Κατὰ Λουκάν 2

Τὶς ἡμέρες δὲ ἐκεῖνες βγῆκε διάταγμα ἀπὸ τὸν Καίσαρα Αὔγουστο νὰ γίνῃ ἀπογραφὴ τῶν κατοίκων ὅλης τῆς οἰκουμένης.

Συνέβη δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, ποὺ ἐπηκολούθησαν εἰς τὴν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου, νὰ ἐκδοθῇ διάταγμα ἀπὸ τὸν Καίσαρα Αὔγουστον, ὅπως ἐγγραφοῦν εἰς τοὺς δημοσίους φορολογικοὺς καταλόγους ὅλοι οἱ κάτοικοι τοῦ κόσμου, ποὺ ἐκυριαρχεῖτο ἀπὸ τοὺς Ρωμαίους.

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, μετὰ τὴν γέννησιν τοῦ Ἰωάννου, ἐξεδόθη ἕνα διάταγμα ἀπὸ τὸν Αὔγουστον Καίσαρα, νὰ γίνῃ ἀπογραφὴ ὅλων τῶν κατοίκων τοῦ κόσμου, ποὺ εὑρίσκετο ὑπὸ τὴν κυριαρχίαν τῆς Ρώμης.

Αὐτὴ ἡ ἀπογραφὴ ἦταν ἡ πρώτη ποὺ ἔγινε, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Συρίας ἦταν ὁ Κυρήνιος.

Ἡ ἀπογραφὴ αὕτη ἦτο ἡ πρώτη, ποὺ ἔγινεν εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς ἐποχὴν ποὺ ὁ Κυρήνιος ἦτο ἡγεμὼν τῆς Συρίας, καὶ διακρίνεται ἀπὸ τὴν δευτέραν ἀπογραφήν, τὴν ὁποίαν βραδύτερον ἐνήργησεν ὁ αὐτὸς Κυρήνιος.

Αὐτὴ ἡ ἀπογραφὴ ἦτο ἡ πρώτη ποὺ ἔγινεν, ὅταν ἡγεμὼν τῆς Συρίας ἦτο ὁ Κυρήνιος.

Καὶ πήγαιναν ὅλοι ν’ ἀπογραφοῦν, καθένας στὴ δική του πόλι.

Καὶ ἐπήγαιναν ὅλοι νὰ ἐγγραφοῦν εἰς τοὺς φορολογικοὺς καταλόγους, καθένας εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο ἡ οἰκογένειά του.

Καὶ ἐπήγαιναν ὅλοι νὰ ἀπογραφοῦν, ὁ καθένας εἰς τὴν πόλιν ἀπὸ τὴν ὁποίαν κατήγετο.

Ἀνέβηκε δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία, ἀπὸ τὴν πόλι Ναζαρέτ, στὴν Ἰουδαία, στὴν πόλι τοῦ Δαβίδ, ποὺ ὀνομάζεται Βηθλεέμ, ἐπειδὴ καταγόταν ἀπὸ τὴν οἰκογένεια καὶ τὸ γένος τοῦ Δαβίδ,

Ἀνέβη δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν ἐκ τῆς πόλεως Ναζαρέτ, ὅπου ἔμενεν, εἰς τὴν Ἰουδαίαν εἰς τὴν πόλιν Δαβίδ, ἡ ὁποία καλεῖται Βηθλεέμ, ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαβίδ.

Ἀνέβηκε δὲ καὶ ὁ Ἰωσὴφ ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας εἰς τὴν Ἰουδαίαν, εἰς τὴν πόλιν τὸν Δαυΐδ, ἡ ὁποία ὠνομάζετο Βηθλεέμ, ἐπειδὴ κατήγετο ἀπὸ τὸ γένος καὶ τὴν οἰκογένειαν τοῦ Δαυΐδ.

γιὰ ν’ ἀπογραφῇ μαζὶ μὲ τὴ Μαριὰμ τὴ μνηστή του, ἡ ὁποία ἦταν ἔγκυος.

Καὶ ἐπῆγεν ἐκεῖ διὰ νὰ ἀπογραφῇ μὲ τὴν Μαρίαν, τὴν γυναῖκα ποὺ ἦταν ἀρραβωνισμένη μὲ αὐτόν, καὶ ἡ ὁποία ἦτο ἔγκυος καὶ ὡς ἔγκυος ἐδηλώθη, διὰ νὰ γίνῃ οὕτω καὶ ὁ Κύριος, τὸν ὁποῖον ἐβάσταζεν εἰς τοὺς κόλπους της, φορολογούμενος ὑπὸ τὸν ρωμαϊκὸν νόμον.

Ἐπῆγε δὲ νὰ ἀπογραφῇ μαζῆ μὲ τὴν Μαριάμ, τὴν μνηστευομένην μὲ αὐτὸν γυναῖκα, ἡ ὁποία ἦτο ἔγκυος.

Ὅταν δὲ ἦταν ἐκεῖ, συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες νὰ γεννήσῃ.

Συνέβη δέ, ὅταν αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖ, νὰ συμπληρωθοῦν αἱ ἡμέραι διὰ νὰ γεννήσῃ αὕτη.

Συνέβη δὲ ὅταν αὐτοὶ ἦσαν ἐκεῖ, συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι, διὰ νὰ γεννήσῃ αὐτή.

Καὶ γέννησε τὸν υἱό της τὸν πρωτογέννητο καὶ ἐκλεκτό, καὶ τὸν σπαργάνωσε, καὶ τὸν ξάπλωσε μέσα στὴ φάτνη (στὸ παχνί), διότι δὲν ὑπῆρχε γι’ αὐτοὺς τόπος γιὰ νὰ καταλύσουν.

Καὶ ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μονογενῆ υἱόν της, καὶ τὸν περιετύλιξε μὲ σπάργανα καὶ τὸν ἔβαλε μέσα εἰς τὴν φάτνην, διότι λόγῳ τῆς συρροῆς πολλῶν ξένων, ποὺ ἦλθαν νὰ ἀπογραφοῦν, δὲν ὕπηρχε δι’ αὐτοὺς τόπος εἰς τὸ πανδοχεῖον, ποὺ ἐστάθμευσαν διὰ νὰ περάσουν τὴν νύκτα.

Καὶ ἐγέννησε τὸν πρῶτον καὶ μόνον υἱόν της καὶ τὸν ἐσπαργάνωσε καὶ τὸν ἔβαλεν εἰς φάτνην, διότι δὲν ὑπῆρχε δι’ αὐτοὺς τόπος εἰς τὸ πανδοχεῖον νὰ παραμείνουν (ἐπειδὴ τοῦτο εἶχε καταληφθῇ ἐνωρίτερα ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ποὺ κατήγοντο ἀπὸ τὴν Βηθλεὲμ καὶ εἶχαν ἔλθει ἐκεῖ νὰ ἀπογραφοῦν. Καὶ ἔτσι ἀπὸ αὐτὴν ἀκόμη τὴν νηπιακὴν του ἡλικίαν ὁ Κύριος δὲν εἶχε ποῦ νὰ κλίνῃ τὴν κεφαλήν).

Σ’ αὐτὴ δὲ τὴν περιοχὴ ὑπῆρχαν ποιμένες, ποὺ ἔμεναν στὴν ὕπαιθρο καὶ φύλαγαν βάρδιες τὴ νύκτα γιὰ τὸ ποίμνιό τους.

Καὶ ἦσαν μερικοὶ ποιμένες εἰς τὴν αὐτὴν χώραν, οἱ ὁποῖοι ἔμεναν ἔξω εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ ἐφύλαττον τὸ ποίμνιον τῶν παραμένοντες μὲ τὴν σειράν των ἄγρυπνοι καθ’ ὡρισμένας ὤρας τὴν νύκτα.

Καὶ ἦσαν μερικοὶ ποιμένες εἰς τὴν περιοχὴν αὐτήν, ποὺ ἔμεναν εἰς τοὺς ἀγροὺς καὶ μὲ τὴν σειράν των κατὰ τὸ διάστημα τῆς νυκτὸς ἐφύλατταν ἄγρυπνοι τὸ ποίμνιον των.

Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθηκε σ’ αὐτοὺς καὶ λάμψι Κυρίου ἔλαμψε γύρω τους καὶ κατατρόμαξαν.

Καὶ ἰδοὺ ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθη αἰφνιδίως εἰς αὐτοὺς καὶ φῶς λαμπρὸν καὶ ἑξαστράπτον, θεῖον καὶ ὑπερφυσικὸν τοὺς περιεκύκλωσε καὶ ἐφοβήθησαν ὑπερβολικά, διότι ἐκατάλαβαν ἀμέσως, ὅτι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος τοὺς παρουσιάσθη, δὲν ἦτο ὅμοιός των ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὕπαρξις οὐράνια καὶ ὑπερφυσική.

Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄγγελος Κυρίου παρουσιάσθη ἔξαφνα εἰς αὐτοὺς καὶ φῶς ὁλόλαμπρον, θεῖον καὶ ὑπερφυσικόν, τοὺς περιεκύκλωσε καὶ ἐφοβήθησαν πάρα πολὺ δι’ αὐτά, ποὺ ἀντίκρυσαν.

Ὁ δὲ ἄγγελος τοὺς εἶπε· «Μὴ φοβεῖσθε! Διότι ἰδοὺ σᾶς ἀναγγέλλω χαρὰ μεγάλη, ἡ ὁποία θὰ εἶναι γιὰ ὅλο τὸ λαό,

Καὶ τοὺς εἶπεν ὁ ἄγγελος· Μὴ φοβεῖσθε· τοὐναντίον χαρῆτε. Διότι ἰδοὺ σᾶς ἀναγγέλλω χαρμόσυνον εἴδησιν, ποὺ θὰ σᾶς προκαλέσῃ μεγάλην χαράν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι καὶ χαρὰ δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος· «μὴ φοβεῖσθε, διότι σᾶς ἀναγγέλλω χαρμόσυνον εἴδησιν, χαρὰν μεγάλην, ἡ ὁποία θὰ εἶναι χαρὰ δι’ ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ.

ὅτι γεννήθηκε σήμερα γιὰ σᾶς στὴν πόλι τοῦ Δαβὶδ σωτήρ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Κύριος (ὁ Γιαχβέ).

Θὰ εἶναι δὲ χαρὰ ὅλου τοῦ λαοῦ, διότι ἐγεννήθη σήμερον διὰ σᾶς Σωτήρ, ὁποῖος ὡς ἄνθρωπος μὲν εἶναι ὅμοιός σας, ἀλλὰ χρισμένος μὲ τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος, ὡς Θεὸς δὲ εἶναι καὶ Κύριός σας. Καὶ ἐγεννήθη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαβίδ, πρὸς τὸν ὁποῖον ἐδόθησαν αἱ ἐπαγγελίαι, ὅτι ἀπὸ τὸ γένος του θὰ προέλθῃ ὁ Χριστός.

Σᾶς ἀναγγέλῳ, ὅτι ἐγεννήθη σήμερον γιὰ σᾶς Σωτήρ, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Κύριος καὶ Θεός. Καὶ ἐγεννήθη εἰς τὴν πόλιν τοῦ Δαυῒδ τὴν Βηθλεέμ, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας τῆς Γραφῆς.

Καὶ αὐτὸ εἶναι τὸ σημεῖο, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ τὸν ἀναγνωρίσετε· Θὰ βρῆτε βρέφος σπαργανωμένο καὶ ξαπλωμένο μέσα σὲ φάτνη (παχνί)».

Καὶ αὐτὸ ἂς εἶναι εἰς σᾶς σημεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγνωρίσετε τὸν γεννηθέντα Σωτῆρα· θὰ εὕρετε ἓν βρέφος εἰς ἁπλᾶ σπάργανα τυλιγμένον καὶ τοποθετημένον ὄχι εἰς κούνιαν βασιλικὴν ἢ πολυτελῆ, ἀλλὰ μέσα εἰς μίαν φάτνην. Βρέφος δέ, ποὺ νὰ ἐγεννήθη ἀπόψε καὶ νὰ ἔχῃ ἀντὶ κούνιας τὴν φάτνην αὐτήν, ἓν καὶ μόνον ὑπάρχει εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τὰ περίχωρά της.

Καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι γιὰ σᾶς σημεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἀναγνωρίσετε τὸν γεννηθέντα Σωτῆρα· θὰ βρῆτε ἕνα βρέφος ἁπλοϊκὰ σπαργανωμένον, βαλμένο εἰς τὴν φάτνην.

Καὶ ξαφνικὰ μαζὶ μὲ τὸν ἄγγελο παρουσιάσθηκε ἕνα πλῆθος ἀπὸ οὐράνιο στράτευμα ἀγγέλων, ποὺ δοξολογοῦσαν τὸ Θεὸ καὶ ἔλεγαν·

Καὶ ἔξαφνα συνενώθη μὲ τὸν ἄγγελον ἐκεῖνον πλῆθος στρατοῦ ἀγγέλων ἐξ οὐρανοῦ, οἱ ὁποῖοι ἐδοξολόγουν τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγον·

Καὶ ἔξαφνα πλῆθος στρατιᾶς ἀγγέλων ἀπὸ τὸν οὐρανὸν ἐνώθηκε μὲ τὸν ἄγγελον καὶ ὅλοι μαζῆ ἐδοξολογοῦσαν τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγαν·

Δόξα στὸν ὕψιστο Θεό, καὶ στὴ γῆ εὐδοκίμησι [Σημ.: Ἤ, εὐλογία], στοὺς ἀνθρώπους εὐτυχία.

Δόξα ἂς εἶναι εἰς τὸν Θεὸν εἰς τὰ ὕψιστα μέρη τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοὺς ἐκεῖ κατοικοῦντας ἀγγέλους· καὶ εἰς τὴν γῆν ὁλόκληρον, ποὺ εἶναι ταραγμένη ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὰ βίαια πάθη της, ἂς βασιλεύσῃ ἡ θεία εἰρήνη· διότι ὁ Θεὸς ἐξεδήλωσε τώρα λαμπρῶς τὴν εὔνοιαν καὶ εὐαρέσκειάν του εἰς τοὺς ἀνθρώπους διὰ τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ υἱοῦ του.

«Δόξα ἂς εἶναι εἰς τὸν Θεὸν εἰς τοὺς οὐρανοὺς καὶ εἰς ὁλόκληρον τὴν γῆν εἰρήνη, θεία εὔνοια καὶ εὐλογία εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Ὅταν δὲ οἱ ἄγγελοι ἔφυγαν ἀπ’ αὐτοὺς στὸν οὐρανό, τότε οἱ ἄνθρωποι οἱ ποιμένες εἶπαν μεταξύ τους· «Ἂς πᾶμε λοιπὸν ὡς τὴ Βηθλεὲμ καὶ ἂς δοῦμε αὐτὸ τὸ πρᾶγμα, ποὺ ἔγινε, καὶ ὁ Κύριος μᾶς γνωστοποίησε».

Καὶ συνέβη, ὅταν οἱ ἄγγελοι ἔφυγον ἀπ’ αὐτοὺς καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸν οὐρανόν, τότε καὶ οἱ ἄνθρωποι, δηλαδὴ οἱ ποιμένες, εἶπον μεταξύ των· ἂς περάσωμεν λοιπὸν διὰ μέσου τῆς πεδιάδος μέχρι τῆς Βηθλεὲμ καὶ ἂς ἴδωμεν αὐτό, ποὺ μᾶς εἶπεν ὁ ἄγγελος, ὅτι ἔγινε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς ἐγνωστοποίησεν ὁ Κύριος.

Ὁταν δὲ οἱ ἄγγελοι ἔφυγαν ἀπὸ αὐτοὺς εἰς τὸν οὐρανόν, τότε οἱ ποιμένες εἶπαν μεταξύ των· «ἂς περάσωμεν λοιπὸν ἕως εἰς τὴν Βηθλεέμ, διὰ νὰ ἴδωμεν αὐτὸ ποὺ ἔγινε καὶ τὸ ὁποῖον μᾶς ἐγνωστοποίησε διὰ τοῦ ἀγγέλου ὁ Κύριος».

Καὶ πῆγαν γρήγορα, καὶ βρῆκαν τὴ Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος ξαπλωμένο στὴ φάτνη (στὸ παχνί).

Καὶ ἦλθαν γρήγορα καὶ κατώρθωσαν νὰ εὕρουν καὶ τὴν Μαριὰμ καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος τοποθετημένον εἰς τὴν φάτνην, περὶ τῆς ὁποίας τοὺς εἶχεν ὁμιλήσει ὁ ἄγγελος.

Καὶ ἦλθαν ὅσον ἠμποροῦσαν γρηγορώτερα καὶ ἀφοῦ ἔψαξαν εὐρῆκαν καὶ τὴν Μαρίαν καὶ τὸν Ἰωσὴφ καὶ τὸ βρέφος τοποθετημένο εἰς τὴν φάτνην.

Καὶ ὅταν εἶδαν, ἔκαναν γνωστὸ τὸ λόγο, ποὺ εἰπώθηκε σ’ αὐτοὺς (ἀπὸ τὸν ἄγγελο) γιὰ τοῦτο τὸ παιδί.

Ὅταν δὲ εἶδαν αὐτά, ποὺ ἐσυμφωνοῦσαν μὲ ὅσα πρὸ ὀλίγου εἶχον ἀκούσει, ἐγνωστοποίησαν λεπτομερῶς καὶ τὰ ὅσα τοὺς εἶχον λεχθῆ ἀπὸ τὸν ἄγγελον περὶ τοῦ παιδίου τούτου.

Ὅταν δὲ εἶδον αὐτά, ἐγνωστοποίησαν τότε μὲ λεπτομέρειαν ὅλα ὅσα εἶχεν εἴπει εἰς αὐτοὺς ὁ ἄγγελος διὰ τὸ παιδίον αὐτό. (Οἱ ἁπλοϊκοὶ καὶ πιστοὶ ποιμένες, ὡς ἐὰν ἦσαν πνευματικοὶ ποιμένες καὶ ἀπόστολοι, ἠξιώθησαν νὰ γίνουν μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων οἱ πρῶτοι κήρυκες τοῦ Χριστοῦ).

Καὶ ὅλοι, ὅσοι ἄκουσαν, θαύμασαν γιὰ ὅσα εἶπαν οἱ ποιμένες πρὸς αὐτούς.

Καὶ ὅλοι ὅσοι ἤκουσαν, ἐθαύμασαν δι’ ὅσα ἐλέχθησαν εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τοὺς ποιμένας.

Καὶ ὅλοι ὅσοι ἤκουσαν, ἐθαύμασαν δι’ ὅσα τοὺς εἶχον εἴπει οἱ ποιμένες.

Ἡ δὲ Μαριὰμ διατηροῦσε ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια [Σημ.: Ἤ, τὰ πράγματα] μέσα στὴν ψυχή της καὶ τὰ συλλογιζόταν.

Τῆς Μαρίας ὅμως ἡ ἐντύπωσις ὐπῆρξε βαθύτερα. Διετήρει αὕτη ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους εἰς τὴν καρδίαν καὶ τὴν μνήμην της καὶ συνέκρινε αὐτοὺς πρὸς ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ τὴν ὥραν τοῦ εὐαγγελισμοῦ της ἐγνώριζε περὶ τοῦ παιδίου, ἐμβαθύνουσα οὕτω περισσότερον εἰς τὸ συντελεσθὲν μυστήριον.

Ἡ δὲ Μαριὰμ ἔβαλεν εἰς τὴν καρδίαν της καὶ ἐκρατοῦσε εἰς τὴν μνήμην της ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους καὶ τοὺς συνέκρινε μὲ ἐκεῖνα, τὰ ὁποῖα κατὰ τὴν ὥρα τοῦ εὐαγγελισμοῦ της εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος.

Καὶ οἱ ποιμένες ἐπέστρεψαν δοξάζοντας καὶ ὑμνώντας τὸ Θεὸ γιὰ ὅλα ποὺ ἄκουσαν καὶ εἶδαν, καθὼς εἶχαν εἰπωθῇ σ’ αὐτούς (ἀπὸ τὸν ἄγγελο).

Καὶ ἐγύρισαν πίσω οἱ ποιμένες εἰς τὸ ποίμνιόν των καὶ ἐδόξαζον καὶ ὑμνολογοῦν τὸν Θεὸν δι’ ὅλα, ὅσα ἤκουσαν ἀπὸ τὸν ἄγγελον καὶ ὅσα εἶδον τὰ μάτια των, ὅταν ἐπῆγαν εἰς τὴν Βηθλεὲμ καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀκριβῶς ὅπως τοὺς τὰ εἶπεν ὁ ἄγγελος.

Καὶ ἐπέστρεψαν οἱ ποιμένες εἰς τὸ ποίμνιόν των, δοξάζοντες καὶ ὑμνοῦντες τὸν Θεὸν δι’ ὅλα ὅσα ἤκουσαν καὶ εἶδαν καὶ τὰ ὁποῖα ἦσαν ἀκριβῶς ὅπως τοὺς τὰ εἶπε ὁ ἄγγελος.

Καὶ ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ὀκτὼ ἡμέρες γιὰ νὰ γίνῃ ἡ περιτομὴ στὸ παιδί, τότε ὠνομάσθηκε Ἰησοῦς, ὅπως ὠνομάσθηκε ἀπὸ τὸν ἄγγελο προτοῦ συλληφθῇ στὴν κοιλία (τῆς μητέρας του).

Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν αἱ ὀκτὼ ἡμέραι διὰ νὰ γίνῃ εἰς τὸ παιδίον ἡ περιτομή, τὸ περιέτεμαν, ἵνα καὶ διὰ τῆς περιτομῆς ἐπιβεβαιωθῇ ὅτι ἦτο γνήσιος ἀπόγονος τοῦ Ἀβραάμ. Καὶ ἐκλήθη τὸ ὄνομά του Ἰησοῦς, ὄνομα ποὺ τὸ εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος προτοῦ συλληφθῇ αὐτὸς εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του.

Καὶ ὅταν συνεπληρώθησαν ὀκτὼ ἡμέραι, διὰ νὰ γίνῃ ἡ περιτομὴ τοῦ παιδίου, ἔκαμαν τὴν περιτομὴν καὶ ἐδόθη εἰς τὸ παιδίον τὸ ὄνομα Ἰησοῦς, ὅπως εἶχεν εἴπει ὁ ἄγγελος πρὶν ἀκόμη συλληφθῇ αὐτὸ εἰς τὴν κοιλίαν τῆς μητέρας του.

Ἐπίσης ὅταν συμπληρώθηκαν οἱ ἡμέρες γιὰ τὸν καθαρισμό τους σύμφωνα μὲ τὸ νόμο τοῦ Μωυσῆ, τὸν ἀνέβασαν στὰ Ἱεροσόλυμα, γιὰ νὰ τὸν ἀφιερώσουν στὸν Κύριο,

Καὶ ὅταν σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι διὰ τὸν καθαρισμὸν τῆς μητέρας τοῦ παιδίου καὶ τοῦ ἀρραβωνιαστικοῦ της, ἀνέβασαν αὐτὸν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα διὰ νὰ τὸν παρουσιάσουν καὶ τὸν ἀφιερώσουν εἰς τὸν Κύριον.

Καὶ ὅταν, σύμφωνα μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, συνεπληρώθησαν αἱ ἡμέραι τοῦ καθαρισμοῦ τῆς μητέρας τοῦ παιδίου καὶ τοῦ μνηστῆρος της, ἀνέβασαν αὐτὸ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, διὰ νὰ τὸ παρουσιάσουν καὶ τὸ ἀφιερώσουν εἰς τὸν Κύριον.

ὅπως εἶναι γραμμένο στὸ νόμο τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε ἀρσενικό, ποὺ ἀνοίγει μήτρα (πρωτότοκο δηλαδή), θ’ ἀφιερώνεται στὸν Κύριο,

Ἡ παρουσίασις δὲ καὶ ἀφιέρωσις αὐτὴ ἐγίνετο σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ εἶχε γραφῆ εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε ἀρσενικόν, ποὺ διὰ πρώτην φορὰν ἀνοίγει τὴν μήτραν τῆς μητέρας του καὶ γεννᾶται, δηλαδὴ κάθε πρωτότοκον καὶ πρωτογενές, θὰ κληθῇ καὶ θὰ θεωρηθῇ ὡς ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον.

Αὐτὸ δὲ ἔγινε σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένον εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου, ὅτι κάθε πρωτότοκον ἀρσενικόν, ποὺ διανοίγει τὴν μήτραν τῆς μητέρας του, θὰ θεωρηθῇ ἀφιερωμένον εἰς τὸν Κύριον.

καὶ γιὰ νὰ προσφέρουν θυσία, ὅπως ἀναφέρεται στὸ νόμο τοῦ Κυρίου, ἕνα ζεῦγος τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια.

Ἀνέβησαν ἀκόμη εἰς τὸν ναόν, καὶ διὰ νὰ προσφέρουν θυσίαν διὰ τὸν καθαρισμόν των ἓν ζεῦγος τρυγόνια ἢ δύο μικρὰ περιστέρια, σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει ὁρισθῇ εἰς τὸν νόμον τοῦ Κυρίου διὰ τοὺς πτωχούς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶχαν τὰ μέσα νὰ προσφέρουν θυσίαν ὁλόκληρον ἀρνίον.

Ἀνέβησαν ἀκόμη εἰς τὸν ναὸν νὰ προσφέρουν τὴν θυσίαν διὰ τὸν καθαρισμόν των, ὅπως ἦτο πάλιν γραμμένον εἰς τὸν νόμον Κυρίου, δηλαδὴ ἕνα ζεῦγος τρυγόνες ἢ δύο μικρὰ περιστέρια, σὰν πτωχοὶ ποὺ ἦσαν.

Καὶ ἰδοὺ στὰ Ἱεροσόλυμα ἦταν ἕνας ἄνθρωπος ὀνομαζόμενος Συμεών, αὐτὸς δὲ ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἐνάρετος καὶ εὐλαβής, καὶ περίμενε τὴ σωτηρία τοῦ Ἰσραήλ, καὶ Πνεῦμα Ἅγιο ἦταν ἐπάνω του.

Καὶ ἰδοὺ ἦτο εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ὠνομάζετο Συμεών. Καὶ ὁ ἄνθρωπος οὗτος ἦτο δίκαιος φυλάττων τὰς ἐντολὰς τοῦ νόμου καὶ εὐλαβής, φοβούμενος τὸν Θεόν. Αυτὸς εἶχε φωτισθῇ ἀπὸ τὴν ἀνάγνωσιν τῶν προφητικῶν βιβλίων καὶ μὲ πόθον ζωηρὸν ἐπερίμενε νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν διὰ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου παρηγορία ἀπὸ τὰ κακὰ καὶ τὰς θλίψεις, ποὺ ὑπέφερεν ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας. Καὶ Πνεῦμα προφητικὸν Ἅγιον ἦτο ἐπάνω του.

Καὶ ἰδοὺ ἐζοῦσε εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ ἔνας ἄνθρωπος, ὀνόματι Συμεών. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ἦτο δίκαιος καὶ εὐλαβὴς καὶ ἐπερίμενε νὰ ἔλθῃ λύτρωσις καὶ παρηγορία εἰς τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ μὲ τὴν ἔλευσιν τοῦ Χριστοῦ, ὅπως εἶχαν προείπει αἱ Γραφαί, καὶ Πνεῦμα Ἅγιον ἦτο εἰς αὐτόν·

Καὶ τοῦ εἶχε ἀποκαλυφθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, ὅτι δὲν θὰ ἔβλεπε θάνατο προτοῦ ἰδῇ τὸ Χριστὸ τοῦ Κυρίου.

Καὶ εἶχεν ἀποκαλυφθῆ εἰς αὐτὸν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκε προτοῦ ἴδῃ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Κύριος καὶ Θεὸς ἔχρισε βασιλέα καὶ Σωτῆρα τοῦ κόσμου.

καὶ τοῦ εἶχεν ἀποκαλυφθῆ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ὅτι δὲν θὰ ἀπέθνησκεν, πρὶν ἴδῃ ἐκεῖνον, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς θὰ ἔχριε Σωτῆρα καὶ βασιλέα τοῦ κόσμου.

Καὶ μὲ τὴν παρακίνησι τοῦ Πνεύματος ἦλθε στὸ ναό. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδὶ τὸν Ἰησοῦ στὸ ναό (συγκεκριμένως στὸν ἐξωτερικὸ χῶρο τοῦ ναοῦ), γιὰ νὰ κάνουν γι’ αὐτὸ ὅ,τι συνηθιζόταν συμφώνως πρὸς τὸ νόμο,

Καὶ ἦλθεν ὁ Συμεὼν κατὰ παρακίνησιν καὶ ἔμπνευσιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ ἱερόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς εἰσήγαγον εἰς τὸ ἱερὸν τὸ παιδίον Ἰησοῦν διὰ νὰ κάμουν δι’ αὐτὸ ἐκεῖνο, ποὺ σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου ἦτο συνηθισμένον νὰ γίνεται εἰς τὰ πρωτότοκα,

Καὶ κατὰ παρακίνησιν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἦλθεν εἰς τὸν ναόν. Καὶ ὅταν οἱ γονεῖς ἔφεραν τὸ παιδίον Ἰησοῦν εἰς τὸν ναὸν νὰ κάμουν δι’ αὐτὸ ὅ,τι ὥριζεν ὁ νόμος διὰ τὰ πρωτότοκα,

τότε αὐτὸς (ὁ Συμεὼν) τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά του καὶ δόξασε τὸ Θεὸ καὶ εἶπε·

τότε καὶ αὐτὸς ὁ Συμεὼν ἐδέχθη τὸ παιδίον εἰς τὰς ἀγκάλας του καὶ ἐδόξασε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

τότε καὶ αὐτὸς ὁ Συμεὼν ἐδέχθη εἰς τὰς ἀγκάλας του τὸ παιδίον, ἐδοξολόγησε τὸν Θεὸν καὶ εἶπε·

«Τώρα, Δέσποτα, ἀπολύεις τὸ δοῦλο σου εὐτυχισμένο συμφώνως πρὸς τὸ λόγο σου,

Τώρα, ὅτε πλέον εἶδον τὸν Λυτρωτὴν τοῦ κόσμου, ἐλευθερώνεις ἀπὸ τοὺς δεσμοὺς τοῦ σώματος ἐμὲ τὸν δοῦλον σου. Δεσπότα, καὶ μετ’ ὀλίγον ἀποθνήσκω σύμφωνα μὲ τὸν λόγον σου, ποὺ μοῦ εἶπες, ὅτι δὲν θὰ ἀποθάνω, πρὶν ἴδω τὸν Χριστόν. Καὶ μὲ ἐλευθερώνεις ἐν εἰρήνῃ καὶ χωρὶς νὰ ἀνησυχῶ πλέον διὰ τὴν λύτρωσιν τοῦ Ἰσραήλ,

«τώρα πλέον μὲ ἀπολύεις ἐμὲ τὸν δοῦλον σου νὰ φύγω ἀπὸ τὸν κόσμον αὐτόν, Δέσποτα, εἰρηνικὸς καὶ χαρούμενος, σύμφωνα μὲ τὸν λόγον ποὺ μοῦ εἶπες,

διότι τὰ μάτια μου εἶδαν τὸν σωτῆρα,

διότι εἶδαν οἱ ὀφθαλμοί μου τὸν ἐνανθρωπήσαντα υἱόν σου, ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ τὴν σωτηρίαν,

διότι εἶδαν τὰ μάτια μου τὸν Χριστόν, ὁ ὁποῖος θὰ φέρῃ τὴν σωτηρίαν,

τὸν ὁποῖον ἑτοίμασες γιὰ ὅλους τοὺς λαούς,

τὴν ὁποίαν ἠτοίμασες διὰ νὰ γίνῃ φανερὰ ἐνώπιον ὅλων τῶν λαῶν πρὸς εὐεργεσίαν ὄχι μόνον τῶν Ἰουδαίων, ἄλλα καὶ τῶν ἐθνικῶν.

τὴν ὁποίαν σὺ ἔχεις ἑτοιμάσει, διὰ νὰ τὴν ἴδουν ὅλοι οἱ λαοὶ τῆς γῆς.

φῶς γιὰ νὰ φωτίζῃ τοὺς ἐθνικοὺς (τοὺς εἰδωλολάτρες) καὶ γιὰ νὰ λαμπρύνῃ τὸ λαό σου τὸν Ἰσραήλ».

Καὶ θὰ εἶναι οὕτω τὸ σωτήριόν σου αὐτὸ φῶς πνευματικόν, ποὺ θὰ φανερώσῃ καὶ θὰ ἀποκαλύψῃ εἰς τὰ ἔθνη τὸν ἀληθινὸν Θέον καὶ τὴν ἀληθῆ ὁδὸν σωτηρίας, ἀλλὰ καὶ δόξα τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀφοῦ ἀπὸ τὸν Ἰσραὴλ κατάγεται ὡς ἄνθρωπος ὁ Σωτὴρ καὶ ἀφοῦ τελικῶς καὶ ὁ Ἰσραὴλ ὡς σύνολον θὰ τὸν ἐγκολπωθῇ ὡς σωτῆρα του.

Φῶς πνευματικόν, ποὺ θὰ φανερώσῃ εἰς τὰ ἔθνη τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ τὴν δόξαν τοῦ λαοῦ σου Ἰσραήλ, ἀφοῦ ἀπὸ αὐτὸν τὸν λαὸν κατὰ τὸ ἀνθρώπινον προέρχεται ὁ Χριστός».

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του θαύμαζαν γιὰ ὅσα λέγονταν γι’ αὐτόν.

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου εὑρίσκοντο εἰς συνεχῆ θαυμασμὸν δι’ ὅσα καὶ τώρα καὶ προτήτερα καὶ ἀπὸ τὸν Συμεὼν καὶ ἀπὸ τοὺς ποιμένας καὶ ἀπὸ τοὺς ἀγγέλους ἐλέγοντο δι’ αὐτό.

Καὶ ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου συνεχῶς ἐθαύμαζαν δι’ ὅσα ἐλέγοντο περὶ τοῦ παιδίου.

Καὶ ὁ Συμεὼν τοὺς εὐλόγησε καὶ εἶπε στὴ Μαριὰμ τὴ μητέρα του· «Ἰδοὺ αὐτὸς θὰ γίνῃ αἰτία γιὰ ν’ ἀπολεσθοῦν καὶ νὰ σωθοῦν πολλοὶ στὸν Ἰσραήλ. Ἐπίσης θὰ εἶναι σημεῖο (θαῦμα) ποὺ θὰ ἀντιλέγεται (ἀπὸ τοὺς κακοπροαιρέτους),

Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Συμεὼν καὶ εἶπεν εἰς τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα του· Ἰδοὺ αὐτὸς εἶναι προωρισμένος διὰ νὰ γίνῃ αἰτία πτώσεως καὶ ἀναστάσεως πολλῶν ἐν τῷ Ἰσραήλ. Ὅσοι θ’ ἀπιστήσουν εἰς αὐτόν, θὰ πέσουν καὶ θὰ ἀπολεσθοῦν· ὅσοι θὰ πιστεύσουν, θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ θὰ σωθοῦν, θὰ εἶναι δὲ καὶ θαῦμα, ἀφοῦ ἐν τῷ προσώπῳ του θὰ ἐμφανίζεται ἡ ἕνωσις τῶν δύο φύσεων, τῆς θείας καὶ τῆς ἀνθρωπίνης. Ἀλλὰ τὸ θαῦμα τοῦτο θὰ ἀντιλέγεται ἀπὸ τοὺς ἀπιστοῦντας καὶ ἐνῷ οἱ καλοπροαίρετοι θὰ ὁδηγοῦνται δι’ αὐτοῦ εἰς τὴν πίστιν καὶ θὰ σώζονται, οἱ ἀνειλικρινεῖς καὶ ἐγωϊσταὶ θὰ ἀπιστοῦν καὶ θὰ κατακρίνωνται.

Καὶ εὐλόγησεν αὐτοὺς ὁ Συμεὼν καὶ εἶπε πρὸς τὴν Μαρίαν τὴν μητέρα τοῦ παιδίου· «ἰδοὺ αὐτὸς θὰ γίνῃ αἰτία νὰ πέσουν καὶ νὰ ἀναστηθοῦν πολλοὶ εἰς τὸν Ἰσραήλ, (θὰ πέσουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν θὰ πιστεύσουν, θὰ ἀναστηθοῦν καὶ θὰ λυτρωθοῦν ἐκεῖνοι ποὺ θὰ πιστεύσουν). Καὶ θὰ γίνῃ αὐτὸς σημεῖον ἀντιλογίας μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων.

ἀλλὰ καὶ τὴ δική σου ψυχὴ θὰ περάσῃ δίκοπο μαχαίρι. Ἔτσι θ’ ἀποκαλυφθοῦν διαλογισμοὶ (μυστικὲς σκέψεις καὶ διαθέσεις) ἀπὸ πολλὲς ψυχές».

Λόγῳ δὲ τῆς ἀντιλογίας αὐτῆς, καὶ σοῦ, τῆς μητρὸς αὐτοῦ, τὴν καρδίαν θὰ διαπεράσῃ μεγάλη καὶ ὀδυνηρὰ μάχαιρα θλίψεως καὶ ὀδύνης, ὅταν θὰ τὸν ἴδῃς νὰ σταυρώνεται. Καὶ ἔτσι ἡ πτῶσις καὶ ἡ ἀνάστασις πολλῶν, καθὼς καὶ ἡ ἀντιλογία γύρω ἀπὸ τὸ θαῦμα αὐτὸ θὰ γίνωνται, διὰ νὰ ξεσκεπασθοῦν πολλῶν καρδιῶν οἱ διαλογισμοὶ καὶ αἱ διαθέσεις, ποὺ ἔμεναν ἕως τώρα ἀπόκρυφοι, καὶ μὲ τὴν ἀπόρριψιν ἢ ἀποδοχὴν τοῦ Μεσσίου θὰ φανερωθοῦν.

Καὶ τὴν ἰδικήν σου μητρικὴν καρδίαν θὰ διαπεράσῃ ἡ ρομφαία τοῦ πόνου, ὅταν ἴδῃς τὸν υἱόν σου νὰ πάσχῃ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Ὅλα δὲ αὐτὰ θὰ γίνουν, διὰ νὰ φανερωθοῦν οἱ μυστικοὶ διαλογισμοὶ καὶ ἀπόκρυφοι πόθοι πολλῶν καρδιῶν».

Ὑπῆρχε ἐπίσης κάποια Ἄννα προφήτισσα, θυγατέρα τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Ἀσήρ. Αὐτὴ ἦταν πολὺ ἡλικιωμένη καὶ ἔζησε ἑπτὰ ἔτη μὲ ἄνδρα ἀφ’ ὅτου ὡς παρθένος ἦλθε σὲ γάμο.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κάποια Ἄννα προφῆτις. Αὕτη ἦτο κόρη τοῦ Φανουὴλ ἀπὸ τὴν φυλὴν τοῦ Ἀσήρ, τοῦ ὀγδόου παιδιοῦ τοῦ Ἰακὼβ ἐκ τῆς Λείας, ἦτο δὲ πολὺ προχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν, καὶ εἶχε ζήσει μὲ ἄνδρα ἑπτὰ χρόνια ἀπὸ τὸν καιρόν, ποὺ ὡς παρθένος ἦλθεν εἰς γάμον μὲ αὐτόν.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ κάποια προφῆτις, ὀνόματι Ἄννα, θυγάτηρ τοῦ Φανουήλ, ἀπὸ τὴν φυλὴν Ἀσήρ· αὐτὴ ἦτο πολὺ προχωρημένη εἰς τὴν ἡλικίαν της καὶ εἶχε ζήσει ἑπτὰ ἔτη μετὰ τοῦ ἀνδρός της, ἀπὸ τὴν ἡμέρα ποὺ ὡς παρθένος εἶχεν ὑπανδρευθῆ αὐτόν.

Αὐτὴ ἐπίσης ἦταν ὀγδόντα τέσσαρα ἔτη χήρα, ἡ ὁποία ὅμως δὲν ἀπομακρυνόταν ἀπὸ τὸ ναό, καὶ μὲ νηστεῖες καὶ δεήσεις (προσευχὲς) λάτρευε μέρα καὶ νύχτα τὸ Θεό.

Καὶ αὐτὴ ἦτο χήρα, ἡλικίας περίπου ὀγδοήκοντα τεσσάρον ἐτῶν, ἡ ὁποία δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, ἀλλὰ παρέμενεν εἰς αὐτὸν καὶ κατὰ τὰς ὤρας, ποὺ δὲν ἐγίνοντο ἀκολουθίαι εἰς τὸν ναόν. Καὶ ἔτσι ἐλάτρευε νύκτα καὶ ἡμέραν τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχάς.

Καὶ αὐτὴ ἦτο χήρα, ὀγδοήκοντα τεσσάρων περίπου ἐτῶν, ἡ ὁποία δὲν ἀπεμακρύνετο ἀπὸ τὸν Ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, λατρεύουσα νύκτα καὶ ἡμέραν τὸν Θεὸν μὲ νηστείας καὶ προσευχάς.

Καὶ αὐτὴ τὴν ὥρα αὐτὴ παρουσιάσθηκε καὶ δοξολογοῦσε τὸν Κύριο, καὶ μιλοῦσε γι’ αὐτὸν σὲ ὅλους, ὅσοι περίμεναν λύτρωσι στὴν Ἱερουσαλήμ.

Καὶ αὐτὴ ἦλθε κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν καὶ ἀφοῦ εἶδε τὸ παιδίον, ηὐχαρίστει καὶ ἐδοξολόγει τὸν Θεὸν καὶ ἔλεγε περὶ αὐτοῦ εἰς ὅλους, ὅσοι κατοικοῦντες εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ περιέμενον λύτρωσιν καὶ ἀπελευθέρωσιν ἀπὸ τῶν δεινῶν καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας.

Καὶ αὐτὴ ἐκείνη τὴν ὥραν, ἀφοῦ εἶδε τὸ παιδίον, ἐδοξολογοῦσε τὸν Κύριον καὶ ἔλεγε περὶ αὐτοῦ εἰς ὅλους τοὺς κατοίκους τῆς Ἱερουσαλήμ, ποὺ ἐπερίμεναν τὴν λύτρωσίν των ἀπὸ τὰ δεινὰ καὶ τὴν καταδίκην τῆς ἁμαρτίας.

Ὅταν δὲ (ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία) ἔκαναν ὅλα, ὅσα ὁρίζει ὁ νόμος τοῦ Κυρίου, ἐπέστρεψαν στὴ Γαλιλαία στὴν πόλι τους Ναζαρέτ.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἐτελείωσαν ὅλα, ὅσα ὁ νόμος τοῦ Κυρίου ὁρίζει περὶ τοῦ καθαρισμοῦ καὶ τῆς ἀφιερώσεως τοῦ παιδίου, ἐγύρισαν ὀπίσω εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πατρίδα τῶν Ναζαρέτ.

Καὶ ἀμέσως, ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία ἐξετέλεσαν ὅλα ὅσα ὁ νόμος τοῦ Κυρίου ὥριζε, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἰς τὴν πατρίδα των τὴν Ναζαρέτ.

Τὸ δὲ παιδὶ μεγάλωνε καὶ δυνάμωνε στὸ πνεῦμα καὶ γέμιζε ἀπὸ σοφία, καὶ ἡ χάρι τοῦ Θεοῦ ἦταν ἐπάνω του.

Τὸ δὲ παιδίον ἐμεγάλωνε κατὰ τὸ σῶμα καὶ ἐνισχύετο ἐκτάκτως κατὰ τὰς διανοητικὰς καὶ πνευματικὰς δυνάμεις. Καὶ ἡ θεότης, μὲ τὴν ὁποίαν ἦτο ἠνωμένον, καθ’ ὅσον ἡ ἡλικία τοῦ παιδίου ἐπροχώρει, μετέδιδεν εἰς αὐτὸ καὶ τὸ ἐγέμιζε σοφίαν. Καὶ χάρις Θεοῦ, ἡ ὁποία τὸ ἐνίσχυεν εἰς πᾶσαν ἀρετὴν καὶ τὸ ἐφύλαττεν ἀπὸ πᾶσαν ἁμαρτίαν, ἦτο ἐπ’ αὐτοῦ, διευθύνουσα τὴν ὁμαλὴν καὶ ἀπρόσκοπτον ἀνάπτυξιν καὶ ἠθικὴν πρόοδόν του.

Τὸ δὲ παιδίον ηὔξανε κατὰ τὸ σῶμα καὶ ἰσχυροποιεῖτο πολὺ κατὰ τὸ πνεῦμα καὶ ἐπληροῦτο ἀπὸ σοφίαν, τὴν ὁποίαν εἰς αὐτὸ μετέδιδεν, καθόσον ἐπροχωροῦσε ἡ ἡλικία του, ἡ ἐνωμένη μὲ αὐτὸ θεία του φύσις. Καὶ χάρις Θεοῦ ἦτο εἰς αὐτό, ἡ ὁποία τὸ ἐπροφύλασσε ἀμόλυντο ἀπὸ κάθε ἁμαρτίαν, τὸ καθωδηγοῦσε δὲ καὶ τὸ ἐνίσχυε πρὸς κάθε ἀρετήν.

Καὶ πήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε χρόνο στὴν Ἱερουσαλὴμ γιὰ τὴν ἑορτὴ [Σημ.: Ἤ, κατὰ τὴν ἑορτή] τοῦ Πάσχα.

Καὶ ἐπήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε χρόνον εἰς Ἱερουσαλὴμ διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ Πάσχα, ὅπως ὅλοι οἱ εὐσεβεῖς Ἰσραηλῖται.

Καὶ ἐπήγαιναν οἱ γονεῖς του κάθε ἔτος εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα.

Καὶ ὅταν (τὸ παιδὶ ὁ Ἰησοῦς) ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, καὶ ἀνέβηκαν στὰ Ἱεροσόλυμα, ὅπως συνηθιζόταν γιὰ τὴν ἑορτή,

Καὶ ἀφοῦ ἔγινε τὸ παιδίον δώδεκα ἐτῶν, ὅταν ἀνέβησαν αὐτοὶ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἶχε καθιερωθῆ ὑπὸ τοῦ νόμου διὰ τὴν ἑορτήν, ἐπῆραν καὶ αὐτὸ μαζί των.

Καὶ ὅταν τὸ παιδίον ἔγινε δώδεκα ἐτῶν, ἀνέβησαν μαζῆ μὲ αὐτὸ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἶχε καθιερώσει ὁ νόμος διὰ τὴν ἑορτήν.

καὶ τελείωσαν τὶς ἡμέρες (τῆς ἑορτῆς), κατὰ τὴν ἐπιστροφή τους τὸ παιδὶ ὁ Ἰησοῦς ἔμεινε πίσω στὴν Ἱερουσαλήμ, ὁ δὲ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του δὲν τὸ ἀντιλήφθηκαν.

Καὶ ὅταν συνεπλήρωσαν τὰς ἡμέρας τῆς παραμονῆς των εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ἐγύριζαν αὐτοὶ εἰς τὴν πατρίδα των, ὁ παῖς Ἰησοῦς ἔμεινεν ὀπίσω εἰς Ἱερουσαλήμ. Καὶ δὲν ἀντελήφθησαν τοῦτο ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα τοῦ παιδίου.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσαν αἱ ἡμέραι τῆς ἐκεῖ παραμονῆς των, καθὼς ἐγύριζαν πρὸς τὴν Ναζαρέτ, ἀπέμεινε τὸ παιδίον Ἰησοῦς εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ δὲν ἀντελήφθησαν τοῦτο ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα αὐτοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ νόμισαν ὅτι ἦταν στὴ συνοδία τῶν προσκυνητῶν, προχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμο καὶ ἔπειτα τὸν ἀναζητοῦσαν μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ τῶν γνωστῶν.

Ἐπειδὴ δὲ τὸν ἐνόμισαν, ὅτι ἦτο εἰς τὸ καραβάνι τῶν προσκυνητῶν, ἐπροχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμον. Καὶ τὸ ἑσπέρας ἐζήτουν νὰ τὸν εὕρουν μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ γνωστῶν.

Ἐπειδὴ δὲ ἐνόμισαν ὅτι ἦτο εἰς τὴν συνοδείαν των προσκυνητῶν, ἐπροχώρησαν μιᾶς ἡμέρας δρόμον μεταξὺ τῶν συγγενῶν καὶ τῶν γνωστῶν.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸν βρῆκαν, ἐπέστρεψαν στὴν Ἱερουσαλὴμ ἀναζητώντας αὐτόν.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν τὸν εὗρον, ἐγύρισαν ὀπίσω εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ εἰς τὸν δρόμον ἐζητοῦσαν νὰ τὸν εὕρουν ἐρωτῶντες καὶ τοὺς προσκυνητάς, τοὺς ὁποίους συνήντων.

Ἐπειδὴ δὲ τὸν εὐρῆκαν, ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, ἀναζητοῦντες αὐτὸν καθ’ ὁδόν, μήπως ἦτο μεταξὺ τῶν ἐρχομένων προσκυνητῶν.

Μετὰ τρεῖς δὲ ἡμέρες τὸν βρῆκαν στὸ ναὸ νὰ κάθεται ἀνάμεσα στοὺς διδασκάλους (τοὺς ραββίνους), καὶ νὰ τοὺς ἀκούῃ καὶ νὰ τοὺς ρωτάῃ.

Καὶ ὅταν ἐπέστρεψαν εἰς Ἱερουσαλὴμ μετὰ τρεῖς ἡμέρας, ἀφ’ ὅτου εἶχον ἀναχωρήσει ἐκεῖθεν χωρὶς τὸν Ἰησοῦν, συνέβη νὰ τὸν εὕρουν εἰς τὸν ἱερὸν περίβολον τοῦ ναοῦ νὰ κάθεται ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων καὶ νὰ ἀκούῃ αὐτοὺς καὶ νὰ τοὺς ἐρωτᾷ διὰ σπουδαία ζητήματα, ἀσυνήθη διὰ τὴν ἡλικίαν του.

Καὶ ὅταν ἐπέστρεψαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, εὐρῆκαν αὐτὸν ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ κάθεται εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ ναοῦ, ἐν μέσῳ τῶν διδασκάλων, νὰ τοὺς ἀκούῃ καὶ νὰ τοὺς ἐρωτᾷ διὰ σπουδαῖα καὶ ὑψηλὰ ζητήματα, ἀσυνήθη διὰ τὴν παιδικήν του ἡλικίαν.

Ὅλοι δέ, ὅσοι τὸν ἄκουαν, θαύμαζαν καὶ ἀποροῦσαν γιὰ τὴ σοφία καὶ τὶς ἀπαντήσεις του.

Καὶ ἠπόρουν καὶ ἐθαύμαζαν ὅλοι ὅσοι τὸν ἤκουαν διὰ τὴν ἐξαιρετικὴν νοημοσύνην καὶ διὰ τὰς ἀπαντήσεις, ποὺ ἔδιδε.

Καὶ ὅλοι ὅσοι τὸν ἤκουαν, ἐθαύμαζαν διὰ τὴν μοναδικὴν νοημοσύνην καὶ τὰς ἀπαντήσεις του.

Καὶ ὅταν (ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ μητέρα του) τὸν εἶδαν, ἐξεπλάγησαν, καὶ ἡ μητέρα του τοῦ εἶπε· «Παιδί μου, γιατί μᾶς τὸ ἔκανες αὐτό; Ἰδοὺ ὁ πατέρας σου καὶ ἐγὼ σὲ ἀναζητούσαμε μὲ ὀδύνη».

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία τὸν εἶδαν, κατελήφθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν, διότι διὰ πρώτην φορὰν ὁ μικρὸς Ἰησοῦς παρουσιάζεται μὴ σκεπτόμενος τὴν ἀνησυχίαν, ποὺ θὰ τοὺς ἐπροκάλει ἡ καθυστέρησις αὐτή. Καὶ ἡ μητέρα του εἶπε πρὸς αὐτόν· Παιδί μου, διατί μᾶς ἔκαμες ἔτσι καὶ ἔμεινες ὀπίσω; Ἰδοὺ ὁ πατήρ σου καὶ ἐγὼ μὲ πόνον καὶ λαχτάραν σὲ ἐζητούσαμεν.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία τὸν εἶδαν, κατελήφθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ ἡ μητέρα του εἶπε πρὸς αὐτόν· «παιδί μου,τί εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ἔκαμες καὶ ἔμεινες ὀπίσω; Ἰδοὺ ὁ πατέρας σου καὶ ἐγὼ μὲ πόνον καὶ μεγάλην ἀνησυχίαν σὲ ἀναζητούσαμε».

Εἶπε δὲ σ’ αὐτούς· «Γιατί μὲ ἀναζητούσατε; Δὲν ξέρατε, ὅτι πρέπει νὰ εἶμαι στὸ σπίτι τοῦ Πατέρα μου;».

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Διατί ἐζητεῖτε νὰ μὲ εὕρετε; Δὲν ἠξεύρατε, ὅτι εἰς τὰ οἰκήματα τοῦ πατρός μου πρέπει νὰ εἶμαι; Δὲν ἔπρεπε λοιπὸν νὰ ἀνησυχῆτε, οὔτε ὑπῆρχε λόγος νὰ μὲ ἀναζητῆτε ὡς χαμένον.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «διατί μὲ ἐζητούσατε; Δὲν ἐγνωρίζατε ὅτι εἰς τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μου πρέπει νὰ εἶμαι;» (Ὑπενθύμισε εἰς αὐτοὺς ὅτι πατὴρ του δὲν ἦτο ὁ Ἰωσήφ, ἀλλ’ ὁ Θεός, τοῦ ὁποίου ὁ ναὸς ἦτο ὁ οἶκος του).

Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν κατάλαβαν τὸ λόγο ποὺ τοὺς εἶπε.

Καὶ αὐτοὶ δὲν ἐκατάλαβαν τὸν λόγον αὐτόν, ποὺ τοὺς εἶπε, διότι δὲν ἤξευραν ἀκόμη, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο καὶ φυσικὸς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ συνεπῶς ἐδικαιοῦτο νὰ ἀποκαλέσῃ τὸν Ναὸν πατρικὴν κατοικίαν του.

Καὶ αὐτοὶ δὲν ἐνόησαν τὸν λόγον, ποὺ τοὺς εἶπε, διότι δὲν ἠμποροῦσαν νὰ εἰσχωρήσουν εἰς τὸ μέγα μυστήριον τῆς ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ.

Ἔπειτα κατέβηκε μαζί τους καὶ ἦλθε στὴ Ναζαρὲτ καὶ ζοῦσε μὲ ὑπακοὴ σ’ αὐτούς. Καὶ ἡ μητέρα του διατηροῦσε ὅλα αὐτὰ τὰ λόγια [Σημ.: Ἤ, τὰ πράγματα] μέσα στὴν ψυχή της.

Καὶ κατέβη μαζί τους ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθεν εἰς Ναζαρέτ. Καὶ ἐξηκολούθει ὡς εὐπειθὴς υἱὸς νὰ ὑποτάσσεται εἰς αὐτούς. Καὶ ἡ μητέρα του διετήρει τὰ λόγια καὶ τὰ συμβάντα αὐτὰ εἰς τὴν μνήμην της, βαθεῖα χαραγμένα εἰς τὴν καρδίαν της.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε μαζῆ των ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα εἰς τὴν Ναζαρὲτ καὶ ὑπήκουεν εἰς αὐτοὺς κατὰ πάντα. Καὶ ἡ μητέρα του διατηροῦσε ὅλα τὰ λόγια καὶ τὰ συμβάντα αὐτὰ εἰς τὴν καρδίαν της καὶ εἰς τὴν μνήμην της.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς πρόκοπτε σὲ σοφία καὶ σὲ ἀνάπτυξι τοῦ σώματος καὶ σὲ ἀγάπη καὶ εὔνοια ἀπὸ τὸ Θεὸ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς βαθμηδὸν προώδευε κατὰ τὴν σοφίαν καὶ κατὰ τὴν αὔξηση τοῦ σώματος καὶ κατὰ τὴν χάριν τόσον παρὰ τῷ Θεῷ, ὁ ὁποῖος ὁλονὲν ἐξεδήλωνε πλουσιώτερον τὴν εὔνοιάν του εἰς αὐτὸν καὶ κατὰ τὸ μέτρον τῆς σωματικῆς καὶ πνευματικῆς αὐξήσεως καὶ ἀναπτύξεως τοῦ Ἰησοῦ ἐξέχυνεν ἐπὶ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν του πλουσιωτέραν τὴν ἐνίσχυσίν του καὶ τὴν εὐλογίαν του, ὅσον καὶ παρὰ τοῖς ἀνθρώποις, οἱ ὁποῖοι ἀνεύρισκον ἐν αὐτῷ ὁλονὲν καὶ περισσότερον ἔκτακτα καὶ ἀσυνήθη χαρίσματα σοφίας καὶ καλοωσύνης καὶ ἀρετῆς.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς προώδευε συνεχῶς κατὰ τὴν σοφίαν καὶ κατὰ τὴν αὔξησιν τοῦ σώματος καὶ κατὰ τὴν χάριν, ποὺ ἐλάμβανε ὁλονὲν καὶ πλουσιωτέραν ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ κατὰ τὴν ἐκτίμησιν καὶ τὸν θαυμασμόν, ποὺ ἀπελάμβανε ἐκ μέρους τῶν ἀνθρώπων διὰ τὰ πολλὰ καὶ θεῖα χαρτίσματά του.