Κατὰ Ἰωάννην 2

Τὴν τρίτη δὲ ἡμέρα ἔγινε γάμος στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, καὶ ἦταν ἐκεῖ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν μετὰ τὴν ἀναχώρησίν των ἀπὸ τὴν ἔρημον τοῦ Ἰορδάνου ἔγινε γάμος εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαῖος καὶ ἦτο ἐκεῖ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν, ἔπειτα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτά, ἔγινε γάμος εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἦτο ἐκεῖ καὶ ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ.

Προσκλήθηκε δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του στὸ γάμο.

Προσεκλήθη δὲ καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὸν γάμον.

Προσεκλήθη καὶ ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὸν γάμον.

Καὶ ὅταν τελείωσε τὸ κρασί, ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ τοῦ λέγει· «Κρασὶ δὲν ἔχουν».

Καὶ ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ ἔλειψεν ὁ οἶνος, λέγει ὁ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ εἰς αὐτόν· Δὲν ἔχουν οἶνον.

Ἐπειδὴ δὲ ἔλειψεν ὁ οἶνος, λέγει ἡ μητέρα τοῦ Ἰησοῦ πρὸς αὐτόν· «οἶνον δὲν ἔχουν».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Τί ἀναμιγνύεσαι στὶς ὑποθέσεις μου, γυναῖκα; Δὲν ἦλθε ἀκόμη ἡ ὥρα μου».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Τί κοινὸν ὑπάρχει, γυναῖκα, μεταξὺ ἐμοῦ, ποὺ τώρα ὡς Μεσσίας διαχειρίζομαι τὴν θείαν δύναμιν τοῦ Πατρός μου, καὶ σοῦ, ποὺ μὲ ἐγέννησες ὡς ἄνθρωπον; Δὲν ἦλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα νὰ κάμω θαύματα καὶ νὰ φανερωθῶ δημοσίᾳ ὡς ὁ Μεσσίας.

Τῆς λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «τί κοινὸν ὑπάρχει, ὦ γύναι, μεταξὺ ἐμοῦ τοῦ Μεσσίου καὶ σοῦ, ποὺ μὲ ἐγέννησες ὡς ἄνθρωπον; Δὲν ἦλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα μου νὰ κάμω θαύματα ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Λέγει ἡ μητέρα του στὰ πρόσωπα, ποὺ διακονοῦσαν (στὸ γάμο)· «Ὅ,τι σᾶς πῇ, νὰ τὸ κάνετε».

Οἱ λόγοι οὔτοι ἐν τούτοις ἐλέχθησαν εἰς τοιοῦτον τόνον, ὥστε ἡ Μαρία ἐκατάλαβεν, ὅτι θὰ εἰσήκουεν ὁ Ἰησοῦς τὸ αἴτημά της. Λέγει λοιπὸν εἰς τοὺς ὑπηρέτας· Συμμορφωθῆτε πρὸς τὰς ὁδηγίας του καὶ ὀ,τιδήποτε σᾶς εἴπῃ, κάμετέ το.

Ἡ μητέρα του ἀπὸ τὸν τόνον τῆς φωνῆς του ἐκατάλαβε, ὅτι θὰ ἐπραγματοποιοῦσε τὴν παράκλησίν της καὶ δι’ αὐτὸ εἶπεν εἰς τοὺς ὑπηρέτας· «ὅ,τι σᾶς πῇ κάμετέ το»

Ὑπῆρχαν δὲ ἐκεῖ ἕξι λίθινες στάμνες, ποὺ ἦταν γιὰ καθαρισμὸ σύμφωνα μὲ ἔθιμο τῶν Ἰουδαίων, καὶ κάθε μία ἀπ’ αὐτὲς χωροῦσε δύο ἢ τρεῖς μετρητὰς (περίπου ἑκατὸ κιλά).

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ ἓξ λίθιναι στάμναι, αἱ ὁποῖαι εἶχαν τεθῆ σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν, ποὺ εἶχαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ πλύνωνται καὶ νὰ καθαρίζωνται προτοῦ φάγουν. Ἡ κάθε μία δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἐχωροῦσε δύο ἢ τρεῖς μετρητάς, δηλαδὴ περίπου ἑκατὸν κιλά.

Ὑπῆρχαν δὲ ἐκεῖ ἓξ λίθινες στάμνες, ποὺ σκοπὸν εἶχαν νὰ χρησιμοποιοῦνται διὰ νὰ πλύνωνται, κατὰ τὴν συνήθειάν των, οἱ Ἰουδαῖοι πρὶν φάγουν. Κάθε μία δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἐχωροῦσε ἀπὸ δύο ἢ τρεῖς μετρητάς, δηλαδὴ 35 ἕως 54 περίπου κιλὰ ἑκάστη.

Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Γεμίσετε τὶς στάμνες μὲ νερό». Καὶ τὶς γέμισαν ἕως ἐπάνω.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Γεμίσατε τὰς στάμνας νερό. Καὶ τὰς ἐγέμισαν ἐκεῖνοι ἕως ἐπάνω, ὥστε δὲν ἔμεινεν εἰς αὐτὰς χῶρος διὰ νὰ προστεθῇ εἰς τὸ νερὸν καὶ ἄλλο τίποτε.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «γεμίσατε τὶς στάμνες μὲ νερό». Καὶ τὰς ἐγέμισαν ἕως ἐπάνω.

Ἔπειτα τοὺς λέγει· «Ἀντλήσετε τώρα καὶ φέρετε στὸν ἀρχιτραπεζάρη». Καὶ ἔφεραν.

Καὶ ὕστερα λέγει ὁ Ἰησοῦς εἰς αὐτούς· Βγάλετε τώρα ἀπὸ τὰς στάμνας καὶ φέρετε εἰς αὐτόν, ποὺ προεξάρχει εἰς τὸ τραπέζι καὶ φροντίζει διὰ τὸ συμπόσιον. Καὶ ἐκεῖνοι ἀμέσως ἔφεραν.

Καὶ ἔπειτα τοὺς εἶπε· «βγάλτε τώρα καὶ φέρτε εἰς τὸν ἀρχιτρίκλινον, εἰς αὐτόν ποὺ ἐπιβλέπει τὰ τοῦ συμποσίου». Καὶ ἔφεραν.

Ὅταν δὲ ὁ ἀρχιτραπεζάρης γεύθηκε τὸ νερό, ποὺ εἶχε γίνει κρασί - καὶ δὲν γνώριζε ἀπὸ ποῦ προέρχεται, ἐνῷ οἱ διακονοῦντες, ποὺ εἶχαν ἀντλήσει τὸ νερό, γνώριζαν - φωνάζει τὸ νυμφίο ὁ ἀρχιτραπεζάρης

Καθὼς δὲ ἐδοκίμασεν ὁ ἀρχιτραπεζάριος τὸ νερόν, ποὺ εἶχε γίνει κρασί, - καὶ δὲν ἐγνώριζε ἀπὸ ποὺ εἶναι καὶ ποῖος ἔφερε τοῦτο, οἱ ὑπηρέται ὅμως, ποὺ εἶχαν βγάλει τὸ νερὸν καὶ ἐγέμισαν μὲ αὐτὸ τίς στάμνες, τὸ ἐγνωριζαν, - φωνάζει τὸν γαμβρὸν ὁ ἀρχιτραπεζάριος

Μόλις δὲ ἐδοκίμασε ὁ ἀρχιτρίκλινος τὸ νερό, ποὺ εἶχε γίνει κρασί - καὶ δὲν ἐγνώριζε αὐτὸς ἀπὸ ποῦ προέρχεται· οἱ ὑπηρέται μόνον ἐγνώριζαν ποὺ εἶχαν βγάλει τὸ νερὸ καὶ γεμίσει τὶς στάμνες - φωνάζει τὸν γαμβρὸν ὁ ἀρχιτρίκλινος

καὶ τοῦ λέγει· «Κάθε ἄνθρωπος πρῶτα παραθέτει τὸ ἐκλεκτὸ κρασί, καί, ὅταν πιοῦν ἀρκετό, τότε παραθέτει τὸ κατώτερο. Ἀλλὰ σὺ φύλαξες τὸ ἐκλεκτὸ κρασὶ ἕως τώρα».

καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Κάθε ἄνθρωπος, ποὺ καλεῖ τραπέζι, βάνει εἰς τοὺς καλεσμένους πρῶτον τὸ καλὸ κρασί, καὶ ὅταν αὐτοὶ ἔμβουν εἰς εὐθυμίαν, ὁπότε ζητοῦν πλέον ποσότητα κρασιοῦ καὶ ὄχι τόσον πολὺ ποιότητα, τότε παρουσιάζει τὸ κατώτερον. Σὺ ἐφύλαξες τὸ καλὸ καὶ ἐκλεκτὸ κρασὶ ἕως τὴν στιγμὴν αὐτήν.

καὶ λέγει εἰς αὐτόν· «κάθε ἄνθρωπος ποὺ κάμνει τραπέζι βάζει, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ ὑπάρχει, πρῶτα τὸ καλὸ κρασί καὶ ὅταν οἱ ἄνθρωποι πιοῦν μέχρι μέθης, τότε προσφέρει τὸ κατώτερον. Σὺ ὅμως ἐφύλαξες τὸ ἐκλεκτὸ κρασὶ ἕως αὐτὴν τὴν στιγμήν».

Αὐτὴ τὴν ἀρχὴ τῶν θαυμάτων ἔκανε ὁ Ἰησοῦς στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ φανέρωσε τὴ δύναμί του, καὶ πίστευσαν σ’ αὐτὸν οἱ μαθηταί του.

Ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ ἔκαμεν εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας τὴν ἔναρξιν τῶν ἀποδεικτικῶν θαυμάτων του ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐφανέρωσε τὴν δόξαν καὶ τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας δυνάμεως καὶ ἐξουσίας του, καὶ μὲ αὐτὸ ἐστηρίχθησαν οἱ μαθηταί του εἰς τὴν πίστιν τους πρὸς αὐτόν.

Αὐτὸ τὸ θαῦμα ἔκαμε ὡς ἀρχὴν τῶν θαυμάτων του ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας καὶ ἐφανέρωσε τὸ μεγαλεῖον τῆς θείας ἐξουσίας του καὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὸ κατέβηκε στὴν Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ οἱ μαθηταί του καὶ ἔμειναν ἐκεῖ ὄχι πολλὲς ἡμέρες.

Ὕστερα ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦτο κατέβη εἰς τὴν Καπερναοὺμ αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί, ποὺ ἐνομίζοντο ἀπὸ τὸν πολὺν κόσμον ἀδελφοί του, καὶ οἱ μαθηταί του καὶ ἔμειναν ἐκεῖ ὅχι πολλὰς ἡμέρας.

Ὕστερα ἀπὸ τὸ γεγονὸς αὐτὸ κατέβηκε εἰς τὴν Καπερναούμ, αὐτὸς καὶ ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ὡς ἀδελφοί του καὶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ καὶ ἐκεῖ ἔμειναν ὀλίγας ἡμέρας.

Καὶ ἦταν κοντὰ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ἐπλησίαζε τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἐπλησίαζε δὲ τὸ Πάσχα τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ βρῆκε στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ τοὺς πωλητὰς βοδιῶν καὶ προβάτων καὶ περιστεριῶν, καὶ τοὺς ἀργυραμοιβοὺς νὰ κάθωνται.

Καὶ εὗρε μέσα εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ ἀνθρώπους, ποὺ ἐπωλοῦσαν βώδια καὶ πρόβατα καὶ περιστέρια δι’ ἐκείνους, ποὺ θὰ προσέφεραν μὲ αὐτὰ θυσίας. Εὗρεν ἀκόμη καὶ τοὺς ἀργυραμοιβούς, ποὺ ἀντήλλασσαν τὰ ξένα νομίσματα τῶν προσκυνητῶν μὲ Ἰουδαϊκά, νὰ κάθηνται κοντὰ εἰς τὰ τραπέζια τους.

Καὶ εὑρῆκε εἰς τὸ ἱερόν, δηλαδὴ μέσα εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ, αὐτοὺς ποὺ ἐπωλοῦσαν βώδια καὶ πρόβατα καὶ περιστέρια, ὅπως ἐπίσης καὶ τοὺς ἀργυραμοιβούς, ποὺ ἐκάθηντο κοντὰ εἰς τὰ τραπέζια των, διὰ νὰ ἀνταλλάσουν τὰ ξένα νομίσματα τῶν προσκυνητῶν μὲ ἐβραϊκά.

Καὶ ἀφοῦ ἔκανε μαστίγιο ἀπὸ σχοινιά, ἔδιωξε ὅλους ἀπὸ τὸν περίβολο τοῦ ναοῦ, καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια, καὶ σκόρπισε τὰ νομίσματα τῶν ἀργυραμοιβῶν, καὶ ἀνέτρεψε τὰ τραπέζια,

Καὶ ἀφοῦ ἑτοίμασε μαστίγιον ἀπὸ σχοινία, ἔβγαλεν ἔξω ὅλους ἀπὸ τὸν περίβολον, μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βώδια, καὶ τῶν ἀργυραμοιβῶν ἐσκόρπισε κάτω τὰ νομίσματα καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαμε φραγγέλλιον ἀπὸ σχοινιά, ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν ὅλους καὶ τὰ πρόβατα καὶ τὰ βόδια, τῶν δὲ ἀργυραμοιβῶν ἐσκόρπισε κάτω τὰ νομίσματα καὶ ἀναποδογύρισε τὰ τραπέζια των.

καὶ στοὺς πωλητὰς τῶν περιστεριῶν εἶπε· «Πάρετε αὐτὰ ἀπ’ ἐδῶ. Μὴ κάνετε τὸ σπίτι τοῦ Πατέρα μου ἐμπορικὸ κατάστημα».

Καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἐπωλοῦσαν τὰ περιστέρια εἶπε· Σηκώσατε τὰ ἀπ’ ἐδῶ. Μὴ μεταβάλλετε τὸ σπίτι τοῦ πατέρα μου εἰς ἐμπορικὸν κατάστημα.

Εἰς ἐκείνους δὲ ποὺ ἐπωλοῦσαν τὰ περιστέρια εἶπε· «πάρετέ τα ἀπὸ ἐδῶ καὶ μὴ κάμνετε τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου, οἶκον ἐμπορίου».

Θυμήθηκαν δὲ οἱ μαθηταί του, ὅτι εἶναι γραμμένο, Ὁ ζῆλος γιὰ τὸν οἶκο σου θὰ μὲ καταφάγῃ.

Ἐνεθυμήθησαν δὲ οἱ μαθηταί του, ὅτι εἶχε γραφῆ εἰς τοὺς Ψαλμούς· Ὁ ζῆλος, Πάτερ μου, τὸν ὁποῖον ἔχω διὰ τὴν δόξαν τοῦ οἴκου σου, σὰν ἄλλη φωτιὰ θὰ καταφλέξῃ καὶ θὰ καταφάγῃ ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικόν μου.

Ἐθυμήθηκαν δὲ τότε οἱ μαθηταί του αὐτό, ποὺ εἶχε γραφῆ εἰς τοὺς ψαλμούς· «ὁ ζῆλος, πάτερ μου, διὰ τὴν δόξαν τοῦ οἴκου σου, ὡς ἄλλη φωτιὰ θὰ μὲ καταφάγῃ».

Ἔλαβαν τότε τὸ λόγο οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· «Τί σημεῖο (θαῦμα) μπορεῖς νὰ μᾶς δείξῃς γιὰ τὸ ὅτι κάνεις αὐτά;».

Ὕστερον λοιπὸν ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἔκαμεν εἰς τὸ ἱερόν, ἔλαβαν τὸν λόγον οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· Ποῖον σημεῖον ἔχεις νὰ δείξῃς, ποὺ νὰ μαρτυρῇ καὶ νὰ ἐπιβεβαιώνῃ, ὅτι ἔχεις πράγματι ἐξουσίαν νὰ πράττῃς αὐτά;

Τοῦ ὡμίλησαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· «ποῖον σημεῖον σὺ μᾶς δείχνεις καὶ ποίαν ἀπόδειξιν μᾶς παρουσιάζεις, ὅτι ἔχεις τὴν ἐξουσίαν νὰ κάμνῃς αὐτά;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Γκρεμίσετε αὐτὸ τὸ ναό, καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θ’ ἀνεγείρω αὐτόν».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Κρημνίσατε τὸν ναὸν αὐτὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ἀνεγείρω μὲ μόνην τὴν δύναμίν μου, διότι θὰ ἀναστηθῶ ἐκ τοῦ τάφου ζωντανὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ἀθάνατος κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας μου, ἡ ὁποία θὰ ἀντικαταστήσῃ διὰ παντὸς τὸν ναόν σας, ποὺ θὰ καταστροφῇ.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «κρημνίσατε τὸν ναὸν τοῦτον καὶ ἐγὼ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ἀνοικοδομήσω». (Καὶ ἐνοοῦσε: Θανατώσατε σεῖς τὸν ναὸν τοῦ σώματός μου, καὶ ἐγὼ μετὰ τρεῖς ἡμέρας θὰ ἀναστηθῶ ἀπὸ τὸν τάφον).

Ἀλλ’ οἱ Ἰουδαῖοι εἶπαν· «Σὲ σαράντα καὶ ἕξι ἔτη οἰκοδομήθηκε αὐτὸς ὁ ναός, καὶ σὺ θὰ τὸν ἀνεγείρῃς σὲ τρεῖς ἡμέρες;».

Εἶπον λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι· Ἐχρειάσθησαν σαρανταὲξ χρόνια διὰ νὰ κτισθῇ ὁ ναὸς αὐτός, καὶ σὺ θὰ τὸν κτίσῃς μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρας;

Εἶπαν λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι· «σαράντα ἓξ χρόνια ἐχρειάσθησαν, διὰ νὰ κτισθῇ ὁ ναὸς αὐτὸς καὶ σὺ λέγεις, ὅτι θὰ τὸν ἀνοικοδομήσῃς ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν;»

Ἐκεῖνος ὅμως μιλοῦσε γιὰ τὸ ναὸ τοῦ σώματός του (ναὸ δηλαδὴ ὠνόμαζε τὸ σῶμα του ὡς κατοικητήριο τῆς Θεότητος).

Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγε διὰ τὸν ἀσυγκρίτως λαμπρότερον καὶ ἁγιώτερον ναὸν τοῦ σώματός του, βεβαιώνων προφητικῶς, ὅτι μετὰ τὸν σταυρικὸν θάνατόν του θὰ ἀνέσταινε τὸν ναὸν τοῦτον ζωντανὸν ἐκ τοῦ τάφου.

Ἐκεῖνος ὅμως ἔλεγε διὰ τὸν ναὸν τοῦ σώματός του.

Ὅταν δὲ ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν, θυμήθηκαν οἱ μαθηταί του, ὅτι ἔλεγεν αὐτό, καὶ πίστευσαν στὴ Γραφὴ καὶ στὸ λόγο, ποὺ εἶπε ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν λοιπὸν ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν, ἐνεθυμήθησαν οἱ μαθηταί του, ὅτι εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἔλεγε περὶ τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως του, καὶ ἐνισχύθη ἡ πίστις των τόσον εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, ὅπου εἶχε προφητευθῇ ἡ ἀνάστασις αὐτή, ὅσον καὶ εἰς τὸν λόγον τὸν ὁποῖον εἶπεν ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν δὲ ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν, ἐθυμήθηκαν οἱ μαθηταί του ὅτι τοῦτο ἀκριβῶς, τὸ θαυμαστὸν γεγονὸς ἐνοοῦσε τότε καὶ ἐπίστευσαν εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφήν, ποὺ εἶχε προφητεύσει τὴν ἀνάστασιν, καὶ εἰς τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον εἶχε πεῖ κατὰ τὴν περίστασιν ἐκείνην ὁ Ἰησοῦς.

Ὅταν δὲ ἦταν στὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴ τοῦ Πάσχα, πολλοὶ πίστευσαν στὸ ὄνομά του βλέποντας τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε.

Ὅταν δὲ ἦτο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν λαμπρῶν καὶ πανηγυρικῶν τελετῶν τῆς ἑορτῆς, ποὺ διέθετον εὐλαβῶς τοὺς προσκυνητάς, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς τὸ ὄνομά του ὡς Μεσσίου, ἐπειδὴ ἔβλεπον τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ὡς ἀποδείξεις καὶ σημάδια τῆς θείας τοῦ ἀποστολῆς ἔκανεν.

Ὅταν δὲ εὑρίσκετο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν ὡς Μεσσίαν διότι ἔβλεπαν τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε καὶ τὰ ὁποῖα ἀπεδείκνυαν τὴν θείαν ἀποστολὴν του.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν πλευρά του δὲν ἐμπιστευόταν τὸν ἑαυτό του σ’ αὐτούς, διότι αὐτὸς γνώριζε τοὺς πάντας.

Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν ἤρχετο εἰς μεγάλην οἰκειότητα πρὸς αὐτοὺς καὶ δὲν ἐνεπιστεύετο τὸν ἑαυτόν του καὶ τὰ μυστήρια τῆς διδασκαλίας του εἰς αὐτούς, διότι αὐτὸς ἐγνώριζε καλὰ ὅλους καὶ ἤξευρε πόσον ἄστατος ἦτο ὁ ἐνθουσιασμός των.

Ὁ ἴδιος ὅμως ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐνεπιστεύετο εἰς αὐτοὺς τὸν εὐατόν του καὶ τὰ ὑψηλὰ νοήματα τῆς διδασκαλίας του, διότι αὐτὸς ἐγνώριζε καλὰ ὅλους, τὸν ἄστατον δηλαδὴ χαρακτῆρα των, τὰς προκαταλήψεις καὶ τὰς ἀτελείας των.

Ἐπίσης γι’ αὐτὸ δὲν χρειαζόταν νὰ τοῦ δώσῃ κανεὶς πληροφορίες γιὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ ἴδιος δηλαδὴ γνώριζε τί ἦταν μέσα στὸν ἄνθρωπο.

Καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ τοῦ δώσῃ κανένας ἄλλος μαρτυρίαν καὶ πληροφορίαν δι’ οἰονδηποτε ἄγνωστον ἄνθρωπον διότι ὁ ἴδιος ἐγνώριζε καλά, τί εἶχε μέσα του ὁ κάθε ἄνθρωπος.

Καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ τὸν κατατοπίσῃ κανεὶς καὶ τὸν πληροφορήσῃ περὶ τοῦ ἀνθρώπου, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ἐγνώριζε πολὺ καλά, τί ὑπῆρχε μέσα εἰς τὸν κάθε ἄνθρωπον.