Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 19

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ἄκουσα σὰν μεγάλη φωνὴ ἀπὸ μεγάλο πλῆθος στὸν οὐρανὸ ποὺ ἔλεγαν· «Ἀλληλούια (Αἰνεῖτε τὸν Κύριον)! Ἡ σωτηρία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμι ἀνήκουν στὸ Θεό μας,

Καὶ ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ ἤκουσα σὰν φωνὴν μεγάλην πλήθους πολλοῦ λαοῦ, τὴν φωνὴν τῶν ἐν οὐρανῷ ἀγγέλων καὶ ἁγίων, οἱ ὁποῖοι ἔλεγον· Ἀλληλούϊα. Αἰνεῖτε τὸν Θεόν. Ἡ σωτηρία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμις ἀνήκει εἰς τὸν Θεόν μας.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἤκουσα σὰν φωνὴν μεγάλην λαοῦ πολλοῦ, τῶν εἰς τὸν οὐρανὸν ἀγγέλων καὶ ἁγίων, ποὺ ἔλεγαν· «ἀλληλούϊα (=αἰνεῖτε τὸν Κύριον)· ἡ σωτηρία καὶ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμις εἶναι τοῦ Θεοῦ μας καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον χορηγεῖτε.

καὶ οἱ τιμωρίες του εἶναι ὀρθὲς καὶ δίκαιες. Διότι τιμώρησε τὴν πόρνη τὴ μεγάλη, ποὺ διέφθειρε τὴ γῆ μὲ τὴν πορνεία της, καὶ ἔκανε ἐκδίκησι γιὰ τὸ αἷμα τῶν δούλων του ποὺ χύθηκε ἀπ’ αὐτή».

Τοῦ ἀνήκει ἡ δόξα, διότι εἶναι ὀρθαὶ καὶ δίκαιαι αἱ ἀποφάσεις καὶ αἱ κρίσεις του· διότι ἔκρινε καὶ κατεδίκασε τὴν πόρνην τὴν μεγάλην, τὴν νοητὴν Βαβυλῶνα, ἡ ὁποία μὲ τὴν εἰδωλολατρίαν της καὶ τὴν διαφθορὰν τῆς διέφθειρε τὴν γῆν. Καὶ ὁ Θεὸς ἐξεδικήθη τὸ αἷμα τῶν δούλων του, ποὺ ἐχύθη ἀπὸ τὴν χεῖρα αὐτῆς.

Ἂς εἶναι δοξασμένος πάντοτε, διότι εἶναι ἀληθιναὶ καὶ δίκαιαι αἱ κρίσεις καὶ αἱ ἀποφάσεις του· διότι ἔκρινε καὶ κατεδίκασε τὴν πόρνην τὴν μεγάλην, (τὴν φαύλη Βαβυλῶνα), ἡ ὁποία διέφθειρε τὴν γῆν μὲ τὴν φαυλότητά της, (κατεδίωκε τοὺς πιστούς) καὶ ὁ δίκαιος Θεὸς ἐξεδικήθη τὸ αἷμα τῶν πιστῶν δούλων του, ποὺ ἐχύθη ἀπὸ τὸ χέρι της».

Καὶ γιὰ δεύτερη φορὰ εἶπαν· «Ἀλληλούια (Αἰνεῖτε τὸν Κύριον)! Καὶ ὁ καπνός της (ἀπὸ τὴν πυρπόλησί της) ἀνεβαίνει αἰωνίως».

Καὶ εἶπαν διὰ δευτέραν φοράν· Ἀλληλούϊα. Καὶ ὁ καπνὸς τῆς πυρκαϊᾶς τῆς ἀναβαίνει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, διότι ἡ καταστροφή της εἶναι ὁριστικὴ καὶ αἰωνία.

Καὶ διὰ δευτέραν φορὰν εἶπαν· «ἀλληλούϊα· καὶ ὁ καπνὸς ἀπὸ τὸ καταστρεπτικὸν πῦρ, ποὺ τὴν ἐρήμωσε ὁριστικῶς, ἀνεβαίνει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων».

Καὶ ἔπεσαν οἱ εἰκοσιτέσσερες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσερα ζῳόμορφα ὄντα (ἄγγελοι) καὶ προσκύνησαν τὸ Θεὸ ποὺ κάθεται στὸ θρόνο, καὶ ἔλεγαν· «Ἀμήν, ἀλληλούια!».

Καὶ ἔπεσαν κάτω οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσαρα ζῷα καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν Θεόν, ποὺ κάθηται ἐπὶ τοῦ θρόνου λέγοντες· Ἀμήν, Ἀλληλούϊα. = Ναί· Αἰνεῖτε τὸν Θεόν.

Καὶ οἱ εἴκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι καὶ τὰ τέσσαρα ζῶα ἔπεσαν μὲ ἀπέραντον σεβασμὸν καὶ ἐπροσκύνησαν τὸν δίκαιον Θεόν, τὸν καθήμενον ἐπάνω εἰς τὸν θρόνον λέγοντες. «Ἀμήν, ἀλληλούϊα».

Καὶ μιὰ φωνὴ βγῆκε ἀπὸ τὸ θρόνο ποὺ ἔλεγε· «Αἰνεῖτε τὸ Θεό μας, ὅλοι οἱ δοῦλοι του καὶ οἱ σεβόμενοι αὐτόν, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι».

Καὶ φωνὴ ἀγγελικὴ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν θρόνον, ἡ ὁποία ἔλεγεν· Αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἡμῶν ὅλοι οἱ δοῦλοι του, ὅσοι φοβεῖσθε αὐτόν, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι.

Καὶ φωνὴ ἀγγέλων, τῶν περιστοιχούντων τὸν Θεόν, ἐβγῆκε ἀπὸ τὸν θρόνον, λέγουσα· «αἰνεῖτε τὸν Θεὸν ἡμῶν ὅλοι οἱ δοῦλοι αὐτοῦ καὶ οἱ φοβούμενοι αὐτόν, οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι».

Τότε ἄκουσα σὰν φωνὴ ἀπὸ μεγάλο πλῆθος καὶ σὰν βοὴ καταρρακτῶν καὶ σὰν κρότο ἰσχυρῶν βροντῶν. Ἔλεγαν· «Ἀλληλούια (Αἰνεῖτε τὸν Κύριον)! Διότι θριάμβευσε ὡς βασιλεὺς ὁ Κύριος ὁ Θεὸς ὁ παντοκράτωρ.

Καὶ ἤκουσα φωνὴν δυνατὴν σὰν φωνὴν λαοῦ πολλοῦ καὶ σὰν βοὴν νερῶν πολλῶν, ποὺ πίπτουν ἀπὸ ψηλὰ καὶ σὰν μπουμπουνητὸ βροντῶν δυνατῶν, ποὺ ἔλεγαν· Ἀλληλούϊα, διότι ἐβασίλευσε Κύριος ὁ Θεός μας, ὁ παντοκράτωρ.

Καὶ ἤκουσα σὰν φωνὴν πλήθους λαοῦ καὶ σὰν βοὴν πολλῶν ὑδάτων, ποὺ πίπτουν εἰς μεγάλους καταρράκτας, καὶ σὰν κρότους ἰσχυρῶν βροντῶν, ποὺ ἔλεγαν· «ἀλληλούϊα, διότι ἐβασίλευσε Κύριος ὁ Θεός, ὁ παντοκράτωρ.

Ἂς χαίρωμε καὶ ἂς ἀγαλλώμεθα καὶ ἂς τὸν δοξάσωμε, διότι ἔφθασεν ἡ ὥρα τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου, καὶ ἡ γυναῖκα του ἑτοίμασε τὸν ἑαυτό της.

Ἂς χαίρωμεν καὶ ἂς εὐφραινώμεθα γεμᾶτοι ἀπὸ ἀγαλλίασιν καὶ ἂς δώσωμεν τὴν δόξαν εἰς αὐτόν, διότι ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου, τοῦ πνευματικοῦ καὶ οὐρανίου καὶ αἰωνίου Νυμφίου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ἡ γυναῖκα του, ἡ πνευματικὴ Νύμφη Ἐκκλησία, ἐστόλισε καὶ ἑτοίμασεν ἑαυτήν.

Ἂς χαίρωμεν καὶ ἂς εὐφραινώμεθα καὶ ἂς δώσωμεν εἰς αὐτὸν δόξαν, διότι ἦλθεν ὁ καιρὸς νὰ γίνῃ ὁ γάμος τοῦ Ἀρνίου (τοῦ Χριστοῦ, τοῦ οὐρανίου νυμφίου) καὶ ἡ γυναίκα του (ἡ πνευματικὴ νύμφη, ἡ Ἐκκλησία) ἔχει ἑτοιμάσει τὸν εὐατόν της».

Καὶ δόθηκε σ’ αὐτὴ γιὰ νὰ φορέσῃ λινὴ στολὴ λαμπρή, καθαρή». Ἡ δὲ λινὴ στολὴ σημαίνει τὶς δόξες τῶν ἁγίων.

Καὶ τῆς ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν λαμπρὰ βυσσίνη στολὴ καθαρά, ποὺ συμβολίζει τὴν βασιλικήν της χάριν καὶ ἁγιότητα. Διότι τὸ βύσσινον ἔνδυμα εἶναι αἱ ἀρεταὶ τῶν ἁγίων τῆς θριαμβευούσης Ἐκκλησίας, τῆς νέας Ἱερουσαλήμ, τῆς αἰωνίας Νύμφης τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ ἐνδυθῇ λαμπρόν, ὁλοκάθαρον βύσσινον ἱμάτιον, διότι τὸ βύσσινον ἔνδυμα εἶναι αἱ ἀρεταὶ τῶν πιστῶν, αἱ ὁποῖαι ἀποτελοῦν ὁλόλαμπρον στόλισμα τῆς θριαμβευούσης εἰς οὐρανοὺς Ἐκκλησίας.

Ἔπειτα μοῦ λέγει (ὁ ἄγγελος)· «Γράψε· Μακάριοι (εὐτυχεῖς) οἱ προσκεκλημένοι στὸ δεῖπνο τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου». Ἐπίσης μοῦ λέγει· «Αὐτὰ τὰ λόγια εἶναι ἀληθινὰ καὶ εἶναι τοῦ Θεοῦ». (Ὁ σκοπὸς τῆς προφητείας εἶναι ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Ἰησοῦ ὡς Θεοῦ).

Καὶ μοῦ εἶπεν ὁ ἄγγελος· Γράψε· Μακάριοι εἶναι οἱ προσκαλεσμένοι εἰς τὸ δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου, οἱ ὁποῖοι θὰ μετέχουν τῆς αἰωνίου χαρᾶς καὶ μακαριότητος. Καὶ μοῦ εἶπεν· Αὐτοὶ οἱ λόγοι, ποὺ βεβαιώνουν τὴν μακαριότητα τῶν πιστῶν διὰ τῆς ἑνώσεώς των μὲ τὸν Χριστόν, εἶναι ἀληθεῖς, εἶναι λόγοι τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐν συνεχεία μου εἶπεν ὁ ἄγγελος· «γράψε· μακάριοι καὶ τρισευτυχισμένοι εἶναι οἱ προσκεκλημένοι εἰς τὸ βασιλικὸν δεῖπνον τοῦ γάμου τοῦ Ἀρνίου». Καὶ μοῦ εἶπεν ἀκόμη· «αὐτοὶ οἱ λόγοι, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὴν ἀτελείωτον μακαριότητα τῶν πιστῶν μετὰ τοῦ Χριστοῦ, εἶναι ἀληθινοί, λόγοι αὐτοῦ τοῦ Θεοῦ».

Ἔπεσα δὲ μπροστὰ στὰ πόδια του γιὰ νὰ τὸν προσκυνήσω (τὸν ἄγγελο). Ἀλλὰ μοῦ λέγει· «Πρόσεχε, μή! Εἶμαι σύνδουλος μὲ σένα, καθὼς μὲ τοὺς ἀδελφούς σου ποὺ δίνουν τὴ μαρτυρία γιὰ τὸν Ἰησοῦ. Τὸ Θεὸ νὰ προσκυνήσῃς. Διότι ὁ σκοπὸς τῆς προφητείας εἶναι ἡ τιμὴ πρὸς τὸν Ἰησοῦ [Σημ.: Ἤ, ἡ δόξα τοῦ Ἰησοῦ]».

Καὶ ἔπεσα ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τοῦ ἀγγέλου διὰ νὰ τὸν προσκυνήσω καὶ μοῦ εἶπε· πρόσεχε μὴ κάνῃς αὐτὸ καὶ μὴ μὲ προσκυνῇς. Εἶμαι σύνδουλός σου καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σου, ποὺ κρατοῦν τὴν ὁμολογίαν καὶ τὴν μαρτυρίαν τῆς πίστεὠς των εἰς τὸν Ἰησοῦν. Προσκύνησε τὸν Θεόν. Ἐὰν δὲ θέλῃς νὰ μὲ προσκυνήσῃς,ἐπειδὴ σοῦ προλέγω τὰ μέλλοντα, μάθε, ὅτι ἡ ὁμολογία καὶ ἡ μαρτυρία τῆς πίστεως πρὸς τὸν Ἰησοῦν, αὐτὴ χορηγεῖ τὸ προφητικὸν πνεῦμα.

Καὶ ἔπεσα ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια τοῦ ἀγγέλου, διὰ νὰ τὸν προσκυνήσω. Καὶ μοῦ εἶπε· «πρόσεχε μὴ κάμῃς κάτι τέτοιο· εἶμαι καὶ ἐγὼ σύνδουλός σου καὶ ἔνας ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς σου, ποὺ ἔλαβαν καὶ κρατοῦν τὴν ὁμολογίαν καὶ μαρτυρίαν τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν. Τὸν Θεὸν προσκύνησε· διότι ἡ προαγγελία, ποὺ σοῦ ἔκαμα ἐγὼ περὶ αὐτῶν ποὺ θὰ γίνουν εἰς τὸ μέλλον, δὲν προέρχεται ἀπὸ ἐμέ, ἀλλὰ δίδεται ὡς προφητικὸν χάρισμα ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν καὶ ὁμολογίαν τῆς πίστεως πρὸς τὸν Ἰησοῦν».

Τότε εἶδα τὸν οὐρανὸ ἀνοικτό, καὶ ἰδοὺ ἕνας ἵππος λευκός, καὶ ὁ ἀναβάτης του ὀνομάζεται Πιστὸς καὶ Ἀληθινὸς (ποὺ σημαίνει ὅτι εἶναι δίκαιος καὶ εὐθύς), καὶ κρίνει καὶ πολεμεῖ μὲ δικαιοσύνη.

Καὶ εἶδα τότε τὸν οὐρανὸν νὰ εἶναι ἀνοιγμένος καὶ ἰδοὺ ἄλογον ἄσπρο καὶ ὁ καβαλλάρης, ποὺ ἐκάθητο ἐπ’ αὐτοῦ, ἐκαλεῖτο ἄξιος πάσης ἐμπιστοσύνης (κριτὴς) καὶ ἀληθινὸς (γνήσιος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ) καὶ κρίνει μὲ δικαιοσύνην καὶ πολεμεῖ νικηφόρος καὶ θριαμβευτικῶς.

Καὶ εἶδον τὸν οὐρανὸν ἀνοικτόν. Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἵππος λευκὸς καὶ ὁ καθήμενος ἐπάνω εἰς αὐτὸν ἐκαλεῖτο ἀξιόπιστος κατὰ πάντα καὶ ἀληθινός, καὶ κρίνει καὶ δικάζει μὲ δικαιοσύνην καὶ πολεμεῖ μὲ ἀκατανίκητον δύναμιν.

Οἱ δὲ ὀφθαλμοί του εἶναι σὰν πύρινη φλόγα, καὶ στὸ κεφάλι του εἶναι στέμματα πολλά, καὶ ἐπάνω του ἔχει γραμμένα ὀνόματα (ποὺ σημαίνουν τὶς διάφορες ἰδιότητές του), καὶ ἕνα ὄνομα γραμμένο, τὸ ὁποῖο κανεὶς δὲν γνωρίζει (διότι κανεὶς δὲν γνωρίζει τὴν οὐσία του), παρὰ μόνον αὐτός.

Τὰ μάτια του δὲ εἶναι σὰν φλόγα φωτιὰς καὶ τίποτε δὲν τοῦ διαφεύγει καὶ δὲν παραμένει σκοτεινὸν εἰς αὐτόν. Καὶ ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του φέρει βασιλικὰ στέμματα πολλά, διότι αὐτὸς εἶναι ὁ Βασιλεὺς ὅλων τῶν βασιλέων, ἔχει γραμμένα πολλὰ ὀνόματα. Καὶ ἔχει ὄνομα γραμμένον, τὸ ὁποῖον ὅμως ἐκτὸς αὐτοῦ κανένας ἄλλος δὲν τὸ γνωρίζει κατὰ βάθος, διότι ἡ φύσις καὶ ἡ οὐσία του εἶναι ἀκατάληπτος.

Τὰ δὲ μάτια του εἶναι σὰν φλόγα φωτιᾶς, (ὥστε τίποτε νὰ μὴ μένῃ ἀφανὲς καὶ κρυμμένον ἐνώπιόν του, νὰ εἶναι δὲ φῶς διὰ τοὺς δικαίους καὶ πῦρ καταστρεπτικὸν διὰ τοὺς ἁμαρτωλούς). Καί, διότι εἶναι ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλέων, φέρει ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν του διαδήματα πολλά, ποὺ ἔχουν ὀνόματα πολλά, διὰ νὰ φανερώνουν τὰ ἀναρίθμητα αὐτοῦ βασιλικὰ προσόντα καὶ προνόμια. Καὶ ἔχει ἀκόμη καὶ ἕνα ὄνομα γραμμένον, τὸ ὁποῖον κανένας ἄλλος δὲν γνωρίζει εἰς ὅλον τὸ βάθος καὶ πλάτος παρὰ μόνον αὐτός, (διότι ἀναφέρεται εἰς τὴν ἀπειροτέλειον αὐτοῦ θεότητα).

Καὶ φορεῖ ἔνδυμα ποὺ εἶναι βαμμένο στὸ αἷμα. Καὶ τὸ ὄνομά του (κύριο ὄνομα) εἶναι ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔχει ἐνδυθῇ ἔνδυμα βαμμένον μὲ αἷμα, διότι ἔχυσε τὸ αἷμα του διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τὴν θυσίαν του αὐτὴν ἀνυψώθη ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς νικητὴς αἰώνιος. Καὶ τὸ ὄνομά του ἔχει κληθῆ πρὸ πάντων τῶν αἰώνων ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔχει ἐνδυθῆ ἱμάτιον βαμμένον μὲ αἷμα (μὲ τὸ ἰδικόν του αἷμα, τὸ ὁποῖον ἔχυσε ἐπάνω εἰς τὸν σταυρόν) καὶ τὸ ὄνομά του ἔχει κληθῆ προαιωνίως «ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ».

Καὶ τὰ οὐράνια στρατεύματα τὸν ἀκολουθοῦσαν πάνω σὲ λευκοὺς ἵππους μὲ ἔνδυμα λινὸ λευκό, καθαρό.

Καὶ τὰ ἀγγελικὰ καὶ ἐπουράνια στρατεύματά του τὸν ἠκολούθουν ἐπάνω εἰς ἄλογα ἄσπρα, καὶ ἦσαν ντυμένοι μὲ ἔνδυμα βύσσινον καθαρόν, ποὺ ἤστραπτε.

Καὶ τὰ ἐπουράνια στρατεύματα τὸν ἀκολουθοῦσαν ὡς Κύριον τῶν δυνάμεων ἐπάνω εἰς λευκοὺς ἵππους καὶ ἦσαν ὅλοι ἐνδεδυμένοι μὲ ὁλόλευκον, κατακάθαρον βύσσινον ἔνδυμα.

Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνει δίστομη κοφτερὴ ρομφαία, γιὰ νὰ πατάσσῃ μ’ αὐτὴ τὰ ἔθνη. Αὐτὸς ἐπίσης θὰ τοὺς συντρίψῃ μὲ σιδερένια ράβδο. Αὐτὸς πάλι πατεῖ τὸ πατητήρι, ἀπὸ τὸ ὁποῖο τρέχει τὸ μεθυστικὸ κρασὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος.

Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του βγαίνει ὁ λόγος τῆς ἀληθείας, ποὺ εἶναι σὰν ρομφαία κοπτερὰ καὶ ἀπὸ τὰ δύο μέρη, διὰ νὰ πατάσσῃ μὲ τὸ πνευματικὸν αὐτὸ ὅπλον τὰ ἔθνη. Καὶ αὐτός, ποὺ ὡς Θεὸς ἔχει δύναμιν ἀκαταγώνιστον, θὰ ποιμάνῃ τοὺς λαοὺς τῶν ἐθνῶν μὲ ράβδον σιδερένιαν. Καὶ αὐτὸς πατεῖ εἰς τὸν ληνόν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον βγαίνει τὸ δυνατὸν καὶ μεθυστικὸν κρασὶ τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ τοῦ παντοκράτορος καὶ διαχειρίζεται τὴν τιμωρητικὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν τοῦ Πατρὸς του.

Καὶ ἀπὸ τὸ στόμα του ἐξέρχεται ὁ ἀληθινὸς καὶ παντοδύναμος λόγος του, σὰν δίκοπο κοφτερὸ μαχαίρι, διὰ νὰ κτυπήσῃ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ προστάγματός του ὅλα τὰ ἔθνη. Καὶ αὐτὸς θὰ ποιμάνῃ τοὺς λαοὺς μὲ ράβδον σιδηρᾶν, μὲ ἀπεριόριστον δύναμιν καὶ ἐξουσίαν. Καὶ αὐτὸς πατεῖ εἰς τὸν ληνὸν τῆς ἀκατανικήτου δικαίας ὀργῆς τοῦ Θεοῦ, τοῦ παντοκράτορος, (διὰ νὰ τιμωρῇ ἐν ὀνόματι τοῦ Πατρὸς τοὺς ἐσκληρυμένους εἰς τὴν ἁμαρτίαν των ἀσεβεῖς).

Ἐπίσης στὸ ἔνδυμά του κατὰ τὸ μέρος τοῦ μηροῦ του ἔχει γραμμένο τὸ ὄνομα Βασιλεὺς βασιλέων καὶ Κύριος κυρίων.

Καὶ ἔχει ἐπάνω εἰς τὸ ἔνδυμά του καὶ εἰς τὸ μέρος, ποὺ τὸ ἔνδυμα αὐτὸ σκεπάζει τὸν μηρόν του ὄνομα γραμμένον: Βασιλεὺς βασιλέων καὶ Κύριος κυρίων.

Καὶ ἐπάνω εἰς τὸ ἔνδυμά του, εἰς τὸ μέρος ὅπου αὐτὸ καλύπτει τὸν μηρόν του, εἶναι γραμμένον τὸ ὄνομα «βασιλεὺς βασιλέων καὶ κύριος κυρίων».

Ἔπειτα εἶδα ἕνα ἄγγελο νὰ στέκεται στὸν ἥλιο. Καὶ ἔκραξε μὲ φωνὴ μεγάλη σ’ ὅλα τὰ ὄρνια, ποὺ πετοῦν μεσουρανίς· «Ἐλᾶτε, συναχθῆτε στὸ μεγάλο δεῖπνο τοῦ Θεοῦ,

Καὶ εἶδα ἕνα ἄγγελον, ποὺ ἐστέκετο εἰς τὸν ἥλιον, σύμβολον τῆς θείας του λαμπρότητος καὶ τοῦ μεγίστου ὕψους εἰς τὸ ὁποῖον εἶχε πετάξει. Καὶ ἐφώναξε δυνατὰ μὲ μεγάλην φωνὴν καὶ εἶπε εἰς ὅλα τὰ ὅρνεα, ποὺ πετοῦν εἰς τὸ μέσον τοῦ οὐρανοῦ· Ἐλᾶτε, μαζευθῆτε εἰς τὸ μεγάλο τραπέζι, ποὺ σᾶς ἑτοιμάζει ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ,

Καὶ εἶδα ἕνα ἄγγελον ποὺ ἐστέκετο μὲ θείαν λαμπρότητα ψηλὰ εἰς τὸν ἥλιον, καὶ ὁ ὁποῖος ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, διατάσσων καὶ λέγων εἰς ὅλα τὰ ὄρνεα, ποὺ πετοῦν εἰς τὰ μεσουράνια· «ἐλᾶτε, μαζευθῆτε εἰς τὸ μεγάλο δεῖπνο τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ,

γιὰ νὰ φάγετε σάρκες βασιλέων καὶ σάρκες στρατηγῶν καὶ σάρκες ἰσχυρῶν καὶ σάρκες ἵππων καὶ τῶν ἀναβατῶν τους καὶ σάρκες ὅλων, ἐλευθέρων καὶ δούλων, καὶ μικρῶν καὶ μεγάλων».

διὰ νὰ φάγετε σάρκας βασιλέων καὶ σάρκας στρατηγῶν καὶ σάρκας ἰσχυρῶν καὶ σάρκας ἀλόγων καὶ τὰς σάρκας τῶν καβαλλαρέων, ποὺ κάθηνται ἐπ’ αὐτῶν, καὶ τὰς σάρκας ὅλων καὶ ἐλευθέρων καὶ δούλων καὶ μικρῶν καὶ μεγάλων, ποὺ εἶναι ὑπήκοοι τοῦ ἀντιχρίστου.

διὰ νὰ φάγετε σάρκας ἀσεβῶν βασιλέων καὶ σάρκας χιλιάρχων καὶ σάρκας ἰσχυρῶν καὶ σάρκας ἵππων καὶ ἐκείνων, ποὺ κάθηνται ἐπάνω εἰς τοὺς ἵππους, καὶ σάρκας ὅλων, ἐλευθέρων καὶ δούλων καὶ μικρῶν καὶ μεγάλων, ὅλων ἐκείνων ποὺ ὑπεδουλώθησαν καὶ ἐπροσκύνησαν τὸ θηρίον».

Εἶδα τότε τὸ θηρίο (τὸν Ἀντίχριστο) καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματά τους συγκεντρωμένα γιὰ νὰ κάνουν πόλεμο μὲ τὸν ἀναβάτη τοῦ (λευκοῦ) ἵππου (τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ) καὶ μὲ τὸ στράτευμά του.

Καὶ εἶδα τὸ θηρίον καὶ τοὺς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματα τους συναθροισμένα διὰ νὰ κάμουν τὸν πόλεμον μὲ τὸν καθήμενον εἰς τὸ ἄσπρον ἄλογον Μεσσίαν καὶ μὲ τὸ οὐράνιον στράτευμά του.

Καὶ εἶδα τὸ θηρίον, τὸν ἀντίχριστον, καὶ τοὺς ἀσεβεῖς βασιλεῖς τῆς γῆς καὶ τὰ στρατεύματά των συναθρισμένα διὰ νὰ κάμουν πόλεμον ἐναντίον τοῦ καθημένου ἐπάνω εἰς τὸν λευκὸν ἵππον καὶ ἐναντίον τῆς οὐρανίας στρατιᾶς του.

Καὶ πιάσθηκε τὸ θηρίο (ὁ Ἀντίχριστος) καὶ ὁ ψευδοπροφήτης ὁ ὑπασπιστής του, ποὺ ἔκανε τὰ θαύματα κατὰ τὴ θέλησι ἐκείνου, καὶ πλάνησε μ’ αὐτὰ ὅσους ἔλαβαν τὸ χάραγμα τοῦ θηρίου καὶ προσκυνοῦσαν τὸ ὁμοίωμά του (τὸ εἴδωλό του). Ζωντανοὶ αὐτοὶ οἱ δύο ρίχτηκαν στὴν πύρινη λίμνη, ποὺ καίεται μὲ θειάφι.

Καὶ ἐπιάσθῃ αἰχμάλωτος τὸ θηρίον ἀντίχριστος καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, ποὺ ἔκαμε τὰ ἀγυρτικὰ θαύματα ἐμπρὸς εἰς αὐτόν, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξηπάτησε καὶ ἐπλάνησεν αὐτούς, ποὺ ἔλαβον τὴν ἀνεξάλειπτον σφραγῖδα τοῦ θηρίου καὶ ποὺ προσκυνοῦν τὸ εἴδωλον καὶ τὴν εἰκόνα αὐτοῦ. Ζωντανοὶ ἐρρίφθησαν καὶ οἱ δύο μέσα εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς, ποὺ καίεται μὲ θειάφι.

Καὶ ἐπιάσθηκε αἰχμάλωτον τὸ θηρίον καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸ ὁ ψευδοπροφήτης, ὁ ὁποῖος εἶχε κάμει τὰ παραπλανητικὰ σατανικὰ θαύματα ἐμπρὸς εἰς αὐτό, μὲ τὰ ὁποῖα ἐξηπάτησε καὶ παρεπλάνησε αὐτούς, ποὺ ἐδέχθησαν τὴν χαραγμένην σφραγῖδα τοῦ θηρίου καὶ προσκυνοῦν σὰν Θεὸν τὴν εἰκόνα του. Ζωντανοὶ ἐρρίφθησαν καὶ οἱ δύο εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς, ποὺ καίεται συνεχῶς καὶ ἀκαταπαύστως μὲ θειάφι.

Οἱ δὲ ὑπόλοιποι θανατώθηκαν μὲ τὴ ρομφαία τοῦ ἀναβάτη τοῦ (λευκοῦ) ἵππου, ποὺ βγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα του. Καὶ ὅλα τὰ ὄρνια χόρτασαν ἀπὸ τὶς σάρκες τους.

Καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐφονεύθησαν μὲ τὴν ρομφαίαν τοῦ Μεσσίου, ποὺ κάθηται ἐπάνω εἰς τὸ ἄλογον, ἡ ὁποία ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ στόμα του. Καὶ ὅλα τὰ ὅρνεα ἐχορτάσθησαν ἀπὸ τὰς σάρκας τῶν πτωμάτων των. Πνευματικὸν τὸ ὅπλον τοῦ Νικητοῦ, ὁ λόγος τῆς ἀληθείας ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα του. Πνευματικὸς κυρίως καὶ ὁ ὅλεθρος τῶν ἀντιπάλων, χωρὶς νὰ ἀποκλείεται καὶ ἡ ἐν πολέμοις αἰσθητοῖς μετ’ ἀλλήλων σφαγὴ καὶ ἐξολόθρευσις πολλῶν.

Καὶ οἱ ὑπόλοιποι ἐφονεύθησαν σὰν μὲ ρομφαῖαν ἀπὸ τὸ παντοδύναμον πρόσταγμα, ποὺ ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ στόμα τοῦ Χριστοῦ, τοῦ καθημένου ἐπάνω εἰς τὸν λευκὸν ἵππον. Καὶ ὅλα τὰ ὄρνεα ἐχόρτασαν ἀπὸ τὰς σάρκας τῶν ἐξολοθρευθέντων ἐχθρῶν τοῦ Μεσσίου.