Κατὰ Λουκάν 12

Τότε, ἀφοῦ συγκεντρώθηκαν πολὺ μεγάλα πλήθη λαοῦ, ὥστε νὰ πατῇ ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἄρχισε νὰ λέγῃ πρῶτα πρὸς τοὺς μαθητάς του· «Νὰ προσέχετε τοὺς ἑαυτούς σας ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶναι ὑποκρισία.

Ἐν τῷ μεταξὺ δέ, ὅταν ἔλεγεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους αὐτούς, ἐσυνήχθησαν πλῆθος πολὺ λαοῦ τόσον, ὥστε ἐπατοῦντο οἱ ἄνθρωποι μεταξύ των. Καὶ ἤρχισε τότε νὰ ὁμιλῇ πρῶτον πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ νὰ τοὺς λέγῃ· Προσέχετε τὸν ἑαυτόν σας ἀπὸ τὸ κακὸν καὶ μολυσματικὸν προζύμιον τῶν Φαρισαίων, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν ὑποκρισίαν των, ἡ ὁποία κάτω ἀπὸ τὸ φαινόμενον τῆς ἀληθείας καὶ ἀρετῆς ὑποκρύπτει τὴν πλάνην καὶ διαφθοράν.

Ἐν τῷ μεταξὺ πολλὰ πλήθη λαοῦ εἶχαν συγκεντρωθῆ ἐκεῖ, τόσον πυκνά, ὥστε νὰ πατοῦν ὁ ἔνας τὸν ἄλλον. Ἤρχισε τότε ὁ Ἰησοῦς νὰ ὁμιλῇ πρὸς τοὺς μαθητάς του πρῶτον καὶ νὰ τοὺς λέγῃ· «προσέχετε τὸν εὐατόν σας ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶναι ἡ ὑποκρισία των.

Δὲν ὑπάρχει δὲ τίποτε σκεπασμένο, ποὺ δὲν θὰ ξεσκεπασθῇ, καὶ κρυφό, ποὺ δὲν θὰ γίνῃ γνωστό.

Ἀλλ’ ἡ ὑποκρισία των αὐτὴ δὲν θὰ μείνῃ διὰ παντὸς σκεπασμένη. Τίποτε δὲν ὑπάρχει, ὁσονδήποτε καλὰ καὶ ἂν εἶναι σκεπασμένον, ποὺ νὰ μὴ ξεσκεπασθῇ εἰς τὸ τέλος καὶ φανερωθῇ, καὶ δὲν ὑπάρχει κρυφό, ποὺ δὲν θὰ γίνῃ γνωστόν.

Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει τίποτε τὸ σκεπασμένο, ποὺ δὲν θὰ ξεσκεπασθῇ καὶ τίποτε τὸ κρυφό, ποὺ δὲν θὰ γίνῃ φανερὸν καὶ γνωστόν.

Γι’ αὐτό, ὅσα εἴπατε στὸ σκοτάδι, θ’ ἀκουσθοῦν στὸ φῶς. Καὶ ὅσα εἴπατε στὸ αὐτὶ στὰ ἰδιαίτερα δωμάτια, θὰ κηρυχθῇ πάνω ἀπὸ τὶς ταράτσες».

Διότι δὲ ὁλα θὰ φανερωθοῦν, δι’ αὐτό, ὅσα καὶ σεῖς ἠρχίσατε νὰ λέγετε μυστικά, ἰδιαιτέρως ἀνακοινοῦντες τὰς ἀληθείας τοῦ εὐαγγελίου εἰς ἐμπίστους ἀκροατάς, θὰ ἀκουσθοῦν εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Καὶ ἐκεῖνο, ποὺ ὡμιλήσατε εἰς τὸ αὐτὶ μέσα εἰς τὰ ἰδιαίτερά σας δωμάτια, θὰ κηρυχθῇ ἐπάνω ἀπὸ τίς ταράτσες, ὥστε νὰ ἀκουσθῇ ἀπὸ ὅλους καὶ νὰ κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον μετὰ πάσης δημοσιότητος.

Ὅλα θὰ φανερωθοῦν· δι’ αὐτὸ ὅσα σεῖς λέγετε μυστικὰ μεταξύ σας καὶ πρὸς τοὺς ἀκροατὰς τῆς ἐμπιστοσύνης σας, θὰ ἀκουσθοῦν εἰς τὸ φῶς τῆς δημοσιότητος. Καὶ ἐκεῖνο ποὺ ὡμιλήσατε εἰς τὸ αὐτί, μέσα εἰς τὰ ἰδιαίτερα δωμάτια, θὰ κηρυχθῇ ἀπὸ τίς ταράτσες, (Ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ εἰς ὀλίγους τώρα καὶ σὰν μὲ κάποια μυστικότητα λέγεται, θὰ κηρυχθῇ φανερὰ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην).

«Λέγω δὲ σὲ σᾶς τοὺς φίλους μου· Μὴ φοβηθῆτε ἀπ’ αὐτούς, ποὺ θανατώνουν τὸ σῶμα, ἀλλ’ ἔπειτα δὲν δύνανται νὰ κάνουν τίποτε περισσότερο.

Λέγω δὲ εἰς σᾶς τοὺς φίλους μου· θὰ ἀντιμετωπίσετε κινδύνους καὶ διωγμούς. Μὴ παρασυρθῆτε εἱς ὑποκρισίαν διὰ νὰ ἀσφαλισθῆτε ἀπὸ αὐτούς. Μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ θανατώνουν τὸ σῶμα καὶ ὕστερα δὲν ἠμποροῦν νὰ κάμουν τίποτε περισσότερον.

Λέγω δὲ εἰς σᾶς τοὺς φίλους μου· μὴ φοβηθῆτε ἀπὸ ἐκείνους ποὺ θανατώνουν τὸ σῶμα καὶ ὕστερα δὲν ἔχουν τὴν δύναμιν τίποτε περισσότερον νὰ κάμουν.

Θὰ ὑποδείξω δὲ σὲ σᾶς ποιόν νὰ φοβηθῆτε. Νὰ φοβηθῆτε ἐκεῖνον, ποὺ μετὰ τὴ θανάτωσι ἔχει τὴ δύναμι νὰ σᾶς ρίξῃ στὴ γέεννα (στὴν Κόλασι). Ναί, σᾶς λέγω, αὐτὸν νὰ φοβηθῆτε.

Θὰ σᾶς ὑποδείξω δὲ ἐγώ, ποῖον νὰ φοβηθῆτε. Νὰ φοβηθῆτε ἐκεῖνον, ποὺ ἀφοῦ σᾶς θανατώσῃ καὶ σᾶς ἀφαιρέσῃ τὴν πρόσκαιρον καὶ ἐπίγειον ζωήν, ἔχει ἐξουσίαν νὰ σᾶς ρίψῃ καὶ εἰς τὸ αἰώνιον πῦρ τῆς κολάσεως. Ναί, σᾶς λέγω, αὐτὸν πρέπει νὰ φοβηθῆτε.

Θὰ σᾶς ὑποδείξω ὅμως ποῖον νὰ φοβηθῆτε· νὰ φοβηθῆτε ἐκεῖνον, ὁ ὅποιος ἀφοῦ σᾶς ἀφαιρέσῃ τὴν παροῦσαν ζωήν, ἔχει τὴν ἐξουσίαν νὰ σᾶς ρίψῃ εἰς τὸ αἰώνιον πῦρ τῆς κολάσεως. Ναὶ σᾶς λέγω, αὐτὸν πρέπει νὰ φοβηθῆτε.

Πέντε σπουργίτια δὲν πωλοῦνται γιὰ δύο δεκάρες; Καὶ ὅμως ἕνα ἀπ’ αὐτὰ δὲν εἶναι λησμονημένο ἀπὸ τὸ Θεό.

Τοὺς ἀνθρώπους μὴ τοὺς λογαριάζετε. Διότι καὶ ἂν ἀκόμη σᾶς θανατώσουν, μὴ νομίσετε, ὅτι ὁ Θεὸς σᾶς ἐγκατέλιπε καὶ δι’ αὐτὸ θανατώνεσθε. Ὄχι. Πέντε σπουργίτια δὲν πωλοῦνται δύο ἀσσάρια, δηλαδὴ εἴκοσι λεπτά; Καὶ ὅμως οὔτε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶναι ξεχασμένον καὶ ἐγκαταλελειμμένον ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ.

Τοὺς διώκτας σας μὴ τοὺς λογαριάζετε, διότι ὁ Θεὸς θὰ εἶναι προστάτης σας. Πέντε σπουργίτια δὲν πωλοῦνται δύο ἀσσάρια; (δηλαδὴ δέκα πέντε περίπου λεπτά). Καὶ ὅμως οὔτε ἕνα ἀπὸ αὐτὰ δὲν εἶναι λησμονημένο καὶ παραπεταμένο ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια τοῦ Θεοῦ.

Ὅσο δὲ γιὰ σᾶς, ἀκόμη καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας εἶναι ὅλες ἀριθμημένες. Μὴ φοβεῖσθε λοιπόν. Εἶσθε ἀνώτεροι ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια».

Ὅσον δὲ διὰ σᾶς, μάθετε, ὅτι ἀκόμη καὶ αἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας ὅλαι ἔχουν ἀριθμηθῆ. Καὶ ἠξεύρει ὁ Θεὸς καὶ τὰ πλέον ἀσήμαντα καὶ ἐλάχιστα, ποὺ ἡμπορεῖ νὰ σᾶς συμβοῦν. Ἀφοῦ λοιπὸν παρακολουθεῖ ὁ Θεὸς ὅσα σᾶς συμβαίνουν, μὴ φοβεῖσθε. Εἶσθε σεῖς ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια.

Ὅσον δὲ γιὰ σᾶς, καὶ οἱ τρίχες τῆς κεφαλῆς σας ἔχουν μετρηθῇ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὅποιος παρακολουθεῖ καὶ τὰς πλέον ἀσημάντους λεπτομερείας τῆς ζωῆς σας. Μὴ λοιπὸν φοβεῖσθε· σεῖς εἶσθε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπὸ πολλὰ σπουργίτια.

«Σᾶς βεβαιώνω δέ· Γιὰ καθένα, ποὺ θὰ κάνῃ ὁμολογία γιὰ μένα μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ κάνῃ ὁμολογία γι’ αὐτὸν μπροστὰ στοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ.

Διὰ δὲ τοὺς διωγμοὺς καὶ τοὺς κινδύνους, εἰς τοὺς ὁποίους ἐνδέχεται νὰ ἐκτεθῆτε διὰ τὴν πρὸς ἐμὲ πίστιν σας, σᾶς λέγω· καθέναν, ὁ ὁποῖος θὰ μὲ ὁμολογήσῃ ὡς Σωτῆρα του καὶ Θεόν του ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ποὺ κατατρέχουν τὴν πίστιν μου, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος Μεσσίας θὰ τὸν ὁμολογήσῃ καὶ θὰ τὸν συστήσῃ ὡς λάτριν του καὶ ὡς πιστόν του ἀκόλουθον ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως.

Σᾶς λέγω δὲ τοῦτο· καθένας, ὁ ὁποῖος μὲ θάρρος καὶ χωρὶς νὰ πτοηθῇ κανένα, θὰ μὲ ὁμολογήσῃ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους σωτῆρα καὶ Θεόν, καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος λυτρωτής, θὰ τὸν ὁμολογήσῃ καὶ θὰ τὸ διακηρύξῃ ὡς πιστὸν ὀπαδόν του ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖνον δέ, ποὺ θὰ μὲ ἀρνηθῇ μπροστὰ στοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ἀπαρνηθῶ μπροστὰ στοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ».

Ἐκεῖνον δέ, ποὺ θὰ μὲ ἀρνηθῇ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους, θὰ τὸν ἀρνηθῶ ἐξ ὁλόκληρου καὶ ἐγὼ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ.

Ἐκεῖνον δὲ ποὺ, εἴτε ἀπὸ φόβον εἴτε ἀπὸ ἐντροπήν, θὰ μὲ ἀρνηθῇ ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐγὼ θὰ τὸν ἀρνηθῶ ἐντελῶς ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ.

«Ὅποιος δὲ μιλήσῃ προσβλητικὰ κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, θὰ τοῦ συγχωρηθῇ. Ἀλλ’ ὅποιος θὰ προσβάλῃ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, δὲν θὰ τοῦ συγχωρηθῇ» (Βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ἡ πώρωσι, διαστροφή, ἀμετανοησία. Ἡ δὲ ἀμετανοησία δὲν συγχωρεῖται).

Ὑπάρχει ἐν τούτοις καὶ ἄλλη πολὺ βαρυτέρα ἁμαρτία ἀπὸ τὴν ἄρνησιν τοῦ ὀνόματός μου. Καθένας, ποὺ θὰ εἴπῃ λόγον ἐναντίον τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ σκανδαλιζόμενος ἀπὸ τὸ ἀσθενὲς φαινόμενον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς του, ἐνδέχεται νὰ μετανοήσῃ καὶ νὰ συγχωρηθῇ. Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ εἴπῃ βλάσφημον λόγον κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, συκοφαντῶν ἐθελοκάκως τὰς φανερὰς ἐνεργείας τοῦ Πνεύματος, δὲν θὰ συγχωρηθῇ. Αὐτὸς ἔχει πλέον πωρωθῆ καὶ δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ μετανοήσῃ.

Μεγάλο ἁμάρτημα τὸ νὰ ἀρνηθῇ κανείς, ἀλλὰ καθένας ποὺ θὰ ἐκστομίσῃ λόγον ἐναντίον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου, σκανδαλιζόμενος ἀπὸ τὴν φαινομενικὴν ἀδυναμίαν τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς του, θὰ λάβῃ συγχώρησιν διὰ τὴν ἁμαρτίαν του αὐτήν, ἐὰν εἰλικρινῶς μετανοήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ ἐκστομίσῃ βλάσφημον λόγον ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ μὲ ἐπίγνωσιν θὰ διαβάλῃ τὰς λυτρωτικάς του ἐνεργείας, δὲν θὰ συγχωρηθῇ ποτέ (διότι τὸ βαρύτατον αὐτὸ ἁμάρτημά του φανερώνει ὅτι αὐτὸς ἔχει πλέον σκληρυνθῇ ἀνεπανορθώτως εἰς τὴν κακότητά του καὶ δὲν ὑπάρχει ἐλπὶς νὰ μετανοήσῃ).

«Ὅταν δὲ σᾶς ὁδηγοῦν στὶς συναγωγὲς καὶ τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἐξουσίες, μὴν ἀγωνιᾶτε γιὰ τὸ πῶς ἢ τί θ’ ἀπολογηθῆτε ἢ τί θὰ εἰπῆτε.

Ἀλλὰ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τὸ ὁποῖον οἱ διῶκται τοῦ εὐαγγελίου μου καὶ τῶν ὀπαδῶν μου διατρέχουν τὸν κίνδυνον νὰ βλασφημήσουν καὶ νὰ μείνουν δι’ αὐτὸ ἀσυγχώρητοι, διὰ σᾶς θὰ εἶναι διδάσκαλος καὶ ὁδηγὸς καὶ προστάτης. Ὅταν δηλαδὴ σᾶς ὁδηγήσουν πρὸς δίκην ἐμπρὸς εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ εἰς τὰς ἐξουσίας, μὴ ζαλισθῆτε ἀπὸ τὴν ταραχώδη φροντίδα περὶ τοῦ πῶς ἢ τί θὰ ἀπολογηθῆτε ἢ τί θὰ εἴπετε.

Ὅταν δὲ σᾶς ὁδηγοῦν ὑποδίκους ἐμπρὸς εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας, μὴ ταράσσεσθε ἀπὸ ἀνησυχητικὰς φροντίδας πῶς ἢ τί θὰ ἀπολογηθῆτε ἢ τί θὰ πῆτε.

Διότι τὸ Ἅγιο Πνεῦμα θὰ σᾶς διδάξῃ ἐκείνη τὴν ὥρα ὅσα πρέπει νὰ εἰπῆτε».

Διότι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα θὰ σᾶς διδάξῃ κατ’ αὐτὴν τὴν ὥραν ἐκεῖνα, ποὺ πρέπει νὰ εἴπετε, ὥστε ὅχι μόνον τοὺς ἑαυτούς σας πειστικῶς νὰ ὑπερασπίσετε, ἀλλὰ καὶ τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν νὰ διακηρύξετε.

Διότι τὸ Ἅγιον Πνεῦμα θὰ σᾶς διδάξῃ ἐκείνη τὴν ὥρα αὐτὰ ποὺ πρέπει νὰ πῆτε».

Τοῦ εἶπε δὲ κάποιος ἀπὸ τὸ πλῆθος· «Διδάσκαλε, νὰ εἰπῇς στὸν ἀδελφό μου νὰ κάνῃ διανομὴ τῆς κληρονομίας μαζί μου».

Κάποιος δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν εἶπεν εἰς αὐτόν· Διδάσκαλε, εἰπὲ εἰς τὸν ἀδελφόν μου νὰ μοιράσῃ μαζί μου τὴν κληρονομία τοῦ πατέρα μας.

Κάποιος δὲ ἀπὸ τὸν λαὸν τοῦ εἶπε· «διδάσκαλε, πὲς εἰς τὸν ἀδελφόν μου νὰ μοιρασθῇ μὲ ἐμὲ τὴν κληρονομίαν».

Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε· «Ἄνθρωπε, ποιός μὲ κατέστησε δικαστὴ ἢ διανομέα σὲ σᾶς;».

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοῦ εἶπεν· Ἄνθρωπε, ποῖος μὲ διώρισε μὲ ἐγκατέστησε δικαστὴν ἢ μοιραστήν σας διὰ νὰ ἐκδώσω ἀπόφασιν ἐπὶ τῆς διαφορᾶς σας ἢ διὰ νὰ ἐπιβλέψω εἰς τὴν τέλεσιν τῆς διανομῆς;

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως τοῦ εἶπε· «ἄνθρωπε, ποιὸς μὲ ἔκαμε δικαστὴν μεταξύ σας ἢ μοιραστήν;»

Τότε εἶπε πρὸς αὐτούς (πρὸς τὸ πλῆθος δηλαδή)· «Νὰ προσέχετε καὶ νὰ φυλάγεσθε ἀπὸ κάθε πλεονεξία, διότι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου (ἡ μακροζωία καὶ ἡ εὐτυχὴς ζωὴ) δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν ἀφθονία τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν του».

Ἐκ τῆς ἀφορμῆς δὲ ταύτης εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς αὐτούς, ποὺ τὸν ἤκουαν· προσέχετε καὶ προφυλάσσεσθε ἀπὸ κάθε εἶδος πλεονεξίας. Δὲν συντελεῖ αὕτη εἰς τίποτε διὰ νὰ ἔχετε ἄνετον καὶ χαρούμενη τὴν ζωήν σας. Διότι ἡ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ περισσὰ πλούτη καὶ δὲν διατηρεῖται τὰ ὑπάρχοντά του, οὔτε τὰ πολλὰ πλούτη του ἑξασφαλίζουν εἰς αὐτὸν μακροζωίαν καὶ εὐχάριστον ζωήν.

Εἶπε δὲ τότε ὁ Κύριος πρὸς αὐτούς, ποὺ τὸν ἤκουσαν· «προσέχετε καὶ προφυλάσσεσθε ἀπὸ κάθε πλεονεξίαν, διότι ἡ ζωὴ του ἀνθρώπου δὲν ἐξαρτᾶται καὶ δὲν διατηρεῖται ἀπὸ τὰ πολλὰ πλούτη καὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ».

Εἶπε δὲ καὶ μία παραβολὴ σ’ αὐτοὺς λέγοντας· «Κάποιου πλουσίου ἀνθρώπου καρποφόρησαν πλουσίως τὰ χωράφια.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς μίαν παραβολὴν λέγων· Κάποιου πλουσίου ἀνθρώπου εὐτύχησαν καὶ ἀπέδωκαν πλουσίαν παραγωγὴν τὰ ἐκτεταμένα του χωράφια.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς καὶ τὴν ἐξῆς παραβολήν· «κάποιου πλουσίου ἀνθρώπου ἐσημείωσαν ἐξαιρετικὴν εὐφορίαν τὰ χωράφια του.

Καὶ σκεπτόταν μέσα του λέγοντας· “Τί νὰ κάνω, διότι δὲν ἔχω ποῦ νὰ συνάξω τοὺς καρπούς μου;”.

Καὶ ἀντὶ νὰ εὐχαριστήσῃ τὸν Θεόν, καὶ νὰ εὐχαριστηθῇ δὲ καὶ ὁ ἴδιος διὰ τὴν εὐφορίαν αὐτήν, ἐσυλλογίζετο μέσα του καὶ ἐζαλίζετο λέγων· Τί νὰ κάμω, διότι δὲν ἔχω ποὺ νὰ συνάξω τοὺς περισσεύοντας καρποὺς τῶν χωραφιῶν μου, οἱ ὁποῖοι θέλω νὰ γίνουν ὅλοι ἰδικοί μου, ὥστε νὰ τοὺς ἀπολαύσω μόνος ἐγώ;

Καὶ αὐτὸς ἔπεσεν ἀμέσως εἰς ἀγωνιώδην συλλογὴν καὶ μέριμναν, λέγων· Τί νὰ κάμω, διότι δὲν ἔχω ποῦ νὰ συγκεντρώσω καὶ ἀποθηκεύσω τοὺς καρποὺς τῶν χωραφιῶν μου;

Ἔπειτα εἶπε· “Τοῦτο θὰ κάνω· θὰ γκρεμίσω τὶς ἀποθῆκες μου, καὶ θὰ οἰκοδομήσω μεγαλύτερες, καὶ θὰ συνάξω ἐκεῖ ὅλα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου,

Καὶ ἐπὶ τέλους ὕστερα ἀπὸ μεγάλην σκέψιν καὶ συλλογισμὸν εἶπε· Τοῦτο θὰ κάμω· θὰ κρημνίσω τὰς ἀποθήκας μου καὶ θὰ οἰκοδομήσω μεγαλυτέρας καὶ εὐρυχωροτέρας. Καὶ θὰ συνάξω ἐκεῖ ὅλα τὰ γενήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ μεγάλην σκέψιν εἶπε· τοῦτο θὰ κάμω· Θὰ κρημνίσω τὰς ἀποθήκας μου καὶ θὰ οἰκοδομήσω ἄλλας μεγαλυτέρας, καὶ θὰ συγκεντρώσω ἐκεῖ ὅλα τὰ γεννήματά μου καὶ τὰ ἀγαθά μου.

καὶ θὰ εἰπῶ στὸν ἑαυτό μου· Ἑαυτέ μου, ἔχεις πολλὰ ἀγαθά, ποὺ ἀρκοῦν γιὰ ἔτη πολλά· ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου”.

Καὶ σὰν ἄνθρωπος, ποὺ μόνον τὰς ἀπολαύσεις τῆς κοιλίας ἐγνώρισα, θὰ εἴπω εἰς τὴν ψυχήν μου· ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθά, ποὺ εἶναι ἀποθηκευμένα καὶ σὲ φθάνουν διὰ πολλὰ χρόνια. Μὴ σκοτίζεσαι διὰ τίποτε πλέον, ἀλλὰ ἀπόλαυσε ζωὴν ἀναπαυτικήν· φάγε, πίε, εὐφραίνου.

Καὶ θὰ πῶ εἰς τὴν ψυχήν μου· Ψυχή, ἔχεις πολλὰ ἀγαθὰ ἀποθηκευμένα γιὰ ἔτη πολλά· ἀπόλαυσε τὴν ζωήν, ἀναπαύου, φάγε, πίε, εὐφραίνου.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τοῦ εἶπε· “Ἀνόητε! Αὐτὴ τὴ νύκτα ἀπαιτοῦν ἀπὸ σένα τὴ ζωή σου. Αὐτὰ δέ, ποὺ ἑτοίμασες, τίνος θὰ εἶναι;”.

Ἀφοῦ ὅμως τὰ ἑτοίμασεν ὅλα, προτοῦ ἀκόμη προφθάσῃ νὰ εἴπῃ εἰς τὴν ψυχήν του τὰ ὅσα ἐσχεδίαζε, τοῦ εἶπεν ὁ Θεὸς εἴτε διὰ τῆς συνειδήσεως εἴτε εἰς τὸν ὕπνόν του· Ἄμυαλε καὶ ἀνόητε ἄνθρωπε, ποὺ ἐστήριξες τὴν εὐτυχίαν σου εἰς μόνας τὰς ἀπολαύσεις τῆς κοιλίας σου καὶ ἐνόμισες ὅτι ἡ μακροζωΐα σου ἐξηρτᾶτο ἀπὸ τὰ πλούτη σου καὶ ὄχι ἀπὸ ἐμέ. Τὴν νύκτα αὐτήν, τὴν ὁποίαν πρὸ πολλοῦ ὠνειρεύεσο ὡς νύκτα εὐτυχίας, ἀπὸ τὴν ὁποίαν θὰ ἤρχιζεν ἡ ἀναπαυτικὴ καὶ ἀπολαυστικὴ ζωή σου, ζητοῦν χωρὶς ἄλλο νὰ πάρουν τὴν ψυχήν σου. Μετ’ ὀλίγον πεθαίνεις. Αὐτὰ λοιπὸν ποὺ ἑτοίμασες καὶ ἀποθήκευσες, τίνος θὰ εἶναι καὶ εἰς ποίους κληρονόμους θὰ περιέλθουν;

Ἀφοῦ δὲ ἑτοίμασε ὅλα καὶ πρὶν προλάβῃ τίποτε ἀπὸ αὐτὰ νὰ ἀπολαύση, τοῦ εἶπεν ὁ Θεός· ἀνόητε ἀπὸ τὴν κακίαν σου ἄνθρωπε καὶ ἀπερίσκεπτε, αὐτὴν τὴν νύκτα, ποὺ ἐπίστευσες ὅτι θὰ ἀρχίσῃ ἡ ἀπολαυστικὴ ζωή σου, ἀπαιτοῦν νὰ πάρουν ἀπὸ σὲ χωρὶς ἀναβολὴν τὴν ψυχήν σου· αὐτὰ δὲ ποὺ ἔχεις ἑτοιμάσει, εἰς ποῖον τώρα ἀνήκουν;

Ἔτσι παθαίνει ὅποιος θησαυρίζει γιὰ τὸν ἑαυτό του καὶ δὲν πλουτίζει (γιὰ νὰ κάνῃ καλὰ ἔργα) γιὰ τὴ δόξα τοῦ Θεοῦ».

Ἔτσι θὰ τὴν πάθῃ καὶ τέτοιο τέλος θὰ ἔχῃ ἐκεῖνος, ποὺ θησαυρίζει διὰ τὸν ἑαυτόν του, διὰ νὰ ἀπολαμβάνῃ αὐτὸς καὶ μόνον ἐγωϊστικὰ τὰ ἀγαθὰ τῆς γῆς, καὶ δὲν ἀποταμιεύει μὲ τὰ ἔργα τῆς ἀγάπης εἰς τὸν οὐρανὸν θησαυροὺς πνευματικούς, εἰς τοὺς ὁποίους καὶ μόνους ἀρέσκεται ὁ Θεός.

Ἔτσι παθαίνει καὶ αὐτὸ τὸ τέλος ἔχει ἐκεῖνος, ποὺ ἐγωϊστικὰ θησαυαρίζει διὰ τὸν εὐατόν του καὶ δὲν προσπαθεῖ νὰ ἀποκτήσῃ τὸν πλοῦτον τῶν καλῶν ἔργων, εἰς τὰ ὁποῖα εὐχαριστεῖται ὁ Θεός».

Εἶπε τότε πρὸς τοὺς μαθητάς του· «Γι’ αὐτὸ σᾶς λέγω, μὴν ἀγωνιᾶτε γιὰ τὴ ζωή σας τί θὰ φᾶτε, οὔτε γιὰ τὸ σῶμα σας τί θὰ ντυθῆτε.

Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς του ὁ Κύριος· ἀφοῦ ἡ διατήρησις τῆς ζωῆς σας δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὰ ἄφθονα ὑλικὰ ἀγαθά, ἀλλ’ ἀπὸ τὸν Θεόν, διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅχι μόνον νὰ μὴ ἐπιδιώκετε τὸ νὰ ἀποκτήσετε πολλά, ἀλλὰ καὶ δι’ αὐτὰ τὰ ἀπαραίτητα καὶ ἀναγκαῖα νὰ μὴ καταλαμβάνεσθε ἀπὸ ἀγωνιώδεις καὶ βασανιστικὰς φροντίδας. Μὴ φροντίζετε μὲ ἀγωνίαν καὶ ἀνησυχίαν διὰ τὴν ζωήν σας, τί θὰ φάγετε, οὔτε διὰ τὸ σῶμα σας, τί θὰ ἐνδυθῆτε.

Εἶπε δὲ πρὸς τοὺς μαθητάς του· «διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, μὴ ταλαιπωρεῖσθε ἀπὸ βασανιστικὲς φροντίδες διὰ τὴν ζωήν σας, μὴ μεριμνᾶτε τί θὰ φᾶτε οὔτε καὶ διὰ τὸ σῶμα σας τί θὰ ἐνδυθῆτε.

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἀνώτερη ἀπὸ τὴν τροφή, καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὸ ἔνδυμα;

Δὲν ἀξίζει ἡ ζωὴ περισσότερον ἀπὸ τὴν τροφὴν καὶ τὸ σῶμα περισσότερον ἀπὸ τὸ ἔνδυμα; Ἀφοῦ δὲ ὁ Θεός, χωρὶς σεῖς νὰ τὸ περιμένετε, σᾶς ἔδωσε τὴν ζωὴν καὶ τὸ σῶμα, ποὺ ἀξίζουν περισσότερον, θὰ σᾶς δώσῃ καὶ τὴν τροφὴν καὶ τὸ ἔνδυμα, ποὺ ἀξίζουν ὀλιγώτερον.

Ἡ ζωὴ δὲν εἶναι ἀνωτέρα ἀπὸ τὴν τροφὴν καὶ τὸ σῶμα ἀπὸ τὸ ἔνδυμα; Ὁ Θεός ποὺ σᾶς ἔδωσε τὸ ἀνώτερον, δὲν θὰ σᾶς δώσῃ καὶ τὸ κατώτερον;

Κοιτάξετε τοὺς κόρακες, ὅτι δὲν σπείρουν οὔτε θερίζουν, δὲν ἔχουν κελλάρι οὔτε ἀποθήκη, ἀλλ’ ὁ Θεὸς τοὺς τρέφει. Πόσο πολὺ ἐσεῖς εἶσθε ἀνώτεροι ἀπὸ τὰ πετεινά; (Ἀσυγκρίτως).

Παρατηρήσατε μὲ προσοχὴν τὰ κοράκια καὶ σκεφθῆτε, ὅτι ταῦτα δὲν σπέρνουν οὔτε θερίζουν. Δὲν ἔχουν αὐτὰ οὔτε κελλάριον οὔτε ἀποθήκην. Καὶ μολονότι καὶ οἱ ἄνθρωποι τὰ κυνηγοῦν, ἀλλὰ καὶ τὰ ψοφίμια, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ζοῦν, εἶναι σπάνια καὶ δυσεύρετα, ὅμως ὁ Θεὸς τὰ τρέφει. Πόσον περισσότερον θὰ θρέψῃ σᾶς, οἱ ὁποῖοι διαφέρετε καὶ εἶσθε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπὸ τὰ πετεινά;

Παρατηρῆστε μὲ προσοχὴ καὶ καταλάβετε, τί συμβαίνει μὲ τοὺς κόρακας ὅτι δηλαδὴ αὐτοὶ οὔτε σπείρουν οὔτε θερίζουν καὶ δὲν ἔχουν οὔτε κελλάρι οὔτε ἀποθήκην· καὶ ὅμως ὁ Θεὸς τοὺς τρέφει. Πόσῳ μᾶλλον θὰ θρέψῃ σᾶς, οἱ ὁποῖοι εἶσθε ἀσυγκρίτως ἀνώτεροι ἀπὸ τὰ πτηνά;

Ποιός δὲ ἀπὸ σᾶς, ὅσο καὶ ἂν φροντίσῃ, δύναται νὰ προσθέσῃ στὸ ἀνάστημά του ἕνα πῆχυ;

Ποῖος δὲ ἀπὸ σᾶς ὀσονδήποτε καὶ ἂν φροντίσῃ, ἡμπορεῖ νὰ προσθέσῃ εἰς τὸ ἀνάστημά του ἕνα πῆχυν; Κανείς.

Ποιὸς δὲ ἀπὸ σᾶς ἠμπορεῖ, ἔστω καὶ ἂν καταβάλῃ πολλὰς καὶ μεγάλας φροντίδας, νὰ προσθέσῃ εἰς τὸ ἀνάστημά του ἕναν πῆχυν;

Ἐὰν λοιπὸν δὲν δύνασθε οὔτε τὸ τόσο μικρὸ πρᾶγμα, γιατί ἀγωνιᾶτε γιὰ τὰ ὑπόλοιπα;

Ἐὰν λοιπὸν δὲν ἔχετε δύναμιν νὰ αὐξήσετε τὸ ἀνάστημά σας, ποὺ ἂν συγκριθῇ πρὸς τὴν δημιουργίαν καὶ διατήρησιν τῆς ζωῆς σας, εἶναι ἐλάχιστον, διατί φροντίζετε διὰ τὰ ἄλλα, τὰ ὁποῖα πολὺ ὀλιγώτερον ἀπὸ τὸ ἀνάστημά σας εἶναι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν σας;

Ἐὰν λοιπὸν οὔτε κάτι τὸ ἐλάχιστον δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κάμετε, διατί ταλαιπωρεῖσθε μὲ καταθλιπτικὲς φροντίδες διὰ τὰ ἄλλα, ἐπὶ τῶν ὁποίων μηδαμινὴν ἢ καὶ καμμίαν ἐξουσίαν ἔχετε;

Παρατηρήσετε τὰ ἄνθη πόσο ὡραῖα εἶναι. Δὲν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν. Ἀλλὰ σᾶς λέγω, οὔτε ὁ Σολομῶν παρ’ ὅλη τὴ δόξα του ντύθηκε σὰν ἕνα ἀπ’ αὐτά.

Προσέξατε καὶ λάβετε μαθήματα ἀπὸ τὰ κρίνα, πῶς φυτρώνουν καὶ μεγαλώνουν. Δὲν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν. Καὶ ὅμως σᾶς λέγω, οὔτε ὁ ἐπινοητικώτατος λόγῳ τῆς σοφίας του Σολομὼν μὲ ὅλην τὴν φημισμένην δόξαν του καὶ μεγαλοπρεπῆ περιβολήν του, δὲν περιεβλήθη ἔνδυμα τόσον ὡραῖον καὶ μεγαλοπρεπές, ὅπως περιβάλλεται ἓν ἀπὸ τὰ κρίνα αὐτά.

Προσέξτε καὶ διδαχθῆτε ἀπὸ τὰ κρίνα, πῶς μεγαλώνουν. Δὲν κοπιάζουν οὔτε γνέθουν καὶ ὅμως, σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι οὔτε ὁ σοφὸς Σολομὼν μὲ ὅλην αὐτοῦ τὴν δόξαν καὶ μεγαλοπρέπειαν δὲν ἐφόρεσε ποτὲ ἕνα τόσον λαμπρὸν ἔνδυμα, ὡσὰν αὐτὸ ποὺ φορεῖ ἕνα ἀπὸ τὰ κρίνα τοῦ ἀγροῦ.

Καὶ ἐὰν τὸ χορτάρι τοῦ ἀγροῦ, ποὺ σήμερα ὑπάρχει καὶ αὔριο ρίχνεται στὸ φοῦρνο (καὶ καίεται), ὁ Θεὸς τόσο ὡραῖα ντύνει, δὲν θὰ δώσῃ ἔνδυμα πολὺ περισσότερο σ’ ἐσᾶς, ὀλιγόπιστοι;

Ἐὰν δὲ τὸ ἀγριόχορτον, ποὺ φυτρώνει μόνον του εἰς τὸ χωράφια καὶ ποὺ δὲν ἔχει προορισμὸν νὰ ζήσῃ, ὅπως σεῖς, ἀλλὰ σήμερον ὑπάρχει καὶ αὔριον ρίπτεται εἰς τὸν φοῦρνον, ὁ Θεὸς τόσον ὡραῖα τὸ ἐνδύει, πόσον περισσότερον θὰ ἐνδύσῃ σᾶς, ὦ ὀλιγόπιστοι;

Ἐὰν δὲ τὸ χορτάρι τοῦ χωραφιοῦ, ποὺ σήμερα ὑπάρχει καὶ αὔριο ρίπτεται εἰς τὸν φοῦρνο, ὁ Θεὸς τόσον ὡραῖα τὸ ἐνδύῃ, πόσῳ μᾶλλον θὰ ἐνδύσῃ σᾶς, ὀλιγόπιστοι;

Γι’ αὐτὸ ἐσεῖς μὴ ζητεῖτε τί θὰ φᾶτε ἢ τί θὰ πιῆτε, καὶ μὴν ἀγχώνεσθε.

Καὶ σεῖς λοιπὸν μὴ ζητᾶτε μὲ ἀνησυχίαν, τί θὰ φάγετε ἢ τί θὰ πίετε. Καὶ μὴν ἀφίνετε τὴν ψυχήν σας νὰ παραδέρνῃ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ μὲ ἀνησύχους σκέψεις καὶ φροντίδας.

Καὶ σεῖς μὴ ζητᾶτε μὲ ἁνήσυχον φροντίδα, τί θὰ φᾶτε καὶ τί θὰ πιῆτε καὶ μὴ περισπᾶσθε ἐδῶ καὶ ἐκεῖ μὲ τίς ἀνήσυχες αὐτὲς φροντίδες.

Ὅλα δὲ αὐτὰ ἐπιδιώκουν (σὰν νὰ εἶναι μέγιστα ἀγαθὰ) οἱ ἐθνικοὶ (οἱ εἰδωλολάτρες) τοῦ κόσμου. Γνωρίζει δὲ ὁ πατέρας σας, ὅτι ἔχετε ἀνάγκη ἀπ’ αὐτά.

Διότι ὅλα αὐτὰ οἱ ἐθνικοὶ καὶ εἰδωλολάτραι, ποὺ ἀγνοοῦν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τὴν πατρικὴν πρόνοιάν του, τὰ ζητοῦν ὡς τὰ μόνα σοβαρὰ καὶ ἀπαραίτητα. Ὁ ἰδικός σας ὅμως Πατὴρ γνωρίζει, ὅτι ἔχετε ἀνάγκην αὐτῶν καὶ συνεπῶς θὰ σᾶς τὰ δώσῃ αὐτός.

Διότι ὅλα αὐτὰ τὰ ζητοῦν καὶ ἀγωνίζονται νὰ τὰ ἀποκτήσουν οἱ εἰδωλολάτραι ἐθνικοί, ποὺ δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἀληθινὸν καὶ πανάγαθον Θεόν, ἀλλὰ ἔχουν ὡς θεοὺς προστάτας τὰ εἴδωλα. Ὁ ἰδικός σας ὅμως Πατὴρ γνωρίζει πολὺ καλά, ὅτι ἔχετε ἀνάγκην ἀπὸ αὐτὰ καὶ θὰ σᾶς τὰ δώσῃ.

Γι’ αὐτὸ νὰ ζητῆτε (γιὰ νὰ λάβετε) τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ ὅλα αὐτὰ θὰ σᾶς δοθοῦν ἐπιπροσθέτως.

Μόνον νὰ ζητῆτε σεῖς ὡς τὸ κυριώτερον ἀπὸ ὅλα νὰ ζήσετε τὴν ζωὴν τῆς χάριτος καὶ ὑπακοῆς εἰς τὸν Θεόν, ἡ ὁποία θὰ σᾶς καταστήσῃ μέλη τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τῆς παρούσης ζωῆς καὶ θὰ σᾶς ἑξασφαλίσῃ τὴν κληρονομίαν τῶν οὐρανίων ἀγαθῶν της ἐν τῷ αἰωνίῳ μέλλοντι. Καὶ ὅλα αὐτὰ τὰ ἐπίγεια θὰ σᾶς δοθοῦν μαζὶ μὲ ἐκεῖνα.

Μόνον σεῖς νὰ ζητῆτε πρὸ παντὸς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, καὶ τότε ὅλα τὰ ἐπίγεια ἀγαθὰ θὰ σᾶς δοθοῦν μαζῆ μὲ τὰ πνευματικὰ καὶ οὐράνια.

Μὴ φοβᾶσαι, μικρό μου ποίμνιο, διότι ὁ πατέρας σας εὐαρεστήθηκε νὰ δώσῃ σὲ σᾶς τὴ βασιλεία».

Μὴν ἀνησυχῇς διὰ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ μὴ φοβεῖσαι σὺ τὸ ποίμνιόν μου, ποὺ φαίνεσαι, ἐν σχέσει πρὸς τὸ πλῆθος τῶν ἀπίστων, μικρόν, διότι ὁ Πατήρ σας εὐηρεστήθη νὰ δώσῃ εἰς σᾶς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Ἐὰν λοιπὸν τόσον μεγάλην δωρεὰν καὶ ἀπόλαυσιν σᾶς δίδῃ, πολὺ περισσότερον θὰ σᾶς δώσῃ τὰ πρόσκαιρα καὶ τὰ ἐπίγεια.

Μὴ φοβεῖσθε σεῖς, ποὺ εἶσθε μικρὸν ποίμνιον, ἐν συγκρίσει πρὸς τὸ πολὺ πλῆθος τῶν ἀπίστων, διότι ὁ Πατήρ σας εὐδόκησε νὰ δώσῃ εἰς σᾶς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. (Πολὺ δὲ περισσότερον θὰ σᾶς δώσῃ τὰ πρόσκαιρα ὑλικὰ ἀγαθά).

«Πωλῆστε τὰ ὑπάρχοντά σας καὶ δῶστε ἐλεημοσύνη. Ἀποκτῆστε πουγγί, ποὺ δὲν παλιώνει, θησαυρὸ ἀνεξάντλητο στοὺς οὐρανούς, ὅπου κλέπτης δὲν πλησιάζει, καὶ σκόρος δὲν καταστρέφει.

Καὶ ἐὰν διὰ τὴν ἑξασφάλισιν τῆς οὐρανίου αὐτῆς βασιλείας τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ σᾶς γίνωνται ἐμπόδιον, πωλήσατε ὅσα ἔχετε καὶ δώσατέ τα ἐλεημοσύνην εἰς τοὺς πτωχούς. Καὶ μὲ τὴν ἐλεημοσύνην καὶ τὴν ἀγαθοεργίαν κάμετε διὰ τὸν ἑαυτόν σας πουγγιά, ποὺ δὲν παληώνουν, θησαυρὸν ποὺ δὲν χάνεται καὶ δὲν λιγοστεύει· θησαυρὸν εἰς τοὺς οὐρανούς, ὅπου δὲν πλησιάζει κλέπτης διὰ νὰ τὸν ἁρπάσῃ, οὔτε σκόρος τὸν καταστρέφει.

Ἐὰν βλέπετε ὅτι τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ σᾶς γίνονται ἐμπόδιον διὰ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, πωλήσατε τὰ ὑπάρχοντά σας καὶ δῶστε ἐλεημοσύνην. Καὶ κάμετε ἔτσι τὸν εὐατόν σας θησαυροφυλάκια ποὺ δὲν παλαιώνουν ποτέ, θησαυρὸν εἰς τοὺς οὐρανούς ποὺ δὲν χάνεται, ἐκεῖ ὅπου ὁ κλέπτης δὲν πλησιάζει καὶ οὔτε ὁ σκόρος καταστρέφει.

Ὅπου δὲ εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδιά σας».

Πρέπει δὲ εἰς τοὺς οὐρανοὺς νὰ μεταφέρετε διὰ τῆς ἐλεημοσύνης τοὺς θησαυρούς σας, διὰ νὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας προσκολλημένη εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ τὰ οὐράνια. Διότι ἐκεῖ, ποὺ εἶναι ὁ θησαυρός σας, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας.

Διότι, ὅπου εἶναι ὁ θυσαυρός σας, ἐκεῖ θὰ εἶναι καὶ ἡ καρδία σας.

«Ἡ μέση σας νὰ εἶναι καλὰ ζωσμένη, καὶ οἱ λύχνοι σας ἀναμμένοι,

Ἡ μέση σας ἂς εἶναι ζωσμένη καλὰ καὶ τὰ λυχνάρια σας ἂς εἶναι πάντοτε ἀναμμένα. Μὲ ἄλλας λέξεις· ἐὰν θέλετε οἱ ἐν οὐρανοῖς θησαυροὶ νὰ γίνουν κτῆμα σας, πρέπει νὰ εἶσθε πάντοτε ἕτοιμοι καὶ ἄγρυπνοι προσέχοντες νὰ ἐκτελῆτε εἰς πᾶσαν περίστασιν τὰ παραγγέλματα τοῦ Κυρίου σας καὶ πρόθυμοι νὰ τὸν ὑπηρετήσετε.

Ἂς εἶναι ζωσμένη ἡ μέση σας καὶ τὰ λυχνάρια σας πάντοτε ἀναμμένα· νὰ εἶσθε δηλαδὴ ἕτοιμοι καὶ ἄγρυπνοι νὰ ἐκτελῆτε τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ ἀποκτήσετε ἔτσι θησαυροὺς εἰς τὸν οὐρανόν.

καὶ σεῖς ὅμοιοι μὲ ἀνθρώπους ποὺ περιμένουν τὸν κύριό τους, πότε θὰ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τὸ γάμο, ὥστε, ὅταν ἔλθῃ καὶ κρούσῃ τὴ θύρα, ἀμέσως νὰ τοῦ ἀνοίξουν.

Προκειμένου νὰ κατακτήσετε τὸν οὐρανόν, εἶσθε καὶ σεῖς ὅμοιοι πρὸς ἀνθρώπους, ποὺ περιμένουν τὸν κύριόν των, πότε θὰ ἐπιστρέψῃ πάλιν ἀπὸ τοὺς γάμους, διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξουν ἀμέσως, ὅταν ἔλθῃ καὶ κτυπήσῃ τὴν θύραν. Διότι καὶ ὁ ἰδικός σας Κύριος εὑρίσκεται τώρα εἰς τοὺς οὐρανούς, ἀπὸ τὴν ἀτελεύτητον πανήγυριν τῶν ὁποίων θὰ ἐπανέλθῃ, εἴτε κατὰ τὴν ἄγνωστον ὥραν τοῦ θανάτου διὰ τὸν καθένα σας, εἴτε κατὰ τὴν ἔνδοξον ἡμέραν τῆς δευτέρας παρουσίας του δι’ ὅλους.

Καὶ σεῖς εἶσθε ὅμοιοι μὲ ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι περιμένουν τὸν κύριόν των, πότε θὰ ἐπιστρέψῃ ἀπὸ τοὺς γάμους, ὥστε, ὅταν ἔλθῃ καὶ κτυπήσῃ τὴν θύραν, νὰ τοῦ ἀνοίξουν ἀμέσως.

Εὐτυχεῖς εἶναι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους, ὅταν ἔλθῃ ὁ κύριος, θὰ βρῇ νὰ ἀγρυπνοῦν. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι θὰ ζώσῃ τὴ μέση, καὶ θὰ τοὺς βάλῃ νὰ καθήσουν, καὶ θὰ περάσῃ νὰ τοὺς ὑπηρετήσῃ.

Μακάριοι εἶναι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι, ποὺ ὅταν θὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος, θὰ τοὺς εὕρῃ νὰ ἀγρυπνοῦν. Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν θὰ γίνῃ διάκονός των καὶ θὰ ζώσῃ τὴν μέσην του, ὥστε νὰ μὴν ἐμποδίζεται εἱς τὰς κινήσεις του ἀπὸ τὸ ὑποκάμισον του, καὶ θὰ τοὺς βάλῃ νὰ καθίσουν καὶ ἀφοῦ ἔλθῃ πλησίον τους, θὰ τοὺς ὑπηρετήσῃ.

Μακάριοι εἶναι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι, τοὺς ὁποίους, ὅταν ἔλθῃ ὁ Κύριος, θὰ τοὺς εὕρῃ νὰ ἀγρυπνοῦν. Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι αὐτὸς θὰ γίνῃ διάκονός των, θὰ ζώσῃ τὴν μέσην του, διὰ νὰ μὴ ἐμποδίζεται εἰς τὰς κινήσεις του ἀπὸ τὰ ἐνδύματά του, θὰ τοὺς βάλῃ νὰ καθίσουν εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ καὶ αὐτὸς ὁ ἴδιος θὰ ἔλθῃ κοντά τους καὶ θὰ τοὺς ὑπηρετήσῃ.

Καὶ ἂν ἔλθῃ κατὰ τὴ δεύτερη βάρδια τῆς νύκτας (μετὰ τὰ μεσάνυχτα), καὶ κατὰ τὴν τρίτη βάρδια τῆς νύχτας (γύρω στὰ ξημερώματα), καὶ τοὺς βρῇ ἔτσι, εὐτυχεῖς εἶναι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι.

Καὶ ἐὰν ἔλθῃ μετὰ τὰ μεσάνυχτα κατὰ τὸ δεύτερον τετράωρον τῆς νυκτός, καὶ περὶ τὰ ἐξημερώματα κατὰ τὸ τρίτον τετράωρον ἐὰν ἔλθῃ καὶ τοὺς εὕρῃ ἔτσι, νὰ εἶναι ἄγρυπνοι δηλαδὴ καὶ νὰ τὸν περιμένουν, μακάριοι εἶναι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι. Μὲ ἄλλας λέξεις μακάριοι ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι προσεκτικοὶ καὶ γρήγοροι περιμένουν ὡς πιστοί μου δοῦλοι τὴν παρουσίαν μου καὶ εἶναι πάντοτε ἕτοιμοι νὰ ἐκτελέσουν τὸ θέλημά μου καὶ νὰ μὲ ὑποδεχθοῦν, ὁποτεδήποτε ἔλθω. Ὅπως αὐτοὶ μὲ ὑπηρετοῦν πιστῶς κατὰ τὴν νύκτα τοῦ παρόντος βίου, ἔτσι θὰ τοὺς ὑπηρετήσω καὶ ἐγὼ εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν, παρέχων εἰς αὐτοὺς τὰ αἰώνια ἀγαθά της.

Καὶ ἂν ἔλθῃ εἰς τὸ δεύτερον τετράωρον τῆς νυκτὸς καὶ εἰς τὸ τρίτον τετράωρον, κατὰ τὰ ἐξημερώματα, καὶ τοὺς εὕρῃ ἔτσι, δηλαδὴ νὰ τὸν περιμένουν ἄγρυπνοι, σᾶς λέγω, ὅτι εἶναι μακάριοι οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι.

Τοῦτο δὲ νὰ ξέρετε, ὅτι, ἐὰν γνώριζε ὁ νοικοκύρης ποιά ὥρα τῆς νύκτας θὰ ἔλθῃ ὁ κλέπτης, θ’ ἀργυπνοῦσε καὶ δὲν θ’ ἄφηνε νὰ διαρρήξῃ τὸ σπίτι του.

Ἡξεύρετε δὲ ἐκ τῆς πείρας σας καὶ τοῦτο, ὅτι, ἐὰν ἐγνώριζεν ὁ νοικοκύρης εἰς ποίαν ὥραν ὁ κλέπτης ἔρχεται, θὰ ἔμενεν ἄγρυπνος, καὶ δὲν θὰ ἄφινε νὰ ἀνοιχθῇ τρῦπα εἰς τὸν τοῖχον τοῦ σπιτιοῦ του, διὰ τῆς ὁποίας ὁ κλέπτης θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτὸ πρὸς ἁρπαγήν.

Τοῦτο δὲ τὸ ξεύρετε καὶ σεῖς, ὅτι ἐὰν ἐγνώριζε ὁ νοικοκύρης ποιὰ ὥρα ἔρχεται ὁ κλέπτης, θὰ ἕμενε ἄγρυπνος καὶ δὲν θὰ ἄφινε νὰ ἀνοιχθῇ τρύπα εἰς τὸ σπίτι του, διὰ νὰ μπῇ μέσα ὁ κλέπτης καὶ νὰ κλέψῃ.

Γι’ αὐτὸ καὶ σεῖς (ποὺ γνωρίζετε, ὅτι ὁ Κύριος ὁπωσδήποτε θὰ ἔλθῃ) νὰ εἶσθε συνεχῶς ἕτοιμοι, διότι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθῃ τὴν ὥρα, ποὺ δὲν περιμένετε».

Καὶ σεῖς λοιπὸν ἀφοῦ δὲν ἠξεύρετε, πότε θὰ ἔλθῃ ὁ Κύριος, καὶ ἀφοῦ σᾶς εἶναι ἄγνωστος καὶ ἡ ὥρα τοῦ θανάτου σας καὶ ὁ χρόνος τῆς δευτέρας παρουσίας, πρέπει νὰ ἑτοιμάζεσθε διαρκῶς, διότι, εἰς ὥραν ποὺ δὲν περιμένετε, ἔρχεται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἴτε διὰ τοῦ θανάτου δι’ ἕνα ἕκαστον ἀπὸ σᾶς, εἴτε διὰ τῆς δευτέρας παρουσίας του δι’ ὅλους.

Καὶ σεῖς λοιπὸν νὰ εἶσθε πάντοτε ἕτοιμοι, διότι εἰς ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν δὲν γνωρίζετε, ἔρχεται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου» (εἴτε διὰ τοῦ θανάτου ἑνὸς ἑκάστου, εἴτε κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν).

Τότε ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε· «Κύριε, γιὰ μᾶς λέγεις αὐτὴ τὴν παραβολὴ ἢ γιὰ ὅλους;».

Εἶπε δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Κύριε, δι’ ἡμᾶς λέγεις τὴν παραβολὴν αὐτὴν ἢ τὴν λέγεις δι’ ὅλους; Αἱ πρωτάκουστοι ὑποσχέσεις ποὺ δίδεις εἰς αὐτήν, ἀποβλέπουν μόνον εἰς ἡμᾶς ἢ ἀναφέρονται εἰς ὅλους;

Εἶπε δὲ εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· «Κύριε, αὐτὴν τὴν παραβολὴν δι’ ἡμᾶς μόνον τὴν λέγεις ἢ δι’ ὅλους;

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· «Ποιός ἄραγε εἶναι ὁ ἔμπιστος καὶ συνετὸς οἰκονόμος, τὸν ὁποῖον ὁ κύριος θὰ κάνῃ προϊστάμενο τῶν δούλων του, γιὰ νὰ τοὺς δίνῃ στὴν κατάλληλη ὥρα τὴν κανονισμένη τροφή;

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· Ποῖος ἄραγε νὰ εἶναι ὁ ἔμπιστος καὶ μυαλωμένος ὑπηρέτης καὶ ἐπιστάτης, τὸν ὁποῖον θὰ ἐγκαταστήσῃ ὁ κύριος προϊστάμενον εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του, διὰ νὰ δίδῃ εἰς τὴν κατάλληλον ὥραν τὴν ἀνάλογον καὶ κανονισμένην μερίδα τροφῆς εἰς ἕκαστον ἀπὸ τοὺς συνδούλους του; Ποῖος θὰ ἀποδειχθῇ ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ τοῦ Χριστοῦ ὄχι μόνον πιστὸς ἄλλα καὶ συνετὸς τοῦ Κυρίου διάκονος καὶ ὑπηρέτης μετὰ πάσης εἰλικρινείας καὶ σοφίας ὑπηρετῶν καὶ ἐκτρέφων τὰ πρόβατά του;

Εἶπε δὲ ὁ Κύριος· «ποιὸς ἆράγε εἶναι ὁ πιστὸς καὶ συνετὸς οἰκονόμος, τὸν ὁποῖον θὰ ἐγκαταστήσῃ ὁ κύριος προϊστάμενον εἰς τὸ ὑπηρετικὸν προσωπικόν του, διὰ νὰ δίδῃ πρὸς αὐτοὺς εἰς τὴν κατάλληλον ὥραν τὴν κανονικὴν μερίδα τῆς τροφῆς;

Εὐτυχὴς ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖο, ὅταν ἔλθῃ ὁ κύριός του, θὰ τὸν βρῇ νὰ κάνῃ ἔτσι.

Μακάριος θὰ εἶναι ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον, ὅταν ἔλθῃ ὁ κύριός του, θὰ εὕρῃ νὰ φέρεται καὶ νὰ ἐνεργῇ φρόνιμα καὶ πιστά.

Μακάριος εἶναι ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον, ὅταν ἔλθῃ ὁ Κύριος, θὰ τὸν εὕρῃ νὰ ἐνεργῇ μὲ τέτοιαν σύνεσιν καὶ ἀξιοπιστίαν.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι θὰ τὸν βάλῃ ὑπεύθυνο σ’ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του».

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι θὰ τὸν ἐγκαταστήσῃ ἐπιστάτην καὶ διαχειριστὴν εἰς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι θὰ τοῦ δώσῃ ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του.

«Ἐὰν ἀντιθέτως ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εἰπῇ μέσα του, “Θὰ ἀργήσῃ ὁ κύριός μου νὰ ἔλθῃ”, καὶ ἀρχίσῃ νὰ κτυπᾷ τοὺς δούλους καὶ τὶς δοῦλες, καὶ νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ μεθάῃ,

Ἐὰν ὅμως ὁ δοῦλος ἐκεῖνος εἴπῃ ἀπὸ μέσα του· Ἀργεῖ νὰ ἔλθῃ ὁ κύριός μου· καὶ κάμνων κατάχρησιν τῆς ἐξουσίας, ποὺ τοῦ ἔδωκεν ὁ κύριος, ἀρχίσῃ νὰ κτυπᾷ μὲν τοὺς ὑπηρέτας καὶ τὰς ὑπηρετρίας, αὐτὸς δὲ νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ μεθᾷ διάγων βίον ὀργιαστικόν,

Ἐὰν ὅμως ὁ δοῦλος ἐκεῖνος πῇ ἀπὸ μέσα του· Ἀργεῖ νὰ ἔρθῃ ὁ κύριός μου· καὶ ἀρχίσῃ νὰ κτυπᾷ τοὺς ὑπηρέτας καὶ τὰς ὑπηρετρίας καὶ νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ καὶ νὰ μεθᾷ,

θὰ ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου σὲ ἡμέρα, ποὺ δὲν περιμένει, καὶ σὲ ὥρα, ποὺ δὲν γνωρίζει, καὶ θὰ τὸν σχίσῃ στὰ δύο, καὶ θὰ τὸν κατατάξῃ μ’ ἐκείνους, ποὺ δὲν εἶναι ἔμπιστοι.

θὰ ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου εἰς ἡμέραν, ποὺ δὲν περιμένει, καὶ εἰς ὤραν, ποὺ δὲν ξεύρει. Καὶ θὰ τὸν τεμαχίσῃ εἰς τὰ δύο καὶ μετὰ τὸν σκληρὸν καὶ παραδειγματικὸν θάνατόν του θὰ ὁρίσῃ τὴν θέσιν του μὲ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι δὲν ὑπῆρξαν πιστοὶ εἰς τὴν διαχείρισίν των, ἀλλ’ ἀπεδείχθησαν καταχρασταί. Μὲ ἄλλας λέξεις ἡ προσοχὴ καὶ ἡ προθυμία του νὰ ὑπηρετήσωμεν τὸν Κύριον καὶ νὰ εἴμεθα πάντοτε ἕτοιμοι νὰ τὸν ὑποδεχθῶμεν καὶ νὰ τοῦ δώσωμεν λόγον τῶν πράξεών μας εἶναι καθῆκον ὅλων μας. Ἰδιαιτέρως ὅμως ὑπόχρεοι διὰ τὸ καθῆκον αὐτὸ εἶναι ἐκεῖνοι, εἰς τοὺς ὁποίους ὁ Κύριος ἀνέθεσε τὴν ἐπιστασίαν ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἡ ἀθέτησις δὲ τοῦ καθήκοντος τούτου συνεπάγεται τιμωρίας τρομερὰς καὶ αἰωνίους.

θὰ ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου εἰς ἡμέραν ποὺ δὲν περιμένει καὶ εἰς ὥραν ποὺ δὲν γνωρίζει καὶ θὰ τὸν κόψῃ εἰς τὰ δύο, θὰ τὸν τιμωρήσῃ δηλαδὴ μὲ σκληρὸν θάνατον, καὶ θὰ ὁρίσῃ τὴν θέσιν του μεταξὺ ἐκείνων ποὺ ὑπῆρξαν ἀξιόπιστοι καὶ καταχρασταί. (Οἱ ποιμένες καὶ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας θὰ εἶναι μακάριοι, ἐὰν καλῶς διαχειρίζωνται τὴν πνευματικὴν ἐξουσίαν καὶ τὰ χαρίσματα, ποὺ τοὺς ἐνεπιστεύθη ὁ Χριστὸς καὶ ἐξυπηρετοῦν μὲ σύνεσιν καὶ προθυμίαν τοὺς πιστούς. Σκληροτάτη ὅμως τιμωρία τοὺς περιμένει, ἐὰν ἀποδειχθοῦν ἀναξιόπιστοι καὶ καταχρασταί).

Ἐκεῖνος ἐπίσης ὁ δοῦλος, ποὺ γνώρισε τὸ θέλημα τοῦ κυρίου του, ἀλλὰ δὲν φρόντισε καὶ δὲν ἔκανε συμφώνως πρὸς τὸ θέλημά του, θὰ ὑποστῇ πολλὲς μαστιγώσεις.

Γενικῶς δὲ διὰ πάντα δοῦλον ἰσχύει αὐτὸς ὁ κανών· Ἐκεῖνος ὁ δοῦλος, ὁ ὁποῖος ἐγνώρισε τὸ θέλημα τοῦ κυρίου του καὶ δὲν ἑτοίμασεν, οὔτε ἔκαμε σύμφωνα μὲ τὸ θέλημά του, θὰ δαρῇ μὲ πολλὰς μαστιγώσεις καὶ θὰ τιμωρηθῇ αὐστηρά, διότι ἐν γνώσει του παρέβη τὸ θέλημα τοῦ κυρίου του.

Ἐκεῖνος δὲ ὁ δοῦλος, ποὺ ἐγνώρισε τὸ θέλημα τοῦ κυρίου του, καὶ δὲν ἑτοίμασε οὔτε καὶ ἔπραξε σύμφωνα πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου του, θὰ τιμωρηθῇ μὲ πολλὰς μαστιγώσεις, θα τιμωρηθῇ πολύ, διότι ἐν γνώσει παρέβη τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου.

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ δὲν γνώρισε, ἀλλ’ ἔκανε πράγματα ἄξια μαστιγώσεων, θὰ ὑποστῇ ὀλίγες μαστιγώσεις. Ἐπίσης ἀπὸ καθένα, ποὺ τοῦ δόθηκε πολύ, θὰ ζητηθῇ πολύ· καὶ ἀπ’ αὐτόν, ποὺ τοῦ ἐμπιστεύθηκαν πολύ, θὰ ζητήσουν περισσότερο».

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ δὲν ἐγνώρισε τὸ θέλημα τοῦ κυρίου του, αἱ πράξεις ὅμως ποὺ ἔκαμε εἶναι ἄξιαι τιμωρίας καὶ μαστιγώσεων, θὰ δαρῇ μὲ ὀλίγας μαστιγώσεις. Καὶ εἶναι δίκαιον νὰ τιμωρηθῇ καὶ οὗτος, διότι ἐξ ἀμελείας ἠγνόησε τὸ θέλημα τοῦ κυρίου του. Εἰς καθένα δὲ ποὺ ἐδόθη πολὺ, θὰ ζητηθῇ ἀπὸ αὐτὸν πολύ. Ἀνάλογος πρὸς τὰ χαρίσματα, τὴν γνῶσιν καὶ τὸ ἀξίωμα, ποὺ ἔχει ὁ καθένας μας, εἶναι καὶ ἡ εὐθύνη του. Καὶ εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἐνεπιστεύθησαν πολλά, θὰ τοῦ ζητήσουν πολλά, περισσότερα ἀπὸ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον ὀλιγώτερα.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ δὲν ἐγνώρισε τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου, ἔκαμε δὲ πράξεις ἀξίας τιμωρίας, θὰ τιμωρηθῇ μὲ ὀλίγας μαστιγώσεις. Εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἐδόθη πολύ, θὰ τοῦ ζητηθῇ καὶ πολύ, καὶ εἰς ἐκεῖνον ποὺ τοῦ παρέδωσαν πολλὰ χαρίσματα, θὰ ζητηθοῦν περισσότερα καλὰ ἔργα, παρ’ ὅσα θὰ ζητήσουν ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔλαβαν ὀλιγώτερα.

«Φωτιὰ ἦλθα νὰ βάλω στὴ γῆ! Καὶ τί ἄλλο θέλω, ἀφοῦ πλέον ἄναψε;

Δεν εἶναι καιρὸς κραιπάλης καὶ ὕπνου ὁ τωρινὸς καιρός, ὥστε νὰ περνοῦν ξένοιαστα τὰς ἡμέρας των οἱ δοῦλοί μου. Ἦλθα νὰ βάλω φωτιὰ εἰς τὴν γῆν. Ἦλθα δηλαδὴ νὰ ἀνάψω τὴν πυρκαϊάν, ἡ ὁποία εἰς μὲν τὰς καλοπροαιρέτους καρδίας θὰ ἐμβάλῃ φλογερὰν ἀγάπην καὶ ζῆλον διὰ τὸν Θεόν, εἰς τοὺς κακοπροαιρέτους δὲ καὶ δυστρόπους θὰ διεγείρῃ φανατικὸν μῖσος. Καὶ ἔτσι θὰ χωρισθοῦν οἱ πιστοὶ ἀπὸ τοὺς ἀπίστους. Τοῦ πολέμου αὐτοῦ τοῦ πνευματικοῦ τὴν φωτιὰ ἦλθα νὰ ρίψω ἀπὸ τὸν οὐρανὸν εἰς τὴν γῆν. Καὶ τί ἄλλο περισσότερον θέλω, ἐὰν τώρα πλέον ἤναψεν ἡ φωτιὰ αὐτή;

Ἦρθα νὰ βάλω φωτιὰ εἰς τὴν γῆν, φλογερὸν ζῆλον καὶ ἐνθουσιασμὸν εἰς τὰς καρδίας τῶν καλοπροαιρέτων, ὁ ὁποῖος ὅμως ζῆλος θὰ ἀνάψῃ εἰς τοὺς κακοπροαιρέτους πυρκαϊὰν μίσους ἐναντίον ἐμοῦ καὶ τῶν ὀπαδῶν μου. Καὶ τί ἄλλο θέλω, ἐὰν τώρα ἔχῃ πλέον ἀνάψει αὐτὴ ἡ φωτιά!

Βάπτισμα (μαρτυρίου) ἔχω νὰ λάβω. Καὶ πῶς ἀγωνιῶ καὶ ἀνυπομονῶ, ἕως ὅτου τελεσθῇ!

Ἀλλὰ διὰ νὰ ἀνάψῃ καὶ ἐπεκταθῇ ἡ φωτιὰ αὐτή, πρέπει προηγουμένως νὰ βαπτισθῶ τὸ προκαθωρισμένον δι’ ἐμὲ βάπτισμα τοῦ αἵματος καὶ τοῦ σταυρικοῦ θανάτου. Καὶ πῶς στενοχωροῦμαι καὶ ἀνυπομονῶ, ἕως ὅτου τελεσθῇ τὸ βάπτισμα αὐτό, τοῦ ὁποίου ἡ πρόβλεψις καὶ ἀνάμνησις ταράττει τὴν ψυχήν μου!

Ἐγὼ ἔχω τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου, διὰ νὰ βαπτισθῶ εἰς αὐτό, καὶ πόσον κατέχομαι ἀπὸ τὸν πόθον καὶ ἀνυπομονῶ πότε νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ ἀπλωθῇ ἔτσι εἰς ὅλον τὸν κόσμον τὸ πῦρ τῆς πίστεως καὶ τοῦ θείου ζήλου!

Νομίζετε, ὅτι ἦλθα νὰ δώσω εἰρήνη στὴ γῆ; Ὄχι, σᾶς βεβαιώνω, ἀλλὰ διχασμό.

Νομίζετε, ὅτι ἦλθα νὰ δώσω εἰς τὴν γῆν τέτοιαν εἰρήνην, ὅπως τὴν φαντάζονται αὐτοί, ποὺ περιμένουν τὸν Μεσσίαν ὡς ἐπίγειον βασιλέα καὶ κατακτητήν; Ὄχι. Σᾶς βεβαιῶ, ὅτι δὲν ἦλθα νὰ φέρω τέτοιαν εἰρήνην, ἀλλὰ μόνον διαίρεσιν καὶ διχασμόν, (διὰ τὰ ὁποῖα ὅμως ὑπεύθυνος εἶναι ἡ κακία τῶν ἀνθρώπων).

Νομίζετε ὅτι ἦλθα εἰς τὴν γῆν νὰ δώσω ὑποκριτικὴν καὶ ψευδῆ εἰρήνην, ὅπως τὴν φαντάζονται οἱ Ἑβραῖοι; Ὄχι σᾶς λέγω, ἀλλὰ ἔχω ἔλθει, διὰ νὰ προκαλέσω διαίρεσιν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, διὰ τὴν ὁποίαν ὅμως διαίρεσιν ὑπεύθυνοι θὰ εἶναι οἱ πονηροὶ καὶ ἀμετανόητοι ἄνθρωποι.

Ἔτσι ἀπὸ τώρα πέντε σ’ ἕνα σπίτι θὰ εἶναι διχασμένοι, τρεῖς ἐναντίον δύο καὶ δύο ἐναντίον τριῶν.

Θὰ ἔλθῃ δὲ διχασμός, διότι ἀπὸ τώρα θὰ εἶναι εἰς ἕνα σπίτι πέντε χωρισμένοι, ὁ πατέρας, ἡ μητέρα, ἡ κόρη, ἡ νύμφη καὶ ὁ υἱός. Τρεῖς θὰ εἶναι χωρισμένοι κατὰ τῶν δύο καὶ δύο θὰ εἶναι χωρισμένοι κατὰ τῶν τριῶν.

Διότι ἀπὸ τώρα θὰ εἶναι εἰς ἕνα σπίτι πέντε χωρισμένοι, τρεῖς ἐναντίον δύο καὶ δύο ἐναντίων τριῶν.

Θὰ διχασθοῦν πατέρας ἐναντίον υἱοῦ, καὶ υἱὸς ἐναντίον πατέρα, μητέρα ἐναντίον θυγατέρας, καὶ θυγατέρα ἐναντίον μητέρας, πεθερὰ ἐναντίον τῆς νύφης της, καὶ νύφη ἐναντίον τῆς πεθερᾶς της (ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας τῶν μὲν καὶ τῆς πίστεως τῶν δέ)».

Θὰ χωρισθῇ ὁ πατέρας, ποὺ δὲν ἐπίστευσεν εἰς τὸ Εὐαγγέλιον, κατὰ τοῦ υἱοῦ τοῦ πιστεύσαντος· καὶ ὁ υἱὸς ὁ ἄπιστος θὰ χωρισθῇ κατὰ τοῦ πατρός του· καὶ ἡ μητέρα ἡ ἄπιστος κατὰ τῆς πιστῆς κόρης της, καὶ ἡ κόρη κατὰ τῆς μητέρας της· ἡ πενθερὰ δέ, ποὺ εἶναι τὸ αὐτὸ πρόσωπον μὲ τὴν μητέρα τοῦ σπιτιοῦ, θὰ χωρισθῇ ἀπὸ τὴν νύμφην της, καὶ ἡ νύμφη ἀπὸ τὴν πενθεράν της.

Καὶ θὰ χωρισθῇ ὁ πατέρας ὁ ἄπιστος ἐναντίον τοῦ πιστοῦ υἱοῦ του, καὶ ὁ ἄπιστος υἱὸς ἐναντίον τοῦ πιστοῦ πατρός του, ἡ μητέρα ἐναντίον τῆς κόρης της καὶ ἡ κόρη ἐναντίον τῆς μητρός· ἡ πενθερὰ ἐναντίον τῆς νύμφης καὶ ἡ νύμφη ἐνάντιον τῆς πενθερᾶς· τὰ ἄπιστα μέλη τῆς οἰκογενείας ἐναντίον τῶν πιστῶν».

Ἔλεγε δὲ καὶ στὰ πλήθη τοῦ λαοῦ· «Ὅταν δῆτε τὸ σύννεφο νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴ δύσι, ἀμέσως λέγετε, “Βροχὴ ἔρχεται”, καὶ ἔτσι γίνεται.

Ἔλεγε δὲ καὶ εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ· Εἶναι κρίσιμοι οἱ καιροὶ καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνετε. Εἶσθε ὅμως ἀδικαιολόγητοι, διότι τοὺς ἄλλους καιροὺς τοῦ χειμῶνος καὶ τῆς καλοκαιρίας τοὺς νοιώθετε. Ὅταν ἴδετε σύννεφον νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴν δύσιν, ἀμέσως λέγετε· Βροχὴ ἔρχεται. Καὶ γίνεται ἔτσι.

Ἔλεγε δὲ εἰς τὰ πλήθη· «ὅταν ἴδετε τὸ σύνεφο νὰ ἀνεβαίνῃ ἀπὸ τὴν δύσιν, ἀμέσως λέγετε· βροχὴ ἔρχεται· καὶ γίνεται ἔτσι.

Καὶ ὅταν (δῆτε) νὰ φυσᾷ νότιος ἄνεμος, λέγετε, “Καύσων θὰ ἔλθῃ”, καὶ ἔτσι γίνεται.

Καὶ ὅταν ἴδετε νὰ φυσᾷ νοτιᾶς, λέγετε, ὅτι θὰ γίνῃ ζέστη· καὶ γίνεται.

Καὶ ὅταν ἴδετε νότιον ἄνεμον νὰ φυσᾷ, λέγεται ὅτι θὰ γίνῃ ζέστη· καὶ γίνεται ἔτσι.

Ὑποκριταί! Τὴν ὄψι τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς γνωρίζετε νὰ ἑρμηνεύετε. Τὸν παρόντα δὲ καιρὸ (ποὺ δείχνει, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦλθε) πῶς δὲν ἑρμηνεύετε;».

Ὑποκριταὶ καὶ σᾶς ἀποκαλῶ ἔτσι, διότι ἐνῷ διὰ τὰ συμφέροντά σας ἔχετε ἀρκετὴν ἀντίληψιν καὶ πρόγνωσιν, τὰ ὑψηλότερα καὶ σπουδαιότερα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐξαρτᾶται ἡ σωτηρία σας, δὲν ἔχετε ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ ἐνδιαφέρον νὰ αντιληφθῆτε. Τὰ ἐξωτερικὰ δηλαδὴ σημάδια τοῦ ὁρίζοντος καὶ τῆς γῆς ξεύρετε νὰ τὰ διακρίνετε. Τὸν καιρὸν ὅμως αὐτόν, ποὺ παρουσιάζει τὰ σημάδια τῆς παρουσίας τοῦ Μεσσίου, πῶς δὲν τὸν διακρίνετε;

Ὑποκριταί! Τὰ σημεῖα τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, ποὺ προαναγγέλους τὸν καιρόν, ξέρετε νὰ τὰ διακρίνετε. Τὸν καιρὸν ὅμως τοῦτον, ποῦ ὅλα τὰ σημεῖα τὸν παρουσιάζουν ὡς ἐποχὴν τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου, πῶς δὲν τὸν διακρίνετε;

«Ἐπίσης δέ, γιατί δὲν κρίνετε οἱ ἴδιοι ποιό εἶναι τὸ δίκαιο;

Διατί δὲ καὶ χωρὶς σημάδια, ἀλλὰ μόνον ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σας, μὲ ὁδηγὸν τὴν συνείδησίν σας καὶ τὴν διάνοιάν σας κρίνετε τὸ δίκαιον καὶ σωστόν; Διατί δὲν βλέπετε, ὅτι ὁ βίος σας δὲν εἶναι σύμφωνος πρὸς τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν ἀποφασίζετε νὰ ἀλλάξετε συμπεριφορὰν καὶ τρόπον ζωῆς;

Διατί δὲ καὶ ἀπὸ μόνον τὸν ἑαυτόν σας, μὲ ὁδηγὸν τὸ λογικὸν καὶ τὴν συνείδησίν σας, δὲν κρίνετε τὸ ὀρθὸν καὶ δίκαιον, ὅτι δηλαδὴ εἶναι καιρὸς πλέον νὰ μετανοήσετε, διὰ νὰ εὕρετε σωτηρίαν;

Καθὼς λοιπὸν πηγαίνεις μὲ τὸν ἀντίδικό σου στὸν ἄρχοντα (δικαστή), στὸ δρόμο προσπάθησε ν’ ἀπαλλαγῇς ἀπ’ αὐτόν (μὲ διευθέτησι τῆς διαφορᾶς σας), γιὰ νὰ μὴ σὲ σύρῃ μέχρι τὸ δικαστή, καὶ ὁ δικαστὴς σὲ παραδώσῃ στὸ ἐκτελεστικὸ ὄργανο, καὶ τὸ ἐκτελεστικὸ ὄργανο σὲ ρίξῃ στὴ φυλακή.

Σπεύσατε νὰ συνδιαλλαγῆτε μὲ τὸν Θεὸν καὶ μὴ ἀναβάλλετε. Διότι, ὅταν πηγαίνῃς μὲ τὸν ἀντίδικόν σου εἰς δικαστὴν, προσπάθησε εἰς τὸν δρόμον νὰ ἀπαλλαγῇς καὶ νὰ συμβιβασθῇς μαζί του· μήπως σὲ σύρῃ, χωρὶς νὰ τὸ θέλῃς, εἰς τὸν δικαστὴν καὶ ὁ δικαστὴς σὲ παραδώσῃ εἰς τὸν εἰσπράκτορα καὶ ὁ εἰσπράκτωρ σὲ ρίψῃ εἰς φυλακήν.

Ἐφ’ ὄσον εἶναι καιρὸς συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεόν, διότι ὅταν πηγαίνῃς μὲ τὸν ἀντίδικόν σου εἰς τὸν ἄρχοντα νὰ δικασθῇς, προσπάθησε νὰ ἀπαλλαγῇς ἀπὸ αὐτὸν καὶ νὰ συμβιβασθῇς μαζῆ του, μήπως σὲ τραβήξῃ ἐμπρὸς εἰς τὸν δικαστὴν καὶ ὁ δικαστὴς σὲ παραδώσῃ εἰς τὸν εἰσπράκτορα καὶ ὁ εἰσπράκτωρ σὲ βάλῃ εἰς τὴν φυλακήν.

Σοῦ λέγω, δὲν θὰ βγῇς ἀπ’ ἐκεῖ, ἕως ὅτου πληρώσῃς καὶ τὸ τελευταῖο λεπτό».

Σοῦ λέγω, ὅτι δὲν θὰ βγῇς ἀπ’ ἐκεῖ, ἕως ὅτου - πρᾶγμα ἀδύνατον - ἐξοφλήσῃς καὶ τὸ τελευταῖον λεπτόν. Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν εἶναι καιρὸς καὶ προτοῦ ἐκσπάσῃ ἡ δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ, συμφιλιώθητε μαζί του, διότι, ἐὰν παρουσιασθῆτε εἰς τὸ φοβερόν του κριτήριον χρεῶσται, τιμωρία ἀδυσώπητος καὶ αἰωνία σᾶς περιμένει.

Σοῦ λέγω ὅτι δὲν θὰ βγῇς ἀπὸ ἐκεῖ, ἕως ὅτου ἐξοφλήσῃς καὶ τὸ τελευταῖον λεπτόν. Συμφιλιωθῆτε μὲ τὸν Θεὸν διὰ της μετανοίας σας, πρὶν ἐκδοθῇ ἀπὸ αὐτὸν ἡ καταδικαστικὴ γιὰ σᾶς ἀπόφασίς του.