Ἀποκάλυψις Ἰωάννου 9

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος σάλπισε, καὶ εἶδα ἕνα ἄστρο, ποὺ εἶχε πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ. Καὶ δόθηκε σ’ αὐτὸ τὸ κλειδὶ τοῦ πηγαδιοῦ ποὺ φθάνει στὴν ἄβυσσο.

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε. Καὶ εἶδα τὸν σατανᾶν σὰν ἄλλον ἀστέρα νὰ ἔχῃ πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδὶ καὶ ἡ ἄδεια να ἀνοίξῃ τὸ πηγάδι τοῦ σκοτεινοῦ τόπου, εἰς τὸν ὁποῖον ἦσαν κλειδωμένοι οἱ δαίμονες.

Καὶ ὁ πέμπτος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ εἶδα ἕνα ἀστέρι νὰ ἔχῃ πέσει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν, τὸν σατανᾶν τὸν ἐπαναστάτην ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὸν τὸ κλειδὶ καὶ τοῦ παρεχωρήθη ἡ ἄδεια νὰ ἀνοίξῃ τὸ πηγάδι τῆς κατασκότεινης ἀβύσσου.

Καὶ ἄνοιξε τὸ πηγάδι τῆς ἀβύσσου, καὶ ἀνέβηκε καπνὸς ἀπὸ τὸ πηγάδι, ὅπως ὁ καπνὸς ποὺ βγάζει ἀναμμένο καμίνι. Καὶ σκοτίσθηκε ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸ τοῦ πηγαδιοῦ.

Καὶ ἤνοιξε τὸ πηγάδι τῆς ἀβύσσου. Καὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πηγάδι πλῆθος πολὺ πνευμάτων πονηρῶν, ποὺ ἦτο σὰν καπνὸς μεγάλης καμίνου, καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸν τοῦ πηγαδιοῦ. Τόσον πολλοὶ καὶ πυκνοὶ εἰς πλῆθος ἦσαν οἱ ἐξορμήσαντες ἀπὸ τὴν ἄβυσσον δαίμονες.

Καὶ ἤνοιξε πράγματι τὸ πηγάδι τῆς φρικτῆς ἀβύσσου καὶ ἀναρίθμητον πλῆθος πονηρῶν πνευμάτων, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ φυλακισμένα, ξεπετάχθησαν καὶ ἀνέβηκαν σὰν πυκνὸς καπνὸς καιομένης καμίνου καὶ ἐσκοτίσθη ὁ ἥλιος καὶ ὁ ἀέρας ἀπὸ τὸν καπνὸν τοῦ πηγαδιοῦ.

Ἀπὸ δὲ τὸν καπνὸ βγῆκαν ἀκρίδες πάνω στὴ γῆ, καὶ δόθηκε σ’ αὐτὲς ἐξουσία, ὅπως ἔχουν ἐξουσία οἱ σκορπιοὶ τῆς γῆς.

Καὶ ὅταν τὸ σύννεφον αὐτοῦ τοῦ καπνοῦ ἤρχισε νὰ ἀπλώνῃ, ἐβγῆκαν εἰς τὴν γῆν ἀκρίδες, ὄχι αἰσθηταὶ καὶ ὑλικαί, καὶ τοὺς ἐδόθη κατὰ θείαν παραχώρησιν ἐξουσία κακοποιός, σὰν αὐτὴ ποὺ ἔχουν οἱ σκορπιοὶ τῆς γῆς, φύσεως ὅμως πνευματικῆς, ὅπως πνευματικὰ ὄντα ἦσαν καὶ αἱ ἀκρίδες αὐταί.

Καὶ ἀπὸ τὸν καπνὸν αὐτῶν, τῶν δαιμονικῶν πνευμάτων, ἐξεχώρισαν καὶ ἐβγῆκαν πρὸς τὰ διάφορα μέρη τῆς γῆς ἀκρίδες, κακοποιὰ δηλαδὴ πνεύματα, καὶ παρεχωρήθη εἰς αὐτὰ τυραννικὴ καὶ κακοποιὸς ἐξουσία, σὰν αὐτήν ποὺ ἔχουν οἱ σκορπιοὶ εἰς τὴν γῆν, νὰ βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὰ δηλητηριώδη κεντριά των.

Καὶ δόθηκε σ’ αὐτὲς ἐντολὴ νὰ μὴ βλάψουν τὸ χορτάρι τῆς γῆς, οὔτε κανένα φυτό, οὔτε κανένα δένδρο, παρὰ τοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν ἔχουν τὴ σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ στὰ μέτωπά τους.

Καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτὰς νὰ μὴ βλάψουν τὸν χόρτον τῆς γῆς, οὔτε κάθε πράσινον φυτόν, οὔτε κάθε δένδρον, παρὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν εἰς τὰ μέτωπά των τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἐλέχθη εἰς αὐτὰ νὰ μὴ βλάψουν τὸ χορτάρι τῆς γῆς, οὔτε κάθε πράσινον φυτὸν οὔτε κανένα δένδρον, παρὰ μόνον τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ἔχουν εἰς τὰ μέτωπά των τὴν σφραγῖδα τοῦ Θεοῦ.

Ἐπίσης δόθηκε σ’ αὐτὲς ἐντολὴ νὰ μὴ τοὺς θανατώσουν, ἀλλὰ νὰ βασανισθοῦν πέντε μῆνες. Ὁ δὲ βασανισμός τους εἶναι ὅπως ὁ βασανισμὸς σκορπιοῦ, ὅταν κεντήσῃ ἄνθρωπο.

Καὶ δὲν ἐδόθη εἰς αὐτὰς ἡ ἄδεια νὰ τοὺς φονεύσουν, ἀλλὰ μόνον νὰ τοὺς βασανίσουν μήνας πέντε, δηλαδὴ εἰς περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα. Καὶ ὁ βασανισμὸς καὶ ἡ ψυχικὴ ταλαιπωρία καὶ ὀδύνη τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν θὰ εἶναι σὰν τὸν σωματικὸν πόνον, ποὺ προκαλεῖ ὁ σκορπιός, ὅταν κτυπήσῃ ἄνθρωπον μὲ τὸ δηλητηριῶδες κεντρί του.

Καὶ ἐδόθη εἰς αὐτὰ ἡ διαταγὴ νὰ μὴ φονεύσουν τοὺς ἀνθρώπους, ἀλλὰ νὰ τοὺς βασανίσουν ἐπὶ ὡρισμένον χρονικὸν διάστημα, ποὺ συμβολίζεται μὲ τὸν ἀριθμὸν τῶν πέντε μηνῶν. Καὶ ὁ ψυχικὸς καὶ σωματικὸς αὐτὸς βασανισμὸς καὶ πόνος θὰ εἶναι σὰν τὸν φρικτὸν πόνον, ποὺ φέρνει ὁ σκορπιός, ὅταν κεντρίση τὸν ἄνθρωπον.

Ἐκεῖνες δὲ τὶς ἡμέρες θὰ ζητοῦν οἱ ἄνθρωποι τὸ θάνατο, ἀλλὰ δὲν θὰ τὸν βρίσκουν, ναί, θὰ ἐπιθυμοῦν νὰ πεθάνουν, ἀλλὰ θὰ φεύγῃ ἀπ’ αὐτοὺς ὁ θάνατος.

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας θὰ ζητήσουν λόγῳ τῆς ψυχικῆς των ἀγωνίας καὶ ἀπογνώσεως οἱ μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἄνθρωποι τὸν θάνατον καὶ δὲν θὰ τὸν εὕρουν καὶ θὰ ἐπιθυμήσουν νὰ ἀποθάνουν καὶ θὰ φύγῃ ἀπὸ αὐτοὺς ὁ θάνατος. Τοῦτο δὲν ἀποκλείει, ὅτι θὰ αὐτοκτονήσουν ἀρκετοί.

Καὶ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας οἱ ἄνθρωποι, ἐξ αἰτίας τῶν φρικτῶν ψυχικῶν καὶ σωματικῶν ὀδυνῶν καὶ ἐκ τοῦ γεγονότος ὅτι δὲν θὰ ἔχουν ἐλπίδα θεραπείας, θὰ ζητήσουν ἐπάνω εἰς τὴν ἀπόγνωσίν των τὸν θάνατον καὶ δὲν θὰ τὸν εὔρουν, καὶ θὰ ἐπιθυμήσουν νὰ πεθάνουν, καὶ ὁ θάνατος θὰ φεύγῃ ἀπὸ αὐτούς.

Οἱ δὲ μορφὲς τῶν ἀκρίδων ἦταν ὅμοιες μὲ ἵππους ἑτοιμασμένους γιὰ πόλεμο. Καὶ στὰ κεφάλια τους ἦταν κάτι σὰν χρυσὰ στεφάνια. Καὶ τὰ πρόσωπά τους ἦταν σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων.

Καὶ ἡ φοβερὰ μορφὴ τῶν δαιμονικῶν καὶ κακοποιῶν αὐτῶν ὄντων καὶ ὁ τρομερὸς πνευματικὸς ὁπλισμός των εἶναι ὅχι μόνον τρομακτικὰ καὶ ἐπιβλητικά, ἀλλὰ καὶ δελεαστικά. Ὁμοιάζουν πρὸς ἄλογα ποὺ ἔχουν ἑτοιμασθῇ διὰ πόλεμον, καὶ ἐπάνω εἰς τὰς κεφαλὰς αὐτῶν σὰν στέφανοι ποὺ ὁμοιάζουν μὲ χρυσίον, καὶ τὰ πρόσωπά των εἶναι σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων.

Καὶ αἱ μορφαὶ τῶν δαιμονικῶν αὐτῶν ἀκρίδων εἶναι καὶ τρομακτικαὶ καὶ δελεαστικαί. Ὁμοιάζουν μὲ ἄλογα ἑτοιμασμένα διὰ τὸν πόλεμον. Καὶ ἐπάνω εἰς τὰ κεφάλια των ἔχουν στεφάνους σὰν ἀπὸ χρυσάφι, καὶ τὰ πρόσωπά των εἶναι σὰν πρόσωπα ἀνθρώπων.

Καὶ εἶχαν μαλλιὰ σὰν τὰ μαλλιὰ τῶν γυναικῶν. Καὶ τὰ δόντια τους ἦταν σὰν τῶν λιονταριῶν.

Καὶ εἶχαν τρίχας σὰν τρίχας γυναικῶν. Καὶ τὰ δόντια των ἦσαν σὰν δόντια λεόντων.

Καὶ εἶχαν τρίχας, σὰν τρίχας γυναικῶν· καὶ τὰ δόντια των ἦσαν σὰν δόντια λεόντων (διὰ νὰ συμβολίζουν τὴν θηριωδίαν των καὶ τὸ καταστρεπτικόν των ἔργον).

Καὶ εἶχαν στήθη σὰν σιδερένιους θώρακες. Καὶ ὁ κρότος τῶν φτερῶν τους ἔμοιαζε μὲ τὸν κρότο πολλῶν ἁρμάτων, ποὺ σύρονται ἀπὸ ἵππους καὶ τρέχουν γιὰ πόλεμο.

Καὶ εἶχαν στήθη, ποὺ ὠμοιάζαν πρὸς σιδερένιους θώρακας καὶ ὁ κρότος τῶν πτερῶν των σὰν κρότος πολλῶν πολεμικῶν ἁμαξῶν μὲ πολλὰ ἄλογα, ποὺ τρέχουν διὰ νὰ λάβουν μέρος εἰς μάχην.

Καὶ εἶχαν στήθη σὰν σιδερένιους θώρακας. Καὶ ὁ θόρυβος ἀπὸ τὶς πτέρυγές των, σὰν θόρυβος καὶ βοὴ πολλῶν ἁρμάτων, ποὺ τὰ σέρνουν ἵπποι καὶ τρέχουν εἰς τὴν μάχην.

Ἔχουν δὲ οὐρὲς σὰν τῶν σκορπιῶν καὶ κεντριά. Καὶ στὶς οὐρές τους ἔχουν δύναμι νὰ κάνουν στοὺς ἀνθρώπους κακὸ πέντε μῆνες.

Καὶ ἔχουν οὐρὰς ὁμοίας πρὸς τὰς οὐρὰς καὶ τὰ κεντριὰ τῶν σκορπιῶν. Καὶ εἰς τὰς φαρμακερὰς οὐράς των ἐδόθη κατὰ θείαν παραχώρησιν ἡ ἄδεια νὰ βασανίζουν τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ μήνας πέντε, δηλαδὴ εἰς περιωρισμένον χρονικὸν διάστημα.

Καὶ ἔχουν οὐρές, σάν τὶς οὐρὲς τῶν σκορπιῶν, καὶ κεντριὰ εἰς τὶς οὐρές των. Καὶ τοὺς παρεχωρήθη ἡ ἄδεια νὰ βασανίζουν μὲ τὶς δηλητηριώδεις οὐρές των τοὺς ἀνθρώπους ἐπὶ πέντε μῆνες, εἰς περιωρισμένον δηλαδὴ χρονικὸν διάστημα.

Ἔχουν βασιλιᾶ τους τὸν ἄγγελο τῆς ἀβύσσου. Τὸ ὄνομά του στὰ Ἑβραϊκὰ εἶναι Ἀβαδδών, καὶ στὴν Ἑλληνικὴ γλῶσσα ἔχει ὄνομα Ἀπολλύων (Καταστροφεύς).

Ἔχουν δὲ βασιλέα καὶ ἀρχηγὸν ἐπὶ κεφαλῆς των τὸν πονηρὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα εἶναι Ἀβαδδὼν εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν, εἰς τὴν ἑλληνικὴν δὲ γλῶσσαν σημαίνει τὸ ὄνομα αὐτὸ Ἀπολλύων, καταστροφεύς.

Ἔχουν δὲ βασιλέα καὶ ἀρχηγὸν τῆς πονηρᾶς παρατάξεώς των τὸν ἄγγελον τῆς ἀβύσσου. Τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἰς τὴν Ἐβραϊκὴν εἶναι Ἀβαδδών, εἰς δὲ τὴν Ἑλληνικὴν ὀνομάζεται Ἀπολλύων, δηλαδὴ ἐξολοθρευτής.

Τὸ πρῶτο οὐαὶ (ἀλλοίμονο) παρῆλθε. Ἰδοὺ ἀκολουθοῦν δύο ἀκόμη οὐαί.

Μετὰ τὴν δρᾶσιν τῶν δαιμονικῶν αὐτῶν ὄντων, ἡ βασανιστικὴ πληγὴ ἡ πρώτη, ποὺ λέγεται πρώτη οὐαί, ἐπέρασεν. Ἰδοὺ ἔρχονται ὕστερα ἀκόμη δύο οὐαί.

Καὶ ἀφοῦ τὰ δαιμονικὰ αὐτὰ πνεύματα ἐβασάνιζαν φρικτὰ τοὺς ἀνθρώπους κατὰ τοὺς πέντε αὐτοὺς μῆνας, ἡ πρώτη οὐαί, δηλαδὴ ἡ πρώτη πληγή, ἐπέρασε. Ἰδοὺ ἔρχονται δύο ἀκόμη οὐαί, δύο πληγαί, ὕστερα ἀπὸ αὐτά.

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος σάλπισε. Καὶ ἄκουσα μία φωνὴ ἀπὸ τὰ τέσσερα κέρατα (προεξοχές) τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου τοῦ ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος ἐσάλπισε. Καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ τέσσαρα κέρατα τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου, ποὺ εἶναι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ὁ ἕκτος ἄγγελος, ἐσάλπισε. Καὶ ἤκουσα μίαν φωνήν, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ τέσσαρα κέρατα τοῦ χρυσοῦ θυσιαστηρίου, τὸ ὁποῖον εὑρίσκεται ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ,

ποὺ ἔλεγε στὸν ἕκτο ἄγγελο· «Σύ, ποὺ κρατεῖς τὴ σάλπιγγα, λῦσε τοὺς τέσσερες ἀγγέλους τοὺς δεμένους στὸ μεγάλο ποταμὸ Εὐφράτη».

νὰ λέγῃ εἱς τὸν ἕκτον ἄγγελον· Σύ, ποὺ ἔχεις τὴν σάλπιγγα, λύσε τοὺς τέσσαρας κακοποιοὺς ἀγγέλους, ποὺ εἶναι δεμένοι πλησίον τοῦ μεγάλου ποταμοῦ Εὐφράτου.

νὰ λέγῃ εἰς τὸν ἕκτον ἄγγελον· «σύ ποὺ ἔχεις τὴν σάλπιγγα, λῦσε τοὺς τέσσαρας ἀγγέλους, ποὺ εἶναι δεμένοι κοντὰ εἰς τὸν μεγάλον ποταμόν, τὸν Εὐφράτην».

Τότε λύθηκαν οἱ τέσσερες ἄγγελοι οἱ ἑτοιμασμένοι γιὰ τὴ συγκεκριμένη ὥρα καὶ γιὰ τὴ συγκεκριμένη ἡμέρα καὶ τὸ μῆνα καὶ τὸ ἔτος, γιὰ νὰ σκοτώσουν τὸ ἕνα τρίτο τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, ποὺ σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ εἶχαν προετοιμασθῇ διὰ νὰ δράσουν εἰς ὡρισμένην ὤραν καὶ ἡμέραν καὶ μῆνα καὶ ἔτος καὶ διὰ νὰ φονεύσουν τὸ ἓν τρίτον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἐλύθησαν οἱ τέσσαρες ἄγγελοι, οἱ ὁποῖοι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ ἦσαν προετοιμασμένοι διὰ τὴν ὡρισμένην ὥραν καὶ ἡμέραν καὶ τὸν μῆνα καὶ τὸ ἔτος, ὡς ἐκδικητικὰ ὄργανα τῆς θείας δικαιοσύνης, διὰ νὰ φονεύσουν τὸ ἕνα τρίτον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατιωτῶν τοῦ ἱππικοῦ ἦταν δύο μυριάδες μυριάδων (διακόσια ἑκατομμύρια). Ἄκουσα τὸν ἀριθμό τους.

Καὶ εἶδα ἀναρίθμητον πλῆθος ἱππικοῦ. Καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν στρατευμάτων τοῦ ἱππικοῦ ποὺ ἐξεχύθη ἦσαν δύο μυριάδες μυριάδων, διακόσια ἑκατομμύρια δηλαδή. Ἠτο ἀδύνατον νὰ τοὺς μετρήσω, ἀλλ’ ἤκουσα τὸν ἀριθμόν τους.

Καὶ τὰ στρατεύματά των ἀποτελοῦντο ἀπὸ ἀναρίθμητον ἱππικόν. Ἤκουσα, ὅτι ὁ ἀριθμός των ἦτο δύο μυριάδες μυριάδων, δηλαδὴ διακόσια ἑκατομμύρια.

Καὶ ἔτσι εἶδα στὴν ἐμφάνισι τοὺς ἵππους καὶ τοὺς ἀναβάτες τους, νὰ ἔχουν δηλαδὴ θώρακες κοκκίνους σὰν τὸ πῦρ, γαλάζιους σὰν τὸν ὑάκινθο, καὶ κιτρίνους σὰν τὸ θειάφι. Καὶ τὰ κεφάλια τῶν ἵππων σὰν τὰ κεφάλια τῶν λιονταριῶν. Καὶ ἀπὸ τὰ στόματά τους βγαίνει πῦρ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι.

Καὶ τὰ στρατεύματα αὐτά, ποὺ σημαίνουν καταστρεπτικὰς εἰσβολὰς καὶ ἐπιδρομὰς βαρβάρων, διευθύνονται ἀοράτως ἀπὸ τὰς ὠργανωμένας σατανικὰς δυνάμεις. Καὶ ἔτσι εἶδα εἰς αὐτὴν τὴν δρᾶσιν καὶ ὀπτασίαν τὰ ἄλογα καὶ τοὺς ἱππεῖς, ποὺ ἐκάθηντο ἐπ’ αὐτῶν. Καὶ εἶχαν θώρακας πυρίνους καὶ ἡ φλόγα, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἀλόγων, εἶχε χρῶμα ὑακίνθου καὶ ὁ καπνὸς ἦτο καπνὸς θειαφιοῦ. Καὶ αἱ κεφαλαὶ τῶν ἀλόγων ἦσαν σὰν κεφαλαὶ λεόντων. Καὶ ἀπὸ τὰ στόματά τους ἔβγαινε φωτιὰ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι.

Καὶ ἔτσι εἶδα εἰς τὴν ὀπτασίαν αὐτὴν τὰ ἀναρίθμητα ἄλογα καὶ τοὺς πολεμιστάς, ποὺ ἐκάθηντο ἐπάνω εἰς αὐτὰ καὶ οἱ ὁποῖοι εἶχαν πυρίνους θώρακας, ἐνῷ ἀπὸ τὰ στόματα τῶν ἵππων ἔβγαινε καπνός, ποὺ εἶχε σὰν χρῶμα ὑακίνθου καὶ ἦταν καπνὸς θειαφιοῦ. Αἱ δὲ κεφαλαὶ τῶν ἵππων ἦσαν σὰν κεφαλαὶ λεόντων καὶ ἀπὸ τὰ στόματα αὐτῶν βγαίνει πρὸς τὰ ἔξω μὲ ὁρμὴ φωτιὰ καὶ καπνὸς καὶ θειάφι (Τὰ ἀναρίθμητα αὐτὰ κακοποιὰ στρατεύματα συμβολίζουν τοὺς τρομεροὺς βαρβάρους ἐπιδρομεῖς, ποὺ θὰ ἐπήρχοντο μὲ καταστρεπτικὴν μανίαν ἐναντίον διαφόρων λαῶν).

Ἀπὸ τὶς τρεῖς αὐτὲς συμφορές, ἀπὸ τὸ πῦρ δηλαδὴ καὶ τὸν καπνὸ καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ στόματά τους, σκοτώθηκαν τὸ ἕνα τρίτο τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς αὐτὰς πληγάς, ἀπὸ τὴ φωτιὰ δηλαδὴ καὶ ἀπὸ τὸν καπνὸν καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ τὰ στόματά τους, ἐφονεύθησαν τὸ ἓν τρίτον τῶν ἀνθρώπων.

Καὶ ἀπὸ τὰς τρεῖς αὐτὰς πληγάς, ἀπὸ τὴν φωτιά, τὸν καπνὸ καὶ τὸ θειάφι, ποὺ ἔβγαινε ἀπὸ τὰ στόματα τῶν βαρβάρων ἐπιδρομέων, ἐφονεύθησαν τὸ ἓν τρίτον ἐκ τῶν ἀνθρώπων.

Ἡ ἐξουσία δηλαδὴ τῶν ἵππων εἶναι στὸ στόμα τους, ἀλλὰ καὶ στὶς οὐρές τους. Διότι οἱ οὐρές τους εἶναι ὅμοιες μὲ φίδια, ἔχουν κεφάλια, καὶ μ’ αὐτὰ προξενοῦν κακό.

Καὶ ἔφεραν τὴν καταστροφὴν αὐτήν, διότι ἡ φθοροποιὸς δύναμις τῶν ἀλόγων αὐτῶν ἦτο ὅχι μόνον εἰς τὸ στόμα των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς οὐράς των. Διότι αἱ οὐραί των ἦσαν ὅμοιαι πρὸς φίδια, ποὺ εἶχαν κεφαλὰς καὶ μὲ τὸ δηλητήριον τοὺς ἔβλαπταν.

Διότι ἡ καταστρεπτικὴ δύναμις τῶν ἴπππων αὐτῶν ὑπῆρχε εἰς τὸ στόμα των, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς οὐράς των. Διότι αἱ οὐραί των ὠμοίαζον μὲ φείδια, ποὺ εἶχαν κεφάλια, καὶ μὲ τὸ δηλητήριον αὐτῶν ἐβασάνιζαν καὶ ἔβλαπταν τοὺς ἀνθρώπους.

Οἱ δὲ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ἐξωλοθρεύθηκαν ἀπὸ τὶς συμφορὲς αὐτές, δὲν μετανόησαν γιὰ τοὺς θεοὺς ποὺ ἔκαναν τὰ χέρια τους, ὥστε νὰ παύσουν νὰ λατρεύουν τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσὰ καὶ τ’ ἀσημένια καὶ τὰ χάλκινα καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα, τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ βλέπουν δύνανται, οὔτε ν’ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν.

Καὶ ὅμως παρὰ τὴν αὐστηρὰν ταύτην παιδαγωγικὴν τιμωρίαν τοῦ Θεοῦ οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ὅσοι δὲν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰ κτυπήματα καὶ τοὺς τραυματισμοὺς αὐτῶν τῶν ἀλόγων, δὲν μετενόησαν ἀπὸ τὴν λατρείαν τῶν θεῶν, ποὺ ἔφτιαναν μὲ τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ προσκυνήσουν εἰς τὸ μέλλον τὰ δαιμόνια καὶ τὰ εἴδωλα τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χάλκινα καὶ τὰ λιθαρένια καὶ τὰ ξύλινα, τὰ ὁποῖα δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν οὔτε νὰ βλέπουν, οὔτε νὰ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν, ἀλλ’ εἶναι ἄψυχα, ἀναίσθητα καὶ νεκρά.

Καὶ ἐν τούτοις παρὰ τὴν σκληρὰν αὐτὴν τιμωρίαν, οἱ ὑπόλοιποι ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐφονεύθησαν ἀπὸ τὰ θανατηφόρα κτυπήματα τῶν ἵππων, δὲν συνῃσθάνθησαν τὴν ἐνοχήν των καὶ δὲν μετενόησαν καὶ δὲν ἀπηρνήθησαν τὴν λατρείαν τῶν εἰδώλων, ποὺ τὰ κατεσκεύαζαν οἱ ἴδιοι μὲ τὰ χέρια των, ὥστε νὰ μὴ προσκυνήσουν πλέον τὰ δαιμόνια καὶ τὰ χρυσᾶ καὶ τὰ ἀργυρᾶ καὶ τὰ χαλκᾶ καὶ τὰ λίθινα καὶ τὰ ξύλινα εἴδωλα καὶ τὰ ὁποῖα οὔτε νὰ βλέπουν ἠμποροῦν, οὔτε ν’ ἀκούουν, οὔτε νὰ περιπατοῦν.

Ἐπίσης δὲν μετανόησαν γιὰ τοὺς φόνους τους, οὔτε γιὰ τὶς μαγεῖες τους, οὔτε γιὰ τὶς ἀνηθικότητές τους, οὔτε γιὰ τὶς κλοπές τους.

Καὶ δεν μετενόησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ δὲν ἀπεμακρύνθησαν ἀπὸ τοὺς φόνους των, οὔτε ἀπὸ τὰς μαγείας των, οὔτε ἀπὸ τὴν πορνείαν των, οὔτε ἀπὸ τὰς κλοπάς των. Καὶ ἐὰν πολλοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔφεραν τὸ ὄνομα τοῦ Χριστιανοῦ, εἰς τὸ βάθος των ἔμειναν εἰδωλολάτραι, ἔχοντες ὡς εἴδωλόν των τὸ χρῆμα, τὴν σάρκα καὶ τὸν κόσμον.

Καὶ δὲν μετενόησαν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ καὶ δὲν ξέκοψαν ἀπὸ τοὺς φόνους των, οὔτε ἀπὸ τὰς μαγείας των, οὔτε ἀπὸ τὰς πορνείας των, οὔτε ἀπὸ τὰς κλοπάς των. (Ἔμειναν σκληροὶ καὶ ἀμετανόητοι μέσα εἰς τὴν διαστροφὴν καὶ φαυλότητά των).