Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 20

Ἐπίσης εἶδα ἕνα ἄγγελο νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ κρατώντας στὸ χέρι του τὸ κλειδὶ τῆς ἀβύσσου καὶ μιὰ μεγάλη ἁλυσίδα.

Καὶ εἶδα ἄγγελον νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος εἶχε τὸ κλειδὶ τῆς ἀβύσσου τοῦ Ἅδου καὶ μίαν μεγάλην ἁλυσίδα ριγμένην ἐπάνω εἰς τὸ χέρι του.

Καὶ εἶδα ἄγγελον νὰ κατεβαίνῃ ἀπὸ τὸν οὐρανόν, νὰ κρατῇ τὸ κλειδὶ τῆς ἀβύσσου τοῦ Ἅδου καὶ νὰ ἔχῃ ἐπάνω εἰς τὸ χέρι του μιὰ μεγάλῃ ἁλυσίδα.

Καὶ συνέλαβε τὸ δράκοντα, τὸν ὄφι τὸν ἀρχαῖο, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Διάβολος καὶ ὁ Σατανᾶς, ποὺ πλανᾷ τὴν οἰκουμένη, καὶ τὸν ἔδεσε γιὰ χίλια ἔτη (ἀριθμὸς συμβολικός),

Καὶ συνέλαβε τὸν δράκοντα, τὸν ὄφιν τὸν παλαιόν, ποὺ ἐξηπάτησε τοὺς πρωτοπλάστους, ὁ ὁποῖος εἶναι διάβολος, ποὺ συκοφαντεῖ καὶ διαβάλλει τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἔργον του, καὶ ὁ σατανᾶς, ὁ ἀρχηγὸς τῶν πονηρῶν πνευμάτων, ποὺ παρασύρει εἰς τὴν πλάνην τὴν Οἰκουμένην. Καὶ τὸν ἔδεσεν ἐπὶ χίλια ἔτη, δηλαδὴ ἐπὶ μακρὰν περίοδον ἐτῶν, κατὰ τὰ ὁποῖα θὰ θριαμβεύσῃ καὶ θ’ ἀποδώσῃ τοὺς καρπούς του τὸ εὐαγγέλιον.

Καὶ συνέλαβε τὸν δράκοντα, τὸν ἀρχαῖον ὄφιν, ποὺ παρέσυρε εἰς τὴν ἁμαρτίαν τοὺς πρωτοπλάστους, καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ διάβολος καὶ ὁ σατανᾶς ποὺ ἔχει ὡς ἔργον του νὰ συκοφαντῇ τὸν Θεὸν καὶ νὰ παρασύρῃ εἰς τὴν πλάνην τὴν οἰκουμένην. Καὶ τὸν ἔδεσε, διὰ νὰ μένῃ αἰχμάλωτος καὶ ἀνίκανος νὰ βλάψῃ ἐπὶ ὡρισμένην χρονικὴν περίοδον, ποὺ συμβολίζεται μὲ χίλια ἔτη.

καὶ τὸν ἔρριξε στὴν ἄβυσσο, καὶ κλείδωσε καὶ σφράγισε ἀπὸ πάνω του, γιὰ νὰ μὴ πλανᾷ πλέον τὰ ἔθνη, μέχρις ὅτου τελειώσουν τὰ χίλια ἔτη. Ἔπειτα πρόκειται ν’ ἀπολυθῇ γιὰ λίγο χρόνο.

Καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς τὸ σκοτεινὸν βάθος τοῦ Ἅδου καὶ ἔκλεισε καὶ ἐσφράγισεν ἀπ’ ἐπάνω του καὶ ἠσφάλισε καλὰ τὴν φυλάκισίν του, διὰ νὰ μὴ πλανήσῃ πλέον τὰ ἔθνη, ἕως ὅτου συμπληρωθοῦν τὰ χρόνια τῆς μακρᾶς περιόδου, ποὺ συμβολίζουν τὰ χίλια ἔτη. Καὶ ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρέπει αὐτὸς νὰ λυθῇ δι’ ἐν μικρὸν χρονικὸν διάστημα.

Καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς τὴν ἄβυσσον τοῦ Ἅδου καὶ ἔκλεισε καὶ ἐσφράγισε ἀσφαλῶς τὴν σκοτεινὴν φυλακὴν ἐπάνω ἀπὸ αὐτόν, διὰ νὰ μὴ παρασύρῃ πλέον εἰς τὰς πλάνας τὰ ἔθνη, μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν τὰ χίλια ἔτη. Μετὰ ταῦτα πρέπει, σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ, νὰ λυθῇ καὶ νὰ ἀπολυθῇ αὐτὸς δι’ ὀλίγον χρόνον.

Ὕστερα εἶδα θρόνους, καὶ κάθησαν σ’ αὐτούς (πιστοὶ κεκοιμημένοι καὶ ζῶντες), καὶ τοὺς δόθηκε ἐξουσία. Εἶδα (στοὺς θρόνους) καὶ τὶς ψυχὲς τῶν σφαγιασμένων γιὰ τὴ μαρτυρία τοῦ Ἰησοῦ καὶ γιὰ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Εἶδα (στοὺς θρόνους) καὶ ἐκείνους, ποὺ δὲν προσκύνησαν τὸ θηρίο (τὸν Ἀντίχριστο), οὔτε τὸ ὁμοίωμά του (τὸ εἴδωλό του), καὶ δὲν ἔλαβαν τὸ χάραγμα (τὴ σφραγῖδα) στὸ μέτωπό τους καὶ στὸ χέρι τους. Ζωοποιήθηκαν δὲ καὶ βασίλευσαν μαζὶ μὲ τὸ Χριστὸ χίλια ἔτη.

Καὶ εἶδα θρόνους καὶ ἐκάθισαν ἐπ’ αὐτῶν οἱ Ἀπόστολοι καὶ οἱ Ἅγιοι. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸν Θεὸν δικαστικὴ καὶ βασιλικὴ ἐξουσία. Εἶδα καὶ τὰς ψυχὰς αὐτῶν, ποὺ μὲ πελέκεις καὶ ἄλλα βασανιστικὰ ὄργανα ἐθανατώθησαν διὰ τὴν μαρτυρίαν καὶ ὁμολογίαν τῆς πίστεως τοῦ Ἰησοῦ καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν προσεκύνησαν τὸ θηρίον, οὔτε τὸ εἴδωλόν του καὶ δὲν ἔλαβαν τὴν χαραγμένην καὶ ἀνεξάλειπτον σφραγῖδα του ἐπὶ τοῦ μετώπου των καὶ ἐπὶ τῆς χειρός των. Καὶ ἔζησαν καὶ ἐβασίλευσαν μετὰ τοῦ Χριστοῦ κατὰ τὴν περίοδον, ποὺ συμβολίζεται ἀπὸ τὰ χίλια ἔτη. Ὅπως ὁ Χριστὸς ἀνεγνωρίσθη Βασιλεὺς καὶ ἐδοξάσθη ἀπὸ τοὺς κατοικοῦντας εἰς τὴν γῆν κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν, ἔτσι θὰ ἀναζήσουν εἰς τὰς καρδίας ὅλων καὶ θὰ δοξασθοῦν καὶ οἱ Μάρτυρες αὐτοί.

Καὶ εἶδα θρόνους καὶ ἐκάθισαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς οἱ Ἀπόστολοι, ὅπως τοὺς εἶχεν ὑποσχεθῇ ὁ Χριστός, καὶ οἱ ἅγιοι. Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸν Θεὸν δικαστικὴ ἐξουσία. Καὶ εἶδα τὰς ψυχὰς αὐτῶν, ποὺ εἶχαν πελεκηθῆ μὲ τσεκούρια καὶ θανατωθῆ μὲ βασανιστικὸν τρόπον διὰ τὴν μαρτυρίαν καὶ τὴν ὁμολογίαν τῆς πίστεώς των εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ διὰ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἐπροσκύνησαν τὸ θηρίον οὔτε τὴν εἰκόνα αὐτοῦ, καὶ δὲν ἐδέχθησαν νὰ πάρουν τὸ χάραγμα τῆς σφραγῖδος του ἐπάνω εἰς τὰ μέτωπά των καὶ ἐπάνω εἰς τὸ χέρι των. Καὶ αὐτοὶ ἔζησαν καὶ ἐβασίλευσαν καὶ ἐδοξάσθησαν μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν κατὰ τὸ διάστημα αὐτό, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὰ χίλια ἔτη.

Οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς νεκροὺς δὲν ζωοποιήθηκαν ἕως ὅτου τελειώσουν τὰ χίλια ἔτη. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἀνάστασι ἡ πρώτη (ἀνάστασι πνευματικὴ ἀπὸ τὴ νέκρωσι, ποὺ προκαλεῖ ἡ ἁμαρτία).

Καὶ οἱ λοιποὶ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, ποὺ προτήτερα ἐθαυμάζοντο καὶ ἀπαθανατίζετο τὸ ὄνομά των ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ κόσμου, ἐλησμονήθησαν ὁλότελα καὶ δὲν ἔζησαν εἰς τὴν ἀνάμνησιν κανενός, ἕως ὅτου συμπληρωθῇ ἡ περίοδος, ποὺ συμβολίζεται ἀπὸ τὰ χίλια ἔτη. Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἀποκατάστασις τῆς μνήμης τῶν ἡρώων αὐτῶν καὶ ἡ πρώτη ἀνάστασίς των.

Οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς νεκρούς, οἱ ἀσεβεῖς καὶ ἀμετανόητοι, δὲν ἀνέζησαν κατὰ τὴν περίοδον αὐτήν, μέχρις ὅτου συμπληρωθοῦν τὰ χίλια ἔτη. Αὐτὴ ἡ ἀναβίωσις τῶν δικαίων διὰ τὰ χίλια αὐτὰ ἔτη, εἶναι ἡ πρώτη ἀνάστασις.

Μακάριοι καὶ ἔνδοξοι ὅσοι μετέχουν στὴν ἀνάστασι τὴν πρώτη. Πάνω σ’ αὐτοὺς ὁ δεύτερος θάνατος (ὁ πνευματικὸς θάνατος) δὲν ἔχει ἐξουσία, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἱερεῖς τοῦ Θεοῦ καὶ τοῦ Χριστοῦ, καὶ θὰ βασιλεύουν μαζί του χίλια ἔτη.

Μακάριος καὶ ἅγιος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ἔχῃ μέρος εἰς τὴν ἀνάστασιν τὴν πρώτην. Ἐπὶ τῶν προσώπων αὐτῶν δὲν ἔχει ἐξουσίαν ὁ δεύτερος θάνατος, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν πλήρη χωρισμὸν τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ θὰ εἶναι ἱερεῖς ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Θεὸν καὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ θὰ δοξασθοῦν καὶ θὰ βασιλεύσουν μαζὶ μὲ τὸν Χριστὸν κατὰ τὴν περίοδον, ποὺ συμβολίζεται ἀπὸ τὰ χίλια ἔτη, διότι ὅπως ὁ Χριστὸς θὰ δοξάζεται μὲ βασιλικὰς τιμὰς ἀπὸ τοὺς ἐν τῇ γῇ, ἔτσι θὰ τιμῶνται καὶ αὐτοί.

Μακάριος καὶ ἅγιος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἔχῃ μέρος εἰς τὴν πνευματικὴν αὐτήν, τὴν πρώτην ἀνάστασιν. Ἐπάνω εἰς αὐτοὺς δὲν ἔχει καμμίαν ἐξουσίαν ὁ δεύτερος θάνατος, (ὁ πλήρης δηλαδὴ καὶ αἰώνιος χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεόν), ἀλλὰ θὰ εἶναι ἱερεῖς τοῦ Χριστοῦ καὶ τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ βασιλεύσουν μαζῆ μὲ τὸν Χριστὸν ἐπὶ χίλια ἔτη.

Καὶ ὅταν τελειώσουν τὰ χίλια ἔτη, θ’ ἀπολυθῇ ὁ Σατανᾶς ἀπὸ τὴ φυλακή του,

Καὶ ὅταν συμπληρωθῇ ἡ μακρὰ περίοδος, ποὺ συμβολίζεται ἀπὸ τὰ χίλια ἔτη, θὰ λυθῇ ὁ σατανᾶς ἀπὸ τὴν φυλακήν του,

Καὶ ὅταν συμπληρωθῇ ἡ μακρὰ περίοδος, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὰ χίλια ἔτη, θὰ λυθῇ ὁ σατανᾶς ἀπὸ τὴν φυλακήν του·

καὶ θὰ βγῇ γιὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἔθνη, ποὺ εἶναι στὶς τέσσερες γωνίες τῆς γῆς, τὸν Γὼγ καὶ τὸν Μαγώγ (βασιλέα καὶ λαὸ παροιμιώδεις γιὰ τὴ βαρβαρότητά τους), γιὰ νὰ τοὺς συγκεντρώσῃ γιὰ τὸν πόλεμο. Ὁ ἀριθμός τους εἶναι σὰν τὴν ἄμμο τῆς θάλασσας!

καὶ θὰ βγῇ διὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἔθνη, ποὺ ἐν τῷ μεταξὺ ἐχαλαρώθησαν εἰς τὴν χριστιανικὴν ζωὴν καὶ εὑρίσκονται εἰς τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, ἀπομακρυσμένα ἀπὸ τοὺς εἰς τὸ κέντρον αὐτῆς μαζεμένους ζηλωτὰς καὶ ἀφωσιωμένους πιστούς. Αὐτοὶ προεικονίζοντο ἀπὸ τὸν ἀναφερόμενον ὑπὸ τοῦ Ἰεζεκιὴλ βασιλέα Γὼγ καὶ τὸν λαόν, ποὺ ἐκαλεῖτο Μαγώγ. Αὐτοὺς θὰ βγῇ ὁ σατανᾶς νὰ μαζεύσῃ διὰ νὰ πολεμήσουν κατὰ τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὁ ἀριθμός των θὰ εἶναι σὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης.

καὶ θὰ βγῇ, διὰ νὰ πλανήσῃ τὰ ἄγρια ἔθνη, τὰ ὁποῖα μακρὰν ἀπὸ τοὺς πιστοὺς θὰ ζοῦν εἰς τὰς τέσσαρας γωνίας τῆς γῆς, καὶ τὰ ὁποῖα συμβολίζονται ἀπὸ τὸν Γώγ, τὸν σκληρὸν βασιλέα, καὶ τὸν Μαγώγ, τὸν βάρβαρον καὶ ἄγριον λαόν του. Αὐτοὺς τοὺς ἀγρίους καὶ αἱμοχαρεῖς, τῶν ὁποίων ὁ ἀριθμὸς θὰ εἶναι σὰν τὴν ἄμμον τῆς θαλάσσης, θὰ τοὺς συγκεντρώσῃ ὁ σατανᾶς, διὰ νὰ πολεμήσουν ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἀνέβηκαν σ’ ὅλο τὸ πλάτος τῆς γῆς, καὶ περικύκλωσαν τὸ στρατόπεδο τῶν ἁγίων (τῶν πιστῶν) καὶ τὴν πόλι τὴν ἀγαπημένη (τὴν Ἱερουσαλήμ, σύμβολο τῆς Ἐκκλησίας). Καὶ κατέβηκε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ τοὺς κατέφαγε.

Καὶ ἀνέβησαν τὰ ἔθνη αὐτὰ εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τῆς γῆς καὶ περιεκύκλωσαν τὸ στράτευμα τῶν Ἁγίων καὶ τὴν ἀγαπημένην πόλιν, τὴν στρατευομένην Ἐκκλησίαν δηλαδή. Καὶ κατέβη φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τοὺς κατέφαγε.

Καὶ ἀνέβησαν, πράγματι, οἱ λαοὶ αὐτοὶ καὶ κατέκλυσαν τὴν ἐπιφάνεια τῆς γῆς καὶ περιεκύκλωσαν τὴν παράταξιν τῶν ἁγίων καὶ τὴν ἀγαπημένην πόλιν τοῦ Θεοῦ, τὴν νέαν Σιών, τὴν στρατευομένην Ἐκκλησίαν. Καὶ κατέβηκε φωτιὰ ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τοὺς κατέφαγε.

Καὶ ὁ Διάβολος, ποὺ τοὺς πλανοῦσε, ρίχτηκε στὴ λίμνη, ποὺ εἶναι ἀπὸ φωτιὰ καὶ θειάφι, ὅπου εἶχε ριχτῇ καὶ τὸ θηρίο καὶ ὁ ψευδοπροφήτης. Καὶ θὰ βασανίζωνται ἡμέρα καὶ νύκτα αἰωνίως.

Καὶ ὁ διάβολος, ποὺ τοὺς ἐπλανοῦσεν, ἐρρίφθη εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς καὶ τοῦ θειαφιοῦ, ὅπου ἦσαν καὶ τὸ θηρίον καὶ ὁ ψευδοπροφήτης, καὶ θὰ βασανισθοῦν ἐκεῖ ἡμέραν καὶ νύκτα καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Καὶ ὁ διάβολος, ποὺ τοὺς παραπλανοῦσε εἰς τὸ ψεῦδος καὶ εἰς τὴν κακίαν, ἐρρίφθη εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς καὶ τοῦ θειαφιοῦ, ὅπου ἦσαν τὸ θηρίον, δηλαδὴ ὁ ἀντίχριστος, καὶ ὁ ψευδοπροφήτης. Καὶ θὰ βασανισθοῦν ἐκεῖ ἀκατάπαυστα ἡμέραν καὶ νύκτα εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἐπίσης εἶδα ἕνα μεγάλο λευκὸ θρόνο, καὶ τὸν Καθήμενο σ’ αὐτόν, καὶ ἀπὸ μπροστά του ἔφυγε ἡ γῆ καὶ ὁ οὐρανός, καὶ ἐξαφανίσθηκαν.

Καὶ ἐπακολουθεῖ τώρα ἡ τελικὴ κρίσις τοῦ κόσμου. Καὶ εἶδα θρόνον μεγάλον λευκόν, συμβολίζοντα μὲ τὸ μέγεθος καὶ τὸ χρῶμα του τὸ μεγαλεῖον καὶ τὴν ἀπαστράπτουσαν καθαρότητα τοῦ Θεοῦ. Εἶδα καὶ ἐκεῖνον, ποὺ ἐκάθητο ἐπ’ αὐτοῦ, ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ ὁποίου τὸ φθαρτὸν σχῆμα καὶ ἡ μορφὴ τῆς γῆς καὶ τῶν οὐρανίων σωμάτων ἐχάθη καὶ δὲν εὑρέθη τόπος δι’ αὐτά, διότι νέους οὐρανοὺς καὶ νέαν γῆν περιμένομεν μετὰ τὴν τελικὴν κρίσιν.

Καὶ εἶδα θρόνον μεγάλον, ὁλόλευκον, καὶ ἐκεῖνον, ποὺ ἐκάθητο ἐπάνω εἰς αὐτόν, τὸν Χριστόν, καὶ ἀπὸ τὸ πρόσωπον τοῦ ὁποίου ἔφυγε καὶ ἐχάθηκε ἡ φθαρτὴ οὐσία καὶ τὸ προσωρινὸν σχῆμα τῆς γῆς καὶ τοῦ οὐρανοῦ, καὶ δὲν εὑρέθη τόπος καὶ τρόπος διὰ τὴν παλαιὰν των ὑπόστασιν, (διότι ὁ Χριστὸς θὰ ἀναδημιουργοῦσε τώρα νέους οὐρανοὺς καὶ νέαν γῆν).

Εἶδα καὶ τοὺς νεκρούς, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, νὰ στέκωνται ἐνώπιον τοῦ θρόνου. Καὶ βιβλία ἀνοίχθηκαν. Καὶ ἕνα ἄλλο βιβλίο ἀνοίχθηκε, τὸ βιβλίο τῆς ζωῆς. Καὶ κρίθηκαν οἱ νεκροὶ ἀπὸ τὰ γραμμένα στὰ βιβλία συμφώνως πρὸς τὰ ἔργα τους.

Καὶ εἶδα τοὺς πεθαμένους, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, ὅλους ὅσοι ἀφ’ ὅτου ἀνεφάνη ὁ ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς ἐπέθαναν, νὰ στέκωνται ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον, καὶ βιβλία, ποὺ κατέγραφαν τὰς πράξεις τῶν κρινομένων, ἠνοίχθησαν. Καὶ ἄλλο βιβλίον ἠνοίχθη, τὸ ὁποῖον εἶναι τῆς ζωῆς, καὶ περιέχει τὰ ὀνόματα τῶν προωρισμένων διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Καὶ ἐκρίθησαν οἱ πεθαμένοι ἀπὸ ὅσα εἶχαν γραφῆ μέσα εἰς τὰ βιβλία, ἀφ’ ὅτου ὑπῆρχον ἄνθρωποι. Καὶ σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα των.

Καὶ εἶδα τοὺς νεκροὺς τῶν αἰώνων, τοὺς μεγάλους καὶ τοὺς μικρούς, νὰ στέκωνται ἐμπρὸς εἰς τὸν θρόνον τοῦ Χριστοῦ. Καὶ εἶδα ὅτι ἠνοίχθησαν βιβλία, ποὺ εἶχαν γραμμένας τὰς πράξεις τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ἄλλο βιβλίο ἠνοίχθη, τὸ ὁποῖον εἶναι τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς, διότι εἰς αὐτὸ εἶναι γραμμένοι ὅσοι θὰ κληρονομήσουν τὴν αἰωνίαν ζωήν. Καὶ ἀπὸ ὅσα εἶναι γραμμένα μέσα εἰς τὰ βιβλία ἐκρίθησαν ὅλοι οἱ νεκροί, σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα των.

Καὶ ἡ θάλασσα (ὡς ὑγρὸς τάφος) ἔδωσε τοὺς νεκρούς της, καὶ ὁ θάνατος (ποὺ νεκρώνει καὶ παραλαμβάνει τὸ σῶμα στὸν συνήθη τάφο) καὶ ὁ ᾅδης (ποὺ παραλαμβάνει τὴν ψυχὴ) ἔδωσαν τοὺς νεκρούς τους, καὶ καθένας κρίθηκε κατὰ τὰ ἔργα του.

Καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τὰ σώματα τῶν πεθαμένων, ποὺ ἐπνίγησαν εἰς αὐτήν, ἀφ’ ὅτου ὑπῆρχον ἄνθρωποι. Καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης ἔδωκαν τοὺς νεκροὺς ὅλους, ποὺ ἐξ ἀρχῆς ἀπέθανον καὶ παρέμειναν εἰς τὸν κοινὸν τόπον τοῦ ᾍδου. Καὶ ἐκρίθησαν ὁ καθένας σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του.

Καὶ ἔδωσεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκρούς, ποὺ εἶχαν πνιγῆ εἰς αὐτήν· καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης ἔδωσαν, ἐπίσης, ὅλους τοὺς νεκρούς. Καὶ ἐκρίθησαν ὁ καθένας σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα των.

Καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ρίχτηκαν στὴν πύρινη λίμνη. Αὐτὸς εἶναι ὁ θάνατος ὁ δεύτερος (πνευματικὸς θάνατος, ρίψιμο στὴν πύρινη λίμνη, αἰώνιος βασανισμός).

Καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης ἐρρίφθησαν εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς· τὸ ὁποῖον σημαίνει, ὅτι κατηργήθη πλέον διὰ παντὸς ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾍδης· ἡ λίμνη δὲ τῆς φωτιᾶς, ἡ αἰωνία κόλασις εἶναι ὁ δεύτερος θάνατος, ὁ χωρισμὸς ὁ αἰώνιος ἀπὸ τὸν Θεόν, ποὺ φέρει αἰωνίαν κόλασιν καὶ δυστυχίαν εἰς ἐκείνους, ποὺ καταδικάζονται εἰς αὐτόν.

Καὶ τότε ὁ θάνατος καὶ ὁ Ἅδης ἐρρίφθησαν εἰς τὴν λίμνην τοῦ πυρός, (διὰ νὰ μὴ ἐξέλθουν ποτὲ πλέον ἀπὸ ἐκεῖ. Θὰ ἔχουν καταργηθῆ διὰ παντός). Αὐτὸς εἶναι ὁ δεύτερος θάνατος, ὁ αἰώνιος δηλαδὴ χωρισμὸς ἀπὸ τὸν Θεόν, ἡ φρικτὴ καὶ ἀτελείωτος κόλασις.

Καὶ ὅποιος δὲν βρέθηκε γραμμένος στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς, ρίχτηκε στὴν πύρινη λίμνη.

Καὶ ὅποιος δὲν εὑρέθη νὰ εἶναι γραμμένος εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς, ἐρρίφθη καὶ αὐτὸς εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς.

Καὶ ὅποιος δὲν εὐρέθηκε γραμμένος εἰς τὸ βιβλίον τῆς ζωῆς ἐρρίφθη εἰς τὴν λίμνην τῆς φωτιᾶς.