Κατὰ Ἰωάννην 8

Ὁ δὲ Ἰησοῦς πῆγε στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐπῆγεν εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, ὅπου ἐσυνήθιζε νὰ περνᾷ τὴν νύκτα του.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπῆγεν εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν.

Πολὺ δὲ πρωὶ πῆγε πάλι στὸ ναό, καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐρχόταν πρὸς αὐτόν. Καὶ κάθησε καὶ τοὺς δίδασκε.

Πολὺ πρωῒ δὲ ἦλθε πάλιν εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἤρχετο πρὸς αὐτόν. Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισε, τοὺς ἐδίδασκε.

Ἐνῶ δὲ ἀκόμη ἦτο πρωΐ, ἦλθεν πάλιν εἰς τὸν ναὸν καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἤρχετο πρὸς αὐτόν. Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισε, τοὺς ἐδίδασκε.

Φέρουν δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι μία γυναῖκα, ποὺ συνελήφθη γιὰ μοιχεία, καὶ ἀφοῦ τὴν ἔστησαν ἐνώπιόν του,

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι φέρουν ἐκεῖ μίαν γυναῖκα ἔγγαμον, ἡ ὁποία εἶχε συλληφθῇ ἐπάνω εἰς τὴν πρᾶξιν τῆς μοιχείας, καὶ ἀφοῦ τὴν ἔστησαν εἰς τὸ μέσον τοῦ συνηγμένου πλήθους,

Οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι φέρουν τότε μίαν γυναῖκα, ἡ ὁποία εἶχε συλληφθῆ ἐπ’ αὐτοφώρῳ καταπατοῦσα τὴν συζυγικὴν πίστιν. Καὶ ἀφοῦ τὴν ἔβαλαν ὀρθίαν εἰς τὸ μέσον τοῦ συγκεντρωμένου πλήθους,

τοῦ λέγουν· «Διδάσκαλε, αὐτὴ ἡ γυναῖκα συνελήφθη ἐπ’ αὐτοφώρῳ νὰ διαπράττῃ μοιχεία.

εἶπαν εἰς αὐτόν· Διδάσκαλε, αὐτὴ ἡ γυναῖκα ἔχει συλληφθῇ κατ’ αὐτὴν ἀκριβῶς τὴν ὥραν, ποὺ ἀτιμάζετο.

τοῦ λέγουν· «Διδάσκαλε, αὐτὴ ἡ γυναίκα ἔχει συληφθῆ ἐπ’ αὐτοφώρῳ νὰ καταπατῇ τὴν συζυγικὴν πίστιν·

Καὶ στὸ νόμο μας ὁ Μωυσῆς διέταξε νὰ λιθοβολοῦμε τέτοιες γυναῖκες.

Καὶ εἰς τὸν νόμον μας ὁ Μωϋσῆς μᾶς ἐδίδαξεν αἱ τοιαῦται γυναῖκες νὰ λιθοβολοῦνται.

καὶ εἰς τὸν νόμον μας ὁ Μωϋσῆς διέταξε νὰ λιθοβολοῦνται αὐταὶ αἱ γυναῖκες.

Ἀλλὰ σὺ τί λέγεις;». Τοῦτο δὲ εἶπαν δοκιμάζοντας αὐτόν, γιὰ νὰ βροῦν κατηγορία ἐναντίον του. Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἔσκυψε κάτω καὶ ἔγραφε μὲ τὸ δάκτυλο στὸ ἔδαφος.

Τί λέγεις λοιπὸν σὺ διὰ τὴν περίπτωσιν αὐτήν; Εἶπον δὲ αὐτὸ μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τὸν παγιδεύσουν καὶ νὰ τοῦ δημιουργήσουν πειρασμόν, διὰ νὰ ἔχουν ἐναντίον του κατηγορίαν ἢ ὅτι εἶναι ἐπιεικὴς ἀντιθέτως πρὸς τὰς διατάξεις τοῦ νόμου, ἢ ὅτι συνέστησε τὸν λιθοβολισμὸν καὶ δὲν ἐσεβάσθη τὴν ρωμαϊκὴν ἐξουσίαν. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ νὰ τοὺς ἀποφύγῃ, ἔσκυψε κάτω καὶ ἐπροσποιεῖτο, ὅτι ἔγραφεν εἰς τὸ χῶμα μὲ τὸν δάκτυλον, χωρὶς νὰ τοὺς προσέχῃ.

Σύ, λοιπόν, τί λέγεις;» Αὐτὸ δὲ εἶπαν, διὰ νὰ τὸν θέσουν εἰς πειρασμὸν καὶ νὰ ἔχουν ἐναντίον του κατηγορίαν. (Διότι ἐὰν ἠμπόδιζε τὸν λιθοβολισμόν, θὰ ἐφαίνετο καταλύων τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ἐὰν τὸν ἐπέτρεπε, θὰ παρέβαινε τὸν ρωμαϊκὸν νόμον). Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔσκυψε κάτω καὶ μὲ τὸ δάκτυλόν του ἔγραφεν εἰς τὸ ἔδαφος.

Καὶ ἐπειδὴ ἐπέμεναν νὰ τὸν ρωτοῦν, σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ τοὺς εἶπε· «Ὁ ἀναμάρτητος ἀπὸ σᾶς ἂς ρίξῃ πρῶτος λιθάρι ἐναντίον της».

Ἐπειδὴ δὲ ἐπέμεναν νὰ τὸν ἐρωτοῦν, ἐσήκωσε τὴν κεφαλήν του καὶ εἶπεν· Ὁ ἀναμάρτητος ἀπὸ σᾶς ἂς κάμῃ τὴν ἀρχὴν καὶ ἂς ρίψῃ πρῶτος τὸν λίθον κατ’ αὐτῆς.

Ἐπειδὴ δὲ ἐκεῖνοι ἐπέμενον νὰ τὸν ἐρωτοῦν, ἐσήκωσε τὴν κεφαλὴν καὶ τοὺς εἶπεν· «ὁ ἀναμάρτητος ἀπὸ σᾶς ἂς ρίψῃ πρῶτος λίθον ἐπάνω της».

Καὶ ἔσκυψε κάτω πάλι καὶ ἔγραφε στὸ ἔδαφος.

Καὶ ἀφοῦ ἔσκυψε πάλιν κάτω, ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν διὰ νὰ τοὺς δώσῃ καιρὸν νὰ φύγουν.

Καὶ ἀφοῦ ἔσκυψε πάλιν κάτω, διὰ νὰ τοὺς δώσῃ καιρὸν νὰ συναισθανθοῦν τὴν ἰδικήν των ἁμαρτωλότητα ἔγραφεν εἰς τὴν γῆν.

Αὐτοὶ δέ, στὸ ἄκουσμα αὐτοῦ τοῦ λόγου, ἀναχωροῦσαν ἕνας-ἕνας, ἀρχίζοντας ἀπὸ τοὺς γεροντοτέρους, καὶ ἔμεινε μόνος ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ γυναῖκα ἐνώπιόν του.

Οἱ γραμματεῖς δὲ καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ ἐπειδὴ ἠλέγχοντο ἀπὸ τὴν συνείδησίν τους, διότι δὲν ἦσαν ἀναμάρτητοι, ἤρχισαν νὰ βγαίνουν ἕνας - ἕνας, ἀρχίσαντες ἀπὸ τοὺς γεροντοτέρους μέχρι τῶν τελευταίων. Καὶ ἔτσι ἔμεινε μοναχὸς ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ γυναῖκα ἔστεκε ἐν μέσῳ τῶν ἄλλων ἀνθρώπων, ποὺ ἤκουαν τὴν διδασκαλίαν του.

Ἐκεῖνοι δέ, ὅταν ἤκουσαν τὸ λόγια του, ἤρχισαν ὁ ἔνας μετὰ τὸν ἄλλον νὰ φεύγουν, ἀρχῆς γενομένης ἀπὸ τοὺς γεροντοτέρους (διότι ὅλοι ἤρχισαν νὰ δοκιμάζουν ἐλέγχους τῆς συνειδήσεως διὰ τὰ ἰδικά των ἁμαρτήματα). Καὶ ἀπέμεινεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἡ γυναίκα, ἡ ὁποία ἐστέκετο ὀρθία εἰς τὸ μέσον τῶν ἄλλων.

Τότε ὁ Ἰησοῦς σήκωσε τὸ κεφάλι καὶ τῆς εἶπε· «Γυναῖκα, ποῦ εἶναι; Κανεὶς δὲν σὲ καταδίκασε;».

Ἐσήκωσε δὲ τότε τὴν κεφαλήν του ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπε· Γυναῖκα, ποὺ εἶναι οἱ κατήγοροί σου; Κανεὶς δὲν σὲ κατέκρινεν ὡς ἀξίαν τιμωρίας;

Ἐσήκωσε τότε ὁ Ἰησοῦς τὴν κεφαλὴν καὶ τῆς εἶπε· «γυναίκα, ποῦ εἶναι αὐτοὶ ποὺ σὲ κατηγόρησαν; Κανεὶς δὲν σὲ κατέκρινε ἀξίαν λιθοβολισμοῦ;»

Αὐτὴ δὲ εἶπε· «Κανένας, Κύριε». Τῆς εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Οὔτε ἐγὼ σὲ καταδικάζω. Πήγαινε, καὶ ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς νὰ μὴν ἁμαρτάνῃς πλέον» [Σημ.: Ἡ περικοπὴ ζ' 53-η' 11 δὲν περιέχεται σὲ πολλὰ ἀρχαῖα χειρόγραφα, καὶ ὅταν περιέχεται, δὲν βρίσκεται πάντοτε στὴν αὐτὴ θέσι].

Αὐτὴ δὲ εἶπε· Κανένας, Κύριε. Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὴν ὁ Ἰησοῦς· Οὔτε ἐγώ, ποὺ εἶμαι ἀναμάρτητος καὶ μπορῶ νὰ ρίψω τὸν πρῶτον λίθον κατὰ σοῦ, δὲν σὲ καταδικάζω. Πήγαινε καὶ ἀπὸ τώρα καὶ εἰς τὸ ἑξῆς μὴ ἁμαρτάνῃς πλέον.

Ἐκείνη δὲ εἶπε· «κανείς, Κύριε». Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «οὔτε ἐγώ, ποὺ εἶμαι ἀναμάρτητος, σὲ κατακρίνω. Πήγαινε καὶ ἀπὸ τώρα καὶ πέρα μὴ ἁμαρτάνεις πλέον».

Πάλι δὲ ὁ Ἰησοῦς μίλησε σ’ αὐτοὺς λέγοντας· «Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς τοῦ κόσμου. Ὅποιος ἀκολουθεῖ ἐμένα, δὲν θὰ περιπατήσῃ στὸ σκοτάδι, ἀλλὰ θὰ ἔχῃ τὸ ζωντανὸ φῶς».

Πάλιν λοιπὸν ὡμίλησε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς ὄχι μόνον τῶν Ἰουδαίων, ἀλλ’ ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου. Ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ μὲ πλήρῃ ἐμπιστοσύνην καὶ ἐλπίδα καὶ μὲ πρόθυμον ὑπακοὴν εἰς τοὺς λόγους μου, δὲν θὰ περιπατήσῃ οὔτε θὰ εὑρεθῇ ποτὲ εἰς τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας, ἀλλὰ θὰ ἔχῃ μέσα του τὸ ζωηφόρον καὶ πνευματικὸν φῶς, ποὺ προέρχεται ἀπὸ τὴν ἀληθινὴν ζωήν, τὸν Θεόν.

Πάλιν, λοιπόν, ὡμίλησε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς λέγων· «ἐγὼ εἶμαι τὸ φῶς ὅλου τοῦ κόσμου, ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἀκολουθεῖ πιστὰ δὲν θὰ περιπατήσῃ εἰς τὸ σκότος μὲ ἄμεσον τὸν κίνδυνον νὰ κρημνισθῇ εἰς τὰ βάραθρα, ἀλλὰ θὰ ἔχῃ τὸ πνευματικὸν φῶς ποὺ ἀκτινοβολεῖται ἀπὸ τὸν Θεόν, τὴν πηγὴν τῆς ζωῆς.

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ Φαρισαῖοι· Σὺ δίνεις μαρτυρία γιὰ τὸν ἑαυτό σου. Ἡ μαρτυρία σου δὲν ἰσχύει».

Κατόπιν λοιπὸν ἀπὸ τὴν τολμηρὰν αὐτὴν βεβαίωσιν τοῦ Ἰησοῦ περὶ τοῦ ἑαυτοῦ του, εἶπαν πρὸς αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι· Σὺ αὐτοσυσταινόμενος ἐγωϊστικῶς δίδεις μαρτυρίαν διὰ τὸν ἑαυτόν σου. Διὰ τὴν μαρτυρίαν σου ὅμως αὐτὴν δὲν ἐγγυᾶται κανείς, ὅτι εἶναι ἀληθὴς καὶ δὲν προέρχεται ἐκ φιλαυτίας καὶ αὐτοθαυμασμοῦ.

Εἶπαν τότε πρὸς αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι· «σὺ δίδεις μόνος σου μαρτυρίαν διὰ τὸν εὐατόν σου. Ἡ μαρτυρία σου ὅμως αὐτὴ δὲν εἶναι ἀληθινή, ἐφ’ ὅσον κανεὶς ἄλλος δὲν τὴν ἐπιβεβαιώνει».

Τότε τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Καὶ ἂν ἐγὼ δίνω μαρτυρία γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἡ μαρτυρία μου ἰσχύει, διότι γνωρίζω ἀπὸ ποῦ ἦλθα καὶ ποῦ πηγαίνω. Σεῖς ὅμως δὲν γνωρίζετε ἀπὸ ποῦ ἔρχομαι καὶ ποῦ πηγαίνω.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Καὶ ἐὰν ἐγὼ δίδω μαρτυρίαν διὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἡ μαρτυρία μου εἶναι ἀληθὴς καὶ ἀξιόπιστος, διότι ἐγὼ γνωρίζω καλῶς ἀπὸ ποὺ ἦλθον διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς μου καὶ ποὺ θὰ ὑπάγω μετὰ τὴν ἀνάληψίν μου. Ἦλθον ἀπὸ τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα μου καὶ θὰ ὑπάγω πάλιν εἰς αὐτόν. Ἡ ἀποστολὴ δὲ καὶ ἡ ἐπάνοδός μου αὐτὴ ἐγγυῶνται περὶ τοῦ ὅτι ἡ μαρτυρία μου εἶναι ἀληθής. Σεῖς ὅμως δὲν ἐλάβετε ἐνδιαφέρον νὰ μάθετε καὶ δι’ αὐτὸ δὲν ἠξεύρετε ἀπὸ ποὺ ἦλθον ἢ ποὺ θὰ ὑπάγω.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «καὶ ἐὰν ἀκόμη ἐγὼ μόνος μαρτυρῶ διὰ τὸν εὐατόν μου, ἡ μαρτυρία μου εἶναι ἀληθινή, διότι τὴν ἀλήθειαν πάντοτε λέγω καὶ διότι ἐγὼ γνωρίζω πολὺ καλά, ἀπὸ ποῦ ἦλθα καὶ ποῦ ὑπάγω. Ἦλθα ἀπὸ τὸν Πατέρα καὶ ἐπιστρέφω πρὸς τὸν Πατέρα. Σεῖς ὅμως δὲν γνωρίζετε ἀπὸ ποῦ ἔρχομαι καὶ ποῦ πηγαίνω.

Σεῖς κρίνετε κατὰ τὸ ἀνθρώπινο (Σεῖς μὲ κρίνετε ὡς ἄνθρωπο). Ἐγὼ δὲν κρίνω κανένα.

Σεῖς κρίνετε ἐπιπόλαια, σύμφωνα μὲ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τῆς ἀνθρωπίνης μου φύσεως. Ἐγὼ δὲ πρὸς τὸ παρὸν καὶ πρὸ τῆς δευτέρας μου παρουσίας δὲν καταδικάζω κανένα, ὥστε νὰ σᾶς τιμωρήσω διὰ τὴν ἀπιστίαν σας αὐτήν.

Σεῖς σχηματίζετε κρίσιν σύμφωνα μὲ τὰ ἐξωτερικὰ φαινόμενα τῆς ἀνθρωπίνης μου φύσεως. Ἐγὼ καίτοι ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κρίνω καὶ νὰ ἐπιβάλω τιμωρίας, δὲν κρίνω καὶ δὲν καταδικάζω κανένα μέχρι τῆς δευτέρας παρουσίας μου.

Ἀλλὰ καὶ ἐὰν κρίνω ἐγώ, ἡ δική μου κρίσι εἶναι ἔγκυρη, διότι δὲν εἶμαι μόνος, ἀλλ’ ἐγὼ καὶ ὁ Πατέρας ποὺ μὲ ἔστειλε.

Καὶ ἐὰν δὲ ἀναλάβω ἀπὸ τώρα τὸ ἔργον τοῦ Κριτοῦ, ἡ ἀπόφασίς μου καὶ ἡ κρίσις μου θὰ εἶναι ἀληθὴς καὶ δικαία, διότι δὲν εἶμαι μόνος, ἀλλ’ εἴμεθα ἐγὼ καὶ ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε, καὶ κρίνομεν καὶ οἱ δύο μαζί.

Καὶ ἐὰν ἀπὸ τώρα θελήσω ἐγὼ νὰ κρίνω, ἡ κρίσις μου θὰ εἶναι ἀληθινή, διότι δὲν εἶμαι ἐγὼ μόνος, ἀλλὰ εἴμεθα ἐγὼ καὶ ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε, καὶ ἡ κρίσις μας εἶναι ἀπολύτως ὀρθὴ καὶ δικαία.

Καὶ στὸ νόμο σας δὲ εἶναι γραμμένο, ὅτι δύο ἀνθρώπων ἡ μαρτυρία εἶναι ἔγκυρη.

Καὶ εἰς τὸν νόμον δέ, διὰ τὸν ὁποῖον καυχᾶσθε, ὅτι εἶναι ἰδικός σας, εἶναι γραμμένον ὅτι δύο ἀνθρώπων ἡ μαρτυρία εἶναι ἔγκυρος καὶ δύναται εἰς αὐτὴν νὰ στηριχθῇ ἀπόφασις νόμιμος καὶ ἰσχυρά.

Ἄλλωστε καὶ εἰς τὸν νόμον σας ἔχει γραφῆ, ὅτι ἡ μαρτυρία δύο ἀνθρώπων εἶναι ἀληθινὴ καὶ βάσει αὐτῆς δύναται ὁ δικαστὴς νὰ ἀποφασίσῃ.

Ἐγὼ (ὡς Υἱὸς) εἶμαι ποὺ δίνω μαρτυρία γιὰ τὸν ἑαυτό μου, ἐπίσης μαρτυρεῖ γιὰ μένα ὁ Πατέρας ποὺ μὲ ἔστειλε».

Καὶ εἰς τὴν προκειμένην περίστασιν, ἐγὼ εἶμαι ὁ ἕνας μάρτυς, ποὺ μαρτυρῷ διὰ τὸν ἑαυτόν μου, καὶ δεύτερος μάρτυς μαρτυρεῖ δι’ ἐμὲ ὁ Πατήρ, ποὺ μὲ ἔστειλεν εἰς τὸν κόσμον. Δὲν εἶναι λοιπὸν μεμονωμένη ἡ μαρτυρία μου, ἀλλὰ βασίζεται καὶ ἐπὶ τῆς μαρτυρίας τοῦ Πατρός μου.

Καὶ ἐπὶ τοῦ προκειμένου ἐγὼ εἶμαι ὁ ἔνας ποὺ μαρτυρῶ διὰ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ δι’ ἐμὲ μαρτυρεῖ καὶ ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος μὲ ἔστειλε».

Τοῦ ἔλεγαν τότε· «Ποῦ εἶναι ὁ Πατέρας σου;». Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Οὔτε ἐμένα γνωρίζετε οὔτε τὸν Πατέρα μου. Ἐὰν γνωρίζατε ἐμένα, θὰ γνωρίζατε καὶ τὸν Πατέρα μου».

Ἔλεγον λοιπὸν πρὸς αὐτόν· Ποὺ εἶναι ὁ πατήρ σου διὰ νὰ ἀκούσωμεν τὴν μαρτυρίαν του; Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Οὔτε ἐμὲ γνωρίζετε, ὅτι εἶμαι φύσει Υἱός τοῦ Θεοῦ, οὔτε τὸν Πατέρα μου. Ἐὰν ἐξ ἀρχῆς ἐδίδετε ἐμπιστοσύνην εἰς ἐμὲ καὶ διὰ τῆς συμμορφώσεώς σας πρὸς τὴν διδασκαλίαν μου εἶχατε ἐκ πείρας γνωρίσει ποῖος εἶμαι, θὰ ἐγνωρίζατε καὶ τὸν Πατέρα μου. τὸν ὁποῖον φανερώνω εἰς τοὺς πιστοὺς ἀκολούθους μου μὲ τὸ φῶς τῆς διδασκαλίας μου καὶ τὴν θείαν ζωήν μου.

Ἔλεγαν τότε πρὸς αὐτόν· «ποῦ εἶναι ὁ Πατήρ σου, διὰ τὸν ὁποῖον λέγεις ὅτι μαρτυρεῖ;» Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «οὔτε ἐμὲ ὡς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ Θεὸν γνωρίζετε οὔτε τὸν Πατέρα μου. Ἐὰν εἴχατε γνωρίσει ἐμέ, θὰ ἐγνωρίζατε καὶ τὸν Πατέρα μου, διότι ἐγὼ περὶ αὐτοῦ πολλὲς φορὲς ὡμίλησα καὶ αὐτὸν εἰς τοὺς πιστοὺς ἀκροατάς μου ἐφανέρωσα».

Αὐτοὺς τοὺς λόγους εἶπε ὁ Ἰησοῦς πλησίον τοῦ θησαυροφυλακίου τοῦ ναοῦ, διδάσκοντας στὸ ναό, καὶ κανεὶς δὲν τὸν ἔπιασε, διότι δὲν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη ἡ ὥρα του.

Αὐτούς, τοὺς τόσον σοβαροὺς καὶ τολμηροὺς λόγους, τοὺς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πλησίον τοῦ θησαυροφυλακίου τοῦ ναοῦ, διδάσκων εἰς αὐτὸν τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ. Καὶ ὅμως, μολονότι τὸ θησαυροφυλάκιον ἦτο πολὺ πλησίον τῆς αἰθούσης, ὅπου ἐδίκαζε τὸ συνέδριον, κανεὶς δὲν τὸν συνέλαβε, διότι δὲν εἶχεν ἔλθει ἀκόμη ἡ ὡρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὥρα τῆς συλλήψεως καὶ τοῦ θανάτου του.

Αὐτὰ τὰ λόγια εἶπεν ὁ Ἰησοῦς κοντὰ εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τῶν προσφορῶν καὶ βοηθημάτων, διδάσκων εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ καὶ κανεὶς δὲν συνέλαβεν αὐτόν, διότι δὲν εἶχε ἔλθει ἀκόμη ἡ προσδιωρισμένη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὥρα του.

Εἶπε δὲ πάλι σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ φεύγω καὶ θὰ μὲ ζητήσετε, ἀλλὰ γιὰ τὴν ἁμαρτία σας θὰ θανατωθῆτε (Ἔτσι συνέβη κατὰ τὶς ἐθνικὲς δοκιμασίες τῶν Ἰουδαίων). Ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, σεῖς δὲν δύνασθε νὰ ἔλθετε».

Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν κανεὶς δὲν ἐτόλμα νὰ τὸν ἐμποδίσῃ ἀπὸ τοῦ νὰ διδάσκῃ, εἶπε πάλιν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ φεύγω ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ πηγαίνω πρὸς τὸν ἐν οὐρανοῖς Πατέρα μου. Εἰς στιγμὰς δὲ ἀπελπισίας θὰ μὲ ζητήσετε ὡς Μεσσίαν καὶ λυτρωτήν σας. Λόγῳ τῆς ἀπιστίας σας ὅμως θὰ ἀποθάνετε μέσα εἰς τὴν ἁμαρτίαν σας, χωρισμένοι ἐντελῶς ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐκεῖ ποὺ πηγαίνω ἐγώ, σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔλθετε, διὰ νὰ εὔρετε πλησίον μου τὴν σωτηρίαν σας.

Εἶπε, λοιπόν, πάλιν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ πηγαίνω πρὸς τὸν Πατέρα μου, ἀφοῦ τελειώσω τὸ ἔργον μου, καὶ θὰ μὲ ἀναζητήσετε ὡς Σωτῆρα σας, ὅταν αἱ συμφοραὶ ἐπιπέσουν ἐναντίον σας, ἀλλὰ διὰ τὴν ἀπιστίαν σας θὰ ἀποθάνετε ζυμωμένοι μὲ τὴν ἁμαρτίαν σας. Δι’ αὐτὸ καὶ ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, δὲν ἠμπορεῖτε σεῖς νὰ ἔλθετε».

Ἔλεγαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «Μήπως θὰ αὐτοκτονήσῃ, καὶ γι’ αὐτὸ λέγει, “Ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, σεῖς δὲν δύνασθε νὰ ἔλθετε”;».

Ἔλεγον λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι· Μήπως αὐτοκτονήσῃ καὶ θανατώσῃ μόνος του τὸν ἑαυτόν του; Διότι λέγει, ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔλθετε. Ὡρισμένως δέ, ἐὰν σκέπτεται νὰ αὐτοκτονήση, ἡμεῖς δὲν θὰ τὸν ἀκολουθήσωμεν ποτὲ εἰς τὸν Ἅδην.

Ἔλεγαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «μήπως θανατώσῃ μόνος του τὸν εὐατόν του; Διότι λέγει, ὅτι ὅπου ἐγὼ πηγαίνω, σεῖς δὲν ἠμπορεῖτε νὰ ἔλθετε».

Τοὺς εἶπε τότε· «Σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὴ γῆ, ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ τὸν οὐρανό· σεῖς εἶσθε ἀπ’ αὐτὸ τὸν κόσμο, ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀπ’ αὐτὸ τὸν κόσμο.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὰ κάτω, ἀπὸ τὴν γῆν, καὶ εἶσθε κυριευμένοι ἀπὸ γηΐνας σκέψεις καὶ ἐλατήρια. Ἐγὼ εἶμαι ἀπὸ τὰ ἐπάνω, ἀπὸ τὸν οὐρανόν, μὲ φρονήματα καὶ σκέψεις ἐντελῶς ἀντίθετα ἀπὸ τὰ ἰδικά σας. Σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὸν μάταιον καὶ ἁμαρτωλὸν αὐτὸν κόσμον, διότι κατέχεσθε ἀπὸ τὰ σαρκικὰ φρονήματα τῶν μακρὰν τοῦ Θεοῦ ἀνθρώπων. Ἐγὼ δὲν εἶμαι ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν. Πῶς λοιπὸν εἶναι δυνατὸν νὰ μὴ χωρισθῶμεν διὰ παντός;

Καὶ εἶπεν πρὸς αὐτούς· «σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὰ κάτω, ἀπὸ τὴν γῆν καὶ ἔχετε γήϊνα καὶ ὑλικὰ φρονήματα καὶ ἐλατήρια. Ἐγὼ ὅμως εἶμαι ἐκ τῶν ἄνω, ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μὲ οὐράνιον πνευματικὸν πλοῦτον. Σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὸν ἁμαρτωλὸν τοῦτον κόσμον, ποὺ ζῇ μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν. Ἐνῶ ἐγώ, καίτοι ζῶ τώρα εἰς τὸν κόσμον, δὲν προέρχομαι ἀπὸ τὸν κόσμον τοῦτον.

Σᾶς εἶπα δέ, ὅτι θὰ θανατωθῆτε γιὰ τὶς ἁμαρτίες σας. Ναί, ἐὰν δὲν πιστεύσετε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι, θὰ θανατωθῆτε γιὰ τὶς ἁμαρτίες σας».

Ἀφοῦ λοιπὸν εἶσθε ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, σᾶς εἶπα, ὅτι θὰ ἀποθάνετε βυθισμένοι εἰς τὰς ἁμαρτίας σας. Διότι, ἐὰν δὲν πιστεύσετε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ μόνος καὶ πραγματικὸς Σωτήρ, θὰ ἀποθάνετε θαμμένοι εἰς τὰς ἁμαρτίας σας.

Δι’ αὐτὸ καὶ σᾶς εἶπα ὅτι θὰ ἀποθάνετε ζυμωμένοι μὲ τὰς ἁμαρτίας σας, διότι εἶσθε, καὶ ἐπιμένετε νὰ εἶσθε, ἄνθρωποι τοῦ ἁμαρτωλοῦ τούτου κόσμου. Ἐὰν δὲ δὲν πιστεύσετε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Μεσσίας, ὁ ἀληθινὸς καὶ μοναδικὸς Σωτήρ, θὰ ἀποθάνετε βυθισμένοι εἰς τὰς ἁμαρτίας σας».

Τοῦ εἶπαν τότε· «Ποιός εἶσαι σύ;». Καὶ ὁ Ἰησοῦς, τοὺς εἶπε· «Ἀκριβῶς εἶμαι ὅ,τι καὶ σᾶς λέγω.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς βεβαιώσεως αὐτῆς τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ ἔλεγαν ἐκεῖνοι: Καὶ ποῖος εἶσαι σύ, ὥστε χωρὶς σὲ νὰ εἶναι ἀδύνατον νὰ σωθῶμεν; Καὶ εἰς ἀπάντησιν ὁ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἀκριβῶς καὶ ἐξ ὁλοκλήρου εἶμαι ἐκεῖνο, ποὺ σᾶς λέγω τώρα.

Εἶπαν τότε πρὸς αὐτόν· «ποῖος εἶσαι σύ, ποὺ ἰσχυρίζεσαι ὅτι χωρὶς σὲ δὲν ἠμποροῦμεν νὰ σωθῶμεν;» Καὶ ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «εἶμαι ὅ,τι εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς καὶ συνεχῶς λέγω πρὸς σᾶς.

Πολλὰ ἔχω νὰ πῶ γιὰ σᾶς καὶ νὰ κρίνω. Ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε, λέγει τὴν ἀλήθεια, καὶ ἐγὼ αὐτά, ποὺ ἄκουσα ἀπ’ αὐτόν, αὐτὰ λέγω στὸν κόσμο».

Καὶ διὰ νὰ ἐπανέλθω εἰς τὴν σειρὰν τῶν λόγων μου, σᾶς προσθέτω, ὅτι ἔχω ἀκόμη πολλὰ νὰ εἰπῶ διὰ σᾶς καὶ νὰ σᾶς κατακρίνω δι’ αὐτά. Καὶ δὲν θὰ δεχθῆτε μὲν σεῖς ὡς ἀληθῆ καὶ δικαίαν τὴν κρίσιν μου. Ἀλλ’ ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἔστειλεν, εἶναι ἀληθής, καὶ δὲν πλανᾶται, οὔτε ψεύδεται ποτέ. Καὶ ἐγὼ ἐκεῖνα, ποὺ ἤκουσα ἀπὸ αὐτόν, αὐτὰ λέγω εἰς τὸν κόσμον, καὶ συνεπῶς ὅσα λέγω, εἶναι δίκαια καὶ ἀληθῆ.

Πολλὰ ἀκόμη ἔχω νὰ πῶ διὰ σᾶς καὶ νὰ σᾶς κρίνῳ, δὲν θὰ τὰ δεχθῆτε ὅμως. Ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ μὲ ἔστειλε, εἶναι ἀπολύτως ἀληθινός, καὶ ἐγὼ ὅσα ἤκουσα ἀπὸ αὐτόν, αὐτὰ ἀκριβῶς λέγω εἰς τὸν κόσμον, πάντοτε δηλαδὴ ἀληθινὰ καὶ δίκαια».

Δὲν κατάλαβαν, ὅτι τοὺς μιλοῦσε γιὰ τὸν Πατέρα.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως δὲν ἐκατάλαβαν, ὅτι τοὺς ἔλεγε διὰ τὸν Πατέρα του καὶ διὰ τὴν ἰδιαιτέραν σχέσιν καὶ κοινωνίαν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ὡς ἄνθρωπος διετέλει πρὸς αὐτόν.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως δὲν ἀντελήφθησαν ὅτι τοὺς ἔκανε λόγον διὰ τὸν οὐράνιον Πατέρα του.

Τοὺς εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Ὅταν θὰ ὑψώσετε (ἐπάνω στὸ σταυρὸ) τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου, τότε θὰ καταλάβετε, ὅτι ἐγὼ εἶμαι, καὶ ἀφ’ ἑαυτοῦ δὲν κάνω τίποτε, ἀλλὰ καθὼς μὲ δίδαξε ὁ Πατέρας μου, αὐτὰ κηρύττω.

Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ὅταν ὑψώσετε ἐπὶ τοῦ σταυροῦ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, τότε θὰ μάθετε ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ μόνος Σωτήρ, καὶ ὅτι τίποτε ἀπολύτως δὲν κάμνω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ συμφωνῶ ἀπολύτως πρὸς τὸν Πατέρα μου. Καὶ διὰ νὰ σᾶς ὁμιλήσω σύμφωνα μὲ ἐκεῖνα, ποὺ συμβαίνουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ὥστε νὰ μὲ καταλάβετε καλύτερα, σᾶς προσθέτω: Καθὼς μὲ ἐδίδαξεν ὁ Πατήρ μου, ἔτσι ὁμιλῶ καὶ αὐτὰ ἀκριβῶς λέγω.

Εἶπε τότε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ὅταν ὑψώσετε ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, τότε θὰ μάθετε ὅτι εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Σωτὴρ τοῦ κόσμου καὶ ὅτι ἀπὸ τὸν εὐατόν μου ἐγὼ δὲν κάνω τίποτε ἀπολύτως, ἀλλὰ ὅπως μὲ ἐδίδαξε ὁ Πατήρ μου, αὐτὰ ἀκριβῶς λέγω.

Αὐτὸς δέ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀπέστειλε, εἶναι μαζί μου. Δὲν μὲ ἄφησε μόνον ὁ Πατέρας, διότι ἐγὼ πάντοτε κάνω τὰ ἀρεστὰ σ’ αὐτόν».

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔστειλεν, εἶναι μαζί μου. Δὲν μὲ ἀφῆκε ποτὲ μοναχὸν ὁ Πατήρ, διότι ἐγὼ πράττω πάντοτε ἐκεῖνα, ποὺ τοῦ ἀρέσουν, καὶ δι’ αὐτὸ διατηρῶ ἀδιάσπαστον πάντοτε καὶ πολὺ στενὴν τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ σχέσιν πρὸς τὸν Πατέρα μου.

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ μὲ ἔστειλε, εἶναι μαζῆ μου. Δὲν μὲ ἀφῆκε ποτὲ μόνον ὁ Πατήρ, ἀλλὰ ἔχει συνεχῆ καὶ ἀδιατάρακτον ἐπικοινωνίαν μὲ ἐμέ, διότι ἐγὼ πράττω πάντοτε αὐτά ποὺ τοῦ εἶναι εὐάρεστα».

Ὅταν ἔλεγε αὐτά, πολλοὶ πίστευσαν σ’ αὐτόν.

Ὅταν δὲ ἔλεγε αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας.

Ἐνῶ δὲ ἐδίδασκεν αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, πολλοὶ ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν.

Ἔλεγε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ πίστευσαν σ’ αὐτόν· «Ἐὰν σεῖς μείνετε σταθεροὶ στὴ δική μου διδασκαλία, πραγματικῶς εἶσθε μαθηταί μου,

Διὰ νὰ καταστήσῃ λοιπὸν βαθυτέραν καὶ στερεωτέραν τὴν πίστιν των ὁ Ἰησοῦς, ἔλεγε πρὸς τοὺς Ἰουδαίους αὐτούς, οἱ ὁποῖοι εἶχον πιστεύσει εἰς αὐτόν· Ἐὰν σεῖς μείνετε στερεοὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν μου καὶ συμμορφώσετε τὴν συμπεριφορὰν καὶ τὴν ζωήν σας πρὸς αὐτήν, εἶσθε πράγματι καὶ ἀληθινοὶ μαθηταί μου.

Πρὸς αὐτούς, λοιπόν, τοὺς Ἰουδαίους ποὺ εἶχαν πιστεύσει, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τὰ ἐξῆς· «ἐὰν σεῖς μείνετε ἀκλόνητοι εἰς τὴν διδασκαλίαν μου καὶ τὴν ἐφαρμόζετε εἰς τὴν ζωήν σας, τότε θὰ εἶσθε ἀληθινοὶ μαθηταί μου

καὶ θὰ γνωρίσετε ἐκ πείρας τὴν ἀλήθεια, καὶ ἡ ἀλήθεια θὰ σᾶς ἐλευθερώσῃ».

Καὶ καθ’ ὅσον θὰ ζῆτε αὐτά, ποὺ σᾶς διδάσκω, θὰ μάθετε πειραματικῶς τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια θὰ σᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν δουλείαν τῆς ἁμαρτίας.

καὶ θὰ γνωρίσετε, ὄχι μόνον ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν μου, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικήν σας πεῖραν, τὴν ἀλήθειαν καὶ ἡ ἀλήθεια θὰ σᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν τυραννίαν καὶ τὸν θάνατον, ποὺ φέρνει ἡ ἁμαρτία».

Τοῦ εἶπαν· «Εἴμεθα ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ καὶ δὲν γίναμε δοῦλοι ποτὲ σὲ κανένα. Πῶς σὺ λέγεις, “Θὰ γίνετε ἐλεύθεροι”;».

Ἀπεκρίθησαν εἰς αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι, οἱ ὁποῖοι ὑπὸ τὸ κράτος τῆς παραφορᾶς των ἐλησμόνησαν τὴν δουλείαν τῆς Αἰγύπτου καὶ τῆς Βαβυλῶνος, καθὼς καὶ τὸν ρωμαϊκὸν ζυγόν· Εἴμεθα ἀπόγονοι καὶ κληρονόμοι τοῦ Ἀβραάμ, προωρισμένοι νὰ κατακτήσωμεν ὁλόκληρον τὸν κόσμον καὶ δὲν ἐγίναμεν ποτὲ ἕως τώρα δοῦλοι εἰς κανένα, ἀλλὰ μόνον κυβερνήτην καὶ Κύριόν μας ἔχομεν τὸν Θεόν. Πῶς σὺ λέγεις, ὅτι θὰ γίνετε ἐλεύθεροι;

Ἐκεῖνοι δὲν ἐνόησαν τὰ λόγια του, ἐνόμισαν ὅτι τοὺς ἀποκαλεῖ δούλους ξένων κατακτητῶν, καὶ μὲ ἔξαψιν εἶπον· «ἡμεῖς εἴμεθα ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραὰμ προωρισμένοι νὰ κατακτήσωμεν τὸν κόσμον καὶ ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἐγίναμεν δοῦλοι εἰς κανένα. Πῶς, λοιπόν, σὺ λέγεις ὅτι θὰ γίνετε ἐλεύθεροι;» (Καὶ ἔλεγον αὐτὰ λησμονοῦντες ὅτι τὸ ἔθνος των εἰς πολλοὺς κατακτητὰς εἶχεν ὑποδουλωθῆ, ὅπως καὶ τώρα εἰς τοὺς Ρωμαίους).

Τοὺς ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι καθένας, ποὺ κάνει τὴν ἁμαρτία, εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας.

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Σᾶς διαβεβαιῶ κατηγορηματικῶς, ὅτι καθένας, ποὺ συστηματικῶς ἐπιμένει νὰ κάνῃ τὴν ἁμαρτίαν καὶ δὲν μετανοεῖ διὰ νὰ ἐγκολπωθῇ τὴν ἀλήθειαν, εἶναι δοῦλος καὶ αἰχμάλωτος τῆς ἁμαρτίας.

Τοὺς ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι καθένας, ποὺ πράττει τὴν ἁμαρτίαν καὶ μένει ἀμετανόητος εἰς τὴν ἁμαρτίαν, εἶναι δοῦλος τῆς ἁμαρτίας.

Ὁ δὲ δοῦλος δὲν ἔχει μονιμότητα καὶ κυριότητα (ἢ δὲν ἰσχύει) στὸ σπίτι. Ὁ υἱὸς ἔχει μονιμότητα καὶ κυριότητα (ἢ ἰσχύει).

Ὁ δοῦλος δὲ δὲν παραμένει ὡς κληρονόμος καὶ παντοτεινὸς κάτοχος εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ κυρίου, διότι δὲν ἔχει δικαιώματα εἰς αὐτήν, καὶ ἐκδιώκεται ἐκ ταύτης, ὅταν καταστῇ ἀνεπιθύμητος. Τουναντίον ὁ υἱός, ἐπειδὴ κληρονομεῖ ὅλα τὰ δικαιώματα τοῦ πατρός του, μένει παντοτεινὰ εἰς τὴν οἰκίαν.

Ὁ δὲ δοῦλος δὲν μένει εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ κυρίου του, κληρονόμος καὶ ἰδιοκτήτης. Ὁ Υἱὸς ὅμως μένει πάντοτε εἰς τὴν οἰκίαν, διότι ἔχει κληρονομικῶς ἀπὸ τὸν πατέρα του αὐτὰ τὰ δικαιώματα.

Ἐὰν λοιπὸν ὁ Υἱὸς σᾶς ἐλευθερώσῃ, ὄντως θὰ εἶσθε ἐλεύθεροι».

Ἐὰν λοιπὸν ὁ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ σᾶς δώσῃ τὴν ἐλευθερίαν, τότε θὰ εἶσθε πράγματι ἐλεύθεροι καὶ θὰ ἀποκτήσετε τὴν ἀληθινὴν ἐλευθερίαν τῆς ψυχῆς.

Ἐὰν λοιπὸν ὁ σαρκωθεὶς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ σᾶς ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, τότε πράγματι θὰ εἶσθε ἐλεύθεροι.

«Ξέρω, ὅτι εἶσθε ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ, ἀλλὰ ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, διότι ὁ ἰδικός μου λόγος δὲν χωρεῖ μέσα σας.

Γνωρίζω, ὅτι κατὰ τὴν σαρκικὴν καταγωγὴν εἶσθε ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ. Παρὰ ταῦτα ὅμως, ἐπειδὴ δὲν ὁμοιάζετε κατὰ τὴν ἀρετὴν πρὸς τὸν Ἀβραάμ, δὲν εἶσθε ἐλεύθερα τέκνα του, ἀλλ’ εἶσθε δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας. Καὶ ἀπόδειξις τούτου εἶναι, ὅτι ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, μόνον καὶ μόνον διότι ὁ λόγος μου καὶ ἡ διδασκαλία μου δὲν εἰσχωρεῖ καὶ δὲν ἔχει τόπον μέσα σας.

Γνωρίζω ὅτι εἶσθε ἀπόγονοι τοῦ Ἀβραάμ. Ἀλλὰ δὲν τοῦ ὁμοιάζετε καὶ ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, διότι ἡ διδασκαλία μου δὲν εἰσχωρεῖ εἰς τὴν ψυχήν σας, ποὺ εἶναι δούλη τῆς ἁμαρτίας.

Ἑγὼ διδάσκω αὐτό, ποὺ εἶδα στὸν Πατέρα μου· καὶ σεῖς δὲ κάνετε αὐτό, ποὺ εἴδατε στὸν πατέρα σας».

Ἐγὼ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχω ἴδει καὶ ἔμαθα μὲ πλήρη βεβαιότητα πλησίον τοῦ ἐν οὐρανοῖς Πατρός μου, αὐτὸ καὶ μόνον λέγω. Καὶ σεῖς πάλιν ἐκεῖνο, ποὺ ἐμάθατε ἀπὸ τὸν πατέρα σας διάβολον, αὐτὸ πράττετε. Πῶς εἶναι λοιπὸν δυνατὸν ὁ λόγος τοῦ Πατρός μου νὰ εἰσχωρήσῃ καὶ νὰ εὕρῃ θέσιν μέσα σας;

Ἐγὼ ἐκεῖνο ποὺ ἔχω ἰδεῖ πλησίον τοῦ οὐρανίου Πατρός μου αὐτὸ καὶ διδάσκω. Καὶ σεῖς αὐτὸ ποὺ εἴδατε καὶ ἐμάθατε πλησίον τοῦ πατρός σας, τὸν ὁποῖον δὲν θέλω νὰ ὀνομάσω, αὐτὸ κάνετε».

Τοῦ εἶπαν τότε· «Ὁ δικός μας πατέρας εἶναι ὁ Ἀβραάμ». Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ἐὰν ἤσασθε τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, θὰ κάνατε τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραάμ.

Ἀπεκρίθησαν καὶ τοῦ εἶπαν· Ὁ πατήρ μας εἶναι ὁ Ἀβραάμ, καὶ κανένας ἄλλος. Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν ἤσασθε τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, θὰ τοῦ ὠμοιάζατε καὶ εἰς τὴν ἀρετὴν καὶ θὰ ἐκάνατε τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραάμ.

Ἀπεκρίθησαν καὶ τοῦ εἶπαν· «ὁ πατὴρ μας εἶναι ὁ Ἀβραὰμ καὶ ὄχι ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον ὑπονοεῖς σύ». Εἶπαν εἰς αὐτούς· «ἐὰν πράγματι ἤσασθε τέκνα τοῦ Ἀβραάμ, θὰ ἐκάνατε τὰ ἔργα τοῦ Ἀβραάμ.

Ἀλλὰ τώρα ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, ἄνθρωπο ποὺ σᾶς κήρυξα τὸ καλό, ποὺ ἄκουσα ἀπὸ τὸ Θεό. Τέτοιο πρᾶγμα ὁ Ἀβραὰμ δὲν ἔκανε.

Τώρα ὅμως σεῖς θέλετε νὰ μὲ θανατώσετε, ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος εἶπα εἰς σᾶς τὴν ἀλήθειαν. Ποίαν δὲ ἀλήθειαν; Αὐτὴν τὴν ὁποίαν ἤκουσα ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὸ ἔγκλημα αὐτὸ δὲν τὸ ἔκαμεν ὁ Ἀβραάμ.

Τώρα δὲ ζητεῖτε νὰ μὲ φονεύσετε, ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος σᾶς εἶπα τὴν ἀλήθειαν, ποὺ ἔχω ἀκούσει ἀπὸ τὸν Θεόν. Αὐτὸ τὸ ἐγκληματικὸν ἔργον ὁ Ἀβραὰμ δὲν τὸ ἔκανε.

Σεῖς κάνετε τὰ ἔργα τοῦ πατέρα σας». Τοῦ εἶπαν τότε· «Ἐμεῖς δὲν γεννηθήκαμε ἀπὸ πορνεία. Ἐμεῖς (ὅλοι) ἕνα πατέρα ἔχουμε, τὸ Θεό».

Σεῖς πράττετε τὰ ἔργα τοῦ πατρός σας, τὸν ὁποῖον ἀποφεύγω νὰ κατονομάσω. Κατόπιν λοιπὸν τῆς κατηγορίας ταύτης τοῦ Κυρίου, εἶπαν πρὸς αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι· Ἡμεῖς δὲν ἔχομεν γεννηθῆ ἀπὸ ἀθέμιτον καὶ πορνικὴν ἐπιμιξίαν μὲ εἰδωλολάτρας, ὥστε νὰ ἔχῃ νοθευθῇ ἡ καταγωγή μας ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ. Δὲν ἀνήκομεν εἰς τὴν οἰκογένειαν τοῦ σατανᾶ, τοὺς εἰδωλολάτρας, ἀλλ’ ἀνήκομεν εἰς τὸν ἐκ τοῦ Ἀβραὰμ καταγόμενον λαὸν τοῦ Θεοῦ. Ἕνα πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν.

Σεῖς πράττετε τὰ ἔργα τοῦ πατρός σας, δηλαδὴ τοῦ διαβόλου». Εἶπαν τότε εἰς αὐτόν· «ἡμεῖς δὲν ἔχομεν γεννηθῇ ἀπὸ παράνομον ἐπιμιξίαν μὲ τοὺς εἰδωλολάτρας. Δὲν ἔχομεν πατέρα τὸν διάβολον. Ἕνα πατέρα ἔχομεν, τὸν Θεόν».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ἐὰν ἦταν πατέρας σας ὁ Θεός, θὰ μὲ ἀγαπούσατε. Διότι ἐγὼ ἀπὸ τὸ Θεὸ προῆλθα καὶ ἔχω ἔλθει. Ναί, δὲν ἔχω ἔλθει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ἐκεῖνος μὲ ἀπέστειλε.

Εἰς ἀπάντησιν λοιπὸν τῆς καυχησιολογίας των ταύτης εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν ὁ Θεὸς ἦτο πατέρας σας, θὰ εἴχατε ἀγάπην καὶ εἰς ἐμέ, διότι ἐγὼ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἐβγῆκα διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεώς μου καὶ ἔχω ἔλθει μεταξύ σας. Ναί· εἶμαι ἐν μέσῳ ὑμῶν ὡς πρέσβυς ἀντιπροσωπεύων τὸν Θεόν· διότι καὶ εἰς τὸν κόσμον, ποὺ ἦλθα, δὲν ἔχω ἔλθει ἀπὸ τὸν ἑαυτόν μου, ἀλλὰ μὲ ἀπέστειλεν ἐκεῖνος.

Ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ἐὰν πράγματι ὁ Θεὸς ἦτο πατήρ σας, θὰ ἀγαπούσατε ἐμέ· διότι ἐγὼ ἔχω προέλθει ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔχω ἔλθει εἰς σᾶς μὲ τὴν ἐνανθρώπησίν μου. Διότι καὶ εἰς τὸν κόσμον δὲν ἦλθα ἀπὸ τὸν εὐατόν μου, ἀλλὰ μὲ ἔστειλεν Ἐκεῖνος.

Γιατί δὲν παραδέχεσθε τὸ λόγο μου; Διότι δὲν δύνασθε νὰ ὑπακούετε στὸ λόγο μου.

Διατί δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν ἐκτιμᾶτε ἐκεῖνο, ποὺ σᾶς λέγω μὲ τὴν διδασκαλίαν μου καὶ τὸ κήρυγμά μου; Θὰ σᾶς εἶπω ἐγὼ τὴν αἰτίαν. Δὲν ἐννοεῖτε τὴν διδασκαλίαν μου, διότι ἕνεκα τῆς κακίας καὶ διαφθορᾶς τῶν ψυχῶν σας δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὴν παρακολουθῆτε μὲ ἐνδιαφέρον καὶ εὐλάβειαν.

Διατί δὲ δὲν κατανοεῖτε καὶ δὲν δέχεσθε τὴν διδασκαλίαν μου; Διότι, σᾶς τὸ λέγω ἐγώ, δὲν ἠμπορεῖτε λόγῳ τῆς ἁμαρτωλότητός σας νὰ ἀκούετε μὲ ἠρεμίαν καὶ μὲ εὐλάβειαν τὰ λόγια μου.

Σεῖς εἶσθε ἀπὸ τὸν πατέρα τὸν Διάβολο, καὶ θέλετε νὰ κάνετε τὶς ἐπιθυμίες τοῦ πατέρα σας. Ἐκεῖνος ὑπῆρξε ὁ πρῶτος ἀνθρωποκτόνος, καὶ δὲν στέκεται στὸ καλό, διότι δὲν ὑπάρχει καλὸ σ’ αὐτόν. Ὅταν λαλῇ τὸ κακό, ἐξ ἰδίων λαλεῖ, διότι εἶναι κακός, καὶ ὁ πατέρας αὐτοῦ (τοῦ κακοῦ).

Σεῖς, οἱ ὁποῖοι καυχᾶσθε ὅτι εἶσθε τέκνα τοῦ Θεοῦ, πατέρα, ἀπὸ τὸν ὁποῖον κατάγεσθε καὶ τοῦ ὁποίου τὸν χαρακτῆρα καὶ τὰ ἰδιώματα ἐκληρονομήσατε, ἔχετε τὸν διάβολον καὶ τὰς ἁμαρτωλὰς καὶ φονικὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατέρα σας αὐτοῦ θέλετε καὶ εἶσθε ἀποφασισμένοι νὰ πράττετε. Ἐκεῖνος ἀπ’ ἀρχῆς τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου ἦτο φονέας τοῦ ἀνθρώπου, καὶ μὲ τὸ ψεῦδος του παρέσυρεν αὐτὸν εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον. Καὶ δὲν στέκεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, διότι δὲν ὑπάρχει μέσα του πόθος πρὸς αὐτὴν καὶ διάθεσις νὰ εἴπῃ κάποτε τὴν ἀλήθειαν. Ὅταν λαλῇ τὸ ψεῦδος, τὸ βγάζει ἀπὸ μέσα του καὶ τὸ λέγει, διότι εἶναι ψεύστης καὶ πατέρας τοῦ ψεύδους, ὁ πρῶτος ἐπινοητὴς καὶ ὁ κύριος ὑποβολεὺς αὐτοῦ.

Σεῖς ἔχετε πατέρα τὸν διάβολον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον καὶ κατάγεσθε καὶ θέλετε νὰ ἐκτελῆτε τὰς πονηρὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρός σας. Ἐκεῖνος ἀπὸ τὴν ἀρχὴν τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρώπου ἦτο ἀνθρωποκτόνος καὶ ποτὲ δὲν ἔχει σταθῇ οὔτε καὶ στέκεται εἰς τὴν ἀλήθειαν, διότι δὲν ὑπάρχει μέσα του, οὔτε ἀλήθεια οὔτε ἐπιθυμία διὰ τὴν ἀλήθειαν. Ὅταν λέγῃ τὸ ψεῦδος, τὸ ἀνασύρει καὶ τὸ λέγει ἀπὸ τὸν εὐατόν του, διότι εἶναι ψεύτης, καὶ ὁ πατὴρ καὶ ὁ ἐφευρέτης τοῦ ψεύδους.

Ἐγὼ δὲ ἂν καὶ διδάσκω τὸ καλό, δὲν πιστεύετε σ’ ἐμένα.

Ἐγὼ ὅμως εἶμαι τὸ στόμα τῆς ἀληθείας καὶ διότι λέγω τὴν ἀλήθειαν, δι’ αὐτὸ σεῖς, ποὺ εἶσθε τέκνα τοῦ ψεύστου διαβόλου, δὲν μὲ πιστεύετε.

Ἐγὼ ὅμως λέγω πάντοτε τὴν ἀλήθειαν, καὶ ἐν τούτοις σεῖς δὲν μὲ πιστεύετε, διότι ἀκριβῶς σεῖς εἶσθε τέκνα τοῦ ψεύτου διαβόλου.

Ποιός ἀπὸ σᾶς δύναται νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι διδάσκω κάτι ἁμαρτωλό; Καὶ ἀφοῦ διδάσκω τὸ καλό, γιατὶ σεῖς δὲν πιστεύετε σὲ μένα;

Ποῖος ἀπὸ σᾶς ἠμπορεῖ ἐξετάζων καὶ ἐλέγχων τὴν ζωήν μου νὰ ἀποδείξῃ, ὅτι ὑπέπεσα ἔστω καὶ εἰς κάποιαν παραμικρὰν ἁμαρτίαν; Κανείς. Καὶ συνεπῶς οὔτε ὡς ψεύστην ἠμπορεῖτε νὰ μὲ κατηγορήσετε. Ἀλλ’ ἐὰν λέγω πάντοτε τὴν ἀλήθειαν, διατί σεῖς δὲν μὲ πιστεύετε;

Ποῖος ἀπὸ σᾶς εἶναι δυνατὸν νὰ μὲ ἐλέγξῃ ἔστω καὶ διὰ τὴν παραμικροτέραν ἁμαρτίαν; Ἐὰν δὲ ἐγώ, καθὸ ἀναμάρτητος, λέγω πάντοτε τὴν ἀλήθειαν, διατί σεῖς δὲν μὲ πιστεύετε;

Αὐτός, ποὺ εἶναι ἀπὸ τὸ Θεό, παραδέχεται τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Γι’ αὐτὸ σεῖς δὲν παραδέχεσθε, διότι δὲν εἶσθε ἀπὸ τὸ Θεό».

Ἐκεῖνος ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἀπέκτησε διὰ τῆς ἀσκήσεως τῆς ἀρετῆς πραγματικὴν συγγένειαν πρὸς τὸν Θεόν, ἀκούει μὲ προσοχὴν καὶ ἐνδιαφέρον τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐγκολπώνεται αὐτούς. Δι’ αὐτὸ σεῖς ἀδιαφορεῖτε καὶ δὲν ἀκούετε τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ, διότι ἡθικῶς δὲν κατάγεσθε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ δὲν ἔχετε πραγματικὴν συγγένειαν πρὸς αὐτόν.

Ἐκεῖνος ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀκούει μὲ προσοχὴν καὶ εὐλάβειαν τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ· διὰ τοῦτο σεῖς δὲν δίδετε σημασίαν εἰς τοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ, διότι δὲν εἶσθε ἀπὸ τὸν Θεόν».

Τοῦ εἶπαν δὲ τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «Καλὰ δὲν λέγουμε ἐμεῖς, ὅτι σὺ εἶσαι Σαμαρείτης καὶ ἔχεις δαιμόνιο;».

Ὕστερα λοιπὸν ἀπὸ τὸν ἔλεγχον αὐτὸν ἀπεκρίθησαν οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τοῦ εἶπαν· Ἀφοῦ τόσον περιφρονητικὰ ἐκφράζεσαι διὰ τοὺς Ἰσραηλίτας, καλὰ δὲν λέγομεν ἡμεῖς ὅτι εἶσαι Σαμαρείτης καὶ ὅτι ἔχεις δαιμόνιον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐμπνέεσαι τὴν τρελλὴν αὐτὴν ἰδέαν, ποὺ ἔχεις διὰ τὸν ἑαυτόν σου;

Ὠργισμένοι, διότι ἐθεώρησαν αὐτὰ ὕβριν ἐναντίον των οἱ Ἰουδαῖοι, ἀπήντησαν καὶ τοῦ εἶπαν· «καλὰ δὲν λέγομεν ἡμεῖς, ὅτι εἶσαι Σαμαρείτης, δηλαδὴ ἐχθρὸς τῶν Ἰουδαίων, καὶ ὅτι ἔχεις δαιμόνιον, ποῦ σὲ κινεῖ νὰ λέγῃς αὐτὰς τὰς ὕβρεις ἐναντίον μας;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ δαιμόνιο δὲν ἔχω, ἀλλὰ τιμῶ τὸν Πατέρα μου, ἐνῷ σεῖς μὲ ὑβρίζετε.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Ἐγὼ δὲν ἔχω δαιμόνιον καὶ δὲν σᾶς ὁμιλῶ ἀπὸ μῖσος ἢ διατάραξιν φρενῶν ἐκ διαβολικῆς ἐπιδράσεως προερχομένην, ἀλλ’ ὅταν σᾶς λέγω, ὅτι δὲν ἔχετε πατέρα τὸν Θεόν, τιμῶ τὸν Πατέρα μου, διὰ τὸν ὁποῖον θὰ ἦτο ἐντροπὴ καὶ ὕβρις νὰ ἔχῃ τέτοια παιδιά. Ἀλλὰ σεῖς, ἀντὶ νὰ δεχθῆτε τὴν τιμητικὴν αὐτὴν διὰ τὸν Πατέρα μου μαρτυρίαν καὶ να διορθωθῆτε, μὲ ἀτιμάζετε καὶ μὲ ὑβρίζετε.

«Ἐγὼ δὲν ἔχω δαιμόνιον, ἀλλὰ μὲ ὅσα λέγω καὶ πράττω, τιμῶ τὸν Πατέρα μου καὶ σεῖς ἀντὶ νὰ δεχθῆτε ὅσα διὰ τὸν Πατέρα λέγω, μὲ ἐξευτελίζετε καὶ μὲ ὑβρίζετε,

Δὲν ζητῶ δὲ ἐγὼ τὴ δόξα μου. Ὑπάρχει ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος ζητεῖ καὶ δικαιώνει.

Ἐγὼ ὅμως δὲν ζητῶ νὰ δοξάσω τὸν ἑαυτόν μου καὶ δι’ αὐτὸ δὲν μὲ μέλει, ἐὰν μὲ ἀτιμάζετε. Ὑπάρχει ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος ζητεῖ τὴν δόξαν μου καὶ θὰ κάμῃ αὐτὸς τὴν κρίσιν μεταξὺ ἐμοῦ καὶ τῆς ἰδικῆς σας ἀπιστίας καὶ τυφλότητος.

Δὲν δίδω ὅμως σημασίαν εἰς τὰς ὕβρεις σας, διότι ἐγὼ δὲν ζητῶ νὰ δοξασθῶ ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων. Ὑπάρχει ὁ Πατήρ, ὁ ὁποῖος θέλει καὶ ζητεῖ νὰ μὲ δοξάσῃ καὶ ὁ ὁποῖος θὰ κρίνῃ ἀνάμεσα εἰς ἐμὲ καὶ εἰς σᾶς.

Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐὰν κανεὶς τηρήσῃ τὸ λόγο μου, δὲν θὰ ἰδῇ θάνατο ποτέ».

Κατηγορηματικῶς σᾶς βεβαιῶ ὅτι, ἐὰν κανεὶς φυλάξῃ καὶ ἐφαρμόσῃ εἰς τὴν ζωήν του τὸν λόγον μου, δὲν θὰ ἴδῃ ποτὲ μὲ τὰ μάτια του τὸν πνευματικὸν καὶ αἰώνιον θάνατον, ποὺ χωρίζει διαπαντὸς τὸν ἄνθρωπον ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ τὸν καταδικάζει εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὅποιος ἐφαρμόσει τὰ λόγια μου εἰς τὴν ζωήν του, δὲν θὰ ἀντικρύσῃ ποτὲ τὸν αἰώνιον πνευματικὸν θάνατον - δηλαδὴ τὸν χωρισμόν του ἀπὸ τὸν Θεόν - τὴν αἰωνίαν κόλασιν».

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «Τώρα ἔχουμε πεισθῇ, ὅτι ἔχεις δαιμόνιο. Ὁ Ἀβραὰμ πέθανε καὶ οἱ προφῆτες. Καὶ σὺ λέγεις, “Ἐὰν κανεὶς τηρήσῃ τὸ λόγο μου, δὲν θὰ γευθῇ θάνατο ποτέ”;

Κατόπιν λοιπὸν τῆς νέας ταύτης διακηρύξεως τοῦ Ἰησοῦ, τοῦ εἶπαν οἱ Ἰουδαῖοι· Τώρα ἐπείσθημεν τελείως, ὅτι ἔχεις δαιμόνιον. Ὁ Ἀβραὰμ καθὼς καὶ οἱ προφῆται, μολονότι ἐτήρησαν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀπέθανον, καὶ σὺ λέγεις, ἐὰν κανεὶς τηρήσῃ τὸν λόγον μου, δὲν θὰ ἀποθάνῃ ποτέ;

Εἶπαν τότε εἰς αὐτὸν οἱ Ἰουδαῖοι· «τώρα πλέον ἐκαταλάβαμε καλά, ὅτι ἔχεις δαιμόνιον. Ὁ Ἀβραὰμ ἐπέθανε καὶ οἱ προφῆται ἐπέθαναν καὶ σὺ λέγεις· Ὅποιος τηρήσει τὸν λόγον μου δὲν θὰ παθάνῃ ποτέ;

Μήπως ἐσὺ εἶσαι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ, ποὺ πέθανε; Καὶ οἱ προφῆτες πέθαναν. Ποιός νομίζεις ἐσὺ πὼς εἶσαι;».

Μήπως εἶσαι σὺ ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος μ’ ὅλα ταῦτα ἀπέθανε; Καὶ οἱ προφῆται ἀπέθανον. Ποῖος φαντάζεσαι, ὅτι εἶσαι καὶ πόσον μεγάλον κάνεις σὺ τὸν ἑαυτόν σου;

Μήπως εἶσαι σὺ ἀνώτερος ἀπὸ τὸν πατέρα μας τὸν Ἀβραάμ, ὁ ὁποῖος ἐπέθανε; Καὶ οἱ προφῆται, ποὺ ἐτήρησαν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, καὶ ἐκεῖνοι ἐπέθαναν. Σὰν ποιὸν ἐσὺ θεωρεῖς τὸν ἑαυτόν σου; Πόσον μεγάλον; Τί θέλεις νὰ μᾶς παραστήσῃς;»

Ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς· «Ἐὰν ἐγὼ δοξάζω τὸν ἑαυτό μου, ἡ δόξα μου δὲν εἶναι τίποτε. Ὑπάρχει ὁ Πατέρας μου, ποὺ μὲ δοξάζει, γιὰ τὸν ὁποῖο σεῖς λέγετε, ὅτι εἶναι Θεός σας,

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς· Ἐὰν ἐγὼ τιμῶ καὶ δοξάζω τὸν ἑαυτόν μου, ἡ δόξα μου δὲν εἶναι τίποτε, διότι ἐκεῖνοι, ποὺ καυχῶνται καὶ ἐπαινοῦν μόνοι των τοὺς ἑαυτούς των, γίνονται καταγέλαστοι. Δι’ ἐμὲ ὅμως ὑπάρχει ὁ Πατήρ μου, ὁ ὁποῖος μὲ δοξάζει διὰ τῶν θαυμάτων, ποὺ διὰ τῆς δυνάμεώς του ἐνεργῶ. Καὶ ὁ Πατήρ μου εἶναι ἐκεῖνος ἀκριβῶς, διὰ τὸν ὁποῖον λέγετε σεῖς, ὅτι εἶναι Θεὸς ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον ἰδικός σας.

Ἀπήντησεν ὁ Ἰησοῦς· «ἐὰν ἐγὼ μόνος μου τιμῶ καὶ δοξάζω τὸν εὐατόν μου, ἡ δόξα μου, δὲν εἶναι τίποτε. Ὑπάρχει ὅμως ὁ Πατήρ μου, ὁ ὁποῖος μὲ δοξάζει μὲ τὰ θαύματα καὶ τὰ σημεῖα τὰ ὁποῖα κάνω, καὶ τὸν ὁποῖον σεῖς, ποὺ μὲ περιφρονεῖτε, λέγετε ὅτι εἶναι Θεός σας.

ἀλλὰ δὲν τὸν γνωρίσατε, ἐνῷ ἐγὼ τὸν γνωρίζω. Καὶ ἂν πῶ, ὅτι δὲν τὸν γνωρίζω, θὰ εἶμαι ὅμοιος μὲ σᾶς ψεύτης. Ναί, τὸν γνωρίζω, καὶ τηρῶ τὸ λόγο του.

Καὶ ὅμως δὲν τὸν ἐγνωρίσατε, διότι ἀγνοεῖτε καὶ τὴν φύσιν του καὶ τὴν ἀγάπην του καὶ τὸ θέλημά του. Ἐγὼ ὅμως τὸν γνωρίζω καλά. Καὶ ἐὰν εἴπω, ὅτι δὲν τὸν γνωρίζω, θὰ εἶμαι ὅμοιός σας ψεύστης. Ἀλλὰ τὸν γνωρίζω καλῶς, ἀκριβῶς δὲ δι’ αὐτὸ καὶ φυλάττω τὸν λόγον του.

Εἰς τὴν πραγματικότητα ὅμως δὲν τὸν ἔχετε γνωρίσει. Ἐγὼ ὅμως τὸν γνωρίζω. Καὶ ἐὰν εἴπω ὅτι δὲν τὸν γνωρίζω, θὰ εἶμαι ὅμοιος μὲ σᾶς, ψεύτης. Ἀλλὰ τὸν γνωρίζω πολὺ καλὰ καὶ τὸ θέλημα αὐτοῦ φυλάττω πάντοτε.

Ὁ Ἀβραὰμ ὁ πατέρας σας πόθησε νὰ ἰδῇ τὴ δική μου ἐποχή, καὶ εἶδε καὶ χάρηκε».

Ὁ Ἀβραάμ, ποὺ καυχάσθε ὅτι τὸν ἔχετε πατέρα, γεμᾶτος ἐλπίδα, ποὺ τοῦ ἐπροκάλει μεγάλην χαράν, ἐπεθύμησε νὰ ἴδῃ τὰς ἡμέρας τῆς ἐνανθρωπήσεώς μου καὶ τὰς εἶδε τώρα ἀπὸ τὸν τόπον τῆς μακαριότητος, ὅπου ζῇ, καὶ ἐχάρῃ.

Ὁ Ἀβραάμ, ὁ πατέρας σας, γεμᾶτος ἀγαλλίασιν καὶ χαρὰν ἐπόθησε νὰ ἴδῃ τὴν ἡμέραν τῆς ἐνανθρωπήσεώς μου καὶ τὴν εἶδε καὶ ἐχάρη».

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «Δὲν ἔχεις πενήντα ἔτη καὶ εἶδες τὸν Ἀβραάμ;».

Τοῦ εἶπαν λοιπὸν οἱ Ἰουδαῖοι· Δὲν εἶσαι οὔτε πεντήκοντα ἐτῶν ἀκόμη καὶ ἔχεις ἴδει τὸν Ἀβραάμ, ποὺ ἔζησε πρὸ δύο χιλιάδων περίπου ἐτῶν;

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ Ἰουδαῖοι· «δὲν ἔχεις ἀκόμη οὔτε πενήντα ἐτῶν ἡλικίαν καὶ εἶδες τὸν Ἀβραάμ, ποὺ ἔζησε ἐδῶ καὶ δύο χιλιάδες χρόνια;»

Τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ ἀληθινὰ σᾶς λέγω, πρὶν γίνῃ ὁ Ἀβραάμ, ἐγὼ εἶμαι».

Εἶπε τότε εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς λέγω, προτοῦ νὰ γίνῃ καὶ γεννηθῇ ὁ Ἀβραάμ, ἐγὼ ὑπάρχω ἀϊδίως καὶ πρὸ τῶν αἰώνων.

Τοὺς εἶπε τότε ὁ Ἰησοῦς· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι πρὶν λάβῃ ὕπαρξιν ὁ Ἀβραὰμ ἐγὼ ὑπάρχω. (Δηλαδὴ προαιωνίως ὑπάρχω)».

Πῆραν τότε λιθάρια γιὰ νὰ τὸν λιθοβολήσουν. Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἔγινε ἀόρατος, καὶ ἔφυγε ἀπὸ τὸ ναὸ περνώντας ἀπὸ ἀνάμεσά τους, καὶ ἔτσι προχωροῦσε.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς διαβεβαιώσεως αὐτῆς, ποὺ ἔκαμε διὰ τὸν ἑαυτόν του ὁ Ἰησοῦς, ἐπῆραν ἀπὸ τὸ ἔδαφος πέτρας διὰ νὰ τὰς ρίψουν κατ’ αὐτοῦ. Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ θαυμαστῇς ἐπεμβάσεως τῆς θείας Προνοίας ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια τους καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ ἱερόν, ἀφοῦ ἐπέρασεν ἀπαρατήρητος διὰ μέσου αὐτῶν. Καὶ ἐβάδιζεν ἔτσι, χωρὶς νὰ φαίνεται εἰς αὐτούς.

Ἀγανακτησμένοι τότε οἱ Ἰουδαῖοι ἐπῆραν λιθάρια, διὰ νὰ ρίψουν ἐναντίον του. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐχάθη ἀπὸ τὰ μάτια των καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ, περιπατώντας διὰ μέσου αὐτῶν ἀπαρατήρητος. Καὶ ἐβάδιζεν ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸν βλέπουν.