Κατὰ Μάρκον 14

Μετὰ δύο δὲ ἡμέρες ἦταν τὸ Πάσχα καὶ τὰ Ἄζυμα. Καὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς συζητοῦσαν πῶς νὰ τὸν πιάσουν μὲ δόλο καὶ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἦτο δὲ μετὰ δύο ἡμέρας τὸ πάσχα καὶ τὰ ἄζυμα. Καὶ ἐζήτουν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, πῶς να τὸν πιάσουν μὲ ἀπάτην, κρυφὰ καὶ χωρὶς θόρυβον, καὶ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἔπειτα ἀπὸ δύο ἡμέρας, ἦτο Πάσχα καὶ τὰ ἄζυμα. Καὶ ἐζητοῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς, πῶς μὲ ἀπάτην καὶ χωρὶς θόρυβον να τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἔλεγαν δέ· «Ὄχι κατὰ τὴν ἑορτή, γιὰ νὰ μὴ γίνῃ ἐξέγερσι τοῦ λαοῦ».

Ἔλεγον δὲ νὰ μὴ τὸν συλλάβουν κατὰ τὴν ἑορτήν, μήπως γίνῃ ταραχὴ τοῦ λαοῦ, ἐπειδὴ πολλοὶ συνεπάθουν τὸν Ἰησοῦν.

Ἔλεγαν δὲ νὰ μὴ τὸν συλλάβουν κατὰ τὴν ἑορτήν, μήπως καὶ γίνῃ θόρυβος καὶ ταραχὴ τοῦ λαοῦ (δεδομένου, ὅτι πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἐθαύμαζαν καὶ ἐσέβοντο καὶ περιεστοίχιζαν τὸν Χριστόν).

Καὶ ὅταν ἦταν στὴ Βηθανία στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, τὴν ὥρα ποὺ εἶχε γείρει καὶ ἔτρωγε στὸ τραπέζι, ἦλθε πρὸς αὐτὸν μία γυναῖκα κρατώντας ἀλάβαστρο (εἶδος δοχείου) μὲ μύρο, ποὺ ἦταν νάρδος ὁλοκάθαρη πανάκριβη, καὶ ἔσπασε τὸ ἀλάβαστρο καὶ τὸ ἔχυνε ἀφθόνως στὸ κεφάλι του.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦτο ἐν τῇ Βηθανίᾳ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, τὴν ὥραν ποὺ ἦτο γερμένος εἰς τὸ τραπέζι καὶ ἔτρωγεν, ἦλθε μία γυναῖκα, ποὺ εἶχε ἀγγεῖον ἀπὸ ἀλάβαστρον γεμᾶτο μύρον κατασκευασμένον ἀπὸ νάρδον γνησίαν καὶ ἀνόθευτον, πολὺ ἀκριβήν. Καὶ ἀφοῦ ἔσπασε τὸ ἀλαβάστρινον ἀγγεῖον, ἔχυσε τὸ μύρον εἰς τὴν κεφαλήν του.

Καὶ ὅταν αὐτὸς εὑρίσκετο εἰς τὴν Βηθανίαν, εἰς τὸ σπίτι Σίμωνος τοῦ λεπροῦ, τὴν ὥραν ποὺ εἶχε γείρει καὶ ἔτρωγε εἰς τὸ ταπέζι ἦλθε μιὰ γυναῖκα, ποὺ ἐκρατοῦσε ἕνα ἀλαβάστρινον δοχεῖον γεμᾶτο μύρον κατασκευασμένον ἀπὸ γνησίαν καὶ πολύτιμον νάρδον. Καὶ ἀφοῦ ἔσπασε τὸ ἀλαβάστρινο δοχεῖον ἔχυνε πλούσια ὅλο τὸ μύρο ἐπάνω εἰς τὴν κεφαλήν του.

Ἦσαν δὲ μερικοί, ποὺ ἐξέφραζαν ἀγανάκτησι μεταξύ τους λέγοντας· «Γιατί ἔγινε αὐτὴ ἡ σπατάλη τοῦ μύρου;

Ἦσαν δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητάς, οἱ ὁποῖοι μεταξύ τους καὶ ἰδιαιτέρως ἀγανακτοῦσαν καὶ ἔλεγαν: Διατί ἔγινεν ἡ ἄσκοπος καὶ χαμένη σπατάλη τοῦ πολυτίμου αὐτοῦ μύρου;

Μερικοὶ ἀπὸ τοὺς μαθητὰς ἐκυριεύθησαν ἀπὸ ἀγανάκτησιν καὶ ἔλεγαν μεταξύ των· «διατί ἔγινε αὐτὴ ἡ ἄσκοπος σπατάλη τοῦ πολυτίμου αὐτοῦ μύρου;

Διότι θὰ μποροῦσε αὐτὸ τὸ μύρο νὰ πωληθῇ ἀντὶ τριακοσίων δηναρίων καὶ παραπάνω καὶ νὰ δοθῇ (ὡς χρηματικὴ ἀξία) στοὺς πτωχούς». Καὶ τὴν ἐπέπλητταν αὐστηρά.

Διότι μποροῦσε τὸ μύρον αὐτὸ νὰ πωληθῇ παραπάνω ἀπὸ τριακόσια δηνάρια καὶ τὸ ἀντίτιμόν του νὰ δοθῇ εἰς τοὺς πτωχούς. Καὶ τὴν ἐμάλωναν.

Διότι ἠμποροῦσε τοῦτο τὸ μύρον νὰ πωληθῇ περισσότερο ἀπὸ τριακόσια δηνάρια καὶ νὰ δοθοῦν τὰ χρήματα αὐτὰ εἰς τοὺς πτωχούς»· Καὶ ἐπέπλητταν τὴν γυναῖκα.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· «Ἀφῆστε την. Γιατί τὴν ἐνοχλεῖτε; (Δὲν πρέπει νὰ τὴν ἐνοχλῆτε). Διότι καλὴ πρᾶξι ἔκανε σ’ ἐμένα.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως εἶπεν· Ἀφήσατέ την. Διατί τὴν ἐνοχλεῖτε; Μὴ τὴν στενοχωρῆτε, διότι καλὸν καὶ ἀξιέπαινον ἔργον ἔκαμεν εἰς ἐμέ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· «ἀφήσατέ την· διατί τὴν ἐνοχλεῖτε καὶ τὴν στενοχωρεῖτε; Αὐτὴ καλὸν καὶ ἀξιέπαινον ἔργον ἔκαμε εἰς ἐμέ.

Τοὺς πτωχοὺς βεβαίως πάντοτε θὰ ἔχετε μαζί σας, καί, ὅταν θὰ θέλετε, θὰ δύνασθε νὰ τοὺς εὐεργετήσετε. Ἐμένα ὅμως δὲν θὰ ἔχετε πάντοτε.

Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζί σας, καὶ ὅταν θέλετε ἠμπορεῖτε νὰ τοὺς εὐεργετήσετε. Ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε μαζί σας.

Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε κοντά σας καὶ ὅταν θέλετε, ἠμπορεῖτε νὰ τοὺς εὐεργετήσετε. Ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας.

Αὐτὸ ποὺ θέλησε αὐτὴ (ποὺ ἦταν στὴν πρόθεσί της, ποὺ αἰσθάνθηκε μέσα της) ἔκανε. Ἄλειψε προκαταβολικὰ τὸ σῶμα μου μὲ μύρο, γιὰ νὰ τὸ ἑτοιμάσῃ γιὰ τὸν ἐνταφιασμό.

Ἐκεῖνο ποὺ εἶχεν ἡ γυναῖκα αὐτὴ καὶ ἐξηρτᾶτο ἀπὸ αὐτὴν νὰ κάμῃ δι’ ἐμέ, τὸ ἔκαμεν. Ἐπρόλαβε νὰ ἀλείψῃ μὲ μῦρον τὸ σῶμα μου διὰ νὰ τὸ ἑτοιμάσῃ πρὸς ταφήν. Χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνῃ ἡ γυναῖκα αὐτή, ἀποδίδει εἰς ἐμέ, ἐνῷ ἀκόμη ζῶ, τὰς τιμὰς τῆς ταφῆς μου, ποὺ θὰ γίνῃ μετ’ ὀλίγας ἡμέρας.

Αὐτὴ δὲ ἡ γυναῖκα ἐκεῖνο ποὺ εἶχε καὶ ἠμποροῦσε νὰ κάμῃ δι’ ἐμέ, τὸ ἔκαμε. Ἐπρόλαβε νὰ ἀλείψῃ τὸ σῶμα μου μὲ μύρον, διὰ νὰ τὸ προετοιμάσῃ πρὸς ἐνταφιασμόν. Καὶ τοῦτο χωρὶς ἡ ἰδία νὰ τὸ ἐννοήσει.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅπου θὰ κηρυχθῇ αὐτὸ τὸ εὐαγγέλιο σ’ ὅλο τὸν κόσμο, θ’ ἀναφέρεται καὶ αὐτὸ ποὺ ἔκανε αὐτή, γιὰ νὰ διαιωνίζεται ἡ μνήμη της».

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, εἰς ὅποιο μέρος ὁλοκλήρου τοῦ κόσμου κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον αὐτό, θὰ διαλαληθῇ καὶ αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν αὐτή, διὰ νὰ διατηρῆται ἀλησμόνητος ἡ μνήμη τῆς γυναικὸς αὐτῆς, ἡ ὁποία μὲ τόσην ἀφοσίωσιν καὶ μὲ τόσην θυσίαν ἐξεδήλωσε τὴν πρὸς ἐμὲ ἀγάπην της.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὅπου ἐὰν κηρυχθῇ, εἰς ὅλον τὸν κόσμον, τοῦτο τὸ Εὐαγγέλιον, θὰ διαλαληθῇ συγχρόνως καὶ αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν αὐτή, διὰ νὰ μένῃ ἀλησμόνητη ἡ ἀνάμνησίς της πρὸς δόξαν καὶ τιμήν της».

Ὁ δὲ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, πῆγε στοὺς ἀρχιερεῖς, γιὰ νὰ τὸν παραδώσῃ σ’ αὐτούς.

Καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἐπῆγεν εἱς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἐπρότεινε νὰ τοὺς τὸν παραδώσῃ.

Καὶ ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, γεμᾶτος ἀγανάκτησιν, ἐπῆγε κατ’ εὐθεῖαν πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς ἐπρότεινε νὰ παραδώσῃ εἰς αὐτοὺς τὸν Χριστόν.

Καὶ αὐτοί, ὅταν ἄκουσαν, χάρηκαν, καὶ τοῦ ὑποσχέθηκαν νὰ τοῦ δώσουν ἀργύρια. Καὶ αὐτὸς ζητοῦσε εὐκαιρία νὰ τὸν παραδώσῃ.

Αὐτοὶ δέ, ὅταν ἤκουσαν τὴν πρότασιν αὐτήν, ἐχάρησαν, διότι τὸ φονικὸν σχέδιον τους θὰ ἐξετελεῖτο ἀθόρυβα καὶ μὲ κάθε ἀσφάλειαν. Καὶ τοῦ ὑπεσχέθησαν νὰ τοῦ δώσουν χρήματα. Καὶ ἐζήτει νὰ εὕρῃ τρόπον νὰ τοὺς τὸν παραδώσῃ εἰς κατάλληλον καιρόν, ὥστε νὰ προληφθῇ κάθε λαϊκὴ ἐξέγερσις.

Αὐτοὶ δὲ ὅταν ἤκουσαν τὴν πρότασιν ἐχάρησαν (διότι ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα θὰ ἐπρόδιδε τὸν Διδάσκαλον καὶ διότι θὰ τὸν ἔπιαναν χωρὶς θόρυβον). Ὕπεσχέθησαν δὲ νὰ τοῦ δώσουν χρήματα. Καὶ ἐζητοῦσε ὁ Ἰούδας, πῶς εἰς πρώτην εὐκαιρίαν καὶ χωρὶς θόρυβον νὰ τὸν παραδώσῃ εἰς χέρια των.

Κατὰ τὴν πρώτη δὲ ἡμέρα τῶν Ἀζύμων, ὅταν ἔσφαζαν τὸν πασχαλινὸ ἀμνό, τοῦ λέγουν οἱ μαθηταί του· «Ποῦ θέλεις νὰ πᾶμε καὶ νὰ ἑτοιμάσωμε γιὰ νὰ φάγῃς τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο;»

Καὶ κατὰ τὴν πρώτην ἀπὸ τὰς ἑπτὰ ἡμέρας, ποὺ διήρκει ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων, τὴν ἡμέραν ποὺ ἔσφαζαν οἱ Ἰουδαῖοι τὸν πασχάλιον ἀμνόν, λέγουν εἱς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· Ποὺ θέλεις νὰ ὑπάγωμεν καὶ νὰ ἑτοιμάσωμεν διὰ νὰ φάγῃς τὸ πάσχα;

Καὶ κατὰ τὴν πρώτην ἡμέραν, παραμονὴν τοῦ πάσχα, ποὺ ἐλέγετο ἡμέρα τῶν ἀζύμων (διότι κατ’ αὐτὴν ἑτοίμαζαν οἱ Ἑβραῖοι τὰ ἄζυμα διὰ τὸ πάσχα, ἔσφαζαν δὲ καὶ τὸν πασχάλιον ἀμνόν) εἶπον οἱ μαθηταὶ εἰς τὸν Κύριον· «ποῦ θέλεις νὰ πᾶμε νὰ ἑτοιμάσωμεν, διὰ νὰ φάγῃς τὸ πάσχα;»

Τότε ἀποστέλλει δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του λέγοντας σ’ αὐτούς· «Πηγαίνετε στὴν πόλι, καὶ θὰ σᾶς συναντήσῃ ἄνθρωπος ποὺ θὰ φέρῃ μιὰ στάμνα μὲ νερό. Ἀκολουθῆστε τον,

Καὶ ἀποστέλλει δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Πηγαίνετε εἱς τὴν πόλιν καὶ θὰ σᾶς συναντήσῃ ἄνθρωπος, ποὺ θὰ κρατῇ μίαν στάμναν νερό. Ἀκολουθήσατέ τον.

Καὶ ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς εἶπε· «πηγαίνετε εἰς τὴν ἀπέναντι πόλιν καὶ θὰ σᾶς συναντήσῃ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ θὰ κρατῇ μία πήλινη στάμνα μὲ νερό· ἀκολουθῆστε τον.

καί, ὅπου μπῇ, νὰ εἰπῆτε στὸν οἰκοδεσπότη· “Ὁ Διδάσκαλος ρωτάει· Ποῦ εἶναι τὸ δωμάτιο γιὰ μένα, ὅπου θὰ φάγω μὲ τοὺς μαθητάς μου τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο;”».

Καὶ εἰς ὅποιο σπίτι ἔμβῃ, εἴπατε εἰς τὸν οἰκοδεσπότῃ ὁ διδάσκαλος λέγει· Ποὺ εἶναι ἡ καθορισμένη δι’ ἐμὲ αἴθουσα τοῦ φαγητοῦ, ὅπου θὰ φάγω τὸ πάσχα μὲ τοὺς μαθητάς μου;

Καὶ εἰς ὅποιο σπίτι εἰσέλθῃ, πέστε εἰς τὸν νοικοκύρην, ὅτι ὁ διδάσκαλος λέγει· ποῦ εἶναι τὸ κατάλυμά μου, ὅπου θὰ φάγω τὸ πάσχα μὲ τοὺς μαθητάς μου;

Καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγειο στρωμένο, ὥστε νὰ εἶναι ἕτοιμο (γιὰ τὴν παράθεσι τοῦ δείπνου). Ἐκεῖ νὰ ἑτοιμάσετε γιὰ μᾶς».

Καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγειον, δηλαδὴ πάνω διαμέρισμα τοῦ σπιτιοῦ, μὲ καθίσματα καὶ τραπέζια στρωμένα, καθ’ ὅλα ἕτοιμον. Ἐκεῖ ἑτοιμάσατέ μας τὸ πάσχα.

Καὶ αὐτὸς θὰ σᾶς δείξῃ ἕνα μεγάλο ἀνώγαιον μὲ τὰ καθίσματα καὶ τὸ τραπέζι στρωμένο, ἕτοιμον καθ’ ὅλα. Ἐκεῖ ἑτοιμάσατέ μας διὰ τὸ πάσχα».

Ἀναχώρησαν δὲ οἱ μαθηταί του καὶ πῆγαν στὴν πόλι καὶ τὰ βρῆκαν ὅπως τοὺς εἶπε, καὶ ἑτοίμασαν τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο.

Καὶ ἐβγῆκαν οἱ μαθηταί του καὶ ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν εὗρον, καθὼς τοὺς εἶπεν ὁ διδάσκαλος, καὶ ἑτοίμασαν τὸ δεῖπνον, εἰς τὸ ὁποῖον θὰ ἐγίνετο τὸ ἀληθινὸν Πάσχα τῆς Εὐχαριστίας.

Καὶ ἐβγῆκαν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ, ἦλθαν εἰς τὴν πόλιν καὶ εὐρῆκαν ὅπως τοὺς εἶχε πῇ ὁ Χριστὸς καὶ ἑτοίμασαν τὸ πάσχα (τὸ νέον δηλαδὴ χριστιανικὸν πάσχα τῆς θείας Εὐχαριστίας).

Καὶ ὅταν βράδυασε, ἔρχεται μὲ τοὺς δώδεκα.

Καὶ ὅταν ἔγινε βράδυ, ἦλθεν ἐκεῖ μὲ τοὺς δώδεκα μαθητάς.

Καὶ ὅταν ἐβράδυασε, ἦλθε ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς δώδεκα μαθητάς.

Καὶ τὴν ὥρα, ποὺ ἦταν στὸ τραπέζι καὶ ἔτρωγαν, ὁ Ἰησοῦς εἶπε· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ προδώσῃ, ἕνας ποὺ τρώγει μαζί μου».

Καὶ τὴν ὥραν ποὺ ἦσαν γερμένοι εἰς τὸ τραπέζι καὶ ἔτρωγαν, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ εἰς τοὺς σταυρωτάς μου, ὁ ὁποῖος τώρα τρώγει μαζί μου.

Καὶ τὴν ὥραν ποὺ εἶχαν ξαπλώσει κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι καὶ ἔτρωγαν, εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· «ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ· ἕνας, ὁ ὁποῖος τρώγει τώρα μαζῆ μου».

Ἐκεῖνοι δὲ ἄρχισαν νὰ λυποῦνται καὶ νὰ τοῦ λέγουν ὁ ἕνας μετὰ τὸν ἄλλο· «Μήπως εἶμαι ἐγώ;». Καὶ ὁ ἄλλος· «Μήπως εἶμαι ἐγώ;».

Αὐτοὶ δὲ ἤρχισαν νὰ λυποῦνται καὶ νὰ τοῦ λέγουν ἕνας ἕνας χωριστά· Μήπως εἶμαι ἐγώ; Καὶ ὁ ἄλλος· Μήπως εἶμαι ἐγώ;

Ἐκεῖνοι δὲ ἤρχισαν νὰ λυποῦνται καὶ νὰ τὸν ἐρωτοῦν ὁ ἕνας ὕστερα ἀπὸ τὸν ἄλλον· «μήπως εἶμαι ἐγώ;» καὶ ἄλλος· «μήπως εἶμαι ἐγώ;» (Κανεὶς ἀπὸ τοὺς ἕνδεκα οὔτε διενοήθη ποτὲ τέτοιο ἐπαίσχυντο ἔργον. Ἐν τούτοις ἐπειδὴ εἶχον πίστιν μὲν εἰς τὰ λόγια τοῦ Διδασκάλου, γνῶσιν δὲ καὶ τῆς ἰδικῆς των ἀδυναμίας ὡς ἀνθρώπων, ἐρωτοῦν τὸν Κύριον).

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, αὐτὸς ποὺ βουτάει τὸ ψωμί του μαζί μου στὴν πιατέλα.

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπεν· Ἕνας ἀπὸ σᾶς τοὺς δώδεκα, ὁ ὁποῖος τώρα συντρώγει μαζί μου καὶ βουτᾷ τὸ ψωμί του μαζί μου μέσα εἰς τὸν ζωμὸν τῆς πιατέλλας, αὐτὸς θὰ μὲ παραδώσῃ.

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «εἶναι ἔνας ἀπὸ σᾶς τοὺς δώδεκα, αὐτὸς ὁ ὁποῖος βουτᾷ τὸ ψωμὶ του μαζῆ μὲ ἐμὲ εἰς τὸ πιάτο καὶ τρώγει.

Ὁ Υἱὸς βεβαίως τοῦ ἀνθρώπου βαδίζει πρὸς τὸ θάνατο, καθὼς εἶναι γι’ αὐτὸν γραμμένο. Ἀλλ’ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, ποὺ θὰ προδώσῃ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου. Συνέφερε σ’ αὐτὸν νὰ μὴν εἶχε γεννηθῇ».

Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, φεύγει ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ πηγαίνει πρὸς τὸν Πατέρα του, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας, ποὺ ἔχουν γραφῆ περὶ αὐτοῦ· ἀλλοίμο ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, ποὺ γίνεται ὄργανον διὰ να παραδοθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἰς τοὺς σταυρωτάς του. Ἦτο συμφερώτερον δι’ αὐτὸν νὰ μὴ εἶχε γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου προχωρεῖ πρὸς τὸν λυτρωτικὸν θάνατον σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας, ποὺ ἔχουν γραφῆ δι’ αὐτόν. Ἀλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τοὺς σταυρωτάς του. Προτιμότερον θὰ ἦτο δι’ αὐτὸν νὰ μὴ εἶχε γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος».

Καὶ ἐνῷ ἔτρωγαν, ὁ Ἰησοῦς πῆρε ἄρτο, εὐλόγησε καὶ ἔκοψε κομμάτια καὶ τοὺς ἔδωσε λέγοντας· «Λάβετε, φάγετε· αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου».

Καὶ ἐνῷ αὐτοὶ ἔτρωγον, ἐπῆρεν ὁ Ἰησοῦς ἄρτον καὶ ηὐχαρίστησε τὸν ἐπουράνιον Πατέρα, τὸν ἔκοψε εἰς τεμάχια καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· Λάβετε, φάγετε· αὐτό, ποὺ σᾶς δίνῳ, εἶναι τὸ σῶμα μου.

Καὶ ἐνῶ αὐτοὶ ἔτρωγαν ἐπῆρε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον, ἐδοξολόγησε τὸν οὐράνιον Πατέρα, ἔκοψε τὸν ἄρτον εἰς τεμάχια, ἔδωκε εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· «λάβετε φάγετε· αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου».

Ἐπίσης πῆρε τὸ ποτήριο, ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχὴ καὶ τοὺς ἔδωσε, καὶ ἔπιαν ἀπ’ αὐτὸ ὅλοι.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ ποτήριον, ηὐχαρίστησε καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ ἔπιον ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ ποτήριον μὲ τὸν οἶνον εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ ἔπιον ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι.

Τοὺς εἶπε δέ· «Αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα μου, ποὺ ἐπικυρώνει τὴ νέα διαθήκη, ποὺ χύνεται γιὰ πολλούς (γιὰ ὅλους δηλαδή).

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Τοῦτο, ποὺ πίνετε, εἶναι τὸ αἷμα μου, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυροῦται ἡ νέα Διαθήκη καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται πρὸς σωτηρίαν πολλῶν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· «τοῦτο εἶναι τὸ αἷμα μου, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυρώνεται ἡ νέα διαθήκη, καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται διὰ τὴν σωτηρίαν πολλῶν.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ πιῶ πλέον ἀπὸ τὸ προϊὸν τοῦ κλήματος ἕως τὴν ἡμέρα ἐκείνη (τὴν αἰώνια ἡμέρα), ποὺ θὰ τὸ πίνω καινούργιο στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ».

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ πίω πλέον ἀπὸ τὸ προϊὸν καὶ γένημα τῆς ἀμπέλου, μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν εὐφραινόμενος θὰ τὸ πίνω καινούργιον καὶ πολὺ πιὸ χαρμόσυνον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ὁ μυστικὸς οὗτος δεῖπνος δηλαδὴ εἶναι πρόγευμα τῆς τελείας κοινωνίας καὶ ἑνώσεώς μας, ποὺ θὰ πραγματοποιηθῇ ἐν ἀτελευτήτῳ χαρᾷ εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν τοῦ Θεοῦ.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν θὰ πίω πλέον ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ τῆς ἀμπέλου, μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν θὰ τὸ πίνω νέον καὶ ἀσύγκριτα πιὸ χαρμόσυνον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ».

Ἀφοῦ δὲ ἔψαλαν, βγῆκαν γιὰ νὰ πᾶνε στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.

Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.

Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνους, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν.

Καὶ τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ὅλοι θὰ κλονισθῆτε ἀπέναντί μου αὐτὴ τὴ νύκτα, γι’ αὐτὸ εἶναι γραμμένο· Θὰ κτυπήσω τὸν ποιμένα, καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα.

Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ὅλοι θὰ κλονισθῆτε εἰς τὴν πίστιν σας πρὸς ἐμὲ κατὰ τὴν νύκτα ταύτην. Διότι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην Ζαχαρίαν· θὰ ἐπιτρέψω ἐγὼ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ νὰ κτυπηθῇ καὶ νὰ θανατωθὴ ὁ ποιμήν, ἤτοι ὁ Χριστός, καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα τοῦ κοπαδιοῦ, τουτέστιν οἱ μαθηταί του.

Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς ὅτι «ὅλοι σας ἐξ αἰτίας τῶν τραγικῶν γεγονότων κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν θὰ κλονισθῆτε εἰς τὴν πρὸς ἐμὲ πίστιν σας. Διότι ἔχει γραφῆ ἀπὸ τὸν προφήτην· Ἐγὼ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ θὰ ἐπιτρέψω νὰ κτυπηθῇ ὁ ποιμὴν καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα.

Μετὰ δὲ τὴν ἀνάστασί μου θὰ σᾶς περιμένω καὶ θὰ συναντηθοῦμε στὴ Γαλιλαία» [Σημ.: Πρόκειται γιὰ τὴ μικρὴ Γαλιλαία, ἕνα τόπο στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου συγκεντρώνονταν Γαλιλαῖοι, ποὺ πήγαιναν στὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς προσκυνηταί].

Ὅταν ὅμως ἀναστηθῶ, θὰ σᾶς προλάβω εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ὅπου θὰ ὑπάγω προτήτερα ἀπὸ σᾶς καὶ θὰ σᾶς περιμένω.

Ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀνάστασίν μου θὰ προπορευθῶ καὶ θὰ σᾶς περιμένω εἰς τὴν Γαλιλαίαν».

Τότε ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε· «Καὶ ἂν ὅλοι κλονισθοῦν, ἐγὼ ὅμως ὄχι».

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος τοῦ εἶπε· Καὶ ἐὰν ὅλοι κλονισθοῦν εἰς τὴν πρὸς σὲ πίστιν, ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ σκανδαλισθῶ.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπε εἰς αὐτόν· «καὶ ἐὰν ὅλοι κλονισθοῦν εἰς τὴν πίστιν, ἐγὼ ὅμως δὲν θὰ κλονισθῶ».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τοῦ λέγει· Ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ὅτι ἐσὺ σήμερα, αὐτὴ τὴ νύκτα, προτοῦ νὰ λαλήσῃ ὁ πετεινὸς δύο φορές, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές».

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ὅτι σὺ ποὺ τώρα λέγεις αὐτά, σήμερον, κατὰ τὴν νύκτα αὐτήν, προτοῦ νὰ λαλήσῃ δύο φορὰς ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φοράς.

Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι σὺ σήμερα, αὐτὴν ἐδῶ τὴν νύκτα πρίν, ἢ ὁ πετεινὸς λαλήσῃ δύο φορές, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀκόμη ἐντονώτερα ἔλεγε· «Καὶ ἂν χρειασθῇ νὰ πεθάνω μαζί σου, δὲν θὰ σὲ ἀπαρνηθῶ». Τὸ ἴδιο εἶπαν καὶ ὅλοι.

Αὐτὸς δὲ ἐπέμενε πολὺ περισσότερον καὶ ἔλεγεν· Ἐὰν χρειασθῇ νὰ ἀποθάνω καὶ ἐγὼ μαζί σου, κατ’ οὐδένα λόγον θὰ σὲ ἀρνηθῶ. Τὰ ἴδια δὲ ἔλεγαν καὶ ὅλοι οἱ μαθηταί.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος μὲ τὸ παραπάνω ἐπέμενε νὰ λέγῃ καὶ νὰ ξαναλέγῃ· «ἐὰν χρειασθῇ νὰ ἀποθάνω καὶ ἐγὼ μαζῆ μὲ σέ, δὲν θὰ ἀρνηθῶ». Τὰ ἴδια ἔλεγαν καὶ ὅλοι οἱ μαθηταί.

Ἔρχονται δὲ σ’ ἕνα τόπο, ποὺ ὀνομάζεται Γεθσημανῆ, καὶ λέγει στοὺς μαθητάς του· «Καθήσετε ἐδῶ, ἕως ὅτου προσευχηθῶ».

Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιο περιφραγμένον ἀγρόκτημα, ποὺ ἐλέγετο Γεθσημανῆ, καὶ λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· καθήσατε ἐδῶ, ἕως ὅτου προσευχηθῶ.

Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιαν περιοχήν, ποὺ ὠνομάζετο Γεσθημανῆ, καὶ λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του, καθήσατε ἐδῶ, ἕως ὅτου προσευχηθῶ.

Καὶ παίρνει μαζί του τὸν Πέτρο, τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, καὶ ἄρχισε νὰ συνταράσσεται καὶ ν’ ἀγωνιᾷ.

Καὶ παίρνει μαζί του τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ ἤρχισε νὰ καταλαμβάνεται ἀπὸ μεγάλην λύπην καὶ ἔκπληξιν διὰ τὸ σκληρὸν πάθημα, ποὺ τοῦ ἑτοιμάζαν μὲ πρωτοφανὲς μῖσος αὐτοί, τοὺς ὁποίους αὐτὸς τόσον ἠγάπησε, καὶ νὰ αἰσθάνεται βάρος μεγάλο ἡ καρδία του.

Καὶ παίρνει μαζῆ του τὸν Πέτρον, τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ ἤρχισε νὰ καταλαμβάνεται ἀπὸ κατάπληξιν καὶ μεγάλην ὀδύνην καὶ νὰ αἰσθάνεται μεγάλη ψυχικὴν στενοχωρίαν.

Καὶ τοὺς λέγει· «Τόσο λυπημένη εἶναι ἡ ψυχή μου, ποὺ κοντεύω ἀπὸ τὴ λύπη νὰ πεθάνω. Μείνετε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνεῖτε».

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Εἶναι καταλυπημένη ἡ ψυχή μου μέχρι σημείου, ποὺ νὰ κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω. Μείνατε ἔδω καὶ ἀγρυπνεῖτε.

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «ἡ ψυχή μου εἶναι πλημμηρισμένη ἀπὸ λύπην, ὥστε κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω ἀπὸ αὐτήν. Μείνατε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνεῖτε».

Καὶ ἀφοῦ προχώρησε λίγο, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὴ γῆ καὶ προσευχόταν, γιὰ νὰ φύγῃ ἀπ’ αὐτόν, ἐὰν εἶναι δυνατόν, ἡ ὥρα (τῶν παθῶν καὶ τοῦ θανάτου).

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησεν ὀλίγον ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ προσηύχετο, ἐὰν εἶναι δυνατόν, χωρὶς νὰ ματαιωθῇ τὸ περὶ σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων σχέδιον τοῦ Θεοῦ, νὰ περάσῃ μακρὰν ἀπὸ αὐτὸν ἡ ὥρα τῶν παθῶν καὶ τοῦ θανάτου.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησε ὀλίγον ἔπεσε πρηνής, μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ εἰς τὴν γῆν καὶ προσηύχετο νὰ περάσῃ ἀπὸ αὐτὸν ἡ σκληρὰ ὥρα τῶν παθῶν, ἐὰν τοῦτο ἦτο δυνατόν, χωρὶς νὰ ματαιωθῇ τὸ θεῖον σχέδιον τῆς σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων.

Ἔλεγε δέ· «Ἀββᾶ, Πατέρα, ὅλα εἶναι δυνατὰ σὲ σένα. Ἀπομάκρυνε ἀπὸ μένα αὐτὸ τὸ ποτήρι (τὸ πικρὸ ποτήρι τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου). Ἀλλ’ (ἂς γίνῃ) ὄχι ὅ,τι θέλω ἐγώ, ἀλλ’ ὅ,τι θέλεις ἐσύ».

Καὶ ἔλεγεν· Ἀββᾶ, Πατέρα μου, ὅλα σοῦ εἶναι δυνατά· ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ τὸ ποτήριον αὐτὸ τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου. Ἀλλ’ ὄχι ἐκεῖνο ποὺ θέλω ἐγώ, ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ θέλεις σύ, αὐτὸ νὰ γίνῃ.

Καὶ ἔλεγε· «Πάτερ, Πάτερ μου, ὅλα εἶναι δυνατὰ εἰς σέ, ἀπομάκρυνε ἀπὸ ἐμὲ τὸ ποτήριον τοῦτο. Ὅμως ἂς γίνῃ ὄχι ἐκεῖνο ποὺ θέλω ἐγώ, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ θέλεις σύ».

Ἔρχεται δὲ καὶ τοὺς βρίσκει νὰ κοιμῶνται, καὶ λέγει στὸν Πέτρο· «Σίμων, κοιμᾶσαι; Δὲν μπορέσατε ν’ ἀγρυπνήσετε μία ὥρα;

Καὶ ἔρχεται καὶ τοὺς εὑρίσκει νὰ κοιμῶνται καὶ λέγει εἰς τὸν Πέτρον· Σίμων, σὺ ποὺ πρὸ ὀλίγου ἔδιδες εἰς ἐμὲ τόσας ὑποσχέσεις, κοιμᾶσαι; δὲν ἠμπορέσατε οὔτε μίαν ὥραν να μείνετε ἄγρυπνοι;

Καὶ ἔρχεται καὶ εὑρίσκει τοὺς μαθητὰς νὰ κοιμῶνται καὶ λέγει εἰς τὸν Πέτρον· «Σίμων κοιμᾶσαι; Δὲν ἠμπορέσατε νὰ ἀγρυπνήσετε μίαν ὥραν;

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ μὴν ὑποκύψετε σὲ πειρασμό. Τὸ πνεῦμα βεβαίως εἶναι πρόθυμο, ἀλλ’ ἡ σάρκα εἶναι ἀδύνατη».

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ καταληφθῆτε καὶ κυριευθῆτε ἀπὸ πειρασμόν, ποὺ θὰ κλονίσῃ τὴν πίστιν σας. Τὸ μὲν βάθος τῆς ψυχῆς σας εἶναι πρόθυμον νὰ ὑπακούῃ εἰς τὸ καθῆκον, τὸ σαρκικὸν φρόνημα ὅμως κάμνει τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ἀδύνατον καὶ παρασύρει τὸν ἄνθρωπον παρὰ τὴν ἀγαθὴν διάθεσίν του εἰς τὸ κακόν.

Ἀγρυπνεῖτε, προσέχετε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν· τὸ μὲν πνεῦμα εἶναι πρόθυμον νὰ ὑποτάσσεται εἰς τὸ θεῖον θέλημα, ἀλλὰ ἡ σάρξ, ἡ ἀνθρωπίνη φύσις, εἶναι ἀσθενής».

Καὶ πάλι πῆγε καὶ προσευχήθηκε καὶ εἶπε τὸν ἴδιο λόγο.

Καὶ πάλιν, ἀφοῦ ἔφυγεν ἀπὸ αὐτούς, προσηυχήθη καὶ εἶπε τὸν αὐτὸν λόγον.

Καὶ πάλιν ἀφοῦ ἀπεμακρύνθη ὀλίγον, προσηυχήθη καὶ εἶπε τὸν ἴδιον λόγον.

Καὶ ὅταν ἐπέστρεψε, τοὺς βρῆκε πάλι νὰ κοιμῶνται. Διότι τὰ μάτια τους ἦταν πολὺ βαρειὰ ἀπὸ τὸ νυσταγμό. Καὶ δὲν ἤξεραν τί νὰ τοῦ εἰποῦν γιὰ νὰ δικαιολογηθοῦν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέστρεψε, τοὺς ηὗρε πάλιν νὰ κοιμῶνται· διότι τὰ μάτια τους ἦσαν βαρειὰ ἀπὸ τὸν νυσταγμόν, καὶ δὲν ἤξευραν, τί νὰ τοῦ ἀποκριθοῦν.

Καὶ ἐπιστρέψας εὑρῆκε αὐτοὺς πάλιν νὰ κοιμῶνται, διότι τὰ μάτια των κατεβαρύνοντο καὶ ἔκλειαν ἀπὸ νύσταν καὶ δὲν ἐγνώριζαν, τί νὰ τοῦ ἀποκριθοῦν.

Ἔρχεται δὲ γιὰ τρίτη φορὰ καὶ τοὺς λέγει· «Κοιμᾶσθε ἀκόμη καὶ ἀναπαύεσθε! Ἀρκετό. Ἦλθεν ἡ ὥρα. Ἰδού, ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται στὰ χέρια τῶν ἀσεβῶν.

Καὶ ἔρχεται διὰ τρίτην φορὰν καὶ τοὺς λέγει· Περίεργον! Ὕστερα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ σᾶς εἶπα, κοιμᾶσθε ἀκόμη καὶ ἀναπαύεσθε! Ἀρκεῖ πλέον ὁ ὕπνος. Ἦλθεν ἡ ὥρα· ἰδοὺ παραδίδεται ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἰς τὰς χεῖρας τῶν ἁμαρτωλῶν.

Καὶ ἔρχεται τρίτη φορὰν καὶ τοὺς λέγει· «κοιμᾶσθε λοιπὸν καὶ ἀναπαύεσθε! Ἀρκεῖ πλέον ὁ ὕπνος· ἦλθεν ἡ ὥρα· ἰδοὺ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς τὰ χέρια τῶν ἁμαρτωλῶν.

Σηκωθῆτε, ἂς προχωρήσωμε. Ἰδού, πλησίασε αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ παραδώσῃ».

Σηκωθῆτε, ἂς ὑπάγωμεν πρὸς συνάντησίν των. Ἰδοὺ, ἐπλησίασεν αὐτός, ποὺ μὲ παραδίδει εἰς τοὺς σταυρωτάς μου.

Σηκωθῆτε, πηγαίνομεν· ἰδοὺ ἐπλησίασε αὐτὸς ποὺ μὲ παραδίδει».

Καὶ ἀμέσως, ἐνῷ ἀκόμη μιλοῦσε, καταφθάνει ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, καὶ μαζί του ὄχλος πολὺς μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα, ποὺ τοὺς εἶχαν στείλει οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Καὶ ἀμέσως, ἐνῷ ὁ Ἰησοῦς ὡμίλει ἀκόμη, ἦλθεν ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ποὺ ἦτο ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, καὶ μαζὶ μὲ αὐτὸν ἦλθεν ὄχλος πολὺς μὲ μαχαίρας καὶ μὲ ρόπαλα ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ τοὺς προεστούς.

Καὶ ἀμέσως, ἐνῶ ὁ Κύριος ὠμιλοῦσε, φθάνει ὁ Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, καὶ μαζῆ του ὄχλος πολὺς μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα, σταλμένοι ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους.

Ὁ δὲ προδότης του εἶχε δώσει σ’ αὐτοὺς (ἀναγνωριστικὸ) σημεῖο λέγοντας· «Ὅποιον θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι. Συλλάβετέ τον καὶ μεταφέρετέ τον μὲ ἀσφάλεια».

Εἶχε δώσει δὲ αὐτός, ποὺ τὸν παρέδιδεν εἰς τοὺς ἐχθρούς του, συμφωνημένον σημεῖον εἰς αὐτοὺς λέγων· Ἐκεῖνον ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς· συλλάβετε τὸν καὶ μεταφέρατέ τον μὲ ἀσφάλειαν.

Εἶχε δώσει εἰς αὐτοὺς ἐκ τῶν προτέρων ὁ Ἰούδας ἕνα σύνθημα λέγων· «ἐκεῖνος ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι· πιᾶστε τον καὶ μεταφέρατέ τον ἀσφαλῶς».

Καὶ ἀφοῦ ἦλθε (ὁ προδότης), ἀμέσως τὸν πλησίασε καὶ λέγει· «Χαῖρε, διδάσκαλε!». Καὶ τὸν καταφίλησε.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν ἐκεῖ ὁ Ἰούδας, ἀμέσως τὸν ἐπλησίασε καὶ εἶπε· Χαῖρε, διδάσκαλε, καὶ μὲ ὑποκρισίαν τὸν ἐφίλησε θερμά.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν ἐκεῖ ὁ Ἰούδας, ἀμέσως ἐπλησίασε τὸν Κύριον καὶ τοῦ εἶπε· «χαῖρε διδάσκαλε», καὶ ἐφίλησε καὶ ξαναφίλησε αὐτὸν μὲ ὑποκριτικὴν στοργήν.

Αὐτοὶ τότε ἅπλωσαν ἐπάνω του τὰ χέρια τους καὶ τὸν συνέλαβαν.

Αὐτοὶ δὲ ἔβαλαν ἐπάνω του χέρι καὶ τὸν συνέλαβον.

Ἐκεῖνοι δὲ ἄπλωσαν ἐπάνω του τὰ χέρια των καὶ τὸν ἔπιασαν.

Κάποιος δὲ ἀπὸ τοὺς παρισταμένους τράβηξε τὸ μαχαίρι καὶ κτύπησε τὸ δοῦλο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἀπέκοψε τὸ αὐτί.

Ἕνας δὲ κάποιος ἀπὸ αὐτούς, ποὺ παρέστεκαν, ἀφοῦ ἐτράβηξε τὴν μάχαιραν, ἐκτύπησε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ αὐτί.

Κάποιος δὲ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ κοντά, ἐτράβηξε τὴν μάχαιραν, ἐκτύπησε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ αὐτί.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς μίλησε καὶ τοὺς εἶπε· «Καθὼς ἐναντίον λῃστοῦ βγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ μὲ ρόπαλα νὰ μὲ συλλάβετε.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἔλαβε τὸν λόγον καὶ τοὺς εἶπε· Σὰν νὰ ἐπρόκειτο περὶ λῃστοῦ, ἐβγήκατε μὲ μαχαίρας καὶ μὲ ρόπαλα νὰ μὲ πιάσετε.

Ἔλαβε τότε ὁ Ἰησοῦς τὸν λόγον καὶ τοὺς εἶπε· «σὰν νὰ ἐπρόκειτο διὰ λῃστήν, ἐβγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα νὰ μὲ συλλάβετε;

Κάθε ἡμέρα ἤμουν μαζί σας καὶ δίδασκα στὸν ἱερὸ περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ δὲν μὲ συλλάβατε. Ἀλλ’ ἔτσι ἐκπληρώθηκαν οἱ (προφητικὲς) Γραφές».

Κάθε ἡμέραν ἤμην κοντά σας καὶ ἐδίδασκον μέσα εἰς τὸ ἱερόν, καὶ δὲν μὲ ἐπιάσατε. Ἀλλ’ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν διὰ νὰ πληρωθοῦν καὶ ἐπαληθεύσουν αἱ προφητικαὶ γραφαί, αἱ ὁποῖαι προλέγουν, ὅτι θὰ μὲ μετεχειρίζεσθε σὰν κακοποιόν.

Κάθε ἡμέραν ἤμουνα κοντά σας καὶ ἐδίδασκα εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ ναοῦ καὶ δὲν μὲ ἐπιάσατε. Ἀλλὰ ὅλα αὐτὰ ἔγιναν, διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅσα αἱ προφητεῖαι γράφουν».

Τότε ὅλοι (οἱ μαθηταὶ) τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἔφυγαν.

Καὶ οἱ μαθηταὶ τὸν ἀφῆκαν καὶ ἔφυγαν ὅλοι.

Καὶ οἱ μαθηταὶ τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἔφυγαν ὅλοι.

Καὶ κάποιος νέος τὸν ἀκολούθησε περιτυλιγμένος κατάσαρκα μὲ ἕνα σεντόνι. Καὶ τὸν ἔπιασαν οἱ (ἄλλοι) νέοι,

Καὶ κάποιος νέος ἠκολούθησεν αὐτὸν γυμνὸς τυλιγμένος μίαν σινδόνα. Καὶ τὸν ἔπιασαν οἱ ἐκ τοῦ ἀποσπάσματος νεώτεροι·

Καὶ κάποιος νέος τὸν ἠκολούθησε γυμνός, τυλιγμένος μ’ ἕνα σινδόνι. Καὶ τὸν ἔπιασαν οἱ νέοι ποὺ συμετεῖχαν εἰς τὸ ἀπόσμασμα.

ἀλλ’ ἐκεῖνος ἄφησε τὸ σεντόνι καὶ τοὺς ξέφυγε γυμνός.

ἐκεῖνος ὅμως ἀφῆκε τὴν σινδόνα εἰς τὰς χεῖρας των καὶ ἔφυγεν ἀπὸ αὐτοὺς γυμνός. Ἔτσι οὔτε αὐτὸς ἔμεινε μὲ τὸν Ἰησοῦν.

Ἐκεῖνος ὅμως ἀφῆκε τὸ σινδόνι εἰς τὰ χέρια των καὶ καθὼς ἦτο νύχτα ἔφυγε γυμνὸς ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτούς. (Καὶ ἔτσι ἔμεινε ἐντελῶς μόνος ὁ Κύριος, ἐγκαταλελειμμένος ἀπὸ τοὺς μαθητάς του καὶ ἀπὸ οἰανδήποτε ἄλλον, ποὺ θὰ ἔτρεφε κάποιαν συμπάθειαν πρὸς αὐτόν).

Καὶ ὡδήγησαν τὸν Ἰησοῦ στὸν ἀρχιερέα. Καὶ μαζεύονται καὶ συνεδριάζουν μαζί του ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς.

Καὶ ἔφεραν τὸν Ἰησοῦν πρὸς τὸν ἀρχιερέα καὶ ἐμαζεύθησαν διὰ νὰ συνεδριάσουν μὲ αὐτὸν ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς.

Καὶ ὡδήγησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸν ἀρχιερέα· καὶ μαζεύονται εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἀρχιερέως ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ οἱ γραμματεῖς.

Ὁ δὲ Πέτρος τὸν ἀκολούθησε ἀπὸ μακριὰ μέχρι μέσα στὴν αὐλὴ τοῦ μεγάρου τοῦ ἀρχιερέως. Καὶ καθόταν ἐκεῖ μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ὑπηρέτες καὶ ζεσταινόταν κοντὰ στὴ φωτιά.

Καὶ ὁ Πέτρος ἠκολούθησεν αὐτὸν ἀπὸ μακράν, ἕως ἐμβῆκε μέσα εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως. Καὶ ἐκάθητο μαζὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτας καὶ ἐθερμαίνετο πλησίον εἰς τὸ φῶς, ποὺ ἔρριπτεν ἡ φωτιά, ὥστε ἐφαίνετο καλὰ εἰς ὅλους, ποὺ ἐκάθηντο ἐκεῖ.

Καὶ ὁ Πέτρος ἠκολούθησεν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρὰν μέχρι τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως. Καὶ ἐκάθητο μαζῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτας καὶ ἐθερμαίνετο πλησίον εἰς τὸ φῶς, ποὺ ἔρριπτε ἡ φωτιά.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλο τὸ συνέδριο ζητοῦσαν μαρτυρία κατὰ τοῦ Ἰησοῦ γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν, ἀλλὰ δὲν ἔβρισκαν.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζήτουν μαρτυρίαν ἐνοχοποιητικὴν κατὰ τοῦ Ἰησοῦ διὰ νὰ τὸν θανατώσουν, καὶ δὲν εὕρισκον.

Οἱ ἀρχιερεῖς καὶ ὅλον τὸ συνέδριον ἐζητοῦσαν νὰ εὔρουν ἐνοχοποιητικὴν μαρτυρίαν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ τὸν θανατώσουν, καὶ δὲν εὔρισκαν.

Πολλοὶ δὲ ψευδομαρτυροῦσαν ἐναντίον του, ἀλλ’ οἱ μαρτυρίες τους δὲν συνέπιπταν.

Δὲν εὕρισκον δὲ ἐνοχοποιητικὴν μαρτυρίαν, διότι πολλοὶ μὲν κατέθεταν ψέματα ἐναντίον του, ἀλλ’ αἱ μαρτυρίαι δὲν ἦσαν σύμφωνοι μεταξύ των.

Διότι πολλοὶ παρουσιάσθησαν καὶ κατέθεσαν ἐναντίον του ψευδομαρτυρίας, ἀλλὰ δὲν ἦσαν αἱ καταθέσεις των σύμφωνοι μεταξύ των.

Ἔπειτα παρουσιάσθηκαν μερικοὶ καὶ ψευδομαρτυροῦσαν ἐναντίον του λέγοντας·

Καὶ μερικοὶ ἐσηκώθησαν καὶ ἐψευδομαρτυροῦσαν ἐναντίον του καὶ ἔλεγον·

Καὶ μερικοὶ προσῆλθαν καὶ ἐψευδομαρτυροῦσαν ἐναντίον αὐτοῦ λέγοντες

«Ἐμεῖς τὸν ἀκούσαμε νὰ λέγῃ· Ἐγὼ θὰ γκρεμίσω αὐτὸ τὸ ναὸ τὸν χειροποίητο καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ οἰκοδομήσω ἄλλον, ἀχειροποίητο».

ὅτι ἡμεῖς τὸν ἠκούσαμεν μὲ τὰ αὐτιά μας νὰ λέγῃ· Ὅτι ἐγὼ θὰ κρημνίσω τὸν ναὸν αὐτόν, ποὺ εἶναι κτισμένος ἀπὸ χέρια ἀνθρώπινα, καὶ μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ οἰκοδομήσω ἄλλον ναόν, ποὺ δὲν γίνεται ἀπὸ χέρια ἀνθρώπινα.

ὅτι «ἡμεῖς τὸν ἀκούσαμε νὰ λέγῃ· Ἐγὼ θὰ κρημνίσω τὸν ναὸν αὐτόν, τὸν κτισμένον ἀπὸ χέρια ἀνθρώπων, καὶ ἐντὸς τριῶν ἡμερῶν θὰ ἀνοικοδομήσω ἄλλον ἀχειροποίητον».

Ἀλλὰ (καίτοι κατέθεταν ἐπὶ τῇ βάσει λόγου τοῦ Ἰησοῦ) οὔτε ἔτσι συνέπιπταν στὴ μαρτυρία τους (διότι διέστρεφαν τὸ λόγο τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἔτσι στὴν ἐξέτασι κατ’ ἀντιπαράστασιν περιέπιπταν σὲ ἀντιφάσεις).

Ἀλλὰ καὶ ἔτσι ποὺ κατέθεταν, δὲν ἦτο σύμφωνος ἡ μαρτυρία των.

Ἀλλὰ οὔτε καὶ ἔτσι δὲν ἦτο σύμφωνος ἡ κατάθεσίς των.

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς σηκώθηκε ἐνώπιόν τους καὶ ρώτησε τὸν Ἰησοῦ λέγοντας· «Δὲν ἔχεις τίποτε νὰ εἰπῇς; Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ σὲ κατηγοροῦν αὐτοί;».

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ὁ ἀρχιερεὺς εἱς τὸ μέσον, ἠρώτησε τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπε· Δὲν ἀποκρίνεσαι τίποτε; Τί σὲ κατηγοροῦν αὐτοί;

Τότε ἐσηκώθηκε ὁ ἀρχιερεύς, ἐστάθη εἰς τὸ μέσον, καὶ ἐρωτοῦσε τὸν Ἰησοῦν λέγων· «δὲν ἀπαντᾷς τίποτε; Τί εἶναι αὐτά, ποῦ σὲ κατηγοροῦν αὐτοὶ ἐδῶ;»

Ἀλλ’ αὐτὸς σιωποῦσε, καὶ τίποτε δὲν ἀπάντησε. Πάλι ὁ ἀρχιερεὺς τὸν ρώτησε καὶ τοῦ εἶπε· «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Εὐλογητοῦ (τοῦ Θεοῦ);».

Αὐτὸς δὲ ἐσιώπα καὶ δὲν ἀπήντησε τίποτε. Πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς τὸν ἠρώτα καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς ἐκείνου, ποὺ μόνος πρέπει λατρευτικῶς νὰ εὐλογῆται καὶ νὰ ἀνυμνῆται;

Αὐτὸς δὲ ἐσιωποῦσε καὶ δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπάντησιν. Πάλιν ὁ ἀρχιερεὺς τὸν ἐρωτοῦσε καὶ τοῦ ἔλεγε· «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ εὐλογημένου καὶ δοξασμένου Θεοῦ;»

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε: «Ἐγὼ εἶμαι. Καὶ θὰ βλέπετε τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ κάθεται στὰ δεξιὰ τῆς Δυνάμεως (τοῦ Παντοδυνάμου) καὶ νὰ φέρεται πάνω στὰ σύννεφα τοῦ οὐρανοῦ (θὰ βλέπετε δηλαδὴ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ δοξάζεται)».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Ἐγὼ εἶμαι. Καὶ θὰ ἴδετε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, τὸν Μεσσίαν, νὰ κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω εἰς τὰ σύννεφα τοῦ οὐρανοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· «ἐγὼ εἶμαι· καὶ θὰ ἰδῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ κάθεται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ νὰ ἔρχεται πάλιν ἐπάνω εἰς τὰς νεφέλας τοῦ οὐρανοῦ». (Προαναγγέλλει τὴν ἔνδοξον δευτέραν του παρουσίαν, διὰ νὰ τοὺς δώσῃ εὐκαιρίαν μήπως καὶ συναισθανθοῦν τὸ βάρος τοῦ ἐγκλήματός των καὶ μετανοήσουν).

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς διέρρηξε τὰ ἱμάτιά του (βγῆκε ἀπὸ τὰ ροῦχα του, ἀγανάκτησε!) καὶ εἶπε· «Τί μᾶς χρειάζονται πλέον μάρτυρες;

Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς μὲ ὑποκριτικὸν καὶ ἐπιδεικτικὸν ἀποτροπιασμὸν διὰ τὴν φρικτὴν βλασφημίαν ἔσχισε τὰ ρούχα του σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν, ποὺ ἐπεκράτει μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, καὶ εἶπε· Τί μᾶς χρειάζονται πλέον μάρτυρες;

Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς ἔσχισε τὰ ροῦχα του διὰ τὴν ὕβριν τάχα ἐναντίον τοῦ Θεοῦ ποὺ ἤκουσε καὶ εἶπε· «τί μᾶς χρειάζονται πλέον οἱ μάρτυρες;

Ἀκούσατε βεβαίως τὴ βλασφημία. Τί νομίζετε;». Ὅλοι δὲ ἀποφάνθηκαν ἐναντίον του, ὅτι εἶναι ἄξιος θανάτου.

Ἠκούσατε καθαρά, ὥστε νὰ μὴ σᾶς μένῃ καμμία ἀμφιβολία, τὴν βλασφημίαν ποὺ ἐξεστομίσθη. Τί γνώμην ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ ὅλοι ἀπεφάνθησαν κατ’ αὐτοῦ, ὅτι εἶναι ἔνοχος βλασφημίας, ποὺ τιμωρεῖται μὲ θάνατον.

Ἠκούσατε βέβαια τὴν βλασφημίαν· τί γνώμην ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ ὅλοι μ’ ἕνα στόμα κατεδίκασαν αὐτόν, ὅτι εἶναι ἔνοχος θανάτου διὰ τὴν βλασφημίαν, ποὺ ἐξεστόμισε.

Καὶ ἄρχισαν μερικοὶ νὰ τὸν φτύνουν, καὶ νὰ σκεπάζουν τὸ πρόσωπό του, καὶ νὰ τὸν γρονθοκοποῦν, καὶ νὰ τοῦ λέγουν· «Προφήτευσέ μας, ποιός σὲ κτύπησε;». Καὶ οἱ ὑπηρέτες τὸν κτύπησαν μὲ ραπίσματα.

Καὶ ἤρχισαν μερικοὶ νὰ τὸν φτύνουν καὶ νὰ τοῦ σκεπάζουν γύρω τὸ πρόσωπόν του διὰ νὰ μὴ βλέπῃ καὶ νὰ τὸν κολαφίζουν καὶ νὰ τοῦ λέγουν· Προφήτευσέ μας, ποῖος σὲ ἐκτύπησε. Καὶ οἱ ὑπηρέται τὸν ἐκτύπησαν μὲ ραπίσματα.

Καὶ ἤρχισαν μερικοὶ νὰ τὸν φτύνουν, νὰ τοῦ σκεπάζουν ὁλόγυρα τὸ πρόσωπόν του, ὥστε νὰ μὴ βλέπῃ, νὰ καταφέρουν ἰσχυρὰ ραπίσματα καὶ γρονθοκοπήματα καὶ νὰ τοῦ λέγουν· «προφήτεψέ μας ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ ἐκτύπησε». Καὶ οἱ ὑπηρέται ἐκτυποῦσαν αὐτὸν μὲ ραπίσματα.

Καὶ ἐνῷ ὁ Πέτρος ἦταν κάτω στὴν αὐλή, ἔρχεται μία ἀπὸ τὶς δοῦλες τοῦ ἀρχιερέως,

Καὶ ἐνῷ ὁ Πέτρος ἦτο κάτω εἰς τὴν αὐλήν, ἦλθε μία ἀπὸ τὰς ὑπηρετρίας τοῦ ἀρχιερέως.

Ἐνῶ δὲ ὁ Πέτρος εὑρίσκετο κάτω εἰς τὴν αὐλήν, ἦλθε μία ἀπὸ τὰς ὑπηρετρίας τοῦ ἀρχιερέως

καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρο νὰ ζεσταίνεται, τὸν κοίταξε καλὰ καὶ τοῦ λέγει· «Καὶ σὺ ἤσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ τὸ Ναζαρηνό».

Καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον νὰ ζεσταίνεται, ἀφοῦ τὸν ἐκύτταξε προσεκτικά, εἶπε· Καὶ σὺ ἤσουν μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζαρηνόν.

καὶ ὅταν εἶδε τὸν Πέτρον νὰ ζεσταίνεται, τὸν ἐκύτταξε μὲ πολλὴν προσοχὴν καὶ τοῦ εἶπε· «καὶ σὺ ἤσουν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζαρηνόν».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀρνήθηκε λέγοντας· «Δὲν γνωρίζω καὶ δὲν καταλαβαίνω τί λὲς ἐσύ». Καὶ βγῆκε ἔξω στὸ προαύλιο, καὶ ὁ πετεινὸς λάλησε.

Αὐτὸς ὅμως ἠρνήθη καὶ εἶπε· Δὲν ἠξεύρω, οὔτε καταλαβαίνω τί λέγεις σύ. Καὶ ἐβγῆκεν ἔξω εἰς τὸ προαύλιον, καὶ ἐλάλησεν ὁ πετεινός.

Ἐκεῖνος ὅμως ἠρνήθη λέγων· «δὲν γνωρίζω οὔτε ἐνοῶ τί λέγεις». Καὶ ἐβγῆκε ἔξω εἰς τὸ προαύλιον καὶ ὁ πετεινὸς ἐλάλησε.

Καὶ ἡ δούλη, ὅταν τὸν εἶδε, πάλι ἄρχισε νὰ λέγῃ στοὺς παρισταμένους· «Αὐτὸς ἀπ’ αὐτοὺς εἶναι».

Καὶ ἡ ὑπηρέτρια, ὅταν τὸν ξαναεῖδεν, ἤρχισε νὰ λέγῃ εἰς αὐτοὺς ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀπὸ ἐκείνους.

Καὶ ἡ ὑπηρέτρια, ὅταν τὸν ξαναεῖδε, ἤρχισε νὰ λέγῃ εἰς αὐτοὺς ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἀπὸ ἐκείνους.

Ἀλλ’ αὐτὸς πάλι ἀρνιόταν. Καὶ ὕστερα ἀπὸ λίγο πάλι οἱ παριστάμενοι ἔλεγαν στὸν Πέτρο· «Ἀσφαλῶς εἶσαι ἀπ’ αὐτούς, διότι εἶσαι Γαλιλαῖος καὶ ἡ προφορά σου ὁμοιάζει».

Αὐτὸς δὲ πάλιν ἠρνεῖτο. Καὶ ὕστερ’ ἀπὸ λίγο, πάλιν ἐκεῖνοι ποὺ ἔστεκαν ἐκεῖ, ἔλεγον εἰς τὸν Πέτρον· Ἀληθῶς, ἀπὸ αὐτοὺς εἶσαι, διότι εἶσαι Γαλιλαῖος καὶ ἡ προφορὰ τῆς ὁμιλίας σου ὁμοιάζει πρὸς τὴν προφορὰν τῶν κατοίκων τῆς Γαλιλαίας.

Ὁ δὲ Πέτρος πάλιν ἠρνήθη. Καὶ ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον πάλιν οἱ παριστάμενοι ἔλεγαν εἰς τὸν Πέτρον· «πράγματι εἶσαι ἀπὸ αὐτούς, διότι εἶσαι Γαλιλαῖος, καὶ ἡ προφορά σου ὁμοιάζει μὲ τὴν προφορὰν τῶν Γαλιλαίων».

Αὐτὸς δὲ ἄρχισε νὰ ὁρκίζεται καὶ νὰ ὀμνύῃ· «Δὲν ξέρω τὸν ἄνθρωπο αὐτό, γιὰ τὸν ὁποῖο μιλᾶτε». Καὶ γιὰ δεύτερη φορὰ λάλησε ὁ πετεινός.

Αὐτὸς δὲ ἤρχισε νὰ ἐπικαλῆται κατάρας κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ νὰ ὁρκίζεται, ὅτι δὲν γνωρίζω τὸν ἄνθρωπον αὐτὸν ποὺ λέγετε. Καὶ διὰ δευτέραν φορὰν ἐλάλησεν ὁ πετεινός.

Αὐτὸς δὲ ἤρχισε να καταριέται καὶ νὰ ὁρκίζεται, ὅτι «δὲν ξεύρω τὸν ἄνθρωπον αὐτόν, ποὺ λέτε». Καὶ δευτέραν φορὰν ὁ πετεινὸς ἐλάλησε.

Καὶ θυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸ λόγο, ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς, «Προτοῦ λαλήσῃ ὁ πετεινὸς δύο φορές, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές», καὶ ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὴ γῆ καὶ ἔκλαιε.

Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Πέτρος τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι προτοῦ νὰ λαλήσῃ ὁ πετεινὸς δύο φοράς, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φοράς. Καὶ ἤρχισε νὰ κλαίῃ.

Καὶ ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸν λόγον, ποὺ τοῦ εἶχε πῇ ὁ Ἰησοῦς, ὅτι πρὶν ὁ πετεινὸς λαλήσῃ δύο φορές, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές. Καὶ ἐκάλυψε τὸ πρόσωπον καὶ ἤρχισε νὰ κλαίῃ. (Ἡ βαθεῖα συναίσθησις τοῦ βαρέος σφάλματός του, ἡ συγκλονιστικὴ του λύπη, τὰ θερμὰ δάκρυα τῆς μετανοίας τὸν ἐπανέφεραν καὶ πάλιν ψυχικῶς πλησίον τοῦ Διδασκάλου καὶ τὸ ἔκαμαν ἄξιον νὰ δεχθῇ τὴν συγχώρησιν καὶ τὴν ἐξάλειψιν τῆς μεγάλης του ἐνοχῆς).