Κατὰ Ἰωάννην 4

Ὅταν δὲ ἔμαθε ὁ Κύριος, ὅτι ἄκουσαν οἱ Φαρισαῖοι, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἀποκτᾷ καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης,

Ὅταν λοιπὸν ἔμαθεν ὁ Κύριος, ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἤκουσαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς προσελκύει καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης, -

Ὅταν, λοιπόν, ἔμαθε ὁ Κύριος ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἐπληροφορήθησαν, πὼς ὁ Ἰησοῦς κάμνει καὶ βαπτίζει περισσοτέρους μαθητὰς παρὰ ὁ Ἰωάννης

- ἂν καὶ δὲν βάπτιζε ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς, ἀλλ’ οἱ μαθηταί του - ,

μολονότι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐβάπτιζεν, ἀλλ’ ἐβάπτιζον οἱ μαθηταί του, -

- ἂν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς δὲν ἐβάπτιζεν, ἀλλὰ οἱ μαθηταί του ἐβάπτιζαν -

ἄφησε τὴν Ἰουδαία καὶ ἀναχώρησε πάλι γιὰ τὴ Γαλιλαία.

διὰ νὰ μὴ ἐρεθίζῃ τὸν φθόνον τῶν ἐχθρῶν του, ἀφῆκε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀνεχώρησε πάλιν διὰ τὴν Γαλιλαίαν, ὅπου δὲν ὑπῆρχον ἀντίζηλοι πολλοί.

ἐγκατέλειψε τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀνεχώρησε διὰ τὴν Γαλιλαίαν.

Ἐπρόκειτο δὲ νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας.

Ἐπειδὴ δὲ λόγῳ τῆς ἐποχῆς ἐπροτίμησε τὸν συντομώτερον δρόμον, ἔπρεπε νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας.

Ἔπρεπε δὲ νὰ περάσῃ διὰ μέσου τῆς Σαμαρείας.

Ἔτσι φθάνει σὲ μιὰ πόλι τῆς Σαμαρείας ὀνομαζομένη Συχάρ, ποὺ ἦταν πλησίον τοῦ ἀγροκτήματος, ποὺ ἔδωσε ὁ Ἰακὼβ στὸν υἱό του Ἰωσήφ.

Ἔρχεται λοιπὸν εἰς κάποιαν πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο Συχάρ, ποὺ ἦτο πλησίον εἰς τὸ μέρος, τὸ ὁποῖον ἔδωκεν ὁ Ἰακὼβ εἰς τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσήφ.

Ἔρχεται, λοιπόν, εἰς πόλιν τῆς Σαμαρείας, ἡ ὁποία ἐλέγετο Συχάρ, πλησίον εἰς τὸ μέρος ποὺ εἶχε δώσει ὁ Ἰακὼβ εἰς τὸν υἱόν του τὸν Ἰωσήφ.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ ἕνα πηγάδι τοῦ Ἰακώβ. Ὁ δὲ Ἰησοῦς, κουρασμένος ἀπ’ τὴν ὁδοιπορία, κάθησε ὅπως ἦταν, ἁπλά, κοντὰ στὸ πηγάδι. Ἦταν ὥρα δώδεκα περίπου τὸ μεσημέρι.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ πηγάδι, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀνοιχθῆ ἀπὸ τὸν Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, ὅπως ἦτο κοπιασμένος ἀπὸ τὴν πεζοπορίαν, ἐκάθητο κοντὰ εἰς τὸ πηγάδι. Ἡ ὥρα ἦτο περίπου ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ μεσημβρία.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ τὸ πηγάδι τοῦ Ἰακώβ. Ὁ Ἰησοῦς, λοιπόν, κουρασμένος καθὼς ἦτο ἀπὸ τὴν ὁδοιπορίαν, ἐκάθισε μὲ ἁπλότητα κοντὰ εἰς τὸ πηγάδι. Ἡ ὥρα δὲ ἦτο ἓξ ἀπὸ τὴν ἀνατολὴν τοῦ ἡλίου, δηλαδὴ δώδεκα μεσημέρι.

Ἔρχεται κάποια γυναῖκα Σαμαρεῖτις γιὰ ν’ ἀντλήσῃ νερό. Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δός μου νὰ πιῶ».

Ἔρχεται τότε μία γυναῖκα, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν, διὰ νὰ βγάλῃ ἀπὸ τὸ πηγάδι νερό. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος πραγματικῶς ἐδιψοῦσε, τῆς εἶπε· Δός μου νὰ πίω.

Τὴν ὥραν ἐκείνην ἔρχεται μία γυναίκα ἀπὸ τὴν Σαμάρειαν, νὰ βγάλῃ νερό. Τῆς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «δός μου νὰ πιῶ».

Ἂς σημειωθῇ, ὅτι οἱ μαθηταί του εἶχαν πάει στὴν πόλι, γιὰ ν’ ἀγοράσουν τρόφιμα.

Ἐζήτησε δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὴν γυναῖκα νερό, διότι οἱ μαθηταί του, ποὺ θὰ ἐφρόντιζαν νὰ βγάλουν νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, εἶχον ὑπάγει εἰς τὴν πόλιν διὰ νὰ ἀγοράσουν τρόφιμα.

Διότι οἱ μαθηταί του, ποὺ θὰ ἐφρόντιζαν νὰ βγάλουν νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι, εἶχαν ὑπάγει εἰς τὴν πόλιν, διὰ νὰ ἀγοράσουν τροφάς.

Τοῦ λέγει δὲ ἡ γυναῖκα ἡ Σαμαρεῖτις· «Πῶς σύ, ἐνῷ εἶσαι Ἰουδαῖος, ζητεῖς νὰ πιῇς ἀπὸ μένα, ἡ ὁποία εἶμαι γυναῖκα Σαμαρεῖτις;». Ἂς σημειωθῇ, ὅτι οἱ Ἰουδαῖοι δὲν ἔχουν σχέσεις μὲ τοὺς Σαμαρεῖτες.

Λέγει λοιπὸν εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα ἡ Σαμαρείτισσα: Πῶς σύ, ὁ ὁποῖος εἶσαι Ἰουδαῖος, καταδέχεσαι καὶ ζητεῖς νὰ πίῃς νερὸν ἀπὸ ἐμέ, ἡ ὁποία εἶμαι γυναῖκα Σαμαρείτισσα; Ἔκαμε δὲ τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν ἡ γυναῖκα, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐμίσουν τοὺς Σαμαρείτας καὶ δὲν ἤρχοντο εἰς σχέσεις μὲ αὐτούς.

Λέγει τότε εἰς αὐτὸν ἡ Σαμαρεῖτις· «πῶς σύ, ποῦ εἶσαι Ἰουδαῖος, ζητεῖς νερὸ νὰ πιῇς ἀπὸ ἐμέ, ἡ ὁποία εἶμαι Σαμαρείτισσα;» Εἶπε δὲ αὐτό, διότι οἱ Ἰουδαῖοι ἐμισοῦσαν καὶ ἀπεστρέφοντο τοὺς Σαμαρείτας καὶ δὲν ἤθελαν νὰ ἔχουν καμμίαν ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσιν μὲ αὐτούς.

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «Ἂν ἤξερες τὴ δωρεὰ τοῦ Θεοῦ, καὶ ποιός εἶναι αὐτός, ὁ ὁποῖος σοῦ λέγει, “Δός μου νὰ πιῶ”, σὺ θὰ ζητοῦσες ἀπ’ αὐτόν, καὶ θὰ σοῦ ἔδινε νερὸ ζωντανό».

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπεν· Ἐὰν ἐγνώριζες τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὴν ὁποίαν δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁ Θεός, καὶ ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σοῦ λέγει τώρα, δός μου νὰ πίω, σὺ θὰ τοῦ ἐζητοῦσες καὶ θὰ σοῦ ἔδιδε νερὸ τρεχούμενον, ποὺ δὲν στειρεύει ποτέ· θὰ σοῦ ἔδιδεν αὐτὸς τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἡ ὁποία σὰν ἄλλο πνευματικὸ νερὸ καθαρίζει, δροσίζει, παρηγορεῖ καὶ ζωοποιεῖ τὰς ψυχάς, χωρὶς νὰ στειρεύῃ ποτέ.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «ἐὰν ἐγνώριζες τὴν δωρεάν, τὴν ὁποίαν ὁ Θεὸς δίδει εἰς τοὺς ἀνθρώπους, καὶ ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποὺ σοῦ λέγει, δός μου νὰ πιῶ, σὺ θὰ ἐζητοῦσες ἀπὸ αὐτὸν καὶ θὰ σοῦ ἔδιδε πηγαῖο νερό, ποὺ δὲν στειρεύει ποτὲ (τὰς ἀνεκτιμήτους δωρεὰς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ καθαρίζουν, δροσίζουν καὶ ζωογονοῦν τὴν ψυχὴν καὶ τὴν κάμνουν νὰ ἀνθίζῃ καὶ νὰ καρποφορῇ τὸν πλοῦτον τῶν ἀρετῶν καὶ τῶν καλῶν ἔργων, τοὺς πολυτίμους καὶ εὐαρέστους εἰς τὸν Θεὸν πνευματικοὺς καρπούς)».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Κύριε, οὔτε δοχεῖο ἔχεις γιὰ ν’ ἀντλήσῃς, καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχεις τὸ νερὸ τὸ ζωντανό;

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυνή· Κύριε, ἀσφαλῶς τὸ νερὸ αὐτό, περὶ τοῦ ὁποίου ὁμιλεῖς, δὲν εἶναι ἀπὸ τὸ πηγάδι αὐτό. Διότι οὔτε ἀγγεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ μποροῦσες νὰ βγάλῃς ἀπὸ ἐδῶ νερό, ἔχεις, ἀλλὰ καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποὺ λοιπὸν ἔχεις τὸ τρεχούμενον καὶ ἀστείρευτον νερόν;

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «Κύριε, οὔτε δοχεῖον ἔχεις, διὰ νὰ βγάλῃς νερό, καὶ τὸ πηγάδι εἶναι βαθύ. Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχεις, καὶ μάλιστα τὴν ὥρα αὐτήν, τὸ δροσερὸ νερό;

Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωσε σ’ ἐμᾶς τὸ πηγάδι, καὶ αὐτὸς ἀπ’ αὐτὸ ἔπιε καὶ τὰ παιδιά του καὶ τὰ ζῷα του;».

Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος κατὰ τὴν ἀξίαν καὶ δύναμιν ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωκεν εἰς ἡμᾶς κληρονομίαν τὸ πηγάδι αὐτὸ καὶ δὲν ἐζήτησεν ἄλλο καλύτερον νερόν, ἀλλ’ ἀπὸ αὐτὸ ἔπιε καὶ ὁ ἴδιος, καθὼς καὶ τὰ παιδιά του καὶ τὰ ζῷα, ποὺ ἔτρεφε καὶ ἔβοσκε;

Μήπως σὺ εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἰακώβ, ὁ ὁποῖος ἔδωκε τὸ πηγάδι εἰς ἡμᾶς, καὶ ἀπὸ τὸ νερὸ τοῦ ὁποίου ἔπιε καὶ αὐτὸς καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα τὰ ζῶα ποὺ ἔβοσκε;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «Καθένας, ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλι.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· Βεβαίως δὲν ἐννοῶ τὸ νερὸ τοῦ πηγαδιοῦ αὐτοῦ. Διότι καθένας ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλιν.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· «καθένας, ποὺ πίνει ἀπὸ τὸ νερὸ αὐτό, θὰ διψάσῃ πάλιν.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ πιῇ ἀπὸ τὸ νερό, ποὺ θὰ τοῦ δώσω ἐγώ, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ, μάλιστα τὸ νερό, ποὺ θὰ τοῦ δώσω, θὰ γίνῃ μέσα του πηγὴ νεροῦ, ποὺ θ’ ἀναπηδᾷ γιὰ νὰ παρέχῃ ζωὴ αἰώνια».

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ πίῃ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον θὰ τοῦ δώσω ἐγώ, δὲν θὰ διψάσῃ ποτὲ εἰς τὸν αἰῶνα, ἄλλα τὸ νερὸ ποὺ θὰ τοῦ δώσω, θὰ μεταβληθῇ μέσα του εἰς πηγὴν νεροῦ, ποὺ δὲν θὰ στερεύῃ, ἀλλὰ θὰ ἀναβλύζῃ καὶ θὰ πηδᾷ καὶ θὰ τρέχῃ πάντοτε, διὰ νὰ τοῦ παρέχῃ ζωὴν αἰώνιον.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ πιῇ ἀπὸ τὸ νερό, τὸ ὁποῖον ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω, δὲν θὰ διψάσῃ ποτέ, ἀλλὰ τὸ νερό, ποὺ ἐγὼ θὰ τοῦ δώσω, θὰ μεταβληθῇ μέσα του εἰς ἀστείρευτον πηγὴν πνευματικοῦ ὕδατος, ποὺ θὰ ἀναβλύζῃ πάντοτε καὶ θὰ τοῦ χαρίζῃ αἰωνίαν ζωήν».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Κύριε, δός μου αὐτὸ τὸ νερό, γιὰ νὰ μὴ διψῶ, μήτε νὰ ἔρχωμαι ἐδῶ νὰ ἀντλῶ».

Λέγει τότε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Κύριε, δός μου τὸ νερὸ αὐτό, διὰ νὰ μὴ διψῶ καὶ διὰ νὰ μὴ ὑποβάλλωμαι εἰς τὸν τόσον κόπον τοῦ νὰ ἔρχωμαι ἐδῶ διὰ νὰ βγάζω νερὸ ἀπὸ τὸ πηγάδι.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «Κύριε, δός μου αὐτὸ τὸ νερό, γιὰ νὰ μὴ διψῶ καὶ νὰ μὴ ἔρχωμαι ἐδῶ, νὰ βγάζω νερό».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Πήγαινε φώναξε τὸν ἄνδρα σου καὶ ἔλα ἐδῶ».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ἐφ’ ὅσον τὸ νερὸ αὐτὸ δὲν τὸ θέλεις μόνον διὰ τὸν ἑαυτόν σου, ἀλλὰ καὶ δι’ ἐκείνους μὲ τοὺς ὁποίους συζῇς, πήγαινε φώναξε τὸν ἄνδρα σου, καὶ ἔλα ἐδῶ μαζὶ μὲ αὐτόν, ὥστε καὶ ἐκεῖνος νὰ λάβῃ μαζί σου τὴν δωρεὰν αὐτήν.

Τότε εἶπε πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «πήγαινε, φώναξε τὸν ἄνδρα σου καὶ ἔλα ἐδῶ μαζῆ μὲ αὐτόν».

Εἶπε τότε ἡ γυναῖκα· «Δὲν ἔχω ἄνδρα». Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Καλὰ εἶπες, “Δὲν ἔχω ἄνδρα”.

Ἀπεκρίθη ἡ γυνὴ καὶ εἶπε· Δὲν ἔχω ἄνδρα. Λέγει πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Καλὰ εἶπες, ὅτι δὲν ἔχω ἄνδρα.

Ἀπεκρίθη ἡ γυναῖκα καὶ εἶπε· «δὲν ἔχω ἄνδρα». Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «καλὰ εἶπες ὅτι, δὲν ἔχω ἄνδρα.

Διότι εἶχες πέντε ἄνδρες, καὶ αὐτός, ποὺ ἔχεις τώρα, δὲν εἶναι ἄνδρας σου. Σ’ αὐτὸ εἶπες ἀλήθεια».

Διότι ἔχεις πάρει πέντε ἄνδρας, τὸν ἕνα ὕστερα ἀπὸ τὸν ἄλλον. Καὶ τώρα μὲ αὐτόν, ποὺ ἔχεις, εἶσαι συνδεδεμένη μαζί του κρυφὰ καὶ δι’ αὐτὸ δὲν εἶναι ἄνδρας σου. Αὐτὸ τὸ εἶπες ἀλήθεια.

Διότι πέντε συζύγους τὸν ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου ἐπῆρες καὶ τώρα αὐτόν ποὺ ἔχεις δὲν εἶναι νόμιμος σύζυγός σου· τοῦτο ποὺ εἶπες ἀληθινὸ εἶναι».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Κύριε, βλέπω, ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Κύριε, ἀπὸ τὰ μυστικὰ τῆς ζωῆς μου, τὰ ὁποῖα μοῦ εἶπες, μολονότι δὲν μὲ ἔχεις συναντήσει ἄλλοτε, ἀλλὰ μόλις σήμερον μὲ βλέπεις διὰ πρώτην φοράν, καταλαβαίνω, ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ μὲ διαφωτίσῃς ἐπὶ τοῦ ἀκολούθου σπουδαίου ζητήματος.

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «Κύριε, ἀπὸ ὅσα μοῦ ἐφανέρωσες, βλέπω ὅτι σὺ εἶσαι προφήτης. Θὰ ἐπωφεληθῶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν εὐκαιρίαν νὰ σὲ ρωτήσω δι’ ἕνα πολὺ σοβαρὸν θρησκευτικὸν ζήτημα.

Οἱ πατέρες μας λάτρευσαν τὸ Θεὸ σ’ αὐτὸ τὸ ὄρος, ἐνῷ σεῖς λέγετε, ὅτι στὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ γίνεται ἡ λατρεία».

Οἱ πατέρες μας ἐπροσκύνησαν κι’ ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν εἰς τὸ ὄρος αὐτό, τὸ Γαριζεῖν, καὶ σεῖς οἱ Ἰουδαῖοι λέγετε, ὅτι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ λατρεύωμεν τὸν Θεόν. Σὺ λοιπὸν ὡς προφήτης, τί λέγεις δι’ αὐτό;

Οἱ πατέρες μας ἐλάτρευσαν τὸν Θεὸν εἰς τοῦτο ἐδῶ τὸ ὄρος, τὸ Γαριζίν. Σεῖς ὅμως οἱ Ἰουδαῖοι λέγετε ὅτι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα εἶναι ὁ τόπος, ὅπου πρέπει νὰ λατρεύωμεν τὸν Θεόν».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Γυναῖκα, πίστευσέ με, ὅτι ἔρχεται ὥρα, ποὺ οὔτε σ’ αὐτὸ τὸ ὄρος, οὔτε στὰ Ἱεροσόλυμα θὰ λατρεύετε τὸν Πατέρα.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Πίστευσέ με, γυναῖκα, ὅτι γρήγορα ἔρχεται καιρός, ὁπότε οὔτε εἰς τὸ ὄρος αὐτὸ τὸ Γαριζεῖν μόνον, οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ἀποκλειστικὰ θὰ λατρεύσετε τὸν οὐράνιον Πατέρα.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «πίστευσέ με, γυναίκα, ὅτι ἔρχεται πολὺ σύντομα καιρός, ποὺ οὔτε εἰς τὸ ὄρος τοῦτο οὔτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα μόνον θὰ λατρεύσετε τὸν οὐράνιον Πατέρα.

Σεῖς (οἱ Σαμαρεῖτες) λατρεύετε αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρετε, ἐμεῖς (οἱ Ἰουδαῖοι) λατρεύουμε αὐτὸ ποὺ ξέρουμε, γι’ αὐτὸ ἡ σωτηρία προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους.

Σεῖς οἱ Σαμαρεῖται, οἱ ὁποῖοι ἀπερρίψατε τὰ βιβλία τῶν προφητῶν, προσκυνεῖτε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον δὲν ἔχετε σαφῆ καὶ πλήρη γνῶσιν. Ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο, ποὺ γνωρίζομεν περισσότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον. Ἀπόδειξις δὲ τούτου εἶναι, ὅτι ὁ Μεσσίας, ποὺ θὰ σώσῃ τὸν κόσμον, προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς ἐξέλεξεν ὡς λαὸν ἰδικόν του καὶ οἱ ὁποῖοι τελειότερον ἀπὸ κάθε ἄλλον τὸν ἐγνώρισαν καὶ τὸν ἐλάτρευσαν.

Σεῖς οἱ Σαμαρεῖται, ποὺ ἔχετε ἀπορρίψει τὰ περισσότερα βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, προσκυνεῖτε ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον πολὺ ὀλίγον γνωρίζετε. Ἡμεῖς οἱ Ἰουδαῖοι προσκυνοῦμεν ἐκεῖνο ποὺ περισσότερον ἀπὸ σᾶς καὶ ἀπὸ τοὺς ἄλλους λαοὺς γνωρίζομεν. Διότι ὁ Μεσσίας, ὁ ὁποῖος θὰ δώσῃ τὴν σωτηρίαν εἰς ὅλους τοὺς λαούς, προέρχεται ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίου.

Ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ ἤδη ἦλθε, ὁπότε οἱ ἀληθινοὶ λάτρες θὰ λατρεύουν τὸν Πατέρα πνευματικὰ καὶ ἀληθινά. Ἄλλωστε ὁ Πατέρας ἔτσι θέλει νὰ εἶναι οἱ λάτρες του.

Πολὺ σύντομα ὅμως ἔρχεται ὥρα, καὶ μπορῶ νὰ εἴπω, ὅτι ἡ ὥρα αὐτὴ ἦλθε τώρα, ὁπότε οἱ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ θὰ προσκυνήσουν καὶ θὰ λατρεύσουν τὸν Πατέρα μὲ θεοφωτίστους τὰς πνευματικὰς δυνάμεις των, καὶ μὲ λατρείαν ὄχι τυπικὴν καὶ σκιώδη, ἀλλὰ πραγματικὴν καὶ ἐμπνευσμένην ἀπὸ πλήρη ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας. Διότι καὶ ὁ Πατὴρ ζητεῖ ἐπιμόνως τέτοιοι ἀληθινοὶ καὶ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ νὰ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν.

Ἀλλὰ ἔρχεται πλέον ὥρα, καὶ μάλιστα τώρα ἦλθε, ὁπότε οἱ γνήσιοι καὶ πραγματικοὶ προσκυνηταὶ θὰ τιμήσουν καὶ θὰ λατρεύσουν τὸν οὐράνιον Πατέρα μὲ τὸ φωτισμένον καὶ καθαρὸν πλέον πνεῦμα των καὶ μὲ λατρείαν ὄχι τυπικὴν καὶ συμβολικήν, ἀλλὰ ἀληθινὴν καὶ σαφῆ. Διότι καὶ ὁ Πατὴρ ζητεῖ τέτοιοι νὰ εἶναι, φωτισμένοι τὸν νοῦν καὶ καθαροὶ κατὰ τὴν καρδίαν, αὐτοί ποὺ θὰ τὸν λατρεύουν.

Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα, καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν, πρέπει νὰ τὸν λατρεύουν πνευματικὰ καὶ ἀληθινά».

Ὁ Θεὸς εἶναι πνεῦμα, δι’ αὐτὸ καὶ δὲν περιορίζεται εἰς τόπους. Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν λατρεύουν, πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν μὲ τὰς ἐσωτερικάς των πνευματικὰς δυνάμεις, μὲ ἀφοσίωσιν τῆς καρδίας καὶ τοῦ νοῦ, ἀλλὰ καὶ μὲ ἀληθῆ ἐπίγνωσιν τοῦ Θεοῦ καὶ τῆς λατρείας, ποὺ τοῦ πρέπει.

Ὁ Θεὸς εἶναι Πνεῦμα, πανυπερτέλειον καὶ πανταχοῦ παρὸν καὶ δὲν κατοικεῖ εἰς ὡρισμένους μόνον τόπους. Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι τὸν λατρεύουν πρέπει νὰ τὸν προσκυνοῦν μὲ ὅλην των τὴν ψυχήν, μὲ ἀφωσιωμένην τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν των εἰς αὐτόν, μὲ φωτισμένην καὶ ἀληθινὴν γνῶσιν περὶ αὐτοῦ καὶ τῆς λατρείας, ποὺ τοῦ ταιριάζει».

Τοῦ λέγει ἡ γυναῖκα· «Γνωρίζω, ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, - ποὺ μεταφράζεται Χριστός - ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ εἰπῇ ὅλα».

Λέγει εἰς αὐτὸν ἡ γυναῖκα· Γνωρίζω, ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ὄνομα τὸ ὁποῖον εἰς τὴν Ἑλληνικὴν μεταφράζεται μὲ τὴν λέξιν Χριστός. Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ διδάξῃ ὅλα.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ἡ γυναίκα· «γνωρίζω ὅτι ἔρχεται ὁ Μεσσίας, ποὺ ἑλληνικὰ λέγεται Χριστός. Ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, θὰ μᾶς τὰ ἀναγγείλῃ ὅλα».

Τῆς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ εἶμαι (ὁ Μεσσίας), ὁ ὁποῖος ὁμιλῶ μαζί σου».

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Ὁ Μεσσίας εἶμαι ἐγώ, ποὺ τὴν στιγμὴν αὐτὴν σοῦ ὁμιλῶ.

Λέγει εἰς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ εἶμαι ὁ Χριστός, ὁ ὁποῖος αὐτὴν τὴν στιγμὴν σοῦ ὁμιλῶ».

Αὐτὴ δὲ τὴ στιγμὴ ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἐξεπλάγησαν, διότι μιλοῦσε μὲ γυναῖκα. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶπε, «Τί θέλεις;» ἢ «Γιατί ὁμιλεῖς μαζί της;».

Καὶ κατ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν στιγμὴν ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἐθαύμασαν, διότι ὁ Διδάσκαλος ὡμίλει δημοσίᾳ μὲ γυναῖκα, πρᾶγμα ποὺ ἀπηγορεύετο ἀπὸ τὰς παραδόσεις τῶν ραββίνων. Κανεὶς ὅμως δὲν εἶπεν· εἰς τί ζητεῖς νὰ σὲ ὑπηρετήσῃ ἡ γυναῖκα αὐτὴ ἢ περὶ ποίου θέματος ὁμιλεῖς μαζί της;

Καὶ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ὥρα ἦλθαν οἱ μαθηταί του καὶ ἠπόρησαν, διότι ὁ διδάσκαλός των συνωμιλοῦσε μὲ γυναῖκα εἰς δημόσιον τόπον (πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἀπηγόρευαν οἱ ραββῖνοι τῶν Ἰουδαίων). Ἀλλὰ κανεὶς δὲν εἶπε· τί ζητεῖς ἀπὸ αὐτὴν ἢ διὰ ποῖον θέμα συζητεῖς μαζῆ της.

Ἄφησε τότε τὴ στάμνα της ἡ γυναῖκα καὶ πῆγε στὴν πόλι καὶ λέγει στοὺς ἀνθρώπους·

Ἡ γυναῖκα δὲ γεμᾶτη συγκίνησιν ὕστερον ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἤκουσεν, ἀφῆκε τὴν στάμναν της εἰς τὸ πηγάδι καὶ ἐπῆγε τρέχουσα εἰς τὴν πόλιν καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους·

Ἡ δὲ γυναίκα ἀφῆκε ἀπὸ τὴν μεγάλην της συγκίνησιν τὴν στάμνα της εἰς τὸ πηγάδι καὶ ἔφυγε διὰ τὴν πόλιν, ὅπου καὶ εἶπεν εἰς τοὺς ἀνθρώπους·

«Ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε ἕνα ἄνθρωπο, ποὺ μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα. Μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας);».

Ἐλᾶτε νὰ ἴδετε ἔναν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπεν ὅλα ὅσα ἔκαμα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ μυστικὰ καὶ ἰδιαίτερά μου. Μήπως εἶναι αὐτὸς ὁ Χριστός;

«ἐλᾶτε νὰ ἰδῆτε ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔχω κάμει. Μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός;»

Βγῆκαν τότε ἀπὸ τὴν πόλι καὶ ἔρχονταν πρὸς αὐτόν.

Ἐβγῆκαν λοιπὸν ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ Σαμαρεῖται καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.

Ἐβγῆκαν, λοιπόν, ἀπὸ τὴν πόλιν οἱ ἄνθρωποι καὶ ἤρχοντο πρὸς αὐτόν.

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ οἱ μαθηταὶ τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «Διδάσκαλε, φάγε».

Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ἕως ὅτου εἰδοποιηθοῦν οἱ Σαμαρεῖται καὶ ἔλθουν εἰς συνάντησιν τοῦ Ἰησοῦ, ἐπειδὴ ὁ Κύριος εἶχεν ἀπορροφηθῆ ἀπὸ τὸ πνευματικόν του ἔργον καὶ δὲν ἐνδιεφέρετο διόλου διὰ τὸ φαγητόν, τὸν παρεκάλουν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ ἔλεγον: Διδάσκαλε, φάγε.

Ἐν τῷ μεταξὺ οἱ μαθηταὶ παρακαλοῦσαν τὸν διδάσκαλον καὶ ἔλεγαν· «ραββί, φάγε».

Ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Ἐγὼ ἔχω φαγητὸ νὰ φάγω, τὸ ὁποῖο σεῖς δὲν ξέρετε».

Αὐτὸς ὅμως τοὺς εἶπεν· Ἐγὼ ἔχω φαγητὸν νὰ φάγω, τὸ ὁποῖον σεῖς δὲν ἠξεύρετε.

Αὐτὸς δὲ ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ ὑψηλὸν πνευματικὸν ἔργον του καὶ ἀδιάφορος διὰ τὸ ὑλικὸν φάγητον, τοὺς εἶπε· «ἐγὼ ἔχω φάγητον νὰ φάγω, ποὺ σεῖς δὲν τὸ ξέρετε».

Οἱ δὲ μαθηταὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Μήπως τοῦ ἔφερε κανεὶς νὰ φάγῃ;».

Ἐπειδὴ λοιπὸν δὲν ἐκατάλαβαν τὴν σημασίαν τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου, ἔλεγαν μεταξύ τους οἱ μαθηταί· Μήπως τὴν ὥραν, ποὺ ἐλείπαμεν ἡμεῖς, τοῦ ἔφερε κανένας ἄλλος φαγητὸν καὶ ἔφαγε;

Ἔλεγαν τότε μεταξύ των οἱ μαθηταί· «μήπως τοῦ ἔφερε κανεὶς νὰ φάγῃ;»

Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δικό μου φαγητὸ εἶναι νὰ κάνω τὸ θέλημα ἐκείνου ποὺ μὲ ἔστειλε, καὶ νὰ τελειώσω τὸ ἔργο του.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἰδικόν μου φαγητόν, τὸ ὁποῖον μὲ χορταίνει καὶ μὲ τρέφει, εἶναι νὰ πράττω πάντοτε τὸ θέλημα ἐκείνου, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον καὶ νὰ φέρω εἰς τέλειον πέρας τὸ ἔργον του, τὸ ὁποῖον εἶναι ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ θερμὸν ἐνδιαφέρον μου διὰ τὸ ἔργον αὐτὸ μὲ ἀπερρόφησεν ὁλόκληρον τώρα, ποὺ πρόκειται νὰ ἔλθουν ἐδῶ οἱ Σαμαρεῖται, καὶ μοῦ ἔκοψε κάθε ὄρεξιν, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν φυσικὴν πεῖναν.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ἰδικόν μου πολυτιμότατον φαγητόν εἶναι νὰ πράττω τὸ θέλημα Ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε καὶ νὰ ἀποπερατώσω εἰς τὸν τέλειον βαθμὸν καὶ μὲ τὸν τέλειον τρόπον τὸ ἔργον του, δηλαδὴ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων.

Ἐσεῖς δὲν λέγετε, ὅτι τέσσερες μῆνες ὑπολείπονται ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς φθάνει; Ἰδοὺ λέγω σ’ ἐσᾶς, σηκώσετε τὰ μάτια σας καὶ κοιτάξετε τὰ χωράφια, ὅτι ἤδη εἶναι λευκὰ γιὰ θερισμό.

Δὲν λέγετε σεῖς, ὅτι τέσσαρες μῆνες ὑπολείπονται ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Εἰς τὴν πνευματικὴν ὅμως σπορὰν εἶναι δυνατὸν ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ νὰ καρποφορήσῃ καὶ εἰς χρονικὸν διάστημα πολὺ σύντομον. Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ αὐτοῦ, ποὺ σᾶς λέγω, σηκώσατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξετε τὸ πλῆθος αὐτὸ τῶν Σαμαρειτῶν, ποὺ ἔρχονται. Εἶναι αὐτοὶ λογικὰ χωράφια, εἱς τὰ ὁποῖα δὲν ἐπρόφθασε νὰ σπαρῇ ὁ λόγος τῆς ἀληθείας καὶ ὅμως εἶναι λευκὰ καὶ ὥριμα πλέον, ἕτοιμα διὰ νὰ θερισθοῦν. Ἔτσι καὶ εἰς ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου αἱ ψυχαὶ τῶν ἀνθρώπων εἶναι τώρα ὥριμοι διὰ νὰ δεχθοῦν τὴν σωτηρίαν.

Δὲν λέγετε σεῖς, ὅτι τετράμηνος εἶναι ἀκόμη καὶ ὁ θερισμὸς ἔρχεται; Ἐκτὸς ὅμως ἀπὸ τὸν ὑλικὸν θερισμόν, ὑπάρχει καὶ ὁ πνευματικός. Ἰδοὺ σᾶς λέγω, σηκώσατε τὰ μάτια σας καὶ κυττάξατε τοὺς Σαμαρείτας, ποὺ ἔρχονται, καὶ τὰς ἄλλας χώρας καὶ θὰ ἰδῆτε ὅτι εἶναι ἕτοιμοι πλέον διὰ τὸν θερισμόν, ὅπως, ὅταν ἀπὸ πράσινα σιτηρὰ ὠριμάσουν καὶ φαίνωνται λευκὰ τὰ στάχυα, εἶναι ἕτοιμα πρὸς θερισμόν.

Καὶ ὁ θεριστὴς λαμβάνει μισθό, καὶ συνάζει καρπὸ γιὰ ζωὴ αἰώνια, ὥστε καὶ ὁ σπορεὺς καὶ ὁ θεριστὴς νὰ χαίρουν μαζί.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θερίζει εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγρὸν λαμβάνει μισθόν, ὄχι μόνον διότι χαίρει καὶ ἐδῶ βλέπων τὴν πνευματικὴν συγκομιδήν, ἀλλὰ καὶ διότι θὰ ἀνταμειφθῇ καὶ εἰς τὸν μέλλοντα βίον ὑπὸ τοῦ Κυρίου. Ἐπειδὴ δὲ ἑλκύει εἰς τὴν σωτηρίαν ψυχὰς ἀθανάτους, συναθροίζει καρπὸν διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Καὶ ἔτσι εἰς τὴν πνευματικὴν σποράν, ποὺ γίνεται τώρα, ἐγὼ ὁ σπορεὺς χαίρω μαζὶ μὲ σᾶς, ποὺ θὰ θερίσετε.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θερίζει εἰς τὸν πνευματικὸν αὐτὸν ἀγρόν, παίρνει τὸν μισθόν του καὶ χαίρει, διότι προσκαλεῖ καὶ συγκεντρώνει τοὺς ἀνθρώπους διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν. Ἔτσι καὶ εἰς τὴν πνευματικὴν καλλιέργειαν καὶ ἐκεῖνος ποὺ σπείρει, δηλαδὴ ἐγώ, χαίρει, ὅπως ἐπίσης χαίρετε καὶ σεῖς ποὺ θὰ θερίσετε.

Ἐδῶ δὲ ἐφαρμόζεται ἡ ἀληθινὴ παροιμία, ὅτι ἄλλος εἶναι ὁ σπορεὺς καὶ ἄλλος ὁ θεριστής.

Διότι εἰς αὐτήν, τὴν ἰδικήν μας δηλαδὴ περίπτωσιν, ἐφαρμόζεται ἡ σωστὴ παροιμία, ὅτι ἄλλος ἔσπειρε καὶ ἄλλος θερίζει. Ἔσπειρα ἐγὼ καὶ θὰ θερίσετε σεῖς, ὅπως καὶ εἰς τὸ μέλλον θὰ σπείρετε σεῖς καὶ θὰ θερίσουν οἱ διάδοχοί σας.

Καὶ εἰς τὴν περίστασιν αὐτὴν ἐφαρμόζεται ἡ ἀληθινὴ παροιμία, ποὺ λέγει ὅτι ἄλλος ἔχει σπείρει καὶ ἄλλος θερίζει. Ἐγὼ ἔσπειρα, σεῖς καὶ οἱ διάδοχοί σας θὰ θερίσετε.

Ἐγὼ σᾶς ἀπέστειλα νὰ θερίζετε ἐκεῖνο, γιὰ τὸ ὁποῖο σεῖς δὲν κοπιάσατε. Ἄλλοι κοπίασαν, καὶ σεῖς δρέπετε τὸν καρπὸ τοῦ κόπου τους».

Ἐγώ, ὁ Κύριος τοῦ ἀγροῦ, σᾶς ἔστειλα, διὰ νὰ θερίζετε ἐκεῖνο, ποὺ σεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει διὰ νὰ σπαρῇ. Ἄλλοι, ἤτοι ἐγὼ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ προφῆται, ἔχουν κοπιάσει καὶ ἔχουν σπείρει, καὶ σεῖς ἔχετε ἔμβει εἰς τοὺς κόπους καὶ τὴν σποράν τους διὰ νὰ θερίσετε.

Ἐγὼ σᾶς ἔστειλα διὰ νὰ θερίσετε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον σεῖς δὲν ἔχετε κοπιάσει. Ἄλλοι, ἐγὼ καὶ οἱ πρὸ ἐμοῦ προφῆται, ἐκοπίασαν, καὶ σεῖς ἔχετε εἰσέλθει εἰς τοὺς κόπους των, διὰ νὰ θερίσετε.

Ἀπὸ τὴν πόλι δὲ ἐκείνη πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Σαμαρεῖτες πίστευσαν σ’ αὐτὸν ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία βεβαίωνε· «Μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα».

Ἀπὸ τὴν πόλιν δὲ ἐκείνην Συχὰρ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Σαμαρείτας ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ὅτι ἦτο ὁ Μεσσίας, ἕνεκα τοῦ λόγου τῆς γυναικός, ποὺ ἐμαρτύρει, ὅτι μοῦ εἶπεν ὅλα ὅσα ἔπραξα, καὶ αὐτὰ ἀκόμη τὰ ἰδιαίτερά μου, τὰ ὁποῖα δὲν ἤξευραν οὔτε ἐκεῖνοι, μὲ τοὺς ὁποίους συζῶ καὶ ἀπὸ χρόνον πολὺν μὲ γνωρίζουν.

Ἀπὸ δὲ τὴν πόλιν ἐκείνην πολλοὶ Σαμαρεῖται ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὰ λόγια τῆς γυναικὸς ἐκείνης, ποὺ ἐπεβεβαίωνε ὅτι μοῦ εἶπε ὅλα ὅσα ἔκανα.

Ὅταν δὲ οἱ Σαμαρεῖτες ἦλθαν πρὸς αὐτόν, τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ μαζί τους. Καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δύο ἡμέρες.

Ὅταν λοιπὸν ἦλθον πρὸς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, τὸν παρεκάλουν νὰ μείνῃ διὰ παντὸς μαζί τους. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ δύο ἡμέρας.

Ὅταν, λοιπόν, ἦλθον εἰς αὐτὸν οἱ Σαμαρεῖται, τὸν παρακαλοῦσαν νὰ μείνῃ μαζῆ τους· καὶ ἔμεινε ἐκεῖ δύο ἡμέρας.

Καὶ πολὺ περισσότεροι πίστευσαν ἀπὸ τὸ λόγο του,

Καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, τὴν ὁποίαν τοὺς ἔκαμε κατὰ τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας, ἐπίστευσαν πολὺ περισσότεροι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἦλθαν εἰς τὸ πηγάδι καὶ τὸν προσεκάλεσαν νὰ μείνῃ εἰς τὴν πόλιν των.

Καὶ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν, ποὺ τοὺς ἔκαμε, ἐπίστευσαν πολὺ περισσότεροι εἰς αὐτόν.

καὶ στὴ γυναῖκα ἔλεγαν· «Ἡ πίστι μας δὲν στηρίζεται πλέον στὰ δικά σου λόγια. Διότι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἔχουμε ἀκούσει καὶ πεισθῇ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀληθινὰ ὁ σωτὴρ τοῦ κόσμου ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας)».

Καὶ εἰς τὴν γυναῖκα ἔλεγον, ὅτι δὲν πιστεύομεν πλέον διὰ τὰ ὅσα μᾶς εἶπες σύ· διότι ἡμεῖς οἱ ἴδιοι ἔχομεν ἀκούσει αὐτὸν καὶ γνωρίζομεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀληθῶς ὁ Σωτὴρ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου, ὁ ἀναμενόμενος Μεσσίας, ὁ Χριστός.

Καὶ εἰς τὴν γυναῖκα ἔλεγαν ὅτι «εἰς τὸν Ἰησοῦν δὲν πιστεύομεν πλέον ἀπὸ ὅσα σὺ μᾶς εἶπες περὶ αὐτοῦ, ἀλλὰ διότι ἡμεῖς, οἱ ἴδιοι τὸν ἔχομεν ἀκούσει καὶ γνωρίζομεν καλὰ ὅτι πράγματι αὐτὸς εἶναι ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου, ὁ Χριστός».

Μετὰ δὲ ἀπὸ τὶς δύο ἡμέρες ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ (ὁ Ἰησοῦς) καὶ πῆγε στὴ Γαλιλαία.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ τὰς δύο ἡμέρας ποὺ ἔμεινεν εἰς τὴν πόλιν Συχάρ, ἔφυγεν ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ τὰς δύο αὐτὰς ἡμέρας ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἐπῆγεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ἀλλ’ ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς βεβαίωσε, ὅτι προφήτης στὴν πατρίδα του δὲν τιμᾶται.

Ἀπέφυγε δὲ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν πατρίδα του Ναζαρέτ, διότι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς εἶχε διακηρύξει, ὅτι κάθε προφήτης δὲν τιμᾶται εἰς τὴν πατρίδα του μὲ τὴν τιμήν, ἡ ὁποία τοῦ ἀξίζει.

Ἀπέφευγε δὲ νὰ μεταβῇ εἰς τὴν Ναζαρέτ, ποὺ ἐθεωρεῖτο ἰδιαιτέρα του πατρίς, διότι ὁ ἴδιος ὁ Ἰησοῦς εἶχε διαβεβαιώσει ὅτι κανεὶς προφήτης δὲν τιμᾶται εἰς τὴν πατρίδα του.

Ἀλλ’ ὅταν ἔφθασε στὴ Γαλιλαία (στὴν ἀρχὴ δηλαδὴ τῆς ἐπισκέψεώς του), τὸν δέχθηκαν οἱ Γαλιλαῖοι, ἐπειδὴ εἶχαν ἰδεῖ ὅλα, ὅσα ἔκανε στὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτή. Διότι καὶ αὐτοὶ πῆγαν στὴν ἑορτή.

Ὅταν λοιπὸν ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τὸν ὑπεδέχθησαν οἱ Γαλιλαίοι, ἐπειδὴ εἶχον ἴδει τὰ θαύματα, ποὺ ἔκαμεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα. Καὶ τὰ εἶχον ἴδει, διότι καὶ αὐτοὶ ἦλθον εἰς τὴν ἑορτήν.

Ὅταν, λοιπόν, ἦλθεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τὸν ὑπεδέχθησαν οἱ Γαλιλαίοι, διότι εἶχαν ἴδει ὅλα τὰ θαύματα, ποὺ ἔκανε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα. Διότι καὶ αὐτοὶ εἶχαν ἔλθει εἰς τὴν ἑορτήν.

Ἦλθε δὲ πάλι ὁ Ἰησοῦς στὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου μετέβαλε τὸ νερὸ σὲ κρασί. Καὶ ἦταν κάποιος αὐλικός, τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς ἦταν ἀσθενὴς στὴν Καπερναούμ.

Ἦλθε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς πάλιν εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχε μεταβάλει τὸ νερὸ εἰς οἶνον. Ὑπῆρχε δὲ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἀνῆκεν εἰς τὴν βασιλικὴν αὐλὴν τοῦ Ἡρῴδου, τοῦ ὁποίου τὸ παιδὶ ἦτο ἄρρωστον εἰς τὴν Καπερναούμ.

Ἦλθε, λοιπόν, πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας, ὅπου εἶχε μεταβάλει τὸ νερὸ εἰς κρασί. Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ κάποιος αὐλικὸς τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου, τοῦ ὁποίου τὸ παιδὶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ ἦτο ἄρρωστον.

Αὐτός, ὅταν ἄκουσε, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴ Γαλιλαία, πῆγε σ’ αὐτὸν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ κατεβῇ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸν υἱό του, διότι κινδύνευε νὰ πεθάνῃ.

Αὐτὸς λοιπόν, ὅταν ἤκουσεν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἀνεχώρησε ἀπὸ τὴν Καπερναοὺμ πρὸς συνάντησίν του καὶ τὸν παρεκάλει νὰ καταβῇ ἀπὸ τὴν Κανᾶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸν υἱόν του· διότι λόγῳ τῆς βαρείας ἀσθενείας του ἐκινδύνευε νὰ ἀποθάνῃ.

Αὐτός, ὅταν ἤκουσε ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶχεν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ἔφυγε ἀπὸ τὴν Καπερναούμ, ἦλθε πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ κατεβῇ ἀπὸ τὴν Κανᾶ εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ νὰ θεραπεύσῃ τὸ παιδί του· διότι αὐτὸ ἐκινδύνευε νὰ ἀποθάνῃ.

Τοῦ εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Ἐὰν δὲν ἰδῆτε σημεῖα καὶ καταπληκτικὰ θαύματα, δὲν θὰ πιστεύσετε».

Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς αὐτόν, τὸ ἤκουον δὲ καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ἦσαν ἐκεῖ· Ἐὰν δὲν ἴδετε θαύματα, ποὺ νὰ δείχνουν φανερὰ τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ προκαλοῦν τρόμον καὶ κατάπληξιν, δὲν θὰ πιστεύσετε.

Εἶπε, λοιπόν, ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτόν· «ἐὰν δὲν ἴδετε θαύματα μεγάλα καὶ παράδοξα ἔξω ἀπὸ τοὺς φυσικοὺς νόμους, δὲν θὰ πιστεύσετε».

Τοῦ λέγει ὁ αὐλικός· «Κύριε, κατέβα προτοῦ πεθάνῃ τὸ παιδάκι μου».

Λέγει πρὸς αυτὸν ὁ αὐλικός· Κύριε, κατέβα εἰς τὴν Καπερναοὺμ γρήγορα, προτοῦ ν’ ἀποθάνῃ το παιδί μου.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ βασιλικός· «Κύριε, σὲ παρακαλῶ, κατέβα γρήγορα εἰς τὴν Καπερναοὺμ πρὶν πεθάνῃ τὸ παιδί μου».

Ὁ Ἰησοῦς τότε τοῦ λέγει· «Πήγαινε· ὁ υἱός σου εἶναι καλά». Καὶ πίστευσε ὁ ἄνθρωπος στὸ λόγο, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἔφυγε.

Λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Πήγαινε· τὸ παιδί σου ζῇ καὶ δὲν κινδυνεύει πλέον. Καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐλεύθερος ἀπὸ κάθε ἀνησυχίαν ἐπέστρεφεν εἰς Καπερναούμ.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «πήγαινε, τὸ παιδί σου ζῇ καὶ εἶναι καλά». Καὶ ἐπίστευσεν ὁ ἄνθρωπος εἰς τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ἐπέστρεψε εἰρηνικὸς καὶ χαρούμενος εἰς τὴν Καπερναούμ.

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς βρισκόταν ἀκόμη στὸ δρόμο κατεβαίνοντας, τὸν συνάντησαν οἱ δοῦλοι του καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν· «Τὸ παιδί σου εἶναι καλά».

Ὅταν δὲ αὐτὸς κατέβαινεν εἱς τὴν πόλιν καὶ εὑρίσκετο ἀκόμη εἰς τὸν δρόμον, τὸν συνήντησαν οἱ δοῦλοι του, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν καλυτέρευσιν τῆς ὑγείας τοῦ ἀσθενοῦς ἔτρεξαν εἰς ἀπάντησίν του, καὶ μὲ χαρὰν τοῦ ἀνήγγειλαν, ὅτι τὸ παιδίον σου ζῇ.

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς κατέβαινε πρὸς τὴν πόλιν, τὸν προϋπήντησαν οἱ δοῦλοι του καὶ τοῦ ἀνήγγειλαν ὅτι «τὸ παιδί σου ζῇ».

Τοὺς ρώτησε τότε νὰ πληροφορηθῇ τὴν ὥρα, ποὺ πῆρε μεταβολὴ πρὸς τὸ καλλίτερο. Καὶ τοῦ εἶπαν· «Χθὲς ὥρα μία τὸ μεσημέρι τὸν ἄφησε ὁ πυρετός».

Πεπεισμένος λοιπὸν ὁ αὐλικός, ὅτι ὁ Ἰησοῦς διὰ τοῦ λόγου του ἐθεράπευσε τὸν ἀσθενῆ, διὰ νὰ ἐπιβεβαιώσῃ τὴν πίστιν του, ἠρώτησε τοὺς δούλους καὶ διὰ τὴν ὥραν, ποὺ ἐπῆρε τὸ καλύτερον ὁ υἱός του. Καὶ αὐτοὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι χθὲς εἰς τὰς ἑπτά, ἤτοι εἰς τὴν μίαν μετὰ τὸ μεσημέρι, τὸν ἀφῆκεν ὁλότελα ὁ πυρετός.

Ἐζήτησε τότε ἀπὸ αὐτοὺς νὰ πληροφορηθῇ, ποίαν ὥραν τὸ παιδί του ἐπῆρε τὸ καλύτερον καὶ ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν ὅτι, χθὲς κατὰ τὴν ἑβδόμην ὥραν, δηλαδὴ τὴν μίαν μετὰ τὸ μεσημέρι τὸ ἀφῆκεν ἐντελῶς ὁ πυρετός.

Κατάλαβε τότε ὁ πατέρας, ὅτι αὐτὸ συνέβη ἐκείνη τὴν ὥρα, ποὺ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «Ὁ υἱός σου εἶναι καλά». Καὶ πίστευσε αὐτὸς καὶ ὅλο τὸ σπίτι του.

Ἐκατάλαβε λοιπὸν ὁ πατέρας, ὅτι ἐθεραπεύθη τὸ παιδί του κατ’ ἐκείνην ἀκριβῶς τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ. Καὶ ἐστηρίχθη πολὺ περισσότερον τώρα εἰς τὴν πίστιν αὐτὸς καὶ ὅλοι ὅσοι ἦσαν εἰς τὸ σπίτι του.

Ἐκατάλαβε, λοιπόν, ὁ πατέρας ὅτι τὸ παιδί του ἔγινε καλὰ κατὰ τὴν ὥρα ἀκριβῶς ποὺ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶχεν εἴπει ὅτι ὁ υἱός σου ζῇ.

Αὐτὸ πάλι ὡς δεύτερο σημεῖο (θαῦμα) ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἦλθε ἀπὸ τὴν Ἰουδαία στὴ Γαλιλαία.

Αὐτὴν τὴν θεραπείαν, ὡς δεύτερον θαῦμα, ποὺ ἐδείκνυε τὴν ἀποστολήν του, ἔκαμε πάλιν εἰς τὴν Κανᾶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἦλθε ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Αὐτὸ πάλιν ἦτο τὸ δεύτερον θαῦμα ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς (τὸ πρῶτον ἦτο ἡ μεταβολὴ τοῦ ὕδατος εἰς οἶνον κατὰ τὸν γάμον τῆς Κανᾶ) ὅταν ἦλθεν ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.