Κατὰ Λουκάν 5

Καθὼς δὲ τὸ πλῆθος συνωστιζόταν καὶ ἔπεφτε ἐπάνω του γιὰ ν’ ἀκούῃ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸς στεκόταν δίπλα στὴ λίμνη Γεννησαρέτ,

Ἐνῷ δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τὸν ἐπίεζαν καὶ τὸν ἐστρίμωναν διὰ νὰ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, συνέβη νὰ στέκεται αὐτὸς πλησίον τῆς λίμνης Γεννησαρέτ.

Ἐνῷ δὲ τὰ πλήθη τὸν περιτριγύριζαν εἰς πυκνὰς μάζας καὶ τὸν ἐστρίμωχναν, διὰ νὰ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς ἐστέκετο πλησίον της λίμνης Γεννησαρέτ.

εἶδε δύο πλοῖα, ποὺ ἦταν στὴν ἄκρη τῆς λίμνης. Οἱ δὲ ἁλιεῖς εἶχαν κατεβῆ ἀπ’ αὐτὰ καὶ εἶχαν πλύνει τὰ δίκτυα.

Καὶ εἶδε δύο μικρὰ πλοῖα ἀραγμένα πλησίον τῆς λίμνης· οἱ ψαράδες δὲ εἶχαν βγῆ ἀπ’ αὐτὰ εἰς τὴν παραλίαν καὶ ἐπλεναν τὰ δίκτυα.

Καὶ εἶδε δύο πλοῖα ἀραγμένα καὶ ἀκίνητα ἐκεῖ κοντὰ εἰς τὴν λίμνην· οἱ ψαράδες εἶχαν βγῆ ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἔπλυναν τὰ δίκτυα εἰς τὴν παραλίαν.

Ἀφοῦ δὲ μπῆκε σ’ ἕνα ἀπὸ τὰ πλοῖα, ποὺ ἦταν τοῦ Σίμωνος, τὸν παρακάλεσε νὰ τὸ τραβήξῃ λίγο ἀπὸ τὴν ξηρὰ πρὸς τὴ λίμνη. Καὶ ἀφοῦ κάθησε, δίδασκε ἀπὸ τὸ πλοῖο τὰ πλήθη.

Ἀφοῦ δὲ ἐμβῆκεν εἰς ἐν ἀπὸ τὰ πλοῖα αὐτά, τὸ ὁποῖον ἦτο τοῦ Σίμωνος, παρεκάλεσεν αὐτὸν νὰ τὸ προχωρήσῃ ὀλίγον καὶ εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν ξηράν. Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν ἐδίδασκεν ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὸ πλοῖον τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ποὺ εὑρίσκοντο εἰς τὴν παραλίαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐμπῆκε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτά, ποὺ ἀνῆκε εἰς τὸν Σίμωνα, τὸν παρεκάλεσε νὰ προχωρήσῃ εἰς μικρὰν ἀπόστασιν ἀπὸ τὴν ξηράν. Καὶ καθίσας ἐδίδασκε ἀπὸ τὸ πλοῖον τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ὅταν ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε στὸ Σίμωνα· «Φέρε πάλι τὸ πλοῖο στὰ βαθειὰ καὶ ρίξετε τὰ δίχτυα σας γιὰ ψάρεμα».

Ὅταν δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα· Φέρε πάλιν τὸ πλοῖον εἰς τὰ βαθειὰ νερὰ τῆς λίμνης καὶ ρίψατε τὰ δίκτυά σας διὰ νὰ πιάσετε ψάρια.

Ὁταν δὲ ἔπαυσε νὰ ὁμιλῇ, εἶπε εἰς τὸν Σίμωνα· «ξαναφέρε τὸ πλοῖον πάλιν εἰς τὰ ἀνοικτὰ της λίμνης καὶ ρίξτε τὰ δίκτυά σας γιὰ ψάρεμα».

Ὁ δὲ Σίμων τοῦ εἶπε τότε· «Διδάσκαλε, ὅλη τὴ νύχτα κοπιάσαμε καὶ δὲν πιάσαμε τίποτε. Ἀλλὰ γιὰ τὸ λόγο σου θὰ ρίξω τὰ δίκτυα».

Καὶ ὁ Σίμων ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύκτα ἐκοπιάσαμεν ρίπτοντες τὰ δίκτυα καὶ δὲν ἐπιάσαμεν τίποτε. Ἀλλ’ ἀφοῦ τὸ διατάσσεις, μὲ τελείαν πεποίθησιν καὶ ὑπακοὴν εἰς τὸν λόγον σου θὰ ρίψω τὸ δίκτυον.

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Σίμων τοῦ εἶπε· «διδάσκαλε, ὅλην τὴν νύκτα, ποὺ εἶναι κατάλληλες οἱ ὦρες γιὰ ψάρεμα, ἐκοπιάσαμε ρίχνοντες τὰ δίκτυα καὶ δὲν ἐπιάσαμε τίποτε. Ἀλλά, θὰ ὑπακούσω εἰς τὸν λόγον σου καὶ θὰ ρίξω τὸ δίκτυ».

Καὶ ἀφοῦ τὸ ἔκαναν, ἔπιασαν πάρα πολλὰ ψάρια, καὶ τὰ δίχτυά τους ἄρχισαν νὰ σχίζωνται.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαμαν αὐτό, ἔκλεισαν μέσα εἰς τὸ δίκτυον πλῆθος πολὺ ψάρια. Καὶ ἤρχισε νὰ σπάζῃ τὸ δίκτυόν τους, ἐπειδὴ δὲν άντεῖχεν εἰς τὸ βάρος τοῦ πλήθους τῶν ψαριῶν.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαμαν τοῦτο, ἔκλεισαν πολὺ πλῆθος ἰχθύων· ἤρχισε δὲ νὰ σχίζεται τὸ δίκτυον ἀπὸ τὸ πολὺ βάρος.

Καὶ μὲ νεύματα προσκάλεσαν τοὺς συνεταίρους, ποὺ ἦταν στὸ ἄλλο πλοῖο, γιὰ νὰ ἔλθουν νὰ τοὺς βοηθήσουν. Καὶ ἦλθαν καὶ γέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα, ὥστε νὰ κινδυνεύουν νὰ βυθισθοῦν.

Καὶ προσεκάλεσαν μὲ νεύματα τοὺς συνεταίρους των, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἄλλο πλοῖον, νὰ ἔλθουν καὶ νὰ πιάσουν μαζὶ μὲ αὐτοὺς τὰ δίκτυα καὶ νὰ τοὺς βοηθήσουν διὰ νὰ τὰ σύρουν ἐπάνω. Καὶ ἦλθον καὶ ἐγέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα τόσον πολύ, ὥστε ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ψαριῶν ἐκινδύνευαν ταῦτα νὰ βυθισθοῦν.

Καὶ ἐπροσκάλεσαν μὲ νεύματα τοὺς συνεταίρους των, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ ἀλλο πλοῖον, νὰ ἔλθουν, διὰ νὰ πιάσουν μαζῆ μὲ αὐτοὺς τὰ δίκτυα μὲ τὰ ψάρια. Καὶ ἐκεῖνοι ἦλθαν καὶ ἐγέμισαν καὶ τὰ δύο πλοῖα τόσον πολύ, ὥστε ἐκινδύνευσαν νὰ βυθισθοῦν.

Ὅταν δὲ ὁ Σίμων Πέτρος εἶδε τί ἔγινε, ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε, «Νὰ βγῇς καὶ νὰ φύγῃς ἀπὸ μένα, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός».

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Σίμων Πέτρος τὸ πρωτοφανὲς αὐτὸ καὶ ἀνέλπιστον πλῆθος τῶν ψαριῶν, ἔπεσε κάτω εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπεν· Ἔβγα ἀπὸ τὸ πλοῖον μου καὶ φύγε ἀπὸ ἐμέ, Κύριε, διότι εἶμαι ἄνθρωπος ἁμαρτωλός, καὶ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σὲ ἔχω εἰς τὸ πλοῖον μου.

Ὅταν δὲ ὁ Σίμων εἶδε τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονός, ἔπεσε κάτω ἐμπρὸς εἰς τὰ γόνατα τοῦ Ἰησοῦ καὶ εἶπε· «Κύριε, ἔβγα ἀπὸ τὸ πλοῖον μου, διότι ἐγὼ εἶμαι ἔνας ἄνθρωπος ἁμαρτωλὸς καὶ δὲν μοῦ ἀξίζει νὰ εὑρίσκομαι τόσον κοντά σου».

Αὐτὸ εἶπε, διότι δέος κυρίευσε αὐτόν, ἀλλὰ καὶ ὅλους, ὅσοι ἦταν μαζί του, γιὰ τὰ πολλὰ ψάρια ποὺ ἔπιασαν,

Καὶ εἶπε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Πέτρος, διότι μεγάλη ἔκπληξις κατέλαβε καὶ αὐτὸν καὶ ὅλους ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του, διὰ τὴν πρωτοφανῆ σύλληψιν τῶν ψαριῶν, τὰ ὁποῖα εἶχαν πιάσει, καὶ ἡ ὁποία μόνον ἀπὸ παρέμβασιν τῆς θείας δυνάμεως ἠδύνατο νὰ ἐξηγηθῇ.

Τὰ εἶπε δὲ αὐτά, διότι κατέλαβε αὐτὸν καὶ ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, μεγάλη ἔκπληξις, διὰ τὸ πλῆθος τῶν ψαριῶν, ποὺ εἶχαν κλείσει εἰς τὰ δίκτυα.

ὁμοίως δὲ καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, ποὺ ἦταν συνέταιροι τοῦ Σίμωνος. Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς τὸ Σίμωνα· «Μὴ φοβᾶσαι! Ἀπὸ τώρα καὶ στὸ ἑξῆς θὰ ψαρεύῃς ἀνθρώπους».

Ὁμοίως δὲ κατέλαβεν ἔκπληξις καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην τοὺς υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, οἱ ὁποῖοι ἦσαν συνεταῖροι τοῦ Σίμωνος. Καὶ εἶπε πρὸς τὸν Σίμωνα ὁ Ἰησοῦς· Μὴ φοβεῖσαι· ἀπὸ τώρα, ποὺ σὲ καλῶ νὰ γίνῃς ἀπόστολός μου, θὰ ἑξακολουθῇς νὰ πιάνῃς ζωντανοὺς ὄχι ψάρια, ἀλλὰ ἀνθρώπους, τοὺς ὁποίους διὰ τοῦ κηρύγματός σου θὰ ὁδηγῇς εἰς τὴν σωτηρίαν.

Ἡ ἴδια δὲ ἔκπληξις κατέλαβε τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὰ παιδιά τοῦ Ζεβεδαίου, ποὺ ἦσαν συνεταίροι τοῦ Σίμωνος. Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν Σίμωνα· «μὴ φοβᾶσαι· ἀπὸ τώρα θὰ πιάνῃς μὲ τὰ δίκτυα τοῦ κηρύγματός σου ζωντανοὺς ἀνθρώπους καὶ θὰ τοὺς ὁδηγῇς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν».

Καὶ ἀφοῦ ἔφεραν τὰ πλοῖα στὴν ξηρά, ἄφησαν τὰ πάντα καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπανέφεραν τὰ πλοῖα εἰς τὴν ξηράν, ἀφῆκαν τὰ πάντα, καὶ ψάρια δηλαδὴ καὶ δίκτυα καὶ πλοῖα, καὶ τὸν ἠκολούθησαν.

Καὶ ἀφοῦ ἔφεραν πάλιν εἰς τὴν ξηρὰν τὰ πλοῖα, ἀφῆκαν ὅλα, καὶ ψάρια καὶ δίκτυα καὶ πλοῖα, καὶ ἠκολούθησαν ὡς πιστοὶ μαθηταὶ τὸν Χριστόν.

Καὶ ὅταν ἦταν σὲ μία ἀπὸ τὶς πόλεις, ἰδοὺ ἕνας ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀπὸ λέπρα. Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦ, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο κατὰ γῆς καὶ τὸν παρακάλεσε λέγοντας· «Κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαι νὰ μὲ καθαρίσῃς (ἀπὸ τὴ λέπρα)».

Συνέβη δέ, ἐνῷ ἦτο ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις, καὶ ἰδοὺ ἕνας ἄνθρωπος γεμᾶτος ἀπὸ ἐξανθήματα λέπρας. Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἔπεσε χάμω μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ τὸν παρεκάλεσε λέγων· Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὰς πληγὰς τοῦ ἀκαθάρτου νοσήματός μου.

Συνέβη δέ, ὅταν εὑρίσκετο ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν ἀπὸ τὰς πόλεις καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος γεμᾶτος λέπρα. Αὐτός, ὅταν εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἔπεσεν πρηνὴς μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὴν γῆν καὶ τὸν παρεκάλεσε λέγων· «Κύριε, πιστεύω ὅτι, ἐὰν θέλῃς, ἠμπορεῖς νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὴν λέπραν».

Τότε ἅπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸν ἄγγιξε καὶ εἶπε· «Θέλω, καθαρίσου (ἀπὸ τὴ λέπρα)». Καὶ ἀμέσως ἡ λέπρα ἔφυγε ἀπ’ αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ ἑξάπλωσε τὴν χεῖρα του ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἤγγισε καὶ εἶπε· θέλω νὰ καθαρισθῇς καὶ καθαρίσου. Καὶ ἀμέσως ἡ λέπρα ἔφυγεν ἀπὸ ἐπάνω του.

Καὶ ὁ Κύριος, ἀφοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι καὶ τὸν ἤγγισε, εἶπε· «θέλω. Καθαρίσου ἀπὸ τὴν λέπραν». Καὶ ἀμέσως ἐξηφανίσθη ἀπὸ αὐτὸν ἡ λέπρα.

Αὐτὸς δὲ (ὁ Ἰησοῦς) τοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολή, «Νὰ μὴ τὸ εἰπῇς σὲ κανένα, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτό σου στὸν ἱερέα, καὶ πρόσφερε γιὰ τὸν καθαρισμό σου, ὅπως διέταξε ὁ Μωυσῆς, γιὰ νὰ σοῦ δώσουν βεβαίωσι (γιὰ τὴ θεραπεία σου)».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς παρήγγειλεν εἰς αὐτὸν νὰ μὴ εἴπῃ εἰς κανένα τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας. Ἀλλὰ πήγαινε, τοῦ εἶπε, καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε διὰ τὸν καθαρισμόν σου θυσίαν, καθὼς διέταξεν ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ἡ ἐξέτασίς σου ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ἡ προσφορὰ τῆς θυσίας ὡς μαρτυρία καὶ ἀπόδειξις εἰς τοὺς ἱερεῖς καὶ τὸν λαόν, ὅτι καὶ σὺ πράγματι ἐθεραπεύθης καὶ ἐγὼ δὲν ἦλθον νὰ καταλύσω τὸν νόμον.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ ἔδωσεν ἐντολὴν νὰ μὴ εἴπῃ εἰς κανένα τίποτε· «ἀλλὰ πήγαινε, εἶπε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὴν θυσίαν διὰ τὴν θεραπείαν σου, ὅπως ἔχει διατάξει ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ εἶναι αὐτὸ ἐπιβεβαίωσις καὶ μαρτυρία εἰς τὸν ἱερέα καὶ εἰς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους, ὅτι πράγματι ἐθεραπεύθης».

Ἡ δὲ φήμη του διαδιδόταν περισσότερο, καὶ μαζεύονταν πλήθη τοῦ λαοῦ πολλά, γιὰ ν’ ἀκούουν καὶ νὰ τοὺς θεραπεύῃ ἀπὸ τὶς ἀσθένειές τους.

Διεδίδετο δὲ περισσότερον τώρα μετὰ τὸ θαῦμα τοῦτο ἡ φήμη του καὶ ἐμαζεύοντο πλήθη λαοῦ πολλά, διὰ νὰ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ διὰ νὰ θεραπεύωνται ὑπ’ αὐτοῦ ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

Διεδίδετο δὲ καὶ ἐκυκλοφοροῦσε ἀκόμη περισότερον ἡ φήμη δι’ αὐτὸν καὶ πλήθη λαοῦ ἐμαζεύοντο ἀπὸ διάφορα μέρη, διὰ νὰ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ νὰ θεραπεύωνται ὑπ’ αὐτοῦ ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

Αὐτὸς δὲ συχνὰ ἀποσυρόταν σὲ ἐρήμους τόπους καὶ προσευχόταν.

Αὐτὸς ὅμως ἀντιθέτως ἀπεσύρετο συνεχῶς εἰς τὰς ἐρήμους καὶ προσηύχετο.

Αὐτὸς δὲ ἔφευγε καὶ ἀπεσύρετο εἰς ἐρημικοὺς τόπους καὶ προσηύχετο.

Μία δὲ ἡμέρα ποὺ αὐτὸς δίδασκε, κάθονταν ὡς ἀκροαταὶ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωριὸ τῆς Γαλιλαίας καὶ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ δύναμι Κυρίου ἐνεργοῦσε γιὰ νὰ θεραπεύῃ τοὺς ἀρρώστους.

Καὶ συνέβη κατὰ μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε. Καὶ ἐκάθηντο ἐκεῖ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωρίον τῆς Γαλιλαίας καὶ τῆς Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν ὑπῆρχε πάντοτε καὶ ἐνήργει διαρκῶς δύναμις Κυρίου, διὰ νὰ θεραπεύῃ θαυματουργικῶς τὰ πλήθη τῶν ἀρρώστων.

Συνέβη δὲ μίαν ἀπὸ τὰς ἡμέρας ἐκείνας, καὶ αὐτὸς ἐδίδασκε. Καὶ ἐκάθηντο ἐκεῖ κοντὰ Φαρισαῖοι καὶ νομοδιδάσκαλοι, οἱ ὁποῖοι εἴχαν ἔλθει ἀπὸ κάθε χωρίον της Γαλιλαίας καὶ της Ἰουδαίας καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ δύναμις Κυρίου ὑπῆρχε πάντοτε εἰς τὸν Ἰησοῦν, ὥστε νὰ θεραπεύῃ τοὺς ἀσθενεῖς.

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες μετέφεραν πάνω σὲ κρεββάτι ἕνα ἄνθρωπο, ποὺ ἦταν παράλυτος, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν βάλουν μέσα στὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν ἀποθέσουν ἐνώπιόν του.

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες ἔφεραν ἐπάνω εἰς κρεββάτι κάποιον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἦτο παραλυμένος, καὶ ἐζήτουν νὰ ἐμβάσουν αὐτὸν μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν βάλουν ἐμπρός του.

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἄνδρες ἔφεραν ἐπάνω εἰς κρεββάτι κάποιον ἄνθρωπον, ποὺ ἦτο παράλυτος, καὶ προσπαθοῦσαν νὰ τὸν μπάσουν μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ νὰ τὸν θέσουν ἐμπρός του.

Καὶ ἐπειδὴ λόγῳ τοῦ πλήθους δὲν βρῆκαν τρόπο γιὰ νὰ τὸν περάσουν μέσα, ἀνέβηκαν στὴν ὀροφὴ καὶ ἀνάμεσα ἀπὸ τὰ κεραμίδια τὸν κατέβασαν μαζὶ μὲ τὸ κρεββάτι στὸ μέσον μπροστὰ στὸν Ἰησοῦ.

Καὶ ἐπειδὴ λόγῳ τῆς κοσμοπλημμύρας δὲν εὗρον ἀπὸ ποίαν εἴσοδον νὰ τὸν ἐμβάσουν μέσα, ἀνέβησαν εἰς τὸ ἠλιακωτὸν τοῦ σπιτιοῦ καὶ μέσα ἀπὸ τὰ κεραμίδια, ἀφοῦ ἔβγαλαν μερικά, κατέβασαν αὐτὸν μαζὶ μὲ τὸ μικρὸν κρεββάτι του εἰς τὸ μέσον, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Ἐπειδὴ ὅμως, λόγω τοῦ συνωστισμοῦ τοῦ πλήθους, δὲν εὐρῆκαν ἀπὸ ποίαν εἴσοδον νὰ τὸν βάλουν, ἀνέβηκαν εἰς τὴν στέγην καὶ ἀπὸ τὰ κεραμίδια τὸν κατέβασαν μαζῆ μὲ τὸ μικρό του κρεββάτι εἰς τὸ μέσον της αἰθούσης, ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Καὶ ὅταν εἶδε τὴν πίστι τους, τοῦ εἶπε· «Ἄνθρωπε, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου».

Καὶ ὅταν εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν καὶ αὐτοῦ καὶ ἐκείνων ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπεν εἰς αὐτόν· Βασανισμένε ἄνθρωπε, φοβεῖσαι, πῶς θὰ διατεθῶ ἔναντι τῆς ἁμαρτωλῆς σου καταστάσεως, διὰ τὴν ὁποίαν σὲ ἔρριψε τὴν στιγμὴν αὐτὴν εἰς ἀνησυχίαν ἡ συνείδησίς σου. Βεβαιώθητι, λοιπόν, ὅτι ἔχουν συγχωρηθῆ αἱ ἁμαρτίαι σου.

Καὶ ὁ Κύριος, ὅταν εἶδε τὴν πίστιν αὐτῶν, εἶπεν εἰς τὸν παραλυτικόν· «ἄνθρωπε, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς ἀσθενείας σου».

Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἄρχισαν νὰ σκέπτωνται καὶ νὰ λέγουν μέσα τους· «Ποιός εἶναι αὐτός, ποὺ λέει βλάσφημα πράγματα; Ποιός μπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, παρὰ μόνον ὁ Θεός;»

Καὶ ἤρχισαν νὰ σκέπτωνται μέσα των οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, καὶ νὰ λέγουν· Ποῖος εἶναι αὐτός, ποὺ τολμᾷ νὰ λέγῃ βλασφημίας; Ποῖος ἄλλος ἔχει δύναμιν καὶ ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας παρὰ μόνον ὁ Θεός; Πῶς λοιπὸν σφετερίζεται οὗτος ἀσεβῶς τὴν ἐξουσίαν αὐτὴν τοῦ Θεοῦ;

Καὶ ἤρχισαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νὰ σκέπτωνται μέσα των καὶ νὰ λέγουν· «ποιὸς εἶναι αὐτὸς ποῦ ἐκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιὸς ἄλλος ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας εἰ μὴ μόνον ὁ Θεός; Πῶς αὐτὸς ἁρπάζει θεία δικαιώματα;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς κατάλαβε τὶς σκέψεις τους καὶ μίλησε καὶ τοὺς εἶπε· «Τί σκέπτεσθε μέσα σας;

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως διὰ τῆς ὑπερφυσικῆς του γνώσεως ἀντελήφθη ἐπακριβῶς καὶ ἐξ ὀλοκλήρου τοὺς ἀποκρύφους διαλογισμούς των καὶ ἀποκριθεὶς τοὺς εἶπε· Τί συλλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας; Ἠξεύρω, τί σκέπτεσθε καὶ ἀπαντῶ εἰς τὰς σκέψεις σας αὐτάς.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀντελήφθη μὲ τὴν θείαν του παντογνωσίαν ὁλοκάθαρα τοὺς διαλογισμούς των καὶ ἀποκριθεὶς τοὺς εἶπε· «τί συλλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας;

Τί εἶναι εὐκολώτερο, νὰ εἰπῶ, “Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου”, ἢ νὰ εἰπῶ, “Σήκω καὶ περπάτα”;

Τί εἶναι εὐκολώτερον ἀπὸ τὰ δύο, νὰ εἴπῃ κανεὶς εἰς τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, σοῦ εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ νὰ τοῦ εἴπῃ, σήκω ὄρθιος καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὴν θεραπείαν τοῦ ἀσθενοῦς.

Τί εἶναι εὐκολώτερον νὰ εἴπῃ κανείς, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι ἢ νὰ τοῦ εἴπῃ, σήκω ἐπάνω ὑγιὴς καὶ περιεπάτει; (Τοῦ πρώτου τὸ ἀποτέλεσμα δὲν φένεται, τοῦ δευτέρου φαίνεται).

Γιὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες πάνω στὴ γῆ», - εἶπε στὸν παράλυτο· «Σὲ σένα ἀπευθύνομαι· Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Διὰ νὰ μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ τέλειος ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος, ποὺ θὰ ἔλθῃ κατὰ τὴν συντέλειαν ἐπὶ νεφελῶν, διὰ νὰ κρίνῃ τὸν κόσμον, ἔχει ἐξουσίαν ἐπὶ τῆς γῆς νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, εἶπεν εἰς τὸν παραλυμένον· Εἰς σὲ ὁμιλῶ· σήκω ὄρθιος καὶ πάρε τὸ κρεββατάκι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου.

Διὰ νὰ μάθετε λοιπὸν καὶ σεῖς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ἔχει ἐξουσίαν ἐδῶ εἰς τὴν γῆν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, θὰ κάμω καὶ τὴν θαυμαστὴν θεραπείαν, ἡ ὁποία, καθ’ ὃ θαῦμα, θὰ ἐπικυρώνῃ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων μου - εἶπε εἰς τὸν παραλυτικόν· εἰς σὲ λέγω, σήκω ὄρθιος καὶ ὑγιής, πάρε τὸ μικρὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Καὶ ἀμέσως σηκώθηκε μπροστά τους, πῆρε τὸ κρεββάτι του καὶ πῆγε στὸ σπίτι του δοξάζοντας τὸ Θεό.

Καὶ ἀμέσως ἀφοῦ ἐσηκώθη ἐμπρός των, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἦτο ἑξαπλωμένος, καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι του δοξάζων τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος τοῦ ἔδωκε τὴν ὑγείαν του.

Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη τελείως ὑγιὴς ἐμπρὸς εἰς τὰ μάτια των, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον ἦτο ἕως τότε κατάκοιτος καὶ ἔφυγε διὰ τὸ σπίτι του δοξάζων τὸν Θεόν.

Καὶ ὅλοι ἔμειναν κατάπληκτοι καὶ δόξαζαν τὸ Θεὸ καὶ κυριεύθηκαν ἀπὸ δέος, καὶ ἔλεγαν· «Ἀπίστευτα πράγματα εἴδαμε σήμερα».

Καὶ κατέλαβεν ὅλους βαθὺς θαυμασμὸς καὶ ἐδόξαζαν τὸν Θεόν, ποὺ τοὺς ἐχάρισεν ἕνα τέτοιον θαυματουργόν. Καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον διὰ τὴν παρουσίαν μιᾶς τόσον ὑπερφυσικῆς δυνάμεως καὶ ἔλεγαν, ὅτι εἴδαμεν σήμερον πράγματα παράδοξα καὶ πρωτοφανῆ.

Καὶ κατέλαβεν ὅλους μεγάλην ἔκπληξις καὶ βαθὺς θαυμασμὸς καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, καὶ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ φόβον λέγοντες ὅτι· «παράδοξα καὶ πρωτοφανῆ γεγονότα εἴδομεν σήμερον».

Μετὰ δὲ ἀπ’ αὐτὰ (ὁ Ἰησοῦς) ἀναχώρησε καὶ (καθ’ ὁδὸν) εἶδε ἕνα τελώνη ὀνομαζόμενο Λευΐ, ποὺ καθόταν στὸ τελωνεῖο, καὶ τοῦ εἶπε· «Ἀκολούθησέ με».

Καὶ ὕστερον ἀπὸ αὐτὰ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι, ποὺ ἐθεράπευσε τὸν παραλυτικόν, καὶ εἰς τὸν δρόμον παρετήρησε μὲ ἰδιαίτερον ἐνδιαφέρον καὶ προσοχὴν κάποιον τελώνην, ποὺ ἐλέγετο Λευΐς, νὰ κάθεται εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ τοῦ εἶπεν· Ἀκολούθει με ὡς μόνιμος καὶ ἰσόβιος μαθητής μου.

Καὶ ἔπειτα ἀπὸ αὐτὰ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶδε τὸν τελώνην Λευῒν νὰ κάθεται εἰς τὸ γραφεῖον εἰσπράξεως φόρων, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· «ἠκολούθησέ μὲ ὡς πιστὸς καὶ παντοτεινὸς μαθητής μου».

Καὶ τὰ ἄφησε ὅλα καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε.

Καὶ ἐκεῖνος, ἀφοῦ ἀφῆκε τὰ πάντα, ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καὶ ἐκεῖνος ἀφῆκε ὅλα, ἐσηκώθηκε ἀμέσως καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καὶ τοῦ ἔκανε μεγάλη δεξίωσι ὁ Λευὶς στὸ σπίτι του, καὶ ἦταν μεγάλο πλῆθος τελωνῶν καὶ ἄλλων μαζί τους στὸ τραπέζι.

Καὶ ἔκαμεν εἰς τὸ σπίτι του μεγάλην ὑποδοχὴν ὁ Λευῒς εἰς τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἦτο πλῆθος πολὺ ἀπὸ τελώνας καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι ἦσαν μαζί των ἑξαπλωμένοι εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ καὶ συνέτρωγον.

Καὶ ἔκαμε τότε ὁ Λευῒς μεγάλην ὑποδοχὴν εἰς τὸ σπίτι του πρὸς χάριν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ πλῆθος πολὺ ἀπὸ τελώνας καὶ ἄλλους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παρακαθήσει μαζῆ των εἰς τὸ φάγητον.

Οἱ δὲ γραμματεῖς τους (οἱ νομοδιδάσκαλοί τους) καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔκαναν σχόλια στοὺς μαθητάς του λέγοντας· «Γιατί τρώγετε καὶ πίνετε μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς;».

Καὶ ἐμουρμούριζαν ἐναντίον του οἱ γραμματεῖς των καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἀπευθυνόμενοι πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ λέγοντες· Διατί τρώγετε καὶ πίνετε μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλοὺς καὶ ἔρχεσθε οὕτω εἰς στενὴν καὶ φιλικὴν σχέσιν μὲ αὐτούς;

Καὶ ἐγόγγυζον εἰς τοὺς μαθητὰς τοῦ Χριστοῦ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι λέγοντες· «διατί τρώγετε καὶ πίνετε μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς;»

Ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Δὲν ἔχουν οἱ ὑγιεῖς ἀνάγκη ἀπὸ ἰατρό, ἀλλ’ οἱ ἀσθενεῖς.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ὅσοι ἔχουν ἄσχημα εἰς τὴν ὑγείαν των.

Καὶ ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλὰ οἱ πάσχοντες ἀπὸ ἀσθενείας.

Δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἁγίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».

Δὲν ἔχω ἔλθει εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ θεωροῦν τοὺς ἑαυτούς των δικαίους, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν.

Δὲν ἔχω ἔλθει νὰ καλέσω δικαίους ἢ ἐκείνους ποὺ θεωροῦν τὸν ἑαυτόν των δίκαιον, ἀλλὰ ἁμαρτωλοὺς εἰς μετάνοιαν».

Τότε ἐκεῖνοι τοῦ εἶπαν· «Γιατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ κάνουν προσευχές, ὁμοίως καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, ἐνῷ οἱ δικοί σου μαθηταὶ τρώγουν καὶ πίνουν;».

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ μὲ τὴν ἀπάντησιν αὐτὴν ἀπεστομώθησαν, ἔστρεψαν τὴν συζήτησιν εἰς ἄλλο ζήτημα καὶ τοῦ εἶπαν· Διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ κάνουν προσευχάς, καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων κάνουν τὸ ἴδιο, οἱ δικοί σου δὲ μαθηταὶ τρώγουν καὶ πίνουν;

Τότε ἐκεῖνοι ἀπηύθηναν ἄλλην ἐρώτησιν εἰς αὐτόν· «διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου νηστεύουν συχνὰ καὶ προσεύχονται, ὅπως ἐπίσης καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ καὶ τρώγουν καὶ πίνουν;»

Αὐτὸς δὲ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Μήπως μπορεῖτε νὰ ἐπιβάλετε νηστεία στοὺς ἀνθρώπους τοῦ γάμου, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ Νυμφίος εἶναι μαζί τους;

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Μήπως ἠμπορεῖτε εἰς τοὺς προσκαλεσμένους εἰς γάμον φίλους τοῦ γαμβροῦ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ γαμβρὸς εἶναι μαζί των καὶ ἑορτάζουν τὴν χαρὰν τοῦ γάμου του, νὰ τοὺς ἐπιβάλετε νὰ νηστεύουν; Ἔτσι καὶ οἱ μαθηταί μου. Ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί των, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν.

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· «μήπως ἠμπορεῖτε νὰ ἐπιβάλετε νηστείαν εἰς τοὺς φίλους τοῦ νυμφίου, τοὺς προσκεκλημένους εἰς τὸν γάμον, καθ’ ὅν χρόνον ὁ νυμφίος εἶναι μαζῆ των; (Εἰς τὴν χαρὰν δὲν νηστεύουν οἱ ἄνθρωποι. Ἐφ’ ὅσον δὲ ἐγὼ ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι τώρα μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου δὲν εἶναι νοητὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν).

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέρες, ὅταν θ’ ἀποσπασθῇ ἀπ’ αὐτοὺς ὁ Νυμφίος καὶ θὰ θανατωθῇ, καὶ τότε, ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, θὰ νηστεύσουν».

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι καὶ τότε, ὅταν θὰ πάρουν ἀπὸ αὐτοὺς τὸν Νυμφίον, θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν καὶ θὰ κακοπαθήσουν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας.

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ὅταν θὰ ἀποσπάσουν βιαίως ἐκ μέσου αὐτῶν τὸν νυμφίον καὶ τότε κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν». (Ἐννοοῦσε τὴν σταύρωσίν του, ἡ ὁποία θὰ ἐγέμιζε ἀπὸ βαρὺ πένθος καὶ ἰσχυρὰν θλῖψιν τοὺς μαθητὰς ὅπως καὶ τὰς ἄλλας θλίψεις, τὰς ὁποίας κατόπιν θὰ ἐδοκίμαζαν αὐτοί).

Τοὺς εἶπε δὲ καὶ μία παραβολή· «Κανεὶς δὲν βάζει μπάλωμα ἀπὸ ἔνδυμα καινούργιο σὲ ἔνδυμα παλαιό. Ἀλλιῶς, καὶ τὸ καινούργιο θὰ σχίσῃ (γιὰ νὰ λάβῃ τὸ μπάλωμα), καὶ μὲ τὸ παλαιὸ δὲν θὰ ταιριάσῃ τὸ μπάλωμα ποὺ θὰ ληφθῇ ἀπ’ τὸ καινούργιο (Ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν συμπίπτουν καὶ δὲν συμβιβάζονται, διότι ὁ πρῶτος πάλιωσε, ὅπως ἕνα ἔνδυμα, καὶ ὁ δεύτερος εἶναι καινούργιος).

Τοὺς ἔλεγε δὲ καὶ ἓν ἀλληγορικὸν παράδειγμα, διὰ νὰ τοὺς ἐξηγήσῃ μὲ αὐτὸ καὶ νὰ τοὺς παραστήσῃ ζωηρότερον τὴν ἀλήθειαν αὐτήν. Τοὺς ἔλεγε δηλαδή, ὅτι κανεὶς δὲν βάζει εἰς παλαιὸν ροῦχον ἐμβάλωμα ἀπὸ ροῦχον καινούργιον· εἰ δ’ ἄλλως καὶ τὸ καινούργιον ροῦχον θὰ τὸ σχίσῃ ἀνωφελῶς καὶ θὰ τὸ ἀχρηστεύσῃ, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ παλαιὸν ροῦχον δὲν ταιριάζει τὸ ἐμβάλωμα, ποὺ ἐκόπη ἀπὸ τὸ καινούργιον ὕφασμα. Ἔτσι καὶ ἡ νέα μου διδασκαλία δὲν εἶναι ὠφέλιμον νὰ προσκολληθῇ εἰς ἐξωτερικοὺς τύπους, ποὺ ἐπάληωσαν. Διότι καὶ αὐτὴ θὰ ἀχρηστευθῇ, ἀλλὰ καὶ ἀταίριαστον μίγμα θὰ προέλθῃ.

Ἔλεγε δὲ πρὸς αὐτοὺς καὶ μίαν παραβολήν, ὅτι «κανεὶς δὲν βάζει μπάλωμα καινούργιο εἰς ροῦχο παλαιόν, ἐὰν ὅμως καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο καὶ τὸ καινούργιο ὕφασμα θὰ τὸ σχίσῃ ἀνωφελῶς, διὰ νὰ βγάλῃ τὸ μπάλωμα, ἀλλὰ καὶ πρὸς τὸ παλαιὸν ἔνδυμα δὲν θὰ ταιριάζῃ τὸ καινούργιο μπάλωμα.

Ἐπίσης κανεὶς δὲν βάζει κρασὶ νέο (μοῦστο) σὲ ἀσκιὰ παλαιά. Ἀλλιῶς, τὸ κρασὶ τὸ νέο θὰ σπάσῃ τὰ ἀσκιά, καὶ ἔτσι καὶ αὐτὸ θὰ χυθῇ, καὶ τὰ ἀσκιὰ θὰ καταστραφοῦν.

Καὶ κανένας δὲν βάζει μοῦστον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς, ποὺ δὲν ἀντέχουν εἰς τὴν βράσιν τοῦ μούστου. Ἐὰν ὅμως γελασθῇ καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο, τότε ὁ μοῦστος θὰ σπάσῃ τοὺς ἀσκούς, καὶ ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ χυθῇ ἔξω καὶ οἱ ἀσκοῖ θὰ χαθοῦν.

Καὶ κανένας δὲν βάζει μοῦστον εἰς παλαιοὺς ἀσκούς. Ἐὰν ὅμως καὶ τὸ κάμῃ, τότε ὁ μοῦστος ἐπάνω εἰς τὴν βράσιν του θὰ σπάσῃ τοὺς ἀσκούς, ὁπότε καὶ αὐτὸς θὰ χυθῇ καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν.

Γι’ αὐτὸ κρασὶ νέο πρέπει νὰ βάζουν σὲ ἀσκιὰ καινούργια, ὁπότε καὶ τὰ δύο διατηροῦνται.

Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζουν τὸν μοῦστον εἰς ἀσκοὺς καινούργιους καὶ τότε καὶ ὁ μοῦστος καὶ οἱ ἀσκοὶ διατηροῦνται. Ἔτσι καὶ τώρα οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ μαθηταί των εἶναι ἀσκοὶ παλαιοί, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν νέαν διδασκαλίαν μου, τὴν ὁποίαν θὰ παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ νέους ἀσκούς.

Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζουν τὸν νέον οἶνον εἰς νέους ἀσκούς. (Οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ μαθηταί των εἶναι τὰ φθαρμένα ἐνδύματα, εἶναι οἱ παλαιοὶ ἀσκοῖ, ἔχουν παλαιὰν νοοτροπίαν καὶ ἀπηρχαιωμένους τρόπους λατρείας καὶ ζωῆς καὶ δὲν ἠμποροῦν νὰ δεχθοῦν τὴν νέαν διδασκαλίαν. Οἱ μαθηταί μου, ἁγνοί, νέοι ἄνθρωποι, θὰ τὴν δεχθοῦν εὐχαρίστως).

Ἐπίσης κανείς, ποὺ ἔπιε παλαιὸ κρασί, δὲν ἐπιθυμεῖ ἀμέσως νέο, ἀλλὰ λέγει· Τὸ παλαιὸ (κρασὶ) εἶναι καλλίτερο» (Ὅσοι παραμένουν προσκολλημένοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν δύνανται νὰ βαστάσουν τὸ νέο κρασί, τὸ Χριστιανισμό. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπαιτεῖ νέα ἀσκιά, ἀνθρώπους ἐλευθερωμένους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό. Ἀλλ’ οἱ φανατικοὶ Ἰουδαῖοι νομίζουν, ὅτι ὁ Ἰουδαϊσμὸς εἶναι καλλίτερος ἀπὸ τὸ Χριστιανισμὸ ὅπως τὸ παλαιὸ κρασὶ εἶναι καλλίτερο ἀπὸ τὸ νέο).

Καὶ ὅταν κανεὶς πίῃ παλαιὸν οἶνον, δὲν θέλει ἀμέσως νὰ πίῃ νέον. Διότι λέγει· ὁ παλαιὸς οἶνος εἶναι καλύτερος. Ἔτσι καὶ ὁ συνηθισμένος εἰς τὴν παλαιότητα τοῦ νόμου δὲν ἀρέσκεται εἰς τὸ νέον πνεῦμα καὶ εἰς τὴν νέαν λατρείαν τοῦ εὐαγγελίου, διότι νομίζει, ὅτι αἱ τελεταὶ τῆς παλαιᾶς λατρείας εἶναι καλύτεροι. Βαθμηδὸν καὶ κατ’ ὀλίγον θὰ συνηθίσῃ οὗτος τὸ νέον πνεῦμα τοῦ εὐαγγελίου.

Καὶ κανείς, ἀφοῦ πίῃ παλαιὸν οἶνον, δὲν θέλει ἀμέσως τὸν νέον. Διότι λέγει· ὁ παλαιὸς εἶναι καλύτερος. (Ἔτσι καὶ οἱ συνιθισμένοι εἰς τοὺς ἀπηρχαιωμένους τύπους τοῦ παλαιοῦ Νόμου, δὲν ἠμποροῦν νὰ εὐχαριστηθοῦν εἰς τὸ νέον πνεῦμα τῆς ἰδικῆς μου διδασκαλίας)».