Κατὰ Λουκάν 14

Ὅταν δὲ (ὁ Ἰησοῦς) ἦλθε στὸ σπίτι κάποιου ἀπὸ τοὺς ἄρχοντες τῶν Φαρισαίων ἕνα Σάββατο γιὰ νὰ φάγῃ, αὐτοὶ τὸν κοίταζαν προσεκτικά (γιὰ νὰ ἰδοῦν τί θὰ κάνῃ).

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι κάποιου ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τῶν Φαρισαίων ἐν ἡμέρᾳ Σαββάτου διὰ νὰ φάγῃ ἄρτον, συνέβη αὐτοὶ νὰ τὸν παρατηροῦν καὶ νὰ τὸν παρακολουθοῦν μετὰ προσοχῆς, μήπως εἴπῃ ἢ πράξῃ κάτι παράνομον καὶ ἀξιοκατάκριτον.

Ὅταν ὁ Κύριος εἰς ἡμέραν Σαββάτου ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι ἑνὸς ἀπὸ τοὺς ἄρχοντας τῶν Φαρισαίων νὰ φάγῃ ἄρτον, αὐτοὶ τὸν παρατηροῦσαν μὲ προσοχήν, μήπως πῇ ἢ πράξῃ κάτι τὸ παράνομον.

Καὶ ἰδοὺ κάποιος ὑδρωπικὸς ἦταν ἐνώπιόν του.

Καὶ ἰδοὺ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἔπασχεν ἀπὸ ὑδρωπικίαν, ἐστέκετο ἐμπρός του, διστάζων διὰ τοὺς παρόντας νομικοὺς καὶ Φαρισαίους νὰ ζητήσῃ φανερὰ τὴν θεραπείαν του, ἐλπίζων ὄμως, ὅτι θὰ ἐκίνει τὴν συμπάθειάν του.

Καὶ ἰδοὺ ἔνας ὑδρωπικὸς ἄνθρωπος ἐστέκετο ἐμπρός του.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλαβε τὸ λόγο καὶ εἶπε πρὸς τοὺς νομοδιδασκάλους καὶ τοὺς Φαρισαίους· «Ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο νὰ κάνῃ κανεὶς θεραπεία;».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπε πρὸς τοὺς νομικοὺς καὶ τοὺς Φαρισαίους· εἶναι ἄραγε ἐπιτετραμμένον νὰ θεραπεύῃ κανεὶς ἀρρώστους κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;

Ἔλαβε ὁ Ἰησοῦς τὸν λόγον καὶ εἶπε εἰς τοὺς νομικοὺς καὶ Φαρισαίους· «ἐπιτρέπεται ἆρά γε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου νὰ θεραπεύῃ κανεὶς ἀρρώστους;»

Ἀλλ’ αὐτοὶ σιώπησαν. Τότε, ἀφοῦ τὸν ἔπιασε, τὸν θεράπευσε καὶ τὸν ἔδιωξε.

Ἐκεῖνοι δὲ ἐσιώπησαν, διότι δὲν ἐτόλμων νὰ τοῦ εἶπουν, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται. Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἤγγισε μὲ τὰς χεῖρας του, τὸν ἰάτρευσε καὶ τοῦ ἔδωκε τότε τὴν ἄδειαν νὰ φύγῃ.

Ἐκεῖνοι ἐσίγησαν καὶ δὲν ἐτόλμησαν νὰ ἀπαντήσουν τίποτε. Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ ἔπιασε τὸν ὑδρωπικόν, τὸν ἐθεράπευσε καὶ τὸν ἀφῆκε ἐλεύθερον νὰ φύγῃ.

Κατόπιν ἀπευθύνθηκε πρὸς αὐτοὺς καὶ εἶπε· «Τίνος ἀπὸ σᾶς τὸ παιδὶ ἢ τὸ βόδι θὰ πέσῃ σὲ πηγάδι, καὶ δὲν θὰ τὸ ἀνασύρῃ ἀμέσως κατὰ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου;».

Καὶ ἀπαντῶν εἰς τοὺς ἀποκρύφους διαλογισμοὺς τῶν Φαρισαίων εἶπε πρὸς αὐτούς· Ποίου ἀπὸ σᾶς ὁ υἱὸς ἢ τὸ βώδι θὰ πέσῃ μέσα εἰς πηγάδι καὶ δὲν θὰ καταβάλῃ πολλὰς προσπαθείας καὶ κόπους διὰ νὰ τὸν ἀνασύρῃ ἀπ’ ἐκεῖ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου; Ἀφοῦ λοιπὸν θεωρεῖτε τοῦτο ἐπιτετραμμένον, πῶς θὰ κατακρίνετε ὡς παραβάτην τοῦ Σαββάτου ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος κατὰ τὴν ἡμέραν αὐτὴν ὅχι μὲ κοπιώδη προσπάθειαν, ἀλλὰ μὲ ἀπλοῦν λόγον βοηθεῖ ὄχι ἄλογον ζῶον, ἀλλὰ λογικὸν ἄνθρωπον πάσχοντα;

Βλέπων δὲ τοὺς πονηροὺς διαλογισμοὺς τῶν Φαρισαίων ἀπήντησε καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «ποιὸς ἀπὸ σᾶς, ὅταν τὸ παιδί του ἢ τὸ βώδι του πέσῃ εἰς πηγάδι, δὲν θὰ καταβάλῃ κάθε προσπάθειαν νὰ τὸ ἀνασύρῃ ἀμέσως, ἔστω καὶ ἂν εἶναι ἡμέρα Σαββάτου;»

Καὶ δὲν μπόρεσαν νὰ τοῦ ἀπαντήσουν σ’ αὐτά.

Καὶ δὲν ἠμπόρεσαν εἰς αὐτὰ νὰ τοῦ ἀπαντήσουν, διότι ἦτο ὁλοφάνερον τὸ ἄδικόν των.

Καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τοῦ δώσουν καμμίαν ἀπάντησιν, διότι καταλάβαιναν πολὺ καλά, ὅτι τὸ ἄδικον ἦτο μὲ τὸ μέρος των.

Προσέχοντας δέ, ὅτι οἱ καλεσμένοι διάλεγαν τὶς πρῶτες θέσεις στὸ τραπέζι, εἶπε σ’ αὐτοὺς τὸν παραβολικὸ αὐτὸ λόγο·

Ἔλεγε δὲ πρὸς τοὺς καλεσμένους εἰς τὸ τραπέζι παραβολήν, διὰ τῆς ὁποίας τοὺς ἐδίδασκε τὴν ταπεινοφροσύνην, ἐπειδὴ παρετήρησε, πόσον ἐζήτουν καὶ ἐδιάλεγαν τὰς πρώτας θέσεις εἰς τὸ τραπέζι. Καὶ τοὺς εἶπε·

Ἔλεγε δὲ πρὸς τοὺς καλεσμένους καὶ μίαν παραβολήν, διὰ νὰ τοὺς κάμῃ νὰ προσέξουν τὸν ἐγωϊσμόν των, μὲ τὸν ὁποῖον αὐτοὶ ἐδιάλεγαν τὰς πρώτας θέσεις εἰς τὸ τραπέζι. Καὶ τοὺς εἶπε·

«Ὅταν κάποιος σὲ καλέσῃ σὲ γάμο, μὴν καθήσῃς στὴν πρώτη θέσι, μήπως ἀνώτερός σου εἶναι καλεσμένος ἀπ’ αὐτόν,

Ὅταν προσκληθῇς ἀπὸ κάποιον εἰς γάμους, μὴ καθήσης μόνος σου εἰς τὴν πρώτην θέσιν· μήπως ἄλλος ἀνώτερος κατὰ τὴν κοινωνικὴν θέσιν καὶ ἀξίαν ἀπὸ σὲ εἶναι προσκαλεσμένος ἀπὸ αὐτόν, ποὺ σᾶς ἐκάλεσε.

«ὅταν προσκληθῇς ἀπὸ κάποιον εἰς γάμον, μὴ καθίσεις μόνος σου εἰς τὴν πρώτην θέσιν, μήπως κάποιος ἄλλος, προσκεκλημένος ἀπὸ τὸν οἰκοδεσπότην, εἶναι ἀνώτερος ἀπὸ σέ.

ὁπότε, ὅταν ἔλθῃ ἐκεῖνος, ποὺ κάλεσε ἐσένα καὶ αὐτόν, θὰ σοῦ εἰπῇ, “Δῶσε σ’ αὐτὸν τὴ θέσι”, καὶ τότε θὰ κινηθῇς μὲ ἐντροπὴ νὰ καταλάβῃς τὴν τελευταία θέσι.

Καὶ θὰ ἔλθῃ τότε αὐτός, ποὺ ἐκάλεσε καὶ σὲ καὶ αὐτόν, καὶ θὰ σοῦ εἴπῃ: Κάνε θέσιν καὶ δῶσε τόπον εἰς αὐτόν. Καὶ θὰ ἀρχίσῃς τότε μὲ ἐντροπὴν νὰ ἀναζητῇς θέσιν, καὶ ἐπειδὴ ἐν τῷ μεταξὺ οἱ ἄλλοι ἔχουν καθίσει καὶ κανεὶς ἀπὸ αὐτοὺς δὲν θὰ σοῦ παραχωρῇ τὴν θέσιν του, θὰ ἀναγκασθῇς τότε νὰ καταλάβῃς τὴν τελευταίαν θέσιν εἰς τὸ τραπέζι.

Καὶ θὰ ἔλθῃ αὐτὸς ποὺ ἐκάλεσε σὲ καὶ αὐτὸν καὶ θὰ σοῦ πῇ· Δῶσε τὴν θέσιν αὐτήν, διότι δὲν ἀνήκει εἰς σέ. Καὶ τότε θὰ ἀρχίσῃς μὲ ἐντροπὴν νὰ ζητῇς ἄλλην θέσιν. Καὶ έπειδὴ ὅλοι θὰ ἔχουν καθίσει καὶ κανεὶς δὲν θὰ προθυμοποιῆται νὰ σηκωθῇ πρὸς χάριν σου, θὰ ἀναγκασθῇς τότε νὰ καταλάβῃς τὴν τελευταία θέσιν.

Γι’ αὐτό, ὅταν προσκληθῇς, πήγαινε καὶ κάθησε στὴν τελευταία θέσι, ὥστε, ὅταν ἔλθῃ αὐτός, ποὺ σὲ προσκάλεσε, νὰ σοῦ εἰπῇ, “Φίλε, ἔλα μπροστά, σὲ ἀνώτερη θέσι”. Τότε θὰ τιμηθῇς ἐνώπιον τῶν συνδαιτυμόνων σου.

Ἀλλ’ ὅταν προσκληθῇς, πήγαινε καὶ κάθησε εἰς τὴν τελευταίαν θέσιν, ὥστε ὅταν ἔλθῃ αὐτός, ποὺ σὲ ἔχει καλέσει, νὰ σοῦ εἴπῃ· Φίλε, ἀνέβα παραπάνω καὶ κάθισε ὑψηλότερα εἰς θέσιν τιμητικωτέραν. Καὶ τότε θὰ σοῦ ἀποδοθῇ τιμὴ ἐμπρὸς εἰς ὅλους ἐκείνους, ποὺ παρακάθηνται μαζὶ μὲ σὲ εἰς τὸ τραπέζι.

Ἀλλὰ ὅταν προσκληθῇς, πήγαινε καὶ κάθισε εἰς τὴν τελευταίαν θέσιν, ὥστε ὅταν ἔλθῃ αὐτὸς ποὺ σὲ ἐκάλεσε νὰ σοῦ πῇ· Φίλε, ἀνέβα παραπάνω εἰς θέσιν τιμητικωτέραν. Καὶ τότε θὰ εἶναι γιὰ σένα μεγάλη τιμὴ ἐμπρὸς εἰς ὅσους παρακάθηνται μαζῆ μὲ σὲ εἰς τὸ τραπέζι.

Ἐξάπαντος καθένας, ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτό του, θὰ ταπεινωθῇ, καὶ καθένας, ποὺ ταπεινώνει τὸν ἑαυτό του, θὰ ὑψωθῇ».

Ὁ ἐξευτελισμὸς δὲ αὐτὸς ἐκείνου, ποὺ παίρνει μόνος του τὴν πρώτην θέσιν, καὶ ἡ τιμὴ ἐκείνου, ποὺ ἀφίνει εἰς τοὺς ἄλλους νὰ τοῦ προσφέρουν τὴν πρώτην θέσιν, θὰ γίνουν, διότι ἰσχύει ὁ γενικὸς νόμος καὶ κανῶν: Καθένας ποὺ ὑψώνει μόνος του τὸν ἑαυτόν του θὰ ταπεινωθῇ καὶ καθένας ποὺ ταπεινώνει τὸν ἑαυτόν του θὰ ὑψωθῇ.

Διότι ἐκεῖνος ποὺ ὑψώνει τὸν ἑαυτόν του καὶ ζητεῖ τιμᾶς καὶ πρωτοκαθεδρίας θὰ ταπεινωθῇ. Καὶ καθένας ποὺ ταπεινώνει τὸν εὐατόν του, θὰ ὑψωθῇ».

Ἔλεγε δὲ καὶ σ’ ἐκεῖνον, ποὺ τὸν εἶχε προσκαλέσει· «Ὅταν παραθέτῃς γεῦμα ἢ δεῖπνο, νὰ μὴ καλῇς τοὺς φίλους σου, οὔτε τοὺς ἀδελφούς σου, οὔτε τοὺς συγγενεῖς σου, οὔτε πλουσίους γείτονες, μήπως καὶ αὐτοὶ κατόπιν σὲ καλέσουν καὶ ἔτσι σοῦ γίνῃ ἀνταπόδοσι.

Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς ἐκεῖνον, ποὺ τὸν εἶχε καλέσει· ὅταν κάνῃς πρωινὸν ἢ βραδυνὸν τραπέζι, μὴ περιορίζεσαι νὰ προσκαλῇς ἀποκλειστικῶς τοὺς φίλους σου, οὔτε τοὺς ἀδελφούς σου, οὔτε τοὺς συγγενεῖς σου, οὔτε γείτονας πλουσίους· μήπως καὶ ἐκεῖνοι σὲ καλέσουν, καὶ σοῦ γίνῃ ὑπ’ αὐτῶν καὶ ὄχι ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἀνταπόδοσις καὶ ἀνταμοιβὴ δι’ αὐτό, ποὺ τοὺς ἔκαμες.

Ἔλεγε δὲ καὶ πρὸς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε προσκαλέσει· «ὅταν παραθέτῃς γεῦμα ἢ δεῖπνον μὴ προσκαλεῖς τοὺς φίλους σου οὔτε τοὺς ἀδελφούς σου οὔτε τοὺς συγγενεῖς σου οὔτε τοὺς πλουσίους γείτονάς σου, μήπως καὶ αὐτοὶ μὲ τὴν σειρά των σὲ καλέσουν καὶ γίνει ἔτσι ἀνταπόδοσις, ὄχι ἀπὸ τὸν Θεόν, ἀλλὰ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους. (Καὶ οἱ κακοὶ κάνουν τὸ ἴδιο, ἀποβλέποντες εἰς ἀνταπόδομα ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων).

Ἀλλ’ ὅταν κάνῃς δεξίωσι, νὰ καλῇς πτωχούς, ἀναπήρους, κουτσούς, τυφλούς,

Ἀλλ’ ὅταν κάνῃς ὑποδοχὴν καὶ τραπέζι, προσκάλει εἰς αὐτὸ πτωχούς, σακάτηδες, κουτσούς, τυφλούς.

Ἀλλὰ ὅταν κάνῃς τραπέζι καὶ ὑποδέχεσαι φιλοξενουμένους, προσκάλεσε πτωχούς, ἀναπήρους, χωλούς, τυφλούς.

καὶ θὰ εἶσαι εὐτυχής, διότι δὲν μποροῦν νὰ σοῦ ἀνταποδώσουν, καὶ θὰ σοῦ ἀνταποδοθῇ κατὰ τὴν ἀνάστασι τῶν εὐσεβῶν».

Καὶ θὰ εἶσαι μακάριος, διότι αὐτοὶ δὲν ἔχουν ἄλλο τι ἀπὸ εὐχὰς νὰ σοῦ ἀνταποδώσουν. Εἶσαι δὲ μακάριος δι’ αὐτό, διότι θὰ σοῦ ἀνταποδοθῇ αὐτό, ποὺ ἔκαμες, κατὰ τὴν ἀνάστασιν τῶν δικαίων, ὅταν ὁ Θεὸς θὰ ἀνταμείψῃ κάθε ἀγαθοεργίαν καὶ ἀρετήν.

Καὶ θὰ εἶσαι μακάριος διότι, ἐπειδὴ αὐτοὶ δὲν ἔχουν τί νὰ σοῦ ἀνταποδώσουν, θὰ σοῦ ἀνταποδοθῇ τὸ καλὸν ποὺ ἔκανες κατὰ τὴν ἐπίσημον ἐκείνην ἡμέραν τῆς ἀναστάσεως τῶν νεκρῶν».

Ὅταν δὲ κάποιος ἀπὸ τοὺς συνδαιτυμόνες ἄκουσε αὐτά, εἶπε σ’ αὐτόν· «Εὐτυχὴς ὅποιος θὰ φάγῃ γεῦμα στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Ὅταν δὲ ἤκουσεν αὐτὰ κάποιος ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ συμπαρεκάθηντο εἰς τὸ τραπέζι, εἶπεν εἰς αὐτόν: Μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ φάγῃ γεῦμα εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ μαζὶ μὲ τὸν Μεσσίαν καὶ τοὺς πατριάρχας καὶ τοὺς ἄλλους δικαίους.

Ὅταν δὲ κάποιος ἀπὸ τοὺς παρακαθημένους ἤκουσε αὐτὰ εἶπε· «μακάριος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ παρακαθίσῃ εἰς τὸ γεῦμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ».

Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε· «Κάποιος ἄνθρωπος ἑτοίμασε μεγάλο δεῖπνο καὶ κάλεσε πολλούς.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς διὰ νὰ διδάξῃ, ποίας ἀρετὰς πρέπει νὰ ἔχῃ κανεὶς διὰ νὰ συμμετάσχῃ εἰς τὴν αἰωνίαν εὐφροσύνην τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, εἶπε πρὸς αὐτόν· Κάποιος ἄνθρωπος ἔκαμε βραδυνὸν συμπόσιον μεγάλο καὶ ἐκάλεσε πολλούς. Ἡ χαρὰ καὶ ἀπόλαυσις δηλαδὴ τῆς αἰωνίου βασιλείας παραβάλεται πρὸς δεῖπνον μεγαλοπρεπές, ποὺ ἑτοίμασεν ὁ Θεὸς καὶ εἰς τὸ ὁποῖον ἐκάλεσε εἰς τὰς ἀρχὰς ὄχι ὅλους, ἀλλὰ πολλούς, τουτέστι τοὺς Ἰουδαίους.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε εἰς αὐτὸν τὴν ἐξῆς παραβολήν· «ἕνας ἄνθρωπος παρέθεσε μέγα δεῖπνον καὶ ἐκάλεσε πολλούς.

Καὶ ἀπέστειλε τὸ δοῦλο του τὴν ὥρα τοῦ δείπνου νὰ εἰπῇ στοὺς καλεσμένους· “Ἐλᾶτε, διότι ὅλα εἶναι πλέον ἕτοιμα”.

Καὶ κατὰ τὴν ὥραν τοῦ δείπνου ἔστειλε τὸν δοῦλον του, δηλαδὴ τοὺς εἰς ἑκάστην ἐποχὴν ἀπεσταλμένους τοῦ Θεοῦ, τότε δέ, ὅτε ἐλέγετο ἡ παραβολή, ἔστειλε τὸν Βαπτιστὴ πρῶτον καὶ τὸν Υἱόν του ἔπειτα, ὁ ὁποῖος ἔλαβε διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως μορφὴν δούλου. Τὸν ἔστειλε δὲ διὰ νὰ εἴπῃ εἰς τοὺς προσκαλεσμένους· Ἐλᾶτε, καὶ μὴ ἀναβάλλετε, διότι εἶναι πλέον ὅλα ἕτοιμα.

Καὶ τὴν ὥραν, ποὺ θὰ παρετίθετο τὸ δεῖπνον, ἔστειλε τὸν δοῦλον του νὰ πῇ εἰς τοὺς προσκαλεσμένους· Ἐλᾶτε διότι τώρα εἶναι τὰ πάντα ἕτοιμα.

Ἀλλ’ ἄρχισαν ἀμέσως ὅλοι νὰ προβάλλουν ἄρνησι. Ὁ πρῶτος τοῦ εἶπε· “Ἀγόρασα χωράφι, καὶ πρέπει νὰ βγῶ καὶ νὰ τὸ ἰδῶ. Σὲ παρακαλῶ, νὰ μὴ μὲ ὑπολογίσῃς”.

Καὶ ἤρχισαν οἱ προσκαλεσμένοι ἀπὸ μιᾶς γνώμης, σὰν νὰ ἦσαν προσυνεννοημένοι, νὰ δικαιολογοῦν τὴν ἀπουσίαν των ἀπὸ τὸ δεῖπνον. Ὁ πρῶτος εἶπεν· Ἠγόρασα κάποιο χωράφι καὶ ἔχω ἀνάγκην νὰ βγῶ ἔξω καὶ νὰ τὸ ἴδω· σὲ παρακαλῶ θεώρησέ με δικαιολογημένον καὶ ἀπηλλαγμένον τῆς ὑποχρεώσεως νὰ ἔλθω.

Καὶ αὐτοὶ σὰν νὰ ἦταν συνεννοημένοι ἤρχισαν νὰ παραιτοῦνται ὅλοι ἀπὸ τὸ δεῖπνον μὲ διαφόρους δικαιολογίας· ὁ πρῶτος εἶπε· Ἀγόρασα ἕνα ἀγρὸν καὶ ἔχω ἀνάγκην νὰ βγῶ ἔξω καὶ νὰ τὸν ἴδω· σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ θεωρήσῃς ἀπηλλαγμένον ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ παρακαθίσω εἰς τὸ δεῖπνον.

Ἄλλος δὲ εἶπε· “Ἀγόρασα πέντε ζεύγη βόδια, καὶ πηγαίνω νὰ τὰ δοκιμάσω. Σὲ παρακαλῶ, νὰ μὴ μὲ ὑπολογίσῃς”.

Καὶ ἄλλὸς εἶπεν· Ἠγόρασα πέντε ζευγάρια βώδια καὶ πηγαίνω νὰ τὰ δοκιμάσω. Σὲ παρακαλῶ συγχώρησε τὴν δικιολογημένην ἀπουσίαν μου.

Καὶ ἄλλος εἶπε· Ἀγόρασα πέντε ζευγάρια βώδια καὶ πηγαίνω νὰ τὰ δοκιμάσω· σὲ παρακαλῶ νὰ θεωρήσῃς δικαιολογημένην τὴν ἀπουσίαν μου.

Καὶ ἄλλος εἶπε· “Νυμφεύθηκα γυναῖκα, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν δύναμαι νὰ ἔλθω”.

Καὶ ἄλλος εἶπεν· Ἐπῆρα εἰς γάμον γυναῖκα καὶ δ’ αὐτὸ δεν ἡμπορῶ νὰ ἔλθω. Δηλαδὴ οἱ προσκεκλημένοι ὅλοι ἀπερροφήθησαν ἀπὸ τὰς βιοτικὰς καὶ σαρκικὰς μερίμνας καὶ ἠδιαφόρησαν εἰς τὴν πρόσκλησιν τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος τοὺς ἐκάλει νὰ γίνουν συμμέτοχοι καὶ κληρονόμοι τῆς βασιλείας του.

Καὶ ἄλλος εἶπε· Ἐνυμφεύθην καὶ διὰ τοῦτο δὲν μπορῶ νὰ ἔλθω.

Πῆγε δὲ ὁ δοῦλος ἐκεῖνος καὶ ἀνέφερε αὐτὰ στὸν κύριό του. Ὠργίσθηκε τότε ὁ οἰκοδεσπότης καὶ εἶπε στὸ δοῦλο του· “Πήγαινε ἔξω γρήγορα στοὺς δρόμους καὶ στὰ στενὰ τῆς πόλεως, καὶ τοὺς πτωχοὺς καὶ ἀναπήρους καὶ κουτσοὺς καὶ τυφλοὺς φέρε ἐδῶ μέσα”.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, διηγήθη εἰς τὸν κύριόν του τὰ ὅσα εἶπον εἰς αὐτὸν οἱ προσκαλεσμένοι. Τότε ὁ οἰκοκύρης ἐθύμωσε καὶ εἶπεν εἰς τὸν δοῦλον του· Ἔβγα γρήγορα εἰς τὰς πλατείας καὶ τὰ στενὰ τῆς πόλεως καὶ φέρε ἐδῶ μέσα τοὺς πτωχούς, τοὺς σακάτηδες καὶ χωλοὺς καὶ τυφλούς, ποὺ θὰ εὕρῃς ἐκεῖ. Κάλεσε δηλαδὴ τοὺς περιφρονημένους μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀφοῦ οἱ ἐπίσημοι ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ ἀρνοῦνται νὰ δεχθοῦν τὴν σωτηρίαν, ποὺ τοὺς προσφέρει ὁ Μεσσίας.

Καὶ ἐπέστρεψε ὁ δοῦλος ἐκεῖνος πρὸς τὸν κύριον του καὶ τοῦ διηγήθηκε ὅλα αὐτά. Τότε, γεμᾶτος ὀργὴν ὁ οἰκοδεσπότης ἐναντίον τῶν ἀναξίων προσκαλεσμένων, εἶπε εἰς τὸν δοῦλον του· Ἔβγα γρήγορα εἰς τὰς πλατείας καὶ τοὺς δρόμους τῆς πόλεως καὶ φέρε ἐδῶ μέσα τοὺς πτωχοὺς καὶ τοὺς ἀναπήρους καὶ τοὺς χωλοὺς καὶ τοὺς τυφλούς.

Εἶπε δὲ ὁ δοῦλος (ὅταν ἐπέστρεψε)· “Κύριε, ἔγινε ὅπως διέταξες, καὶ ἀκόμη ὑπάρχει τόπος”.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγον εἶπεν ὁ δοῦλος· Κύριε, ἔγινεν ὅπως διέταξες καὶ ὑπάρχει ἀκόμη τόπος ἀδειανὸς εἰς τὸ σπίτι διὰ νὰ προσκληθοῦν καὶ ἄλλοι.

Καὶ ἀφοῦ ἐξετέλεσε τὴν ἐντολὴν τοῦ Κυρίου του ὁ δοῦλος, εἶπε· Κύριε, ἔγινε ὅπως διέταξες, καὶ εἶναι ἀκόμη τόπος ἀδειανός.

Καὶ ὁ κύριος εἶπε στὸ δοῦλο· “Πήγαινε ἔξω στοὺς δρόμους καὶ στὰ στενὰ καὶ ἀνάγκασέ τους νὰ ἔλθουν μέσα, γιὰ νὰ γεμίσῃ τὸ σπίτι μου”.

Καὶ εἶπεν ὁ Κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· Ἔβγα ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τοὺς δρόμους καὶ εἰς τοὺς φράκτας τῶν κτημάτων, ὅπου συνήθως μαζεύονται οἱ περιπλανώμενοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν σπίτι καὶ μόνιμον κατοικίαν, καὶ ἐπειδὴ αὐτοὶ θὰ διστάζουν ἐκ συστολῆς νὰ λάβουν μέρος εἰς τὸ δεῖπνον μου, παρακίνησε τοὺς ἐπιμόνως νὰ ἔμβουν ἐδῶ, διὰ νὰ γεμίσῃ τὸ σπίτι μου. Προσκάλεσε δηλαδὴ καὶ τοὺς ἐθνικοὺς νὰ λάβουν μέρος εἰς τὰ ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τοῦ Μεσσίου.

Καὶ εἶπεν ὁ κύριος πρὸς τὸν δοῦλον· Ἔβγα εἰς τοὺς δρόμους, εἰς τοὺς φράκτες τῶν κτημάτων, ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν καὶ παρακίνησε μὲ ἐπιμονὴν ὅλους ὅσους εὕρῃς νὰ ἔλθουν ἐδῶ, διὰ νὰ γεμίσῃ οἶκος μου.

Σᾶς βεβαιώνω δέ, ὅτι κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους τοὺς προσκεκλημένους δὲν θὰ γευθῇ τὸ δεῖπνο μου».

Διότι σᾶς βεβαιῶ, ὅτι κανένας ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους ἐκείνους τοὺς προσκαλεσμένους, ὄχι μόνον δὲν θὰ παρακαθήσῃ ἀλλὰ οὐδὲ κὰν θὰ γευθῇ τὸ δεῖπνον μου.

Διότι σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι κανεὶς ἀπὸ τοὺς προσκαλεσμένους ἐκείνους ἄνδρες δὲν θὰ γευθῇ τίποτε ἀπὸ τὸ δεῖπνον μου». (Οἱ κυρίως προσκεκλημένοι, οἱ πνευματικοὶ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ ἄλλοι Ἑβραῖοι, ἀποροφημένοι ἀπὸ τὰ ὑλικά των συμφέροντα καὶ τὴν ματαιοδοξίαν των, ἠρνήθησαν τὴν πρόσκλησιν τοῦ Χριστοῦ καὶ ἀπέκλεισαν τὸν εὐατόν των ἀπὸ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν. Οἱ τελῶναι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ καὶ οἱ εἰδωλολάτραι, οἱ περιφρονημένοι ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους ἐδέχθησαν μὲ εὐγνωμοσύνην καὶ ταπείνωσιν τὴν τιμητικὴν πρόσκλησιν καὶ ἔγιναν ἔτσι ἔνδοξα μέλη τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν).

Κατὰ δὲ τὴν πορεία του πήγαιναν μαζί του πλήθη πολλά. Καὶ στράφηκε καὶ τοὺς εἶπε·

Ἐπήγαιναν δὲ μαζί του πολλὰ πλήθη λαοῦ καὶ ἀφοῦ πρὸς στιγμὴν ἐσταμάτησε, ἔστρεψε πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· Καλὰ μὲ ἀκολουθεῖτε τώρα καὶ θέλετε νὰ εἶσθε μαθηταί μου καὶ φίλοι μου. Μάθετε ὅμως αὐτά, ποὺ εἶναι ἀπαραίτητα διὰ κάθε γνήσιον ἀκόλουθόν μου.

Μαζῆ δὲ μὲ αὐτὸν ἐπήγαιναν καὶ πλήθη λαοῦ. Ἐστράφη τότε πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε·

Ἐὰν κανεὶς ἔρχεται πρὸς ἐμένα καὶ δὲν ἀπαρνῆται τὸν πατέρα του καὶ τὴ μητέρα καὶ τὴ γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὶς ἀδελφές, ἀκόμη δὲ καὶ τὸν ἑαυτό του, δὲν δύναται νὰ εἶναι μαθητής μου.

Ἐὰν κανεὶς ἔρχεται μαζί μου, καὶ δὲν μισῇ τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα του καὶ τὴν γυναῖκα του καὶ τοὺς ἀδελφούς του καὶ τὰς ἀδελφάς του, ἐφ’ ὅσον αὐτοὶ τοῦ γίνονται ἐμπόδιον εἰς τὸ νὰ μὲ ἀκολουθῇ, ἀκόμη δὲ ἐὰν δὲν μισῇ καὶ αὐτὴν τὴν ζωήν του, ἐφ’ ὅσον ὁ φόβος του νὰ χάσῃ τὴν ζωήν του τοῦ γίνεται αἰτία νὰ μὲ ἀρνηθῇ, αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου.

«ἐὰν κανεὶς ἔρχεται πρὸς ἐμέ, διὰ νὰ γίνῃ ὀπαδός μου, καὶ δὲν ἀπαρνῆται τὸν πατέρα του καὶ τὴν μητέρα καὶ τὴν γυναῖκα καὶ τὰ τέκνα καὶ τοὺς ἀδελφοὺς καὶ τὰς ἀδελφάς, ἐφ’ ὅσον αὐτοὶ τοῦ εἶναι πρόσκομμα εἰς τὴν νέαν ζωήν του, ἀκόμη δὲ δὲν ἀπαρνῆται καὶ τὴν ζωήν του, ὅταν ἡ ἀνάγκη ἐπιβάλῃ νὰ τὴν θυσιάσῃ, αὐτὸς δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου.

Καὶ ὅποιος δὲν σηκώνει τὸ σταυρό του καὶ δὲν μὲ ἀκολουθεῖ, δὲν δύναται νὰ εἶναι μαθητής μου.

Καὶ ὅποιος δὲν παίρνει ἐπάνω του τὸν σταυρόν του, καὶ μὲ ἄλλας λέξεις, ὅποιος δὲν λαμβάνει τὴν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ καὶ θάνατον σταυρικὸν καὶ ἐπονείδιστον δι’ ἐμὲ καὶ δὲν ἔρχεται μὲ τὴν ἀπόφασιν αὐτὴν ὀπίσω μου, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου.

Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν βαστάζει ἐπάνω του τὸν σταυρόν του καὶ δὲν ἔρχεται κοντά μου, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου.

Ποιός δὲ ἀπὸ σᾶς, ποὺ θέλει νὰ οἰκοδομήσῃ πύργο, δὲν κάθεται πρῶτα καὶ ὑπολογίζει τὴ δαπάνη, ἐὰν ἔχῃ δηλαδὴ τὰ ἀναγκαῖα γιὰ νὰ φέρῃ τὸ ἔργο σὲ πέρας,

Ἐξετάσατε καλὰ τὸν ἑαυτόν σας καὶ ἀφοῦ σκεφθῆτε, ἐὰν ἠμπορῆτε νὰ ὑποβληθῆτε εἰς τὰς θυσίας αὐτάς, ἀποφασίσατε τότε νὰ μὲ ἀκολουθήσετε. Μελετήσατε τὸ πρᾶγμα, ἂν μὴ περισσότερον, τουλάχιστον ὅσον καὶ οἱ μελετῶντες νὰ ἀναλάβουν ἐγκοσμίους ἐπιχείρησεις δαπανηρὰς ἢ ἐπικινδύνους. Διότι ποῖος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θέλει νὰ κτίσῃ σπίτι ἐφωδιασμένον μὲ πύργον, δὲν κάθεται πρῶτον νὰ λογαριάσῃ τὴν δαπάνην, ὥστε νὰ πεισθῇ, ἐὰν ἔχῃ τὰ χρήματα, ποὺ θὰ χρειασθοῦν διὰ νὰ τελειώσῃ τὸ ἔργον;

Πρὶν γίνετε μαθηταί μου ἐξετάσατε καλὰ ἂν μπορῆτε νὰ μὲ ἀκολουθήσετε ὅπως ἐγὼ θέλω. Διότι ποιὸς ἀπὸ σᾶς, ὅταν θέλῃ νὰ κτίσῃ ἕνα πύργον, δὲν θὰ καθίσῃ πρῶτον νὰ προϋπολογίσῃ τὴν δαπάνην, ἐὰν ἔχῃ δηλαδὴ τὰ χρήματα διὰ τὴν ὁλοκλήρωσιν τοῦ ἔργου;

γιὰ νὰ μὴ βάλῃ θεμέλιο καὶ δὲν μπορέσῃ νὰ τελειώσῃ τὸ ἔργο καὶ ἀρχίσουν ὅλοι, ὅσοι θὰ βλέπουν, νὰ τὸν εἰρωνεύωνται

Ἔτσι κάθε φρόνιμος λογαριάζει, διὰ νὰ μὴ τοῦ συμβῇ, ὥστε ἀφοῦ βάλῃ αὐτὸς θεμέλιον καὶ δὲν μπορέσῃ νὰ τελειώσῃ τὸν πύργον, νὰ ἀρχίσουν νὰ τὸν ἐμπαίζουν ὅλοι, ὅσοι θὰ βλέπουν, ὅτι τὸ ἔργον ἔμεινεν ἀτελείωτον,

Καὶ τοῦτο θὰ τὸ κάμῃ, μήπως τυχὸν βάλῃ θεμέλια καὶ δὲν ἠμπορέσῃ ν’ ἀποπερατώσῃ τὸν πύργον, ὁπότε ὅλοι ὅσοι βλέπουν ἀτελὲς τὸ ἔργον του, θὰ ἀρχίσουν νὰ τὸν ἐμπαίζουν

λέγοντας, “Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἄρχισε νὰ οἰκοδομῇ καὶ δὲν μπόρεσε νὰ τελειώσῃ”;

λέγοντες ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἤρχισε νὰ οἰκοδομῇ καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τελειώσῃ τὴν οἰκοδομήν. Οἰκοδομὴν πνευματικήν, αἰωνίαν καὶ ἀκατάλυτον καλεῖσθε νὰ κτίσετε καὶ σεῖς, ἐὰν γίνετε μαθηταί μου. Εἶσθε λοιπὸν ἀποφασισμένοι νὰ ὑποστῆτε δι’ αὐτὴν θυσίας καὶ νὰ μὴ ἀφήσετε τὸ ἔργον ἀτελείωτον;

καὶ νὰ λέγουν ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἤρχισε νὰ οἰκοδομῇ καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τελειώσῃ τὸ ἔργον του.

Ἢ ποιός βασιλεύς, προκειμένου νὰ ἐκστρατεύσῃ ἐναντίον ἄλλου βασιλέως, δὲν κάθεται πρῶτα καὶ σκέπτεται, ἂν δύναται μὲ δέκα χιλιάδες ν’ ἀντιμετωπίσῃ αὐτὸν ποὺ ἔρχεται ἐναντίον του μὲ εἴκοσι χιλιάδες ἄνδρες;

Ἀλλὰ καὶ πόλεμον ὡς στρατιώτης ἰδικός μου καλεῖτε νὰ διεξαγάγῃ κάθε μαθητής μου. Δι’ αὐτὸ λοιπὸν προτοῦ συγκαταριθμηθῇ εἰς τὴν παράταξίν μου, ἂς τὸ σκεφθῇ καλά. Διότι ποῖος βασιλεύς, ποὺ πηγαίνει νὰ συγκρουσθῇ καὶ νὰ πολεμίσῃ μὲ ἄλλον βασιλέα, δὲν κάθεται πρῶτα νὰ σκεφθῇ καὶ λογαριάσῃ, ἐὰν ἔχῃ τὴν δύναμιν μὲ δέκα χιλιάδας νὰ συναντήσῃ καὶ ἀποκρούσῃ ἐκεῖνον, ποὺ ἔρχεται ἐναντίον του μὲ εἴκοσι χιλιάδας;

Ἢ ποιὸς βασιλεύς, ποὺ πηγαίνει νὰ συμπλακῇ καὶ νὰ πολεμήσῃ ἐναντίον ἄλλου βασιλέως, δὲν θὰ καθίσῃ πρῶτον νὰ σκεφθῇ, ἐὰν ἔχῃ τὴν δύναμιν μὲ δέκα χιλιάδες στρατιώτας νὰ ἀπαντήσῃ καὶ ἀποκρούσῃ ἐκεῖνον, ποῦ ἔρχεται ἐναντίον του μὲ εἴκοσι χιλιάδας;

Ἂν δὲν δύναται, ἐνῷ ἐκεῖνος εἶναι ἀκόμη μακριὰ ἀποστέλλει μεσολαβητὰς καὶ ζητεῖ διαπραγματεύσεις γιὰ εἰρήνη.

Καὶ ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸς νὰ τὸν ἀντικρούσῃ, ἐνόσῳ εἶναι ἀκόμη μακρὰν ὁ βασιλεὺς οὗτος, στέλλει ἀνθρώπους, ποὺ μεσιτεύσουν ὡς ἀντιπρόσωποί του, καὶ ζητεῖ διαπραγματεύσεις δι’ εἰρήνην.

Εἰ δ’ ἄλλως ἐνῶ ἀκόμη εἶναι μακρὰν αὐτὸς ὁ Βασιλεύς, στέλνει πρεσβευτὰς καὶ ζητεῖ νὰ διαπραγματευθοῦν διὰ τὴν εἰρήνην.

Ἔτσι λοιπὸν καθένας ἀπὸ σᾶς, ποὺ δὲν ἀπαρνεῖται τὰ πάντα, δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου».

Ἔτσι λοιπὸν καθένας ἀπὸ σᾶς, ὁ ὁποῖος δὲν κάνει ἐκ μέρους του τὸν λογαριασμόν του καὶ δὲν ἀπαρνεῖται ὅλα τὰ ὑπάρχοτά του, καὶ φυσικοὺς δηλαδὴ δεσμοὺς καὶ πλοῦτον καὶ ἀπολαύσεις καὶ τὴν ζωήν του αὐτήν, δὲν δύναται νὰ εἶναι μαθητής μου.

Ἔτσι λοιπὸν καὶ καθένας ἀπὸ σᾶς, ὁ ὁποῖος δὲν ἀπαρνεῖται ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του καὶ δὲν κόπτει διὰ τὸ ὄνομά μου κάθε δεσμόν, ποὺ ὑπάρχει φόβος νὰ τὸν κρατήσῃ μακρυὰ ἀπὸ ἐμέ, δὲν ἠμπορεῖ νὰ εἶναι μαθητής μου.

«Χρήσιμο τὸ ἁλάτι. Ἀλλ’ ἐὰν καὶ τὸ ἁλάτι χάσῃ τὴν ἁλμύρα του, μὲ τί θὰ τὴν ἀποκτήσῃ πάλι;

Καλὸν εἶναι νὰ γίνῃ κανεὶς μαθητής μου καὶ νὰ καταστῇ ἅλας πνευματικόν, τὸ ὁποῖον προλαμβάνει τὴν ἠθικὴν σαπίλα καὶ ἐξυγιαίνει τὴν ζωὴν τῶν ἀνθρώπων. Ἀλλ’ ἐὰν τὸ ἅλας χάσῃ τὴν δύναμίν του, μὲ τί θὰ ἀρτυθῇ, ὥστε νὰ γίνῃ πάλιν χρήσιμον;

Τὸ ἁλάτι εἶναι καλὸν καὶ ὠφέλιμον διὰ τὸν ἄνθρωπον· κάθε μαθητής μου καλεῖται νὰ γίνῃ πνευματικὸ ἁλάτι μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν. Ἐὰν ὅμως τὸ ἁλάτι χάσῃ τὴν δύναμίν του, τότε μὲ τί εἶναι δυνατὸν νὰ ἀρτυθῇ αὐτό, ὥστε νὰ γίνῃ πάλι καλὸ καὶ ὠφέλιμον;

Οὔτε ὡς χῶμα χρησιμεύει οὔτε ὡς κοπριά. Τὸ πετοῦν. Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Δὲν εἶναι κατάλληλον καὶ χρήσιμον οὔτε εἰς τὴν γῆν νὰ ριφθῇ καὶ νὰ προστεθῇ εἰς αὐτὴν ὡς χῶμα ἀβλαβὲς καὶ παραγωγικόν, οὔτε νὰ χρησιμοποιηθῇ ὡς λίπασμα. Τὸ ρίπτουν ἔξω ὡς ἄχρηστον. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ καὶ πραγματικὸν ἐνδιαφέρον, ὥστε νὰ ἀκούῃ καὶ νὰ ἐγκολποῦται αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς τὰ ἀκούῃ. Καὶ ἂς μαθαίνῃ ὅτι καὶ καθένας ἀπὸ τοὺς μαθητάς μου, ποὺ δὲν θὰ ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτόν του καὶ ὅλους τοὺς ἐπιγείους του δεσμούς, γίνεται ἅλας ἄχρηστον, ποὺ πρέπει νὰ πεταχθῇ ἔξω καὶ νὰ καταπατηθῇ ἀπὸ ὅλους.

Οὔτε σὰν χῶμα δὲν εἶναι κατάλληλον νὰ ριφθῇ εἰς τὴν γῆν οὔτε βέβαια σὰν λίπασμα εἰς τὸ χωράφι. Τὸ ρίπτουν ἔξω ὡς ἐντελῶς ἄχρηστον. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούσῃ, ἂς ἐννοήσῃ καὶ ἂς δεχθῇ αὐτὰ ποὺ λέγω.