Κατὰ Λουκάν 22

Πλησίαζε δὲ ἡ ἑορτὴ τῶν Ἀζύμων, ποὺ λέγεται Πάσχα.

Ἐπλησίαζε δὲ ἡ ἑορτή, ποὺ ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας οἱ Ἰουδαῖοι ἔτρωγον τὰ ἄζυμα, καὶ ἡ ὁποία ἐλέγετο Πάσχα.

Ἐπλησίαζε δὲ ἡ ἑορτή, κατὰ τὴν ὁποίαν οἱ Ἰσραηλῖται ἐπὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἔτρωγαν ψωμὶ ἄζυμο καὶ ἡ ὁποία ἐλέγετο πάσχα.

Καὶ συζητοῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὸ πῶς θὰ τὸν ἐξοντώσουν, διότι φοβοῦνταν τὸ λαό.

Καὶ ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς νὰ εὕρουν τρόπον, μὲ τὸν ὁποῖον ἀσφαλῶς καὶ ἀκινδύνως νὰ τὸν φονεύσουν· ἐλάμβανον δὲ τὰ μέτρα αὐτά, διότι ἐφοβοῦντο τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος συνεπάθει τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ ἐζητοῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, μὲ ποιὸν τρόπον νὰ τὸν φονεύσουν, χωρὶς νὰ ἐκτεθοῦν· διότι ἐφοβοῦντο τὸν λαόν.

Μπῆκε δὲ ὁ Σατανᾶς στὸν Ἰούδα τὸν ἐπονομαζόμενο, Ἰσκαριώτη, ποὺ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα (ἀποστόλους).

Ἐμβῆκε δὲ ὁ σατανᾶς εἰς τὸν Ἰούδαν, ποὺ ἐπωνομάζετο Ἰσκαριώτης καὶ ἦτο ἀπὸ τὸν στενὸν κύκλον τῶν μαθητῶν, δηλαδὴ ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους.

Ἐμπῆκε δὲ ὁ σατανᾶς εἰς τὸν Ἰούδα, τὸν ἐπονομαζόμενον Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος ἦτο ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους.

Καὶ πῆγε καὶ συζήτησε μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ τὸ πῶς θὰ τὸν παραδώσῃ σ’ αὐτούς.

Καὶ ἐπῆγε καὶ συνομίλησε μὲ τοὺς Ἀρχιερεῖς καὶ μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ μὲ τὸν Λευΐτην ἀρχιφύλακα καὶ τοὺς ὑπ’ αὐτὸν ἀξιωματικοὺς τῆς λευϊτικῆς φρουρᾶς τοῦ ἱεροῦ. Συνεζήτησε δὲ μετ’ αὐτῶν περὶ τοῦ ἀσφαλεστέρου τρόπου, μὲ τὸν ὁποῖον θὰ παρέδιδεν αὐτὸν εἰς αὐτούς.

Καὶ αὐτὸς ἐπῆγε καὶ συνενοήθηκε μὲ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς στρατηγοὺς τῆς φρουρὰς τοῦ ναοῦ, πῶς θὰ παρέδιδε εἰς αὐτοὺς ἀσφαλῶς τὸν Χριστόν.

Καὶ χάρηκαν, καὶ συμφώνησαν νὰ τοῦ δώσουν ἀργύρια.

Καὶ ἐχάρησαν ἐκεῖνοι διὰ τὴν ἀνέλπιστον αὐτὴν λύσιν καὶ συνεφώνησαν νὰ τοῦ δώσουν χρήματα.

Καὶ ἐχάρησαν αὐτοί, διότι ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα σὰν προδότης θὰ τοὺς βοηθοῦσε εἰς τὸ ἔγκλημά των, καὶ συνεφώνησαν νὰ τοῦ δώσουν χρήματα.

Καὶ ἔδωσε ὑπόσχεσι καὶ διαβεβαίωσι, καὶ ζητοῦσε εὐκαιρία νὰ τὸν παραδώσῃ σ’ αὐτοὺς χωρὶς νὰ εἶναι παρὼν λαός.

Καὶ μὲ τὴν καρδιά του ἐβεβαίωσε καὶ ὑπεσχέθη νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Καὶ ἐζήτει κατάλληλον περίστασιν νὰ τοὺς τὸν παραδώσῃ, χωρὶς νὰ προκληθῇ συρροὴ ὄχλου καὶ θόρυβος.

Καὶ αὐτὸς τοὺς διαβεβαίωσε μὲ ὅλην του τὴν καρδιά, νὰ τοὺς βοηθήσῃ. Καὶ ἐζητοῦσε κατάλληλον εὐκαιρίαν νὰ παραδώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸν Χριστὸν κρυφὰ ἀπὸ τὸν λαόν.

Ἔφθασε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν Ἀζύμων, κατὰ τὴν ὁποία ἔπρεπε νὰ σφαγῇ ὁ πασχαλινὸς ἀμνός.

Ἔφθασε δὲ ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, κατὰ τὴν ὁποίαν ἔπρεπε σύμφωνα μὲ τὸν νόμον νὰ θυσιάζεται ὁ πασχάλιος ἀμνός. (Καὶ ἡ ἡμέρα αὐτὴ ἤρχιζεν ἀπὸ τὴν δύσιν τῆς 13ης Νισὰν καὶ ἔληγε κατὰ τὴν δύσιν τῆς 14ης, ὀλίγον δὲ πρὸ τῆς δύσεως τῆς 14ης ἐσφάζετο ὁ ἀμνός, ὥστε μετὰ τὴν δύσιν, ὅτε ἤρχιζεν ἡ 15η Νισὰν καὶ ἐτελεῖτο τὸ Πάσχα, νὰ εἶναι οὗτος ἑτοιμασμένος καὶ ψημένος).

Ἦλθε ἡ ἡμέρα τῶν ἀζύμων, ἡ ὁποία ἤρχιζε ἀπὸ τὴν δύσιν τῆς Μ.Πέμπτης καὶ ἐτελείωνε μὲ τὴν δύσιν τῆς Μ.Παρασκευῆς. Κατ’ αὐτὴν ἔπρεπε οἱ Ἑβραῖοι νὰ ἑτοιμάσουν τὰ ἄζυμα ψωμιά, νὰ θυσιάσουν δὲ καὶ νὰ ψήσουν τὸν πασχάλιον ἀμνόν, ὥστε νὰ εἶναι ἕτοιμος μετὰ τὴν δύσιν τῆς Παρασκευῆς, ποὺ θὰ ἤρχιζε ἡ μεγάλη ἡμέρα τοῦ Πάσχα.

Καὶ ἀπέστειλε τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰωάννη λέγοντας· «Πηγαίνετε νὰ μᾶς ἑτοιμάσετε τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο γιὰ νὰ φάγωμε».

Καὶ περὶ τὴν δύσιν τῆς 13ης τοῦ Νισὰν ἀπέστειλεν ὁ Κύριος τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τοὺς εἶπε· Πηγαίνετε καὶ ἑτοιμάσατέ μας τὸ Πάσχα διὰ νὰ φάγωμεν αὐτό.

Καὶ ἔστειλε ὁ Ἰησοῦς κατὰ τὸ ἀπόγευμα τῆς Μ.Πέμπτης τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τοὺς εἶπε· «πηγαίνετε καὶ ἑτοιμάσατέ μας τὸ Πάσχα, διὰ νὰ φάγωμεν».

Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· «Ποῦ θέλεις νὰ ἑτοιμάσωμε;».

Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· Εἰς ποῖον μέρος θέλεις νὰ ἑτοιμάσωμεν τὸ πάσχα;

Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· «ποῦ θέλεις νὰ ἑτοιμάσωμεν»;

Καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Ἰδού, ὅταν θὰ μπῆτε στὴν πόλι, θὰ σᾶς συναντήσῃ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ φέρῃ μία στάμνα μὲ νερό. Νὰ τὸν ἀκολουθήσετε στὸ σπίτι, ποὺ θὰ μπῇ,

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπεν· Ἰδού, ὅταν θὰ ἔμβητε εἰς τὴν πόλιν, θὰ σᾶς συναντήσῃ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ βαστάζῃ μίαν στάμναν νερό. Ἀκολουθήσατέ τον είς τὸ σπίτι, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἔμβῃ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «ἰδοὺ καθὼς θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν πόλιν, θὰ σᾶς συναντήσῃ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ θὰ βαστάζῃ μιὰ πήλινῃ στάμνα νερό· ἀκολουθῆστε τον εἰς τὸ σπίτι, ποὺ θὰ μπῇ.

καὶ νὰ εἰπῆτε στὸν οἰκοδεσπότη τοῦ σπιτιοῦ· “Ὁ Διδάσκαλος σὲ ρωτάει· Ποῦ εἶναι τὸ δωμάτιο, ὅπου θὰ φάγω μὲ τοὺς μαθητάς μου τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο;”.

Καὶ θὰ εἴπετε εἰς τὸν οἰκοδεσπότην τοῦ σπιτιοῦ ἐκείνου· Λέγει εἰς σὲ ὁ διδάσκαλος· Ποὺ εἶναι ἡ αἴθουσα τοῦ φαγητοῦ, ὅπου θὰ φάγω μὲ τοὺς μαθητάς μου τὸ νέον Πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης;

Καὶ θὰ πῆτε εἰς τὸν οἰκοδεσπότην τοῦ σπιτιοῦ· σὲ ἐρωτᾷ ὁ διδάσκαλος, ποῦ εἶναι τὸ κατάλυμα, ὅπου μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου θὰ φάγω τὸ Πάσχα;

Καὶ ἐκεῖνος θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγειο στρωμένο. Ἐκεῖ νὰ ἑτοιμάσετε».

Καὶ ἐκεῖνος θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγειον, δηλαδὴ τὸ ἐπάνω διαμέρισμα τοῦ σπιτιοῦ, μὲ καναπέδες στρωμένους γύρω ἀπὸ τὰ τραπέζια τοῦ φαγητοῦ. Ἐκεῖ ἑτοιμάσατε τὸ Πάσχα.

Καὶ ἐκεῖνος θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγειον τακτοποιημένον καὶ μὲ στρωμένα τὰ ἀνάκλιντρα γύρω ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ φαγητοῦ. Ἐκεῖ νὰ ἑτοιμάσετε (διὰ τὸ νέον πάσχα, τὸ πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης, ποὺ ἐγὼ θὰ ἐγκαινιάσω ἀπόψε μαζῆ σας)».

Πῆγαν δὲ καὶ βρῆκαν ὅπως τοὺς εἶπε, καὶ ἑτοίμασαν τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο.

Ἐπῆγαν δὲ οἱ δύο μαθηταὶ καὶ εὗρον, καθὼς τοὺς εἶχεν εἴπει ὁ Διδάσκαλος. Καὶ ἡτοίμασαν τὸ δεῖπνον, εἰς τὸ ὁποῖον παρέδωκεν ὁ Κύριος τὸ Πάσχα τῆς θείας Εὐχαριστίας.

Ἐπῆγαν δὲ οἱ δύο μαθηταί, εὐρῆκαν ὅπως τοὺς εἶχε πεῖ ὁ Κύριος καὶ ἑτοίμασαν τὰ τοῦ πάσχα.

Καὶ ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα, κάθησε στὸ τραπέζι, καὶ μαζί του οἱ δώδεκα ἀπόστολοι.

Καὶ ὅταν ἦλθεν ἡ ὥρα τοῦ φαγητοῦ, ἑξαπλώθη πλησίον τῆς τραπέζης καὶ μαζί του ἐπῆραν θέσεις καὶ οἱ δώδεκα ἀπόστολοι.

Καὶ ὅταν ἦλθεν ἡ ὥρα ἐξηπλώθη ὁ Κύριος κοντὰ εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν οἱ δώδεκα, ὁ καθένας εἰς τὴν θέσιν του.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Μὲ σφοδρὴ ἐπιθυμία ἐπιθύμησα αὐτὸ τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο νὰ φάγω μαζί σας προτοῦ ἀποθάνω.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Τοῦτο τὸ τελευταῖον τῆς ἐπιγείου ζωῆς μου Πάσχα, τὸ ὁποῖον ὡς συνδεδεμένον μετὰ τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι τῆς Καινῆς Διαθήκης πάσχα, μεγάλως ἐπεθύμησα νὰ τὸ φάγω μαζί σας προτοῦ νὰ σταυρωθῶ.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «πάρα πολὺ ἐπεθύμησα προτοῦ νὰ σταυρωθῶ, νὰ φάγω μαζῆ σας τοῦτο τὸ πάσχα· (ὄχι τὸ ἐβραϊκὸν ποὺ θὰ ἀρχίσῃ αὔριον μὲ τὸν πασχάλιον ἀμνόν, ἀλλὰ τὸ νέον πάσχα τῆς Καινῆς Διαθήκης, κατὰ τὸ ὁποῖον ἐγὼ θὰ τελέσω τὸ μυστήριον τῆς θείας Εὐχαριστίας καὶ θὰ σᾶς δώσω πρὸς τροφήν, ὄχι τὸν συμβολικὸν πασχάλιον ἀμνόν, ἀλλὰ αὐτὸ τοῦτο τὸ σῶμα μου καὶ τὸ αἷμα μου).

Καὶ σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ φάγω πλέον ἀπ’ αὐτό, ἕως ὅτου γίνῃ πλῆρες καὶ τέλειο στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Ἐπεθύμησα δὲ πολὺ νὰ φάγω τὸ πάσχα τοῦτο τῆς Καινῆς Διαθήκης μαζί σας, διότι σᾶς βεβαιῶ, ὅτι αὐτὸ εἶναι, ὅπως σᾶς εἶπα, τὸ τελευταῖον Πάσχα μου καὶ δὲν θὰ φάγω πλέον τὸ Πάσχα, μέχρις ὅτου γίνῃ τοῦτο πλῆρες καὶ τέλειον ἐν τῇ οὐρανίῳ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ, ὁπότε ἡ μεταξύ μας κοινωνία καὶ ἕνωσις, ποὺ γίνεται τώρα μυστηριακῶς, θὰ εἶναι τότε τελεία.

Σᾶς λέγω δὲ τοῦτο, ὅτι αὐτὸ εἶναι τὸ τελευταῖον μου πάσχα καὶ δὲν θὰ φάγω πλέον μαζῆ σας ἀπὸ αὐτό, μέχρι ὅτου τοῦτο ὁλοκληρωθῇ εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ὁπότε ἡ ἐπικοινωνία καὶ ἑνότης μεταξύ μας θὰ εἶναι πλήρης καὶ αἰωνία».

Ἀφοῦ δὲ ἔλαβε τὸ ποτήριο καὶ ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, εἶπε· «Λάβετε τοῦτο καὶ μοιράσετέ το μεταξύ σας.

Καὶ ἀφοῦ ἔλαβεν ἀπὸ τοὺς μαθητὰς ποτήριον, ὄχι τῆς θείας Εὐχαριστίας, τὸ ὁποῖον καθηγιάσθη καὶ ἐδόθη εἰς τοὺς μαθητὰς μετὰ τὸ τέλος τοῦ δείπνου, ἀλλὰ τὸ ποτήριον μὲ τὸ ὁποῖον ἐσυνηθίζετο νὰ γίνεται ἡ ἔναρξις παντὸς ἱεροῦ δείπνου, εὐχαρίστησε τὸν Θεόν, καὶ εἶπε· Λάβετε τοῦτο καὶ μοιράσατέ το μεταξύ σας, ὥστε νὰ πίωμεν ὅλοι μαζὶ ἀπὸ αὐτό.

Καὶ ἀφοῦ ἔλαβε ἀπὸ τοὺς μαθητὰς τὸ ποτήριον μὲ τὸν οἶνον, εὐχαρίστησε τὸν Θεὸν καὶ τὸ ἔδωκε εἰς αὐτούς, ὅπως ἐσυνιθίζετο πάντοτε εἰς τὴν ἀρχὴν κάθε ἐπισήμου δείπνου, καὶ τοὺς εἶπε· λάβετε τοῦτο καὶ μοιράσατέ το μεταξύ σας, ὥστε νὰ πίωμεν ὅλοι ἀπὸ αὐτό, εἰς δεῖγμα τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς συνδέει.

Σᾶς λέγω δέ, ὅτι δὲν θὰ πιῶ ἀπὸ τὸ προϊὸν τοῦ κλήματος, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Διότι σᾶς λέγω, ὅτι ἀπὸ τὴν στιγμὴν αὐτήν, ποὺ τὸ ἔπια διὰ τελευταίαν φοράν, δὲν θὰ ξαναπίω ἀπὸ τὸ προϊὸν καὶ γένημα τῆς ἀμπέλου, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπου θὰ πίνωμεν μαζὶ τὸ ποτήριον τῆς θείας εὐφροσύνης καὶ χαρᾶς.

Διότι σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ ξαναπιῶ ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ τῆς ἀμπέλου, ἕως ὅτου ἔλθῃ ἡ χαρμόσυνος βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Ἔπειτα ἔλαβε ἄρτο, ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχὴ καὶ ἔκοψε καὶ τοὺς ἔδωσε λέγοντας· «Αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου, ποὺ προσφέρεται γιὰ σᾶς. Αὐτὸ νὰ κάνετε σ’ ἀνάμνησί μου».

Καὶ ἀφοῦ ἔλαβεν εἰς τὰς χεῖρας του ἄρτον, ηὐχαρίστησε τὸν Θεὸν καὶ ἔκοψεν εἰς τεμάχια τὸν ἄρτον καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς λέγων· Αὐτό, ποὺ σᾶς δίνω νὰ φάγετε, εἶναι τὸ σῶμα μου, τὸ ὁποῖον μετ’ ὀλίγον παραδίδεται, ἵνα σταυρωθῇ διὰ τὴν ἰδικήν σας σωτηρίαν. Πράττετε συνεχῶς τοῦτο, δηλαδὴ λαμβάνετε καὶ σεῖς ἄρτον, εὐχαριστεῖτε ὑπεράνω αὐτοῦ, κόπτετέ τον εἰς τεμάχια καὶ τρώγετε αὐτόν. Καὶ πράττετε τοῦτο διὰ νὰ φέρετε εὐγνωμόνως καὶ μετὰ πίστεως εἰς τὴν μνήμην σας καὶ εἰς τὴν μνήμην τῶν ἄλλων τὴν ὑπὲρ ὑμῶν σταυρικήν μου θυσίαν καὶ τὴν ἀπολύτρωσιν καὶ σωτηρίαν σας, ποὺ ἐπετεύχθη μὲ τὴν θυσίαν αὐτήν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε εἰς τὰ χέρια του ἄρτον, εὐχαρίστησε τὸν Θεόν, ἔκοψεν εἰς τεμάχια τὸν ἄρτον, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· «αὐτό, ποὺ σᾶς δίδω τώρα, δὲν εἶναι κοινὸς καὶ συνήθης ἄρτος. Εἶναι αὐτὸ τοῦτο τὸ σῶμα μου, τὸ ὁποῖον μετ’ ὀλίγον παραδίδεται θυσία ἐπάνω εἰς τὸν σταυρὸν διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων. Τοῦτο νὰ πράττετε πάντοτε, διὰ νὰ φέρετε ζωηρὰ εἰς τὴν μνήμην σας τὴν θυσίαν, τὴν ὁποίαν ἐγὼ προσφέρω εἰς σωτηρίαν, ὄχι μόνον ἰδικήν σας, ἀλλὰ καὶ ὅλου τοῦ κόσμου».

Τὸ ἴδιο καὶ τὸ ποτήριο μετὰ τὸ δεῖπνο λέγοντας· «Αὐτὸ τὸ ποτήριο εἶναι ἡ νέα διαθήκη, ποὺ ἐπισφραγίζεται μὲ τὸ αἷμα μου, ποὺ χύνεται γιὰ σᾶς.

Ὡσαύτως ἔλαβε καὶ τὸ ποτήριον μετὰ τὸ πέρας τοῦ δείπνου καὶ εὐχαρίστησε καὶ ἔδωσε τοῦτο εἰς αὐτούς, καὶ εἶπε· Αὐτό, ποὺ περιέχεται μέσα εἰς τὸ ποτήριον τοῦτο, εἶναι ἡ Καινὴ Διαθήκη, ἡ ὁποία ἐπικυροῦται καὶ ἐπισφραγίζεται μὲ τὸ αἷμα μου, τὸ ὁποῖον προκεῖται μετ’ ὀλίγον νὰ χυθῇ διὰ τὴν σωτηρίαν σας.

Ἐπίσης ὅταν ἐτελείωσε τὸ δεῖπνον ἐπῆρε τὸ ποτήριον, εὐχαρίστησε τὸν οὐράνιον πατέρα, τὸ ἔδωκε εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· «αὐτὸ ποὺ περιέχεται μέσα εἰς τὸ ποτήριον δὲν εἶναι πλέον οἶνος. Εἶναι ἡ Καινὴ Διαθήκη, ποὺ ἐπικυρώνεται μὲ τὸ αἷμά μου, τὸ ὁποῖον ἐντὸς ὀλίγου θὰ χυθῇ διὰ τὴν σωτηρίαν σας.

Ἀλλ’ ἰδού, τὸ χέρι αὐτοῦ ποὺ μὲ παραδίδει εἶναι μαζί μου πάνω στὸ τραπέζι.

Ἀλλ’ ἐνῷ ἐγὼ χύνω τὸ αἷμα μου διὰ σᾶς, ἰδοὺ ἡ χεὶρ ἐκείνου, ποὺ μὲ παραδίδει εἰς τοὺς ἐχθρούς μου διὰ νὰ θανατωθῶ, εἶναι μαζί μου ἐπὶ τῆς τραπέζης καὶ βουτᾷ τὸν ἄρτον εἰς τὴν αὐτὴν πιατέλλαν, εἰς τὴν ὁποίαν καὶ ἡ ἰδική μου χεὶρ βουτᾷ.

Ἀλλ’ ἐνῶ ἐγὼ προσφέρω τὴν μεγάλην θυσίαν καὶ καθιερώνω τὴν νέαν διαθήκην μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, ἰδοὺ τὸ χέρι ἐκείνου, ποὺ μὲ παραδίδει εἰς τοὺς σταυρωτάς μου, εἶναι μαζῆ μου εἰς τὴν τράπεζαν αὐτὴν καὶ βουτᾷ τὸν ἄρτον εἰς τὸ αὐτὸ μὲ ἐμὲ πιάτο.

Καὶ ὁ μὲν Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου βαδίζει πρὸς τὸ θάνατο σύμφωνα μ’ αὐτὸ ποὺ ὥρισε ὁ Θεός. Ἀλλ’ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο παραδίδεται».

Καὶ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου φεύγει ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωὴν σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει ὁρισθῇ ἀπὸ τὴν θείαν βουλὴν τοῦ ἐπουρανίου Πατρός. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τοὺς σταυρωτάς του.

Καὶ ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου προχωρεῖ τὸν δρόμον του, ὅπως ὁ οὐράνιος Πατὴρ ὥρισε. Ἀλλὰ ἀλλοίμονον εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τοὺς σταυρωτάς».

Αὐτοὶ τότε ἄρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξύ τους τὸ ποιός ἄραγε ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι αὐτὸς ποὺ πρόκειται νὰ πράξῃ αὐτό.

Καὶ αὐτοὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξύ των, ποῖος λοιπὸν ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἦτο ἐκεῖνος, ποὺ ἔμελλε νὰ πράξῃ τὴν προδοσίαν αὐτήν.

Καὶ αὐτοὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μεταξύ των, ποῖος τάχα ἀπὸ αὐτοὺς θὰ ἦτο ἐκεῖνος, ποὺ ἔμελλε νὰ διαπράξῃ αὐτὸ τὸ ἔγκλημα.

Ἔγινε δὲ καὶ φιλονικία μεταξύ τους γιὰ τὸ ποιός ἀπ’ αὐτοὺς φαίνεται νὰ εἶναι ἀνώτερος.

Ἐκτὸς δὲ τῆς συζητήσεως αὐτῆς ἔγινε καὶ φιλονεικία μεταξύ των, περὶ τοῦ ποῖος ἐξ αὐτῶν ἤξιζε νὰ θεωρῆται ὁ μεγαλύτερος καὶ περισσότερον διακεκριμένος, ὥστε νὰ ἔχῃ τὴν πρωτεύουσαν θέσιν.

Ἔγινε ὅμως καὶ φιλονεικίαν μεταξύ των περὶ τοῦ ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς ἐθεωρεῖτο πρῶτος.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· «Οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη κυριαρχία πάνω σ’ αὐτά, καὶ οἱ ἐξουσιασταί τους ὀνομάζονται εὐεργέτες.

Ὁ Κύριος ὅμως εἶπε πρὸς αὐτούς· οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριαρχοῦν ἐπ’ αὐτῶν διὰ τυραννικῆς δυνάμεως. Καὶ αὐτοί, ποὺ ἔχουν ἐξουσίαν ὡς ἡγεμόνες ἐπ’ αὐτῶν, καλοῦνται ἀπὸ τοὺς κόλακας εὐεργέται.

Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· «οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριαρχοῦν ἐπάνω εἰς τὰ ἔθνη μὲ τὴν δύναμιν καὶ τὴν βίαν. Καὶ αὐτοί, ποὺ ἔχουν ἐξουσίαν ἐπάνω εἰς τὰ ἔθνη καὶ ταλαιπωροῦν τὰ ἔθνη, ἀνακηρύσσονται ἀπὸ τοὺς κόλακας, κατ’ ἀνάγκην δὲ καὶ ἀπὸ τὸν λαόν, εὐργέται.

Σεῖς ὅμως δὲν πρέπει νὰ κάνετε ἔτσι. Ἀλλ’ ὁ μεγαλύτερος μεταξύ σας ἂς γίνῃ ὅπως ὁ νεώτερος, καὶ ὁ ἀρχηγὸς ὅπως ὁ ὑπηρέτης.

Σεῖς ὅμως δὲν πρέπει νὰ εἶσθε ὅπως ἐκεῖνοι. Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ πράγματι εἶναι μεγαλύτερος καὶ περισσότερον διακεκριμένος μεταξύ σας, ἂς γίνῃ ὡς ὁ νεώτερος, ὁ ὁποῖος λόγῳ τῆς ἡλικίας του ὀφείλει νὰ ὑπηρετῇ τοὺς ἄλλους. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει θέσιν ἐξαιρετικὴν καὶ προηγεῖται ἀπὸ τοὺς ἄλλους, αὐτὸς ἂς ὑπηρετῇ τούτους ὡς δοῦλος των.

Σεῖς ὅμως δὲν πρέπει νὰ κάνετε ὅπως ἐκεῖνοι, ἀλλὰ ὁ μεγαλύτερος μεταξύ σας ἂς γίνῃ ὅπως ὁ νεώτερος, ὁ ὁποῖος καθὸ νεώτερος ἔχει τὴν ὑποχρέωσιν νὰ ὑπηρετῇ τοὺς ἄλλους. Καὶ ὁ ἀνώτερος μεταξύ σας, ἂς ὑπηρετῇ σὰν δοῦλος τοὺς ἄλλους.

Διότι ποιός εἶναι ἀνώτερος, αὐτὸς ποὺ κάθεται στὸ τραπέζι, ἢ αὐτὸς ποὺ ὑπηρετεῖ; Δὲν εἶναι αὐτὸς ποὺ κάθεται στὸ τραπέζι; Ἐγὼ ὅμως εἶμαι ἀνάμεσά σας ὅπως ὁ ὑπηρέτης.

Εἰς τοῦτο δὲ σᾶς ἔδωκα ἐγὼ τὸ παράδειγμα. Διότι ποῖος εἶναι μεγαλύτερος; Ἐκεῖνος ποὺ κάθεται εἰς τὸ τραπέζι καὶ τρώγει, ἢ ἐκεῖνος ποὺ στέκεται ὄρθιος καὶ ὑπηρετεῖ; Δὲν εἶναι ἀνώτερος αὐτός, ποὺ κάθηται; Βεβαίως. Καὶ ὅμως ἐγὼ καὶ τώρα, ποὺ σᾶς ἔνιψα τοὺς πόδας καὶ πάντοτε εἰς τὸ παρελθόν, εἶμαι μεταξύ σας ὡς ὑπηρέτης, ποὺ σᾶς διακονεῖ.

Διότι ποῖος εἶναι ἀνώτερος; Ἐκεῖνος ποὺ κάθεται εἰς τὸ τραπέζι καὶ τρώγει ἢ ἐκεῖνος ποῦ ὄρθιος τὸν ὑπηρετεῖ; Δὲν εἶναι ἀνώτερος αὐτὸς ποὺ κάθεται εἰς τὸ τραπέζι; Ἀσφαλῶς. Καὶ ὅμως ἐγὼ ὁ διδάσκαλος καὶ ὁ Κύριος σας, εἶμαι μεταξύ σας ὡς ὑπηρέτης, ποὺ σᾶς ἐξυπηρετεῖ.

Σεῖς δὲ εἶσθε ἐκεῖνοι, ποὺ μείνατε μαζί μου στὶς δοκιμασίες μου,

Δὲν σᾶς λέγω ὅμως αὐτὰ διὰ νὰ σᾶς ἀποδοκιμάσω καὶ σᾶς ἀποκηρύξω, ἀλλὰ διὰ νὰ σᾶς δείξω, ποὺ θὰ εὕρετε τὸ πραγματικὸν μεγαλεῖον. Σεῖς οἱ ἕνδεκα καθ’ ὅλον τὸ διάστημα τῆς ζωῆς μου ἐμείνατε μαζί μου εἰς τὰς δοκιμασίας μου καὶ δὲν ἐκλονίσθητε ἀπὸ αὐτάς.

Σεῖς, οἱ μαθηταί μου, εἶσθε ἐκεῖνοι ποὺ ἐμείνατε μαζῆ μου ὅλο τὸ διάστημα τῶν δοκιμασιῶν μου καὶ τῶν διωγμῶν, καὶ δὲν ἐκλονισθήκατε εἰς τὴν πίστιν.

γι’ αὐτὸ ἐγὼ σᾶς δίνω βασιλεία, ὅπως ἔδωσε σὲ μένα ὁ Πατέρας μου,

Καὶ ἐγὼ ὡς ἀνταμοιβὴν τῆς πρὸς ἐμὲ ἀφοσιώσεώς σας σᾶς ὑπόσχομαι βασιλείαν, σύμφωνα μὲ τὴν ἐξουσίαν ποὺ ἔχω, λόγῳ τοῦ ὅτι καὶ ὁ Πατήρ μου ὥρισε βασιλικὸν ἀξίωμα καὶ δι’ ἐμέ.

Καὶ ἐγώ, διὰ νὰ ἀνταμείψω τὴν ἀφοσίωσιν σας, σᾶς ὑπόσχομαι βασιλείαν, ὅπως καὶ ὁ Πατὴρ ὥρισε καὶ ἔδωσεν εἰς ἐμὲ βασιλείαν καὶ ἀξίωμα βασιλέως.

γιὰ νὰ τρώγετε καὶ πίνετε στὸ τραπέζι μου στὴ βασιλεία μου. Καὶ θὰ καθήσετε πάνω σὲ θρόνους καὶ θὰ κρίνετε τὶς δώδεκα φυλὲς τοῦ Ἰσραήλ».

Συνέπεια δὲ τοῦ βασιλικοῦ αὐτοῦ ἀξιώματος, τὸ ὁποῖον σᾶς ὑπόσχομαι, εἶναι νὰ τρώγετε καὶ νὰ πίνετε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου, νὰ ἀπολαμβάνετε δηλαδὴ τὰ αἰώνια ἀγαθὰ ἐν τῇ βασιλείᾳ μου, διατελοῦντες εἰς στενὴν σχέσιν καὶ κοινωνίαν μετ’ ἐμοῦ. Καὶ ἐπὶ πλέον θὰ καθίσετε ἐπὶ θρόνων διὰ νὰ ἀσκῆτε βασιλικὴν ἐξουσίαν καὶ δικάζετε τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ νέου Ἰσραὴλ τῆς χάριτος.

Καὶ μία ἀπολαυὴ αὐτῆς τῆς ὑποσχέσεώς μου εἶναι νὰ τρώγετε καὶ νὰ πίνετε ἐπὶ τῆς τραπέζης μου εἰς τὴν βασιλείαν μου, νὰ ἀπολαμβάνετε τὰ ἀνεκτίμητα ἀγαθὰ τῆς αἰωνίου ζωῆς. Καὶ τὸ ἐπίσης σπουδαῖον, θὰ καθίσετε ἐπάνω εἰς θρόνους, διὰ νὰ δικάζετε τὰς δώδεκα φυλὰς τοῦ Ἰσραήλ.

Εἶπεν ἐπίσης ὁ Κύριος· «Σίμων, Σίμων, ἰδοὺ ὁ Σατανᾶς σᾶς ζήτησε γιὰ νὰ σᾶς κοσκινίσῃ σὰν τὸ σῖτο.

Μὴν ὑπερηφανευθῆτε ὅμως ἀπὸ τὸν ἔπαινόν μου αὐτὸν καὶ τὰς ὑποσχέσεις, ποὺ σᾶς ἔδωκα. Παρεμείνατε πιστοὶ καὶ ἀφωσιωμένοι εἰς ἐμὲ λόγῳ τῆς χάριτος καὶ προστασίας τοῦ Θεοῦ. Πράγματι. Σίμων, Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς, ὅπως ἄλλοτε περὶ τοῦ Ἰώβ, οὕτω καὶ διὰ σᾶς τώρα ἐζήτησε νὰ σᾶς ταράξῃ καὶ σᾶς κλονίσῃ, ὅπως κοσκινίζεται καὶ σείεται τὸ σιτάρι μέσα εἰς τὸ κόσκινον.

Μείνατε, λοιπόν, πιστοὶ μέχρι τέλους, διότι θὰ ἀντικρύσετε πολλοὺς πειρασμούς». Εἶπε δὲ ἀκόμη ὁ Κύριος· «Σίμων, Σίμων, ἰδοὺ ὁ σατανᾶς ἐζήτησε τὴν ἄδειαν ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ σᾶς συγκλονίσῃ καὶ σᾶς ξεσκονίσῃ, ὡσὰν τὸ σιτάρι μέσα εἰς τὸ κόσκινο.

Ἀλλ’ ἐγὼ προσευχήθηκα γιὰ σένα, γιὰ νὰ μὴν ἐκλείψῃ ἡ πίστι σου. Καὶ σὺ ἄλλοτε στρέψε καὶ στήριξε τοὺς ἀδελφούς σου».

Ἐγὼ ὅμως προσηυχήθην ὑπὲρ σοῦ καὶ παρεκάλεσα νὰ μὴ χάσῃς τὴν πίστιν σου. Καὶ σύ, ὅταν κάποτε ἐπιστρέψῃς διὰ τῆς μετανοίας καὶ ἀποκατασταθῇς εἰς τὸ ἀξίωμά σου, γίνε εἰς τοὺς ἀδελφούς σου ὑπόδειγμα μετανοίας καὶ πίστεως, ὥστε νὰ στηρίζωνται οὗτοι καὶ νὰ παρηγοροῦνται τόσον διὰ τῶν λόγων σου, ὅσον καὶ διὰ τοῦ παραδείγματός σου.

Καὶ ἐγὼ προσευχήθηκα γιὰ σένα, νὰ μὴ χαθῇ ἡ πίστις σου. Καὶ σύ, ὅταν κάποτε μετανοημένος ἐπιστρέψῃς κοντά μου, στήριξε τοὺς ἀδελφούς σου καὶ μὲ τοὺς λόγους σου καὶ μὲ τὸ παράδειγμα τῆς μετανοίας σου».

Αὐτὸς δὲ τοῦ εἶπε· «Κύριε, εἶμαι ἕτοιμος καὶ σὲ φυλακὴ νὰ πάω μαζί σου καὶ σὲ θάνατο».

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπεν εἰς αὐτόν· Κύριε, εἶμαι ἕτοιμος μαζί σου νὰ ὑπάγω καὶ εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον.

Ὁ Πέτρος ὅμως, σὰν διαμαρτυρόμενος δι’ αὐτό ποὺ ἀπεκάλυψε ὁ Κύριος, τοῦ εἶπε· «Κύριε, εἶμαι ἕτοιμος νὰ βαδίσω μαζῆ σου εἰς φυλακὴν καὶ εἰς θάνατον».

Ἐκεῖνος δὲ εἶπε· «Σοῦ λέγω, Πέτρε, δὲν θὰ λαλήσῃ σήμερα ὁ πετεινός, προτοῦ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορὲς λέγοντας, ὅτι δὲν μὲ γνωρίζεις».

Ὁ δὲ Κύριος εἶπε· Σὲ βεβαίῳ, Πέτρε· Δὲν θὰ λαλήσῃ ὁ πετεινὸς κατὰ τὰ ἐξημερώματα τῆς σημερινῆς ἡμέρας, προτοῦ νὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορᾶς καὶ νὰ βεβαιώσης ὅτι δὲν μὲ γνωρίζεις.

Ὁ δὲ Κύριος τοῦ εἶπε· «σὲ διαβεβαιώνω, Πέτρε, ὅτι δὲν θὰ λαλήσῃ κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν ὁ πετεινός, πρὶν σὺ τρεῖς φορὲς μὲ ἀπαρνηθῇς καὶ διακηρύξῃς ὅτι δὲν μὲ γνωρίζεις».

Ἔπειτα εἶπε σ’ αὐτούς (τοὺς μαθητάς)· «Ὅταν σᾶς ἀπέστειλα χωρὶς βαλλάντιο καὶ ὁδοιπορικὸ σάκκο καὶ ὑποδήματα, μήπως στερηθήκατε τίποτε;». Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· «Τίποτε (δὲν στερηθήκαμε)».

Καὶ προαναγγέλλων εἰς αὐτούς, ὅτι εἰς τὸ μέλλον ὅλων ἡ πίστις θὰ ἐδοκιμάζετο, τοὺς εἶπεν· Ὅταν εἰς τὴν πρώτην σας περιοδείαν σᾶς ἔστειλα χωρὶς βαλλάντιον καὶ χωρὶς σάκκον ταξιδιωτικὸν καὶ ὑποδήματα, μήπως ἐστερήθητε τίποτε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον· ὄχι· δὲν ἐστερήθημεν τίποτε.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· «ὅταν σᾶς ἔστειλα κατὰ τὴν πρώτην περιοδείαν σας χωρὶς χρήματα, χωρὶς ταξιδιωτικὸ σακκίδιο καὶ χωρὶς ὑποδήματα, μήπως ἐστερηθήκατε τίποτε;» Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν· «ὄχι,τίποτε δὲν ἐστερηθήκαμε».

Τοὺς εἶπε τότε· «Ἀλλὰ τώρα ὅποιος ἔχει βαλλάντιο, νὰ τὸ πάρῃ μαζί του, ἐπίσης καὶ ὁδοιπορικὸ σάκκο. Καὶ ὅποιος δὲν ἔχει μαχαίρι, νὰ πωλήσῃ τὸ ἔνδυμά του καὶ ν’ ἀγοράσῃ.

Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτούς· Τὰ πράγματα τώρα ἤλλαξαν καὶ πρέπει νὰ ὁπλισθῆτε μὲ σύνεσιν καὶ νὰ ἔχετε πάντοτε εἰς τὸν νοῦν σᾶς, ὅτι περικυκλώνεσθε ἀπὸ ἐχθρούς. Τώρα ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει βαλλάντιον, ἂς τὸ πάρη μαζί του, διὰ νὰ ἔχῃ χρήματα πρὸς ἀγορὰν τῶν ἀναγκαίων διὰ τὴν συντήρησίν του. Τὸ ἴδιον ἂς κάμῃ καὶ αὐτός, ποὺ ἔχει σάκκον. Ἂς τὸν πάρῃ μαζί του γεμᾶτον μὲ τρόφιμα. Δὲν θὰ εὕρετε πλέον τὴν φιλόξενον προθυμίαν καὶ ὑποδοχήν, ποὺ συνηντήσατε εἰς τὴν πρώτην περιοδείαν σας. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει μάχαιραν, ἂς πωλήσῃ καὶ αὐτὸ τὸ ροῦχο του καὶ ἂς ἀγοράσῃ μάχαιραν. Δὲν θέλω νὰ εἴπω μὲ αὐτό, ὅτι σᾶς ἐπιτρέπεται εἰς τὴν βίαν νὰ ἀντιτάσσετε τὴν βίαν. Οὔτε ὅτι ἔχετε δικαίωμα διὰ τῆς μαχαίρας νὰ ἐπιδιώξετε τὴν διάδοσιν τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλ’ ἁπλῶς διὰ ζωηρᾶς εἰκόνος θέλω νὰ σᾶς παραστήσω, ὅτι ὁ παρὼν καιρὸς εἶναι καιρὸς ἀμύνης καὶ ὅτι θὰ ἀντιμετωπίσετε θανατηφόρους ἐπιβουλὰς καὶ ἐχθρότητας.

Εἶπε λοιπὸν εἰς αὐτούς· «τὰ πράγματα τώρα ἀλλάζουν καὶ πρέπει νὰ εἶσθε συνετοὶ καὶ προνοητικοί, διότι θὰ συναντήσετε δυσκολίας. Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει βαλάντιον, ἂς τὸ πάρῃ μαζῆ του, διότι θὰ τοῦ χρειασθοῦν χρήματα, πρὸς συντήρησίν του. Τὸ ἴδιο ἂς κάμῃ καὶ ἐκεῖνος ποὺ ἔχει σακκίδιο· ἂς τὸ πάρῃ γεμᾶτο τρόφιμα καὶ ἂς πωλήσῃ τὸ ἔνδυμά του ἐκεῖνος ποὺ δὲν ἔχει μάχαιραν, διὰ νὰ ἀγοράσῃ. (Μὲ τὰ λόγια μου αὐτὰ δὲν θέλω νὰ σᾶς συστήσω ποτὲ νὰ ὁπλισθῆτε μὲ φονικὰ ὄργανα, διὰ νὰ ἀνθίσταθε εἰς τοὺς ἐχθρούς σας, ἀλλὰ θέλω νὰ σᾶς κάμω νὰ ἐννοήσετε καλά, ὅτι θὰ συναντήσετε θανασίμους ἐχθροὺς διὰ τὸ ὄνομά μου, ἀπέναντι τῶν ὁποίων πρέπει νὰ φέρεσθε μὲ σταθερότητα καὶ μὲ σύνεσιν. Δι’ αὐτὸ πρέπει νὰ ὁπλισθῆτε μὲ τὰ πνευματικὰ ὅπλα τῆς πίστεως καὶ τῆς ἀρετῆς).

Λέγω δὲ σὲ σᾶς, ὅτι πρόκειται νὰ ἐκπληρωθῇ σὲ μένα καὶ αὐτὸ ἀκόμη τὸ γραμμένο, τό, Καὶ μεταξὺ τῶν ἐγκληματιῶν τὸν κατέταξαν. Διότι τὰ ἀφορῶντα σὲ μένα φθάνουν στὸ τέλος».

Ὅτι δὲ τώρα ἦλθαν καιροὶ διωγμῶν καὶ ἐπιβουλῶν, ἀποδεικνύεται ἀπὸ αὐτὰ ποὺ μετ’ ὀλίγον θὰ συμβοῦν εἰς ἐμέ. Διότι σᾶς λέγω, ὅτι μαζὶ μὲ τόσα ἄλλα, ποὺ ἐπληρώθησαν, πρέπει νὰ πληρωθῇ καὶ νὰ ἐπαληθεύσῃ εἰς ἐμὲ καὶ αὐτό, ποὺ ἔχει γραφῆ εἰς τὸν προφήτην Ἡσαΐαν· δηλαδὴ τὸ καὶ μεταξὺ τῶν ἀνόμων καὶ κακούργων κατετάχθη διὰ νὰ τιμωρηθῇ μαζὶ μὲ αὐτοὺς ὡς ἄνομος. Πρέπει δὲ νὰ ἐπαληθεύσῃ καὶ ὁ προφητικὸς αὐτὸς λόγος εἰς ἐμέ, διότι ὅσα ἐγράφησαν καὶ ἐπροφητεύθησαν δι’ ἐμέ, λαμβάνουν τώρα τέλος καὶ πραγματοποίησιν πλήρη.

Ὁ ἄσπονδος πόλεμος ἔχει τώρα ἀρχίσει ἐναντίον μου. Διότι σᾶς λέγω ὅτι πρέπει νὰ ἐκπληρωθῇ εἰς ἐμὲ τώρα καὶ τοῦτο ἀκόμα, ποὺ ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Ἡσαΐαν, τὸ· Καὶ μεταξὺ ἀνόμων καὶ κακούργων συγκαταριθμήθηκε, διὰ νὰ τιμωρηθῇ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὡς ἄνομος. Πρέπει νὰ γίνῃ καὶ αὐτό, διότι ὅσα ἔχουν προφητευθῆ περὶ ἐμοῦ παίρνουν τώρα τέλος καὶ πλήρη πραγματοποίησιν».

Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Κύριε, ἰδοὺ ὑπάρχουν ἐδῶ δύο μαχαίρια». Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· «Ἀρκεῖ!».

Οἱ μαθηταὶ ὅμως δὲν ἐκατάλαβαν τὴν σημασίαν τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ Κυρίου καὶ τοῦ εἶπαν: Κύριε, ἰδοὺ ἐδῶ ὑπάρχουν δύο μάχαιραι. Ὁ δὲ Κύριος εἶπεν εἰς αὐτούς· Δὲν ἐννοεῖτε τί σᾶς λέγω. Φθάνει λοιπόν. Ἂς μὴ ἐκτεινώμεθα εἰς περαιτέρω συζήτησιν.

Οἱ δὲ μαθηταί, ποὺ δὲν ἐκατάλαβαν τὸ ἀλληγορικὸν νόημα τῶν λόγων του, εἶπαν· «Κύριε, ἰδού, ὑπάρχουν ἐδῶ δύο μάχαιραι». Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· «φθάνει ἕως ἐδῶ· ἂς σταματήσωμε τὴν συζήτησιν».

Ὕστερα βγῆκε καὶ πῆγε κατὰ τὴ συνήθειά του στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν (συγκεκριμένως στὴ Γεθσημανῆ). Τὸν ἀκολούθησαν δὲ καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν, ἐπῆγε κατὰ τὴν συνήθειάν του εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Τὸν ἠκολούθησαν δὲ καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἐπῆγε, ὅπως ἐσυνήθιζε, εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν· τὸν ἠκολούθησαν δὲ καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν ἔφθασε στὸν τόπο, τοὺς εἶπε· «Προσεύχεσθε νὰ μὴν ὑποκύψετε σὲ πειρασμό».

Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸν τόπον, ποὺ ἐσυνήθιζε νὰ ἔρχεται, τοὺς εἶπε· Προσεύχεσθε καὶ παρακαλέσατε τὸν Θεὸν νὰ σᾶς προφυλάξῃ, ὥστε νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν.

Ὅταν δὲ ἔφθασε εἰς τὸν γνωστὸν τόπον, ποὺ συνήθως ἤρχετο, τοὺς εἶπε· «προσεύχεσθε καὶ παρακαλεῖτε τὸν Θεὸν νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν».

Αὐτὸς δὲ ἀπομακρύνθηκε ἀπ’ αὐτοὺς σὲ ἀπόστασι βολῆς λίθου (τριάντα περίπου μέτρων) καὶ γονάτισε καὶ προσευχόταν

Καὶ αὐτὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτοὺς εἰς ἀπόστασιν πετροβολιᾶς, καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισε προσηύχετο.

Καὶ αὐτὸς ἀπεμακρύνθη ἀπὸ αὐτούς, ὅσον περίπου ἠμπορεῖ ἔνας νὰ ρίψῃ τὸν λίθον καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισε προσηύχετο

λέγοντας· «Πατέρα, ἐὰν θέλῃς, ἀπομάκρυνε αὐτὸ τὸ ποτήρι (τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου) ἀπὸ μένα. Ἂς μὴ γίνῃ ὅμως τὸ δικό μου θέλημα, ἀλλὰ τὸ δικό σου».

Καὶ ἔλεγε· Πάτερ, ἐὰν εἶναι θέλημά σου νὰ ἀπομακρύνῃς τὸ ποτήριον αὐτὸ τοῦ θανάτου ἀπὸ ἐμέ, ἀπομάκρυνέ το· ἀλλ’ ὅμως ὄχι νὰ γίνῃ ἐκεῖνο, τὸ ὁποῖον λόγῳ τῆς φυσικῆς ἀποστροφῆς πρὸς τὸν θάνατον ἡ ἀνθρωπίνη φύσις μου θέλει, ἀλλ’ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον θέλεις σύ.

λέγων· «πάτερ, ἐὰν θέλῃς νὰ ἀπομακρύνης ἀπὸ ἐμὲ τὸ πικρὸν τοῦτο ποτήριον τοῦ Θανάτου, ἀπομάκρυνε τὸ, πλὴν ὅμως ἂς μὴ γίνῃ τὸ θέλημά μου, ἀλλὰ τὸ ἰδικόν σου θέλημα».

Ἐμφανίσθηκε δὲ σ’ αὐτὸν ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανὸ καὶ τὸν ἐνίσχυε.

Ἐνεφανίσθη δὲ εἰς αὐτὸν ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος ἐνίσχυε τὰς σωματικάς του δυνάμεις, αἱ ὁποῖαι εἶχον ἑξαντληθῆ μέχρι λιποθυμίας.

Παρουσιάσθηκε δὲ εἰς αὐτὸν τὴν ὥραν ἐκείνην ἄγγελος ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὁ ὁποῖος τοῦ ἐνίσχυε τὰς σωματικάς του δυνάμεις ποὺ εἶχαν πλέον ἐξαντληθῆ.

Περιῆλθε δὲ σὲ ἀγωνία καὶ προσευχόταν ἐντονώτερα, καὶ ὁ ἱδρώτας του ἔγινε σὰν θρόμβοι (πηχτὲς σταγόνες) αἵματος ποὺ ἔπεφταν στὴ γῆ.

Καὶ τὸν κατέλαβεν ἐν τῷ μεταξὺ ἀγωνία καὶ δι’ αὐτὸ προσηύχετο τώρα θερμότερον καὶ μὲ περισσοτέραν ἐπιμονήν. Καὶ ὁ ἱδρώς του ἔγινε ἄφθονος καὶ πηκτὸς σὰν κομμάτια πηγμένου αἵματος, ποὺ πίπτουν εἰς τὴν γῆν.

Καὶ περιέπεσε εἰς ἀγωνίαν καὶ προσηύχετο τώρα θερμότερα καὶ ἐκτενέστερα, καὶ ὁ ἄφθονος ἱδρώς, ποὺ ἔτρεχε ἀπὸ τὸ πρόσωπον καὶ τὸ σῶμα του, ἔγινε πηκτὸς σὰν θρόμβοι αἵματος, ποὺ πίπτουν εἰς τὴν γῆν.

Καὶ ὅταν σηκώθηκε ἀπὸ τὴν προσευχή, ἦλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς βρῆκε νὰ κοιμῶνται ἀποκαμωμένοι ἀπὸ τὴ λύπη,

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν προσευχήν, ἦλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται ἀπὸ τὴν κόπωσιν καὶ χαλάρωσιν, ποὺ ἐπροκάλεσεν εἰς τὰ νεῦρα των ἡ πολλή των λύπη.

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθηκε ἀπὸ τὴν προσευχήν, ἦλθε πρὸς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται, ἀπὸ τὴν κατάπτωσιν ποὺ τοὺς εἶχε προκαλέσει ἡ πολὺ λύπη.

καὶ τοὺς εἶπε· «Γιατί κοιμᾶσθε; Σηκωθῆτε καὶ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ μὴν ὑποκύψετε σὲ πειρασμό».

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· Διατί κοιμᾶσθε; Σηκωθῆτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ ἐμβῆτε εἰς πειρασμὸν καὶ κυριευθῆτε ὑπ’ αὐτοῦ.

Καὶ τοὺς εἶπε· «διατί κοιμᾶσθε; Σηκωθῆτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴν πέσετε εἰς πειρασμόν».

Ἐνῷ δὲ ἀκόμη μιλοῦσε, ὄχλος κατέφθασε, καὶ ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα μὲ τὸ ὄνομα Ἰούδας προπορευόταν ἀπ’ αὐτοὺς ὡς ὁδηγός τους, καὶ πλησίασε τὸν Ἰησοῦ γιὰ νὰ τὸν φιλήσῃ. Διότι αὐτὸ τὸ (ἀναγνωριστικὸ) σημεῖο εἶχε δώσει σ’ αὐτούς· «Ὅποιον θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι».

Ἐνῷ δὲ ὁ Ἰησοῦς ὡμίλει ἀκόμη, ἔξαφνα κατέφθασεν ὄχλος, καὶ αὐτός, ποὺ ὠνομάζετο Ἰούδας, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἐπήγαινεν ἐμπρὸς ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν διὰ νὰ τὸν φιλήσῃ. Διότι αὐτὸ τὸ σημάδι εἶχε δώσει εἰς αὐτούς. Τοὺς εἶχεν εἴπει δηλαδή: Ἐκεῖνον ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς.

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἰδοὺ ἔφθασε ὁ ὄχλος καὶ αὐτὸς ποὺ ἐλέγετο Ἰούδας, ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἐπήγαινεν ἐμπρὸς ὡς ὁδηγός των καὶ ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν, διὰ νὰ τὸν φιλήσῃ. Διότι αὐτὸ τοὺς εἶχε δώσει ὡς σημεῖον. Τοὺς εἶχε δηλαδὴ πεῖ· «ὅποιον φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Ἰούδα, μὲ φίλημα παραδίδεις τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου;».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· Ἰούδα, μὲ φίλημα, ποὺ ἕως τώρα ἦτο δεῖγμα τῆς ἀγάπης μας, προδίδεις αὐτόν, ποὺ εἶναι ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀνθρώπινου γένους καὶ ἀναμενόμενος κατὰ τοὺς προφήτας Μεσσίας;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· «Ἰούδα, μὲ φίλημα, μὲ αὐτὸ τὸ δεῖγμα τῆς ἀγάπης, προδίδεις σὺ τώρα τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;»

Βλέποντας δὲ οἱ μαθηταί του τί ἐπρόκειτο νὰ συμβῇ, τοῦ εἶπαν· «Κύριε, νὰ τοὺς κτυπήσωμε μὲ μαχαίρι;».

Ὅταν δὲ εἶδον ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν αὐτό, ποὺ ἔμελλε νὰ συμβῇ, ὅτι δηλαδὴ ἐπρόκειτο νὰ τὸν συλλάβουν καὶ νὰ τὸν πάρουν, εἶπαν πρὸς αὐτόν· Κύριε, ἐὰν τὸ ἐπιτρέπῃς, νὰ τοὺς κτυπήσωμεν μὲ μάχαιραν;

Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ μαθηταί, ποὺ ἦσαν γύρω ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν, αὐτὸ ποὺ θὰ συνέβαινε, τοῦ εἶπαν· «Κύριε, μᾶς δίνεις τὴν ἄδειαν νὰ τοὺς κτυπήσωμεν μὲ μάχαιραν;»

Καὶ ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς κτύπησε τὸ δοῦλο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ δεξιὸ αὐτί.

Καὶ ἕνας κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ἐκτύπησε μὲ τὴν μάχαιραν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ δεξιὸν αύτί.

Καὶ κάποιος ἀπὸ αὐτοὺς ἐκτύπησε μὲ μάχαιραν τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἀπέκοψε τὸ δέξι αὐτί.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τότε· «Ἀφῆστε μέχρις ἐδῶ (Μὴ προβάλλετε περισσότερη ἀντίστασι)». Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ αὐτί του, τὸν θεράπευσε.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ἀφήσατε· φθάνει ἕως αὐτοῦ. Μὴ ἀνθίστασθε περισσότερον. Καὶ ἀφοῦ ἤγγισε τὸ αὐτὶ τοῦ δούλου, τὸν ἐθεράπευσε.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «φθάνει ἕως ἐδῶ, μὴ προχωρεῖτε ἄλλο». Καὶ ἀφοῦ ἤγγισε τὸ αὐτὶ τοῦ δούλου, τὸν ἐθεράπευσε.

Πρὸς δὲ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἀξιωματικοὺς τῆς φρουρᾶς τοῦ ναοῦ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ ἦλθαν ἐναντίον του, εἶπε· «Ὅπως ἐναντίον λῃστοῦ βγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ μὲ ρόπαλα.

Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ ἦλθαν μαζὶ μὲ τὸν ὄχλον ἐναντίον του· Ἐβγήκατε μὲ σπαθιὰ καὶ μὲ ρόπαλα, σὰν νὰ ἤρχεσθε ἐναντίον λῃστοῦ;

Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς στρατηγοὺς τοῦ ἱεροῦ καὶ τοὺς πρεσβυτέρους, ποὺ εἶχαν ἔλθει καὶ αὐτοὶ ἐναντίον του· «ἐβγήκατε ὡπλισμένοι μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα, σὰν νὰ ἐπηγαίνετε ἐναντίον λῃστοῦ;

Κάθε ἡμέρα ἤμουν μαζί σας στὸ ναό καὶ δὲν ἁπλώσατε τὰ χέρια σας ἐπάνω μου (γιὰ νὰ μὲ συλλάβετε). Ἀλλ’ αὐτὴ εἶναι ἡ δική σας ὥρα καὶ ἐξουσία, (ὥρα καὶ ἐξουσία) τοῦ σκότους».

Ὅταν ἐγὼ ἤμην μαζί σας κάθε ἡμέραν εἰς τὸ ἱερόν, δὲν ἀπλώσατε τὰς χεῖρας σας ἐπάνω μου διὰ νὰ μὲ συλλάβετε. Καὶ ἤλθετε τὴν ὥραν αὐτὴν τῆς νυκτός. Ἀλλ’ αὐτὴ ἡ ὥρα παρεχορήθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς ὥρα ἰδική σας διὰ νὰ ἐπιτύχετε τὸ κακοῦργον σχέδιόν σας, καὶ συμπίπτει αὐτὴ πρὸς τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ σατανᾶς φανερώνει τὴν ἐξουσίαν καὶ δύναμίν του, διότι εἰς τὸ σκότος γίνονται τὰ ἐγκλήματα καὶ ὑπὸ τὸ σκότος ζητεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ κρύπτεται, διὰ νὰ ἁμαρτάνῃ ἐλευθέρως.

Ὅταν ἐγὼ κάθε ἡμέραν ἤμουν μαζῆ σας εἰς τὸ ἱερόν, δὲν ἀπλώσατε τὰ χέρια σας ἐπάνω μου. Ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι ἡ ὥρα, ποὺ τὴν ἐπέτρεψε ὁ Θεὸς ὡς ὥραν ἰδικήν σας, διὰ νὰ ἐκτελέσετε τὴν κακοῦργον ἀπόφασίν σας». (Καὶ εἶναι ὥρα τοῦ σκότους καὶ τῆς νυκτός, διότι κατὰ κανόνα οἱ κακοῦργοι τὸ σκότος προτιμοῦν διὰ τὰ ἐγκλήματά των. Οἱ ἄνθρωποι, τοῦ σκότους, ὅπως εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι μάλιστα ὑποκρίνονται τὸν δίκαιον, εἰς τὸ σκότος διαπράττουν τὰ σκοτεινά των ἔργα).

Ἀφοῦ δὲ τὸν συνέλαβαν, τὸν ἔφεραν καὶ τὸν ἔβαλαν μέσα στὸ σπίτι τοῦ ἀρχιερέως. Ὁ δὲ Πέτρος ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακριά.

Ἀφοῦ δὲ τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν πόλιν καὶ τὸν ἔμβασαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχιερέως. Ὁ δὲ Πέτρος ἠκολούθει ἀπὸ μακράν.

Ἀφοῦ δὲ τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔφεραν εἰς τὴν πόλιν καὶ τὸν ἔβαλαν εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχιερέως. Ὁ δὲ Πέτρος ἀκολουθοῦσε μακράν.

Ἄναψαν δὲ φωτιὰ μέσα στὴν αὐλὴ καὶ κάθησαν ὅλοι γύρω, καὶ ἀνάμεσά, τους κάθησε καὶ ὁ Πέτρος.

Ἀφοῦ δὲ ἤναψαν φωτιὰν εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς καὶ ἐκάθησαν ὅλοι μαζὶ διὰ νὰ ζεσταίνωνται, ἐκάθητο καὶ ὁ Πέτρος ἐν μέσῳ αὐτῶν.

Ἀφοῦ δὲ οἱ στρατιῶται καὶ οἱ ὑπηρέται ἄναψαν φωτιὰ εἰς τὸ μέσον τῆς αὐλῆς καὶ ἐκάθισαν γύρω ἀπὸ αὐτήν, ἐκάθητο καὶ ὁ Πέτρος ἀνάμεσα εἰς αὐτούς.

Ὅταν δὲ τὸν εἶδε κάποια ὑπηρέτρια νὰ κάθεται κοντὰ στὴ φωτιά, τὸν κοίταξε καλὰ καὶ εἶπε· «Καὶ αὐτὸς ἦταν μαζὶ μ’ αὐτόν».

Ὅταν δὲ μία νεαρὰ ὑπηρέτρια τὸν εἶδε νὰ κάθηται κοντὰ εἰς τὸ φῶς, ποὺ ἔρριπτεν ἡ φωτιά, τὸν παρετήρησε προσεκτικὰ καὶ εἶπε· Καὶ αὐτὸς ἦτο μαζὶ μὲ τοῦτον, ποὺ εἶναι μέσα δεμένος.

Μία δὲ νεαρὰ ὑπηρέτρια ὅταν τὸν εἶδε νὰ κάθεται εἰς τὸ φῶς ποὺ ἔρριχνε ἡ φωτιά, τὸν ἐκύτταξε προσεκτικὰ καὶ εἶπε· «καὶ αὐτὸς ἦτο μαζῆ μὲ ἐκεῖνον».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας· «Γυναῖκα, δὲν τὸν γνωρίζω».

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος τὸν ἠρνήθη καὶ εἶπε· Γυναῖκα, δὲν τὸν ξεύρω.

Ὁ δὲ Πέτρος ἠρνήθη, λέγων· «γυναίκα δὲν τὸν ξεύρω αὐτόν».

Μετὰ δὲ ἀπὸ λίγο τὸν εἶδε ἄλλος καὶ εἶπε· «Καὶ σὺ ἀπ’ αὐτοὺς εἶσαι». Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπε· «Ἄνθρωπε, δὲν εἶμαι».

Καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο τὸν εἶδε κάποιος ἄλλος καὶ εἶπε· Καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ αὐτούς. Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπεν· Ἄνθρωπε, δὲν εἶμαι ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον καὶ ἄλλος τὸν εἶδε καὶ εἶπε· «καὶ σὺ εἶσαι ἀπὸ αὐτούς». Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε· «ἄνθρωπε, ὄχι δὲν εἶμαι ἀπὸ αὐτούς».

Καὶ ἀφοῦ πέρασε μία περίπου ὥρα, κάποιος ἄλλος ἐπέμενε λέγοντας· «Πράγματι καὶ αὐτὸς ἦταν μαζὶ μ’ αὐτόν. Ἄλλωστε εἶναι Γαλιλαῖος».

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε περίπου μία ὥρα, κάποιος μὲ ἐπιμονὴν ἐβεβαίωνε καὶ ἔλεγεν· Ἀλήθεια καὶ αὐτὸς ἦτο μαζὶ μὲ τοῦτον, ποὺ δικάζεται μέσα, διότι καθὼς φαίνεται ἀπὸ τὴν προφοράν του εἶναι Γαλιλαῖος.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε μία περίπου ὥρα, καὶ κάποιος ἄλλος ἰσχυρίζετο καὶ ἔλεγε· «ἀλήθεια, καὶ τοῦτος ἐδῶ ἦτο μαζῆ μὲ αὐτόν, ποὺ δικάζεται μέσα. Διότι, ὅπως φαίνεται καὶ ἀπὸ τὴν προφοράν του, εἶναι Γαλιλαῖος».

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπε· «Ἄνθρωπε, δὲν ξέρω τί λές». Καὶ ἀμέσως, ἐνῷ ἀκόμη μιλοῦσε, λάλησε ὁ πετεινός.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπεν· Ἄνθρωπε, δὲν ξεύρω τί λέγεις. Καὶ ἀμέσως, ἐνῷ ἀκόμη ὡμίλει ὁ Πέτρος καὶ ἔλεγε τὰ λόγια αὐτά, ἐλάλησεν ὁ πετεινός.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπε· «ἄνθρωπε δὲν ξέρω τί λέγεις». Καὶ ἀμέσως, ἐνῶ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἐλάλησεν ὁ πετεινός.

Τότε ἔστρεψε ὁ Κύριος καὶ κοίταξε ἐκφραστικὰ τὸν Πέτρο, καὶ θυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸ λόγο τοῦ Κυρίου, ὅτι τοῦ εἶπε δηλαδή, «Προτοῦ λαλήσῃ ὁ πετεινὸς θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές»,

Καὶ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔστρεψεν ὁ Κύριος καὶ παρετήρησεν ἐκφραστικὰ τὸν Πέτρον. Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Πέτρος τὸν λόγον τοῦ Κυρίου, ὅπως τοῦ τὸν εἶπεν, ὅτι δηλαδὴ προτοῦ λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀρνηθῇς τρεῖς φοράς.

Καὶ τὴν στιγμὴν ἀκριβῶς ἐκείνην ἔστρεψεν ὁ Κύριος τὸ βλέμμα του καὶ ἐκύτταξε βαθύτατα τὸν Πέτρον. Καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι πρὶν λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές.

καὶ βγῆκε ἔξω (ἀπὸ τὴν αὐλὴ) ὁ Πέτρος καὶ ἔκλαυσε πικρά.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ὁ Πέτρος ἔξω ἀπὸ τὴν περιοχὴν τοῦ ἀρχιερατικοῦ μεγάρου, ἔκλαυσε πικρά.

Καὶ ἐξελθὼν τότε ὁ Πέτρος ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν τοῦ σπιτιοὺ τοῦ ἀρχιερέως ἔκλαψε πικρά.

Οἱ δὲ ἄνδρες, ποὺ περιστοίχιζαν τὸν Ἰησοῦ, τὸν περιέπαιζαν καὶ τὸν κτυποῦσαν.

Καὶ οἱ ἄνδρες ποὺ ἐκράτουν καὶ ἐφύλαττον καλὰ τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἐνέπαιζαν καὶ τὸν ἔδερναν.

Καὶ οἱ ἄνδρες, ποὺ ἐφρουρούσαν τὸν Ἰησοῦν τὸν ἐνέπαιζαν καὶ τὸν ἔδερναν.

Καὶ ἀφοῦ κάλυψαν γύρω-γύρω τὸ κεφάλι του (γιὰ νὰ μὴ βλέπῃ), κτυποῦσαν τὸ πρόσωπό του, καὶ τὸν ρωτοῦσαν λέγοντας· «Προφήτευσε, ποιός εἶναι αὐτὸς ποὺ σὲ κτύπησε;».

Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἐκάλυψαν τριγύρω τὴν κεφαλὴν διὰ νὰ μὴ βλέπῃ, τοῦ ἐκτύπων τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ἠρώτων λέγοντες· Προφήτευσε, ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σὲ ἐκτύπησε.

Καὶ ἀφοῦ τοῦ ἐσκέπασαν ὁλόγυρα τὴν κεφαλήν, διὰ νὰ μὴ βλέπῃ, τὸν ἐκτυποῦσαν εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ἐρωτοῦσαν, λέγοντες· «εἶπες ὅτι εἶσαι προφήτης· λοιπὸν προφήτευσε, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἐκτύπησε;»

Καὶ ἄλλα πολλὰ ἀσεβῆ καὶ ὑβριστικὰ τοῦ ἔλεγαν.

Καὶ τοῦ ἔλεγαν πολλὰς ἄλλας ὕβρεις, μὲ τὰς ὁποίας ἐβλασφήμουν.

Καὶ ἄλλας πολλὰς ὕβρεις καὶ χυδαιολογίας τοῦ ἔλεγαν, βλασφημοῦντες αὐτόν.

Καὶ ὅταν ξημέρωσε, μαζεύθηκαν οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, καὶ τὸν προσήγαγαν στὸ συνέδριό τους γιὰ νὰ δικασθῇ, καὶ εἶπαν·

Καὶ ὅταν ἐξημέρωσεν, ἐμαζεύθησαν οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ, δηλαδὴ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, καὶ ἀνέβασαν αὐτὸν ἐνώπιον τοῦ συνεδρίου των λέγοντες·

Καὶ ἀμέσως μόλις ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος καὶ ἔγινε ἡμέρα, ἐμαζεύθηκαν οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ ἀνέβασαν αὐτὸν ἐμπρὸς εἰς τὸ συνέδριόν των, λέγοντες·

«Ἐὰν σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), νὰ μᾶς τὸ πῇς (σαφῶς)». Εἶπε δὲ σ’ αὐτούς· «Ἐὰν σᾶς πῶ, δὲν θὰ πιστεύσετε.

Εἰπέ μας, ἐὰν εἶσαι σὺ ὁ Χριστός. Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· Ἐὰν σᾶς εἴπω τί εἶμαι, δὲν θὰ τὸ πιστεύσετε.

«ἐὰν εἶσαι σὺ ὁ Χριστός, πές μας». Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «ἐὰν σᾶς πῶ τί εἶμαι, δὲν θὰ πιστεύσετε.

Ἐὰν δὲ καὶ ἐρωτήσω, δὲν θὰ μοῦ ἀπαντήσετε, καὶ δὲν θὰ μὲ ἀπολύσετε.

Ἐὰν δὲ καὶ προβάλω εἰς σᾶς ἐρωτήσεις καὶ ἐπιχειρήματα πειστικά, δὲν θὰ μοῦ δώσετε ἀπάντησιν εἰς αὐτά, οὔτε θὰ μὲ ἀφήσετε ἐλεύθερον.

Ἐὰν δὲ καὶ σᾶς ἐρωτήσω, δὲν θὰ μοῦ ἀπαντήσετε οὔτε καὶ θὰ μὲ ἀφήσετε ἐλεύθερον.

Ἀπὸ τώρα ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ κάθεται στὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ (θὰ δοξάζεται δηλαδή)».

Τόσον μόνον σᾶς λέγω, ὅτι ἀπὸ τώρα ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, θὰ κάθεται διαρκῶς εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ.

Ἀλλὰ ἀπὸ τώρα ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ κάθεται αἰωνίως εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ».

Εἶπαν τότε ὅλοι· «Σὺ λοιπὸν εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;». Αὐτὸς δὲ τοὺς ἀπάντησε· «Τὸ λέγετε σεῖς οἱ ἴδιοι, ὅτι ἐγὼ εἶμαι».

Εἶπον δὲ τότε ὅλοι· Σὺ λοιπὸν εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτούς· Τὸ λέγετε καὶ σεῖς, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Εἶπον δὲ ὅλοι· «σύ, λοιπόν, εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ;». Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπήντησε εἰς αὐτούς· «τὸ λέγετε καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι, ὅτι ἐγὼ εἶμαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Καὶ αὐτοὶ εἶπαν· «Τί μᾶς χρειάζεται ἄλλη μαρτυρία, ἀφοῦ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ἀκούσαμε ἀπὸ τὸ ἴδιο του τὸ στόμα;».

Αὐτοὶ δὲ εἶπον· Τί μᾶς χρειάζεται πλέον ἄλλη μαρτυρία; Εἶναι περιττή. Διότι ὅλοι ἠκούσαμεν ἀπὸ τὸ στόμα του νὰ λέγῃ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «τί μᾶς χρειάζεται πλέον μαρτυρία; Διότι ὅλοι ἠκούσαμε ἀπὸ τὸ στόμα του, νὰ λέγῃ ὅτι εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Αὐτὸ εἶναι βλασφημία, ποὺ τιμωρεῖται μὲ θάνατον». (Καὶ ἔτσι ἡ ἀλήθεια ποὺ τοὺς εἶπε ὁ Κύριος, ὅτι εἶναι ὁ Μεσσίας, καὶ τὴν ὁποίαν μὲ τὴν ἁγίαν διδασκαλίαν του, μὲ τὰ πρωτοφανῆ ἀναρίθμητα θαύματά του καὶ μὲ τὴν Ἁγιωτάτην ζωὴν του εἶχε ἀποδείξει, ἐχρησιμοποιήθη ἀπὸ τοὺς παρανόμους ἐκείνους δικαστὰς ὡς αἰτία τῆς καταδίκης του).