Ἰωάννου Α' 3

Κοιτάξετε πόσο θαυμαστὴ καὶ μεγάλη ἀγάπη μᾶς ἔχει δώσει ὁ Πατέρας, ὥστε νὰ ὀνομασθοῦμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ! Γι’ αὐτὸ ὁ κόσμος δὲν μᾶς ἀναγνωρίζει, διότι δὲν γνώρισε ἐκεῖνον.

Ναί, ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἴδετε πόσον μεγάλην καὶ θαυμαστὴν ἀγάπην μᾶς ἔχει δώσει ὁ πατήρ, ὥστε νὰ ὀνομασθῶμεν τέκνα Θεοῦ. Δι’ αὐτὸ ὁ μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμος τῶν ἀνθρώπων δὲν μᾶς νοιώθει καὶ δὲν μᾶς γνωρίζει, διότι δὲν ἐγνώρισεν αὐτόν, τὸν Θεόν, πρὸς τὸν ὁποῖον ἠθικῶς ὁμοιάζομεν.

Ἴδετε πόσον πλουσίαν καὶ θαυμαστὴν ἀγάπην μᾶς ἔχει δώσει ὁ Πατήρ, ὥστε νὰ ὀνομασθῶμεν τέκνα τοῦ Θεοῦ. Διὰ τοῦτο ὁ κόσμος δὲν μᾶς κατανοεῖ, διότι δὲν ἐγνώρισε καὶ δὲν κατενόησεν τὸν Θεόν, πρὸς τὸν ὁποῖον, καθὸ τέκνα του, ὁμοιάζομεν.

Ἀγαπητοί, τώρα εἴμεθα παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἀκόμη δὲν φανερώθηκε τί θὰ εἴμεθα στὸ μέλλον. Γνωρίζουμε ὅμως ὅτι, ὅταν φανερωθῇ, θὰ εἴμεθα ὅμοιοι μ’ αὐτόν, καὶ θὰ τὸν βλέπουμε ὅπως εἶναι.

Ἀγαπητοί, τώρα εἴμεθα τέκνα Θεοῦ, ἀλλὰ δὲν ἐφανερὠθη ἀκόμη, τί θὰ εἴμεθα εἰς τὸ μέλλον. Γνωρίζομεν ὅμως, ὅτι ἐὰν φανερωθῇ ὁ Χριστός, θὰ γίνωμεν ὅμοιοί του κατὰ τὴν δόξαν, διότι θὰ τὸν ἴδωμεν ὅπως εἶναι, εἰς τὴν κατάστασιν τῆς θείας δόξης, ἡ ὁποία ὡς εἰς ἄλλους πνευματικοὺς καθρέπτας θὰ καθρεπτισθῇ καὶ θὰ λάμψῃ καὶ εἰς ἡμᾶς.

Ἀγαπητοί, τώρα εἴμεθα τέκνα τοῦ Θεοῦ, ἀλλ’ ἀκόμη δὲν ἔχει φανερωθῆ τί θὰ εἴμεθα εἰς τὸ μέλλον. Γνωρίζομεν ὅμως ὅτι ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ μὲ ὅλην αὐτοῦ τὴν δόξαν, θὰ γίνωμεν καὶ ἡμεῖς ὅμοιοι μὲ αὐτὸν κατὰ τὴν δόξαν, διότι θὰ τὸν ἴδωμεν ὅπως εἶναι εἰς ὅλην του τὴν θείαν δόξαν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι καὶ ἰδική μας δόξα.

Καθένας δὲ, ποὺ ἔχει αὐτὴ τὴν ἐλπίδα σ’ αὐτὸν, ἐξαγνίζει τὸν ἑαυτό του, ἔχοντας ὡς πρότυπο ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος εἶναι ἁγνός.

Καὶ καθένας ποὺ ἔχει καὶ κρατεῖ στερεὰ τὴν ἐλπίδα ταύτην εἰς αὐτόν, τὸν Χριστόν, καθαρίζει τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, καθὼς καὶ ἐκεῖνος εἶναι καθαρὸς καὶ ἅγιος. Μόνον οἱ ἁγνοὶ καὶ καθαροὶ θὰ ἀξιωθοῦν νὰ ἴδουν τὸν καθαρὸν καὶ ἅγιον.

Καὶ ὁ καθένας ποὺ ἔχει καὶ κρατεῖ σφικτὰ αὐτὴν τὴν ἐλπίδα εἰς τὸν Χριστόν, καθαρίζει καὶ κρατεῖ τὸν εὐατόν του ἁγνὸν ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, ὅπως καὶ ἐκεῖνος εἶναι ὁ ἀπόλυτα καθαρὸς καὶ ἅγιος.

Καθένας, ὁ ὁποῖος κάνει τὴν ἁμαρτία, κάνει καὶ τὴν ἀνομία, ἀφοῦ ἡ ἁμαρτία εἶναι ἀνομία (ἡ παράβασι δηλαδὴ τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ).

Κάθε ἕνας ποὺ κάμνει τὴν ἁμαρτίαν, κάμνει καὶ τὴν ἀνομίαν. Παραβιάζει δηλαδὴ καὶ ἀθετεῖ καὶ περιφρονεῖ οὗτος τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἁμαρτία εἶναι ἡ ἐπανάστασις κατὰ τοῦ νόμου καὶ τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ἀποτελεῖ ἡ ἁμαρτία καὶ ἀνατροπὴν τοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ.

Καθένας, ὁ ὁποῖος πράττει τὴν ἁμαρτίαν, διαπράττει καὶ τὴν παρανομίαν, διότι καταπατεῖ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἡ ἁμαρτία εἶναι καταπάτησις τοῦ θείου Νόμου.

Γνωρίζετε δέ, ὅτι ἐκεῖνος φανερώθηκε γιὰ ν’ ἀφαιρέσῃ τὶς ἁμαρτίες μας καὶ ἁμαρτία σ’ αὐτὸν δὲν ὑπάρχει.

Καὶ ἠξεύρετε, ὅτι ἐκεῖνος ἐφανερώθη ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ ἑξαλείψῃ τὰς ἁμαρτίας μας, καὶ ἁμαρτία δὲν ὑπάρχει ἐν αὐτῷ, διότι παρέμεινε καθ’ ὅλον του τὸν βίον ἀπολύτως ἀναμάρτητος.

Γνωρίζετε δέ, ὅτι ὁ Χριστὸς ἐφανερώθη ὡς ἄνθρωπος εἰς τὴν γῆν, διὰ νὰ πάρῃ ἐπάνω του καὶ ἐξαλείψῃ τὰς ἁμαρτίας μας, καὶ ἁμαρτίας δὲν ὑπάρχει καμμιὰ εἰς αὐτόν, διότι εἶναι ἅγιος καὶ ἀπολύτως ἀναμάρτητος.

Καθένας, ὁ ὁποῖος μένει σ’ αὐτόν, δὲν ἁμαρτάνει (δὲν θέλει τὴν ἁμαρτία καὶ δὲν τὴν κάνει σκοπὸ καὶ τρόπο ζωῆς καὶ ἕξι· ἂν δὲ ἀπὸ ἀδυναμία ἢ συναρπαγὴ πέσῃ σὲ ἁμαρτία, μετανοεῖ καὶ συντρίβεται). Καθένας, ὁ ὁποῖος ἁμαρτάνει (δουλεύει δηλαδὴ στὴν ἁμαρτία καταφρονώντας τὸ νόμο τοῦ Χριστοῦ), δὲν εἶδε (μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως) καὶ δὲν γνώρισε αὐτόν.

Καθένας λοιπὸν ποὺ μένει μέσα εἰς αὐτὸν καὶ εἶναι πάντοτε ἐνωμένος μαζί του, δὲν ἁμαρτάνει· καθένας δὲ ποὺ ἁμαρτάνῃ, δὲν τὸν ἔχει αἰσθανθῆ ἐσωτερικῶς μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς καὶ δὲν τὸν ἔχει γνωρίσει διὰ τῆς πείρας.

Καθένας ποὺ ἔχει κοινωνίαν μὲ αὐτὸν καὶ μένει ἐν τῇ κοινωνίᾳ μὲ αὐτόν, δὲν ἁμαρτάνει. Καθένας ὅμως ποὺ ἁμαρτάνει, δὲν τὸν ἔχει αἰσθανθῆ μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς του καὶ δὲν τὸν ἔχει γνωρίσει ὡς Θεὸν καὶ λυτρωτήν του.

Παιδάκια μου, ἂς μὴ σᾶς πλανᾷ κανείς. Ὅποιος πράττει τὸ ἀγαθό, εἶναι ἀγαθός, ὅπως ἐκεῖνος εἶναι ἀγαθός.

Παιδάκια μου, ἂς μὴ σᾶς πλανᾷ κανείς, ὀσονδήποτε πιθανὰ καὶ ἂν φαίνωνται τὰ ἐπιχειρήματά του. Ἡ ἀλήθεια εἶναι αὐτή· ἐκεῖνος, ποὺ ἐξασκεῖ εἰς τὸν βίον του τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀρετήν, εἶναι δίκαιος, ὅπως καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶναι δίκαιος, καὶ μόνος αὐτὸς ἔχει γνωρίσει τὸν δίκαιον Ἰησοῦν καὶ εἶναι ἐνωμένος μαζί του.

Ἀγαπητά μου παιδιά, ἂς μὴ σᾶς παραπλανᾷ καὶ σᾶς ἐξαπατᾷ κανεὶς μὲ παραπλανητικὰς καὶ δολίας διδασκαλίας. Ἐκεῖνος ποὺ τηρεῖ δικαιοσύνην καὶ ἔχει βίον ἐνάρετον, εἶναι δίκαιος, ὅπως καὶ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι δίκαιος.

Ὅποιος ἐπιμένει στὴν ἁμαρτία, εἶναι ἀπὸ τὸ Διάβολο (εἶναι παιδὶ τοῦ Διαβόλου), διότι ὁ Διάβολος εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἁμάρτησε (εἶναι ὁ πατέρας τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν ἀσεβῶν ἁμαρτωλῶν). Γι’ αὐτὸ φανερώθηκε ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ καταλύσῃ καὶ διαλύσῃ τὰ ἔργα τοῦ Διαβόλου.

Ἐκεῖνος, ποὺ ἐπιμένῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, κατάγεται ἀπὸ τὸν διάβολον καὶ ἔχει σχέσιν καὶ στενὴν γνωριμίαν μὲ τὸν διάβολον. Καὶ κατάγεται οὖτος ἀπὸ τὸν διάβολον, διότι ἐξ ἀρχ·ης ὁ διάβολος μὲ πεῖσμα πολὺ ἁμαρτάνῃ. Πρὸς αὐτὸν δὲ τὸν σκοπὸν ἐφανερώθη ἐπὶ τῆς γῆς ὡς ἄνθρωπος ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ καταλύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐπιμένει νὰ πράττῃ τὴν ἁμαρτίαν εἶναι ἀπὸ τὸν διάβολον, διότι ὁ διάβολος ἐξ ἀρχῆς μὲ πεῖσμα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ἁμαρτάνει. Δι’ αὐτὸν δὲ τὸν σκοπὸν ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐφανερώθη ὡς ἄνθρωπος ἐπὶ τῆς γῆς, διὰ νὰ καταλύσῃ καὶ καταστρέψῃ ἐντελῶς τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου.

Καθένας, ὁ ὁποῖος ἔχει γεννηθῆ ἀπ’ τὸ Θεό, δὲν ζῇ ζωὴ ἁμαρτίας, διότι ὅποιος εἶναι τέκνο του μένει σ’ αὐτόν. Ναί, ὅ,τι ἔχει γεννηθῆ ἀπ’ τὸ Θεὸ δὲν δύναται νὰ ζῇ ἁμαρτωλὴ ζωή.

Καθένας ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν πράττῃ ποτὲ θεληματικῶς καὶ μὲ ψυχρὸν ὑπολογισμὸν καμμίαν ἁμαρτίαν. Διότι ἡ νέα ζωή, ποὺ τοῦ μετέδωκε διὰ τοῦ Πνεύματός του ὁ Θεός, μένῃ μέσα του. Καὶ ἡ θέλησίς του ἀποκτᾷ τέτοιαν συνήθειαν εἰς τὴν ἀρετήν, ὥστε δὲν δύναται οὗτος νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι ἔχῃ γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ ὁμοιάζει πρὸς τὸν Θεόν.

Καθένας ποὺ ἔχει γεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν πράττει τὴν ἁμαρτίαν, διότι ἔχει μέσα του ὡς μόνιμον κατάστασιν τὴν νέαν ζωήν, ποὺ τοῦ ἔχει μεταδώσει καὶ φυτεύσει ὁ Θεός. Καὶ ἔνας τέτοιος ἄνθρωπος, ποὺ ἔχει δώσει ὁριστικῶς τὴν θέλησίν του εἰς τὸν Θεὸν καὶ τὴν ἀρετήν, εἶναι ἠθικῶς ἀδύνατον νὰ ἁμαρτάνῃ, διότι ἔχει ἀναγεννηθῇ, ἔχει ἀποκτήσει τὸ καθ’ ὁμοίωσιν Θεοῦ.

Μ’ αὐτὸ διακρίνονται τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ ἀπ’ τὰ παιδιὰ τοῦ Διαβόλου· Καθένας, ποὺ δὲν ἀσκεῖ τὴν ἀρετή, δὲν εἶναι ἀπ’ τὸ Θεὸ (δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ), μάλιστα αὐτός, ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφό του.

Αύτὸ εἶναι τὸ διακριτικὸν γνώρισμα, μὲ τὸ ὁποῖον γίνονται εἰς ὅλους φανερὰ τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ παιδιὰ τοῦ διαβόλου. Καθένας δηλαδή, ποὺ δὲν ἀσκεῖ εἰς τὸν βίον τοῦυπᾶσαν ἀρετήν, αὐτὸς δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν καὶ δὲν ἔχει πατέρα τὸν Θεόν. Τὸ ἴδιον καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του Χριστιανόν, δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἰς αὐτὸ ἀκριβῶς τὸ σημεῖον εἶναι φανερὰ καὶ ξεχωρίζουν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου. Καθένας δηλαδὴ ποὺ δὲν ζῇ βίον ἐνάρετον, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸν Θεόν, δὲν ἔχει πατέρα τὸν Θεόν, ὅπως ἐπίσης καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ παραγγελία, ποὺ ἀκούσατε ἀπ’ τὴν ἀρχή, νὰ ἔχωμε ἀγάπη μεταξύ μας.

Καὶ δὲν εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ αὐτός, ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του, διότι αὐτὸ εἶναι τὸ κύριον παράγγελμα, ποὺ σᾶς ἐγνωστοποιήθη μὲ τὸ κήρυγμα καὶ τὸ ὁποῖον ἠκούσατε ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς ἐπιστροφῆς σας εἰς τὸν Χριστόν, τὸ νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

Διότι αὐτὴ εἶναι ἡ θεμελιώδης καὶ σπουδαιοτάτη ἐντολή, τὴν ὁποίαν ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ τὴν ἀρχὴν ποὺ ἐπιστεύσατε εἰς τὸν Χριστόν, τὸ νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον.

Νὰ μὴν εἴμεθα ὅπως ὁ Κάιν, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀπὸ τὸν Πονηρό καὶ φόνευσε τὸν ἀδελφό του. Καὶ γιατί τὸν φόνευσε; Διότι τὰ ἔργα του ἦταν πονηρά, ἐνῷ τοῦ ἀδελφοῦ του ἦταν ἀγαθά.

Καὶ ἂς μὴ τρέφωμεν αἰσθήματα ὅμοια πρὸς τοῦ Κάϊν, ὁ ὁποῖος ἦτο τέκνον τοῦ πονηροῦ διαβόλου καὶ ἔσφαξεν ἄσπλαγχνα τὸν ἀδελφόν του. Καὶ διατί τὸν ἔσφαξε; Διότι τὰ ἔργα του ἦσαν πονηρά, τὰ δὲ ἔργα τοῦ ἀδελφοῦ του ἦσαν δίκαια, ἡ ἀρετὴ δὲ καὶ ἡ δικαιοσύνη προκαλεῖ τὴν ἀντιπάθειαν τοῦ διαβόλου καὶ τῶν πονηρῶν παιδιῶν του.

Καὶ νὰ μὴ ὁμοιάζωμεν μὲ τὸν Κάϊν, ὁ ὁποῖος ἔσφαξε κατὰ τὸν πλέον σκληρὸν καὶ ἀπάνθρωπον τρόπον τὸν ἀδελφόν του. Καὶ διατί τὸν ἔσφαξε; Διότι τὰ ἰδικά του ἔργα ἦσαν πονηρά, ἐνῶ τὰ ἔργα τοῦ ἀδελφοῦ του ἦσαν δίκαια. (Κατὰ κανόνα δὲ ὁ μοχθηρὸς καὶ κακὸς μισεῖ, θανασίμως τὸν δίκαιον).

Μὴ φοβεῖσθε, ἀδελφοί μου, διότι ὁ κόσμος σᾶς μισεῖ (μάλιστα θανασίμως).

Μὴ παραξενεύεσθε, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐὰν σᾶς μισῇ ὁ μακρὰν τοῦ Θεοῦ κόσμος.

Μὴν ἀπορεῖτε, λοιπόν, ἀδελφοί μου, ἐὰν σᾶς μισῇ ὁ κόσμος.

Ἐμεῖς ξέρουμε, ὅτι ἀπ’ τὸ θάνατο ἔχουμε μεταβῆ στὴ ζωή, διότι ἀγαποῦμε τοὺς ἀδελφούς. Ὅποιος δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸ παραμένει στὸ θάνατο.

Ἡμεῖς ἠξεύρομεν ἐκ πείρας, ὅτι ἔχομεν μεταβῆ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον εἰς τὴν πνευματικὴν ζωήν. Καὶ τὸ ἠξεύρομεν, διότι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφόν του, ἑξακολουθεῖ νὰ παραμένῃ εἰς τὸν πνευματικὸν θάνατον.

Ἡμεῖς γνωρίζομεν καλὰ ὅτι ἔχομεν μεταβῆ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον εἰς τὴν πνευματικὴν καὶ αἰωνίαν ζωήν, διότι ἀγαπῶμεν τοὺς ἀδελφούς. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ δὲν ἀγαπᾷ τὸν ἀδελφὸν μένει εἰς τὴν κατάστασιν τοῦ πνευματικοῦ θανάτου.

Καθένας, ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφό του, εἶναι ἀνθρωποκτόνος. Καὶ ξέρετε, ὅτι κάθε ἀνθρωποκτόνος δὲν ἔχει μέσα του ζωὴ αἰώνια.

Καθένας ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, εἶναι φονεύς, διότι ἔχει μέσα του διάθεσιν φονικὴν καὶ θέλει τὴν καταστροφὴν καὶ τὸν θάνατον τοῦ μισουμένου. Καὶ ἠξεύρετε, ὅτι κάθε φονεὺς δὲν ἔχει ζωὴν αἰώνιον, ἡ ὁποία νὰ μένῃ μέσα του.

Καθένας ποὺ μισεῖ τὸν ἀδελφόν του, εἶναι φονιᾶς, (διότι τὸ μῖσος ἐμπνέει τὸν φόβον καὶ τὸν ὄλεθρον τοῦ μισουμένου). Καὶ γνωρίζετε καλά, ὅτι κάθε φονιᾶς δὲν ἔχει ζωὴν αἰώνιον, ἡ ὁποία νὰ μένῃ μέσα του ὡς μόνιμος κατάστασις.

Ἀπ’ αὐτὸ γνωρίσαμε τί εἶναι ἡ ἀγάπη, ἀπὸ τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐκεῖνος γιὰ μᾶς θυσίασε τὴ ζωή του. Ἔτσι καὶ ἐμεῖς ὀφείλουμε νὰ θυσιάζωμε τὴ ζωή μας γιὰ τοὺς ἀδελφούς.

Μὲ αὐτὸ δὲ ἔχομεν μάθει, τί εἶναι ἡ ἀγάπη· μὲ τὸ ὅτι δηλαδὴ ἐκεῖνος (ὁ Χριστός) διὰ τὴν σωτηρίαν μας παρέδωκε προθύμως εἰς θάνατον τὴν ζωήν του. Κατὰ συνέπειαν δὲ καὶ ἡμεῖς ἔχομεν ὑποχρέωσιν σύμφωνα μὲ τὸ παράδειγμα τοῦτο νὰ παραδίδωμεν τὴν ζωήν μας ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν καὶ ὄχι νὰ θέλωμεν να ἀφαιρέσωμεν τὴν ζωὴν αὐτῶν.

Ἔχομεν δὲ γνωρίσει ποία ἀκριβῶς εἶναι ἡ ἀγάπη μὲ αὐτό, μὲ τὸ ὅτι δηλαδὴ ὁ Χριστός, ἀπὸ ἄπειρον ἀγάπην κινούμενος, παρέδωκε τὴν ζωήν του εἰς τὸν σταυρικὸν θάνατον πρὸς χάριν ἡμῶν. Ἔτσι ἐπομένως καὶ ἡμεῖς ἔχομεν ὑποχρέωσιν, σύμφωνα μὲ τὸ παράδειγμά του, νὰ θυσιάζωμεν καὶ τὴν ζωήν μας ὑπὲρ τῶν ἀδελφῶν μας (καὶ ὄχι ὅπως ὁ Κάϊν νὰ ἀφαιροῦμεν τὴν ζωήν των ἢ καθ’ οἱανδήποτε τρόπον νὰ ἀδικοῦμεν αὐτούς).

Ἀλλ’ ἂν κάποιος ἔχῃ τὰ πλούτη τοῦ κόσμου, καὶ βλέπῃ τὸν ἀδελφό του νὰ ἔχῃ ἀνάγκη, καὶ κλείσῃ τὴν καρδιά του ἀπέναντί του, πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ μένῃ μέσα του ἡ θεία ἀγάπη;

Ὅποιος ὅμως ἔχει τὰ πλούτη τοῦ κόσμου καὶ παρατηρεῖ τὸν ἀδελφόν του, ὅτι οὗτος ἔχει ἀνάγκην, καὶ κλείσῃ τὴν καρδίαν του καὶ τὰ σπλάγχνα του ἀπὸ αὐτόν, ὥστε νὰ μὴ αἴσθανθῇ καμμίαν συμπάθειαν διὰ τὴν δυστυχίαν του, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεόν νὰ μένῃ μέσα του;

Ὅποῖος ὅμως ἔχει τὰ ἀγαθὰ τοῦ κόσμου (ποὺ κάμνουν ἄνετον τὴν ζωήν) καὶ βλέπει τὸν ἀδελφόν του νὰ ἔχῃ ἀνάγκην, κλείσει δὲ τὰ σπλάγχνα του καὶ μείνει ἀναίσθητος εἰς τὴν δυστυχίαν ἐκείνου, πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ νὰ μένῃ μέσα του;

Παιδάκια μου, νὰ μὴν ἀγαποῦμε μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὴ γλῶσσα, ἀλλ’ ἔμπρακτα καὶ ἀληθινά.

Παιδάκια μου, ἂς μὴ ἀγαπῶμεν μὲ λόγια καὶ μὲ τὴν γλῶσσαν μόνον, ἀλλ’ ἂς ἀγαπῶμεν μὲ ἔργα εὐεργετικὰ καὶ ὄχι ψεύτικα, ἀλλὰ ἀληθινά.

Ἀγαπημένα μου παιδιά, ἂς μὴ ἀγαπῶμεν μὲ τὰ λόγια μόνον καὶ μὲ τὴν γλῶσσαν, ἀλλ’ ἂς ἀγαπῶμεν μὲ τὰ ἔργα τῆς καλωσύνης καὶ μὲ τὴν εἰλικρίνειαν ποὺ ἐπιβάλλει ὁ Θεός.

Ἀπ’ αὐτὸ δὲ (ἀπὸ τὴν ἀγάπη δηλαδὴ) καταλαβαίνουμε, ὅτι εἴμεθα ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, καὶ θὰ καθησυχάσωμε ἐνώπιόν του τὶς συνειδήσεις μας

Καὶ μὲ αὐτό, ἤτοι μὲ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην καὶ τὴν εὐεργεσίαν, γνωρίζομεν ὅτι καταγόμεθα ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν καὶ ἔχομεν ἀναγεννηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ ὅταν ἔχωμεν τὴν ἀγάπην αὐτήν, θὰ καθησυχάσωμεν ἐνώπιόν του τὰς συνειδήσεις μας καὶ δὲν θὰ μᾶς τύπτουν αὗται ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ,

Καὶ μὲ αὐτό, δηλαδὴ μὲ τὴν εἰλικρινῆ ἀγάπην καὶ ἀγαθοεργίαν, γνωρίζομεν ὅτι καταγόμεθα ἀπὸ τὴν ἀλήθειαν, ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἡ ἀλήθεια. Ἐπειδὴ δὲ τοιαύτην ἔχομεν τὴν καταγωγὴν καὶ ἀγωνιζόμεθα νὰ ἀσκοῦμεν τὴν ἀγάπην, θὰ πείσωμεν καὶ θὰ εἰρηνεύσωμεν τὰς συνειδήσεις μας, ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, ὅτι ὀρθῶς πράττομεν.

σ’ ὅ,τι θὰ μᾶς κατακρίνῃ ἡ συνείδησι, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ὑπεράνω τῆς συνειδήσεώς μας καὶ γνωρίζει τὰ πάντα.

εἰς ὀ,τιδήποτε καὶ ἂν μᾶς κατηγοροῦν αὗται. Καὶ θὰ καθησυχάσωμεν τὰς συνειδήσεις μας, διότι ὁ Θεὸς εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὰς συνειδήσεις μας καὶ ἠξεύρει τελείως καὶ καλύτερα ἀπὸ αὐτὰς ὅλα τὰ σφάλματά μας καὶ ὅλας τὰς τύψεις μας. Ἠξεύρει τὴν ἐνοχήν μας. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ὁ γινώσκων τὰ πάντα Θεὸς πείθει ἡμᾶς, ὅτι εἴμεθα τέκνα του, δὲν ὑπάρχει φόβος νὰ κατακριθῶμεν.

Ἐὰν ὅμως μᾶς κατηγορῇ ἡ συνείδησις, ὅτι μὲ τὰ λόγια μόνον ἀγαπῶμεν τὸν ἀδελφόν, πολὺ περισσότερον θὰ μᾶς κατηγορήσῃ ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος εἶναι βέβαια ἀπείρως ἀνώτερος ἀπὸ τὴν συνείδησίν μας καὶ γνωρίζει πλήρως καὶ τελείως, καλύτερα ἀπὸ αὐτήν, τὰ πάντα.

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ συνείδησί μας δὲν μᾶς κατακρίνῃ, ἔχουμε παρρησία (θάρρος) ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ,

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ συνείδησίς μας δὲν μᾶς κατηγορῇ, ἔχομεν θάρρος πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀγαπητοί, ἐὰν ἡ συνείδησίς μας δὲν μᾶς κατηγορῇ, τότε ἔχομεν θάρρος πρὸς τὸν Θεόν,

καὶ ὅ,τι ζητοῦμε λαμβάνουμε ἀπ’ αὐτόν, διότι τηροῦμε τὶς ἐντολές του καὶ κάνουμε τὰ ἀρεστὰ σ’ αὐτόν.

Καὶ ὀ,τιδήποτε τοῦ ζητοῦμεν διὰ τῆς προσευχῆς, τὸ λαμβάνομεν ἀπὸ αὐτόν. Καὶ τὸ λαμβάνομεν, διότι τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του καὶ πράττομεν αὐτά, ποὺ τοῦ ἀρέσουν.

καὶ ὀ,τιδήποτε καὶ ἂν τοῦ ζητοῦμεν, τὸ λαμβάνομεν ἀπὸ αὐτόν, διότι τηροῦμεν τὰς ἐντολάς του καὶ πράττομεν αὐτά, ποὺ τοῦ εἶναι εὐάρεστα. Καὶ γινόμεθα ἔτσι τέκνα τῶν εὐλογιῶν του.

Κυρίως ἡ ἐντολή του εἶναι αὐτή, νὰ πιστεύσωμε στὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ του Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ν’ ἀγαποῦμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο κατὰ τὴν ἔννοια ποὺ δίδαξε.

Αἱ ἐντολαὶ δὲ τοῦ Θεοῦ περιλαμβάνονται εἰς μίαν ἐντολήν. Καὶ ἡ ἐντολή του εἶναι αὐτή, νὰ πιστεύσωμεν δηλαδὴ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ του Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ νὰ ἀγαπῶμεν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, καθὼς ὁ Χριστὸς μᾶς ἔδωκεν ἐντολὴν νὰ ἀγαπῶμεν.

Λοιπὸν αὐτὴ εἶναι ἡ θεμελιώδης καὶ σπουδαιοτάτη ἐντολή του, νὰ πιστεύωμεν δηλαδὴ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Υἱοῦ του, Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ νὰ ἀγαπῶμεν μὲ εἰλικρίνειαν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον σύμφωνα μὲ τὴν ἐντολὴν τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς ἔδωσεν ὁ Χριστός.

Οἱ δὲ τηρηταὶ τῶν ἐντολῶν του μένουν σ’ αὐτόν, καὶ αὐτὸς σ’ αὐτούς. Καὶ ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνουμε, ὅτι μένει σὲ μᾶς, ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ποὺ μᾶς ἔδωσε.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τηρεῖ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, μένει μέσα εἰς τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ Θεὸς μένει μέσα εἰς αὐτόν. Εἶναι δηλαδὴ οὖτος ἐνωμένος μὲ τὸν Θεόν. Ἔχομεν δὲ μέσον διὰ νὰ γνωρίσωμεν μὲ βεβαιότητα, ἐὰν εἴμεθα ἐνωμένοι μὲ τὸν Θεόν καὶ ἐὰν πράγματι ὁ Θεὸς μένῃ μέσα μας. Μὲ τοῦτο δηλαδὴ βεβαιούμεθα, ὅτι ὁ Θεὸς μένει μέσα μας, μὲ τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον μᾶς ἔδωκε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς φωτίζει καὶ μᾶς δίδει τὴν πληροφορίαν αὐτήν.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ τηρεῖ τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, μένει εἰς τὸν Θεὸν καὶ ὁ Θεὸς μένει εἰς αὐτόν. Καὶ μὲ αὐτὸν ἀκριβῶς τὸν τρόπον ἔχομεν βεβαίαν τὴν πληροφορίαν τῆς συνειδήσεως, καὶ γνωρίζομεν ὅτι ὁ Θεός μένει μέσα μας, ἀπὸ τὸ Πνεῦμα ποὺ μᾶς ἔχει δώσει καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς πληροφορεῖ διὰ τὴν κοινωνίαν καὶ ἑνότητά μας μὲ τὸν Θεόν.