.
19Καὶ τίς οἶδεν ἄν θέλῃ εἶσθαι σοφὸς ἡ ἄφρων; καὶ ὅμως θέλει ἐξουσιάσει ἐπὶ παντὸς τοῦ μόχθου μου, τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα καὶ εἰς τὸν ὁποῖον ἔδειξα τὴν σοφίαν μου ὑπὸ τὸν ἥλιον· ματαιότης καὶ τοῦτο.
20Ὅθεν ἐγὼ στραφεὶς ἀπήλπισα τὴν καρδίαν μου περὶ παντὸς τοῦ μόχθου, τὸν ὁποῖον ἐμόχθησα ὑπὸ τὸν ἥλιον.
21Διότι εἶναι ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου ὁ μόχθος ἐστάθη ἐν σοφίᾳ καὶ γνώσει καὶ ἐν ὀρθότητι· καὶ ὅμως ἀφίνει αὐτὸν εἰς ἄλλον διὰ μερίδα αὐτοῦ, ὅστις δὲν ἐκοπίασεν εἰς αὐτόν· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ κακὸν μέγα.
22Διότι τίς φέλεια εἰς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ παντὸς τοῦ μόχθου αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τῆς θλίψεως τῆς καρδίας αὐτοῦ, εἰς τὰ ὁποῖα μοχθεῖ ὑπὸ τὸν ἥλιον;
23Ἐπειδή πᾶσαι αἱ ἡμέραι αὐτοῦ εἶναι πόνος, καὶ οἱ μόχθοι αὐτοῦ λύπη· καὶ τὴν νύκτα ἔτι ἡ καρδία αὐτοῦ δὲν κοιμᾶται· εἶναι καὶ τοῦτο ματαιότης.
24Δὲν εἶναι ἀγαθὸν εἰς τὸν ἄνθρωπον νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ κάμνῃ τὴν ψυχήν αὑτοῦ νὰ ἀπολαμβάνῃ καλὸν ἐκ τοῦ μόχθου αὐτοῦ; καὶ τοῦτο εἶδον ἐγὼ, ὅτι εἶναι ἀπὸ τῆς χειρὸς τοῦ Θεοῦ.
25Διότι τίς θέλει φάγει καὶ τίς θέλει ἐντρυφήσει ὑπὲρ ἐμέ;
26Ἐπειδή ὁ Θεὸς εἰς τὸν ἄνθρωπον τὸν ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ δίδει σοφίαν καὶ γνῶσιν καὶ χαράν· εἰς δὲ τὸν ἁμαρτωλὸν δίδει περισπασμόν, εἰς τὸ νὰ προσθέτῃ καὶ νὰ ἐπισωρεύῃ, διὰ νὰ δώσῃ αὐτὰ εἰς τὸν ἀρεστὸν ἐνώπιον αὐτοῦ· καὶ τοῦτο ματαιότης καὶ θλῖψις πνεύματος.







Σχετικά με το Copyright: