Κατὰ Ἰωάννην 11

Ἦταν δὲ κάποιος ἀσθενὴς ὀνομαζόμενος Λάζαρος ἀπὸ τὴ Βηθανία, ἀπὸ τὸ χωριὸ τῆς Μαρίας καὶ τῆς Μάρθας τῆς ἀδελφῆς της.

Ἦτο δὲ κάποιος ἀσθενής, ποὺ ἐλέγετο Λάζαρος καὶ κατήγετο ἀπὸ τὴν Βηθανίαν, ἀπὸ τὸ χωρίον Μαρίας καὶ τῆς Μάρθας τῆς ἀδελφῆς της.

Ἦτο δὲ κάποιος ἀσθενής, ὀνόματι Λάζαρος, ἀπὸ τὴν Βηθανίαν, ἀπὸ τὸ χωρίον τῆς Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς της.

Ἡ δὲ Μαρία ἦταν ἐκείνη, ποὺ ἄλειψε (ἀργότερα) τὸν Κύριο μὲ μύρο καὶ σκούπισε τὰ πόδια του μὲ τὰ μαλλιά της. Αὐτῆς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἦταν ἀσθενής.

Ἡ Μαρία δὲ ἦτο ἐκείνη, ποὺ ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου του ἄλειψε τὸν Κύριον μὲ μύρον καὶ ἐσφόγγισε τοὺς πόδας του μὲ τὰ μαλλιά της. Τῆς Μαρίας αὐτῆς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἦτο ἄρρωστος.

Ἡ δὲ Μαρία ἦτο ἐκείνη, ποὺ ἄλειψε τὸν Κύριον, ὀλίγας ἡμέρας πρὸ τῆς σταυρώσεως, μὲ μύρον καὶ ἐσπόγγισε τὰ πόδια του μὲ τὰ μαλλιά της. Αὐτῆς λοιπὸν ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἦτο ἀσθενής.

Γι’ αὐτὸ οἱ ἀδελφὲς τοῦ ἔστειλαν μήνυμα λέγοντας· «Κύριε, νὰ αὐτός, τὸν ὁποῖον ἀγαπᾷς, εἶναι ἀσθενής».

Ἔστειλαν λοιπὸν πρὸς αὐτὸν αἱ δύο ἀδελφαὶ ἀνθρώπους ἐξεπίτηδες νὰ τὸν εἰδοποιήσουν καὶ τοῦ εἶπαν· Κύριε, νά, αὐτός, ποὺ τόσον πολὺ ἀγαπᾷς, εἶναι ἄρρωστος.

Ἔστειλαν τότε αἱ δύο ἀδελφαὶ πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἀνθρώπους νὰ τὸν εἰδοποιήσουν, οἱ ὁποῖοι τοῦ εἶπαν ἐκ μέρους των· «Κύριε, ἰδοὺ αὐτός, τὸν ὁποῖον τόσον πολὺ ἀγαπᾷς, εἶναι ἀσθενής».

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς εἶπε· «Αὐτὴ ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ, γιὰ νὰ δοξασθῇ δηλαδὴ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας της».

Ὅταν ὅμως ἤκουσε τοῦτο ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Αὐτὴ ἡ ἀσθένεια δὲν θὰ καταλήξῃ εἰς ἀνεπανόρθωτον θάνατον, ἀλλὰ συνέβη διὰ νὰ ἐκλάμψῃ ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ· συνέβη δηλαδὴ διὰ νὰ δοξασθῇ διὰ τῆς ἀσθενείας αὐτῆς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, διότι θὰ δοθῇ εὐκαιρία νὰ δείξῃ τὴν ὑπερφυσικὴν δύναμίν του καὶ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ περιτράνως τὴν θείαν φύσιν καὶ ἀποστολήν του.

Ὅταν ὅμως ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς τοῦτο, εἶπεν· «αὐτὴ ἡ ἀσθένεια δὲν εἶναι γιὰ θάνατο, ἀλλὰ διὰ νὰ φανῇ ἡ δόξα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ δοξασθῇ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἀσθένειαν αὐτήν, διότι θὰ δοθῇ εὐκαιρία ἄλλο μεγάλο θαῦμα νὰ πραγματοποιηθῇ».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως τὴ Μάρθα καὶ τὴν ἀδελφή της καὶ τὸ Λάζαρο.

Ἠγάπα δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφήν της καὶ τὸν Λάζαρον. Καὶ ἐὰν δὲν ἀνεχώρησεν ἀμέσως πρὸς ἐπίσκεψιν καὶ θεραπείαν τοῦ Λαζάρου, δὲν ἔπραξε τοῦτο ἐξ ἀδιαφορίας, ἀλλὰ διότι ἀπέβλεπεν εἰς τὴν φανέρωσιν τῆς δόξης καὶ δυνάμεως τοῦ Θεοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε πολὺ ὁλόκληρον αὐτὴν τὴν οἰκογένειαν, δηλαδὴ τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφήν της καὶ τὸν Λάζαρον.

Ἐν τούτοις, ὅταν ἄκουσε, ὅτι εἶναι ἀσθενής, τότε ἔμεινε στὸν τόπο, ὅπου ἦταν, δύο ἡμέρες.

Ὅταν λοιπὸν ἤκουσεν ὅτι ὁ Λάζαρος ἀσθενεῖ, τότε μέν, ποὺ ὅλοι ὅσοι ἤξευραν τὴν ἀγάπην του πρὸς αὐτὸν θὰ ἐπερίμεναν νὰ ἀναχωρήσῃ ἀμέσως, παρέμεινεν ἐπὶ δύο ἀκόμη ἡμέρας εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο.

Ὅταν, λοιπόν, ἤκουσεν ὅτι ὁ Λάζαρος ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο, δύο ἀκόμη ἡμέρας.

Ἔπειτα, ἀφοῦ πέρασαν οἱ δύο ἡμέρες, λέγει στοὺς μαθητάς· «Ἂς πᾶμε στὴν Ἰουδαία πάλι».

Ἔπειτα δέ, ἀφοῦ ἐπέρασαν αἱ δύο ἡμέραι, εἶπεν εἰς τοὺς μαθητάς· Ἂς ὑπάγωμεν πάλιν εἰς τὴν Ἰουδαίαν.

Ἔπειτα, ἀφοῦ ἐπέρασε καὶ αὐτὸ τὸ χρονικὸν διάστημα, λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· «ἂς πᾶμε πάλιν εἰς τὴν Ἰουδαίαν».

Τοῦ λέγουν οἱ μαθηταί· «Διδάσκαλε, τώρα ζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν, καὶ θέλεις νὰ πᾶς πάλι ἐκεῖ;».

Ἀλλὰ τότε οἱ μαθηταί, οἱ ὁποῖοι εἶχον φοβηθῆ ἀπὸ τὴν ἀντίδρασιν, ποὺ συνήντησεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, πρὸ ὀλίγου ἐζήτουν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν καὶ πάλιν πηγαίνεις ἐκεῖ;

Οἱ μαθηταὶ ὅμως τοῦ εἶπαν· «Διδάσκαλε, τώρα πρὸ ὀλίγου ἐζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ σὲ λιθοβολήσουν καὶ σὺ πηγαίνεις πάλιν ἐκεῖ;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Δώδεκα ὧρες δὲν ἔχει ἡ ἡμέρα; Ἐὰν κανεὶς περιπατῇ τὴν ἡμέρα, δὲν σκοντάπτει, διότι βλέπει τὸ φῶς αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Δὲν εἶναι δώδεκα αἱ ὧραι τῆς ἡμέρας; Ἐὰν κανεὶς περιπατῇ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἡμέρας, δὲν σκοντάπτει, ἀλλὰ βαδίζει ἀσφαλῶς, διότι βλέπει τὸν ἥλιον, ὁ ὁποῖος φωτίζει τὸν κόσμον τοῦτον τὸν ὑλικόν. Οὕτω καὶ ἐγὼ ἔχω ἐπακριβῶς ὡρισμένον ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν χρόνον τῆς ἐπὶ γῆς ἀποστολῆς μου. Καὶ οἱ Ἰουδαῖοι δὲν δύνανται νὰ μοῦ ἀφαιρέσουν οὔτε δευτερόλεπτον ἐκ τοῦ χρόνου τούτου. Δὲν διατρέχω λοιπὸν κανένα κίνδυνον ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ἐφ’ ὅσον ἀκολουθῶ τὸν δρόμον, ὁ ὁποῖος φωτίζεται ἀπὸ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ἀλλὰ καὶ σεῖς, ἐφόσον μὲ ἀκολουθεῖτε, δὲν διατρέχετε μαζί μου κανένα κίνδυνον, διότι ἐγὼ ὡς ἥλιος τῆς δικαιοσύνης θὰ φωτίζω τὸν δρόμον σας καὶ θὰ ἀσφαλίζω τὴν πορείαν σας.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «δώδεκα δὲν εἶναι αἱ ὧραι τῆς ἡμέρας; Ὅποιος περιπατεῖ κατὰ τὸ διάστημα τῆς ἡμέρας, δὲν σκοντάπτει, διότι βλέπει μὲ τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου. (Ἡ ἡμέρα τῆς ζωῆς μου ἐξακολουθεῖ ἀκόμη καὶ ἐγὼ προχωρῶ εἰς τὸ ἔργον μου μὲ βεβαιότητα καὶ ἀσφάλειαν).

Ἐὰν ὅμως περιπατῇ τὴ νύχτα, σκοντάπτει, διότι δὲν ἔχει φῶς».

Ἐὰν ὅμως κανεὶς περιπατῇ κατὰ τὴν νύκτα,σκοντάπτει,διότι τὸ φῶς δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν διὰ νὰ τὸν φωτίζῃ. Οὕτω καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ μείνουν εἰς τὸ φῶς τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, θὰ σκοντάψουν καὶ θὰ πέσουν.

Ἐὰν ὅμως κανεὶς περιπατῇ κατὰ τὴν νύκτα, σκοντάπτει, διότι δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν φῶς νὰ τὸν φωτίζῃ. (Εἰς τὸ σκοτάδι τῆς ἀγνοίας καὶ τῆς πλάνης βαδίζουν ὅλοι ὅσοι ἐπιμένουν εἰς τὴν ἀπιστίαν των καὶ δὲν θέλουν νὰ δεχθοῦν τὸ φῶς, ποὺ ἐγὼ τοὺς προσφέρω)».

Αὐτὰ εἶπε, καὶ μετὰ ἀπ’ αὐτὸ τοὺς λέγει· «Ὁ Λάζαρος ὁ φίλος μας ἔχει κοιμηθῆ, ἀλλὰ θὰ πάω νὰ τὸν ξυπνήσω».

Ταῦτα εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ὕστερον ἀπὸ ὀλίγον λέγει εἰς αὐτούς· Ὁ φίλος μας Λάζαρος ἔχει κοιμηθῇ. Ἀλλὰ πηγαίνω διὰ νὰ τὸν ἐξυπνήσω.

Αὐτὰ εἶπε καὶ ἔπειτα τοὺς λέγει· «ὁ Λάζαρος, ὁ φίλος μας, ἔχει κοιμηθῇ· ἀλλὰ ἐγὼ πηγαίνω νὰ τὸν ἐξυπνήσω».

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ μαθηταί του· «Κύριε, ἐὰν ἔχῃ κοιμηθῆ, θὰ γίνῃ καλά».

Ὅταν λοιπὸν ἤκουσαν οἱ μαθηταί του, ὅτι ὁ Λάζαρος ἐκοιμήθη, νομίσαντες ὅτι ἐπρόκειτο περὶ φυσικοῦ ὕπνου, τοῦ εἶπαν· Κύριε, ἐὰν ἔχῃ κοιμηθῇ, ὁ ὀργανισμός του διὰ τῆς ἀναπαύσεως τοῦ ὕπνου θὰ ἔχῃ ἀναλάβει καὶ συνεπῶς ὁ Λάζαρος θὰ γίνῃ καλά. Πρὸς τί νὰ τὸν ἐξυπνήσωμεν;

Οἱ μαθηταί, ἐπειδὴ ἐνόμισαν ὅτι πρόκειται περὶ φυσικοῦ ὕπνου, τοῦ εἶπαν· «Κύριε, ἐὰν ἔχῃ κοιμηθῇ, αὐτὸ εἶναι δεῖγμα ὅτι πηγαίνει καλύτερα καὶ θὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς εἶχε μιλήσει γιὰ τὸ θάνατό του, ἐνῷ ἐκεῖνοι νόμισαν, ὅτι μιλάει γιὰ τὴν κοίμησι τοῦ ὕπνου.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶχεν εἴπει διὰ τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου· ἐκεῖνοι δὲ ἐνόμισαν, ὅτι λέγει διὰ τὴν ἀποκοίμησιν τοῦ ὕπνου.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ὠμιλοῦσε διὰ τὸν θάνατον τοῦ Λαζάρου. Ἀλλ’ έκεῖνοι ἐνόμισαν ὅτι ὁμιλεῖ περὶ τοῦ φυσικοῦ ὕπνου.

Τότε δὲ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε καθαρά· «Ὁ Λάζαρος πέθανε.

Τότε λοιπὸν τοὺς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς καθαρά· Ὁ Λάζαρος ἀπέθανε,

Τότε, λοιπόν, τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς καθαρά· «ὁ Λάζαρος ἀπέθανε.

Καὶ χαίρω γιὰ σᾶς, διότι θὰ πιστεύσετε, ἐπειδὴ δὲν ἤμουν ἐκεῖ (καὶ ὅμως γνωρίζω, ὅτι πέθανε). Ἀλλ’ ἂς πᾶμε πρὸς αὐτόν».

καὶ χαίρω διὰ σᾶς, διὰ νὰ στηριχθῆτε περισσότερον εἰς τὴν πίστιν. Χαίρω, διότι δὲν ἤμουν ἐκεῖ, ὁπότε θὰ τὸν ἐθεράπευον προτοῦ ἀποθάνῃ καὶ δὲν θὰ ἐγίνετο τὸ θαῦμα τῆς ἀναστάσεώς του, ποὺ θὰ σᾶς στηρίξῃ εἰς τὴν πίστιν. Ἀλλ’ ἂς ὑπάγωμεν εἰς αὐτόν.

Καὶ χαίρω γιὰ σᾶς, διότι αὐτὸ τὸ γεγονὸς θὰ σᾶς κάμῃ νὰ πιστεύσετε περισσότερον. Χαίρω διότι δὲν ἤμουν ἐκεῖ κατὰ τὴν διάρκειαν τῆς ἀσθενείας του, διὰ νὰ τοῦ δώσω τὴν ὑγείαν, ἀλλὰ πηγαίνω τώρα ποὺ εἶναι νεκρός, διὰ νὰ τὸν ἀναστήσω καὶ νὰ ἴδετε ἔτσι καὶ σεῖς ἕνα ἄλλο μεγάλο θαῦμα. Ἀλλὰ ἂς πᾶμε πρὸς αὐτόν».

Εἶπε τότε ὁ Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος στοὺς συμμαθητάς· «Ἂς πᾶμε καὶ ἐμεῖς, γιὰ νὰ πεθάνωμε μαζί του».

Κατόπιν λοιπὸν τῆς προτροπῆς αὐτῆς τοῦ Κυρίου, ὅπως ἀναχωρήσουν διὰ τὴν Βηθανίαν, εἶπεν εἰς τοὺς συμμαθητάς του ὁ Θωμᾶς, τὸν ὁποῖον, ἐκεῖνοι ποὺ ὡμίλουν τὴν ἑλληνικὴν καὶ μετέφραζον τὸ ὄνομά του εἰς τὴν γλῶσσαν αὐτῶν, τὸν ἔλεγαν Δίδυμον· ἀφοῦ θέλει νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὸ μέρος, ὅπου οἱ ἐχθροί του ζητοῦν νὰ τὸν φονεύσουν, ἂς ὑπάγωμεν καὶ ἡμεῖς ἐκεῖ διὰ νὰ ἀποθάνωμεν μαζί του.

Τότε, λοιπόν, ὁ Θωμᾶς - ὁ ὁποῖος εἰς τὴν ἑλληνικὴν λέγεται Δίδυμος - εἶπεν εἰς τοὺς συμμαθητάς του· «ἂς πᾶμε καὶ ἡμεῖς ἐκεῖ ὅπου περιμένουν οἱ ἐχθροί του νὰ τὸν φονεύσουν, διὰ νὰ πεθάνωμε μαζῆ του».

Ὅταν δὲ ἔφθασεν ὁ Ἰησοῦς, τὸν βρῆκε νὰ εἶναι τέσσερες πλέον ἡμέρες ἐνταφιασμένος.

Ὅταν λοιπὸν ἦλθεν εἰς τὴν Βηθανίαν ὁ Ἰησοῦς, εὗρε πλέον πεθαμένον τὸν Λάζαρον καὶ νὰ ἔχῃ τέσσαρας ἡμέρας μέσα εἰς τὸν τάφον.

Ὅταν, λοιπόν, ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς, εὑρῆκε τὸν Λάζαρον νὰ ἔχῃ τέσσαρας πλέον ἡμέρας μέσα εἰς τὸν τάφον.

Ἡ δὲ Βηθανία ἦταν κοντὰ στὰ Ἱεροσόλυμα σὲ ἀπόστασι δεκαπέντε σταδίων περίπου (τριῶν χιλιομέτρων περίπου),

Ἦτο δὲ ἡ Βηθανία πλησίον τῶν Ἱεροσολύμων εἰς ἀπόστασιν περίπου δεκαπέντε παλαιῶν σταδίων, ἤτοι ὀλιγώτερον ἀπὸ τρία στάδια σημερινά.

Ἡ δὲ Βηθανία εὑρίσκετο κοντὰ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τρία περίπου χιλιόμετρα.

καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους εἶχαν ἔλθει πρὸς τὴ Μάρθα καὶ τὴ Μαρία, γιὰ νὰ τὶς παρηγορήσουν γιὰ τὸν ἀδελφό τους.

Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐχθρευομένους τὸν Ἰησοῦν Ἰουδαίους εἶχον ἔλθει πρὸς τὰς συντροφευμένας καὶ ἀπὸ ἄλλους Μάρθαν καὶ Μαρίαν, διὰ νὰ παρηγορήσουν αὐτὰς διὰ τὸν ἀδελφόν τους.

Καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους εἶχαν ἔλθει πρὸς τὰς ἀδελφάς, Μάρθαν καὶ Μαρίαν, ποὺ τὰς ἐσυντρόφευαν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας καὶ ἄλλοι, διὰ νὰ τὰς παρηγορήσουν διὰ τὸν θάνατον τοῦ ἀδελφοῦ των.

Ἡ δὲ Μάρθα, ὅταν ἄκουσε, ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, ἔσπευσε καὶ τὸν προϋπάντησε, ἐνῷ ἡ Μαρία ἔμεινε στὸ σπίτι.

Ἡ Μάρθα λοιπὸν εὐθὺς ὅταν ἤκουσεν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦλθεν, ἔτρεξε καὶ τὸν προϋπάντησεν ἔξω ἀπὸ τὸ χωρίον. Ἡ Μαρία δὲ ἐν τῷ μεταξὺ ἐκάθητο εἰς τὸ σπίτι.

Ἡ Μάρθα λοιπὸν μόλις ἄκουσε, ὅτι ἔρχεται ὁ Ἰησοῦς, ἔτρεξε ἀμέσως νὰ τὸν συναντήσῃ. Ἡ δὲ Μαρία ἔμενεν εἰς τὸ σπίτι.

Εἶπε δὲ ἡ Μάρθα στὸν Ἰησοῦ· «Κύριε, ἐὰν ἤσουν ἐδῶ, ὁ ἀδελφός μου δὲν θὰ εἶχε πεθάνει.

Ὅταν λοιπὸν ἡ Μάρθα συνήντησε τὸν Ἰησοῦν, εἶπε πρὸς αὐτόν· Κύριε, ἐὰν ἤσουν ἐδῶ, δὲν θὰ εἶχεν ἀποθάνει ὁ ἀδελφός μου.

Εἶπε, λοιπόν, ἡ Μάρθα πρὸς τὸν Ἰησοῦν· «Κύριε, ἐὰν ἤσουνα ἐδῶ, δὲν θὰ ἐπέθαινεν ὁ ἀδελφός μου.

Ἀλλὰ καὶ τώρα ξέρω, ὅτι, ὅσα θὰ ζητήσῃς ἀπὸ τὸ Θεό, θὰ σοῦ δώσῃ ὁ Θεός».

Ἀλλὰ καὶ τώρα, ποὺ ὁ ἀδελφός μου εἶναι πεθαμένος, γνωρίζω, ὅτι ὅσα καὶ ἂν ζητήσῃς ἀπὸ τὸν Θεόν, θὰ σοῦ τὰ δώσῃ ὁ Θεός.

Ἀλλὰ καὶ τώρα, ξέρω ὅτι ὅσα καὶ ἂν ζητήσῃς ἀπὸ τὸν Θεόν, θὰ σοῦ τὰ δώσῃ ὁ Θεός».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Θ’ ἀναστηθῇ ὁ ἀδελφός σου».

Λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· θὰ ἀναστηθῇ ὁ ἀδελφός σου.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «θὰ ἀναστηθῇ ὁ ἀδελφός σου».

Τοῦ λέγει ἡ Μάρθα· «Ξέρω, ὅτι θ’ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν ἀνάστασι κατὰ τὴν ἐσχάτη ἡμέρα».

Εἶπε τότε πρὸς αὐτὸν ἡ Μάρθα· Γνωρίζω, ὅτι ὁ ἀδελφός μου θὰ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν ἀνάστασιν, ποὺ θὰ γίνῃ εἰς τὴν πιὸ τελευταίαν καὶ ἐσχάτην ἡμέραν τοῦ προσκαίρου αὐτοῦ αἰῶνος, ὕστερα ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἐπακολουθήσῃ ὁ μέλλων ἔνδοξος καὶ ἀτελείωτος αἰών.

Εἶπε τότε εἰς αὐτὸν ἡ Μάρθα· «ξέρω ὅτι θὰ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν γενικὴν ἀνάστασιν, κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην καὶ ἐπίσημον ἡμέραν».

Τῆς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀνάστασι καὶ ἡ ζωή.

Εἶπεν εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. Ἔχω τὴν δύναμιν νὰ ἀνασταίνω, διότι εἶμαι ἐγὼ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς.

Τῆς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ εἶμαι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή.

Ὅποιος πιστεύει σ’ ἐμένα, καὶ ἂν πεθάνῃ, θὰ ζῇ (τὴν ἀληθινὴ ζωή). Καὶ καθένας, ποὺ ζῇ καὶ πιστεύει σ’ ἐμένα, δὲν θὰ πεθάνῃ ποτέ. Πιστεύεις τοῦτο;».

Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, καὶ ἀν ἀποθάνῃ σωματικῶς, ὅπως ἀπέθανεν ὁ ἀδελφός σου, θὰ ζήσῃ, διότι ἐκτὸς τῆς οὐρανίας καὶ πνευματικῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν ἀπὸ τώρα θὰ μεταδώσω εἰς τὴν ψυχήν του, ἐν καιρῷ θὰ ἀναστηθῇ οὗτος ἀπὸ ἐμὲ καὶ κατὰ τὸ σῶμα. Καὶ καθένας ἐξ ἐκείνων, ποὺ δὲν ἀπέθαναν ἀκόμη, ἀλλὰ ζοῦν τὴν ἐπίγειον ζωήν, ἐφ’ ὅσον πιστεύει εἰς ἐμέ, θὰ ἀντιμετωπίσῃ γεμᾶτος ἀφοβίαν τὸν πρόσκαιρον θάνατον, τὸν ὁποῖον οἱ μακρὰν ἐμοῦ ἄνθρωποι τρέμουν καὶ φοβοῦνται, ἐπειδὴ δὲ θὰ μένῃ πάντοτε ἐνωμένος μὲ τὸν Θεόν, δὲν θὰ δοκιμάσῃ ποτὲ πνευματικὸν θάνατον, ὁ ὁποῖος εἶναι καὶ ὁ πραγματικὸς καὶ ἀνεπανόρθωτος θάνατος. Τὸ πιστεύεις αὐτό;

Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, καὶ ἂν πεθάνῃ σωματικῶς, θὰ ζήσῃ πνευματικῶς εἰς τὴν μακαρίαν ζωήν, θὰ λάβῃ δὲ ἀναστημένον, ἄφθαρτον καὶ αἰώνιον τὸ σῶμα του. Καὶ καθένας ποὺ ζῇ εἰς τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ πιστεύει εἰς ἐμέ, δὲν θὰ πεθάνῃ ποτέ, ἀλλὰ θὰ ζῇ πνευματικῶς εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ δὲ σωματικός του θάνατος θὰ εἶναι ἡ γέφυρα, ποὺ θὰ τὸν μεταφέρῃ εἰς τὴν αἰωνιότητα. Πιστεύεις τοῦτο;»

Τοῦ λέγει· «Ναί, Κύριε. Ἐγὼ ἔχω πιστεύσει, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἀναμενόταν νὰ ἔλθῃ στὸν κόσμο».

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ Μάρθα· Ναί, Κύριε· ἐγὼ ἔχω πρὸ πολλοῦ πιστεύσει, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα πρὸς τὰς θείας ὑποσχέσεις καὶ προφητείας ἐπρόκειτο νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν κόσμον. Ἐφ’ ὅσον δὲ ἔχω πεποίθησιν, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, πιστεύω καὶ εἰς ὅσα κατὰ τὴν στιγμὴν αὐτὴν λέγεις καὶ διακηρύττεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου.

Εἶπε εἰς αὐτὸν ἡ Μάρθα· «ναί, Κύριε, ἐγὼ ἔχω πιστεύσει ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας θὰ ἤρχετο εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ σώσῃ τὸν κόσμον. Δι’ αὐτὸ καὶ πιστεύω ὅλα ὅσα λέγεις».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, πῆγε καὶ φώναξε τὴ Μαρία τὴν ἀδελφή της καὶ τῆς εἶπε μυστικά· «Ὁ Διδάσκαλος ἦλθε καὶ σὲ ζητεῖ».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε ταῦτα ἔφυγε καὶ ἐφώναξε τὴν ἀδελφήν της Μαρίαν, εἰς τὴν ὁποίαν εἶπε κρυφά· Ὁ Διδάσκαλος εἶναι ἐδῶ καὶ σὲ φωνάζει.

Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ἔφυγε, ἐκάλεσε τὴν ἀδελφήν της καὶ τῆς εἶπε κρυφά· «ὁ Διδάσκαλος εἶναι ἐδῶ καὶ σὲ φωνάζει».

Ἐκείνη, μόλις ἄκουσε, σηκώνεται γρήγορα καὶ ἔρχεται σ’ αὐτόν.

Ἐκείνη ἀμέσως, καθὼς ἤκουσε τοῦτο, σηκώνεται γρήγορα καὶ ἔρχεται πρὸς συνάντησιν αὐτοῦ.

Ἐκείνη μόλις ἤκουσε, ἀμέσως σηκώνεται καὶ ἔρχεται εἰς συνάντησίν του.

Δὲν εἶχε δὲ ἔλθει ὁ Ἰησοῦς ἀκόμη στὸ χωριό, ἀλλ’ ἦταν στὸν τόπο, ὅπου τὸν προϋπάντησε ἡ Μάρθα.

Ἐν τῷ μεταξὺ ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη μέσα εἰς τὸ χωρίον, ἀλλ’ ἦτο εἰς τὸ μέρος, ὅπου τὸν εἶχεν ὑποδεχθῇ ἡ Μάρθα, ἐπιθυμῶν, ἵνα μόνος μετὰ τῶν μαθητῶν του καὶ τῶν δύο ἀδελφῶν τοῦ Λαζάρου ἐπισκεφθῇ τὸν τάφον αὐτοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν εἰσέλθει ἀκόμα εἰς τὸ χωρίον, ἀλλὰ ἔμεινε εἰς τὸν τόπον, ὅπου τὸν εἶχε προϋπαντήσει ἡ Μάρθα.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι, ποὺ ἦταν μαζί της στὸ σπίτι καὶ τὴν παρηγοροῦσαν, ὅταν εἶδαν, ὅτι ἡ Μαρία σηκώθηκε γρήγορα καὶ ἔφυγε, τὴν ἀκολούθησαν λέγοντας· «Πηγαίνει στὸ μνῆμα, γιὰ νὰ κλαύσῃ ἐκεῖ».

Οἱ Ἰουδαῖοι λοιπόν, ποὺ ἦσαν μαζὶ μὲ τὴν Μαρίαν εἰς τὸ σπίτι καὶ τὴν παρηγοροῦσαν, ὅταν εἶδαν τὴν Μαρίαν, ὅτι ἐσηκώθη γρήγορα καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι μὲ κατεύθυνσιν, ποὺ θὰ τὴν ἔφερεν ἔξω ἀπὸ τὸ χωρίον, τὴν ἠκολούθησαν λέγοντες, ὅτι πηγαίνει εἰς τὸ μνημεῖον διὰ νὰ κλαύσῃ ἐκεῖ.

Οἱ Ἰουδαῖοι, λοιπόν, ποὺ ἦσαν μαζῆ της εἰς τὸ σπίτι καὶ τὴν παρηγοροῦσαν, ὅταν εἶδαν τὴν Μαρίαν ὅτι ἐσηκώθη γρήγορα καὶ ἐβγῆκε ἔξω, τὴν ἠκολούθησαν λέγοντες ὅτι πηγαίνει εἰς τὸ μνημεῖον, διὰ νὰ κλάψῃ ἐκεῖ τὸν ἀδελφόν της.

Ἡ δὲ Μαρία, ὅταν ἦλθε ὅπου ἦταν ὁ Ἰησοῦς, μόλις τὸν εἶδε, ἔπεσε στὰ πόδια του λέγοντας σ’ αὐτόν· «Κύριε, ἐὰν ἤσουν ἐδῶ, δὲν θὰ πέθαινε ὁ ἀδελφός μου».

Ὅταν λοιπὸν ἡ Μαρία ἦλθεν ἐκεῖ, ποὺ ἦτο ὁ Ἰησοῦς, μόλις τὸν εἶδεν, ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε· Κύριε, ἐὰν ἤσουν ἐδῶ, δὲν θὰ μοῦ ἐπέθαινεν ὁ ἀγαπημένος ἀδελφός, διότι θὰ τὸν ἐθεράπευες.

Ἡ Μαρία ὅμως ἀμέσως μόλις ἦρθε εἰς τὸν τόπον, ὅπου εὑρίσκετο ὁ Ἰησοῦς, ὅταν τὸν εἶδε, ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια του καὶ τοῦ ἔλεγε «Κύριε, ἐὰν ἤσουνα ἐδῶ, δὲν θά μοῦ ἐπέθαινε ὁ ἀδελφός».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ὅταν τὴν εἶδε νὰ κλαίῃ, ἀλλὰ καὶ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ τὴ συνώδευσαν, νὰ κλαίουν, ἐπιβλήθηκε στὸ πνεῦμα του γιὰ νὰ συγκρατήσῃ τὴ συγκίνησί του καὶ μὲ τὴν ἔντονη ἀντίδρασί του τάραξε τὸν ἑαυτό του,

Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὅταν εἶδεν αὐτὴν νὰ κλαίῃ καθὼς καὶ τοὺς Ἰουδαίους, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν μαζί της, νὰ κλαίουν καὶ αὐτοί, ἐπέπληξε τὸ ἐσωτερικὸν τῆς ψυχῆς του συγκρατῶν τὴν συγκίνησίν του καὶ ἀντέδρασεν ἐντόνως ἐπιβαλλόμενος ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ του.

Ὁ Ἰησοῦς ὅταν εἶδε αὐτὴν νὰ κλαίῃ καὶ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν ἔλθει μαζῆ της, νὰ κλαίουν ἐπίσης, ἐπεβλήθη μὲ μεγάλην δύναμιν ἐπὶ τοῦ ἐσωτερικοῦ του, διὰ νὰ κρατήσῃ τὴν συγκίνησιν, ἡ ὁποία τὸν ἐπλημμύριζε

καὶ εἶπε· «Ποῦ τὸν ἔχετε βάλει;».

Καὶ μὲ φωνὴν ἤρεμον καὶ μὴ διακοπτομένην ἀπὸ λυγμοὺς εἶπε· Ποὺ τὸν ἔχετε βάλει;

καὶ εἶπε μὲ φωνὴν ἤρεμον· «ποῦ τὸν ἔχετε βάλει;»

Τοῦ λέγουν· «Κύριε, ἔλα νὰ ἰδῇς». Δάκρυσε ὁ Ἰησοῦς.

Εἶπαν οἱ παριστάμενοι εἰς αὐτόν· Κύριε, ἔλα νὰ ἰδῇς. Καθὼς δὲ ἐπήγαινε εἰς τὸν τάφον, ἐκ συμπαθείας πρὸς τὴν θλῖψιν τῶν δύο ἀδελφῶν, ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς.

Καὶ ἐκεῖνοι τοῦ λέγουν· «Κύριε, ἔλα νὰ ἰδῇς». Καὶ καθὼς ἐπήγαιναν, ἐδάκρυσεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ συμπάθειαν διὰ τὸν βαθὺν πόνον τῶν δύο ἀδελφῶν.

Ἔλεγαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «Κοίταξε πόσο τὸν ἀγαποῦσε!».

Ὅταν λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι τὸν εἶδαν νὰ δακρύῃ ἔλεγον· Κύτταξε πόσον τὸν ἀγαποῦσε!

Οἱ Ἰουδαῖοι, ὅταν εἶδαν τὰ δάκρυα αὐτὰ ἔλεγαν· «γιὰ κύτταξε, πόσον πολὺ τὸν ἀγαποῦσε!»

Μερικοὶ δὲ ἀπ’ αὐτοὺς εἶπαν· «Δὲν μποροῦσε αὐτός, ποὺ ἄνοιξε τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ, νὰ ἐνεργήσῃ, ὥστε καὶ αὐτὸς νὰ μὴ πεθάνῃ;».

Μερικοὶ ὅμως ἀπὸ αὐτοὺς ἔλαβαν ἀφορμὴν νὰ ἐκδηλώσουν τὴν δυσμένειάν των καὶ εἶπον· Δὲν εἶχε τὴν δύναμιν αὐτός, ποὺ ἤνοιξε τὰ μάτια τοῦ τυφλοῦ, νὰ κάμῃ ἐγκαίρως ὅ,τι ἐχρειάζετο, ὥστε καὶ αὐτὸς νὰ μὴ ἀποθάνῃ;

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς εἶπαν· «αὐτὸς ποὺ ἤνοιξε τὰ μάτια τοῦ ἐκ γενετῆς τυφλοῦ, δὲν ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ κάτι ἐνωρίτερα, διὰ νὰ μὴ ἀποθάνῃ καὶ αὐτός; Διατί καὶ ἐδῶ δὲν ἔκανε θαῦμα, θεραπεύων τὴν ἀσθένειαν τοῦ φίλου του; Ἐξαντλήθηκε ἡ δύναμίς του;»

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, πάλι ἐπιβαλλόμενος στὸν ἑαυτό του γιὰ νὰ συγκρατήσῃ τὴ συγκίνησί του, φθάνει στὸ μνῆμα. Ἦταν δὲ αὐτὸ ἕνα σπήλαιο, καὶ ἕνας μεγάλος λίθος ἔφραζε τὴν εἴσοδό του.

Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ἐνῷ πάλιν ἐπέπληττε μέσα του τὴν συγκίνησίν του διὰ νὰ συγκρατήσῃ αὐτήν, ἦλθεν εἰς τὸ μνημεῖον. Ἦτο δὲ τὸ μνημεῖον σπήλαιον ἀνοιγμένον εἰς βράχον καὶ λίθος βαρὺς εἶχε τεθῇ εἰς τὸ στόμιον του.

Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, ἐπιβαλλόμενος συνεχῶς ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, διὰ νὰ μὴ ἐκδηλωθῇ ἡ συγκίνησίς του, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον. Αὐτὸ δὲ ἦτο ἕνα σπήλαιον καὶ εἰς τὴν εἴσοδόν του εἶχε τοποθετηθῆ ἔνας βαρὺς λίθος.

Λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Σηκώσετε τὸ λίθο». Τοῦ λέγει ἡ ἀδελφὴ τοῦ νεκροῦ ἡ Μάρθα· «Κύριε, βρωμάει πλέον, διότι εἶναι νεκρὸς τέσσερες ἡμέρες».

Εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· Σηκώσατε τὸν λίθον. Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ ἀδελφὴ τοῦ ἀποθαμένου, ἡ Μάρθα, Κύριε βρωμᾷ πλέον· διότι εἶναι τεσσάρων ἡμερῶν νεκρός.

Λέγει ὁ Ἰησοῦς· «σηκῶστε τὸν λίθον αὐτόν». Τοῦ λέγει ἡ ἀδελφὴ τοῦ νεκροῦ, ἡ Μάρθα· «Κύριε, μυρίζει πλέον, διότι εἶναι τέσσαρες ἡμέρες ἀποθαμένος».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δὲν σοῦ διεμήνυσα, ὅτι, ἐὰν πιστεύσῃς, θὰ ἰδῇς τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ;».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Δὲν σοῦ εἶπα, ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, θὰ ἴδῃς διὰ τῆς ἀναστάσεως τοῦ ἀδελφοῦ σου, ἡ ὁποία θὰ εἶναι σύμβολον καὶ προμήνυμα τῆς κοινῆς ἀναστάσεως πάντων τῶν ἀνθρώπων, τὸν ἔνδοξον θρίαμβον τῆς παντοδυναμίας τοῦ Θεοῦ κατὰ τοῦ θανάτου;

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «δὲν σοῦ εἶπα ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, θὰ ἴδῃς τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τοῦ Θεοῦ, ὅπως αὐτὰ φαίνονται εἰς τὰ μεγάλα θαύματα ποὺ κάνω;»

Σήκωσαν τότε τὸ λίθο ἀπὸ τὸ μνῆμα τοῦ νεκροῦ. Ὁ δὲ Ἰησοῦς σήκωσε τὰ μάτια ἐπάνω καὶ εἶπε· «Πατέρα, σὲ εὐχαριστῶ, διότι μὲ ἄκουσες.

Κατόπιν λοιπὸν ἀπὸ τὴν παρατήρησιν αὐτὴν τοῦ Κυρίου ἐσήκωσαν τὸν λίθον ἀπὸ τὸ στόμιον τοῦ σπηλαίου, ὅπου εὑρίσκετο ὁ πεθαμένος. Ὁ Ἰησοῦς δὲ ὕψωσε τότε τοὺς ὀφθαλμούς του πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· Πάτερ, εἶμαι βέβαιος, ὅτι θὰ συντελεσθῇ ἀμέσως τὸ θαῦμα καὶ σὲ εὐχαριστῶ, διότι μὲ ἤκουσες.

Ἐπῆραν, λοιπόν, τὸν λίθον ἀπὸ τὴν εἴσοδον τοῦ σπηλαίου, ὅπου εἶχε τεθῇ ὁ πεθαμένος. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσήκωσε τὰ μάτια του ἐπάνω καὶ εἶπε· «Πάτερ μου, σ’ εὐχαριστῶ, διότι μὲ ἤκουσες καὶ θὰ γίνῃ καὶ τοῦτο τὸ θαῦμα.

Ἐγὼ βεβαίως ἤξερα, ὅτι πάντοτε μὲ ἀκούεις. Ἀλλὰ τὸ εἶπα γιὰ τὸ λαό, ποὺ εἶναι γύρω, γιὰ νὰ πιστεύσουν, ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλες».

Ἐγὼ δὲ ἐγνώριζον, ὅτι πάντοτε μὲ ἀκούεις· ἀλλὰ εἶπον μεγαλοφώνως τὸ Εὐχαριστῶ, διὰ νὰ ἀκούσῃ ὁ λαός, ποὺ στέκεται γύρω μου, καὶ ἔτσι βλέποντες πόσην πεποίθησιν ἔχω ἐκ προτέρου ὅτι θὰ εἰσακουσθῶ, πιστεύσουν, ὅταν θὰ ἐπακολουθήσῃ τὸ θαῦμα, ὅτι σὺ μὲ ἀπέστειλας.

Ἐγὼ ἐγνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι πάντοτε μὲ ἀκούεις, ἀλλὰ εἶπα αὐτό, διὰ νὰ ἀκούσῃ ὁ λαὸς ποὺ στέκεται ἐδῶ γύρω καὶ νὰ πιστέψουν ὅτι σὺ μὲ ἔχεις στείλει».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε αὐτά, κραύγασε μὲ φωνὴ μεγάλη· «Λάζαρε, ἔλα ἔξω!».

Καὶ ἀφοῦ εἶπε ταῦτα, δεικνύων τὴν κυριαρχικὴν ἐξουσίαν του καὶ ἐπ’ αὐτοῦ τοῦ θανάτου, ἐφώναξε μὲ φωνὴν μεγάλην· Λάζαρε, ἔβγα ἔξω.

Καὶ ἀφοῦ εἶπεν αὐτὰ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνήν· «Λάζαρε ἔβγα ἔξω».

Καὶ βγῆκε ὁ νεκρὸς δεμένος στὰ πόδια καὶ στὰ χέρια μὲ ταινίες, τὸ δὲ πρόσωπό του ἦταν περιτυλιγμένο μὲ μαντήλι. Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Λύσετέ τον καὶ ἀφήσετε νὰ φύγῃ».

Καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ μνημεῖον ὁ ἀποθαμένος μὲ δεμένους δι’ ἐπιδέσμων τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας του, καὶ τὸ πρόσωπόν του εἶχε τριγύρω δεθῆ καὶ σκεπασθῆ μὲ φακιόλιον. Εἶπε δὲ τότε ὁ Ἰησοῦς εἰς ἐκείνους, ποὺ παρευρίσκοντο ἐκεῖ· Λύσατέ τον καὶ ἀφήσατέ τον μόνον καὶ χωρὶς βοηθὸν νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ σπίτι του.

Καὶ ἀμέσως ἐβγῆκεν ὁ πεθαμένος. Εἶχε δὲ τὰ πόδια καὶ τὰ χέρια τυλιγμένα μὲ λωρίδες ἀπὸ σεντόνι καὶ τὸ πρόσωπον τυλιγμένο μὲ ἕνα εἶδος πετσέτας, ὅπως ἐσυνήθιζαν νὰ σαβανώνουν τότε οἱ Ἑβραῖοι τοὺς νεκρούς των. Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «λῦστε τον καὶ ἀφῆστε τον μόνον, χωρὶς κανεὶς νὰ τὸν βοηθήσῃ, διὰ νὰ ὑπάγῃ εἰς τὸ σπίτι».

Πολλοὶ τότε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ ἦλθαν πρὸς τὴ Μαρία (αὐτοί, οἱ ὁποῖοι ἀκολούθησαν τὴ Μαρία) καὶ εἶδαν ὅσα ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, πίστευσαν σ’ αὐτόν.

Μετὰ τὸ θαῦμα τοῦτο λοιπὸν πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, αὐτοὶ δηλαδὴ ποὺ ἦλθον πρὸς ἐπίσκεψιν τῆς Μαρίας καὶ εἶδαν μὲ τὰ μάτια των ἐκεῖνα, ποὺ ἐποίησεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν.

Πολλοὶ τότε ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ εἶχαν ἔλθει νὰ ἐπισκεφθοῦν καὶ παρηγορήσουν τὴν Μαρίαν, ὅταν εἶδαν τὰ μεγάλα ἐκεῖνα θαύματα, ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν.

Ἀλλὰ μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς πῆγαν στοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς εἶπαν ὅσα ἔκανε ὁ Ἰησοῦς.

Μερικοὶ ὅμως ἀπὸ αὐτούς, ποὺ εὑρέθησαν νὰ εἶναι ἐκεῖ καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔτρεφον ἀγαθὰς διαθέσεις διὰ τὸν Ἰησοῦν, ἐπῆγαν εἰς τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς εἶπαν ὅλα τὰ περιστατικὰ καὶ τὰς λεπτομερείας τοῦ θαύματος, ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς.

Μερικοὶ ὅμως ἄλλοι ἀπὸ αὐτούς, μοχθηροὶ καὶ ἄπιστοι, ἐπῆγαν εἰς τοὺς Φαρισαίους καὶ τοὺς ἐγνωστοποίησαν ὅλα ὅσα ἔκαμεν ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς.

Τότε οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι συγκάλεσαν συμβούλιο καὶ ἔλεγαν· «Τί θὰ κάνωμε; Διότι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος κάνει πολλὰ θαύματα.

Κατόπιν τούτου λοιπὸν συνεκάλεσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἰς σύσκεψιν τὰ μέλη τοῦ συνεδρίου καὶ ἔλεγον· Τί θὰ κάμωμεν; Ὁ κίνδυνος, ποὺ μᾶς παρουσιάζεται, εἶναι μεγάλος, διότι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐνεργεῖ πολλὰ θαύματα.

Τότε, λοιπόν, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἐκάλεσαν εἰς συνεδρίασιν τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου καὶ ἔλεγαν· «τί κάνομεν τώρα; Πολλοὶ θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς κάνει πολλὰ θαύματα.

Ἐὰν τὸν ἀφήσωμε ἔτσι, ὅλοι θὰ πιστεύσουν σ’ αὐτόν, καὶ θὰ ἔλθουν οἱ Ρωμαῖοι καὶ θὰ καταστρέψουν καὶ τὸν τόπο μας καὶ τὸ ἔθνος μας».

Ἐὰν ἀφήσωμεν αὐτὸν ἐλεύθερον, ὅπως τὸν εἶχαμεν ἕως τώρα, ὅλοι θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, καὶ ἑπόμενον εἶναι νὰ γίνῃ κάποια ἐπανάστασις. Καὶ τότε θὰ ἔλθουν οἱ Ρωμαῖοι καὶ θὰ μᾶς πάρουν καὶ τὸν τόπον τοῦ ναοῦ τὸν ἅγιον καὶ τὴν ἀνεξαρτησίαν τοῦ ἔθνους μας θὰ καταλύσουν.

Ἐὰν τὸν ἀφήσωμεν ἔτσι ἐλεύθερον, θὰ ἐξακολουθῇ νὰ κάνῃ θαύματα καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι θὰ πιστεύσουν ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας καὶ ὁ βασιλεύς των. Εἶναι δὲ βέβαιον, ὅτι θὰ παρασυθοῦν εἰς ἐπανάστασιν καὶ τότε οἱ Ρωμαῖοι θὰ ἔλθουν ἐναντίον μας καὶ θὰ καταλάβουν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ὅλον τὸ ἔθνος μας καὶ θὰ μᾶς ὑποδουλώσουν πλήρως εἰς τὴν ἐξουσίαν των».

Τότε ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ὁ Καϊάφας, ὁ ὁποῖος ἦταν ἀρχιερεὺς τοῦ ἔτους ἐκείνου, τοὺς εἶπε· «Σεῖς δὲν ξέρετε τίποτε,

Κάποιος δὲ ἀπὸ αὐτούς, ἕνας ποὺ ἐκαλεῖτο Καϊάφας, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀρχιερεὺς τοῦ ἀξιομνημονεύτου καὶ σωτηριώδους ἐκείνου ἔτους, εἶπεν εἰς αὐτούς· Λόγῳ τῆς ἀτολμίας καὶ ἀβουλίας σας δὲν ἠξεύρετε τίποτε ἀπὸ ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ γίνουν.

Ἕνας δὲ ἀπὸ αὐτούς, Καϊάφας ὀνόματι, ποὺ ἦτο ἀρχιερεὺς κατὰ τὸ ἰστορικὸν ἐκεῖνο ἔτος, τοὺς εἶπε· «σεῖς δὲν ξέρετε τίποτε

οὔτε σκέπτεσθε, ὅτι μᾶς συμφέρει νὰ πεθάνῃ ἕνας ἄνθρωπος γιὰ τὸ λαό, καὶ νὰ μὴ χαθῇ ὅλο τὸ ἔθνος».

Οὔτε σᾶς περνᾷ ἀπὸ τὸν νοῦν, ὅτι μᾶς συμφέρει νὰ θανατωθῇ ἕνας ἄνθρωπος διὰ τὸν ἐκλεκτὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴ χαθῇ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος διὰ τῆς ὑποδουλώσεώς του εἰς τοὺς Ρωμαίους.

οὔτε καὶ συλλογίζεσθε ὅτι μᾶς συμφέρει νὰ θανατωθῇ ἔνας ἄνθρωπος διὰ τὸν λαὸν καὶ νὰ μὴ χαθῇ ὁλόκληρον τὸ ἔθνος».

Τοῦτο ὅμως δὲν εἶπε ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἦταν ἀρχιερεὺς τοῦ ἔτους ἐκείνου προφήτευσε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔμελλε νὰ πεθάνῃ γιὰ τὸ ἔθνος.

Τοῦτο δὲ δὲν τὸ εἶπεν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἦτο ἀρχιερεὺς τοῦ ἀξιομνημονεύτου καὶ σωτηριώδους ἐκείνου ἔτους, ἐπροφήτευσεν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο προωρισμένον, σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀποθάνῃ διὰ τὸ καλὸν καὶ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους.

Καὶ εἶπε τοῦτο, αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ὄχι ἀπὸ τὸν εὐατόν του, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦτο ἀρχιερεὺς κατὰ τὸ ἔτος ἐκεῖνο, ἐπροφήτευσε, χωρὶς νὰ τὸ καταλάβῃ, ὅτι ἔμελλε πράγματι ὁ Ἰησοῦς, σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ, νὰ ἀποθάνῃ διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ ἔθνους.

Καὶ ὄχι μόνο γιὰ τὸ ἔθνος, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ συγκεντρώσῃ σ’ ἕνα ποίμνιο τὰ διασκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ θὰ ἀπέθνησκεν ὅχι μόνον διὰ τὸ καλὸν καὶ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰουδαϊκοῦ ἔθνους, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ συναθροίσῃ εἰς ἕνα ποίμνιον καὶ σῶμα τοὺς διασκορπισμένους εἰς ὅλον τὸν κόσμον καλοπροαιρέτους ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι ἔμελλον διὰ τῆς πίστεως νὰ γίνουν τέκνα τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ὄχι μόνον διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Ἰουδαϊκοὺ ἔθνους, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ συναθροίσῃ εἰς μίαν ποίμνην ὅλους τοὺς διασκορπισμένους εἰς τὴν οἰκουμένην καλοπροαιρέτους ἐθνικούς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν πίστιν εἰς αὐτὸν θὰ ἐγίνοντο τέκνα τοῦ Θεοῦ.

Ἀπ’ ἐκείνη δὲ τὴν ἡμέρα ἀποφάσισαν ἀπὸ κοινοῦ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τοὺς λόγους αὐτοὺς τοῦ Καϊάφα, ἀπεφάσισαν ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ὅλοι των νὰ τὸν θανατώσουν.

Ὕστερα, λοιπόν, ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ εἶπε αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Καϊάφας, ἐπῆραν πλέον ὁριστικὴν τὴν ἀπόφασιν τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου νὰ τὸν θανατώσουν.

Γι’ αὐτὸ ὁ Ἰησοῦς δὲν ἔκανε πλέον δημόσιες ἐμφανίσεις μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ’ ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ στὸν τόπο πλησίον τῆς ἐρήμου, στὴν πόλι τὴν ὀνομαζομένη Ἐφραίμ, καὶ ἐκεῖ ἔμενε μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του.

Ἐξ αἰτίας λοιπὸν τῶν φονικῶν τούτων διαθέσεων καὶ σχεδίων τῶν ἐχθρῶν του ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐπεριπάτει πλέον φανερὰ καὶ ἐλεύθερα μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ποὺ τὸν ἐμίσουν, ἀλλ’ ἀνεχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν χώραν, ἡ ὁποία κεῖται πλησίον τῆς έρήμου, εἰς μίαν πόλιν, ποὺ ἐλέγετο Ἐφραίμ, καὶ ἐκεῖ ἔμενε μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του.

Διὰ τοῦτο καὶ ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐπεριπατοῦσε πλέον φανερὰ μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, ἀλλὰ ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς μίαν περιοχὴν πλησίον τῆς ἐρήμου καὶ συγκεκριμένα εἰς μίαν πόλιν, ποὺ ἐλέγετο Ἐφραίμ. Καὶ ἐκεῖ ἔμενε μὲ τοὺς μαθητάς του.

Πλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὴ χώρα ἀνέβηκαν στὰ Ἱεροσόλυμα πρὸ τοῦ Πάσχα, γιὰ νὰ ὑποβάλουν τοὺς ἑαυτούς τους σὲ τελετουργικὲς καθάρσεις.

Ἐπλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη τῆς Παλαιστίνης ἀνέβησαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πρὸ τοῦ Πάσχα διὰ νὰ ἑξαγνισθοῦν μὲ τὰς τελετάς, εἰς τὰς ὁποίας ἐσυνηθίζετο νὰ ὑποβάλλωνται πρὸ τῆς ἑορτῆς.

Ἐπλησίαζε δὲ τὸ πάσχα τῶν Ἰουδαίων καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη τῆς Παλαιστίνης ἀνέβηκαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ ἐξαγνισθοῦν καὶ καθαρισθοῦν ἀπὸ τὸν μολυσμὸν τῆς ἁμαρτίας πρὸ τοῦ πάσχα, μὲ διαφόρους τελετὰς καὶ θυσίας, ὅπως ἐσυνήθιζαν.

Ἀναζητοῦσαν δὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους εὑρισκόμενοι στὸ ναό· «Τί νομίζετε; Ὅτι δὲν θὰ ἔλθῃ στὴν ἑορτή;».

Ἐζητοῦσαν λοιπὸν τὸν Ἰησοῦν, ὅπως καὶ ἄλλοτε καὶ ἔλεγον μεταξύ των ἱστάμενοι εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ· Τί ἰδέαν ἔχετε; Νομίζετε, ὅτι δὲν θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν ἑορτήν;

Ἀναζητοῦσαν, λοιπόν, τὸν Ἰησοῦν καὶ ἔλεγαν μεταξύ των καθὼς ἐσύχναζαν καὶ ἐστέκοντο εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ· «τί νομίζετε; Τάχα δὲν θὰ ἔλθῃ εἰς τὴν ἑορτήν;»

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι εἶχαν δώσει καὶ ἐντολή, ἐὰν κανεὶς μάθῃ ποῦ εἶναι, νὰ εἰδοποιήσῃ γιὰ νὰ τὸν πιάσουν.

Εἶχαν δώσει δὲ ἐντολὴν καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐὰν κανεὶς μάθῃ τὸν τόπον, ὅπου ἦτο ὁ Ἰησοῦς, νὰ δώσῃ μήνυμα καὶ εἴδησιν περὶ τούτου, διὰ νὰ τὸν συλλάβουν.

Εἶχαν δὲ δώσει ἐντολὴν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐὰν κανεὶς μάθῃ ποῦ εἶναι ὁ Ἰησοῦς, νὰ τὸ καταστήσῃ γνωστὸν εἰς αὐτούς, διὰ νὰ τὸν συλλάβουν.