Κατὰ Ἰωάννην 5

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ἦταν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, καὶ ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὰ Ἱεροσόλυμα.

Μετὰ ταῦτα ἦτο ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, πιθανώτατα ἡ ἑορτὴ τῶν Πουρίμ, ποὺ συνέπιπτεν ἕνα περίπου μῆνα πρὸ τοῦ Πάσχα. Καὶ κατὰ τὴν ἑορτὴν αὐτὴν ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἦλθεν ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ὑπάρχει δὲ στὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῇς πύλης δεξαμενὴ μὲ πέντε στοές, ἡ ὁποία στὰ ἑβραϊκὰ (ἀκριβέστερα στὰ ἀραμαϊκὰ) ἐπονομάζεται Βηθεσδά.

Ὑπάρχει δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα πλησίον τῆς προβατικῆς πύλης τοῦ τείχους τῆς πόλεως κάποια λίμνη, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκολυμβοῦσαν, καὶ ἡ ὁποία εἶχεν ὡς πρόσθετον ὄνομα εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν Βηθεσδά. Εἶχε δὲ τριγύρω της ἡ κολυμβήθρα αὐτὴ πέντε θολωτὰ ὑπόστεγα.

Ἐκεῖ δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, κοντὰ εἰς τὴν προβατικὴν πύλην τοῦ τείχους, ὑπῆρχε μία δεξαμενὴ νεροῦ, ἡ ὁποία εἰς τὴν ἑβραϊκὴν γλῶσσαν εἶχε τὸ ὄνομα Βηθεσθά. Γύρω ἀπὸ αὐτὴν ἦσαν καὶ πέντε ὑπόστεγα.

Σ’ αὐτὲς (τὶς στοὲς) ἦταν κάτω ἕνα μεγάλο πλῆθος ἀπὸ τοὺς ἀσθενεῖς, τυφλούς, κουτσούς, παραλύτους, ποὺ περίμεναν τὴν κίνησι τοῦ ὕδατος.

Εἰς αὐτὰ τὰ θολωτὰ ὑπόστεγα εὑρίσκοντο ξαπλωμένοι πλῆθος πολὺ ἀρρώστων, τυφλῶν, κουτσῶν, ἀνθρώπων μὲ κάποιο μέλος πιασμένον καὶ ἀναίσθητον ἢ ἀτροφικόν, καὶ ὅλοι αὐτοὶ ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερὸ τῆς κολυμβήθρας.

Εἰς αὐτὰ τὰ ὑπόστεγα εὑρίσκετο πολὺ πλῆθος ἀπὸ ἀρρώστους, τυφλοί, χωλοί, ἄνθρωποι μὲ ἀκίνητο καὶ σὰν ξερὸ κάποιο μέλος τοῦ σώματός των καὶ οἱ ὁποῖοι ὅλοι ἐπερίμεναν νὰ κινηθῇ τὸ νερό.

Διότι ἄγγελος κατὰ διαστήματα κατέβαινε στὴ δεξαμενή, καὶ ταρασσόταν τὸ νερό. Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἔμπαινε σ’ αὐτὴ πρῶτος μετὰ τὴν ταραχὴ τοῦ νεροῦ, γινόταν ὑγιὴς ἀπ’ ὁποιοδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατεχόταν.

Ἐπερίμεναν δὲ τὴν κίνησιν τοῦ νεροῦ, διότι ἄγγελος κατέβαινεν ἀπὸ καιροῦ εἰς καιρὸν εἰς τὴν κολυμβήθραν καὶ ἐτάρασσε τὸ νερό. Ἐκεῖνος λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμβαινε πρῶτος εἰς αὐτὴν μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐγίνετο ὑγιής, ἀπὸ ὁποιονδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο.

Διότι κατὰ καιροὺς κατέβαινε ἄγγελος εἰς αὐτὴν τὴν κολυβήθρα καὶ ἀνεταράσσετο τὸ νερό. Ὁ πρῶτος, λοιπόν, ποὺ θὰ ἔμπαινε μετὰ τὴν ταραχὴν τοῦ νεροῦ, ἐθεραπεύετο, ἀπὸ ὁποιοδήποτε νόσημα καὶ ἂν κατείχετο.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἦταν ἀσθενὴς τριανταοκτὼ ἔτη.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ μεταξὺ τοῦ πλήθους τῶν ἀσθενῶν καὶ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἦτο ἄρρωστος ἐπὶ τριάκοντα καὶ ὀκτὼ χρόνια.

Ὑπῆρχε δὲ ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἦτο ἀσθενὴς τριάντα ὀκτὼ χρόνια.

Βλέποντας αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς κατάκοιτο, καὶ γνωρίζοντας, ὅτι γιὰ πολὺ ἤδη χρόνο ἦταν σ’ αὐτὴ τὴν κατάστασι, τοῦ λέγει· «Θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;».

Αὐτὸν τὸν ἀσθενῆ ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ εἶναι ξαπλωμένος κάτω καὶ μὲ τὸ θεῖον του βλέμμα διέκρινεν, ὅτι ἀπὸ πολὺν καιρὸν εἶχε τὴν ἀσθένειάν του, εἶπε πρὸς αὐτόν· Θέλεις νὰ γίνης ὑγιής; Διὰ τῆς ἐρωτήσεως δὲ ταύτης ὁ Κύριος ἔδιδεν ἀφορμὴν εἰς τὸν παραλυτικὸν νὰ ζητήσῃ τὴν βοήθειάν του.

Ὅταν τὸν εἶδε ὁ Ἰησοῦς νὰ κατάκειται, καὶ σὰν Θεὸς ποὺ ἦτο ἐγνώρισε ὅτι πολὺν καιρὸν εἶναι ἄρρωστος, τοῦ λέγει· «θέλεις νὰ γίνῃς ὑγιής;»

Τοῦ ἀποκρίθηκε ὁ ἀσθενής· «Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπο γιὰ νὰ μὲ κατεβάσῃ στὴ δεξαμενή, ὅταν τὸ νερὸ ταραχθῇ. Ἔτσι, ἐνῷ προσπαθῶ νὰ κατεβῶ ἐγώ, προλαμβάνει καὶ κατεβαίνει ἄλλος».

Πράγματι δὲ ὁ ἀσθενὴς ἀπεκρίθη εἰς αὐτόν· Κύριε, δὲν ἔχω ἄνθρωπον νὰ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν, ἀμέσως ὅταν ταραχθῇ τὸ νερό. Ἐνῶ δὲ προσπαθῶ νὰ ἔλθω ἐγώ, προλαμβάνει ἄλλος καὶ καταβαίνει αὐτὸς προτήτερα ἀπὸ ἐμέ.

Ἀπεκρίθη ὁ ἀσθενής· «θέλω, Κύριε, ἀλλὰ δὲν ἔχω ἄνθρωπον, ὥστε ὅταν ταραχθῇ τὸ νερὸ νὲ μὲ ρίψῃ εἰς τὴν κολυμβήθραν. Ἐνῶ δὲ ἐγὼ σύρομαι πρὸς αὐτήν, ἄλλος πρὶν ἀπὸ μένα κατεβαίνει εἰς τὴν κολυμβήθραν».

Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κρεββάτι σου εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «σήκω ἐπάνω, πάρε τὸ κραββάτι σου καὶ περιπάτει».

Καὶ ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, πῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ περιπατοῦσε. Ἦταν δὲ Σάββατο ἐκείνη τὴν ἡμέρα.

Καὶ ἀμέσως ἔγινεν ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος καὶ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἐπεριπάτει ἐλεύθερα. Ἦτο ὅμως Σάββατον κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν.

Καὶ ἀμέσως ἔγινε ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ ἤρχισε νὰ περιπατῇ, ὅπως ὅλοι οἱ ὑγιεῖς. Ἦτο δὲ Σάββατον κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι ἔλεγαν στὸν θεραπευμένο· «Εἶναι Σάββατο. Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς τὸ κρεββάτι».

Ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν ἔλεγαν οἱ πρόκριτοι Ἰουδαῖοι εἰς τὸν ἰατρευμένον· Σήμερον εἶναι Σάββατον· δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώσῃς καὶ νὰ μεταφέρῃς τὸ κρεββάτι.

Ἔλεγαν, λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι εἰς τὸν θεραπευθέντα· «σήμερα εἶναι Σάββατον. Καὶ δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ σηκώνῃς τὸ κρεββάτι σου».

Τοὺς εἶπε· «Ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔκανε ὑγιῆ, ἐκεῖνος μοῦ εἶπε, “Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει”».

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ διὰ θαύματος καὶ θείας δυνάμεως, αὐτός μου εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει.

Ἀπήντησε εἰς αὐτούς· «ἐκεῖνος, ποὺ μὲ θαῦμα μοῦ ἔδωσε τὴν ὑγείαν μου, μοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου, καὶ περιπάτει».

Τὸν ρώτησαν τότε· «Ποιός εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ σοῦ εἶπε, “Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει”;».

Κατόπιν λοιπὸν τῆς ἀπαντήσεως αὐτῆς τὸν ἠρώτησαν ἐκεῖνοι· Ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ὁ ὁποῖος σοῦ εἶπε· Πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει;

Ἠρώτησαν, λοιπόν, αὐτόν· «ποῖος εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ σοῦ εἶπε· «πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει;»

Ἀλλ’ ὁ θεραπευμένος δὲν ἤξερε ποιός εἶναι, διότι ὁ Ἰησοῦς διέφυγε ἀπαρατήρητος λόγῳ τοῦ πλήθους, ποὺ ἦταν ἐκεῖ.

Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως παράλυτος δὲν ἤξευρε, ποῖος εἶναι· διότι ὁ Ἰησοῦς ἀπεμακρύνθη καὶ ἐξηφανίσθη. Ἦτο δὲ εὔκολον νὰ ἑξαφανισθῇ, διότι ὑπῆρχε πολὺς λαὸς εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἔγινε τὸ θαῦμα.

Ὁ θεραπευθεὶς ὅμως δὲν ἐγνώριζε ποιὸς εἶναι, διότι ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἀπομακρυνθῆ μέσα εἰς τὸν ὄχλον, ποὺ εὑρίσκετο εἰς τὸν τόπον ἐκεῖνον.

Μετὰ ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς τὸν βρῆκε στὸ ναὸ καὶ τοῦ εἶπε· «Κοίταξε, ἔγινες καλά. Νὰ μὴν ἁμαρτάνῃς πλέον, γιὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερο».

Ὕστερα ἀπὸ κάμποσον καιρὸν ηὗρεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ἱερὸν καὶ τοῦ εἶπεν· Ἰδοὺ τώρα ἔχεις γίνει ὑγιῆς. Πρόσεξε λοιπὸν νὰ μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ τίποτε χειρότερον ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν ποὺ εἶχες, καὶ ἡ ὁποία σοῦ συνέβη ἐξ ἁμαρτιῶν σου. Πρόσεξε μήπως καὶ εἰς συμφορὰν τοῦ σώματος χειροτέραν ἐμπέσῃς, συγχρόνως δὲ καὶ τὴν ψυχήν σου μετὰ τοῦ σώματος χάσῃς.

Ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ τὸν εὑρῆκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ τοῦ εἶπε· «πρόσεξε· ἔγινες ὑγιής· μὴν ἁμαρτάνῃς πλέον, διὰ νὰ μὴ σοῦ συμβῇ κάτι τὸ χειρότερον».

Πῆγε ὁ ἄνθρωπος καὶ ἀνήγγειλε στοὺς Ἰουδαίους, ὅτι αὐτός, ποὺ τὸν ἔκανε ὑγιῆ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἱερὸν καὶ ἀφοῦ συνήντησε τοὺς Ἰουδαίους ἀνήγγειλεν εἰς αὐτούς, ὅτι αὐτός, ποὺ μὲ ἔκαμεν ὑγιῆ, εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Ἔφυγε τότε ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ναόν, ἐπῆγε εἰς τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἀνήγγειλε, ὅτι αὐτός ποὺ τὸν ἔκαμε ὑγιῆ εἶναι ὁ Ἰησοῦς. (Θὰ ἔπρεπε ἀπὸ λόγους καὶ μόνον εὐγνωμοσύνης νὰ εἶχε κινηθῇ ὁ τέως παράλυτος, διὰ νὰ γνωστοποιήσῃ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶχε δώσει τὴν ὑγείαν).

Γι’ αὐτὸ δὲ οἱ Ἰουδαῖοι καταδίωκαν τὸν Ἰησοῦ καὶ ζητοῦσαν νὰ τὸν θανατώσουν, διότι ἔκανε αὐτὰ τὰ ἔργα τὸ Σάββατο.

Καὶ δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκον τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζήτουν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ἔκανε τὰς θεραπείας αὐτὰς κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Καὶ δι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι κατεδίωκαν τὸν Ἰησοῦν καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν, διότι αὐτὰ τὰ θαύματα τὰ ἔκαμνε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ὁ Πατέρας μου ἕως τώρα ἐργάζεται, καὶ ἐγὼ ἐπίσης ἐργάζομαι».

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ τόσον πολὺ τὸν ἐμίσουν, ἔδωκε τὴν ἑξῆς ἀπάντησιν· Ὁ Θεὸς καὶ Πατήρ μου ἐργάζεται ἕως τώρα συνεχῶς καὶ ἄνευ διακοπῆς, διότι ὄχι μόνον ἐδημιούργησεν, ἀλλὰ καὶ κυβερνᾷ τὸν κόσμον καὶ προνοεῖ περὶ αὐτοῦ. Καὶ ἐγὼ λοιπὸν ὁ Υἱός του συνεχῶς ἐργάζομαι ὡς ὁ Πατήρ μου, χωρὶς νὰ διακόπτω τὸ σωτήριον ἔργον μου κατὰ τὰ Σάββατα.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀπεκρίθη εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ αὐτὰ ἐκέπτοντο ἐναντίον του· «ὁ Πατήρ μου ἐργάζεται ἀκατάπαυστα ἕως τώρα (διότι δὲν ἐδημιούργησε μόνον ἀλλὰ καὶ κυβερνᾷ τὸν κόσμον). Καὶ ἐγὼ ὁ Υἱός του ἐργάζομαι συνεχῶς διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων (χωρὶς νὰ διακόπτω τὸ ἔργον μου οὔτε καὶ τὸ Σάββατον)».

Ἀλλὰ γι’ αὐτὸ οἱ Ἰουδαῖοι ζητοῦσαν περισσότερο νὰ τὸν θανατώσουν, διότι, ὄχι μόνο καταργοῦσε (δῆθεν) τὸ Σάββατο, ἀλλὰ καὶ ἔλεγε ἰδικό του Πατέρα τὸ Θεό, κάνοντας τὸν ἑαυτό του ἴσο μὲ τὸ Θεό.

Ὅταν λοιπὸν ἤκουσαν τοὺς λόγους αὐτοὺς οἱ Ἰουδαῖοι, ἐζήτουν ἀκόμη περισσότερον νὰ τὸν φονεύσουν δι’ αὐτό, ἐπειδὴ δηλαδὴ ὄχι μόνον κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ καὶ ἔλεγεν, ὅτι ἔχει Πατέρα του τὸν Θεὸν καὶ ἔκανε τὸν ἑαυτόν του ἴσον πρὸς τὸν Θεόν.

Δι’ αὐτὰ τὰ λόγια ποὺ ἤκουσαν ἐζητούσαν ἀκόμη περισσότερον οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν φονεύσουν, διότι ὄχι μόνον κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου, ἀλλὰ καὶ ἔλεγε ὅτι ἔχει ἰδικόν του, κατὰ ἕνα ἀποκλειστικὸν καὶ μοναδικὸν τρόπον, Πατέρα τὸν Θεὸν καὶ ἔκαμνε τὸν εὐατόν του ἴσον μὲ τὸν Θεόν.

Ἀπαντώντας δὲ στὶς ἐπικρίσεις ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν δύναται ὁ Υἱὸς νὰ κάνῃ ἀφ’ ἑαυτοῦ τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ κάνῃ. Ἀλλ’ αὐτά, ποὺ κάνει ἐκεῖνος, αὐτὰ ἐπίσης κάνει καὶ ὁ Υἱός.

Ἀπεκρίθη λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ὑπάρχει ἀπόλυτος συμφωνία μεταξὺ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Πατρὸς καὶ διὰ τοῦτο ὁ Υἱὸς εἶναι ἠθικῶς ἀδύνατον νὰ πράττῃ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ πράττῃ τοῦτο. Διότι ἐκεῖνα, ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Πατήρ, ταῦτα πράττει καὶ ὁ Υἱός, ἀκριβῶς ὅπως πράττει αὐτὰ ὁ Πατήρ, εἰς τρόπον ὥστε κοινὴ καὶ μία εἶναι ἡ θέλησις καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐνέργεια Πατρὸς καὶ Υἱοῦ.

Ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν ἠμπορεῖ ὁ Υἱὸς νὰ πράττῃ ἀπὸ τὸν εὐατόν του τίποτε, ἐὰν δὲν βλέπῃ τὸν Πατέρα νὰ πράττῃ. Ὑπάρχει ἀπόλυτος ὁμοφωνία μεταξὺ Πατρὸς καὶ Υἱοῦ, διότι ἐκεῖνα ποὺ ἐνεργεῖ ὁ Πατήρ, κατὰ τὸν αὐτὸν τρόπον, τὰ ἴδια πράττει καὶ ὁ Υἱός.

Διότι ὁ Πατέρας ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸ καὶ τοῦ δείχνει ὅλα, ὅσα αὐτὸς κάνει, καὶ θὰ τοῦ δείξῃ ἔργα μεγαλύτερα ἀπ’ αὐτά, γιὰ νὰ ἐκπλήττεσθε ἐσεῖς».

Ἡ συμφωνία δὲ αὐτὴ καὶ ἡ μία ἐνέργεια Πατρὸς καὶ Υἱοῦ βασίζεται καὶ ἐπὶ τῆς ἀγάπης, ποὺ τοὺς συνδέει. Διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ μὲ ἄπειρον στοργὴν τὸν Υἱὸν καὶ δὲν κρύπτει τίποτε ἀπ’ αὐτόν, ἀλλὰ φανερώνει εἰς αὐτὸν ὅλα, ὅσα πράττει ὁ Πατήρ, ὥστε καὶ διὰ τοῦ Υἱοῦ νὰ ἐνεργοῦνται ταῦτα. Καὶ ὑπερφυσικὰ ἔργα μεγαλύτερα ἀπὸ τὰ θαύματα αὐτά, ποὺ ἕως τώρα εἴδατε, θὰ δείξῃ εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν του, ὥστε νὰ ἐνεργήσῃ καὶ ταῦτα ὁ Υἱός, διὰ νὰ θαυμάζετε σεῖς, οἱ ὁποῖοι τώρα ἀπιστεῖτε.

Διότι ὁ Πατὴρ ἀγαπᾷ τὸν Υἱὸν καὶ φανερώνει εἰς αὐτὸν πλήρως καὶ τελείως ὅλα ὅσα πράττει εἰς τὸν οὐρανὸ καὶ τὴν γῆν. Καὶ τοῦ δίδει τὸ δικαίωμα τὰ ἴδια καὶ αὐτὸς νὰ πράττῃ. Καὶ θὰ τοῦ φανερώσῃ ἀκόμη μεγαλύτερα καὶ σπουδαιότερα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἕως τώρα εἴδατε, διὰ νὰ θαυμάζετε καὶ σεῖς ἀκόμη, ποὺ μένετε εἰς τὴν ἀπιστίαν σας.

«Ὅπως δὲ ὁ Πατέρας ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ ζωοποιεῖ, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἐκείνους, ποὺ θέλει, ζωοποιεῖ.

Ἀκόμη καὶ νεκροὺς θὰ ἀναστήσῃ ὁ Υἱός. Διότι, καθὼς ὁ Πατὴρ ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ δίδει ζωὴν εἰς αὐτούς, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει ἀπεριόριστον ἐξουσίαν καὶ δύναμιν, ὥστε νὰ δίδῃ ζωὴν ὄχι μόνον φυσικήν, ἀλλὰ καὶ ἠθικὴν καὶ πνευματικήν. Καὶ τὴν ἠθικὴν αὐτὴν ζωὴν τὴν μεταδίδει εἰς ὅποιον θέλει καὶ εἰς ὅποιον κρίνει ἄξιον νὰ τὴν μεταδώσῃ.

Διότι, ὅπως ὁ Πατὴρ ἀνασταίνει τοὺς νεκροὺς καὶ τοὺς δίδει ζωήν, ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς ἔχει ἀπεριόριστον ἐξουσίαν νὰ δίδῃ ζωὴν εἰς ὁποῖον θέλει καὶ κρίνει ἄξιον.

Ἐπίσης ὁ Πατέρας δὲν κρίνει κανένα, ἀλλ’ ὅλη τὴν κρίσι ἔχει δώσει στὸν Υἱό,

Ἔχει δὲ ὁ Υἱὸς τὴν ἐξουσίαν καὶ τὴν δύναμιν αὐτὴν ἀπεριόριστον, διότι ὁ Πατὴρ οὔτε τὸ ἔργον τοῦ κριτοῦ δὲν ἐφύλαξε διὰ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Πατὴρ δὲν δικάζει κανένα, ἀλλὰ τὴν ἐξουσίαν ὅλην τοῦ νὰ δικάζῃ καὶ νὰ κρίνῃ, ποῖος εἶναι καὶ ποῖος δὲν εἶναι ἄξιος νὰ λάβῃ ζωήν, τὴν ἔχει δώσει εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν.

Ἔχει δὲ ἀκόμη τὸ δικαίωμα ὁ Υἱὸς νὰ κρίνῃ τοὺς πάντας, διότι ὁ Πατὴρ δὲν κρίνει καὶ δὲν δικάζει κανένα, ἀλλὰ ὅλην τὴν ἐξουσίαν τῆς κρίσεως τὴν ἔχει δώσει εἰς τὸν Υἱόν.

γιὰ νὰ τιμοῦν ὅλοι τὸν Υἱό, καθὼς τιμοῦν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος, ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱό, δὲν τιμᾷ τὸν Πατέρα ποὺ τὸν ἔστειλε.

Καὶ ἔδωκεν ὁ Πατὴρ ὅλην αὐτὴν τὴν ἐξουσίαν εἰς τὸν Υἱόν, διὰ νὰ τιμοῦν καὶ λατρεύουν ὅλοι τὸν Υἱόν, καθὼς τιμοῦν καὶ λατρεύουν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱόν, δὲν τιμᾷ οὔτε τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς τὸν κόσμον.

Καὶ ἔδωκεν ὅλα αὐτὰ εἰς τὸν Υἱόν, διὰ νὰ τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὸν Υἱὸν ὅλοι, ὅπως τιμοῦν καὶ προσκυνοῦν τὸν Πατέρα. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν τιμᾷ τὸν Υἱόν, δὲν τιμᾷ οὔτε τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος τὸν ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖνος ποὺ ἀκούει τὸ λόγο μου καὶ πιστεύει σ’ ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε, ἔχει ζωὴ αἰώνια, καὶ δὲν θὰ περάσῃ ἀπὸ κρίσι, ἀλλ’ ἔχει μεταβῆ ἀπὸ τὸ θάνατο στὴ ζωή.

Ναί· ὁ Πατὴρ παρεχώρησεν εἰς τὸν Υἱὸν ἐξουσίαν νὰ δίδῃ ζωήν. Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ ἀκούει καὶ ἐγκολπώνεται τὴν διδασκαλίαν μου καὶ πιστεύει εἰς τὸν Πατέρα μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, ἔχει ἀπὸ αὐτῆς τῆς στιγμῆς ποὺ ἐπίστευσε, ζωὴν αἰώνιον καὶ δὲν θὰ ὑποβληθῇ αὐτὸς εἰς δίκην καὶ εἰς κρίσιν, ἀλλ’ ἔχει ἤδη μεταβῆ ἀπὸ τὸν πνευματικὸν τῆς ἁμαρτίας θάνατον εἰς τὴν ἀθάνατον καὶ αἰωνίαν ζωήν.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἀκούει τὴν διδασκαλίαν μου καὶ πιστεύει εἰς τὸν Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε, αὐτὸς ἔχει κερδήσει τὴν αἰώνιον ζωὴν καὶ δὲν θὰ περάσῃ ἀπὸ δίκην καὶ κρίσιν, ἀλλὰ ἔχει μεταβῆ πλέον ἀπὸ τὸν πνευματικὸν θάνατον τῆς ἁμαρτίας εἰς τὴν αἰώνιον ζωήν.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ τώρα εἶναι, ὁπότε οἱ νεκροὶ (πνευματικὰ) θ’ ἀκούσουν τὴ φωνὴ τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ αὐτοί, ποὺ θὰ ὑπακούσουν, θ’ ἀναστηθοῦν (πνευματικά).

Ἀληθῶς, ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ ἡ ὥρα αὐτὴ ἦλθε τώρα, ὁπότε οἱ ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας νεκροὶ πνευματικῶς ἄνθρωποι θὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ ὡς ἄλλη φωνὴ προσκλήσεως θὰ ἀπευθυνθῇ πρὸς αὐτούς, καὶ ὅσοι θὰ ἀκούσουν μὲ πρόθυμα τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των τὴν φωνὴν αὐτήν, καὶ θὰ ἐγκολπωθοῦν τὰ ὅσα αὕτη διδάσκει καὶ παραγγέλλει, θὰ ζήσουν τὴν αἰωνίαν ζωήν.

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ἔρχεται ὥρα, καὶ ἡ ὥρα αὐτὴ εἶναι τώρα, ποὺ οἱ νεκροὶ πνευματικῶς ἄνθρωποι θὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ καὶ ὅσοι θὰ τὴν ἀκούσουν καὶ θὰ τὴν δεχθοῦν, θὰ ζήσουν εἰς αἰῶνας αἰώνων πλησίον τοῦ Θεοῦ.

Διότι, ὅπως ὁ Πατέρας ἔχει ζωὴ μέσα του, ἔτσι καὶ στὸν Υἱὸ ἔδωσε νὰ ἔχῃ ζωὴ μέσα του (καὶ νὰ μεταδίδῃ στοὺς πιστούς).

Θὰ ζήσουν δέ, διότι ὁ Υἱός, εἰς τὴν φωνὴν καὶ διδασκαλίαν τοῦ ὁποίου ὑπακούουν, εἶναι πηγὴ ζωῆς. Πράγματι. Καθὼς ὁ Πατὴρ ἔχει ζωὴν μέσα του καὶ εἶναι ζωὴ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, ἔτσι ἔδωκε καὶ εἰς τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν του νὰ ἔχῃ μέσα του ζωὴν καὶ νὰ μεταδίδῃ αὐτὴν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Διότι ὅπως ὁ Πατὴρ ἔχει αἰωνίως ζωὴν μέσα του καὶ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ ἡ πηγὴ τῆς ζωῆς, ἔτσι ἔδωκε καὶ εἰς τὸν Υἱόν του, ποὺ ἔγινε ἄνθρωπος, καὶ αὐτὸ τὸ μοναδικὸν μέσα εἰς ὅλην τὴν ἄλλην δημιουργίαν προσόν, νὰ ἔχῃ ζωὴν μέσα του καὶ νὰ μεταδίδῃ ζωὴν εἰς τοὺς ἄλλους.

Ἐπίσης τοῦ ἔδωσε ἐξουσία καὶ νὰ δικάζῃ, διότι εἶναι Υἱὸς ἀνθρώπου (Μεσσίας).

Καὶ ἔδωκεν ἀκόμη εἰς αὐτὸν ἐξουσίαν νὰ δικάζῃ καὶ νὰ ἐνεργῇ ὡς Κριτής, διότι εἶναι ὁ Μεσσίας, ποὺ ἔγινεν ἄνθρωπος καὶ ἐξωμοιώθη πρὸς ἐκείνους, τῶν ὁποίων εἶναι Κριτής.

Καὶ τοῦ ἔδωκε ἀκόμη τὴν ἐξουσίαν νὰ κρίνῃ καὶ νὰ δικάζῃ τοὺς ἀνθρώπους. Διότι αὐτὸς ὁ μονογενὴς υἱός του ἔλαβε σάρκα καὶ ἔγινε ἄνθρωπος.

Μὴν ἐκπλήττεσθε γι’ αὐτό. Ὁπωσδήποτε ἔρχεται ὥρα, ποὺ ὅλοι, ὅσοι θὰ βρίσκωνται στὰ μνήματα, θ’ ἀκούσουν τὴ φωνή του,

Μὴ ἐκπλήττεσθε δι’ αὐτό, ποὺ σᾶς εἶπα. Θὰ συμβοῦν πολὺ θαυμαστότερα ἀπὸ αὐτό. Διότι ἔρχεται ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν ὅλοι οἱ πεθαμένοι, ποὺ θὰ εὑρίσκωνται ἕως τότε εἰς τὰ μνήματα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, ποὺ θὰ τοὺς διατάσσῃ νὰ ἀναστηθοῦν.

Μὴ θαυμάζετε δι’ αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα. Θὰ συμβοῦν καὶ ἄλλα πολὺ περισσότερον ἀξιοθαύμαστα, διότι ἔρχεται ὥρα, ποὺ ὅλοι οἱ νεκροί, οἱ ὁποῖοι εὑρίσκονται θαμμένοι εἰς τὰ μνημεῖα, θὰ ἀκούσουν τὴν φωνὴν τοῦ Θεοῦ.

καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνήματα μὲ ἀνάστασι γιὰ ζωὴ ὅσοι ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, καὶ μὲ ἀνάστασι γιὰ καταδίκη ὅσοι ἔπραξαν τὰ φαῦλα.

Καὶ θὰ βγοῦν ὅλοι ἀπὸ τὰ μνήματα, καὶ ὅσοι μὲν ἔπραξαν κατὰ τὸν ἐπίγειον βίον τους τὰ ἀγαθά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴν αἰώνιον καὶ μακαρίαν, ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ δικασθοῦν καὶ κατακριθοῦν.

Καὶ θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ βγοῦν ἀπὸ τὰ μνημεῖα· καὶ ὅσοι μὲν κατὰ τὴν ἐπίγειον ζωήν των ἔπραξαν τὰ ἀγαθά, θὰ ἀναστηθοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν τὴν αἰωνίαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Ὅσοι ὅμως ἔπραξαν τὰ κακά, θὰ ἀναστηθοῦν, διὰ νὰ κριθοῦν καὶ καταδικασθοῦν.

Ἐγὼ δὲν δύναμαι νὰ πράττω τίποτε ἀφ’ ἑαυτοῦ. Καθὼς ἀκούω (ἀπὸ τὸν Πατέρα) κρίνω, καὶ ἔτσι ἡ δική μου κρίσι εἶναι δικαία (ὀρθή, ἀληθής), ἀφοῦ (μὲ τὸ νὰ μὴ πράττω καὶ νὰ μὴ κρίνω ἀφ’ ἑαυτοῦ) δὲν ζητῶ τὴ δική μου δόξα, ἀλλὰ τὴ δόξα τοῦ Πατέρα, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε».

Θὰ δικασθοῦν δὲ ἀπὸ ἐμὲ μὲ πᾶσαν δικαιοσύνην. Διότι ἐγὼ καὶ τώρα καὶ πάντοτε δὲν δύναμαι νὰ πράττω τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ θέλῃ καὶ ὁ Πατήρ μου. Καθὼς ἀκούω ἀπὸ τὸν Πατέρα, κρίνω σύμφωνα πρὸς ὅ,τι ὁ Πατὴρ πρὸς ἐμὲ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱόν του λέγει· καὶ ἡ κρίσις μου λοιπὸν εἶναι δικαία· διότι δὲν ζητῶ νὰ στήσω τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς ὅλα δίκαιος.

Ἐγὼ θὰ εἶμαι ὁ κριτής των, ἀλλὰ ἐγὼ δὲν ἠμπορῶ νὰ πράττω τίποτε ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, τὸ ὁποῖον νὰ μὴ τὸ θέλῃ ὁ Πατήρ. Ἀπόλυτος ἁρμονία ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τοῦ Πατρός. Δι’ αὐτό, καθὼς ἀκούω ἀπὸ τὸν Πατέρα, κρίνω, καὶ ἡ κρίσις μου εἶναι πάντοτε δικαία. Διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ κάμνω τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

«Ἐὰν ἐγὼ (ὡς ἄνθρωπος) δίνω μαρτυρία γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἡ μαρτυρία μου δὲν ἰσχύει (ὡς αὐτομαρτυρία ἀνθρώπου δὲν λαμβάνεται ὑπ’ ὄψιν).

Ἴσως θὰ μοῦ εἴπητε, ὅτι δὲν πιστεύομεν εἰς αὐτά, ποὺ λέγεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου, διότι στηρίζονται εἰς ἰδικήν σου ἐγωϊστικὴν μαρτυρίαν. Πράγματι· ἐὰν ἐγὼ μόνος δίδω μαρτυρίαν διὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἡ μαρτυρία μου δὲν εἶναι ἀξιόπιστος.

Ἐὰν δὲ ἐγὼ μόνος μου δίδω διὰ τὸν εὐατόν μου μίαν τέτοιαν μαρτυρία, θὰ πῆτε ἴσως ὅτι ἡ μαρτυρία μου δὲν εἶναι ἀληθινὴ καὶ ἀξιόπιστος.

Εἶναι ἄλλος, ποὺ μαρτυρεῖ γιὰ μένα. Καὶ ἔχω τὴ συνείδησι, ὅτι ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποία δίνει γιὰ μένα, εἶναι ἀληθής.

Ἄλλος ὅμως δίδει μαρτυρίαν δι’ ἐμέ, ὁ ἐπουράνιος Πατήρ, καὶ λόγῳ τῆς ἰδιαιτέρας σχέσεώς μου πρὸς αὐτὸν πληροφορεῖται ἀλανθάστως ἡ συνείδησίς μου καὶ γνωρίζω καλῶς, ὅτι εἶναι ἀληθὴς ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ.

Ὅμως ἄλλος εἶναι ἐκεῖνος ποὺ μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ, ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος, καὶ γνωρίζω ἄριστα καὶ κάλλιστα ὅτι εἶναι ἀπολύτως ἀληθινὴ ἡ μαρτυρία, τὴν ὁποίαν μαρτυρεῖ δι’ ἐμέ.

Σεῖς στείλατε ἀπεσταλμένους στὸν Ἰωάννη καὶ ἔδωσε μαρτυρία γιὰ τὴν ἀλήθεια.

Ἐπειδὴ ὅμως σεῖς δὲν ἀκούετε τὴν φωνὴν αὐτὴν τοῦ Πατρός μου, καὶ ἐπιμένετε νὰ ζητῆτε ἐξωτερικὰς μαρτυρίας, σᾶς ὑπενθυμίζω, ὅτι σεῖς ἔχετε στείλει ἀπεσταλμένους πρὸς τὸν Ἰωάννην καὶ ἐκεῖνος ἔχει δώσει πρὸ πολλοῦ μαρτυρίαν διὰ τὴν ἀλήθειαν.

Σᾶς ὑπενθυμίζω δέ, ὅτι σεῖς ἐστείλατε πρεσβείαν εἰς τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν καὶ ἐκεῖνος ἔχει δώσει βαρυσήμαντον μαρτυρίαν διὰ τὴν ἀλήθειαν.

Ἐγὼ ὅμως δὲν λαμβάνω τὴ μαρτυρία ἀπὸ ἄνθρωπο, ἀλλὰ λέγω αὐτά, γιὰ νὰ σωθῆτε σεῖς.

Ἐγὼ ὅμως, ὁ ὁποῖος ἔχω τὴν πληροφορίαν, τὴν ὁποίαν ὁ Πατὴρ παρέχει ἀμέσως εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῆς συνειδήσεώς μου, δὲν βασίζομαι εἰς τὴν μαρτυρίαν, ἡ ὁποία δίδεται ἀπὸ ἄνθρωπον, ἔστω καὶ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης. Ἀλλὰ λέγω ταῦτα διὰ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου, διὰ νὰ πεισθῆτε τουλάχιστον ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον θεωρεῖτε καὶ σεῖς ἀξιόπιστον, καὶ σωθῆτε.

Ἐγὼ ὅμως, ποὺ ἔχω κατ’ εὐθεῖαν τὴν μαρτυρίαν τοῦ Πατρός, δὲν ἔχω ἀνάγκην νὰ στηριχθῶ εἰς τὴν μαρτυρίαν ἀνθρώπου, ἔστω καὶ ἂν ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ὁ μέγας μεταξὺ τῶν προφητῶν. Ἀλλὰ σᾶς τὰ λέγω αὐτὰ καὶ σᾶς ὑπενθυμίζω τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου, διὰ νὰ πεισθῆτε σεῖς εἰς αὐτόν, ποὺ τὸν θεωρεῖτε, καὶ πολὺ δικαίως, ὡς ἀξιόπιστον, καὶ βρῆτε ἔτσι τὴν σωτηρίαν.

Ἐκεῖνος ἦταν ὁ λύχνος, ποὺ ἔκαιε καὶ φώτιζε. Καὶ σεῖς θελήσατε γιὰ λίγο νὰ χαρῆτε στὸ φῶς του.

Ἐκεῖνος δὲν ἦτο, ὅπως ἐγώ, ὁ ἥλιος τῆς δικαιοσύνης, ἀλλ’ ἦτο ὁ λύχνος, ποὺ δὲν εἶχεν ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του φῶς, ἀλλ’ ἤναψεν αὐτὸν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ δι’ αὐτὸ ἐφώτιζε, σεῖς δὲ ἠθελήσατε νὰ χαρῆτε μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ δυστυχῶς δι’ ὀλίγον μόνον καιρόν.

Ἐκεῖνος ἦτο ἁπλῶς ὁ λύχνος, ποὺ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον τὸν ἤναψε καὶ ἔτσι ἐφώτιζε. Σεῖς δὲ ἠθελήσατε νὰ χαρῆτε μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας του, ἀλλὰ δι’ ὀλίγον μόνον χρόνον.

Ἀλλ’ ἐγὼ ἔχω μαρτυρία μεγαλύτερη ἀπὸ τοῦ Ἰωάννου. Διότι τὰ ἔργα, ποὺ μοῦ ἀνέθεσε ὁ Πατέρας νὰ ἐκτελέσω, αὐτὰ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ κάνω, μαρτυροῦν γιὰ μένα, ὅτι μὲ ἀπέστειλε ὁ Πατέρας.

Ἐγὼ ὅμως ἔχω νὰ σᾶς προβάλω ἀλάνθαστον μαρτυρίαν, ἡ ὁποία εἶναι μεγαλυτέρα ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου· διότι ἡ ὅλη θαυμαστὴ δρᾶσις μου ὡς Μεσσίου μὲ τὰ θαύματα καὶ καταπληκτικὰ ἔργα, ποὺ μοῦ ἀνέθεσεν ὁ Πατὴρ διὰ νὰ φέρω εἰς πέρας μὲ τὴν δύναμίν του, αὐτὰ τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα μόνος ἐγὼ ἐπιτελῶ, μαρτυροῦν δι’ ἐμέ, ὅτι ὁ Πατὴρ μὲ ἔχει ἀποστείλει εἰς τὸν κόσμον.

Ἐγώ, ποὺ ὡς ἄλλος ἥλιος εἶμαι ἀπὸ τὸν εὐατόν μου φῶς, ἔχω μαρτυρίαν μεγαλυτέραν ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τοῦ Ἰωάννου καὶ αὐτὴ εἶναι τὰ καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν εἰς ἐμὲ τὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱὸν ὁ Πατήρ, νὰ πραγματοποιήσω εἰς τὸν τέλειον βαθμόν. Αὐτὰ λοιπὸν τὰ ἔργα, τὰ ὁποῖα ἐγὼ κάμνω, μαρτυροῦν δι’ ἐμέ, ὅτι ὁ Πατὴρ μὲ ἔχει στείλει εἰς τὸν κόσμον.

Ἐπίσης ὁ Πατέρας, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε, ὁ ἴδιος ἔδωσε μαρτυρία γιὰ μένα. Οὔτε φωνή του ἀκούσατε ποτέ, οὔτε μορφή του εἴδατε.

Καὶ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, αὐτὸς ἔχει δώσει πρὸ πολλοῦ εἰς τὰς Ἁγίας Γραφὰς μαρτυρίαν δι’ ἐμέ. Οὔτε τὴν φωνήν του ἔχετε ἀκούσει ποτὲ ἕως τώρα, οὔτε τὴν μορφήν του ἔχετε ἴδει, διότι ὁ Θεὸς εἶναι ἀόρατος καὶ δὲν τὸν ἀντιλαμβάνεται κανεὶς μὲ τὰς σωματικὰς αἰσθήσεις. Συνεπῶς καὶ τὴν μαρτυρίαν του δι’ ἐμὲ θὰ ἔπρεπε νὰ τὴν ζητήσετε εἰς τὰς Γραφάς.

Καὶ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἔστειλε ἔχει ἀπὸ πολὺ καιρὸν μαρτυρήσει δι’ ἐμὲ μέσα εἰς τὰ βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς. Ἀλλὰ σεῖς οὔτε τὴν φωνὴν αὐτοῦ ἔχετε ποτὲ ἕως τώρα ἀκούσει οὔτε τὴν μορφήν του εἴδατε.

Ἀλλὰ καὶ ὁ λόγος του δὲν κατοικεῖ μέσα σας (ἢ δὲν ἔχει ἰσχὺν σὲ σᾶς). Γι’ αὐτὸ σ’ αὐτόν, ποὺ ἀπέστειλε ἐκεῖνος, σεῖς δὲν πιστεύετε.

Ἀλλὰ σεῖς καὶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ποὺ περιέχεται εἰς τὰς Ἁγίας Γραφάς, δὲν τὸν ἔχετε ἐγκολπωθῇ, ὥστε νὰ κατοικῇ μέσα σας· καὶ ἀπόδειξις τούτου εἶναι τὸ ὅτι εἰς αὐτόν, τὸν ὁποῖον ἐκεῖνος (ὁ Πατὴρ) ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, εἰς τοῦτον σεῖς δὲν πιστεύετε.

Καὶ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ποὺ περιέχεται εἰς τὰς Γραφὰς δὲν τὸν ἔχετε δεχθῇ μὲ ὅλην σας τὴν καρδιά, ὥστε νὰ μένῃ μέσα σας. Καὶ ἀπόδειξις ὅτι δὲν πιστεύετε εἰς ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Πατὴρ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον.

Ἐρευνᾶτε τὶς Γραφές, διότι σεῖς νομίζετε, ὅτι δι’ αὐτῶν θὰ ἔχετε ζωὴ αἰώνια. Καὶ ἐκεῖνες δὲ εἶναι, ποὺ μαρτυροῦν γιὰ μένα,

Ἐξετάζετε μὲ προσκόλλησιν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν γράμμα τὰς Ἁγίας Γραφάς, διότι νομίζετε, ὅτι μὲ μόνην τὴν ἀνάγνωσιν καὶ τὴν ἐξέτασιν ταύτην θὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. Καὶ ἐκεῖναι εἶναι, ποὺ μαρτυροῦν δι’ ἐμέ.

Λοιπόν, σεῖς πρέπει νὰ ἐρευνᾶτε τὰς Γραφὰς καὶ νὰ συλλαμβάνετε τὰ βαθύτερα αὐτῶν νοήματα, διότι καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι πιστεύετε ὅτι μὲ τὴν ἔρευναν καὶ τὴν πίστιν εἰς αὐτὰς θὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον. Καὶ αὐταὶ ἀκριβῶς αἱ Γραφαὶ εἶναι ποὺ μαρτυροῦν δι’ ἐμέ.

ἀλλὰ δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε σὲ μένα γιὰ νὰ ἔχετε ζωή.

Καὶ ὅμως παρὰ τὴν περὶ ἐμοῦ μαρτυρίαν τῶν Γραφῶν δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε πρὸς ἐμὲ διὰ νὰ ἔχητε ζωὴν αἰώνιον.

Ἀλλὰ σεῖς, παρ’ ὅλα ὅσα λέγουν αἱ Γραφαί, δὲν θέλετε νὰ ἔλθετε μὲ πίστιν πρὸς ἐμέ, διὰ νὰ ἔχετε ζωὴν αἰώνιον.

Δόξα ἀπὸ ἀνθρώπους δὲν χρειάζομαι νὰ λάβω.

Μὴ νομίσετε, ὅτι ἀπὸ ματαιοδοξίαν ζητῶ νὰ ἔλθετε πρὸς ἐμὲ ὡς μαθηταί μου. Ὄχι. Δὲν ἐπιδιώκω νὰ λάβω δόξαν ἀπὸ ἀνθρώπους.

Ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ λάβω δόξαν ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων,

Ἀλλὰ σᾶς ἔχω καταλάβει, ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴ θεία ἀγάπη.

Ἀλλὰ ἀπὸ τὴν συναναστροφήν μου μὲ σᾶς καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικήν μου πεῖραν σᾶς ἔχω μάθει πολὺ καλὰ καὶ εἶμαι βέβαιος, ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν.

Ἀλλὰ σᾶς ἐγνώρισα πολὺ καλὰ καὶ εἶδα ὅτι δὲν ἔχετε μέσα σας τὴν ἀληθινὴν ἀγάπην πρὸς τὸν Θεόν.

Ἐγὼ ἦλθα ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατέρα μου, καὶ ὅμως δὲν μὲ δέχεσθε. Ὅταν ἄλλος ἔλθῃ ἐξ ὀνόματος τοῦ ἑαυτοῦ του (ἐννοεῖ τὸν Ἀντίχριστο), ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε».

Ἀποδεικνύεται δὲ τοῦτο ἀπὸ τὸ ὅτι ἐγὼ ἦλθον ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός μου, ὡς ἀντιπρόσωπός του, ποὺ φανερώνει τὸ ὄνομά του καὶ τὸ θέλημά του, καὶ ὅμως δὲν μὲ δέχεσθε καὶ δὲν πιστεύετε εἰς τὴν θείαν ἀποστολήν μου. Ἐὰν ἔλθῃ ἄλλος, ψευδὴς Μεσσίας, ποὺ θὰ ἐπιδιώκῃ τὸ ἰδικόν του συμφέρον καὶ τὴν δόξαν τοῦ ἰδικοῦ του ὀνόματος, ἐκεῖνον θὰ τὸν ὑποδεχθῆτε.

Καὶ τοῦτο μαρτυρεῖται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐνῶ ἐγὼ ἔχω ἔλθει ἐξ ὀνόματος τοῦ Πατρός μου, σεῖς ἐν τούτοις δὲν μὲ δέχεσθε καὶ δὲν πιστεύετε εἰς τὴν θείαν μου ἀποστολὴν καὶ διδασκαλίαν. Ἐὰν ὅμως ἔλθῃ κανένας ψευδομεσσίας, ποὺ θὰ κινῆται ἀπὸ ἰδιοτέλειαν καὶ προσωπικὴν φιλοδοξίαν, ἐκεῖνον θὰ τὸν δεχθῆτε διότι θὰ κολακεύῃ τὰς ἀδυναμίας σας.

«Πῶς δύνασθε σεῖς νὰ πιστεύσετε, ἀφοῦ ἐπιδιώκετε νὰ λαμβάνετε δόξα ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλο, ἐνῷ τὴ δόξα, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὸ μόνο Θεό, δὲν ζητεῖτε;

Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστεύσετε, σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκετε νὰ λαμβάνετε δόξαν ὁ ἕνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ δὲν ζητεῖτε τὴν δόξαν, ἡ ὁποία πηγάζει ἀπὸ τὸν ἕνα καὶ μόνον Θεόν;

Καὶ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ πιστέψετε εἰς τὴν ἀλήθειαν σεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐπιδιώκετε νὰ παίρνετε δόξαν καὶ τιμὴν ὁ ἔνας ἀπὸ τὸν ἄλλον καὶ δὲν ζητεῖτε τὴν ἀληθινὴν δόξαν, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸν ἔναν καὶ μόνον Θεόν;

Μὴ νομίζετε, ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω στὸν Πατέρα. Κατήγορός σας εἶναι ὁ Μωυσῆς, στὸν ὁποῖο σεῖς στηρίζεσθε.

Μὴ φαντάζεσθε, ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω εἰς τὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος, ποὺ σᾶς κατηγορεῖ, ὁ Μωϋσῆς, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὰς ἐλπίδας σας.

Μὴ νομίζετε ὅτι ἐγὼ θὰ σᾶς κατηγορήσω εἰς τὸν Πατέρα. Ὑπάρχει ἄλλος ποὺ σᾶς κατηγορεῖ καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ Μωϋσῆς, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἔχετε στηρίξει τὰς ἐλπίδας σας.

Διότι, ἂν (ἀληθινὰ) πιστεύατε στὸ Μωυσῇ, θὰ πιστεύατε σὲ μένα. Διότι γιὰ μένα ἐκεῖνος ἔγραψε.

Καὶ εἶναι κατήγορός σας ὁ Μωϋσῆς, διότι οὔτε εἰς ἐκείνου τοὺς λόγους πιστεύετε. Διότι ἐὰν ἐπιστεύατε εἰς τὸν Μωϋσῆν, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ. Διότι περὶ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψε προφητικῶς καὶ εἰς πολλὰ μέρη τῶν συγγραμμάτων του, εἴτε μὲ τύπους καὶ εἰκόνας, εἴτε μὲ σαφεῖς προρρήσεις προλέγεται ὁ ἔρχομός μου.

Διότι ἐὰν ἐπιστεύατε εἰς τὸν Μωϋσέα, θὰ ἐπιστεύατε καὶ εἰς ἐμέ· Ἐπειδὴ ἐκεῖνος πολλὰ ἔγραψε καὶ προεικόνισε καὶ προδιετύπωσε δι’ ἐμέ.

Ἀλλ’ ἀφοῦ δὲν πιστεύετε (ἀληθινὰ) σ’ αὐτά, ποὺ ἐκεῖνος ἔγραψε, πῶς θὰ πιστεύσετε στὰ δικά μου λόγια;».

Ἐὰν δὲ δὲν πιστεύετε εἰς ὅσα ἔχει γράψει ἐκεῖνος, ποὺ τόσον πολὺ τὸν ὑπολήπτεσθε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς τοὺς λόγους τοὺς ἰδικούς μου, τὸν ὁποῖον διὰ πρώτην φορὰν βλέπετε καὶ ἀκούετε;

Ἐάν, λοιπόν, εἰς τὰ γραμμένα ἀπὸ ἐκεῖνον δὲν πιστεύετε, πῶς θὰ πιστεύσετε εἰς τὰ ἰδικά μου λόγια;»