Μοιραστείτε

 

Θρήνοι 2

Αυτό το κεφάλαιο σε άλλες μεταφράσεις / κείμενα
Εβδομήκοντα,  Φίλος,  King James(Αγγλικά),  

ή πολύ απλά πατήστε "Κείμενα" για να δείτε και να συγκρίνετε τις διάφορες μεταφράσεις / κείμενα .
ΣτίχοςΒάμβας
1Πῶς περιεκάλυψεν ὁ Κύριος μὲ νέφος τὴν θυγατέρα Σιὼν ἐν τῇ ὀργῇ αὑτοῦ, κατέρριψεν ἀπὸ τοῦ οὐρανοῦ εἰς τὴν γῆν τὴν δόξαν τοῦ Ἰσραήλ, καὶ δὲν ἐνεθυμήθη ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς αὑτοῦ τὸ ὑποπόδιον τῶν ποδῶν αὑτοῦ!
2Ὁ Κύριος κατεπόντισε πάσας τὰς κατοικίας τοῦ Ἰακὼβ καὶ δὲν ἐφείσθη· κατέστρεψεν ἐν τῷ θυμῷ αὑτοῦ τὰ ὀχυρώματα τῆς θυγατρὸς Ἰούδα· κατηδάφισεν αὐτά· ἐβεβήλωσε τὸ βασίλειον καὶ τοὺς ἄρχοντας αὐτοῦ.
3Συνέθλασεν ἐν τῇ ἐξάψει τοῦ θυμοῦ αὑτοῦ πᾶν τὸ κέρας τοῦ Ἰσραήλ· ἔστρεψεν ὀπίσω τὴν δεξιὰν αὑτοῦ ἀπ᾿ ἔμπροσθεν τοῦ ἐχθροῦ· καὶ ἐξήφθη κατὰ τοῦ Ἰακὼβ ὡς πῦρ φλογερόν, κατατρῶγον τὰ πέριξ.
4Ἐνέτεινε τὸ τόξον αὑτοῦ ὡς ἐχθρός, ἔστησε τὴν δεξιὰν αὑτοῦ ὡς ὑπεναντίος, καὶ ἐφόνευσε πᾶν τὸ ἀρεστὸν εἰς τοὺς ὀφθαλμοὺς ἐν τῇ σκηνῇ τῆς θυγατρὸς Σιών· ἐξέχεεν ὡς πῦρ τὸν θυμὸν αὑτοῦ.
5Ὁ Κύριος ἔγεινεν ὡς ἐχθρός, κατεπόντισε τὸν Ἰσραήλ· κατεπόντισε πάντα τὰ παλάτια αὐτοῦ· ἠφάνισε τὰ ὀχυρώματα αὐτοῦ· καὶ ἐπλήθυνεν εἰς τὴν θυγατέρα Ἰούδα τὸ πένθος καὶ τὴν θλῖψιν.
6Καὶ ἐξέσπασε τὴν σκηνήν αὐτοῦ ὡς καλύβην κήπου· κατηφάνισε τὸν τόπον τῶν συνάξεων αὐτοῦ· ὁ Κύριος ἔκαμε νὰ λησμονηθῇ ἐν Σιὼν ἡ ἑορτή καὶ τὸ σάββατον, καὶ ἐν τῇ ἀγανακτήσει τῆς ὀργῆς αὑτοῦ ἀπέρριψε βασιλέα καὶ ἱερέα.
7Ὁ Κύριος ἀπέβαλε τὸ θυσιαστήριον αὑτοῦ, ἐβδελύχθη τὸ ἁγιαστήριον αὑτοῦ· συνέκλεισεν ἐν τῇ χειρὶ τῶν ἐχθρῶν τὰ τείχη τῶν παλατίων αὐτῆς· ἠλάλαξαν ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ Κυρίου ὡς ἐν ἡμέρᾳ ἑορτῆς.
8Ὁ Κύριος ἐβουλεύθη νὰ ἀφανίσῃ τὸ τεῖχος τῆς θυγατρὸς Σιών· ἐξέτεινε τὴν στάθμην, δὲν ἀπέστρεψε τὴν χεῖρα αὑτοῦ ἀπὸ τοῦ νὰ καταποντίζῃ, καὶ ἔκαμε νὰ πενθήσῃ τὸ περιτείχισμα καὶ τὸ τεῖχος· τὰ πάντα ἠτόνησαν ὁμοῦ.
9Αἱ πύλαι αὐτῆς ἐνεπήχθησαν εἰς τὴν γῆν· ἠφάνισε καὶ κατεσύντριψε τοὺς μοχλοὺς αὐτῆς· ὁ βασιλεὺς αὐτῆς καὶ οἱ ἄρχοντες αὐτῆς εἶναι ἐν τοῖς ἔθνεσι· νόμος δὲν ὑπάρχει· οὐδὲ οἱ προφῆται αὐτῆς εὑρίσκουσιν ὄρασιν παρὰ Κυρίου.
10Οἱ πρεσβύτεροι τῆς θυγατρὸς Σιών, κάθηνται κατὰ γῆς, σιωπῶντες· ἀνεβίβασαν χῶμα ἐπὶ τὴν κεφαλήν αὑτῶν, ἐζώσθησαν σάκκους· αἱ παρθένοι τῆς Ἱερουσαλήμ κατεβίβασαν τὰς κεφαλὰς αὑτῶν πρὸς τὴν γῆν.
11Οἱ ὀφθαλμοὶ μου ἐμαράνθησαν ὑπὸ τῶν δακρύων, τὰ ἐντόσθιά μου ταράττονται, ἡ χολή μου ἐξεχύθη εἰς τὴν γῆν, διὰ τὸν συντριμμὸν τῆς θυγατρὸς τοῦ λαοῦ μου, ἐπειδή τὰ νήπια καὶ τὰ θηλάζοντα ἐλιποψύχουν ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως.
12Εἶπον πρὸς τὰς μητέρας αὐτῶν, Ποῦ εἶναι σῖτος καὶ οἶνος; Ὁπότε ἐλιποθύμουν ἐν ταῖς πλατείαις τῆς πόλεως ὡς ὁ τραυματίας, ὁπότε ἡ ψυχή αὐτῶν ἐξεχέετο εἰς τὸν κόλπον τῶν μητέρων αὐτῶν.
13Τίνα νὰ λάβω μάρτυρα εἰς σέ; μὲ τί νὰ σὲ συγκρίνω, θυγάτηρ τῆς Ἱερουσαλήμ; Μὲ ποῖον νὰ σὲ ἐξομοιώσω διὰ νὰ σὲ παρηγορήσω, παρθένε, θυγάτηρ Σιών; Διότι ὁ συντριμμὸς σου εἶναι μέγας ὡς ἡ θάλασσα· τίς δύναται νὰ σὲ ἱατρεύσῃ;
14Οἱ προφῆταί σου εἶδον περὶ σοῦ μάταια καὶ ἀφροσύνην, καὶ δὲν ἐφανέρωσαν τὴν ἀνομίαν σου, διὰ νὰ ἀποστρέψωσι τὴν αἰχμαλωσίαν σου· ἀλλ᾿ εἶδον περὶ σοῦ φορτία μάταια καὶ πρόξενα ἐξώσεως.
15Πάντες οἱ διαβαίνοντες τὴν ὁδὸν ἐκρότησαν ἐπὶ σὲ χεῖρας· ἐσύριξαν καὶ ἔσεισαν τὰς κεφαλὰς αὑτῶν εἰς τὴν θυγατέρα τῆς Ἱερουσαλήμ, λέγοντες, Αὕτη εἶναι ἡ πόλις, περὶ τῆς ὁποίας ἐλέγετο, Ἡ ἐντέλεια τῆς ὡραιότητος, ἡ χαρὰ πάσης τῆς γῆς;
16Πάντες οἱ ἐχθροὶ σου ἤνοιξαν ἐπὶ σὲ τὸ στόμα αὑτῶν· ἐσύριξαν καὶ ἔτριξαν τοὺς ὁδόντας λέγοντες, Κατεπίομεν αὐτήν· αὕτη τῳόντι εἶναι ἡ ἡμέρα, τὴν ὁποίαν περιεμένομεν· εὕρομεν, εἴδομεν.
17Ὁ Κύριος ἔκαμεν ὅ, τι ἐβουλεύθη· ἐξεπλήρωσε τὸν λόγον αὑτοῦ, τὸν ὁποῖον διώρισεν ἀπὸ ἡμερῶν ἀρχαίων· κατέστρεψε καὶ δὲν ἐφείσθη, καὶ εὔφρανεν ἐπὶ σὲ τὸν ἐχθρόν· ὕψωσε τὸ κέρας τῶν ἐναντίων σου.
18Ἡ καρδία αὐτῶν ἐβόησε πρὸς τὸν Κύριον, Τεῖχος τῆς θυγατρὸς Σιών, καταβίβαζε ὡς χείμαρρον δάκρυα ἡμέραν καὶ νύκτα· μή δώσῃς παῦσιν εἰς σεαυτόν· ἄς μή σιωπήσῃ ἡ κόρη τῶν ὀφθαλμῶν σου.
19Σηκώθητι, βόησον τὴν νύκτα, ὅταν ἀρχίζωσιν αἱ φυλακαί· ἔκχεον τὴν καρδίαν σου ὡς ὕδωρ ἔμπροσθεν τοῦ προσώπου τοῦ Κυρίου· ὕψωσον πρὸς αὐτὸν τὰς χεῖράς σου, διὰ τὴν ζωήν τῶν νηπίων σου, τὰ ὁποῖα λιποθυμοῦσιν ἀπὸ τῆς πείνης ἐπὶ τῶν ἄκρων πασῶν τῶν ὁδῶν.
20Ἰδέ, Κύριε, καὶ ἐπίβλεψον, εἰς τίνα ποτὲ ἔκαμες οὕτω; Νὰ φάγωσιν αἱ γυναῖκες τὸν καρπὸν τῆς κοιλίας αὑτῶν, τὰ νήπια ἐν τοῖς σπαργάνοις αὐτῶν; Νὰ φονευθῶσιν ἐν τῷ ἁγιαστηρίῳ τοῦ Κυρίου ἱερεὺς καὶ προφήτης;
21Τὸ παιδίον καὶ ὁ γέρων κοίτονται κατὰ γῆς ἐν ταῖς ὁδοῖς· αἱ παρθένοι μου καὶ οἱ νεανίσκοι μου ἔπεσον ἐν μαχαίρᾳ· ἐφόνευσας ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς σου, κατέσφαξας, δὲν ἐφείσθης.
22Προσεκάλεσας πανταχόθεν, ὡς ἐν ἡμέρᾳ πανηγύρεως, τοὺς τρόμους μου, καὶ οὐδεὶς ἐσώθη οὐδὲ ὑπελείφθη ἐν τῇ ἡμέρᾳ τῆς ὀργῆς τοῦ Κυρίου· ἐκείνους, τοὺς ὁποίους ἐσπαργάνωσα καὶ ηὔξησα, ὁ ἐχθρὸς μου συνετέλεσεν αὐτούς.







Σχετικά με το Copyright: