Κατὰ Λουκάν 6

Κατὰ δὲ τὸ δευτερόπρωτο Σάββατο [Σημ.: Ἴσως δευτερόπρωτο Σάββατο ἐννοεῖ τὸ δεύτερο Σάββατο μετὰ τὸ πρῶτο Σάββατο τοῦ Πάσχα] αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) περνοῦσε μέσα ἀπὸ τὰ σπαρτά. Καὶ οἱ μαθηταί του μαδοῦσαν (ἔκοβαν) τὰ στάχυα, τὰ ἔτριβαν μὲ τὰ χέρια καὶ ἔτρωγαν.

Κατὰ δὲ τὸ Σάββατον τὸ πρῶτον τοῦ μηνὸς Νισάν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἤρχιζε τὸ νέον ἔτος, καὶ τὸ ὁποῖον Σάββατον ἦτο ἡ δευτέρα ἑορτὴ μετὰ τὸν ἑορτασμὸν τῆς ἀρχιμηνιᾶς καὶ πρωτοχρονιᾶς τοῦ ἰουδαϊκοῦ ἔτους, συνέβη νὰ περνα ὁ Ἰησοῦς διὰ μέσου τῶν σπαρμένων χωραφιῶν. Καὶ ἐμαδοῦσαν οἱ μαθηταί του τὰ στάχυα καὶ τρίβοντες αὐτὰ μὲ τὰ χέρια ἔτρωγον τὸν καρπόν.

Κατὰ τὸ δεύτερον Σάββατον, ἔπειτα ἀπὸ τὸ πρῶτον Σάββατον τῆς ἑορτῆς τοῦ Πάσχα, ἐπερνοῦσε ὁ Ἰησοῦς διὰ μέσου τῶν σπαρμένων ἀγρῶν καὶ οἱ μαθηταὶ ἔκοβαν τὰ στάχυα, τὰ ἔτριβον μὲ τὰ χέρια των καὶ ἔτρωγαν τοὺς κόκκους.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τοὺς εἶπαν· «Γιατί κάνετε ὅ,τι δὲν ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο;».

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τοὺς εἶπαν· Διατί κάνετε αὐτό, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸ κάμωμεν κατὰ τὸ Σάββατον, κατὰ τὸ ὁποῖον μᾶς ἀπαγορεύεται κάθε εἶδος ἐργασίας;

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς Φαρισαίους τοὺς εἶπαν· «διατί κάνετε αὐτὸ τὸ ὁποῖον, ὡς ἐργασία ποὺ εἶναι, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸ κάνετε κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου;»

Τοὺς ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Οὔτε αὐτὸ δὲν διαβάσατε, ποὺ ἔκανε ὁ Δαβίδ, ὅταν πείνασε αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δὲν ἀνεγνώσατε οὔτε κὰν ἐκεῖνο, ποὺ ἔκαμεν ὁ ἔνδοξός σας βασιλεὺς Δαβίδ, ὅταν πείνασεν αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἦταν μαζί του;

Καὶ ἀποκριθεὶς πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· «δὲν ἔχετε ἀναγνώσει οὔτε κἂν καὶ τοῦτο, ποὺ εἶχε κάμει ὁ Δαυΐδ, ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποῦ ἦσαν μαζῆ του;

Ὅτι μπῆκε δηλαδὴ στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ πῆρε καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωσε καὶ στοὺς συντρόφους του τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγουν παρὰ μόνον οἱ ἱερεῖς;».

Πῶς δηλαδὴ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ ἐπῆρε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὴν τράπεζαν τῆς σκηνῆς, καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωκε καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του; Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἄρτους δὲν ἐπιτρέπεται να τοὺς φάγῃ κανεὶς ἄλλος παρὰ μόνοι οἱ ἱερεῖς. Καὶ ὅμως εἰς τὴν περίστασιν ἐκείνην οὔτε ὁ Θεὸς ὠργίσθη, οὔτε ἡ Γραφὴ ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν αὐτήν. Ἀλλ’ οὔτε καὶ σεῖς κατακρίνεται τὸν Δαβίδ, μολονότι αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν εἶναι πολὺ περισσότερον ἀπὸ ἐκεῖνο, ποὺ κάνουν τώρα οἱ μαθηταί μου.

Ὅτι δηλαδὴ εἰσῆλθε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ἐπῆρε τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, ἔφαγε καὶ αὐτὸς καὶ ἔδωκε καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ εἶχε μαζῆ του; Αὐτοὺς δὲ τοὺς ἄρτους, ὅπως γνωρίζετε, δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τοὺς φάγῃ κανεὶς ἄλλος, εἰ μὴ μόνο οἱ ἱερεῖς. (Καὶ ὅμως τὴν πρᾶξιν αὐτὴν τοῦ Δαυΐδ, βαρυτέραν ἀπὸ αὐτὴν ποὺ κάνουν τώρα οἱ μαθηταί μου, οὔτε ὁ Θεὸς οὔτε καὶ σεῖς βέβαια τὴν καταδικάζετε)».

Ἐπίσης τοὺς ἔλεγε· «Ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου».

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ὁ τέλειος ἄνθρωπος καὶ δὲν ἔχει ἀνάγκην νὰ παιδαγωγηθῇ ἀπὸ τὸ θεσμὸν τοῦ Σαββάτου, ὡς Θεὸς δὲ ἔχει ὁρίσει αὐτὸς τὸν θεσμὸν τοῦτον, εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν καὶ νὰ τροποποιήσῃ ἀκόμη τὸν θεσμὸν τοῦτον. Ὅ,τι δὲ ἔκαμαν τώρα οἱ μαθηταί, τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν σιωπηρὰν συγκατάθεσιν τοῦ Διδασκάλου των, ποὺ εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου.

Καὶ ἔλεγεν ἐν συμπεράσματι εἰς αὐτούς, ὅτι «ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι Κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ μὲ τὴν θείαν του ἐξουσίαν ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ τροποποιῇ καὶ νὰ λαμπρύνῃ τὸν δεσμὸν αὐτόν».

Καὶ ἄλλο δὲ Σάββατο αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) μπῆκε στὴ συναγωγὴ καὶ δίδασκε. Καὶ ἦταν ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος ποὺ τὸ δεξί του χέρι ἦταν παράλυτο.

Συνέβη δὲ καὶ κατ’ ἄλλο Σάββατον νὰ εἰσέλθῃ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ νὰ διδάσκῃ εἰς αὐτήν. Καὶ παρευρίσκετο ἐκεῖ ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὸ δεξιὸν χέρι ἦτο ξηρὸν καὶ ἀκίνητον.

Συνέβη δὲ καὶ κάποιο ἄλλο Σάββατον νὰ εἰσέλθῃ αὐτὸς εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ νὰ διδάσκῃ. Εὑρίσκετο δὲ ἐκεῖ καὶ ἔνας ἄνθρωπος, τοῦ ὁποίου τὸ δεξὶ χέρι ἦτο ἀκίνητον καὶ ξηρόν.

Καὶ κοίταζαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἂν θὰ θεραπεύσῃ τὸ Σάββατο, γιὰ νὰ βροῦν κατηγορία ἐναντίον του.

Τὸν παρεφύλαττον δὲ καὶ τὸν παρηκολούθουν προσεκτικὰ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ἐὰν θὰ θεραπεύσῃ τὸν πάσχοντα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου διὰ νὰ εὕρουν κατηγορία ἐναντίον του, ὅτι κατέλυε τὴν ἀργίαν τοῦ Σαββάτου.

Τὸν κατεσκόπευον δὲ οἱ γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι, ἐὰν κατὰ τὸ Σάββατον θὰ θεραπεύσῃ αὐτόν, διὰ νὰ εὔρουν ἀφορμὴ κατηγορίας ἐνάντιον του.

Ἀλλ’ αὐτὸς γνώριζε τοὺς διαλογισμούς τους, καὶ εἶπε στὸν ἄνθρωπο μὲ τὸ παράλυτὸ χέρι· «Σήκω καὶ στάσου ἐδῶ μπροστά». Καὶ αὐτὸς σηκώθηκε καὶ στάθηκε.

Αὐτὸς ὅμως ὡς καρδιογνώστης ἐγνώριζε τοὺς διαλογισμού των. Καὶ εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν καὶ ἀκίνητοτον χέρι· Σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς. Ἐκεῖνος δὲ ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη.

Αὐτὸς δὲ ὡς παντογνώστης ἐγνώριζε πολὺ καλὰ τοὺς διαλογισμούς των καὶ εἶπε εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν χέρι· «σήκω ὀρθὸς καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς». Ἐκεῖνος δὲ ἐσηκώθη καὶ ἐστάθη.

Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτούς· «Σᾶς ἐρωτῶ· Τί ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο, νὰ κάνῃ κανεὶς καλὸ ἢ κακό; Νὰ σώσῃ ἄνθρωπο ἢ νὰ σκοτώσῃ;».

Εἶπε λοιπὸν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτούς· θὰ σᾶς ἐρωτήσω, τί εἶναι ἐπιτετραμμένον κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου νὰ κάνῃ ὁ ἄνθρωπος· εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ κάνῃ καλὸν ἢ ἠμπορεῖ να παραλείψῃ τὴν εὐεργεσίαν τοῦ πλησίον καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ αἴτιος βλάβης καὶ κακοῦ εἰς αὐτόν; Ἐπιβάλλεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον, ἢ ἐπιτρέπεται νὰ μὴ τὸν βοηθήσῃ κινδυνεύοντα καὶ ἔτσι ἐμμέσως νὰ τὸν θανατώσῃ; Βέβαια ἠθικῶς ἐπιτετραμμένον, ἀλλὰ καὶ ἐπιβεβλημένον καὶ κατ’ αὐτὴν τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἶναι νὰ κάνῃ ὁ καθένας μας καλὸν καὶ νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον.

Εἶπε τότε πρὸς τοὺς Φαρισαίους ὁ Ἰησοῦς· «θὰ σᾶς ἐρωτήσω, τί ἐπιτρέπεται νὰ κάμῃ κανεὶς τὰς ἡμέρας τοῦ Σαββάτου· νὰ κάμῃ τὸ καλὸν ἢ νὰ κάμῃ τὸ κακόν; Νὰ σώσῃ μίαν ζωήν ποὺ κινδυνεύει ἢ νὰ ἀδιαφορήσῃ καὶ νὰ γίνῃ αἰτία τοῦ θανάτου ἑνὸς ἀνθρώπου;»

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε τὸ βλέμμα σ’ ὅλους αὐτούς, εἶπε σ’ αὐτόν· «Ἅπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ αὐτὸς τὸ ἔκανε, καὶ ἀποκαταστάθηκε τὸ χέρι του, ὥστε νὰ εἶναι ὅπως τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ ἐκύτταξε τριγύρω ὅλους αὐτοὺς περιμένων νὰ τοῦ ἀπαντήσουν, εἶπεν εἰς τὸν ἀσθενῆ· Ἐξάπλωσε τὴν χεῖρα σου. Αὐτὸς δὲ μολονότι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του ἠμποδίζετο νὰ πράξῃ τοῦτο, ὅμως φανερώνων τὴν πίστιν του κατέβαλε προσπάθειαν καὶ ἔκαμεν ὅπως τοῦ παρήγγειλεν ὁ Κύριος. Καὶ ἔγινε πάλιν ὑγιὲς τὸ χέρι του σὰν τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε γύρω τὸ βλέμμα του πρὸς ὅλους (μήπως τυχὸν καὶ κανεὶς ἀπαντήσῃ) εἶπεν εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον· ἄπλωσε τὸ χέρι σου». Ἐκεῖνος ἔκαμε ὅ,τι τοῦ εἶπε ὁ Κύριος καὶ ἀμέσως τὸ χέρι του ἔγινε ἐντελῶς ὑγιές, ὅπως καὶ τὸ ἄλλο.

Αὐτοὶ δὲ ἔγιναν ἔξω φρενῶν, καὶ ἔκαναν μεταξύ τους συζητήσεις ἐπὶ συζητήσεων γιὰ τὸ τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν στὸν Ἰησοῦ.

Αὐτοὶ δὲ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ τρελλὸν σκοτισμὸν τοῦ νοῦ καὶ συνωμίλουν μεταξύ των, τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάμουν εἰς τὸν Ἰησοῦν πρὸς τιμωρίαν τῆς κατὰ τὸ Σάββατον θεραπείας.

Αὐτοὶ δὲ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ σκοτισμὸν τοῦ νοῦ καὶ πώρωσιν τῆς καρδίας καὶ συζητοῦσαν ἐντόνως μεταξύ τους, τί θὰ μποροῦσαν νὰ κάνουν ἐνάντιον τοῦ Ἰησοῦ.

Αὐτὲς δὲ τὶς ἡμέρες βγῆκε στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθῇ, καὶ διανυκτέρευσε στὴν προσευχὴ πρὸς τὸ Θεό.

Συνέβη δὲ κατὰ τὰς ἡμέρας ταύτας νὰ βγῆ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ ὄρος διὰ νὰ προσευχηθῇ. Καὶ ἐπέρασε τὴν νύκτα ὁλόκληρον ἐν τῇ προσευχῇ πρὸς τὸν Θεόν.

Κατὰ τὰς ἡμέρας δὲ αὐτὰς ἐβγῆκεν ὁ Κύριος εἰς τὸ ὄρος νὰ προσευχηθῇ καὶ διενυκτέρευσε προσευχόμενος πρὸς τὸν Θεόν.

Καὶ ὅταν ξημέρωσε, κάλεσε κοντά του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐξέλεξε ἀπ’ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους καὶ ὠνόμασε ἀποστόλους·

Καὶ ὅταν ἔγινεν ἡμέρα, ἐφώναξε πλησίον του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐξέλεξεν ἀπὸ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους καὶ ὠνόμασεν Ἀποστόλους.

Καὶ ὅταν ἔγινε ἡμέρα ἐκάλεσε κοντά του τοὺς μαθητάς του καὶ ἐξέλεξε ἀπὸ αὐτοὺς δώδεκα, τοὺς ὁποίους ὠνόμασε καὶ Ἀποστόλους.

Τὸ Σίμωνα, τὸν ὁποῖο καὶ ὠνόμασε Πέτρο, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφό του, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸ Φίλιππο καὶ τὸ Βαρθολομαῖο,

Ἐξέλεξε δηλαδὴ τὸν Σίμωνα, εἰς τὸν ὁποῖον ἔδωσε τὸ ὄνομα Πέτρος, καὶ τὸν Ἀνδρέαν τὸν ἀδελφόν του· τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον·

Δηλαδὴ τὸν Σίμωνα, τὸν ὁποῖον ὠνόμασε Πέτρον, καὶ τὸν Ἀνδρέα τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ, τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον,

τὸ Ματθαῖο καὶ τὸ Θωμᾶ, τὸν Ἰάκωβο τὸν υἱὸ τοῦ Ἀλφαίου καὶ τὸ Σίμωνα τὸ λεγόμενο Ζηλωτή,

τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου καὶ τὸν Σίμωνα, ποὺ τὸν ἔλεγαν ζηλωτήν·

τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου καὶ Σίμωνα τὸν ὀνομαζόμενον Ζηλωτήν,

τὸν Ἰούδα τὸν υἱὸ τοῦ Ἰακώβου, καὶ τὸν Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγινε προδότης.

τὸν Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰακώβου καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ ἔγινε εἰς τὸ τέλος προδότης.

Ἰούδαν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰακώβου καὶ Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος κατόπιν ἔγινε προδότης.

Κατέβηκε δὲ μαζί τους καὶ στάθηκε σ’ ἕνα τόπο πεδινό, ὅπου ἦταν πλῆθος ἀπὸ μαθητάς του καὶ μεγάλο πλῆθος τοῦ λαοῦ ἀπ’ ὅλη τὴν Ἰουδαία καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ τὶς παραλιακὲς πόλεις Τύρο καὶ Σιδῶνα, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν γιὰ νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὶς ἀσθένειές τους,

Καὶ ὅταν κατέβη μαζὶ μὲ αὐτοὺς ἀπὸ τὸ ὄρος, ἐστάθη εἰς κάποιαν πεδιάδα. Καὶ εἶχε μαζευθῆ ἐκεῖ πλῆθος ἀπὸ μαθητάς του καὶ λαὸς πολὺς ἀπὸ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπὸ τὴν παραλίαν τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, οἱ ὁποῖοι ἦλθον διὰ νὰ ἀκούσουν τὴν διδασκαλίαν του καὶ διὰ νὰ ἰατρευθοῦν ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

Καὶ ὅταν κατέβηκε μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἀπὸ τὸ ὄρος ἐστάθηκε εἰς τὰς ὑπωρείας τοῦ ὄρους, ὅπου ἤρχιζε ἡ πεδιάς. Καὶ ἐκεῖ εἶχε συγκεντρωθῆ πλῆθος ἀπὸ μαθητὰς καὶ λαὸς πολὺς ἀπὸ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ ἀπὸ τὰ παράλια Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ὁποῖοι ἦλθαν νὰ τὸν ἀκούσουν καὶ νὰ θεραπευθοῦν ἀπὸ τὰς ἀσθενείας των.

καθὼς καὶ οἱ ἐνοχλούμενοι ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα, καὶ θεραπεύονταν.

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ πολλοί, ποὺ ἠνοχλοῦντο ἀπὸ πνεύματα ἀκάθαρτα. Καὶ ἐθεραπεύοντο.

Εἶχαν ἔλθει δὲ ἐκεῖ καὶ πολλοί, ποὺ ἐταλαιπωροῦντο ἀπὸ ἀκάθαρτα πνεύματα καὶ οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Χριστοῦ ἐθεραπεύοντο.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς προσπαθοῦσε νὰ τὸν ἀγγίξῃ, διότι δύναμι ἔβγαινε ἀπ’ αὐτὸν καὶ θεράπευε τοὺς πάντες.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐζήτει νὰ τὸν ἐγγίσῃ· διότι ὡς Θεάνθρωπος ἦτο πηγὴ χάριτος καὶ δυνάμεως καὶ δὲν εἶχεν ἀνάγκην νὰ δανεισθῇ ἀπὸ ἄλλον ταῦτα καὶ ἡ δύναμις αύτή, ποὺ ἔβγαινεν ἀπὸ ἐπάνω του, ἰάτρευεν ὅλους.

Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐζητοῦσε νὰ τὸν ἐγγίσῃ, διότι θεία δύναμις ἔβγαινε ἀπὸ αὐτὸν καὶ ἐθεράπευεν ὅλους, ὅσοι εἶχαν πίστιν εἰς αὐτόν.

Τότε αὐτὸς στράφηκε πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ ἔλεγε· «Εὐτυχεῖς εἶσθε σεῖς οἱ πτωχοί, διότι δική σας εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτός, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του καὶ τὰ προσήλωσεν εἰς τοὺς μαθητάς του, ἔλεγε· Πανευτυχεῖς καὶ μακάριοι εἶσθε σεῖς οἱ πτωχοί, ποὺ δὲν ξιππάζεσθε ἀπὸ τὰ πλούτη, ἀλλὰ ἑξαρτᾶτε ταπεινῶς τὸν ἑαυτόν σας ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἔχετε στηριγμένην τὴν ἐλπίδα σας εἰς τὴν πρόνοιάν του. Καὶ εἶσθε μακάριοι, διότι εἶναι ἰδική σας ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Καὶ αὐτός, ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του πρὸς τοὺς μαθητάς, ἔλεγε· «μακάριοι εἶσθε σεῖς οἱ πτωχοί, ποὺ δὲν ἔχετε δώσει τὴν καρδία σας εἰς τὰ πλούτη, ἀλλὰ στηρίζετε τὰς ἐλπίδας σας εἰς τὸν Θεόν, διότι ἰδική σας εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Εὐτυχεῖς εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι τώρα πεινᾶτε, διότι θὰ χορτάσετε. Εὐτυχεῖς εἶσθε σεῖς, οἱ ὁποῖοι τώρα κλαίετε, διότι θὰ γελάσετε.

Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ πεινᾶτε τώρα καὶ ὑπομένετε καρτερικῶς καὶ χωρὶς νὰ γογγύζετε τὰς στερήσεις καὶ τὰς ἀνάγκας τῆς πτωχείας, διότι θὰ χορτασθῆτε μὲ τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ τῆς οὐρανίου βασιλείας. Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ κλαίετε τώρα διὰ τὰ ἁμαρτήματά σας καὶ διὰ τὰς δοκιμασίας, ποὺ δέχεσθε μὲ εὐγνωμοσύνην ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος δι’ αὐτῶν σᾶς παιδαγωγεῖ, διότι θὰ γελάσετε καὶ θὰ χαρῆτε κατὰ τὴν μέλλουσαν ζωήν.

Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ πεινᾶτε καὶ στερεῖσθε, χωρὶς νὰ γογγύζετε, διότι θὰ χορτασθῆτε μὲ τὰς ἀνεκτιμήτους δωρεὰς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν. Μακάριοι εἶσθε σεῖς, ποὺ κλαίετε διὰ τὰς ἁμαρτήματά σας καὶ διὰ τὰς ἄλλας θλίψεις, τὰς ὁποίας ὑπομένετε, διότι θὰ χαρῆτε καὶ θὰ γελάσετε.

Εὐτυχεῖς εἶσθε, ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν σᾶς ἀφορίσουν καὶ σᾶς χλευάσουν καὶ σᾶς δυσφημήσουν ἐξ αἰτίας τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Μακάριοι εἶσθε, ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν σᾶς ἀφορίσουν καὶ διακόψουν κάθε θρησκευτικὴν καὶ κοινωνικὴν σχέσιν μαζί σας καὶ ὅταν σᾶς ὑβρίσουν καὶ ὅταν βγάλουν τὸ ὄνομά σας ὡς κακὸν καὶ σᾶς διαπομπεύσουν, ὅλα δὲ αὐτὰ σᾶς τὰ κάμουν, ἐπειδὴ εἶσθε μαθηταὶ καὶ πιστοὶ ἀκόλουθοι τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Μακάριοι εἶσθε ὅταν σᾶς μισήσουν οἱ ἄνθρωποι καὶ ὅταν διακόψουν κάθε σχέσιν μὲ σᾶς καὶ σᾶς ἀπομονώσουν καὶ σᾶς ὑβρίσουν καὶ διαβάλουν τὸ ὄνομά σας ὡς πονηρὸν καὶ κακόν, κάμουν δὲ ὅλα αὐτά, διότι εἶσθε πιστοὶ μαθηταὶ τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

Χαρῆτε ἐκείνη τὴν ἡμέρα καὶ πηδήσετε ἀπὸ χαρά, διότι νά, ὁ μισθός σας θὰ εἶναι πολὺς στὸν οὐρανό. Τὰ ἴδια, ὡς γνωστόν, ἔκαναν οἱ πατέρες τους στοὺς προφῆτες.

Χαρῆτε κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν καὶ πηδήσατε ἀπὸ τὴν μεγάλην σας χαράν. Διότι ἰδοὺ ὁ μισθός σας καὶ ἡ ἀνταμοιβή σας θὰ εἶναι μεγάλη εἰς τὸν οὐρανόν. Διότι καὶ εἰς τοὺς τιμηθέντας καὶ βραβευθέντας ἀπὸ τὸν Θεὸν προφήτας τὰ ἴδια ἔκαναν οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν διωκτῶν σας.

Χαρῆτε κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην, ποὺ θὰ ὑφίστασθε αὐτὰ καὶ σκιρτήσατε ἀπὸ τὴν μεγάλην χαράν. Διότι ἰδού, ἡ ἀνταμοιβή σας θὰ εἶναι μεγάλη καὶ ἀνεκτίμητος εἰς τὸν οὐρανόν. Διότι τὰ ἴδια ἔκαναν οἱ πατέρες αὐτῶν καὶ εἰς τοὺς προφήτας, οἱ ὁποῖοι σήμερον τιμῶνται καὶ δοξάζονται εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἀντιθέτως ἀλλοίμονο σὲ σᾶς τοὺς πλουσίους, διότι ἤδη ἔχετε λάβει ὅ,τι ἦταν ν’ ἀπολαύσετε.

Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς σᾶς τοὺς πλουσίους, ποὺ χρησιμοποιεῖτε ἐγωϊστικῶς τὸν πλοῦτον σας πρὸς ἰκανοποίησιν τῶν σαρκικῶν σας ἀνέσεων καὶ ἀπολαύσεων. Ἀλλοίμονόν σας, διότι ἔχετε πλήρη καὶ τελείαν τὴν παρηγορίαν σας ἀπὸ τὸν πλοῦτον καὶ συνεπῶς δὲν μένει νὰ ἐλπίζετε τίποτε εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν.

Πλὴν ἀλλοίμονον εἰς σᾶς τοὺς πλουσίους, ποὺ χρησιμοποιεῖτε τὸν πλοῦτον ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον διὰ τὴν ἰδικήν σας καλοπέρασιν καὶ ἀπόλαυσιν, διότι ἔχετε πλέον πάρει τὴν παρηγορίαν καὶ τὴν χαρὰν ἀπὸ τὸν πλοῦτον καὶ συνεπῶς δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ περιμένετε ἀμοιβὴν ἀπὸ τὸν Θεόν.

Ἀλλοίμονο σὲ σᾶς τοὺς χορτάτους, διότι θὰ πεινάσετε. Ἀλλοίμονο σὲ σᾶς, ποὺ τώρα γελᾶτε, διότι θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε.

Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ εἶσθε χορτασμένοι ἀπὸ τὰς σαρκικὰς ἀπολαύσεις καὶ ὡς μόνον σκοπὸν τοῦ βίου σας ἐθέσατε τὸ φάγωμεν καὶ πίωμεν· διότι θὰ στερηθῆτε τὰ πνευματικὰ ἀγαθὰ εἰς τὸν μέλλοντα βίον καὶ θὰ πεινάσετε. Καὶ σὲ σᾶς, ποὺ ὡς μοναδικὸν σκοπὸν τῆς ζωῆς σας ἔχετε τὴν σαρκικὴν χαρὰν καὶ γελᾶτε τώρα ἐξ αἰτίας τῶν διασκεδάσεων καὶ τῶν ἀπολαύσεων, ποὺ ἔχετε ἀπὸ βίον σαρκικόν, οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον, διότι εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε.

Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ εἶσθε χορτασμένοι ἀπὸ τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ τὰς ἀπολαύσεις, διότι θὰ στερηθῆτε ἀπὸ τὰ ἀνεκτίμητα πνευματικὰ ἀγαθὰ καὶ θὰ πεινάσετε αἰωνίαν πεῖναν. Ἀλλοίμονον εἰς σᾶς, ποὺ γελᾶτε καὶ διασκεδάζετε μὲ τὰς ἁμαρτωλὰς ἀπολαύσεις σας, διότι εἰς τὴν μέλλουσαν ζωὴν θὰ πενθήσετε καὶ θὰ κλαύσετε πικρά.

Ἀλλοίμονο ὅταν σᾶς ἐπαινέσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι. Τὰ ἴδια, ὡς γνωστόν, ἔκαναν στοὺς ψευδοπροφῆτες οἱ πατέρες τους».

Ἀλλοίμονον ὅταν σᾶς ἐπαινέσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι καὶ αὐτοὶ ἀκόμη, ποὺ διὰ τὰς κακάς των πράξεις εἶναι ἄξιοι ἐλέγχων. Ἀλλοίμονόν σας, διότι τὰ ἴδια ἀκριβῶς ἔκαναν καὶ εἰς τοὺς ψευδοπροφήτας οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν Ἰουδαίων. Τοὺς ἐπευφήμουν δηλαδὴ καὶ τοὺς ἐπεκρότουν ὅλοι, ἐπειδὴ ἐκεῖνοι προδιδόντες τὴν ἀλήθειαν ἐλάλουν τὰ ἀρεστὰ εἰς αὐτοὺς καὶ ἐκολάκευον τὰς ἀδυναμίας των.

Ἀλλοίμονον, ὅταν σᾶς ἐπαινέσουν ὅλοι οἱ ἄνθρωποι, ἐπειδὴ ὅλους θὰ τοὺς κολακεύετε, εἰς ὅλους θάλετε νὰ ἀρέσετε, μὲ ὅλους θέλετε νὰ τὰ ἔχετε καλά, καταπατοῦντες τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἴδια ἔκαναν (τέτοιους ἐπαίνους δηλαδὴ ἀπέδιδαν) εἰς τοὺς ψευδοπροφήτας καὶ οἱ πρόγονοι τῶν σημερινῶν Ἑβραίων.

«Λέγω δὲ σὲ σᾶς, ποὺ μὲ ἀκοῦτε· Ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ κάνετε καλὸ σ’ αὐτοὺς ποὺ σᾶς μισοῦν,

Εἰς σᾶς ὅμως, ποὺ μὲ ἀκούετε καὶ ἔχετε τὴν διάθεσιν νὰ συμμορφοῦσθε πρὸς τὴν ἀλήθειαν, ἐπειδὴ θὰ ἀντιμετωπίσετε πολλοὺς ἐπικριτὰς καὶ διώκτας, σᾶς λέγω νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ εὐεργετῆτε ἐκείνους ποὺ σᾶς μισοῦν,

Ἀλλὰ εἰς σᾶς, ποὺ μὲ ἀκοῦτε μὲ καλὴν διάθεσιν, λέγω καὶ τὰ ἐξῆς· Ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, εὐεργετεῖτε ἐκείνους ποὺ σᾶς μισοῦν,

νὰ δίνετε εὐχὲς σ’ ὅσους ἐκστομίζουν ἐναντίον σας κατάρες, νὰ προσεύχεσθε γιὰ ὅσους σᾶς συμπεριφέρονται κακῶς.

νὰ εὔχεσθε πρὸς τὸν Θεὸν ἀγαθὰ καὶ νὰ ἐπικαλῆσθε τὰς θείας εὐλογίας δι’ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς καταρῶνται, καὶ νὰ προσεύχεσθε ὑπὲρ ἐκείνων, οἱ ὁποῖοι σᾶς δυσφημοῦν καὶ ὁπωσδήποτε σᾶς βλάπτουν.

εὐλογεῖτε ἐκείνους, ποὺ σᾶς καταρῶνται, προσεύχεσθε εἰς τὸν Θεὸν δι’ ἐκείνους, ποὺ σᾶς δυσφημοῦν καὶ σᾶς προβάλλουν καὶ σᾶς βλάπτουν.

Σ’ ὅποιον σὲ κτυπᾷ στὴ μία πλευρὰ τῆς σιαγόνος (στὸ ἕνα μάγουλο), πρόσφερε καὶ τὴν ἄλλη. Καὶ αὐτόν, ποὺ σοῦ παίρνει τὸ πανωφόρι, μὴ ἐμποδίσῃς νὰ σοῦ πάρῃ καὶ τὸ πουκάμισο.

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ σὲ κτυπᾷ εἰς τὴν μίαν πλευρὰν τῆς σιαγόνος, πρόσφερέ του καὶ τὴν ἄλλην πλευράν. Καὶ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σοῦ πάρῃ τὸ ἐπανωφόριον, μὴ τὸν ἐμποδίσῃς νὰ πάρῃ καὶ τὸ ὑποκάμισόν σου. (Ἡ πρὸς τὸν πλησίον ἀγάπη σου δηλαδὴ πρέπει νὰ σὲ κάνῃ ὑποχωρητικὸν πάντοτε καὶ νὰ σὲ προθυμοποιῆ, ὅπως παραιτῆσαι ὑπὲρ τοῦ πλησίον καὶ ἀπὸ αὐτὰ τὰ πλέον νόμιμα δικαιώματά σου).

Εἰς ἐκεῖνον ποὺ σὲ κτυπᾷ εἰς τὴν μίαν παρειάν, πρόσφερε καὶ τὴν ἄλλην νὰ κτυπήσῃ· καὶ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σοῦ ἁρπάσῃ τὸ ἐπανωφόρι, μὴ τὸν ἐμποδίσῃς νὰ σοῦ πάρῃ καὶ τὸν χιτῶνα.

Καὶ σὲ καθένα, ποὺ σοῦ ζητεῖ, δίνε. Καὶ ἀπ’ αὐτόν, ποὺ παίρνει τὰ δικά σου, νὰ μὴ ζητῇς νὰ τὰ πάρῃς πίσω.

Εἰς καθένα δὲ ποὺ σοῦ ζητεῖ, δίδε, ἀλλὰ πάντοτε μὲ διάκρισιν, ποὺ θὰ τὴν διαπνέῃ εἰλικρινὴς ἀγάπη. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ παίρνει τὰ ἰδικά σου, νὰ μὴ ἀπαιτῇς καὶ νὰ μὴ ἀνοίγῃς δίκας διὰ νὰ τὰ ξαναπάρῃς.

Σὲ καθένα ποὺ σοῦ ζητεῖ δίδε του μὲ εἰλικρινῆ ἀγάπην καὶ διάκρισιν καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ διὰ τῆς βίας σοῦ ἁρπάζει τὰ ἰδικά σου, μὴ ἀπαιτεῖς καὶ μὴ ἀνοίγεις δικαστικοὺς ἀγῶνας διὰ νὰ τὰ ξαναπάρῃς.

Καὶ καθὼς θέλετε νὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι σὲ σᾶς, ἔτσι νὰ κάνετε καὶ σεῖς σ’ αὐτούς.

Καὶ μὲ ὀλίγας λέξεις, ὅπως θέλετε νὰ συμπεριφέρωνται πρὸς σᾶς καὶ νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, καὶ σεῖς νὰ κάνετε εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια.

Καὶ ὅπως θέλετε νὰ κάνουν καὶ νὰ συμπεριφέρωνται ἀπέναντι σας οἱ ἄνθρωποι, ἔτσι καὶ σεῖς νὰ πράττετε καὶ νὰ συμπεριφέρεσθε πρὸς αὐτούς.

Ἐὰν δὲ ἀγαπᾶτε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἀγαποῦν, ποιός μισθὸς ἀνήκει σὲ σᾶς; Διότι καὶ οἱ ἀσεβεῖς ἀγαποῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀγαποῦν.

Διότι ἐὰν ἀγαπᾶτε μόνον ἐκείνους, ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία εὔνοια ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ποία ἀμοιβὴ ἀπὸ αὐτὸν σᾶς ἀνήκει; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τοὺς ἀγαποῦν.

Ἐὰν ἀγαπᾶτε μόνον αὐτοὺς ποὺ σᾶς ἀγαποῦν, ποία χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἀμοιβὴ σᾶς ἀξίζει; Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ ἀγαποῦν ἐκείνους ποὺ τοὺς ἀγαποῦν.

Καὶ ἐὰν εὐεργετῆτε ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι σᾶς εὐεργετοῦν, ποιός μισθὸς ἀνήκει σὲ σᾶς; Διότι καὶ οἱ ἀσεβεῖς τὸ αὐτὸ πράττουν.

Καὶ ἂν κάνετε τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους, ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποία εὔνοια καὶ χάρις καὶ ἀνταμοιβὴ σᾶς ἀνήκει ἀπὸ τὸν Θεόν; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιο κάνουν.

Καὶ ἐὰν κάνετε τὸ καλὸν εἰς ἐκείνους μόνον ποὺ σᾶς εὐεργετοῦν, ποία ἀνταμοιβὴ ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ σᾶς ἀνῆκει; Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ τὸ ἴδιον κάμνουν.

Καὶ ἐὰν δανείζετε σ’ ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐλπίζετε νὰ πάρετε πίσω, ποιός μισθὸς ἀνήκει σὲ σᾶς; Διότι καὶ ἀσεβεῖς δανείζουν σὲ ἀσεβεῖς γιὰ νὰ πάρουν πίσω τὰ αὐτά.

Καὶ ἐὰν δανείζετε ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους ἐλπίζετε νὰ λάβετε ὀπίσω τὰ δανεισθέντα, ποῖα χάρις καὶ ἀνταπόδοσις ἀπὸ τὸν Θεὸν σᾶς ἀνήκει; Καμμία. Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν ἄλλους ἁμαρτωλοὺς διὰ νὰ λάβουν ὀπίσω ὁλόκληρον τὸ δανεισθὲν ποσὸν ἢ καὶ ἐν καιρῷ ἀνάγκης λάβουν καὶ αὐτοὶ ἴσα ὠφελήματα καὶ δάνεια ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐδάνεισαν.

Καὶ ἐὰν δανείζετε εἰς ἐκείνους, ἀπὸ τοὺς ὁποίους περιμένετε νὰ πάρετε πίσῳ τὰ δανεικά, ποία εὐμένεια καὶ ἀνταπόδοσις ἀπὸ τὸν Θεὸν σᾶς ἁρμόζει; Διότι καὶ οἱ ἁμαρτωλοὶ δανείζουν τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ λάβουν ἀπὸ αὐτοὺς ὁμοίας ἐξυπηρετήσεις εἰς τὴν ἀνάγκην των.

Ναί, ν’ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, καὶ νὰ εὐεργετῆτε, καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ περιμένετε νὰ λάβετε πίσω τίποτε. Καὶ ἔτσι θὰ εἶναι ὁ μισθός σας πολύς, καὶ θὰ εἶσθε παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου, διότι αὐτὸς φέρεται μὲ καλωσύνη στοὺς ἀχαρίστους καὶ κακούς.

Σεῖς ὅμως νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας καὶ νὰ τοὺς εὐεργετῆτε καὶ νὰ τοὺς δανείζετε, χωρὶς νὰ ἐλπίζετε τίποτε ὡς ἀνταπόδοσιν ἀπὸ αὐτούς. Καὶ θὰ εἶναι πολὺς ὁ μισθός σας καὶ μεγάλη ἡ ἀνταμοιβή σας ἀπὸ τὸν Θεόν. Καὶ θὰ εἶσθε ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν κατὰ χάριν τέκνα τοῦ ὑψίστου Θεοῦ, πρὸς τὸν ὁποῖον θὰ ὁμοιάζετε ἡθικῶς. Διότι καὶ αὐτὸς εἶναι εὐεργετικὸς καὶ ὠφέλιμος εἰς τοὺς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι δεικνύουν ἀχαριστίαν εἰς τὰς τόσας εὐεργεσίας του καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν ἔχουν καλὴν διάθεσιν καὶ προαίρεσιν ἀλλ’ εἶναι πονηροί.

Ἀλλὰ σεῖς νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθρούς σας, νὰ εὐργετῆτε καὶ νὰ δανείζετε, χωρὶς νὰ ἀποβλέπετε εἰς καμμίαν ἀνταπόδοσιν καὶ θὰ εἶναι ὁ μισθός σας πολὺς καὶ θὰ εἶσθε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν παιδιὰ τοῦ Ὑψίστου, διότι καὶ αὐτὸς εἶναι ἀγαθὸς καὶ εὐργετικὸς καὶ πρὸς αὐτοὺς ἀκόμη τοὺς ἀχαρίστους καὶ πονηρούς.

Νὰ εἶσθε λοιπὸν σπλαγχνικοί, ὅπως καὶ ὁ (οὐράνιος) πατέρας σας εἶναι σπλαγχνικός».

Γίνεσθε λοιπὸν σπλαγχνικοὶ πρὸς τὸν πλησίον καὶ συμπονετικοὶ εἰς τὰς δυστυχίας του καὶ τὰς ἀνάγκας του, καθὼς καὶ ὁ οὐράνιος Πατήρ σας εἶναι εὐσπλαγχνικὸς πρὸς ὅλους.

Γίνεσθε λοιπὸν εὔσπλαχνοι εἰς τοὺς γύρω σας ἀνθρώπους, ὅπως καὶ ὁ Πατήρ σας εἶναι πολυεύσπλαγχνος πρὸς ὅλους.

«Καὶ νὰ μὴ κατακρίνετε, καὶ δὲν θὰ κατακριθῆτε. Νὰ μὴ καταδικάζετε, καὶ δὲν θὰ καταδικασθῆτε. Νὰ συγχωρῆτε, καὶ θὰ συγχωρηθῆτε.

Καὶ μὴ κατακρίνετε ἐξ ἀσυμπαθείας καὶ ἐγωϊσμοῦ τὰς πράξεις τοῦ πλησίον σας· ἀσφαλῶς δὲ τότε καὶ σεῖς δὲν θὰ κατακριθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἐν τῇ μελλούσῃ κρίσει. Μὴ γίνεσθε δικασταὶ ἀπρόσκλητοι καὶ προπετεῖς διὰ νὰ καταδικάζετε τὸν πλησίον· καὶ δὲν θὰ καταδικασθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ. Ἐφ’ ὅσον δὲν θὰ σᾶς ἔχῃ ἀνατεθῇ ὡς καθῆκον τὸ νὰ δικάζετε, κρίνετε εἰς τὰς ἰδιωτικάς σας συζητήσεις μὲ συμπάθειαν καὶ ἀπολύετε ὡς ἀθῴους τοὺς ἄλλους, καὶ θὰ κριθῆτε καὶ σες μὲ ἐπιείκειαν καὶ θὰ ἀθῳωθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Καὶ μὴ κατακρίνετε καὶ δὲν θὰ κατακριθῆτε· μὴ καταδικάζετε τὸν πλησίον καὶ δὲν θὰ καταδικασθῆτε· συγχωρεῖτε τοὺς ἄλλους καὶ θὰ συγχωρηθῆτε.

Νὰ δίνετε, καὶ θὰ σᾶς δοθῇ. Δοχεῖο μετρήσεως σωστό, ποὺ τὸ περιεχόμενό του θὰ ἔχῃ συμπιεσθῆ καὶ κουνηθῆ καὶ θὰ ὑπερεκχειλίζῃ, θὰ δώσουν στὴν ἀγκαλιά σας. Τὸ μέτρο δηλαδή, ποὺ χρησιμοποιεῖτε γιὰ τοὺς ἄλλους, θὰ χρησιμοποιηθῇ γιὰ ἀνταπόδοσι σὲ σᾶς».

Δίδετε εἰς ἐκείνους, ποὺ ἔχουν ἀνάγκην βοηθείας, καὶ θὰ δοθῇ καὶ εἰς σᾶς βοήθεια ἀπὸ τὸν Θεόν. Μέτρον καλόν, στοιβαγμένον καὶ κουνημένον, ὥστε νὰ μὴ μείνῃ διόλου χῶρος κενὸς εἰς τὸ δοχεῖον τῆς μετρήσεως, καὶ μέτρον, ποὺ θὰ πλεονάζῃ καὶ θὰ ξεχύνεται, θὰ δοθῇ εἰς τὴν ἀγκάλην σας ἀπὸ τὴν πρόνοιαν καὶ δικαιοσύνην καὶ ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Διότι μὲ τὴν αὐτὴν πλουσίαν διάθεσιν καὶ μὲ τὸ ἴδιον μέτρον τῆς εὐεργεσίας, μὲ τὸ ὁποῖον μετρᾶτε τὰς δωρεάς σας πρὸς τοὺς ἄλλους, θὰ μετρηθῇ καὶ θὰ ἀνταποδοθῇ καὶ εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν Θεόν.

Δίδετε μὲ προθυμίαν εἰς ἐκείνους ποὺ ἔχουν ἀνάγκην, καὶ θὰ δοθῇ εἰς σᾶς ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ. Δοχεῖον καλόν ποὺ τὸ χρησιμοποιοῦν ὡς μέτρον, γεμᾶτον ἕως ἐπάνω, στοιβαγμένον δοχεῖον ἀπὸ τὸ ὁποῖον θὰ ξεχειλίζῃ τὸ καλὸν περιεχόμενόν του, θὰ δώσουν εἰς σᾶς. Διότι μὲ τὸ μέτρον καὶ τὴν διάθεσίν ποὺ προσφέρετε τὰς εὐργεσίας σας εἰς τοὺς ἄλλους, μὲ τὸ ἴδιον μέτρον θὰ ἀνταποδοθῇ καὶ εἰς σᾶς ἀπὸ τὸν Θεόν».

Ἐπίσης τοὺς μίλησε παραβολικῶς· «Μήπως δύναται τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ τυφλό; Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο σὲ λάκκο;

Εἶπε δὲ καὶ τὴν ἑξῆς παραβολὴν εἰς αὐτούς· Μήπως δύναται τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ τυφλόν; Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο εἰς λάκκον; Ἔτσι καὶ σεῖς προτοῦ νὰ κρίνετε τοὺς ἄλλους, κρίνατε πρῶτον τὸν ἑαυτόν σας, ὁπότε θὰ γίνετε καὶ ἐπιεικεῖς πρὸς τοὺς ἄλλους. Διότι, ἐὰν δὲν κάμετε αὐτό, τότε θὰ εἶσθε τυφλοί, ποὺ θέλουν νὰ γίνουν ὁδηγοὶ τυφλῶν. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι ὀλέθριον καὶ διὰ σᾶς καὶ δι’ ἐκείνους.

Εἶπε δὲ καὶ μίαν παραβολὴν εἰς αὐτούς· «μήπως ἠμπορεῖ ἔνας τυφλὸς νὰ ὁδηγῇ ἄλλον τυφλόν; Δὲν θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο εἰς λάκκον; Πῶς εἶναι δυνατὸν σεῖς, ἁμαρτωλοὶ καὶ ἀδύνατοι καθὼς εἷσθε, νὰ κρίνετε ἄλλους καὶ νὰ καθοδηγῆτε ἄλλους;

Δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸ διδάσκαλό του. Καθένας δέ, ποὺ θὰ τελειοποιηθῇ, θὰ φθάσῃ τὸ διδάσκαλό του.

Δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του, ἐφ’ ὅσον ἑξακολουθεῖ νὰ διδάσκεται ὑπ’ αὐτοῦ. Ἐκεῖνος δὲ ὁ μαθητής, ποὺ θὰ τελειοποιηθῇ εἰς τὰ μαθήματα, θὰ εἶναι, ὅταν θὰ περατωθῇ ὁ κύκλος τῶν μαθημάτων, σὰν τὸν διδάσκαλόν του. Ἐὰν λοιπὸν ὁ διδάσκαλος εἶναι τυφλός, τυφλὸς θὰ μείνῃ καὶ ὁ μαθητής. Διὰ νὰ γίνῃς συνεπῶς ὁδηγὸς καὶ διδάσκαλος τῶν ἄλλων, πρέπει προηγουμένως νὰ γίνῃς διδάσκαλος τοῦ ἑαυτοῦ σου καὶ νὰ διορθώσῃς τὸν ἑαυτόν σου, διότι ἄλλως καὶ σὺ θὰ εἶσαι τυφλὸς καὶ οἱ μαθηταί σου τυφλοὶ θὰ παραμείνουν.

Δὲν ὑπάρχει μαθητὴς ἀνώτερος ἀπὸ τὸν διδάσκαλόν του, ἐφ’ ὄσον θὰ ἐξακολουθῇ νὰ εἶναι μαθητὴς αὐτοῦ. Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ ἀκούσῃ ὅλα ὅσα ἔχει νὰ τὸν διδάξῃ ὁ διδάσκαλος, θὰ καταρτισθῇ τὸ πολὺ τόσον ὅσον καὶ ὁ διδάσκαλος αὐτοῦ. Ἐὰν δὲ ὁ διδάσκαλος εἶναι ἀμόρφωτος καὶ τυφλός, ὅμοιόν του θὰ ἀναδείξῃ καὶ τὸν μαθητήν.

Γιατί δὲ τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, βλέπεις, τὸ δὲ δοκάρι, ποὺ εἶναι στὸ δικό σου μάτι, δὲν βλέπεις;

Διατί δὲ βλέπεις τὸ ξυλαράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὸ δοκάρι δέ, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου, δὲν τὸ αἰσθάνεσαι καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνεις;

Διατί βλέπεις μὲ προσοχὴν τὸ ἀχυράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸν ὀφθαλμὸν τοῦ ἀδελφοῦ σου, ἐνῶ τὸ δοκάρι ποὺ εἶναι στὸ μάτι σου, δὲν τὸ ἀντιλαμβάνεσαι;

Ἢ πῶς μπορεῖς νὰ λέγῃς στὸν ἀδελφό σου, “Ἀδελφέ, ἄφησε νὰ βγάλω τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι σου”, ἐνῷ σὺ δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι στὸ δικό σου μάτι; Ὑποκριτά! Βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ δικό σου μάτι, καὶ τότε θὰ ἰδῇς καθαρὰ γιὰ νὰ βγάλῃς τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ἢ μὲ ποῖον θάρρος θὰ ἠμπορέσῃς νὰ εἴπῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου· Ἀδελφέ, ἄφησε νὰ βγάλω τὸ ξυλαράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου, ἐνῷ σὺ ὁ ἴδιος δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου; Πῶς ἡμπορεῖς νὰ τοῦ εἴπῃς: ἀδελφέ, ἐπίτρεψόν μου νὰ διορθώσω τὸ μικρὸν σφάλμα σου, ἐνῷ σὺ δὲν βλέπεις τὸ ἰδικόν σου βαρύτατον ἐλάττωμα; Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτον τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου· διόρθωσε τὸ βαρὺ ἐλάττωμά σου· καὶ τότε θὰ ἴδῃς καθαρὰ διὰ νὰ βγάλῃς τὸ ξυλαράκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου· τότε θὰ εἶσαι εἰς θέσιν νὰ διορθώσῃς καὶ τὸ ἐλαφρὸν σφάλμα τοῦ πλησίον σου.

Ἢ πῶς ἠμπορεῖς νὰ λέγῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου· ἀδελφέ, ἄφησε νὰ βγάλω ἀπὸ τὸ μάτι σου τὸ ἀχυράκι καθ’ ὃν χρόνον σὺ δὲν βλέπεις τὸ δοκάρι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου; (Πῶς τολμᾷς νὰ κάμῃς ἐλέγχους καὶ ὑποδείξεις, τάχα πρὸς διώρθωσιν, εἰς τὸν ἀδελφόν σου, ἐνῶ σὺ παρουσιάζεις βαρύτερα σφάλματα καὶ ἐλαττώματα;)

«Δὲν ὑπάρχει δὲ καλὸ δένδρο, ποὺ νὰ κάνῃ κακὸ καρπό, οὔτε κακὸ δένδρο, ποὺ νὰ κάνῃ καλὸ καρπό.

Διότι δὲν εἶναι δένδρον καλόν, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν κακὸν καὶ ἐπιβλαβῆ, οὔτε πάλιν ὑπάρχει δένδρον κακόν, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν καλόν. Ἔτσι καὶ ὁ κάθε ἄνθρωπος διὰ νὰ φέρῃ καρπὸν καὶ ὠφέλειαν εἰς τὸν πλησίον, πρέπει νὰ εἶναι καλός. Ἄνθρωπος, ποὺ δὲν διώρθωσε προτήτερα τὸν ἑαυτόν του, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ διορθώσῃ τοὺς ἄλλους καὶ νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸ καλόν, τὸ ὁποῖον δὲν ἠμπόρεσε προτήτερα νὰ δώσῃ εἰς τὸν ἑαυτόν του;

Διότι δὲν ὑπάρχει δένδρον καλόν, ποὺ νὰ κάνῃ ἀχρήστους καὶ ἐπιβλαβεῖς καρποὺς οὔτε δένδρον σάπιο, ποὺ νὰ κάνῃ καρπὸν καλόν. (Ἄνθρωπος τοῦ ὁποίου τὰ ἔργα εἶναι κακά, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἐπιδιώξῃ μὲ ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ νὰ προσφέρῃ καλὸν εἰς τοὺς ἄλλους).

Γι’ αὐτὸ κάθε δένδρο ἀναγνωρίζεται (ὡς καλὸ ἢ κακὸ) ἀπὸ τὸν καρπό του. Ἐπίσης ἀπὸ ἀγκάθια δὲν μαζεύουν σῦκα, οὔτε ἀπὸ βάτα τρυγοῦν σταφύλια (Τὰ ἀγκάθια καὶ τὰ βάτα δὲν περιλαμβάνονται στὰ δένδρα).

Κάθε δένδρον ἀπὸ τὸν καρπόν, ποὺ βγάζει, διακρίνεται καὶ γνωρίζεται, ἐὰν εἶναι καλὸν ἢ κακόν. Διότι ἀπὸ ἀγκάθια δὲν μαζεύουν ὡς καρπὸν σῦκα, οὔτε ἀπὸ βάτον τρυγοῦν ποτὲ σταφύλι. Ἔτσι καὶ ὁ ἀδιόρθωτος, εἰς τοῦ ὁποίου τὴν ψυχὴν ὑπάρχουν τὰ ἀγκάθια τῶν κακιῶν καὶ ἐλαττωμάτων, δὲν ἠμπορεῖ νὰ διορθώσῃ τὸν ἄλλον. Ἀλλὰ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ αἰσθάνεται τὴν ἀνάγκην νὰ εὕρῃ ὁδηγὸν καὶ διδάσκαλον τῆς ζωῆς του, εὔκολα ἀπὸ τὸν βίον καὶ τὴν συμπεριφορὰν τῶν ἄλλων ἡμπορεῖ νὰ διακρίνῃ, ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι ὁ καλός, εἰς τοῦ ὁποίου τὸν λόγον νὰ δίδῃ προσοχήν.

Κάθε δένδρον, ἂν εἶναι καλὸν ἢ κακόν, γνωρίζεται ἀπὸ τὸν καρπὸν του. Διότι δὲν μαζεύουν ἀπὸ ἀγκάθια σῦκα, οὔτε καὶ τρυγοῦν ἀπὸ βάτον σταφύλι.

Ὁ καλὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ καλὸ ἀπόθεμα τῆς ψυχῆς του βγάζει τὸ καλό, καὶ ὁ κακὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ κακὸ ἀπόθεμα τῆς ψυχῆς του βγάζει τὸ κακό. Διότι ἀπὸ τὸ περίσσευμα (τὸ ξεχείλισμα) τῆς ψυχῆς ὁμιλεῖ τὸ στόμα του».

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἔχει τὴν ψυχήν του πολύτιμον θησαυροφυλάκιον ἀγαθῶν σκέψεων καὶ συναισθημάτων, καὶ ἀπὸ τὸν ἀγαθὸν τοῦτον θησαυρὸν τῆς καρδίας του βγάζει λόγους καὶ πράξεις ἀγαθάς. Καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν κακὸν θησαυρὸν τῆς καρδίας του βγάζει τὸ κακόν. Διότι ἀπὸ ἐκεῖνο ποὺ περισσεύει καὶ ξεχύνεται εἰς τὴν καρδίαν, λαλεῖ τὸ στόμα· θὰ συμβουλεύσῃς λοιπὸν καὶ σὺ τὸν ἄλλον σύμφωνα μὲ ἐκεῖνο, ποὺ ἔχεις στὴν καρδιά σου. Καὶ ἂν δὲν ἔχῃς διορθώσει τὸν ἑαυτόν σου, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνῃς ὁδηγὸς ὠφέλιμος εἰς τὸν πλησίον σου;

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος βγάζει ἀπὸ τὸν ἀγαθὸν θησαυρὸν της καρδίας του πάντοτε τὸ ἀγαθόν, καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν κακὸν θησαυρὸν τῆς καρδίας του βγάζει τὸν κακὸν καὶ φαῦλον. Διότι τὸ στόμα λαλεῖ ἀπὸ τὸ περίσσευμα, ποὺ ξεχύνεται ἀπὸ τὴν καρδίαν (Μόνον ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἠμπορεῖ νὰ ὑποδεικνύῃ τὸ ἀγαθὸν καὶ νὰ γίνῃ ὁ καλὸς ὁδηγὸς τῶν πλανωμένων).

«Γιατί δὲ μὲ προσφωνεῖτε, “Κύριε, Κύριε”, καὶ δὲν κάνετε αὐτὰ ποὺ λέγω;

Καὶ διατί μὲ καλεῖτε· Κύριε, Κύριε, καὶ δὲν πράττετε ἐκεῖνα, ποὺ λέγω καὶ διδάσκω; Θὰ γίνετε καὶ σεῖς ὅμοιοι πρὸς τοὺς ἐμπαικτάς μου καὶ τοὺς ὑποκριτάς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὴν γλῶσσαν των μὲ ὁμολογοῦν Κύριον, ἀλλὰ μὲ τὰ ἔργα των μὲ ἀρνοῦνται καὶ μὲ ἐμπαίζουν.

Διατί δὲ μὲ καλεῖτε, Κύριε, Κύριε, καὶ δὲν πράττετε αὐτὰ ποὺ λέγω; Διατί ἄλλα ὁμολογεῖτε μὲ τὸ στόμα, καὶ ἄλλα παρουσιάζεται μὲ τὰ ἔργα σας;

Καθένας, ποὺ ἔρχεται πρὸς ἐμένα καὶ ἀκούει τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ σᾶς δείξω μὲ ποιόν εἶναι ὅμοιος·

Καθένας ποὺ ἔρχεται εἰς ἐμὲ καὶ ἀκούει τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει εἰς τὴν ζωήν του, θὰ σᾶς δείξω διὰ συγκρίσεως καὶ εἰκόνος μὲ ποῖον εἶναι ὅμοιος.

Καθένας ποὺ ἔρχεται κοντά μου καὶ ἀκούει τὸ λόγιά μου καὶ τηρεῖ αὐτά, θὰ σᾶς δείξω ἐγὼ μὲ τί εἶναι ὅμοιος.

εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο ποὺ κτίζει σπίτι, καὶ ἔσκαψε βαθειὰ καὶ ἔθεσε θεμέλια πάνω στὸ βράχο. Καὶ ὅταν ἔγινε πλημμύρα, τὸ ρεῦμα τοῦ νεροῦ ἔπεσε μὲ ὁρμὴ πάνω στὸ σπίτι ἐκεῖνο, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ τὸ γκρεμίσῃ, διότι εἶχε θεμελιωθῆ πάνω στὸ βράχο.

Εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπον, ποὺ κτίζει σπίτι, ὁ ὁποῖος ἔσκαψε καὶ ἐπροχώρησε βαθειὰ καὶ ἔθεσε θεμέλιον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν. Ὅταν δὲ ἔγινε νεροποντὴ καὶ πλήμμυρα, ἔπεσε μὲ ὁρμὴν ὁ ποταμὸς εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὸ σείσῃ, διότι ἦτο θεμελιωμένον ἐπάνω εἰς τὴν στερεὰν καὶ ἀμετακίνητον πέτραν.

Εἶναι ὅμοιος μὲ συνέτον ἄνθρωπον, ποὺ κτίζει σπίτι καὶ ὁ ὁποῖος ἔσκαψε καὶ ἐπροχώρησε βαθειά καὶ ἔβαλε θεμέλιον εἰς βράχον. Ὅταν δὲ ἔγινε πλημμύρα, ἔπεσε ὁρμητικὰ τὸ ποτάμι εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο καὶ δὲν ἠμπόρεσε νὰ τὸ κλονίση, διότι εἶχε θεμελιωθῆ ἐπάνω εἰς τὸν ἀσάλευτον βράχον.

Ἀντιθέτως ἐκεῖνος, ποὺ ἄκουσε καὶ δὲν ἐφάρμοσε, εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο ποὺ ἔκτισε σπίτι πάνω στὸ ἔδαφος χωρὶς θεμέλιο. Τὸ ρεῦμα τοῦ νεροῦ ἔπεσε πάνω του, καὶ ἀμέσως ἔπεσε, καὶ ἡ πτῶσι τοῦ σπιτιοῦ ἐκείνου ἦταν μεγάλη».

Ἐκεῖνος δέ, ποὺ ἤκουσε τὴν διδασκαλίαν μου, ἀλλὰ δὲν τὴν ἐφήρμοσε, εἶναι ὅμοιος πρὸς ἄνθρωπον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του εἰς τὸ χῶμα χωρὶς θεμέλιον. Καὶ εἰς τὸ σπίτι αὐτὸ ἔπεσε μὲ ὁρμὴν ὁ ποταμὸς καὶ ἀμέσως ἐκρημνίσθη ὁλόκληρον καὶ ἐσωριάσθη. Καὶ ἔγινεν ἡ διάρρηξις καὶ διάλυσις τῆς οἰκίας ἐκείνης μεγάλη καὶ ἀνεπανόρθωτος. Μὲ ἄλλα λόγια ὁ πρῶτος πειρασμὸς καὶ τὸ πρῶτον κῦμα τῆς δοκιμασίας φθάνει νὰ ρίψῃ κάτω τὸ πνευματικὸν οἰκοδόμημα τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἤκουσε μὲν μὲ κάποιαν προθυμίαν τὸν λόγον, ἀλλὰ δὲν ἐφρόντισε νὰ τὸν θεμελιώσῃ στερεὰ καὶ βαθειὰ εἰς τὴν στηριγμένην ἐξ ὁλοκλήρου πρὸς τὸν Κύριον καρδίαν του.

Αὐτὸς δὲ ποὺ ἤκουσε τὰ λόγια μου καὶ δὲν τὰ ἐφήρμοσε, εἶναι ὅμοιος μὲ ἀσύνετον ἄνθρωπον, ποὺ οἰκοδόμησε τὸ σπίτι του εἰς τὸ χῶμα, χωρὶς θεμέλιον. Εἰς αὐτὸ ἐχτύπησε ὁρμητικὰ τὸ ποτάμι καὶ ἀμέσως ἐκρημνίσθη καὶ ἔγινε ρῆγμα μεγάλο καὶ ἀνεπανώρθοτον εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο. (Ὁ πιστὸς ἀντιμετωπίζει μὲ σταθερότητα τοὺς πειρασμοὺς καὶ μένει ἀκλόνητος. Ὁ ὀλιγόπιστος παρασύρεται.