Ἰωάννου Α' 1

Γι’ αὐτὸ ποὺ ἦταν ἐξ ἀρχῆς, γι’ αὐτὸ ποὺ ἀκούσαμε, γι’ αὐτὸ ποὺ εἴδαμε μὲ τὰ μάτια μας, γι’ αὐτὸ ποὺ ἀπολαύσαμε σὰν ἔκπαγλο θέαμα καὶ τὰ χέρια μας ψηλάφησαν, γιὰ τὸ Λόγο, ποὺ εἶναι ἡ ζωή, γι’ αὐτὸ σᾶς κηρύττουμε.

Ἐκεῖνο ποὺ ὑπῆρχεν, ὅταν ἤρχισεν ἡ δημιουργία τοῦ κόσμου, τὸ ὁποῖον ἡμεῖς οἱ Ἀπόστολοι μὲ τὰ αὐτιά μας ἠκούσαμεν, τὸ ὁποῖον μὲ τὰ μάτια μας ἔχομεν ἴδει, τὸ ὁποῖον εἴδαμεν καλὰ καὶ αἱ χεῖρες μας ἐψηλάφησαν, θέλω δηλαδὴ νὰ εἴπω περὶ τοῦ ἐνυποστάτου Λόγου, ὁ ὁποῖος ἔχει μέσα του ζωὴν καὶ τὴν μεταδίδει καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Διὰ τὸν Υἱὸν καὶ Λόγον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ὑπῆρχε προαιωνίως, πρὸ πάσης πνευματικῆς καὶ ὑλικῆς δημιουργίας, τὸν ὁποῖον ἠκούσαμεν μὲ τὰ αὐτιά μας καὶ τὸν εἴδαμεν καλὰ μὲ τὰ ἴδια μας τὰ μάτια, καὶ εἴδαμε καὶ ξαναείδαμε πολλὲς φορές, καὶ αἱ χεῖρες μας ἐψηλάφησαν, διὰ τὸν ἐνυπόστατον Λόγον, ὁ ὁποῖος ἔχει προαιωνίως τὴν ζωὴν καὶ μεταδίδει ζωήν.

Ἡ δὲ ζωὴ φανερώθηκε, καὶ εἴδαμε καὶ βεβαιώνουμε ὡς μάρτυρες καὶ ἀναγγέλλουμε τὴ ζωὴ τὴν αἰώνια, ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Πατέρα καὶ φανερώθηκε σὲ μᾶς.

(Καὶ ἡ ἐνυπόστατος ζωὴ ἐνηνθρώπησε καὶ ἐφανερώθη μὲ σάρκα ὡς ἄνθρωπος καὶ ἔχομεν ἴδει μὲ τὰ μάτια μας τὴν ζωὴν αὐτὴν καὶ δίδομεν μαρτυρίαν δι’ αὐτὴν καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν τὴν ζωὴν τὴν αἰώνιον, ποὺ ἀϊδίως ὑπῆρχε πλησίον τοῦ Πατρὸς καὶ ἦτο ἐνωμένη μὲ αὐτὸν καὶ ἐφανερώθη εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς πρώτους μαθητάς).

- Καὶ αὐτὴ ἡ ἐνυπόστατος ζωὴ ἔλαβε τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν καὶ ἐφανερώθη μεταξύ μας καὶ τὴν ἔχομεν ἴδει μὲ τὰ μάτια μας καὶ δίδομεν ἐπίσημον μαρτυρίαν καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν τὴν αἰωνίαν ζωήν, ποὺ ὑπῆρχε πάντοτε πλησίον τοῦ Πατρὸς καὶ ἐφανερώθη εἰς ἡμᾶς τοὺς Ἀποστόλους καὶ πολλοὺς ἄλλους ἀνθρώπους.

Αὐτὸ ποὺ εἴδαμε καὶ ἀκούσαμε ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς, γιὰ νὰ ἔχετε καὶ σεῖς κοινωνία, ὅπως ἐμεῖς. Ἡ δική μας δὲ κοινωνία εἶναι μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱό του Ἰησοῦ Χριστό.

Αὐτὸ λοιπὸν ποὺ ἔχομεν ἴδει καὶ ἀκούσει ὡς αὐτόπται καὶ αὐτήκοοι μάρτυρες, ἀναγγέλλομεν εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν τὸ εἴδατε μὲ τὰ σωματικά σας μάτια καὶ δὲν τὸ ἠκούσατε μὲ τὰ σωματικά σας αὐτιά. Καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν τοῦτο διὰ νὰ ἔχετε συμμετοχὴν καὶ στενὸν σύνδεσμον μαζί μας. Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἔχει στενὴν σχέσιν καὶ συμμετοχὴν μαζί μας, ἔχει σχέσιν καὶ κοινωνίαν μὲ τὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱὸν τοῦ Ἰησοῦν Χριστόν. Ὁ στενὸς δηλαδὴ σύνδεσμος τῶν Χριστιανῶν δὲν δημιουργεῖ μόνον στενὴν σχέσιν μεταξύ των, ἀλλὰ καὶ στενὴν σχέσιν καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεὸν καὶ τὸν Κύριον Ἰησοῦν.

Αὐτόν, λοιπόν, ποὺ ἔχομεν ἴδει καὶ ἀκούσει, καὶ εἴμεθα κατὰ πάντα ἀξιόπιστοι μάρτυρες, κηρύττομεν εἰς σᾶς, διὰ νὰ ἔχετε μέσῳ τοῦ Χριστοῦ μαζῆ μας στενὸν σύνδεσμον καὶ ἐνεργὸν συμμετοχήν. Αὐτὴ δὲ ἡ συμμετοχὴ καὶ ὁ σύνδεσμος μαζῆ μας εἶναι συμμετοχή, ἐπικοινωνία καὶ σύνδεσμος μὲ τὸν Θεὸν Πατέρα καὶ μὲ τὸν Υἱὸν αὐτοῦ, τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.

Καὶ σᾶς γράφουμε αὐτά, γιὰ νὰ εἶναι ἡ χαρά μας πλήρης.

Καὶ σᾶς γράφομεν αὐτά, διὰ νὰ εἶναι τελεία ἡ χαρά μας, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸν στενὸν σύνδεσμον καὶ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεὸν καὶ μεταξύ μας.

Καὶ αὐτὰ σᾶς τὰ γράφομεν διὰ νὰ εἶναι πλήρης καὶ τελεία ἡ χαρά μας, ποὺ πηγάζει ἀπὸ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν στενὴν ἐπικοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν, καὶ μεταξύ μας.

Αὐτὸς δὲ εἶναι ὁ λόγος, ποὺ ἀκούσαμε ἀπ’ αὐτὸν καὶ ἀναγγέλλουμε σὲ σᾶς, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φῶς καὶ τίποτε τὸ σκοτεινὸ δὲν ὑπάρχει σ’ αὐτόν.

Διὰ νὰ ὑπάρχῃ ὅμως καὶ νὰ διατηρῆται ἡ ἐπικοινωνία αὐτή, ποὺ τόσην χαρὰν μᾶς φέρει, δὲν πρέπει νὰ ξεχάνετε, ὅτι ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἀκούσει ἀπὸ αὐτὸν τὸν Υἱὸν καὶ ἀναγγέλλομεν εἰς σᾶς, εἶναι αὕτη· ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φῶς, ποὺ ἀκτινοβολεῖ ἁγιότητα καὶ ἀλήθειαν καὶ δὲν ὑπάρχει μέσα του κανένα ἴχνος σκότους ἀγνοίας καὶ ἁμαρτίας.

Καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπόσχεσις, τὴν ὁποίαν ἔχομεν ἀκούσει ἀπὸ αὐτὸν τὸν Υἱὸν καὶ σᾶς ἀναγγέλλομεν, ὅτι ὁ Θεὸς εἶναι φῶς, τὸ ἀπόλυτον φῶς τῆς ἀπείρου ἁγιότητος καὶ πάσης τελειότητος καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν σκότος οὔτε ἴχνος σκότους, οὐδεμία, οὔτε ἡ παραμικροτέρα, κηλὶς ἀτελείας.

Ἐὰν ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι βρισκόμαστε σὲ κοινωνία μαζί του, ἐνῷ περιπατοῦμε στὸ σκοτάδι, ψευδόμεθα καὶ δὲν ἀσκοῦμε τὴν ἀρετή.

Ἐὰν λοιπὸν εἴπωμεν, ὅτι ἔχομεν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μὲ τὸν Θεόν, καὶ κατὰ τὸν αὐτὸν χρόνον ἡ ἐν γένει συμπεριφορά μας εἶναι σκοτεινὴ καὶ ἁμαρτωλή, ψευδόμεθα καὶ δὲν συμμορφωνόμεθα πρὸς τὴν ἀλήθειαν.

Ἐάν, λοιπόν, εἴπωμεν ὅτι ἔχομεν στενὸν σύνδεσμον καὶ ἐπικοινωνίαν μὲ αὐτόν, ἀλλὰ ζῶμεν μέσα εἰς τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας καὶ τῆς ἀγνοίας καὶ ἔχομεν συμπεριφορὰν ἁμαρτωλήν, τότε ψευδόμεθα καὶ οὔτε ἔχομεν ὡς φρόνημά μας τὴν ἀλήθειαν οὔτε καὶ τὴν τηροῦμεν.

Ἀλλ’ ἐὰν περιπατοῦμε στὸ φῶς, ὅπως αὐτὸς εἶναι στὸ φῶς, ἔχουμε κοινωνία μεταξύ μας (ὁ Θεὸς καὶ ἐμεῖς), καὶ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ του, μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτία.

Ἐὰν ὅμως συμπεριφερώμεθα μὲ φωτεινὴν καὶ ἐνάρετον διαγωγήν, ὅπως ζῇ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τὸ ἠθικὸν φῶς, ἔχομεν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μεταξύ μας, καὶ ἡ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Υἱοῦ του μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν.

Ἐὰν ὅμως ζῶμεν καὶ συμπεριφερώμεθα σύμφωνα μὲ τὸ φῶς τῆς θείας ἀληθείας, ὅπως ζῇ καὶ ὑπάρχει πάντοτε μέσα εἰς τὸ ἀπόλυτον ἠθικὸν φῶς αὐτὸς οὗτος ὁ Θεός, τότε ἔχομεν στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μεταξύ μας καὶ τὸ αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ του, ποὺ ἐχύθη κατὰ τὴν σταυρικὴν θυσίαν, μᾶς καθαρίζει ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν.

Ἐὰν ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι δὲν ἔχουμε ἁμαρτία, αὐταπατώμεθα, καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει σὲ μᾶς.

Ἔχομεν δὲ ἀπόλυτον ἀνάγκην τοῦ καθαρισμοῦ τούτου, διότι φέρομεν μέσα μας τὴν ἁμαρτίαν. Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἁμαρτίαν, πλανῶμεν τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ἡ ἀλήθεια δὲν ὑπάρχει μέσα μας.

Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἁμαρτίαν, ἐξαπατῶμεν τοὺς ἑαυτούς μας καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει μέσα μας.

Ἐὰν ὁμολογοῦμε τὶς ἁμαρτίες μας, εἶναι εὔσπλαχνος καὶ φιλάνθρωπος γιὰ νὰ μᾶς συγχωρήσῃ τὶς ἁμαρτίες καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε κακό.

Ἐὰν ὅμως ὁμολογῶμεν τὰς ἁμαρτίας μας μὲ συναίσθησιν τῆς ἐνοχῆς μας, εἶναι ἀξιόπιστος τηρητὴς τῶν ὑποσχέσεών του περὶ ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας. Εἶναι δὲ καὶ δίκαιος καὶ ὡς ἒκ τούτου ὕστερα ἀπὸ τὴν θυσίαν τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνον ἡ ἀξιοπιστία του, ἀλλὰ καὶ ἡ δικαιοσύνη του ἀπαιτεῖ νὰ μᾶς συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε ἀδικίαν.

Ἐὰν ὅμως, μὲ αὐτογνωσίαν καὶ συναίσθησιν τῆς ἐνοχῆς μας, ὁμολογοῦμεν τὰς ἁμαρτίας μας, εἶναι ἀξιόπιστος ὁ Θεός, διὰ τὴν τήρησιν τῆς ὑποσχέσεώς του περὶ τῆς ἀφέσεως τῶν ἁμαρτιῶν μας, εἶναι δὲ καὶ δίκαιος, ὥστε βάσει τῆς θυσίας τοῦ Υἱοῦ του, νὰ συγχωρήσῃ τὰς ἁμαρτίας μας καὶ νὰ μᾶς καθαρίσῃ ἀπὸ κάθε ἀδικίαν.

Ἐὰν ἰσχυρισθοῦμε, ὅτι δὲν ἔχουμε ἁμαρτήσει, τὸν κάνουμε ψεύτη, καὶ ὁ λόγος του δὲν ἔχει θέσι σὲ μᾶς.

Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν διαπράξει καμμίαν ἁμαρτίαν, διαψεύδομεν καὶ παρουσιάζομεν ὡς ψεύστην τὸν Θεόν, ποὺ βεβαιώνει εἰς τὴν Γραφήν, ὅτι ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἁμαρτωλοί. Καὶ ὁ λόγος του τότε δὲν ἐφώτισε τὰς καρδίας μας καὶ δὲν ἐπέδρασεν εἰς τὸ ἐσωτερικόν μας.

Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι δὲν ἔχομεν ἀμαρτήσει, εἶναι ὡς ἐὰν νὰ διαψεύδωμεν τὸν Θεόν (ὁ ὁποῖος βεβαιώνει εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὅτι: πάντες ἐξέκλιναν, ἅμα ἡχρειώθησαν, οὐκ ἔστι ποιῶν χρηστότητα, οὐκ ἔστι ἕως ἑνός). Καὶ ἐν τοιαύτη περιπτώσει ὁ λόγος καὶ ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ δὲν ὑπάρχει ἐντὸς ἡμῶν.