Κατὰ Λουκάν 15

Ὅλοι δὲ οἱ τελῶνες καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸν πλησίαζαν (τὸν Ἰησοῦ) γιὰ νὰ τὸν ἀκούουν.

Τὸν ἐπλησίαζαν δὲ εἰς κάθε πόλιν ἢ χωρίον, ποὺ ἐπήγαινεν, ὅλοι οἱ τελῶναι καὶ οἱ ἁμαρτωλοί, ὄχι ἁπλῶς ἐκ περιεργείας διὰ νὰ ἴδουν τὰ θαύματά του, ἀλλ’ ἐξ εἰλικρινοῦς ἐνδιαφέροντος νὰ άκούσουν τὴν διδασκαλίαν του.

Καθὼς ἐπερνοῦσε τὰ διάφορα μέρη, τὸν ἐπλησίαζαν ὅλοι οἱ τελῶναι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ μὲ ἐνδιαφέρον νὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν του.

Καὶ σχολίαζαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς λέγοντας, «Αὐτὸς δέχεται ἁμαρτωλοὺς καὶ συντρώγει μαζί τους».

Καὶ ἐγόγγυζαν μεταξύ των οἱ Φαρισαῖοι καὶ oι γραμματεῖς καὶ ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς δέχεται μὲ πολλὴν συμπάθειαν καὶ οἰκειότητα τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ συντρώγει μὲ αὐτοὺς ἀθετῶν τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων, ποὺ μᾶς ἐδίδαξαν νὰ εἴμεθα εὐπρεπεῖς καὶ νὰ μὴ συναναστρεφώμεθα ὑπόπτου ἠθικῆς πρόσωπα.

Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως καὶ οἱ γραμματεῖς ἐγόγγυζαν μεταξύ των λέγοντες, ὅτι αὐτὸς δέχεται κοντά του μὲ πολλὴν συμπάθειαν ἁμαρτωλοὺς καὶ μάλιστα τρώγει μαζῆ των.

Τοὺς εἶπε δὲ τὴν ἑξῆς παραβολή·

Ἀντιθέτως ὅμως ὁ Κύριος τοὺς εἶπε τὴν παραβολὴν ταύτην λέγων·

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτοὺς τὴν παραβολὴν αὐτήν.

«Ποιός ἀπὸ σᾶς, ποὺ ἔχει ἑκατὸ πρόβατα καὶ ἔχασε ἕνα ἀπ’ αὐτά, δὲν ἐγκαταλείπει τὰ ἐνενήντα ἐννιὰ στὴν ἔρημο, καὶ πηγαίνει καὶ ἀναζητεῖ τὸ χαμένο, ἕως ὅτου τὸ βρῇ;

Ποῖος ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ἐὰν ἔχῃ ἑκατὸν πρόβατα καὶ χάσῃ ἓν ἀπὸ αὐτά, δὲν ἀφίνει τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα εἰς τὴν ἐρημία καὶ δὲν πηγαίνει νὰ ἀναζητήσῃ τὸ χαμένο πρόβατον, καὶ δὲν παύει νὰ τὸ ἀναζητῇ ἕως ὅτου τὸ εὕρῃ;

«Ποιὸς ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ἐὰν ἔχῃ ἑκατὸν πρόβατα καὶ χάσῃ ἕνα ἀπὸ αὐτά, δὲν ἀφίνει τὰ ἐνενῆντα ἐννέα μόνα των εἰς ἐρημικὸν μέρος καὶ πηγαίνει εἰς ἀναζήτησιν του χαμένου, ἕως ὅτου τὸ εὔρη;

Καὶ ὅταν τὸ βρῇ, τὸ θέτει μὲ χαρὰ ἐπάνω στοὺς ὤμους του,

Καὶ ὅταν τὸ εὕρῃ, δὲν τὸ κλωτσᾷ οὔτε τὸ σύρει ὀπίσω του, ἀλλὰ κουρασμένον, καθὼς εἶναι, τὸ βάζει μὲ χαρὰν ἐπὶ τῶν ὤμων του.

Καὶ ἀφοῦ τὸ εὕρῃ δὲν κτυπᾷ, ἀλλὰ τὸ βάζει γεμᾶτος χαρὰν ἐπάνω εἰς τοὺς ὤμους του.

καὶ ὅταν ἔλθῃ στὸ σπίτι προσκαλεῖ μαζὶ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονες λέγοντας σ’ αὐτούς· “Χαρῆτε μαζί μου, διότι βρῆκα τὸ χαμένο πρόβατό μου”.

Καὶ ὅταν ἔλθῃ εἰς τὸ σπίτι του, προσκαλεῖ ὅλους μαζὶ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονας καὶ τοὺς λέγει· χαρῆτε καὶ σεῖς μαζί μου, διότι ηὗρα τὸ πρόβατόν μου, ποὺ εἶχε χαθῆ.

Καὶ ἀφοῦ ἔλθῃ εἰς τὸ σπίτι του, προσκαλεῖ τοὺς φίλους καὶ τοὺς γείτονας καὶ τοὺς λέγει· Χαρῆτε καὶ σεῖς μαζῆ μου, διότι εὑρῆκα τὸ χαμένο πρόβατό μου.

Σᾶς βεβαιώνω, ὅτι ἔτσι θὰ εἶναι χαρὰ στὸν οὐρανὸ γιὰ ἕνα ἁμαρτωλό, ποὺ μετανοεῖ, παρὰ γιὰ ἐνενήντα ἐννιὰ ἁγίους, ποὺ δὲν ἔχουν ἀνάγκη μετανοίας».

Σᾶς διαβεβαιῶ λοιπόν, ὅτι κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον δι’ ἕνα ἁμαρτωλόν, ποὺ μετανοεῖ, θὰ εἶναι χαρὰ εἰς τὸν οὐρανὸν μεγαλυτέρα καὶ περισσότερον αἰσθητή, παρ’ ὅσον εἶναι αἰσθητή ἡ χαρὰ διὰ τοὺς ἐνενήκοντα ἐννέα δικαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἀνάγκην μετανοίας. Διατί λοιπὸν μὲ κατηγορεῖτε, ἐπειδὴ καταδέχομαι τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ζητῶ τὴν σωτηρίαν των;

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἔτσι μεγάλη χαρὰ θὰ εἶναι εἰς τὸν οὐρανὸν δι’ ἕνα ἁμαρτωλόν ποὺ μετανοεῖ, περισσότερον κτυπητὴ ἀπὸ ὅσον εἶναι ἡ χαρὰ διὰ τοὺς ἐνενῆντα ἐννέα δικαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ μετάνοιαν. (Χαίρει ὁ πανάγαθος Θεός. Χαίρουν τὰ ἀγγελικὰ τάγματα τὰ ὁποῖα ὄχι μόνον κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀγάπην ποὺ μᾶς ἔχουν, ποθοῦν καὶ ἐργάζονται ὡς λειτουργικὰ πνεύματα νὰ μᾶς ὁδηγήσουν εἰς μετάνοιαν καὶ σωτηρίαν).

«Ἢ ποιά γυναῖκα, ποὺ ἔχει δέκα δραχμές, ἐὰν χάσῃ μία δραχμή, δὲν ἀνάβει λύχνο καὶ σαρώνει τὸ σπίτι καὶ ψάχνει ἐπιμελῶς, ἕως ὅτου τὴ βρῇ;

Ἢ ποία γυναῖκα, ποὺ ἔχει δέκα δραχμάς, ἐὰν χάσῃ μίαν δραχμὴν ἀπὸ αὐτάς, δὲν ἀνάπτει λύχνον ὥστε νὰ φωτίζωνται καλά ὅλα τὰ μέρη καὶ ὅλαι αἱ γωνίαι τοῦ σπιτιοῦ της καὶ δὲν σαρώνει αὐτὸ καὶ δὲν ψάχνει προσεκτικὰ καὶ εἰς αὐτὰ τὰ σαρίδια, ἕως ὅτου εὕρῃ τὴν χαμένην δραχμήν;

Ἢ ποιὰ γυναίκα, ποὺ ἔχει δέκα δραχμές, ἐὰν χάσῃ μίαν δραχμήν, δὲν ἀνάπτει τὸν λυχνάρι καὶ δὲν σαρώνει τὸ σπίτι καὶ δὲν ψάχνει προσεκτικὰ μὲ τὸ φῶς τοῦ λυχναριοῦ παντοῦ, ἕως ὅτου εὕρῃ τὴν δραχμήν;

Καὶ ὅταν τὴ βρῇ, καλεῖ μαζὶ τὶς φίλες καὶ τὶς γειτόνισσες λέγοντας· “Χαρῆτε μαζί μου, διότι βρῆκα τὴ δραχμή, ποὺ ἔχασα”.

Καὶ ὅταν τὴν εὕρῃ, καλεῖ ὅλας μαζὶ τὰς φίλας καὶ τὰς γειτόνισσας της καὶ λέγει· χαρῆτε μαζί μου, διότι ηὗρα τὴν δραχμήν, ποὺ ἔχασα.

Καὶ ἀφοῦ τὴν εὕρῃ καλεῖ εἰς τὸ σπίτι της ὄλες τίς φίλες καὶ τίς γειτόνισες καὶ λέγει· Χαρῆτε μαζῆ μου, διότι εὑρῆκα τὴν δραχμὴν ποὺ ἔχασα.

Ἔτσι, σᾶς βεβαιώνω, χαίρουν οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴ μετάνοια ἑνὸς ἁμαρτωλοῦ».

Ὅπως λοιπὸν ἡ γυνὴ χαίρει διὰ τὴν ἀνεύρεσιν τῆς δραχμῆς, ἔτσι σᾶς βεβαιῶ, γίνεται χαρὰ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἐπὶ παρουσίᾳ τῶν ἀγγέλων τοῦ Θεοῦ, οἱ ὁποῖοι καὶ συμμετέχουν εἰς τὴν χαρὰν αὐτήν, δι’ ἕνα ἁμαρτωλὸν ποὺ μετανοεῖ.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι γίνεται χαρὰ μεγάλη ἐμπρὸς εἰς τοὺς ἀγγέλους τοῦ Θεοῦ καὶ μὲ συμμετοχὴν τῶν ἀγγέλων δι’ ἕνα ἁμαρτωλόν ποὺ μετανοεῖ».

Εἶπε ἐπίσης· «Ἕνας ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱούς.

Διὰ νὰ κάμῃ δὲ σαφεστέραν καὶ περισσότερον καταληπτὴν τὴν ἀλήθειαν αὐτήν, εἶπε καὶ τὴν ἀκόλουθον παραβολήν· ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Θεὸς δηλαδή, εἶχε δύο υἱούς.

Εἶπε δὲ ἀκόμη καὶ τὴν ἐξῆς παραβολήν· «ἕνας ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱούς.

Καὶ ὁ νεώτερος ἀπ’ αὐτοὺς εἶπε στὸν πατέρα· “Πατέρα, δός μου τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας ποὺ μοῦ πέφτει”. Καὶ τοὺς διένειμε τὴν περιουσία.

Καὶ εἶπεν εἰς τὸν πατέρα ὁ μικρότερος υἱός, ποὺ εἰκονιζει τὸν ἀποστάτην ἁμαρτωλόν, ὁ ὁποῖος φεύγει ἀπὸ τὴν ὑπακοὴν καὶ προστασίαν τοῦ ἐπουρανίου Πατρός· Πατέρα, δός μου τὸ μερίδιον τῆς περιουσίας, ποὺ μοῦ ἀνήκει. Καὶ ἐμοίρασεν ὁ πατὴρ καὶ εἰς τοὺς δύο υἱοὺς τὴν περιουσίαν. Ὁ Θεὸς δηλαδὴ καὶ εἰς τὸν ἁμαρτωλόν, ποὺ θέλει νὰ ζῇ μακρὰν ἀπὸ αὐτόν, παρέχει τὰ μέσα τῆς συντηρήσεως καὶ ὅλα ἐκεῖνα τὰ πνευματικὰ καὶ ὑλικὰ χαρίσματα, ποὺ ἐὰν αὐτὸς δὲν τὰ κατεχρᾶτο, θὰ τὸν ἔκαναν πραγματικῶς εὐτυχῆ καὶ μακάριον.

Καὶ εἶπε ὁ νεώτερος ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸν πατέρα· πατέρα, δός μου τὸ μερίδιο τῆς περιουσίας ποὺ μοῦ ἀνήκει. Καὶ ὁ πατέρας ἐμοίρασε εἰς αὐτοὺς τὴν περιουσίαν του.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ λίγες ἡμέρες ὁ νεώτερος υἱός, ἀφοῦ τὰ μάζεψε ὅλα, ἔφυγε σὲ μακρινὴ χώρα, καὶ ἐκεῖ διασκόρπισε τὴν περιουσία του ζώντας ἀσώτως.

Καὶ ὁ νεώτερος υἱὸς ὕστερα ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας, ἀφοῦ ἐμάζευσεν ὅλα, ὅσα τοῦ ἔδωκεν ὁ πατέρας του, ἐταξίδευσεν εἰς μέρος μακρυνὸν καὶ ἐκεῖ διεσκόρπισε τὴν περιουσίαν του μὲ τὸ νὰ ζῇ βίον ἄσωτον καὶ παραλυμένον. Ἔτσι χωρίζουν καὶ τὸν ἁμαρτωλὸν αἱ ἁμαρτίαι του πολὺ μακρὰν ἀπὸ τὸν Θεόν, μὲ τὴν κατάχρησιν δὲ τῶν χαρισμάτων, ποὺ τοῦ ἔδωκεν ὁ οὐράνιος Πατήρ, ἑξαχρειώνεται καὶ διαφθείρεται.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας ὁ νεώτερος υἱὸς ἐμάζευσεν ὅλα ἀνεξαιρέτως ὅσα τοῦ εἶχε δώσει ὁ πατέρας καὶ ἐταξίδεψε εἰς μακρυνὴν χώραν. Καὶ ἐκεῖ ἐσπατάλησε τὴν περιουσίαν του ζῶν ἕνα βίον ἄσωτον, παραλυμένον καὶ ἀσυλλόγιστον.

Καὶ ὅταν τὰ δαπάνησε ὅλα, ἔπεσε πεῖνα μεγάλη στὴ χώρα ἐκείνη, καὶ αὐτὸς ἄρχισε νὰ στερῆται.

Ὅταν δὲ ὁ νεώτερος υἱὸς ἐδαπάνησεν ὅλα, ὅσα εἶχεν, ἔγινε πεῖνα μεγάλη εἰς τὴν χώραν ἐκείνην καὶ αὐτὸς ἤρχισε νὰ στερῆται. Δὲν εἶναι δηλαδὴ ἀπεριόριστοι αἱ ἀπολαύσεις τοῦ ἁμαρτωλοῦ. Ἀργὰ ἢ γρήγορα θὰ αἰσθανθῇ τὴν ἀθλιότητα καὶ τὸ κενόν, ποὺ δημιουργεῖ εἰς τὴν καρδίαν του ὁ ἄσωτος βίος καὶ ἡ στέρησις τῆς θείας παρηγορίας.

Ὅταν δὲ ἐξώδευσε ὅλα ὅσα εἶχε, ἔπεσε μεγάλη πεῖνα εἰς τὴν χώραν ἐκείνην καὶ αὐτὸς ἤρχισε νὰ στερῆται καὶ νὰ πεινᾷ.

Καὶ πῆγε καὶ προσκολλήθηκε σ’ ἕνα ἀπὸ τοὺς πολῖτες τῆς χώρας ἐκείνης, καὶ τὸν ἔστειλε στοὺς ἀγρούς του γιὰ νὰ βόσκῃ χοίρους.

Καὶ ὁ ἄσωτος υἱὸς λόγῳ τῶν στερήσεων καὶ τῆς πείνας του ἐπῆγε καὶ προσελήφθη δοῦλος ἀπὸ ἕνα ἐκ τῶν κατοίκων τοῦ τόπου ἐκείνου. Καὶ αὐτὸς τὸν ἔστειλε εἰς τὰ χωράφια του διὰ νὰ βόσκῃ χοίρους, ζῷα δηλαδὴ ἀκάθαρτα, ποὺ εἰς ἕνα Ἰουδαῖον, ὅπως ἦτο ὁ νεώτερος υἱός, ἐπροκάλουν τὴν ἀηδίαν καὶ τὴν ἀποστροφήν. Εἰς ποῖον ἐξευτελισμὸν καταπίπτει καὶ πόσον χάνει τὴν ἀξιοπρέπειάν του ὁ ταλαίπωρος ἁμαρτωλός!

Καὶ ἀπὸ τὴν πεῖναν πλέον ζαλισμένος ἐπῆγε καὶ προσκολλήθηκε σὰν δοῦλος εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς κατοίκους τῆς χώρας ἐκείνης. Καὶ αὐτὸς τὸν ἔστειλε εἰς τὰ χωράφια του, νὰ βόσκῃ χοίρους.

Καὶ προσπαθοῦσε νὰ γεμίσῃ τὴν κοιλιά του ἀπὸ τὰ ξυλοκέρατα, ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, διότι κανεὶς δὲν τοῦ ἔδινε (τροφή).

Καὶ ἐπεθύμει ὁ νεώτερος υἱὸς νὰ γεμίσῃ τὴν κοιλίαν του ἀπὸ τὰ ξυλοκέρατα, τὰ ὁποῖα ἔτρωγαν οἱ χοῖροι, καὶ κανεὶς δὲν τοῦ ἔδιδε, διότι οἱ ὑπηρέται, ποὺ ἔκαναν τὴν διανομήν, ἐπέβλεπον νὰ τρέφωνται οἱ χοῖροι μὲ αὐτά.

Καὶ ἐπιθυμοῦσε νὰ γεμίσῃ τὴν κοιλίαν του ἀπὸ τὰ ξυλοκέρατα, ποὺ ἔτρωγαν οἱ χοίροι, ἀλλὰ κανεὶς δὲν τοῦ ἔδιδε, διότι οἱ ὑπηρέται τὰ προώριζαν διὰ τοὺς χοίρους.

Τότε ἦλθε στὸν ἑαυτό του καὶ εἶπε· “Πόσοι ἐργάτες τοῦ πατέρα μου ἔχουν περίσσευμα ἄρτων, ἐνῷ ἐγὼ πεθαίνω ἀπὸ πεῖνα!

Εἰς κάποιαν ὅμως στιγμὴν συνῆλθεν οὗτος εἰς τὸν ἑαυτόν του ἀπὸ τὴν μέθην καὶ τὴν τρέλλαν τῆς ἁμαρτίας καὶ εἶπε· πόσοι μισθωτοὶ τοῦ πατέρα μου ἔχουν ἄφθονον καὶ περισσεύοντα τὸν ἄρτον, ἐγὼ δὲ κινδυνεύω νὰ χαθῶ ἀπὸ τὴν πεῖναν; Τὸ πρῶτον βῆμα τῆς μετανοίας, ἡ ὑπὸ τοῦ ἁμαρτωλοῦ συναίσθησις τῆς ἀθλιότητός του.

Κάποιαν ὅμως ἡμέραν συνῆλθεν ἀπὸ τὴν ζάλην καὶ τὸ κατάντημα τῆς ἁμαρτωλῆς ζωῆς του καὶ εἶπε· Πόσοι μισθωτοὶ τοῦ πατέρα μου ἔχουν μὲ τὸ παραπάνω ψωμιὰ καὶ φαγητά, ἐγὼ δὲ χάνομαι ἀπὸ τὴν πεῖναν;

Θὰ σηκωθῶ καὶ θὰ πάω στὸν πατέρα μου καὶ θὰ τοῦ εἰπῶ· Πατέρα, ἁμάρτησα στὸ Θεὸ καὶ σὲ σένα.

Εἰς τὴν συναίσθησιν αὐτὴν ἐπακολουθεῖ καὶ ἡ σωτηριώδης ἀπόφασις. Θὰ σηκωθῶ, λέγει ὁ ἄσωτος, καὶ θὰ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ θὰ τοῦ εἴπω· Πατέρα, ἡμάρτησα εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου ἐκτελεῖται μετ’ εὐλαβείας τὸ θεῖον θέλημα ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους, οἱ ὁποῖοι καὶ ἀξιοῦν ὅλα τὰ κτίσματα νὰ συμμορφοῦνται πρὸς αὐτό, ὅπως σομμορφοῦνται καὶ αὐτοί, λυποῦνται δὲ διὰ τὴν ἀποστασίαν κάθε ἀνθρώπου· ἡμάρτησα καὶ ἐνώπιόν σου, διότι ἐπεριφρόνησα τὴν στοργήν σου καὶ δὲν ἐλογάριασα τὴν λύπην, ποὺ ἐδοκίμαζες, ὅταν ἔφευγα μακρὰν ἀπὸ σέ.

Καὶ ἀμέσως ἐπῆρε τὴν ἀπόφασιν τῆς ἐπιστροφῆς καὶ εἶπε· Θὰ σηκωθῶ, θὰ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα μου καὶ θὰ τοῦ πῶ· πατέρα μου, ἡμάρτησα εἰς τὸν οὐρανὸν ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ἀγγέλους του· ἡμάρτησα καὶ ἐνώπιόν σου, διότι περιφρόνησα τὴν πατρικήν σου ἀγάπην καὶ δὲν ἐλογάριασα τὴν λύπην, ποὺ θὰ σοῦ προξενοῦσα μὲ τὴν φυγήν μου.

Δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ λέγωμαι υἱός σου. Κάνε με σὰν ἕνα ἀπὸ τοὺς ἐργάτες σου”.

Καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱός σου. Δὲν ἔχω τὴν ἀξίωσιν, οὔτε ὡς μόνιμος δοῦλος σου παραμένων διαρκῶς ἐν τῇ οἰκίᾳ σου νὰ προσληφθῶ. Κάμε με σὰν ἕνα ἀπὸ τοὺς μισθωτούς σου.

Δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱός σου καὶ νὰ φέρω τὸ τιμημένο ὄνομά σου· κάμε μὲ σὰν ἕνα ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας σου.

Καὶ σηκώθηκε καὶ ἦλθε στὸν πατέρα του. Ἐνῷ δὲ ἀκόμη ἦταν μακριά, τὸν εἶδε ὁ πατέρας του καὶ σπλαγχνίσθηκε, καὶ ἔτρεξε καὶ τὸν ἀγκάλιασε σφιχτὰ καὶ τὸν φίλησε θερμά.

Καὶ ἡ σωτηριώδης ἀπόφασις ἐτέθη εἰς ἐνέργειαν. Ὁ ἄσωτος ἐσηκώθη καὶ ἦλθεν εἰς τὸν πατέρα του. Καὶ ἐνῷ αὐτὸς ἀπεῖχεν ἀκόμη μακράν, τὸν εἶδεν ὁ πατέρας του καὶ τὸν ἐλυπήθη καὶ ἀφοῦ ἔτρεξεν εἰς προυπάντησιν αὐτοῦ, ἔπεσεν εἰς τὸν τράχηλόν του καὶ ἐναγκαλισθεὶς αὐτὸν τὸν ἐφίλησε μὲ πόθον καὶ στοργήν. Ὁ Θεὸς δηλαδὴ ὄχι μόνον δέχεται τὸν διὰ τῆς μετανοίας ἐπιστρέφοντα ἁμαρτωλόν, ἀλλὰ καὶ προτοῦ ἀκόμη πλησιάσῃ αὐτὸς πρὸς τὸν Θεόν, σπεύδει ὁ Θεὸς πρὸς ἀναζήτησίν του καὶ τὸν ἐναγκαλίζεται μὲ στοργήν.

Καὶ ἔθεσε εἰς ἐφαρμογὴν τὴν καλὴν του ἀπόφασιν. Ἐσηκώθη καὶ ἦλθε πρὸς τὸν πατέρα του. Ἐνῶ δὲ ἀκόμη εὑρίσκετο εἰς μακρυνὴν ἀπόστασιν, ὁ πατέρας του, ποὺ ἀπὸ καιρὸν τώρα τὸν ἐπερίμενε καὶ παρατηροῦσε πάντοτε μὲ λαχτάρα εἰς τὸν δρόμον, τὸν εἶδε καὶ τὸν ἐσπλαγχνίσθη, ἔτρεξε εἰς προϋπάντησίν του, ἔπεσε μὲ στοργὴν ἀπέραντον εἰς τὸν τράχηλον τοῦ παιδιοῦ του, τὸ ἀγκάλιασε καὶ τὸ ἐγέμισε φιλήματα.

Καὶ τοῦ εἶπε ὁ υἱός· “Πατέρα, ἁμάρτησα στὸ Θεὸ καὶ σὲ σένα, καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ λέγωμαι υἱός σου”.

Παρὰ τὴν στοργὴν ὅμως τοῦ Πατρός, καὶ παρὰ τὴν ἐπελθοῦσαν συνδιαλλαγήν, ὁ υἱὸς συντετριμμένος ἔκαμε τὴν ἐξομολόγησίν του καὶ εἶπε: Πατέρα, ἡμάρτησα εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου, καὶ δὲν εἶμαι πλέον ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱός σου.

Συντετριμμένος ὁ υἱὸς ἀπὸ τὴν ἀπέραντον αὐτὴν στοργὴν εἶπε εἰς τὸν πατέρα του· Πατέρα, ἡμάρτησα εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ ἐνώπιόν σου καὶ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ ὀνομασθῶ υἱός σου.

Ἀλλ’ ὁ πατέρας εἶπε στοὺς δούλους του· “Βγάλετε τὴν καλλίτερη ἐνδυμασία καὶ ἐνδύσετε αὐτόν, καὶ δῶστε δακτυλίδι γιὰ τὸ χέρι του καὶ ὑποδήματα γιὰ τὰ πόδια.

Ὁ πατέρας δὲ τότε τὸν διέκοψε καὶ εἶπεν εἰς τοὺς δούλους του· Βγάλετε ἔξω τὴν πιὸ καλὴν φορεσιάν, ἀπὸ ὅσας ἔχομεν, φορεσιὰν ὁμοίαν πρὸς ἐκείνην, ποὺ ἐφοροῦσε προτοῦ φύγῃ ἀπὸ τὸ σπίτι μου. Καὶ ἐπειδὴ αὐτὸς θὰ ἐντρέπεται εἰς τὴν κατάστασιν ποὺ εἶναι, νὰ τὴν φορέσῃ, ἐνδύσατέ τον σεῖς, διὰ νὰ μὴ εἶναι πλέον γυμνὸς καὶ κουρελιάρης. Καὶ δώσατε δακτυλίδιον εἰς τὸ χέρι του νὰ τὸ φορῇ, ὅπως φοροῦν οἱ κύριοι καὶ οἱ ἐλεύθεροι. Δώσατέ του καὶ ὑποδήματα εἰς τοὺς πόδας, νὰ μὴ περιπατῇ ἀνυπόδητος ὅπως οἱ σκλάβοι. Τὸν ἀποκαθιστῶ δηλαδὴ ἐξ ὁλοκλήρου είς τὴν θέσιν καὶ τὰ δικαιώματα, ποὺ εἶχε προτοῦ ἀσωτεύσῃ.

Ὁ δὲ πατέρας τὸν διέκοψε, ἐστράφη πρὸς τοὺς δούλους, ποὺ εἶχαν μαζευθῆ ἐκεῖ, καὶ εἶπε· Βγάλτε τὴν πιὸ καλὴ φορεσιὰ καὶ ἐνδύσατέ τον, καὶ δῶστε του τὸ δακτυλίδι εἰς τὰ χέρια, σὰν αὐτό ποῦ φοροῦν οἱ ἐλεύθεροι καὶ οἱ κύριοι. Δῶστε του ὑποδήματα εἰς τὰ πόδια, διὰ νὰ μὴ περπατῇ ξυπόλητος ὅπως οἱ δοῦλοι.

Καὶ φέρετε καὶ σφάξετε τὸ καλοθρεμμένο μοσχάρι, καὶ ἂς φᾶμε καὶ ἂς εὐφρανθοῦμε,

Καὶ ἐπὶ πλέον διατάσσω νὰ φέρετε καὶ νὰ σφάξετε ἐκεῖνο ἀπὸ τὰ μοσχάρια, ποὺ τὸ τρέφομεν ξεχωριστὰ διὰ κάποιαν χαρμόσυνον καὶ ἐξαιρετικὴν περίστασιν. Καὶ ἀφοῦ φάγωμεν, ἂς χαρῶμεν καὶ ἂς διασκεδάσωμεν μὲ τραγούδια καὶ μὲ χορούς.

Καὶ φέρτε τὸ θρεφτὸ μοσχάρι, σφάξτε τὸ καὶ ἑτοιμάστε τὸ πιὸ πλούσιο τραπέζι, διὰ νὰ πανηγυρίσωμε τὸ ἐξαιρετικὰ χαρμόσυνο αὐτὸ γεγονός. Καὶ ἀφοῦ φᾶμε, ἂς εὐφρανθοῦμε ὅλοι.

διότι αὐτὸς ὁ υἱός μου νεκρὸς ἦταν καὶ ἀνέζησε, καὶ θανατωμένος ἦταν καὶ σώθηκε”. Καὶ ἄρχισαν νὰ διασκεδάζουν.

Διότι ὁ υἱός μου αὐτὸς ἕως πρὸ ὀλίγου ἦτο πεθαμένος καὶ ἑξαναζωντάνευσε· καὶ ἦτο χαμένος καὶ εὑρέθη. Καὶ ἤρχισαν νὰ εὐφραίνωνται.

Διότι ὁ υἱός μου αὐτὸς ἦτο νεκρὸς καὶ ἀναστήθηκε, χαμένος ἦτο καὶ εὐρέθηκε. Καὶ ἤρχισαν νὰ εὐφραίνωνται. (Ἄγγελοι καὶ δίκαιοι καλοῦνται ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ χαροῦν καὶ νὰ εὐφρανθοῦν, ὅταν ἔνας ἁμαρτωλός, ποὺ ἐγκατέλειψε τὸν Θεὸν καὶ ἐσπατάλησε τὰ θεῖα δῶρα εἰς τὴν ἁμαρτίαν καὶ ἐβυθίσθη εἰς τὸν ἐξευτελισμὸν καὶ τὴν κοινὴν περιφρόνησιν, μετανοήσῃ εἰλικρινῶς, ἐπανέλθῃ πρὸς τὸν Πατέρα καὶ ξαναπάρῃ τὴν υἱοθεσίαν καὶ τὴν πρώτην του θέσιν).

Ὁ μεγαλύτερος δὲ υἱός του ἦταν στὸ χωράφι. Καὶ ὅταν ἐπιστρέφοντας πλησίασε στὸ σπίτι, ἄκουσε μουσικὰ ὄργανα καὶ χορούς.

Ὁ μεγαλύτερος δὲ υἱός, πρὸς τὸν ὁποῖον ὠμοίαζον οἱ Φαρισαῖοι, ἦτο εἰς τὸ χωράφι. Καὶ καθὼς ἤρχετο καὶ ἐπλησίαζεν εἰς τὸ σπίτι, ἤκουσεν ὄργανα καὶ τραγούδια καὶ χορούς.

Ἀλλὰ ὁ μεγαλύτερος υἱὸς εὑρίσκετο εἰς τὸ χωράφι καὶ καθὼς τὴν ὥραν ποὺ ἤρχετο ἐπλησίασε εἰς τὸ σπίτι, ἤκουσε μουσικὰ ὄργανα καὶ τραγούδια καὶ χορούς.

Καὶ ἀφοῦ κάλεσε ἕνα ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες, ρωτοῦσε νὰ μάθῃ τί συμβαίνει.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσεν ἕνα ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας, ποὺ ἐστέκοντο ἀπ’ ἔξω, ἠρώτα νὰ μάθῃ σὰν τὶ τάχα νὰ ἦσαν αὐτά;

Καὶ ἀφοῦ ἐκάλεσε ἕνα ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας, τὸν ἠρώτησε τί ἄραγε εἶναι αὐτά ποὺ γίνονται.

Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε· “Ὁ ἀδελφός σου ἔχει ἔλθει, καὶ ἔσφαξε ὁ πατέρας σου τὸ καλοθρεμμένο μοσχάρι, διότι τοῦ ἐπέστρεψε σῶος”.

Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπεν· ὅτι ὁ ἀδελφός σου ἦλθε καὶ ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τὸ μοσχάρι τὸ θρεφτό, διότι τοῦ ἦλθε πάλιν ὑγιὴς.

Ἐκεῖνος δὲ τοῦ εἶπε ὅτι· Ἦλθε ὁ ἀδελφός σου καὶ ὁ πατέρας σου ἔσφαξε τὸ θρεπτὸ μοσχάρι, διότι μὲ μεγάλην χαρὰν τὸν εἶδε καὶ τὸν ὑπεδέχθη ὑγιῆ.

Τότε ὠργίσθηκε καὶ δὲν ἤθελε νὰ μπῇ μέσα. Ὁ δὲ πατέρας του βγῆκε καὶ τὸν παρακαλοῦσε.

Ὅπως δὲ οἱ Φαρισαῖοι ἐσκανδαλίζοντο, ὅταν ἔβλεπαν τὸν Κύριον νὰ συναναστρέφεται καὶ νὰ διδάσκῃ τοὺς ἁμαρτολους, ἔτσι καὶ ὁ μεγαλύτερος υἱὸς ἐθύμωσε καὶ δὲν ἤθελε να ἔμβῃ εἰς τὸ σπίτι. Ὁ πατέρας του λοιπὸν μὲ τὴν αὐτὴν στοργήν, ποὺ ἐδέχθη τὸν νεώτερον, ἐβγῆκε καὶ εἰς αὐτὸν καὶ τὸν παρεκάλει.

Ἐθύμωσε δὲ αὐτὸς καὶ δὲν ἤθελε νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι καὶ νὰ παρακαθίσῃ εἰς τὸ χαρμόσυνο τραπέζι. Ὅταν ὁ πατέρας ἐπληροφορήθη αὐτό, ἐβγῆκε ἔξω πρὸς τὸν μεγαλύτερον υἱὸν καὶ μὲ στοργὴν πολλὴν τὸν παρακαλοῦσε.

Ἀλλ’ αὐτὸς τότε εἶπε στὸν πατέρα· “Ἰδοὺ τόσα ἔτη σὲ δουλεύω, καὶ ποτὲ δὲν ἔκανα ἀνυπακοὴ σὲ ἐντολή σου. Καὶ ὅμως σ’ ἐμένα ποτὲ δὲν ἔδωσες ἕνα κατσίκι, γιὰ νὰ διασκεδάσω μὲ τοὺς φίλους μου.

Ἀλλ’ ὁ μεγαλύτερος υἱὸς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς τὸν πατέρα· Ἰδού, τόσα χρόνια σὲ δουλεύω καὶ ποτὲ προσταγὴν δὲν παρέβην. Καὶ δὲν μοῦ ἔδωκες ποτὲ οὔτε ἕνα ἐρίφιον διὰ εὐφρανθῶ μὲ τοὺς φίλους μου. (Πόσον ὁ πρεσβύτερος υἱὸς πλανᾶται! Ἐὰν ὑπῆρξε τόσον πειθαρχικὸς πρὸς τὸν πατέρα πῶς τώρα μετὰ τόσου πείσματος παρακούει αὐτόν; Πότε δὲ ζήτησεν ἐρίφιον παρὰ τοῦ πατρὸς καὶ ὁ πατὴρ δὲν τοῦ ἔδωκε;).

Ἐκεῖνος ὅμως πικραμένος ἀπεκρίθη μὲ δυσφορίαν μεγάλην καὶ τοῦ εἶπε· Ἰδοὺ τόσα χρόνια σὲ ὑπηρετῶ καὶ ποτὲ δὲν κατεπάτησα τὴν ἐντολή σου. Καὶ ὅμως εἰς ἐμὲ δὲν ἔδωσες ποτὲ ἕνα κατσίκι, διὰ νὰ ἐφρανθῶ μὲ τοὺς φίλους μου.

Ἀλλ’ ὅταν ἦλθε αὐτὸς ὁ υἱός σου, ποὺ κατάφαγε τὴν περιουσία σου μὲ πόρνες, ἔσφαξες γι’ αὐτὸν τὸ καλοθρεμμένο μοσχάρι”.

Ὅταν δὲ ἦλθεν ὁ προκομμένος αὐτὸς υἱός σου, ποὺ κατέφαγε τὴν περιουσίαν σου μὲ πόρνας, ἔσφαξες δι’ αὐτὸν τὸ μοσχάρι, ποὺ τὸ εἴχαμεν θρεφτάρι. Δηλαδὴ ὁ μεγαλύτερος υἱὸς μετεχειρίσθη τὴν ἀλαζονικὴν γλῶσσαν τῶν Φαρισαίων, ποὺ περιφρονοῦσαν τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἐνόμιζαν, ὅτι μόνον αὐτοὶ ὡς δίκαιοι εἶχαν δικαιώματα ἐπὶ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν δὲ ἦλθε τὸ παιδί σου αὐτό, ποὺ κατέφαγε τὸ βιό σου μὲ πόρνας, ἔσφαξες πρὸς χάριν του τὸ θρεπτὸ μοσχάρι.

Ἐκεῖνος δὲ τοῦ εἶπε· “Παιδί μου, σὺ πάντοτε εἶσαι μαζί μου, καὶ ὅλα τὰ δικά μου εἶναι δικά σου.

Καὶ ὁ πατέρας τότε τοῦ εἶπε· Παιδί μου, σὺ εἶσαι πάντα μαζί μου. Καὶ ὅλα ὅσα ἔχω, ἰδικά σου εἶναι.

Εἶπε δὲ εἰς αὐτὸν ὁ πατέρας· Παιδί μου, σὺ πάντοτε εἶσαι μαζῆ μου καὶ ὅλα τὰ ὑπάρχοντά μου εἶναι δικά σου καὶ ποτὲ ἀπὸ τίποτε δὲν σὲ ἐστέρησα.

Ἔπρεπε δὲ νὰ εὐφρανθῇς καὶ νὰ χαρῇς, διότι αὐτὸς ὁ ἀδελφός σου νεκρὸς ἦταν καὶ ἀνέζησε, καὶ θανατωμένος ἦταν καὶ σώθηκε”».

Ἔπρεπε δὲ καὶ σὺ νὰ εὐφρανθῇς καὶ νὰ χαρῇς, διότι ὁ ἀδελφός σου αὐτός, διὰ τὸν ὁποῖον μὲ τόσην περιφρόνησιν ὁμιλεῖς ἦτο νεκρὸς καὶ ἔζησε πάλιν· καὶ χαμένος ἦτο καὶ εὑρέθη.

Ἔπρεπε δὲ καὶ σὺ νὰ εὐρανθῇς καὶ νὰ χαρῇς, διότι ὁ ἀδελφός σου αὐτὸς ἦτο νεκρὸς καὶ ἀναστήθηκε, χαμένος καὶ ξαναβρέθηκε». (Ἀγανακτοῦσαν οἱ ὑψηλόφρονες Φαρισαῖοι, ὅταν ἔβλεπαν τὸν Κύριον νὰ δέχεται μὲ στοργὴν τοὺς μετανοοῦντας ἁμαρτωλοὺς καὶ νὰ τοὺς ἀνακηρύσσῃ πολίτας τῆς βασιλείας του. Ἐγωπαθεῖς καὶ ἰδιοτελεῖς, καθὼς ἦσαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ὅμοιοι μὲ αὐτούς, τυπικῶς μόνον καὶ ἐξωτερικῶς τιμῶντες τὸν Θεόν, ἀπεξένωσαν τὸν εὐατόν των ἀπὸ τὴν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ καὶ ἀπὸ τὴν χαρμόσυνον ἐπικοινωνίαν μὲ τοὺς πολίτας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν).