Μοιραστείτε

 

Ματθαίος 22

Αυτό το κεφάλαιο σε άλλες μεταφράσεις / κείμενα
Φίλος,  King James(Αγγλικά),  Westcott-Hort (κριτικό κείμενο),  Βυζαντινό Κείμενο  

ή πολύ απλά πατήστε "Κείμενα" για να δείτε και να συγκρίνετε τις διάφορες μεταφράσεις / κείμενα .
ΣτίχοςΒάμβας
1Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς πάλιν εἶπε πρὸς αὐτοὺς διὰ παραβολῶν, λέγων·
2Ὡμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἄνθρωπον βασιλέα, ὅστις ἔκαμε γάμους εἰς τὸν υἱὸν αὑτοῦ·
3καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὑτοῦ νὰ καλέσωσι τοὺς προσκεκλημένους εἰς τοὺς γάμους, καὶ δὲν ἤθελον νὰ ἔλθωσι.
4Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους, λέγων· Εἴπατε πρὸς τοὺς προσκεκλημένους· Ἰδού, τὸ γεῦμά μου ἡτοίμασα, οἱ ταῦροί μου καὶ τὰ θρεπτὰ εἶναι ἐσφαγμένα καὶ πάντα εἶναι ἕτοιμα· ἔλθετε εἰς τοὺς γάμους.
5Ἐκεῖνοι ὅμως ἀμελήσαντες ἀπῆλθον, ὁ μὲν εἰς τὸν ἀγρὸν αὑτοῦ, ὁ δὲ εἰς τὸ ἐμπόριον αὑτοῦ·
6οἱ δὲ λοιποὶ πιάσαντες τοὺς δούλους αὐτοῦ ὕβρισαν καὶ ἐφόνευσαν.
7Ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ὠργίσθη, καὶ πέμψας τὰ στρατεύματα αὑτοῦ ἀπώλεσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ τὴν πόλιν αὐτῶν κατέκαυσε.
8Τότε λέγει πρὸς τοὺς δούλους αὑτοῦ· Ὁ μὲν γάμος εἶναι ἕτοιμος, οἱ δὲ προσκεκλημένοι δὲν ἦσαν ἄξιοι·
9ὑπάγετε λοιπὸν εἰς τὰς διεξόδους τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους ἄν εὕρητε καλέσατε εἰς τοὺς γάμους.
10Καὶ ἐξελθόντες οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τὰς ὁδούς, συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, κακοὺς τε καὶ καλούς· καὶ ἐγεμίσθη ὁ γάμος ἀπὸ ἀνακεκλιμένων.
11Εἰσελθὼν δὲ ὁ βασιλεὺς διὰ νὰ θεωρήσῃ τοὺς ἀνακεκλιμένους, εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον μή ἐνδεδυμένον ἔνδυμα γάμου,
12καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· Φίλε, πῶς εἰσῆλθες ἐνταῦθα μή ἔχων ἔνδυμα γάμου; Ὁ δὲ ἀπεστομώθη.
13Τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς πρὸς τοὺς ὑπηρέτας· Δέσαντες αὐτοῦ πόδας καὶ χεῖρας, σηκώσατε αὐτὸν καὶ ῥίψατε εἰς τὸ σκότος τὸ ἐξώτερον· ἐκεῖ θέλει εἶσθαι ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὁδόντων.
14Διότι πολλοὶ εἶναι οἱ κεκλημένοι, ὀλίγοι δὲ οἱ ἐκλεκτοί.
15Τότε ὑπῆγον οἱ Φαρισαῖοι καὶ συνεβουλεύθησαν πῶς νὰ παγιδεύσωσιν αὐτὸν ἐν λόγῳ.
16Καὶ ἀποστέλλουσι πρὸς αὐτὸν τοὺς μαθητὰς αὑτῶν μετὰ τῶν Ἡρωδιανῶν, λέγοντες· Διδάσκαλε, ἐξεύρομεν ὅτι ἀληθής εἶσαι καὶ τὴν ὁδὸν τοῦ Θεοῦ ἐν ἀληθείᾳ διδάσκεις καὶ δὲν σὲ μέλει περὶ οὐδενός· διότι δὲν βλέπεις εἰς πρόσωπον ἀνθρώπων·
17εἰπὲ λοιπὸν πρὸς ἡμᾶς, Τί σοὶ φαίνεται; εἶναι συγκεχωρημένον νὰ δώσωμεν δασμὸν εἰς τὸν Καίσαρα ἤ οὐχί;
18Γνωρίσας δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πονηρίαν αὐτῶν, εἶπε· Τί μὲ πειράζετε, ὑποκριταί;
19δείξατέ μοι τὸ νόμισμα τοῦ δασμοῦ· οἱ δὲ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν δηνάριον.
20Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· Τίνος εἶναι ἡ εἰκὼν αὕτη καὶ ἡ ἐπιγραφή;
21Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Τοῦ Καίσαρος. Τότε λέγει πρὸς αὐτούς· Ἀπόδοτε λοιπὸν τὰ τοῦ Καίσαρος εἰς τὸν Καίσαρα καὶ τὰ τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Θεόν.
22Καὶ ἀκούσαντες ἐθαύμασαν, καὶ ἀφήσαντες αὐτὸν ἀνεχώρησαν.
23Ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ προσῆλθον πρὸς αὐτὸν Σαδδουκαῖοι, οἱ λέγοντες ὅτι δὲν εἶναι ἀνάστασις, καὶ ἠρώτησαν αὐτόν, λέγοντες·
24Διδάσκαλε, ὁ Μωϋσῆς εἶπεν, Ἐὰν τις ἀποθάνῃ μή ἔχων τέκνα, θέλει νυμφευθῆ ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ τὴν γυναῖκα αὐτοῦ καὶ θέλει ἀναστήσει σπέρμα εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ.
25Ἦσαν δὲ παρ᾿ ἡμῖν ἑπτὰ ἀδελφοί· καὶ ὁ πρῶτος ἀφοῦ ἐνυμφεύθη ἐτελεύτησε, καὶ μή ἔχων τέκνον, ἀφῆκε τὴν γυναῖκα αὑτοῦ εἰς τὸν ἀδελφὸν αὑτοῦ·
26ὁμοίως καὶ ὁ δεύτερος, καὶ ὁ τρίτος, ἕως τῶν ἑπτά.
27Ὕστερον δὲ πάντων ἀπέθανε καὶ ἡ γυνή.
28Ἐν τῇ ἀναστάσει λοιπὸν τίνος τῶν ἑπτὰ θέλει εἶσθαι γυνή; διότι πάντες ἔλαβον αὐτήν.
29Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς, εἶπε πρὸς αὐτούς· Πλανᾶσθε μή γνωρίζοντες τὰς γραφὰς μηδὲ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ.
30Διότι ἐν τῇ ἀναστάσει οὔτε νυμφεύονται οὔτε νυμφεύουσιν, ἀλλ᾿ εἶναι ὡς ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ ἐν οὐρανῷ.
31Περὶ δὲ τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν δὲν ἀνεγνώσατε τὸ ῥηθὲν πρὸς ἐσᾶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ, λέγοντος·
32Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ; δὲν εἶναι ὁ Θεὸς Θεὸς νεκρῶν, ἀλλὰ ζώντων.
33Καὶ ἀκούσαντες οἱ ὄχλοι, ἐξεπλήττοντο διὰ τὴν διδαχήν αὐτοῦ.
34Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ἀκούσαντες ὅτι ἀπεστόμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, συνήχθησαν ὁμοῦ.
35Καὶ εἷς ἐξ αὐτῶν, νομικός, ἠρώτησε πειράζων αὐτὸν καὶ λέγων·
36Διδάσκαλε, ποία ἐντολή εἶναι μεγάλη ἐν τῷ νόμῳ;
37Καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις ἀγαπᾷ Κύριον τὸν Θεὸν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου.
38Αὕτη εἶναι πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.
39Δευτέρα δὲ ὁμοία αὐτῆς· Θέλεις ἀγαπᾷ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν.
40Ἐν ταύταις ταῖς δύο ἐντολαῖς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται κρέμανται.
41Καὶ ἐνῷ ἦσαν συνηγμένοι οἱ Φαρισαῖοι, ἠρώτησεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς,
42λέγων· Τί σᾶς φαίνεται περὶ τοῦ Χριστοῦ; τίνος υἱὸς εἶναι; Λέγουσι πρὸς αὐτόν· Τοῦ Δαβίδ.
43Λέγει πρὸς αὐτούς· Πῶς λοιπὸν ὁ Δαβὶδ διὰ Πνεύματος ὀνομάζει αὐτὸν Κύριον, λέγων,
44Εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν Κύριόν μου, Κάθου ἐκ δεξιῶν μου ἑωσοῦ θέσω τοὺς ἐχθροὺς σου ὑποπόδιον τῶν ποδῶν σου;
45Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δαβὶδ ὀνομάζῃ αὐτὸν Κύριον, πῶς εἶναι υἱὸς αὐτοῦ;
46Καὶ οὐδεὶς ἠδύνατο νὰ ἀποκριθῇ πρὸς αὐτὸν λόγον· οὐδ᾿ ἐτόλμησέ τις ἀπ᾿ ἐκείνης τῆς ἡμέρας νὰ ἐρωτήσῃ πλέον αὐτόν.







Σχετικά με το Copyright: