Κατὰ Ἰωάννην 7

Μετὰ δὲ ἀπ’ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς ἐξακολουθοῦσε νὰ περιοδεύῃ στὴ Γαλιλαία. Διότι δὲν ἤθελε νὰ περιοδεύῃ στὴν Ἰουδαία, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ζητοῦσαν νὰ τὸν φονεύσουν.

Καὶ ἐπὶ ἀρκετὸν χρόνον ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς περιώδευεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Διότι δὲν ἤθελε να κάμῃ τὰς περιοδείας τοῦ κηρύγματός του εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ἐπειδὴ οἱ Ἰουδαῖοι ἐζήτουν νὰ τὸν φονεύσουν.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ τὰ γεγονότα αὐτὰ περιώδευεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Γαλιλαίαν. Διότι δὲν ἤθελε νὰ περιέρχεται τὴν Ἰουδαίαν, ἐπειδὴ ἐζητοῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἦταν δὲ κοντὰ ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων ἡ Σκηνοπηγία.

Ἐπλησίαζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, ἡ καλουμένη σκηνοπηγία, κατὰ τὴν ὁποίαν ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας παρέμενον οἱ Ἰουδαῖοι κάτω ἀπὸ σκηνάς, εἰς ἀνάμνησιν τῆς ζωῆς, τὴν ὁποίαν ὡς σκηνῖται ἐπέρασαν οἱ πρόγονοι των εἰς τὴν ἔρημον.

Ἐπλησίαζε δὲ τότε ἡ ἑορτὴ τῶν Ἰουδαίων, ἡ Σκηνοπηγία.

Γι’ αὐτὸ οἱ ἀδελφοί του τοῦ εἶπαν· «Φύγε ἀπ’ ἐδῶ καὶ πήγαινε στὴν Ἰουδαία, γιὰ νὰ ἰδοῦν καὶ οἱ ὀπαδοί σου τὰ ἔργα σου, ποὺ κάνεις.

Ἐξ ἀφορμῆς λοιπὸν τῆς ἑορτῆς αὐτῆς τοῦ εἶπον οἱ νομιζόμενοι ἀδελφοί του, τὰ τέκνα δηλαδὴ τοῦ Ἰωσὴφ ἐκ τῆς γυναικός, ποὺ εἶχε προτοῦ ἀρραβωνιασθῇ μὲ τὴν Μαρίαν· Φύγε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πήγαινε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, διὰ νὰ ἰδοῦν τὰ θαυμαστὰ ἔργα, ποὺ κάνεις ἐδῶ, τόσον οἱ ἐκεῖ μαθηταί σου, ὅσον καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἕνεκα τῆς ἑορτῆς θὰ ἀναβοῦν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Εἶπαν, λοιπόν, πρὸς αὐτὸν οἱ θεωρούμενοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους ἀδελφοί του· «φύγε ἀπ’ ἐδῶ καὶ πήγαινε εἰς τὴν Ἰουδαίαν, ὥστε νὰ ἴδουν τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα κάμνεις καὶ οἱ ἐκεῖ μαθηταί σου.

Διότι κανεὶς δὲν κάνει κάτι ἀνεπισήμως, ἐνῷ ζητεῖ ὁ ἴδιος ν’ ἀναγνωρίζεται ἐπισήμως. Ἀφοῦ ἔχεις τὴ δύναμι νὰ κάνῃς αὐτά, δεῖξε στὸν κόσμο ποιός εἶσαι».

Πήγαινε ἐκεῖ, διότι κανένας δὲν κάνει τίποτε κρυφά, ὅταν ζητῇ αὐτὸς νὰ γίνῃ δημοσίως γνωστός, ὥστε νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν ὅλοι. Ἐφ’ ὅσον κάνεις τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ ἔργα, φανέρωσε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸ πολὺ πλῆθος, ποὺ θὰ συναχθῇ κατὰ τὴν ἑορτὴν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Διότι κανεὶς δὲν κάνει τίποτε εἰς τὰ κρυφὰ καὶ μάλιστα ὅταν ζητῇ νὰ γίνῃ φανερὰ γνωστὸς καὶ νὰ ἀναγνωρισθῇ ἡ ἀξία του ἀπὸ ὅλους. Ἀφοῦ τέτοια ἔργα κάνεις, φανέρωσε τὸν εὐατόν σου εἰς τὸν πολυπληθῆ κόσμον, ποὺ θὰ μαζευθῇ εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ κατὰ τὴν ἑορτήν».

Ἂς σημειωθῇ, ὅτι οὔτε οἱ ἀδελφοί του πίστευαν σ’ αὐτόν.

Τοῦ ὡμίλησαν δὲ μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, διότι οὔτε αὐτοὶ οἱ ἀδελφοί του ἐπίστευον εἰς αὐτόν, ὅτι εἶναι ὁ Μεσαίας.

Τοῦ ἐφέροντο δὲ ἔτσι οἱ ἀδελφοί του, διότι οὔτε αὐτοὶ δὲν τὸν ἐπίστευαν ὡς Μεσσίαν.

Τοὺς λέγει τότε ὁ Ἰησοῦς· «Ὁ καιρὸς ὁ ἰδικός μου δὲν ἦλθεν ἀκόμη, ἐνῷ ὁ καιρὸς ὁ ἰδικός σας εἶναι πάντοτε παρών.

Λέγει λοιπὸν πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ὁ ἰδικός μου χρόνος, ὁ προκαθωρισμένος ἀπὸ τὸν Πατέρα μου ὡς κατάλληλος διὰ νὰ φανερώσω τὸν ἑαυτόν μου εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα ὡς Μεσσίαν, ὁπότε καὶ θὰ σταυρωθῶ, δὲν ἦλθεν ἀκόμη· ὁ ἰδικός σας ὅμως χρόνος, ὁ κατάλληλος διὰ νὰ ἀναβῆτε ὡς προσκυνηταὶ Ἰουδαῖοι εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἶναι πάντοτε ἕτοιμος.

Λέγει, λοιπόν, εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ὁ ἰδικός μου καιρός, διὰ νὰ φανερωθῶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους ὡς Μεσσίας, δὲν ἦλθεν ἀκόμη, ὁ ἰδικός σας ὅμως καιρός, ποὺ πρέπει νὰ ἀνεβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, εἶναι πάντοτε ἕτοιμος.

Δὲν δύναται ὁ κόσμος νὰ μισῇ ἐσᾶς. Ἐμένα ὅμως μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ γι’ αὐτόν, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά.

Δὲν ὑπάρχει λόγος ὁ κόσμος νὰ σᾶς μισῇ, καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἐμποδίζεσθε νὰ ὑπάγετε ὀποτεδήποτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα. Ἐμὲ ὅμως ὁ κόσμος μὲ μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ δι’ αὐτόν, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά, καὶ τὸν ἐλέγχω δι’ αὐτά. Ὅταν λοιπὸν ὑπάγω εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, θὰ μὲ θανατώσουν.

Σᾶς δὲν ἠμπορεῖ καὶ δὲν ἔχει κανένα λόγον νὰ σᾶς μισῇ ὁ κόσμος, ἐμὲ ὅμως μὲ μισεῖ, διότι ἐγὼ μαρτυρῶ καὶ φανερώνω, ὅτι τὰ ἔργα του εἶναι πονηρά.

Σεῖς ἀνεβῆτε γιὰ τὴν ἑορτὴ αὐτή. Ἐγὼ δὲν ἀνεβαίνω ἀκόμη γιὰ τὴν ἑορτὴ αὐτή, διότι ὁ ἰδικός μου καιρὸς δὲν ἔχει ἔλθει ἀκόμη».

Σεῖς νὰ ἀναβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ λάβετε μέρος εἰς τὴν ἑορτὴν αὐτὴν τῆς σκηνοπηγίας· δι’ ἐμὲ δὲν ἦλθεν ἀκόμη ἡ ὥρα διὰ νὰ ἀναβῶ ἐπισήμως καὶ φανερὰ εἰς τὴν ἑορτὴν αὐτήν, διότι ὁ καιρὸς ὁ ἰδικός μου, κατὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἔχῃ περατωθῆ τὸ ἔργον μου καὶ θὰ σταυρωθῶ, δὲν ἔχει ἀκόμη συμπληρωθῇ.

Σεῖς νὰ ἀνεβῆτε εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ τὴν ἑορτὴν αὐτήν· ἐγὼ δὲν ἀνεβαίνω ἀκόμη φανερὰ καὶ ἐπίσημα εἰς αὐτὴν τὴν ἑορτήν, διότι δὲν ἔχει συμπληρωθῇ ἀκόμη ὁ κατάλληλος καιρός. Δὲν ἔφθασε ἀκόμη ἡ ὥρα τῆς μεγάλης θυσίας».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς εἶπε αὐτά, ἔμεινε στὴ Γαλιλαία.

Ἀφοῦ δὲ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ταῦτα, ἔμεινεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Αὐτὰ δὲ ἀφοῦ τοὺς εἶπε, ἔμεινε εἰς τὴν Γαλιλαίαν.

Ὅταν δὲ ἀνέβηκαν οἱ ἀδελφοί του, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβηκε γιὰ τὴν ἑορτή, ὄχι φανερά, ἀλλὰ σὰν μυστικά.

Ὅταν δὲ ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοί του εἰς Ἱεροσόλυμα, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβη εἰς τὴν ἑορτήν, ὄχι φανερὰ καὶ μὲ συνοδείαν πολλῶν, ἀλλ’ ἰδιωτικῶς καὶ σὰν κρυφά.

Ὅταν δὲ ἀνέβησαν οἱ ἀδελφοί του εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, τότε καὶ αὐτὸς ἀνέβηκε εἰς τὴν ἑορτήν, ὄχι φανερὰ καὶ ἐπίσημα, ἀλλὰ σὰν εἰς τὰ κρυφά.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι τὸν ἀναζητοῦσαν κατὰ τὴν ἑορτὴ καὶ ἔλεγαν· «Ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;».

Ἀφοῦ λοιπὸν ἀνέβη, χωρὶς νὰ γίνῃ δημοσίᾳ ἀντιληπτός, οἱ Ἰουδαῖοι τὸν ἐζήτουν κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς ἑορτῆς καὶ ἔλεγον· Ποὺ εἶναι ἐκεῖνος;

Οἱ Ἰουδαῖοι, λοιπόν, τὸν ἀναζητοῦσαν κατὰ τὰς ἡμέρας τῆς ἑορτῆς καὶ ἔλεγαν· «ποῦ εἶναι ἐκεῖνος;»

Καὶ πολλὰ σχόλια γίνονταν γι’ αὐτὸν στὰ πλήθη. Οἱ μὲν ἔλεγαν, «Εἶναι καλός», ἄλλοι ἔλεγαν, «Ὄχι, ἀλλὰ πλανᾷ τὸ λαό».

Καὶ πολλὰ κρυφομιλήματα μὲ παράπονα καὶ σχόλια ἄλλοτε δυσμενῆ καὶ ἄλλοτε εὐμενῆ ἐγίνοντο δι’ αὐτὸν μεταξὺ τῶν διαφόρων ὁμάδων τοῦ λαοῦ. Καὶ ἄλλοι μὲν ἔλεγον, ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι καλὸς καὶ εἰλικρινής, ἄλλοι δὲ ἔλεγον· ὄχι, δὲν εἶναι καλός, ἀλλ’ ἐξαπατᾷ τὸν εὔπιστον λαόν.

Καὶ πολλοὶ ψυθιρισμοὶ καὶ σχόλια ἐγίνοντο δι’ αὐτὸν μεταξὺ τοῦ λαοῦ. Ἄλλοι μὲν ἔλεγαν, ὅτι εἶναι ἀγαθός, ἄλλοι δὲ ἔλεγαν «ὄχι, ἀλλὰ ξεγελᾷ τὸν λαόν».

Κανεὶς ὅμως δὲν μιλοῦσε γι’ αὐτὸν δημοσίως, ἐπειδὴ φοβοῦνταν τοὺς Ἰουδαίους.

Κανένας ὅμως δὲν ὡμίλει περὶ αὐτοῦ ἐλεύθερα καὶ φανερά, ἕνεκα τοῦ φόβου πρὸς τοὺς Ἰουδαίους ἄρχοντας, οἱ ὁποῖοι ἐμίσουν τὸν Ἰησοῦν καὶ κατεδίωκον τοὺς ὀπαδούς του.

Κανένας ὅμως δὲν ὠμιλοῦσε δι’ αὐτὸν φανερὰ καὶ μὲ θάρρος, διότι ἐφοβοῦντο τοὺς ἄρχοντας τῶν Ἰουδαίων, ποὺ εἶχαν πλέον κηρυχθῇ ἐχθροὶ τοῦ Χριστοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἡ ἑορτὴ ἦταν πλέον στὸ μέσον, ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς στὸ ναὸ καὶ δίδασκε.

Ἀλλ’ ὅταν πλέον ἡ ἑορτὴ ἦτο εἰς τὸ μέσον καὶ εἶχον περάσει αἱ τέσσαρες πρῶται ἡμέραι της, ὁ Ἰησοῦς ἀνέβη εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ καὶ ἐδίδασκεν ἐκεῖ δημοσίᾳ.

Ὅταν δὲ ἡ ἑορτὴ εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον, δηλαδὴ κατὰ τὴν τετάρτην ἡμέραν, ἀνέβηκε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ ἐδίδασκε τὰ πλήθη.

Καὶ ἀποροῦσαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· «Πῶς αὐτὸς ξέρει γράμματα χωρὶς νὰ ἔχῃ μάθει;».

Καὶ ἐξέφραζαν τὴν ἀπορίαν καὶ ἔκπληξίν των οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· Πῶς αὐτὸς γνωρίζει γράμματα, χωρὶς νὰ ἔχῃ φοιτήσει ὡς μαθητὴς εἰς ραββινικὴν σχολήν;

Καὶ ἐθαύμαζαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ ἔλεγαν· «πῶς αὐτὸς γνωρίζει γράμματα, χωρὶς νὰ ἔχῃ μαθητεύσει εἰς καμμίαν ραββινικὴν σχολήν;»

Ἀποκρίθηκε τότε σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «Ἡ ἰδική μου διδασκαλία δὲν εἶναι ἰδική μου, ἀλλ’ ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε.

Εἰς αὐτοὺς λοιπόν, οἱ ὁποῖοι ἀποροῦσαν, ποῦ ἔμαθε τὰ γράμματα, ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἡ διδασκαλία, τὴν ὁποίαν διδάσκω, δὲν εἶναι ἐπινόησις ἰδική μου, ἀλλ’ εἶναι διδασκαλία τοῦ Θεοῦ, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ τὴν καταστήσω γνωστὴν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «ἡ διδασκαλία μου δὲν εἶναι ἀνθρωπίνη, ὡσὰν αὐτήν ποὺ διδάσκουν οἱ ραββίνοι εἰς τὰς σχολάς των, ἀλλὰ οὔτε καὶ ἰδική μου· εἶναι διδασκαλία ἐκείνου, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε εἰς τὸν κόσμον.

Ἐὰν κανεὶς προσπαθῇ νὰ ἐκτελῇ τὸ θέλημά του, θὰ πεισθῇ σχετικῶς μὲ τὴ διδασκαλία γιὰ τὸ ποιό ἀπὸ τὰ δύο συμβαίνει, προέρχεται δηλαδὴ ἀπὸ τὸ Θεό, ἢ ἐγὼ ὁμιλῶ ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

Ὅποιος ἔχει πόθον καὶ εἰλικρινῆ διάθεσιν νὰ πράττῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γνωρίσῃ αὐτὸς ἐκ πείρας περὶ τῆς διδασκαλίας μου, ποῖον ἐκ τῶν δύο εἶναι ἀληθές· προέρχεται δηλαδὴ αὕτη ἐκ τοῦ Θεοῦ ἢ ἐγὼ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου καὶ κατὰ ἐπινοήσεις ἴδικάς μου διδάσκω.

Ὅποιος θέλει εἰλικρινῶς νὰ πράττῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, θὰ γνωρίσῃ ἀπὸ τὴν προσωπικήν του πεῖραν, ποῖον ἀπὸ τὰ δύο εἶναι ἀληθινό· Ἀπὸ τὸν Θεὸν προέρχεται ἡ διδασκαλία μου ἢ ἐγὼ ἀπὸ τὸν εὐατόν μου τὴν ἔχω ἐπινοήσει.

Ὅποιος ὁμιλεῖ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του, ἐπιδιώκει τὴν ἰδική του δόξα ἀλλ’ ὅποιος ἐπιδιώκει τὴ δόξα ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀπέστειλε, αὐτὸς λέγει τὴν ἀλήθεια, καὶ ψεῦδος σ’ αὐτὸν δὲν ὑπάρχει».

Ἐκεῖνος, ποὺ διδάσκει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του, διδασκαλίαν δηλαδὴ ποὺ ἐπενόησε μόνος του, ἐπιδιώκει νὰ ἐπιβάλῃ τὸν ἑαυτόν του εἰς τοὺς ἄλλους ὡς διδάσκαλον καὶ ζητεῖ τὴν δόξαν τὴν ἰδικήν του· ὅποιος ὅμως ζητεῖ τὴν δόξαν ἐκείνου, ὁ ὁποῖος τὸν ἀπέστειλεν, ὅπως εἶμαι ἐγώ, αὐτὸς ὁμιλεῖ μὲ ἀνιδιοτελῆ ἐλατήρια τὴν ἀλήθειαν καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν καμμία παράβασις τοῦ νόμου καὶ ἁμαρτία.

Ἐκεῖνος ποὺ διδάσκει ἀπὸ τὸν εὐατόν του, ζητεῖ νὰ δοξασθῇ ὁ ἴδιος ὡς διδάσκαλος. Αὐτὸς ὅμως ποὺ ζητεῖ τὴν δόξαν ἐκείνου ποὺ τὸν ἔχει στείλει, αὐτὸς εἶναι ἀληθινὸς εἰς ὅλα ὅσα λέγει, διότι κινεῖται ἀπὸ ἀνιδιοτελῆ ἐλατήρια καὶ δὲν ὑπάρχει εἰς αὐτὸν καμμία ἁμαρτία.

«Ὁ Μωυσῆς δὲν ἔδωσε σὲ σᾶς τὸ νόμο; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν τηρεῖ τὸ νόμο. Γιατί ζητεῖτε νὰ μὲ σκοτώσετε;».

Σεῖς ὅμως μὲ θεωρεῖτε παραβάτην τοῦ νόμου καὶ δὲν δέχεσθε τὴν διδασκαλίαν μου. Ἀλλὰ πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ δεχθῆτε αὐτήν, ἀφοῦ ἀπορρίπτετε καὶ τὴν διδασκαλίαν τοῦ Μωϋσέως, τὸν ὁποῖον τόσον πολὺ τιμᾶτε; Δὲν σᾶς ἔχει δώσει τὸν νόμον ὁ Μωϋσῆς; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν φυλάττει τὸν νόμον. Πράγματι· ἐὰν φυλάττετε τὰς ἐντολὰς τοῦ νόμου, τότε διατί ἀντίθετα πρὸς τὴν ἕκτην ἐντολὴν ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε;

Ὁ Μωϋσῆς δὲν ἔδωκε εἰς σᾶς τὸν νόμον; Καὶ ὅμως κανεὶς ἀπὸ σᾶς δὲν φυλάσσει τὸν νόμον. Διότι ἐὰν τηρῆτε τὸν νόμον, τότε διατί ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, ἀφοῦ ὁ νόμος ρητὸς ἀπαγορεύει τὸν φόνον;»

Ἀποκρίθηκε τὸ πλῆθος καὶ εἶπε· «Εἶσαι δαιμονισμένος. Ποιός ζητεῖ νὰ σὲ σκοτώσῃ;».

Ἀπεκρίθη ὁ πολὺς λαὸς καὶ εἶπεν· Εἶσαι δαιμονισμένος καὶ τὸ δαιμόνιον σοῦ διετάραξε τὰς φρένας καὶ σοῦ δημιουργεῖ μελαγχολίαν καὶ μανίαν καταδιώξεως, ὥστε νὰ νομίζῃς, ὅτι ζητοῦν νὰ σὲ φονεύσουν. Ποῖος ζητεῖ νὰ σὲ φονεύσῃ;

Ἀπήντησεν ὁ ὄχλος καὶ εἶπε· «ἔχεις δαιμόνιον ποὺ σοῦ σκοτίζει τὸν νοῦν. Ποιὸς ζητεῖ νὰ σὲ φονεύσῃ;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Ἔκανα ἕνα ἔργο, καὶ ὅλοι ταράσσεσθε γι’ αὐτό.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἕνα μόνον ἔργον ἔκαμα. Ἐθεράπευσα τὸν παράλυτον. Καὶ ὅλοι ἐκυριεύθητε ἀπὸ ταραχὴν καὶ ἀπορίαν, ἐπειδὴ νομίζετε, ὅτι μὲ αὐτὸ κατελύθη ἡ ἐντολὴ τοῦ Σαββάτου.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «ἔκαμα ἕνα ἔργον (ἐθεράπευσα τὸν παράλυτον) καὶ ὅλοι ἀπορήσατε, διότι ἐνομίσατε ὅτι κατέλυσα τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου.

Ὁ Μωυσῇς σᾶς ἔδωσε τὴν περιτομή, ὄχι διότι ἔχει τὴν ἀρχή της στὸ Μωυσῇ. Δὲν ἔχει τὴν ἀρχή τῆς σ’ αὐτόν, ἀλλὰ στοὺς πατριάρχες. Καὶ τὸ Σάββατο περιτέμνετε ἄνθρωπο.

Ἀλλὰ διότι τοιαύτη εἶναι ἡ αἰτία τῆς ταραχῆς σας, σᾶς λέγω τὰ ἑξῆς: Σᾶς ἔδωκεν ὁ Μωϋσῆς τὴν περιτομήν, ἀφοῦ γίνεται λόγος περὶ αὐτῆς εἰς τὸν μωσαϊκὸν νόμον. Λέγω δέ, ὅτι σᾶς ἔδωκεν ὁ Μωϋσῆς τὴν περιτομήν, ὄχι διότι ἡ περιτομὴ ὡρίσθη ἀπὸ τὸν Μωϋσὴν καὶ ἔλαβεν ἀρχὴν ἀπὸ τὴν νομοθεσίαν του, ἀλλ’ εἶναι αὕτη παράδοσις ἐκ τῶν παλαιῶν προγόνων μας. Καὶ ἐὰν τύχῃ νὰ εἶναι Σάββατον ἡ ὀγδόη ἡμέρα τοῦ βρέφους, κατὰ τὴν ὁποίαν γίνεται ἡ περιτομή του, δὲν ἀναβάλλετε αὐτὴν διὰ τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἀλλὰ περιτέμνετε κατὰ τὸ Σάββατον τὸν ἄνθρωπον.

Ὁ Μωϋσῆς σᾶς ἔδωσε τὴν περιτομήν. Διὰ τὴν ἀκρίβειαν, δὲν ἔχει καθιερωθῆ ἀπὸ τὸν Μωϋσέα ἡ περιτομή, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων προγόνων σας. Καὶ ἐὰν τύχῃ ἡ ὀγδόη ἡμέρα ἀπὸ τὴν γέννησιν τοῦ βρέφους νὰ εἶναι Σάββατον, καὶ τότε κάνετε περιτομὴν εἰς τὸν ἄνθρωπον.

Ἀφοῦ δὲ ἄνθρωπος περιτέμνεται τὸ Σάββατο γιὰ νὰ μὴν ἀθετηθῇ ὁ νόμος τοῦ Μωυσέως, ὀργίζεσθε ἐναντίον μου, διότι ὁλόκληρο ἄνθρωπο θεράπευσα τὸ Σάββατο;

Ἐὰν λοιπὸν θεωρῆτε ἐπιβεβλημένον νὰ λαμβάνῃ περιτομὴν ὁ ἄνθρωπος κατὰ τὸ Σάββατον, διὰ νὰ μὴ ἀθετηθῇ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως, ὁ ὁποῖος ὁρίζει νὰ γίνεται ἡ περιτομὴ κατὰ τὴν ὀγδόην ἀπὸ τῆς γεννήσεως ἡμέραν, πῶς θυμώνετε ἔναντίον μου, διότι οὐχὶ μέλος τι τοῦ σώματος ἐπεμελήθην, ὅπως γίνεται ἐν τῇ περιτομῇ, ἀλλ’ ἄνθρωπον ὁλόκληρον ἰάτρευσα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, ἀποδώσας τὴν ὑγείαν εἰς τὸ παραλυμένον σῶμα του καὶ ὁδηγήσας τὴν ψυχήν του διὰ τῆς πίστεως εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας;

Ἐάν, λοιπόν, ὑποχρεωτικῶς παίρνῃ ὁ ἄνθρωπος περιτομὴν κατὰ τὸ Σάββατον, διὰ νὰ μὴ καταλυθῇ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως, ποὺ ὁρίζει πὼς ὀπωσδήποτε κατὰ τὴν ὀγδόην ἡμέραν πρέπει νὰ γίνῃ ἡ περιτομή, σεῖς ἐκδηλώνετε ὅλην τὴν πικρίαν σας ἐναντίον μου, διότι ὁλόκληρον ἄνθρωπον τὸν ἔκαμα ὑγιῆ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου!

Μὴ κρίνετε ἐπιφανειακὰ καὶ ἐπιπόλαια, ἀλλ’ ἐκφέρετε τὴ δικαία κρίσι».

Μὴ δικάζετε καὶ μὴ σχηματίζετε κρίσεις μὲ ἐπιπολαιότητα σύμφωνα μὲ τὴν ἐξωτερικὴν ὄψιν καὶ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα. Ἀλλὰ κρίνατε δίκαια. Κρίνατε τὴν κρίσιν, ποὺ βγαίνει ἀπὸ αὐτὰ τὰ πράγματα. Φαινομενικῶς ἡ θεραπεία τοῦ παραλύτου ἐν ἡμέρᾳ Σαββάτου παρουσιάζεται ὡς παράβασις τοῦ νόμου. Πραγματικῶς ὅμως εἶναι συμμόρφωσις πρὸς τὸ πνεῦμα τοῦ νόμου, ὁ ὁποῖος μᾶς ἐπιβάλλει νὰ μὴ χάνωμεν καμμίαν εὐκαιρίαν πρὸς ἀγαθοεργίαν.

Μὴ σχηματίζετε κρίσεις ἀπὸ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα, ἀλλὰ νὰ κρίνετε δικαίως, ὅπως ἐπιβάλλουν τὰ πράγματα, ἡ λογικὴ καὶ ὁ Θεός».

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Ἱεροσολυμῖτες ἔλεγαν· «Αὐτὸς δὲν εἶναι, ποὺ ζητοῦν νὰ τὸν φονεύσουν;

Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ αὐτά, ποὺ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγον μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροσολυμίτας. Δὲν εἶναι αὐτός, τὸν ὁποῖον οἱ ἄρχοντες ζητοῦν νὰ φονεύσουν;

Ἔλεγαν, λοιπόν, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἱεροσολυμίτας· «δὲν εἶναι αὐτός, ποὺ οἱ ἄρχοντες ζητοῦν νὰ τὸν φονεύσουν;

Καὶ νά, ὁμιλεῖ ἐλεύθερα, καὶ δὲν τοῦ λέγουν τίποτε. Μήπως οἱ ἄρχοντες πείσθηκαν πραγματικῶς, ὅτι αὐτὸς εἶναι πραγματικῶς ὁ Μεσσίας;

Καὶ ὅμως ἰδού, ὅτι ὁμιλεῖ ἐλεύθερα καὶ φανερὰ καὶ δὲν τὸν διακόπτει κανείς, οὔτε τοῦ λέγουν τίποτε. Μήπως εἰς τὰ σωστὰ ἀνεγνώρισαν οἱ ἄρχοντες, ὅτι αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ Χριστός;

Καὶ ἰδού, ὅτι ὁμιλεῖ ἄφοβα καὶ φανερὰ καὶ τίποτε δὲν ἀντιλέγουν εἰς αὐτόν. Μήπως πραγματικὰ ἐκατάλαβαν οἱ ἄρχοντες, ὅτι αὐτὸς ἀληθῶς εἶναι ὁ Χριστός;

Ἀλλ’ αὐτὸς γνωρίζουμε ἀπὸ ποῦ εἶναι, ἐνῷ ὁ Μεσσίας, ὅταν ἔλθῃ, κανεὶς δὲν θὰ γνωρίζῃ ἀπὸ ποῦ εἶναι».

Ἀλλὰ αὐτὸς ἐδῶ γνωρίζομεν ἀπὸ ποὺ εἶναι καὶ ἀπὸ ποίους κατάγεται· ὁ Χριστὸς ὅμως, ὅταν θὰ ἔλθῃ, κανεὶς δὲν ἠξεύρει οὔτε τὸν χρόνον τῆς ἐμφανίσεώς του, ἀλλ’ οὔτε καὶ τὸν τρόπον μὲ τὸν ὁποῖον θὰ ἔλθῃ.

Ἀλλὰ τοῦτον ἐδῶ γνωρίζομεν καλὰ ἀπὸ ποῦ καὶ ἀπὸ ποιοὺς κατάγεται. Ὁ Χριστὸς ὅμως ὅταν ἔλθῃ, κανεὶς δὲν γνωρίζει ἀπὸ ποῦ καὶ πότε ἔρχεται».

Τότε ὁ Ἰησοῦς, καθὼς δίδασκε στὸ ναό, φώναξε δυνατά· «Ναί, ἐμένα γνωρίζετε, ναί, γνωρίζετε ἀπὸ ποῦ εἶμαι, ὅμως δὲν ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου, ἀλλ’ ὑπάρχει ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε, τὸν ὁποῖο σεῖς δὲν γνωρίζετε.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς ἀπιστίας καὶ τῆς θεληματικῆς τυφλώσεως, ποὺ ἐδείκνυον οἱ Ἰουδαῖοι, ὕψωσεν ὁ Ἰησοῦς τὴν φωνήν του μέσα εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ διδάσκων καὶ λέγων· Καὶ ἐμὲ γνωρίζετε καὶ ἠξεύρετε ἀπὸ ποὺ εἶμαι. Ἀλλ’ ἡ γνῶσις σας αὐτὴ περὶ ἐμοῦ δὲν εἶναι πλήρης. Σεῖς γνωρίζετε μόνον, ὅτι εἶμαι ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ. Καὶ ὅμως δὲν ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ὅπως ὑποθέτετε σεῖς, ἀλλ’ ἡ ἀποστολή μου εἶναι γνησία καὶ ἀληθινή, διότι πραγματικὸς καὶ ἀληθινὸς εἶναι ὁ Θεός, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε, τὸν ὁποῖον σεῖς δὲν ἠξεύρετε.

Ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνὴν ὁ Ἰησοῦς τότε εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ διδάσκων καὶ λέγων· «καὶ ἐμὲ γνωρίζετε καὶ ἀπὸ ποῦ εἶμαι γνωρίζετε. Ἡ γνῶσις σας ὅμως εἶναι ἀτελής. Διότι δὲν γνωρίζετε, ὅτι ἐγὼ δὲν ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν Θεόν, ποὺ μὲ ἔστειλε καὶ ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ ἀπολύτως ἀληθινός. Αὐτὸν ὅμως ἐσεῖς δὲν τὸν γνωρίζετε. Δι’ αὐτὸ δὲ καὶ δὲν εἶσθε εἰς θέσιν νὰ γνωρίσετε τὴν γνησίαν καὶ ἀληθῆ ἀποστολή μου.

Ἐγὼ γνωρίζω αὐτόν, διότι εἶμαι ἀπ’ αὐτόν, καὶ ἐκεῖνος μὲ ἀπέστειλε».

Ἐγὼ ὅμως τὸν γνωρίζω, διότι ἔχω γεννηθῇ ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἔχω ὡς Θεὸς τὴν αὐτὴν φύσιν καὶ οὐσίαν μὲ αὐτόν. Ἀλλ’ ἐπὶ πλέον αὐτὸς μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον καὶ δι’ αύτὸ μὲ βλέπετε μεταξύ σας ὡς ὅμοιόν σας ἄνθρωπον.

Ἐγὼ ὅμως τὸν γνωρίζω, διότι ἔχω γεννηθῆ προαιωνίως ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἔχω, ὡς Θεός, τὴν αὐτὴν μὲ ἐκεῖνον οὐσίαν καὶ φύσιν, καὶ ἐκεῖνος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον».

Ἤθελαν τότε νὰ τὸν πιάσουν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἔβαλε ἐπάνω του τὸ χέρι, διότι δὲν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη ἡ ὥρα του.

Ἕνεκα λοιπὸν τῶν διακηρύξεων καὶ ἀξιώσεων αὐτῶν τοῦ Ἰησοῦ ἐπεδίωκον οἱ Ἰουδαῖοι νὰ τὸν συλλάβουν, καὶ ὅμως κανεὶς δὲν ἔβαλεν ἐπάνω του χέρι, διότι δὲν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη ὁ ὑπὸ τῆς θείας Προνοίας ὡρισμένος καιρὸς καὶ ἡ προκαθορισμένη ὥρα, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ὑφίστατο τὸν σταυρικόν του θάνατον.

Ἐξ αἰτίας αὐτῶν ποὺ εἶπε, ἐζητοῦσαν πάλιν νὰ τὸν πιάσουν οἱ Ἰουδαῖοι. Κανεὶς ὅμως δὲν ἄπλωσε εἰς αὐτὸν τὸ χέρι, διότι ἀκόμη δὲν εἶχεν ἔλθει ἡ ὥρα, ἡ ὡρισμένη ἀπὸ τὸν Θεόν.

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τὸ λαὸ πίστευσαν σ’ αὐτὸν καὶ ἔλεγαν· «Ὁ Μεσσίας ὅταν ἔλθῃ, μήπως θὰ κάνῃ περισσότερα θαύματα ἀπ’ αὐτά, ποὺ ἔκανε αὐτός;».

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τὰς κατωτέρας τάξεις τοῦ λαοῦ ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν καὶ ἔλεγαν, ὅτι· Ὅταν ἔλθῃ ὁ Χριστός, μήπως θὰ κάμῃ περισσότερα θαύματα ἀπὸ αὐτά, τὰ ὁποῖα ἔκαμεν αὐτός;

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν ἐπίστευσαν εἰς αὐτὸν καὶ ἔλεγαν, ὅτι «ὁ Χριστός, ὅταν ἔλθῃ, μήπως θὰ κάμῃ περισσότερα θαύματα ἀπὸ ὅσα ἔκαμε αὐτός;»

Ἄκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τὸ λαὸ νὰ κάνῃ αὐτὰ τὰ σχόλια γι’ αὐτόν, καὶ ἀπέστειλαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς ἀστυνομικὰ ὄργανα γιὰ νὰ τὸν πιάσουν.

Ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τὸν πολὺν λαὸν νὰ κρυφομιλῇ τὰ εὐνοϊκὰ αὐτὰ σχόλια δι’ αὐτόν, καὶ ἀπέστειλαν ὑπηρέτας οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς διὸ νὰ τὸν συλλάβουν.

Ἤκουσαν οἱ Φαρισαῖοι τὸν ὄχλον νὰ κρυφομιλοῦν εὐνοϊκὰ διὰ τὸν Χριστὸν καὶ νὰ γογγύζουν κατὰ τῶν ἀρχόντων καὶ ἔστειλαν ὑπηρέτας οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, διὰ νὰ τὸν συλλάβουν.

Εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· «Λίγο ἀκόμη χρόνο θὰ εἶμαι μαζί σας, καὶ ἔπειτα θὰ πάω σ’ ἐκεῖνον ποὺ μὲ ἔστειλε.

Ὡς ἐκ τούτου λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος διέκρινε τὰς προθέσεις αὐτὰς τῶν ἀρχόντων, εἶπεν· Ἀκόμη ὀλίγον χρόνον εἶμαι μαζί σας ἐπὶ τῆς γῆς φροντίζων διὰ τὴν σωτηρίαν σας. Σπεύσατε λοιπὸν νὰ πιστεύσητε καὶ νὰ σωθῆτε. Διότι φεύγω καὶ πηγαίνω πάλιν πρὸς τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

Εἶπε, λοιπόν, τότε ὁ Ἰησοῦς· «ἀκόμη ὀλίγον χρόνον εἶμαι μαζῆ σας καὶ πηγαίνω πρὸς τὸν Πατέρα, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον.

Θὰ μὲ ζητήσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ μὲ βρῆτε. Ὅπου δὲ εἶμαι ἐγώ, σεῖς δὲν μπορεῖτε νὰ ἔλθετε».

Καὶ ἐὰν ὑποτεθῇ, ὅτι εἰς τὴν ἀπελπισίαν σας μὲ ζητήσετε κάποτε, δὲν θὰ μὲ εὕρετε. Καὶ ἐκεῖ, ὅπου εἶμαι καὶ τώρα ὡς Θεὸς καὶ ὅπου θὰ ὑπάγω μετ’ ὀλίγον καὶ ὡς ἄνθρωπος, σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔλθετε, διότι μόνον ἐγώ, εἰς τὸν ὁποῖον σεῖς ἀπιστεῖτε, δύναμαι ἐκεῖ νὰ σᾶς ὁδηγησω.

Θὰ μὲ ζητήσετε κάποτε (ὅταν βαρειὲς πέσουν ἐπάνω σας οἱ συμφορές), καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρετε. Καὶ ἐκεῖ, πλησίον τοῦ Πατρὸς εἰς τοὺς οὐρανούς, ποὺ εἶμαι ὡς Θεός, πηγαίνω δὲ καὶ ὡς ἄνθρωπος, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ ἔλθετε».

Εἶπαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι ὁ ἕνας στὸν ἄλλο· «Ποῦ πρόκειται αὐτὸς νὰ πάῃ, ὥστε ἐμεῖς νὰ μὴ τὸν βροῦμε; Μήπως πρόκειται νὰ πάῃ στὸ Ἐξωτερικό, ὅπου εἶναι οἱ ἐθνικοί, καὶ νὰ διδάσκῃ τοὺς ἐθνικούς;

Εἶπον λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι μεταξύ των· Εἰς ποῖον μέρος πρόκειται νὰ ὑπάγῃ αὐτός, ὥστε ἡμεῖς δὲν θὰ τὸν εὕρωμεν πλέον; Μήπως πρόκειται νὰ ἀφήσῃ τὴν εὐλογημενην χώραν τοῦ Ἰσραὴλ καὶ νὰ ὑπάγῃ εἱς τοὺς μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων ἐγκατεστημένους καὶ διεσπαρμένους Ἰουδαίους καὶ νὰ διδάσκῃ τοὺς Ἕλληνας ἐξευτελίζων οὕτω τὸν ἑαυτόν του;

Εἶπαν, λοιπόν, οἱ Ἰουδαῖοι μεταξύ των· «ποῦ αὐτὸς πρόκειται νὰ ὑπάγῃ καὶ ἡμεῖς δὲν θὰ τὸν εὕρωμεν; Μήπως πρόκειται νὰ πορευθῇ εἰς τοὺς διασκορπισμένους μεταξὺ τῶν Ἑλλήνων Ἰουδαίους καὶ νὰ διδάκῃ τοὺς Ἕλληνας;

Τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λόγος ποὺ εἶπε, “Θὰ μὲ ζητήσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ μὲ βρῆτε”, καί, “Ὅπου εἶμαι ἐγώ, σεῖς δὲν μπορεῖτε νὰ ἔλθετε”;».

Τί σημαίνει αὐτὸς ὁ λόγος, τὸν ὁποῖον εἶπε· θὰ μὲ ζητήσετε καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρετε, καὶ ὅπου εἶμαι ἐγώ, σεῖς δὲν μπορεῖτε νὰ ἔλθετε;

Ποῖον εἶναι τὸ νόημα αὐτοῦ τοῦ λόγου ποὺ εἶπε, ὅτι δηλαδὴ θὰ μὲ ἀναζητήσετε καὶ δὲν θὰ μὲ εὕρετε καὶ ὅπου εἶμαι ἐγώ, σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔλθετε;»

Κατὰ τὴν τελευταία δὲ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς, τὴ μεγάλη, ὁ Ἰησοῦς στεκόταν καὶ φώναξε δυνατά· «Ἐὰν κανεὶς διψᾷ, νὰ ἔλθῃ σ’ ἐμένα καὶ νὰ πιῇ.

Κατὰ τὴν τελευταίαν δὲ καὶ ἐπισημοτέραν ἀπὸ ὅλας τὰς ἄλλας ἡμέρας τῆς ἑορτῆς ἔστεκεν ὄρθιος ὁ Ἰησοῦς καὶ μὲ ζωηρὰν φωνὴν εἶπεν· Ἐὰν κανεὶς αἰσθάνεται πόθον καὶ δίψαν ὄχι δι’ ἀγαθὰ ὑλικὰ καὶ φθαρτά, ἀλλὰ διὰ τὴν ἐσωτερικὴν γαλήνην καὶ τὴν μακαριότητα τῆς θείας ζωῆς, ἂς ἔρχεται πρὸς ἐμὲ διὰ τῆς πίστεως καὶ ἂς πίνῃ ἐλεύθερα. Πλησίον μου θὰ ἰκανοποιηθοῦν ὅλοι οἱ εὐγενεῖς του πόθοι καὶ θὰ εὕρῃ ἀνάπαυσιν ἡ ψυχή του.

Κατὰ τὴν τελευταίαν δὲ μεγάλην ἡμέραν τῆς ἑορτῆς ἐστάθη ὁ Ἰησοῦς καὶ μὲ ἰσχυρὰν φωνὴν εἶπεν· «ἐὰν κανεὶς διψᾷ πνευματικὰ καὶ αἰώνια ἀγαθά, λύτρωσιν, εἰρήνην καὶ χαράν, ἂς ἔλθῃ κοντά μου καὶ ἂς πίνῃ τὴν ἀλήθειαν ποὺ προσφέρω, διὰ νὰ ἰκανοποιηθοῦν ἔτσι οἱ πλέον βαθεῖς καὶ εὐγενεῖς πόθοι του.

Σ’ ἐκεῖνον, ποὺ πιστεύει σ’ ἐμένα, θὰ συμβῇ ὅπως λέγει ἡ Γραφή· Ἀπ’ τὴν καρδιά του θὰ ρεύσουν ποταμοὶ ζωντανοῦ νεροῦ».

Ἀπὸ τὴν καρδίαν καὶ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς ἐκείνου, ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους τῆς Γραφῆς, θὰ τρέξουν ποταμοὶ ὕδατος, ποὺ θὰ εἶναι πάντα τρεχούμενο, διὰ νὰ ποτίζεται ὄχι μόνον ὁ ἴδιος, ἀλλὰ καὶ οἱ ἄλλοι, ποὺ ἔρχονται εἰς σχέσιν μὲ αὐτόν.

Ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει εἰς ἐμέ, ὅπως εἶπε καὶ ἡ Γραφή, θὰ γίνῃ ἀστείρευτος πνευματικὴ πηγή· καὶ ἀπὸ τὴν καρδίαν του θὰ ἀναβλύζουν καὶ θὰ τρέχουν ποταμοὶ ἀπὸ ὁλόδροσο τρεχούμενο νερό».

Αὐτὸ δὲ εἶπε γιὰ τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖο θὰ λάμβαναν στὸ μέλλον οἱ πιστεύοντες σ’ αὐτόν. Διότι ἀκόμη δὲν εἶχαν Πνεῦμα Ἅγιο, ἐπειδὴ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ἀκόμη δοξασθῇ.

Τοὺς λόγους δὲ αὐτοὺς εἶπεν ὁ Κύριος διὰ τὸ Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἔμελλον μετὰ τὴν ἀνάληψίν του εἰς τοὺς οὐρανοὺς νὰ λαμβάνουν ἐκεῖνοι ποὺ θὰ ἐπίστευον εἰς αὐτόν. Διότι εἶχον μὲν δοθῇ προτήτερα χαρίσματα προφητικὰ καὶ θαυματουργικὰ εἰς ἄνδρας δικαίους καὶ προφήτας, ἀλλ’ ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἀναγεννᾷ τοὺς ἀνθρώπους, καὶ μεταδίδει εἰς αὐτοὺς τὴν θείαν καὶ μακαρίαν ζωήν, δὲν εἶχε δοθῇ εἰς κανένα. Καὶ δὲν εἶχε δοθῇ ἡ χάρις αὐτὴ τοῦ Πνεύματος, διότι ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχεν ἀκόμη δοξασθῆ διὰ τοῦ παθήματος καὶ τῆς ἀναλήψεώς του.

Αὐτὸ δὲ εἶπε ὁ Κύριος διὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον ἔμελλον νὰ λάβουν ὅσοι θὰ ἐπίστευον εἰς αὐτόν, διότι ἡ χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ποὺ ἀναγεννᾷ καὶ σῴζει, δὲν εἶχε ἀκόμη δοθῇ εἰς κανένα, ἐπειδὴ ὁ Ἰησοῦς δὲν εἶχε ἀκόμη δοξασθῇ μὲ τὴν μεγάλην θυσίαν καὶ μὲ τὴν ἔνδοξον ἀνάληψίν του.

Πολλοὶ δὲ ἀπὸ τὸ πλῆθος, ὅταν ἄκουσαν τὸ λόγο, ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ἀληθινὰ ὁ προφήτης».

Πολλοὶ λοιπὸν ἀπὸ τὸν λαόν, οἱ ὁποῖοι ἤκουσαν τοὺς λόγους αὐτούς, ποὺ ἐκήρυξεν ὁ Κύριος κατὰ τὴν διαρκειαν τῆς ἑορτῆς, ἔλεγον· Πράγματι αὐτὸς εἶναι ὁ προφήτης, ποὺ μᾶς προανήγγειλεν ὁ Μωϋσῆς.

Πολλοί, λοιπόν, ἀπὸ τὸν λαόν, ὅταν ἤκουσαν τὴν διδασκαλίαν αὐτήν, ἔλεγαν· «αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ προφήτης, ποὺ ἔχει προαναγγείλει ὁ Μωϋσῆς.

Ἄλλοι ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας». Ἄλλοι ἔλεγαν· «Ἀλλὰ μήπως ὁ Μεσσίας προέρχεται ἀπὸ τὴ Γαλιλαία;

Ἄλλοι ἔλεγον· Αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός. Ἄλλοι ἔλεγον· Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι ὁ Χριστός· διότι μήπως ἔρχεται ὁ Χριστὸς ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν;

Ἄλλοι ἔλεγαν· «αὐτὸς εἶναι πράγματι ὁ Χριστός». Ἄλλοι ἔλεγαν· «δὲν εἶναι ὁ Χριστός, διότι μήπως ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν θὰ ἔλθῃ ὁ Χριστός;

Δὲν εἶπε ἡ Γραφή, ὅτι ὁ Μεσσίας προέρχεται ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαβὶδ καὶ ἀπὸ τὴ Βηθλεὲμ τὴν κωμόπολι, ὅπου ἦταν ὁ Δαβίδ;».

Δὲν εἶπεν ἡ Γραφή, ὅτι ὁ Χριστὸς ἔρχεται ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαβὶδ καὶ ἀπὸ τὸ χωρίον Βηθλεέμ, ὅπου ἐγεννήθη καὶ ἐμεγαλωσεν ὁ Δαβίδ;

Δὲν εἶπε ἡ Γραφή, ὅτι ὁ Χριστὸς κατάγεται ἀπὸ τὸ γένος τοῦ Δαυΐδ καὶ ἔρχεται ἀπὸ τὸ χωρίον Βηθλεέμ, ὅπου ἐγεννήθη καὶ ἔζησεν ὁ Δαυΐδ;»

Ἐξ αἰτίας του λοιπὸν ἔγινε διχασμὸς στὸ λαό.

Προεκλήθη λοιπὸν διαίρεσις καὶ διαφωνία μεταξὺ τοῦ λαοῦ δι’ αὐτόν.

Ἔγινε, λοιπόν, ἀντιγνωμία καὶ διαίρεσις μεταξὺ τοῦ λαοῦ ἐξ αἰτίας αὐτοῦ.

Καὶ μερικοὶ ἀπ’ αὐτοὺς ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἔβαλε ἐπάνω του τὰ χέρια.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἤθελον νὰ τὸν συλλάβουν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἐτόλμησε νὰ βάλῃ ἐπάνω του τὰς χεῖρας, καθ’ ὅσον ἀόρατος δύναμις συνεκράτει καὶ παρημπόδιζεν αὐτούς.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ αὐτοὺς ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν, ἀλλὰ κανεὶς δὲν ἄπλωσε ἐπάνω του τὸ χέρι.

Ἐπέστρεψαν δὲ τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ στοὺς Φαρισαίους, καὶ τοὺς εἶπαν ἐκεῖνοι· «Γιατί δὲν τὸν φέρατε;».

Ἐπειδὴ λοιπὸν κανεὶς δὲν ἠδύνατο νὰ τὸν συλλάβῃ, ἦλθαν εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς Φαρισαίους οἱ ὑπηρέται, χωρὶς νὰ κάμουν τίποτε. Καὶ εἶπον εἰς αὐτοὺς ἐκεῖνοι· Διατί δὲν τὸν ἐφέρατε, ἀφοῦ καὶ δημοσίᾳ ἐνεφανίσθη καὶ πολλοὶ ἀπὸ τὸ πλῆθος μὲ δυσμένειαν τὸν ἤκουαν καὶ ἦσαν ἕτοιμοι νὰ σᾶς βοηθήσουν διὰ νὰ μὴ σᾶς διαφύγῃ;

Ἐπέστρεψαν, λοιπόν, οἱ ὑπηρέται εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, χωρὶς νὰ ἔχουν συλλάβει τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς εἶπαν ἐκεῖνοι· «διατί δὲν τὸν ἐφέρατε ἐδῶ;»

Ἀποκρίθηκαν τὰ ἀστυνομικὰ ὄργανα· «Ποτὲ ἄνθρωπος δὲν μίλησε ἔτσι, ὅπως αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος».

Ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· Ποτὲ ἄλλοτε δὲν ἐδίδαξεν ἄλλος ἄνθρωπος μὲ τόσην σοφίαν καὶ δύναμιν καὶ χάριν, μὲ ὅσην διδάσκει ὁ ἄνθρωπος αὐτός.

Ἀπεκρίθησαν οἱ ὑπηρέται· «ποτὲ μέχρι σήμερα ἄλλος ἄνθρωπος δὲν ἐδίδαξε ἔτσι, ὅπως διδάσκει αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος».

Τοὺς εἶπαν τότε οἱ Φαρισαῖοι· «Μήπως καὶ σεῖς ἔχετε πλανηθῆ;

Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τὴν ἀνέλπιστον αὐτὴν ἀπάντησιν τῶν ὑπηρετῶν ἀπεκρίθησαν πρὸς αὐτοὺς οἱ Φαρισαῖοι· Μήπως καὶ σεῖς, ποὺ εἶσθε πάντοτε πλησίον μας καὶ ἀκούετε τὴν διδασκαλίαν μας, ἔχετε πλανηθῇ ἀπὸ αὐτόν, ὅπως τὰ ἀμαθῆ πλήθη τοῦ λαοῦ;

Ἀπεκρίθησαν τότε οἱ Φαρισαῖοι εἰς αὐτούς· «μήπως καὶ σεῖς ἔχετε παρασυρθῆ ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὴν πλάνην;

Μήπως πίστευσε σ’ αὐτὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες ἢ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους;

Μήπως ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας, μόνους ἁρμοδίους νὰ κρίνουν ἐπὶ θρησκευτικῶν ζητημάτων, ἢ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι εἶναι ἄγρυπνοι φύλακες τῶν παραδόσεων καὶ τῆς ὀρθῆς πίστεως;

Μήπως ἐπίστευσεν εἰς αὐτὸν κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας ἢ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους; Κανεὶς δὲν ἐπίστευσε, διότι αὐτοὶ μόνοι γνωρίζουν τὴν ἀλήθειαν καὶ ἔχουν ὀρθὴ κρίσιν.

Αὐτὸς δὲ ὁ ὄχλος, ποὺ δὲν γνωρίζει τὸ νόμο, εἶναι καταραμένοι!».

Κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν ἐπίστευσεν, ἀλλὰ μόνον ὁ ὄχλος αὐτός, ποὺ δὲν ἠξεύρει τὸν νόμον καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι καταραμένοι.

Ἀλλὰ ἐπίστευσεν αὐτὸς ὁ ἀγράμματος ὄχλος, ποὺ δὲν γνωρίζει τὸν νόμον καὶ δι’ αὐτὸ εἶναι καταράμενοι!»

Τοὺς λέγει ὁ Νικόδημος, ποὺ ἦλθε σ’ αὐτὸν τὴ νύκτα, ποὺ ἦταν ἕνας ἀπ’ αὐτούς·

Λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Νικόδημος, ἐκεῖνος ποὺ ἦλθεν εἰς τὸν Ἰησοῦν ἐν καιρῷ νυκτὸς καὶ ὁ ὁποῖος ἦτο ἕνας ἀπὸ αὐτούς, διότι ἦτο καὶ αὐτὸς μέλος τοῦ συνεδρίου.

Λέγει τότε πρὸς αὐτοὺς ὁ Νικόδημος, ποὺ ἦτο ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ὁ ὁποῖος εἶχεν ἐπισκεφθῇ νύκτα τὸν Χριστόν·

«Μήπως ὁ νόμος μας καταδικάζει τὸν ἄνθρωπο, ἐὰν δὲν τὸν ἀκούσῃ προηγουμένως καὶ μάθῃ τί πράττει;».

Μήπως ὁ νόμος μας καταδικάζει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν δὲν τὸν ἀκούσῃ προτήτερα ὁ δικαστής, ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὸν νόμον καὶ μάθῃ ἀπὸ τὴν ἀπολογίαν του τί ἀξιοκατάκριτον καὶ ἀξιόποινον ἔκαμε;

«μήπως ὁ νόμος μας καταδικάζει τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν ὁ δικαστὴς δὲν ἀκούσῃ πρῶτον ἀπὸ αὐτὸν τὴν ἀπολογίαν του καὶ μάθῃ τί ἔχει κάμει;»

Ἀποκρίθηκαν καὶ τοῦ εἶπαν· «Μήπως καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ τὴ Γαλιλαία; Ἐρεύνησε καὶ θὰ ἰδῇς, ὅτι προφήτης ἀπὸ τὴ Γαλιλαία δὲν ἔχει παρουσιασθῇ».

Ἀπεκρίθησαν ἐκεῖνοι καὶ τοῦ εἶπαν· Μήπως καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν; Ἐξέτασε καὶ εὔκολα θὰ ἴδῃς καὶ θὰ πεισθῇς ἀπὸ τὰ πράγματα ὅτι προφήτης ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν δὲν ἔχει βγῇ ἕως τώρα.

Ἀπήντησαν καὶ τοῦ εἶπαν· «μήπως καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν; Ἐρεύνησε καὶ μάθε, ὅτι προφήτης δὲν ἔχει ἕως τώρα βγῆ ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν». (Ἡ ἀξία τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔγκειται εἰς τὸν τόπον καταγωγῆς, ἀλλὰ εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ τὰ ἔργα του).

Καὶ ἀναχώρησε καὶ πῆγε ὁ καθένας στὸ σπίτι του.

Καὶ ἐπῆγεν ὁ καθένας των εἰς τὸ σπίτι του, διαλύσαντες ἐν ταραχῇ καὶ συγχύσει τὴν συνεδρίαν των.

Διέλυσαν τότε τὴν συνεδρίασίν των μὲ ταραχὴν καὶ ἐπῆγε ὁ καθένας εἰς τὸ σπίτι του.