Κατὰ Ἰωάννην 13

Πρὸ δὲ τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, γνωρίζοντας ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα του γιὰ νὰ μεταβῇ ἀπ’ αὐτὸ τὸν κόσμο στὸν Πατέρα, ἔχοντας ἀγαπήσει τοὺς δικούς του, ποὺ ἦταν στὸν κόσμο, - μὲ τελεία ἀγάπη τοὺς ἀγάπησε - ,

Προτοῦ ἔλθῃ δὲ ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἦλθεν ἡ προκαθωρισμένη ἀπὸ τὴν θείαν Πρόνοιαν ὥρα του νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ μεταβῇ πρὸς τὸν Πατέρα του, εἰς τοὺς ἰδικούς του, τοὺς ὁποίους τώρα ἄφινεν εἰς τὸν κόσμον, καὶ τοὺς ὁποίους καθ’ ὅλην τὴν διάρκειαν τῆς γνωριμίας των εἶχεν ἀγαπήσει, ἔδειξεν εἰς αὐτοὺς καὶ τώρα θερμὴν καὶ στοργικωτάτην ἀγάπην.

Πρὸ τῆς ἑορτῆς δὲ τοῦ Πάσχα, ἐπειδὴ ἐγνώριζεν ὁ Ἰησοῦς καθαρώτατα, ὅτι ἔφθασε ἡ προσδιωρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὥρα, νὰ προσφέρῃ τὴν μεγάλη θυσίαν καὶ νὰ μεταβῇ ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτὸν πρὸς τὸν Πατέρα, καὶ τώρα μὲ στοργικωτάτην καὶ τελεία ἀγάπην ἠγάπησε τοὺς μαθητάς του, τοὺς ὁποίους καθὸ ἰδικούς του ἰδιαιτέρως εἶχε ἀγαπήσει εἰς τὸν κόσμον αὐτόν.

καὶ ἀφοῦ ἑτοιμάσθηκε δεῖπνο, ἐνῷ ὁ Διάβολος εἶχε πλέον βάλει στὴν καρδιὰ τοῦ Ἰούδα, τοῦ υἱοῦ τοῦ Σίμωνος, τοῦ Ἰσκαριώτη, νὰ τὸν παραδώσῃ,

Καὶ ὅταν εἶχεν ἑτοιμασθῇ δεῖπνον, εἰς καιρὸν ποὺ ὁ διάβολος εἶχε πλέον βάλει μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Ἰσκαριώτου Ἰούδα, υἱοῦ τοῦ Σίμωνος, τὴν πονηρὰν σκέψιν καὶ ἀπόφασιν νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς σταυρωτάς του,

Καὶ ὅταν εἶχε ἑτοιμασθῇ τὸ δεῖπνον, ὅταν πλέον καὶ ὁ διάβολος εἶχε βάλει μέσα εἰς τὴν καρδίαν τοῦ Ἰούδα τοῦ Ἰσκαριώτου, υἱοῦ τοῦ Σίμωνος, τὴν κακὴν σκέψιν καὶ ἀπόφασιν, νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς ἐχθρούς του,

ἂν καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶχε τὴ συνείδησι, ὅτι ὁ Πατέρας τοῦ ἔδωσε τὰ πάντα στὰ χέρια, καὶ ὅτι προῆλθε ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ πηγαίνει πρὸς τὸ Θεό, (ἐν τούτοις)

ὁ Ἰησοῦς μολονότι εἶχεν ἐπίγνωσιν τοῦ θεοπρεποῦς μεγαλείου του καὶ ἐγνώριζεν, ὅτι τοῦ εἶχε παραδώσει ὁ Πατὴρ τὰ πάντα εἰς τὰς χεῖρας καὶ εἰς τὴν ἐξουσίαν του καὶ ὅτι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐγεννήθη καὶ ἀπεστάλη εἰς τὸν κόσμον καὶ εἰς τὸν Θεὸν ἐπρόκειτο μετ’ ὀλίγον νὰ ἐπιστρέψῃ πάλιν, ἐν τούτοις ὑπηρέτησεν ἤδη τοὺς μαθητάς του ὡς δοῦλος.

ὁ Ἰησοῦς, ἂν καὶ ἐγνώριζε πολὺ καλὰ ὅτι ὁ Πατὴρ τοῦ εἶχε παραδώσει τὰ πάντα εἰς τὰ χέρια του καὶ ὅτι ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐξῆλθε, διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν κόσμον καὶ πρὸς τὸν Θεὸν τώρα ἐπιστρέφει,

σηκώνεται ἀπὸ τὸ δεῖπνο καὶ βγάζει τὰ ἐξωτερικὰ ἐνδύματα, καί, ἀφοῦ πῆρε μιὰ ποδιά, ζώσθηκε,

Σηκώνεται δηλαδὴ ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ δείπνου εἰς ὤραν, ποὺ εἶχαν καταλάβει ὅλοι τὰς θέσεις των εἰς αὐτὸ καὶ βγάζει τὰ ἐξωτερικά του ἐνδύματα καὶ ἀφοῦ ἔλαβε μίαν ἐμπροσθέλλαν ἐζώσθη μὲ αὐτήν.

παρὰ τὸ θεῖον καὶ ἄπειρον μεγαλεῖον του, σηκώνεται ἀπὸ τὸ τραπέζι, διὰ νὰ ἀναλάβῃ ἔργον δούλου καὶ βγάζει τὰ ἐξωτερικά του ἐνδύματα καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε μίαν ποδιάν, ἐζώσθη μὲ αὐτήν.

ἔπειτα ρίχνει νερὸ στὴ λεκάνη καὶ ἄρχισε νὰ πλύνῃ τὰ πόδια τῶν μαθητῶν καὶ νὰ τὰ σκουπίζῃ μὲ τὴν ποδιά, μὲ τὴν ὁποία ἦταν ζωσμένος.

Ἔπειτα ρίπτει νερὸ εἰς τὴν λεκάνην τοῦ νιψίματος καὶ ἤρχισε νὰ πλύνῃ τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ νὰ τοὺς σφογγίζῃ μὲ τὴν πετσέταν, μὲ τὴν ὁποίαν ἦτο ζωσμένος.

Ἔπειτα ρίπτει νερὸ εἰς τὴν λεκάνην, ὅπου ἔπλυναν τὰ πόδια οἱ ἄνθρωποι τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἤρχισε νὰ πλύνῃ τὰ πόδια τῶν μαθητῶν καὶ νὰ τὰ σπογγίζῃ μὲ τὴν πετσέτα, μὲ τὴν ὁποία ἦτο ζωσμένος.

Ἔρχεται δὲ πρὸς τὸ Σίμωνα Πέτρο, καὶ ἐκεῖνος τοῦ λέγει· «Κύριε, σὺ θὰ πλύνῃς τὰ πόδια μου;».

Ἔρχεται λοιπὸν πρὸς τὸν Σίμωνα Πέτρον διὰ νὰ πλύνῃ καὶ τούτου τοὺς πόδας καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ἐκεῖνος· Κύριε, σὺ ὁ Διδάσκαλος καὶ Θεός μου θὰ μοῦ νίψῃς τοὺς πόδας;

Ἔρχεται, λοιπόν, καὶ πρὸς τὸν Σίμωνα Πέτρον καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ἐκεῖνος· «Κύριε, σὺ ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος θὰ μοῦ πλύνῃς τὰ πόδια;».

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· «Αὐτό, ποὺ ἐγὼ κάνω, σὺ δὲν καταλαβαίνεις τώρα, θὰ καταλάβῃς ὅμως ὕστερα».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Τὴν σημασίαν καὶ τὴν ἔννοιαν αὐτοῦ, τὸ ὁποῖον ἐγὼ πράττω αὐτὴν τὴν στιγμήν, σὺ δὲν τὴν ἐννοεῖς τώρα, θὰ τὴν καταλάβῃς ὅμως ὑστερώτερα.

Ἀπήντησε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· «τί σημαίνει αὐτό, τὸ ὁποῖον ἐγὼ κάμνω, δὲν τὸ καταλαβαίνεις τώρα, θὰ τὸ γνωρίσῃς καὶ θὰ τὸ ἐννοήσῃς ὕστερα ἀπὸ αὐτά».

Τοῦ λέγει ὁ Πέτρος· «Δὲν θὰ πλύνῃς τὰ πόδια μου ποτέ». Τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἂν δὲν σὲ πλύνω, δὲν θὰ ἔχῃς θέσι μαζί μου».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Ποτὲ δὲν θὰ δεχθῶ νὰ μοῦ πλύνῃς σὺ τὰ πόδια. Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν δὲν διδαχθῇς ἀπὸ τὸ παράδειγμα τῆς ταπεινοφροσύνης, ποὺ σᾶς δίδω, ἀλλ’ ἑξακολουθήσῃς νὰ ἀνθίστασαι ἐγωϊστικῶς διὰ νὰ μὴ σὲ νίψω, δὲν ἔχεις καμμίαν θέσιν μαζί μου, οὔτε θὰ συμμετάσχῃς εἰς τὴν δόξαν μου.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· «ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα τὸν ἅπαντα δὲν θὰ δεχθῶ νά μοῦ πλύνῃς ἐσὺ τὰ πόδια». Ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «ἐὰν δὲν σοῦ πλύνω τώρα τὰ πόδια, ἐὰν μὲ ταπεινοφροσύνην καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς ἐμὲ δὲν ὑπακούσῃς, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἔχῃς πλέον μέρος μαζῆ μου».

Τοῦ λέγει ὁ Σίμων Πέτρος· «Κύριε, ὄχι μόνο τὰ πόδια μου, ἀλλὰ καὶ τὰ χέρια καὶ τὸ κεφάλι».

Λέγει τότε πρὸς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· Κύριε, ἂν πρόκειται νὰ πάθω τὴν συμφορὰν αὐτήν, πλύνε ὄχι μόνον τὰ πόδια μου, ἀλλὰ καὶ τὰς χεῖρας καὶ τὴν κεφαλήν μου.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· «Κύριε, ἐὰν ἡ ἀνυπακοή μου αὐτὴ πρόκειται νὰ μὲ χωρίσῃ ἀπὸ σέ, τότε πλύνε μου ὄχι μόνον τὰ πόδια, ἀλλὰ καὶ τὰ χέρια καὶ τὸ κεφάλι».

Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ὁ λουσμένος δὲν χρειάζεται, παρὰ νὰ νίψῃ τὰ πόδια, καὶ ἔτσι εἶναι καθαρὸς ὁλόκληρος. Καὶ σεῖς εἶσθε καθαροί, ἀλλ’ ὄχι ὅλοι».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει λούσει ὁλόκληρον τὸ σῶμα του, δὲν ἔχει ἀνάγκην παρὰ νὰ πλύνῃ τὰ πόδια του μόνον, τὰ ὁποῖα λερώνονται διαρκῶς ἀπὸ τὴν σκόνην καὶ τὴν λάσπην τοῦ ἐδάφους. Τὸ ὑπόλοιπον ὅμως σῶμα του παραμένει ὁλόκληρον καθαρόν. Ἔτσι καὶ σεῖς, ποὺ προσεκολλήθητε εἰς ἐμὲ καὶ ἐχωρίσθητε διὰ παντὸς ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν. Μόνον ἀπὸ ἐλαφροὺς τίνας μολυσμούς, εἰς τοὺς ὁποίους ἐξ ἀσθενείας συναρπάζεσθε, ἔχετε ἀνάγκην νὰ καθαρίζεσθε. Κατὰ τὰ ἄλλα δὲ εἶσθε καθαροί· δυστυχῶς ὅμως δὲν εἶσθε καθαροὶ ὅλοι.

Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «ἐκεῖνος ποὺ εἶναι λουσμένος εἰς ὁλόκληρον τὸ σῶμα, δὲν ἔχει ἀνάγκην παρὰ μόνον τὰ πόδια νὰ πλύνῃ, ποὺ λερώνονται εὔκολα καθὼς βαδίζει εἰς τὸν δρόμον, διότι εἶναι καθαρὸς κατὰ τὸ ὑπόλοιπον σῶμα. Καὶ σεῖς, παρὰ τὰς μικρὰς ἀτελείας ποὺ παρουσιάζετε, εἶσθε καθαροὶ πνευματικῶς. Ἀλλὰ ὄχι ὅλοι».

Γνώριζε δηλαδὴ τὸν προδότη του, γι’ αὐτὸ εἶπε, «Δὲν εἶσθε ὅλοι καθαροί».

Καὶ εἶπε τοῦτο ὁ Ἰησοῦς, διότι ἐγνώριζεν ἐκεῖνον, ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς τοὺς σταυρωτάς του. Δι’ αὐτὸ εἶπε· Δὲν εἶσθε ὅλοι καθαροί.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος ὅτι δὲν εἶσθε καθαροὶ ὅλοι, διότι ἐγνώριζε ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἔμελλε νὰ τὸν παραδώσῃ.

Ὅταν δὲ ἔπλυνε τὰ πόδια τους καὶ φόρεσε τὰ ἐνδύματά του, κάθησε πάλι στὸ τραπέζι καὶ τοὺς εἶπε· «Καταλαβαίνετε τί ἔκανα σὲ σᾶς;

Ὅταν λοιπὸν ἔπλυνε τὰ πόδια των καὶ ξαναφόρεσε τὰ ἐξωτερικὰ ἐνδύματά του, ἑξαπλώθη πάλιν πλησίον τῆς τραπέζης καὶ τοὺς εἶπε· Γνωρίζετε τὴν σημασίαν αὐτοῦ, ποὺ σᾶς ἔκαμα διὰ νὰ σᾶς διδάξω;

Ὅταν, λοιπόν, ἔπλυνε τὰ πόδια των καὶ ξαναφόρεσε τὰ ἐξωτερικά του ἐνδύματα, ἐκάθισε πάλιν κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι καὶ τοὺς εἶπε· «γνωρίζετε τί νόημα ἔχει αὐτό, τὸ ὁποῖον ἔκαμα εἰς σᾶς;

Σεῖς μὲ προσφωνεῖτε, “Διδάσκαλε” καὶ “Κύριε”, καὶ καλῶς λέγετε, διότι εἶμαι.

Ἰδοὺ αὐτή· Σεῖς μὲ φωνάζετε· ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος. Καὶ καλῶς λέγετε. Διότι εἶμαι καὶ ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος.

Θὰ σᾶς τὸ ἐξηγήσω. Σεῖς μὲ ὀνομάζετε, ὁ Διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος καὶ καλὰ λέτε. Διότι πράγματι εἷμαι.

Ἀφοῦ δὲ ἐγώ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, ἔπλυνα τὰ δικά σας πόδια, ὀφείλετε νὰ πλύνετε καὶ σεῖς τὰ πόδια ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου.

Ἐὰν λοιπὸν ἔπλυνα τὰ πόδια σας, ἐγώ, ποὺ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, ὀφείλετε πολὺ περισσότερον καὶ σεῖς ὑπὸ τῆς ταπεινοφροσύνης καὶ τῆς ἀγάπης ἐμπνεόμενοι νὰ πλύνετε μεταξύ σας ὁ ἕνας τοῦ ἄλλου τὰ πόδια καὶ νὰ ἔχετε τὴν διάθεσιν καὶ εἰς τὴν ταπεινωτικωτέραν ὑπηρεσίαν χάριν τοῦ πλησίον νὰ ὑποβληθῆτε.

Ἐάν, λοιπόν, ἐγώ, ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, ἔπλυνα τὰ πόδια σας, ὀφείλετε καὶ σεῖς μὲ ταπεινοφροσύνη καὶ ἀγάπην νὰ πλύνετε ὁ ἔνας τοῦ ἄλλου τὰ πόδια.

Παράδειγμα δηλαδὴ σᾶς ἔδωσα, γιὰ νὰ κάνετε καὶ σεῖς, ὅπως ἔκανα ἐγώ.

Διότι μὲ αὐτὸ ποὺ σᾶς ἔκαμα, σᾶς ἔδωκα τέλειον παράδειγμα, ὥστε καθὼς ἐγὼ ἔκαμα εἰς σᾶς, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ κάνετε ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον καὶ ἐξ ἀγάπης νὰ ταπεινοῦσθε καὶ νὰ ὑπηρετῆσθε μεταξύ σας.

Διότι ἐγὼ σᾶς ἔδωσα ἕνα τέλειον παράδειγμα, νὰ πράττετε καὶ σεῖς ὅπως καὶ ἐγὼ ἔπραξα εἰς σᾶς.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν ὑπάρχει δοῦλος ἀνώτερος τοῦ κυρίου του, οὔτε ἀπεσταλμένος ἀνώτερος αὐτοῦ ποὺ τὸν ἀπέστειλε.

Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, δὲν εἶναι δοῦλος μεγαλύτερος καὶ ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κύριον του, οὔτε ἀπεσταλμένος μεγαλύτερος ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἔστειλεν. Ἐὰν λοιπὸν ἐγώ, τοῦ ὁποίου εἶσθε δοῦλοι καὶ ἀπόστολοι, ἐταπεινώθην ἐξ ἀγάπης καὶ σᾶς ὑπηρέτησα, πολὺ περισσότερον ὀφείλετε νὰ τὸ πράξετε καὶ σεῖς εἰς τοὺς ἄλλους, οἱ ὁποίοι δὲν εἶναι δοῦλοι σας, ἀλλὰ συνάδελφοι καὶ σύνδουλοί σας.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ὑπάρχει δοῦλος ἀνώτερος ἀπὸ τὸν κύριόν του οὔτε ἀπεσταλμένος μεγαλύτερος ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν ἔστειλε. Ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος καὶ ὁ Διδάσκαλος, σεῖς δὲ οἱ δοῦλοι καὶ οἱ Ἀπόστολοί μου. Ἐὰν ἐγὼ τόσον ἐταπεινώθηκα ἀπέναντί σας, ὥστε νὰ πλύνω τὰ πόδια σας καὶ σεῖς, ποὺ εἶσθε σύνδουλοι καὶ συνάδελφοι μεταξύ σας, πρέπει νὰ ὑπηρετῆτε ὁ ἔνας τὸν ἄλλον μὲ πρόθυμον ταπεινοφροσύνην καὶ ἀγάπην.

Ἀφοῦ καταλαβαίνετε αὐτά, εὐτυχεῖς θὰ εἶσθε, ἐὰν ἐφαρμόζετε αὐτά».

Ἐὰν γνωρίζετε καὶ καταλαβαίνετε αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπον, εἶσθε μακάριοι ἐὰν τὰ ἐπιτελῆτε.

Ἐὰν καταλαβαίνετε καλὰ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα, θὰ εἶσθε μακάριοι, ἐὰν τὰ ἐφαρμόζετε.

«Δὲν ὁμιλῶ γιὰ ὅλους σας. Ἐγὼ γνωρίζω αὐτούς, τοὺς ὁποίους ἐξέλεξα. Ἀλλ’ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὁ Γραφικὸς λόγος, Αὐτός, ποὺ τρώγει μαζί μου τὸν ἄρτο, σήκωσε ἐναντίον μου τὴν πτέρνα του (μὲ κλώτσησε).

Καὶ ὅταν σᾶς προτρέπω νὰ ἐφαρμόζετε ταῦτα διὰ νὰ γίνετε μακάριοι, δὲν λέγω τοῦτο δι’ ὅλους σας· Ἐγὼ ἀπὸ τῆς πρώτης στιγμῆς τῆς ἐκλογῆς ἠξεύρω καλὰ τί εἴδους ἄνθρωποι ἦσαν ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους ἐξέλεξα διὰ τὸ ἀποστολικὸν ἀξίωμα. Ἐν γνώσει μου ὄμως εἰσεχώρησε μεταξύ σας καὶ κάποιος ἀνάξιος, διὰ νὰ πληρωθῇ ὁ προφητικὸς λόγος τῆς Γραφῆς· Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει μαζί μου ὡς οἰκεῖος καὶ φίλος μου τὸν ἄρτον τῆς τραπέζης μου, ἐσήκωσεν ἐναντίον μου τὴν πτέρναν του καὶ μὲ ἐκλώτσησε.

Καὶ αὐτὰ δὲν τὰ λέγω δι’ ὅλους σας, διότι δὲν εἶσθε ὅλοι πρόθυμοι να τὰ τηρήσετε. Ἐγὼ εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς ξέρω πολὺ καλὰ ποίας ποιότητος ἄνθρωποι ἦσαν αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἐξέλεξα ὡς στενούς μου μαθητάς. Ἐγνώριζα πολὺ καλὰ ὅτι καὶ ἔνας ἀνάξιος εἰσεχώρησε μεταξύ σας, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ἡ προφητεία τῆς Γραφῆς· Ἐκεῖνος ποὺ τρώγει συνεχῶς μαζῆ μου ὡς φίλος τὸ ψωμὶ εἰς τὸ αὐτὸ τραπέζι, ἐσήκωσε τὴν πτέρναν του καὶ μὲ ἐκλώτσησε.

Σᾶς λέγω ἀπὸ τώρα, προτοῦ γίνῃ (ἡ προδοσία), ὥστε, ὅταν γίνῃ, νὰ πιστεύσετε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι.

Σᾶς προλέγω ἀπὸ τώρα, ὅτι θὰ μὲ κλωτσήσῃ καὶ θὰ μὲ προδώσῃ κάποιος, προτοῦ νὰ πραγματοποιήσῃ ἡ ἐπιβουλὴ καὶ ἡ προδοσία αὐτή, ὥστε ὅταν γίνῃ νὰ πιστεύσετε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Μεσσίας, ποὺ προανήγγειλαν οἱ προφῆται.

Σᾶς ἀναγγέλῳ αὐτὰ ἀπὸ τώρα, πρὶν πραγματοποιηθοῦν, ὥστε ὅταν ἡ προδοσία γίνῃ, νὰ πιστεύσετε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Χριστός, διὰ τὸν ὁποῖον ὅλα αὐτὰ εἶχαν προαναγγείλει οἱ προφῆται.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅποιος δέχεται ὅποιον στείλω, δέχεται ἐμένα. Καὶ ὅποιος δέχεται ἐμένα, δέχεται ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε».

Σᾶς ὠνόμασα προηγουμένως δούλους καὶ ἀποστόλους μου. Μὴ νομίσετε, ὅτι μὲ αὐτὸ ἐλαττοῦται ἡ ἀξία σας. Σᾶς διαβεβαιῶ κατηγορηματικῶς ὅτι, ἐκεῖνος ποὺ δέχεται κάποιον, ποὺ θὰ στείλω ἐγώ, δέχεται ἐμέ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δέχεται ἐμέ, δέχεται τὸν Πατέρα μου, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ δέχεται κάποιον ποὺ ἐγὼ θὰ στείλω, δέχεται ἐμέ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δέχεται ἐμέ, δέχεται αὐτὸν ποὺ μ’ ἔστειλε. Ἐπομένως ἐκεῖνος ποὺ δέχεται σᾶς τοὺς μαθητὰς καὶ Ἀποστόλους μου, εἶναι ὡσὰν νὰ δέχεται ἐμὲ καὶ τὸν Πατέρα».

Αὐτὰ εἶπε ὁ Ἰησοῦς, καὶ ταράχθηχε στὸ πνεῦμα καὶ μίλησε ἔντονα καὶ εἶπε· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ προδώσῃ».

Ὅταν εἶπε ταῦτα ὁ Ἰησοῦς, λυπούμενος διὰ τὸ κατάντημα τοῦ Ἰούδα, ἐταράχθη εἰς τὸ βάθος τῆς ψυχῆς του καὶ ἔδωκε καθαρὰν καὶ σαφῆ μαρτυρίαν περὶ τοῦ προδότου καὶ εἶπεν· Ὀσονδήποτε καὶ ἂν σᾶς φανῇ ἀπίστευτον, ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ εἰς τοὺς ἐχθρούς μου.

Ἀφοῦ εἶπε αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἐταράχθη ἐσωτερικῶς πολύ, διότι εἶδε μὲ ἀπέραντον λύπην τὸ φρικτὸν κατάντημα τοῦ προδότου μαθητοῦ καὶ καθαρὰ καὶ ξάστερα ἐμαρτύρησε περὶ αὐτοῦ καὶ εἶπε· «σᾶς ἀποκαλύπτω καὶ σᾶς διαβεβαιώνω κατὰ τὸν πλέον ἐπίσημον τρόπον, ὅτι ἔνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ».

Τότε οἱ μαθηταὶ κοίταζαν ὁ ἕνας τὸν ἄλλο ἀπορώντας γιὰ τὸ ποιόν ὁμιλεῖ.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς βεβαιώσεως αὐτῆς, ποὺ δὲν τὴν ἐπερίμενε κανείς, οἱ μαθηταὶ ἔβλεπαν μεταξύ των ὁ ἕνας τὸν ἄλλον καὶ εὑρίσκοντο εἰς ἀπορίαν διὰ ποῖον ἔλεγε τοῦτο ὁ Κύριος.

Ἐκύτταζαν τότε μὲ ἀνησυχίαν καὶ φόβον ὁ ἔνας τὸν ἄλλον οἱ μαθηταὶ καὶ εὑρίσκοντο εἰς ἀπορίαν διὰ ποῖον τὰ ἔλεγε αὐτὰ ὁ Κύριος.

Ἕνας δὲ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, τὸν ὁποῖον ὁ Ἰησοῦς ἀγαποῦσε ἰδιαιτέρως, ἦταν γερμένος κοντὰ στὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ.

Κατ’ ἐκείνην δὲ τὴν στιγμὴν ἦτο γυρμένος πλησίον εἰς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ ἕνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του, τὸν ὁποῖον ἠγάπα ὁ Ἰησοῦς. Αὐτὸς δὲ ἦτο ὁ Ἰωάννης, ὁ συγγραφεὺς τοῦ Εὐαγγελίου, ὁ ὁποῖος ἐκ ταπεινοφροσύνης ἀποφεύγει νὰ ἀναφέρῃ τὸ ὄνομά του.

Κατὰ τὴν ὥραν ἐκείνην εἶχε γείρει εἰς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ ἔνας ἀπὸ τοὺς μαθητάς του - ὁ Ἰωάννης - τὸν ὁποῖον ἰδιαιτέρως ἀγαποῦσε ὁ Ἰησοῦς.

Ὁ δὲ Σίμων Πέτρος τοῦ κάνει νεῦμα γιὰ νὰ ρωτήσῃ, ποιός ἄραγε εἶναι αὐτός, γιὰ τὸν ὁποῖον ὁμιλεῖ.

Ἔκαμε λοιπὸν πρὸς αὐτὸν νεῦμα ὁ Σίμων Πέτρος νὰ ἐρωτήσῃ, ποῖος ἄραγε νὰ εἶναι ἐκεῖνος, περὶ τοῦ ὁποίου εἶπε τοῦτο ὁ Ἰησοῦς.

Ἔκαμε, λοιπόν, νόημα εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος, νὰ ἐρωτήσῃ ποιὸς ἆράγε εἶναι αὐτός, διὰ τὸν ὁποῖον λέγει ὁ διδάσκαλος.

Ἐκεῖνος τότε ἔγειρε πάνω στὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ, καὶ τοῦ λέγει· «Κύριε, ποιός εἶναι;».

Ἔπεσε δὲ ἐκεῖνος μὲ πολλὴν στοργὴν εἱς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ καὶ τοῦ εἶπε· Κύριε, ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ θὰ σὲ προδώσῃ;

Ἀφοῦ δὲ ἔπεσε μὲ στοργὴν καὶ εὐλάβειαν ἐκεῖνος εἰς τὸ στῆθος τοῦ Ἰησοῦ, τὸν ἠρώτησε· «Κύριε, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ θὰ σὲ παραδώσῃ;»

Ἀποκρίνεται ὁ Ἰησοῦς· «Ἐκεῖνος εἶναι, στὸν ὁποῖον ἐγὼ θὰ δώσω αὐτὸ τὸ κομμάτι τὸ ψωμί, ἀφοῦ τὸ βουτήξω στὸ ζωμό». Καὶ ἀφοῦ βούτηξε στὸ ζωμὸ τὸ ψωμί, τὸ δίνει στὸν Ἰούδα, τὸν υἱὸ τοῦ Σίμωνος, τὸν Ἰσκαριώτη.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Ἐκεῖνος εἶναι ὁ προδότης, εἰς τὸν ὁποῖον ἐγώ, ἀφοῦ βάψω εἰς τὸν ζωμὸν τὸ τεμάχιον τοῦ ἄρτου, θὰ τοῦ τὸ δώσω, δεικνύων δι’ αὐτοῦ ὅτι ἑξακολουθῶ καὶ τώρα νὰ τὸν ἀγαπῶ καὶ νὰ τὸν προτιμῶ. Καὶ ἀφοῦ ἐβούτηξε τὸ τεμάχιον τοῦ ἄρτου εἰς τὴν πιατέλλαν, ἔδωκεν αὐτὸ εἰς τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· «εἶναι ἐκεῖνος πρὸς τὸν ὁποῖον ἐγώ, εἰς ἀπόδειξιν τῆς ἀγάπης μου, θὰ τοῦ δώσω ψωμί, ἀφοῦ προηγουμένως τὸ βουτήξω εἰς τὸν ζωμόν». Καὶ ἀφοῦ πράγματι ἐβούτηξε εἰς τὸ πιάτο ἕνα κόμματι ψωμί, τὸ ἔδωσεν εἰς τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, τὸν υἱὸν τοῦ Σίμωνος, διὰ νὰ τοῦ δείξῃ μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, ὅτι καὶ αὐτὴν ἀκόμη τὴν στιγμὴν τὸν κατεδίωκε μὲ τὴν ἀγάπην καὶ τὸ ἔλεός του.

Ἀφοῦ δὲ πῆρε τὸ ψωμί, τότε μπῆκε μέσα του ὁ Σατανᾶς. Τοῦ λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Ὅ,τι σκοπεύεις νὰ κάνῃς, κάνε το γρήγορα».

Καὶ ὅταν ἔδωκεν ὁ Ἰησοῦς τὸ τεμάχιον τοῦ ἄρτου εἰς τὸν Ἰούδαν, ἐπειδὴ αὐτὸς παρέμεινε σκληρὸς καὶ ἀσυγκίνητος πρὸ τῆς εὐνοίας καὶ τῆς τιμῆς ταύτης τοῦ Κυρίου, ὁ Θεὸς τὸν ἐγκατέλιπεν ὁλοτελῶς καὶ ἐμβῆκεν εἰς ἐκεῖνον ὁ σατανᾶς καὶ τὸν ἐκυρίευσεν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ὁ Ἰούδας ἀπεδείχθη ἀδιόρθωτος, λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐκεῖνο ποὺ μελετᾶς να κάμῃς, κάμε το τὸ ταχύτερον.

Καὶ εἰς τὸν Ἰούδαν, ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ ψωμὶ ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ Διδασκάλου, εἰσῆλθεν εἰς αὐτὸν ὁ σατανᾶς καὶ τὸν ἐκυρίευσε ἐξ ὁλοκλήρου. Ἀδιόρθωτον καθὼς τὸν εἶδε ὁ Κύριος, τοῦ εἶπε· «αὐτὸ ποὺ πρόκειται νὰ κάμῃς, κάμε το τὸ ταχύτερον».

Ἀλλ’ αὐτὸ κανεὶς ἀπὸ τοὺς συνδαιτυμόνες δὲν κατάλαβε γιατί τοῦ τὸ εἶπε.

Τοὺς τελευταίους δὲ αὐτοὺς λόγους τοὺς ἤκουσαν μὲν ὅλοι, κανεὶς ὅμως ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἐκάθηντο εἰς τὴν τράπεζαν, δὲν ἐκατάλαβε, μὲ ποίαν ἔννοιαν καὶ πρὸς ποῖον σκοπὸν ὁ Ἰησοῦς εἶπε τούτους εἰς αὐτόν.

Αὐτὸν τὸν τελευταῖον λόγον κανεὶς ἀπὸ τοὺς μαθητάς, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὸ τραπέζι, δὲν ἐκατάλαβε, πρὸς ποῖον σκοπὸν τὸν εἶπε ὁ Κύριος.

Μερικοὶ δὲ νόμιζαν, ἐπειδὴ ὁ Ἰούδας κρατοῦσε τὸ ταμεῖο, ὅτι ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέγει, «Ἀγόρασε αὐτά, ποὺ χρειαζόμεθα γιὰ τὴν ἑορτή», ἢ γιὰ νὰ δώσῃ κάτι στοὺς πτωχούς.

Καὶ δὲν τοὺς ἐκατάλαβαν, διότι μερικοὶ ἐνόμιζαν ὅτι, ἐπειδὴ ὁ Ἰούδας εἶχε τὸ κουτὶ τῶν συνεισφορῶν, εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· ἀγόρασε ἐκεῖνα, ποὺ χρειαζόμεθα διὰ τὴν ἑορτήν· ἢ τοῦ εἶπε ταῦτα διὰ νὰ δώσῃ κάποιο ποσὸν χρημάτων πρὸς βοήθειαν τῶν πτωχῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ Ἰούδας εἶχε τὸ κουτὶ τοῦ κοινοῦ ταμείου, μερικοὶ ἐνόμισαν ὅτι τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς: Ἀγόρασε αὐτὰ ποὺ μᾶς χρειάζονται διὰ τὴν ἑορτὴν ἢ ὅτι τοῦ εἶπε νὰ δώσῃ κάτι εἰς τοὺς πτωχούς.

Ἀφοῦ δὲ ἐκεῖνος πῆρε τὸ ψωμί, ἀμέσως ἀναχώρησε. Ἦταν δὲ νύκτα.

Ὅταν λοιπὸν ἐκεῖνος ἔλαβε τὸ τεμάχιον τοῦ ἄρτου, ἀμέσως ἐβγῆκεν. Ἦτο δὲ νύκτα καὶ ὑπὸ τὸ φρικῶδες σκοτάδι της ἐπιχειρεῖ ὁ Ἰούδας τὸ σκοτεινὸν καὶ ἀπαίσιον ἔργον τῆς προδοσίας του.

Ὅταν, λοιπόν, ἐκεῖνος ἐπῆρε τὸ ψωμί, ἐβγῆκε ἀμέσως ἔξω ἀπὸ τὸ ὑπερῶον. Εἶχε δὲ πέσει πλέον ἡ νύκτα ὅταν ἡ σκοτεινὴ καὶ φρικτὴ νύκτα τῆς ἀποστασίας καὶ τῆς προδοσίας εἶχε κυριεύσει τὸν Ἰούδαν.

Ὅταν δὲ ἀναχώρησε, λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Τώρα δοξάσθηκε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, καὶ ὁ Θεὸς δοξάσθηκε δι’ αὐτοῦ.

Ὅταν λοιπὸν ἐξῆλθεν ἀπὸ τὴν αἴθουσαν τοῦ δείπνου ὁ Ἰούδας, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Τώρα ποὺ πηγαίνει ὁ Ἰούδας νὰ μὲ παραδώσῃ καὶ ποὺ ἀρχίζει τὸ πάθημά μου, ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου διὰ τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου, ἀφοῦ δι’ αὐτοῦ καταργεῖ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον. Καὶ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη μὲ ὅλον ἐν γένει τὸν βίον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, μάλιστα δὲ μὲ τὴν μέχρι σταυρικοῦ θανάτου ὑπακοήν του.

Ὅταν, λοιπόν, ἔφυγε ὁ Ἰούδας, τότε εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «τώρα, ποὺ τὸ ἔργον τῆς προδοσίας ἀρχίζει νὰ πραγματοποιῆται καὶ ἡ σταυρικὴ λυτρωτικὴ θυσία μου θὰ γίνῃ πραγματικότης, τώρα ἐδοξάσθη ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Μὲ τὴν μέχρι σταυρικοῦ θανάτου δὲ ὑπακοήν του ἐδοξάσθη καὶ ὁ Θεός.

Ἀφοῦ ὁ Θεὸς δοξάσθηκε δι’ αὐτοῦ, καὶ ὁ Θεὸς θὰ δοξάσῃ αὐτὸν διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του, καὶ πολὺ γρήγορα θὰ δοξάσῃ αὐτόν.

Ἐὰν δὲ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη διὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁ Θεὸς θὰ δοξάσῃ αὐτόν, οὐχὶ δι’ ἀγγέλου ἢ ἄλλης δυνάμεως, ἀλλὰ κατ’ εὐθεῖαν διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του, διότι θὰ ἀναστήσῃ μὲ τὴν δύναμίν του τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν του καὶ θὰ ὑψώσῃ αὐτὴν ἐνδόξως εἰς τὸν οὐρανόν. Ἡ ἀνάστασις δὲ καὶ ἡ ἔνδοξος ἀνάληψις, μὲ τὴν ὁποῖαν θὰ δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, θὰ ἐπακολουθήσουν ἐντὸς ὀλίγου.

Ἐὰν δὲ ὁ Θεὸς ἐδοξάσθη δι’ αὐτοῦ καὶ ὁ Θεὸς θὰ δοξάσῃ αὐτὸν κατ’ εὐθεῖαν διὰ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ εἰς τὸν ἑαυτόν του μὲ τὴν ἄπειρον θείαν του δύναμιν καὶ μεγαλειότητα, διότι θὰ τὸν ἀναστήσῃ καὶ θὰ τὸν ἀνυψώσῃ ἐνδόξως καὶ ὡς ἄνθρωπον εἰς τὴν μακαριότητα καὶ τὴν λαμπρότητα τοῦ οὐρανοῦ. Καὶ θὰ τὸν δοξάσῃ ἐντὸς ὀλίγου.

Παιδάκια μου, ἀκόμη γιὰ λίγο θὰ εἶμαι μαζί σας. Θὰ μὲ ζητήσετε, ἀλλ’ ὅπως εἶπα στοὺς Ἰουδαίους, “Ὅπου πηγαίνω ἐγώ, σεῖς δὲν δύνασθε νὰ ἔλθετε”, καὶ σὲ σᾶς λέγω τώρα.

Παιδάκια μου, ἀκόμη ὀλίγον χρόνον εἶμαι μαζί σας, μὲ τὴν ὁρατὴν σάρκα ὡς άνθρωπος ἐξ ὁλοκλήρου ὅμοιός σας. Καὶ ὅπως εἶπα εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω ἐγώ, δηλαδὴ εἰς τοὺς οὐρανούς, σεῖς δὲν δύνασθε νὰ ἔλθετε, τὸ ἴδιο λέγω τώρα καὶ εἰς σᾶς, οἱ ὁποῖοι δὲν ἐτελειώσατε ἀκόμη τὴν ἀποστολήν σας καὶ δὲν πρόκειται ἀμέσως τώρα νὰ ἀποθάνετε, ὥστε νὰ συναντηθῶμεν ἀμέσως τώρα καὶ εἰς τοὺς οὐρανούς. Ὁ ἀποχωρισμός μας ὅμως αὐτὸς πρέπει νὰ σᾶς ἐνώσῃ στενώτερον.

Παιδιά μου, ἀγαπημένα μου παιδιά, ὀλίγον ἀκόμη θὰ εἶμαι μαζῆ σας. Καὶ ὅπως εἶπα εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω ἐγώ, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ ἔλθετε, τὸ ἴδιο λέγω καὶ εἰς σᾶς τώρα, ὅτι δηλαδὴ θὰ μὲ ἀναζητήσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ μὲ εὕρετε, διότι ἐγὼ θὰ εἶμαι εἰς τοὺς οὐρανούς, ἐνῶ σεῖς θὰ εὑρίσκεσθε ἐπὶ ἀρκετὸν ἀκόμη χρονικὸν διάστημα εἰς τὴν γῆν, διὰ νὰ κηρύξετε ὡς ἀπόστολοί μου τὴν σωτηρίαν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Σᾶς δίνω καινούργια ἐντολή: Ν’ ἀγαπᾶτε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο. Ὅπως σᾶς ἀγάπησα, ἔτσι ν’ ἀγαπᾶτε καὶ σεῖς ὁ ἕνας τὸν ἄλλο.

Καὶ σᾶς δίδω πρὸς τοῦτο ἐντολὴν νέαν: νὰ ἀγαπᾶτε δηλαδὴ ὁ ἕνας τὸν ἄλλον· καθὼς ἐγὼ σᾶς ἠγάπησα, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ ἀγαπᾶσθε μεταξύ σας.

Σᾶς δίδω μίαν νέαν ἐντολήν· νὰ ἀγαπᾶτε μὲ ὅλην σας τὴν δύναμιν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον· ὅπως ἐγὼ σᾶς ἠγάπησα μὲ πλήρη καὶ τελείαν ἀγάπην, ἔτσι καὶ σεῖς μὲ τὴν ἴδιαν ἀγάπην πρέπει νὰ συνδέεσθε μεταξύ σας.

Ἀπ’ αὐτὸ θὰ καταλάβουν ὅλοι, ὅτι εἶσθε δικοί μου μαθηταί, ἐὰν ἔχετε ἀγάπη μεταξύ σας».

Μὲ αὐτὸ θὰ μάθουν ὅλοι, ὅτι εἶσθε μαθηταὶ ἰδικοί μου, ἐὰν ἔχετε ἀγάπην μεταξύ σας. Ἡ ἀγάπη αὐτὴ θὰ σᾶς ἑξασφαλίσῃ τὸν σεβασμὸν καὶ τὴν ἐκτίμησιν τῶν ἀνθρώπων περισσότερον ἀπὸ τὴν θαυματουργικήν σας δρᾶσιν.

Μὲ αὐτὸ θὰ μάθουν καὶ θὰ πεισθοῦν ὅλοι ὅτι εἶσθε μαθηταί μου, ἐὰν ἔχετε ἀγάπην μεταξύ σας».

Τοῦ λέγει ὁ Σίμων Πέτρος· «Κύριε, ποῦ πηγαίνεις;». Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, δὲν δύνασαι νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς τώρα, ἀλλ’ ὕστερα θὰ μὲ ἀκολουθήσῃς».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· Κύριε, ποὺ πηγαίνεις; Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ὅπου πηγαίνω ἐγὼ δὲν δύνασαι τώρα νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς, ὕστερον ὅμως, ἀφοῦ πληρώσῃς τὴν ἐπὶ γῆς ἀποστολήν σου, θὰ μὲ ἀκολουθήσῃς.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Σίμων Πέτρος· «Κύριε, ποῦ πηγαίνεις;» Τοῦ ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, σὺ δὲν ἠμπορεῖς τώρα νὰ μὲ ἀκολουθήσῃς. Ὕστερα δέ, ἀφοῦ τελειώσῃς τὴν ἀποστολήν σου, θὰ μὲ ἀκολουθήσῃς».

Τοῦ λέγει ὁ Πέτρος· «Κύριε, γιατί δὲν δύναμαι νὰ σὲ ἀκολουθήσω τώρα; Γιὰ σένα εἶμαι ἕτοιμος νὰ θυσιάσω τὴ ζωή μου».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Κύριε, διατί δὲν ἡμπορῶ νὰ σὲ ἀκολουθήσω τώρα; Ό,τιδήποτε καὶ ἂν χρειασθῇ νὰ ὑποστῶ, θὰ σὲ ἀκολουθήσω. Καὶ αὐτὴν τὴν ζωήν μου ἀκόμη θὰ διαθέσω πρὸς χάριν σου.

Τοῦ λέγει ὁ Πέτρος· «Κύριε, διατί δὲν ἠμπορῶ τώρα νὰ σὲ ἀκολουθήσω; Εἶμαι ἕτοιμος καὶ τὴν μεγαλυτέραν θυσίαν νὰ προσφέρω καὶ τὴν ζωήν μου νὰ θυσιάσω πρὸς χάριν σου, ἐὰν ἔτσι δὲν θὰ χωρισθῶ ποτὲ ἀπὸ σέ».

Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Γιὰ μένα εἶσαι ἕτοιμος νὰ θυσιάσῃς τὴ ζωή σου! Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σοῦ λέγω, προτοῦ λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές».

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Τὴν ζωήν σου θὰ δώσῃς δι’ ἐμέ; Σὲ διαβεβαιῶ, ὅτι προτοῦ λαλήσῃ ἀπόψε ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀρνηθῇς τρεῖς φοράς.

Τοῦ ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «τὴν ζωήν σου θὰ θυσιάσῃς πρὸς χάριν μου! Σὲ διαβεβαιώνω ὅτι αὐτὴν τὴν νύκτα δὲν θὰ λαλήσῃ ὁ πετεινός, μέχρις ὅτου σὺ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές».