Κατὰ Μάρκον 2

Μπῆκε δὲ πάλι στὴν Καπερναοὺμ ἔπειτα ἀπὸ μερικὲς ἡμέρες, καὶ ἀκούστηκε ὅτι βρίσκεται σὲ κάποιο σπίτι.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ μερικὰς ἡμέρας ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὴν Καπερναούμ· καὶ ἔγινε γνωστόν, ὅτι εἶναι εἰς κάποιαν οἰκίαν.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ ὀλίγας ἡμέρας, εἰσῆλθε πάλιν ὁ Κύριος εἰς τὴν Καπερναοὺμ καὶ διεδόθη ὅτι εὑρίσκεται εἰς κάποιο σπίτι.

Καὶ ἀμέσως μαζεύτηκαν πολλοί, ὥστε νὰ μὴ τοὺς χωράῃ πλέον οὔτε ὁ χῶρος ἔξω ἀπὸ τὴν πόρτα. Καὶ κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸ λόγο.

Καὶ ἀμέσως ἐμαζεύθησαν πολλοί, ὥστε ἀφοῦ ἐγέμισεν ἡ οἰκία, νὰ μὴ χωροῦν πλέον τὸν λαὸν οὔτε τὰ πλησίον τῆς θύρας μέρη. Καὶ τοὺς ἐδίδασκε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἀμέσως συγκεντρώθηκαν πολλοί, ὥστε ἐγέμισεν ἡ οἰκία καὶ δὲν ὑπῆρχε πλέον τόπος νὰ τοὺς χωρέσῃ οὔτε καντὰ εἰς τὴν θύραν. Καὶ ἐδίδασκε εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν φέροντας ἕνα παραλυτικό, ποὺ τὸν βάσταζαν τέσσερες.

Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ ἔφεραν κάποιον παραλυτικόν, ποὺ τὸν ἐσήκωναν ἐπάνω εἰς κρεββάτι τέσσαρες.

Καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν φέροντες ἕνα παραλυτικόν, τὸν ὁποῖον ἐσήκωναν τέσσαρες ἐπάνω εἰς κρεββάτι.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσαν νὰ φθάσουν σ’ αὐτὸν λόγῳ τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ, ἔβγαλαν τὴ στέγη πάνω ἀπὸ τὸ μέρος ποὺ βρισκόταν, καί, ἀφοῦ ἔτσι ἔκαναν ἄνοιγμα, κατέβασαν τὸ κρεββάτι, πάνω στὸ ὁποῖο ἦταν κατάκοιτος ὁ παραλυτικός.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν ἠμποροῦσαν ἐξ αἰτίας τοῦ πλήθους τοῦ λαοῦ νὰ τὸν πλησιάσουν, ἐξεσκέπασαν τὴν σκέπην εἰς τὸ μέρος, ὅπου ὁ Κύριος εὑρίσκετο καί, ἀφοῦ ἤνοιξαν τρῦπαν, ἔρριψαν κάτω σιγὰ τὸ κρεββάτι, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἦτο ἑξαπλωμενος ὁ παραλυτικός.

Ἐπειδὴ δὲ ἕνεκα τοῦ πολλοῦ πλήθους δὲν ἦτο δυνατὸν νὰ πλησιάσουν τὸν Κύριον, ἀφῄρεσαν ἀπὸ τὴν στέγην τὸ μέρος ἐκεῖνο, κάτω ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἦτο ὁ Κύριος, ἤνοιξαν τρύπαν καὶ κατέβασαν σιγὰ τὸ κρεββάτι, ὅπου ἦτο κατάκοιτος ὁ παραλυτικός.

Βλέποντας δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστι τους λέγει στὸν παραλυτικό· «Παιδί μου, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου».

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν, ποὺ εἶχαν καὶ ὁ παραλυτικὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς ἀνησυχίαν, μήπως αἱ ἁμαρτίαι του γίνουν ἐμπόδιον εἰς τὴν θεραπείαν του· τέκνον, σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ ἡ αἰτία τῆς σωματικῆς σου παραλύσεως.

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς εἶδε τὴν πίστιν ποὺ εἶχαν, τόσον ὁ παραλυτικὸς ὅσον καὶ ἐκεῖνοι ποὺ τὸν ἔφεραν, λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· «τέκνον, σοῦ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, αἱ ὁποῖαι εἶναι καὶ αἰτία τῆς σωματικῆς σου ἀσθενείας».

Κάθονταν δὲ ἐκεῖ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ σκέπτονταν μέσα τους·

Ἦσαν δὲ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι ἐκάθηντο ἐκεῖ καὶ διελογίζοντο εἰς τὸ ἐσωτερικόν των καὶ εἰς τὰς διανοίας των·

Ἦσαν δὲ καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἐκάθηντο ἐκεῖ καὶ ἐσυλλογίζοντο μέσα των·

«Γιατί αὐτὸς ὁμιλεῖ ἔτσι καὶ ἐκστομίζει βλασφημίες; Ποιός δύναται νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, παρὰ ἕνας, ὁ Θεός;».

Διατί ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς ὁμιλεῖ ἔτσι καὶ ἐκστομίζει βλασφημίας; Ποῖος ἄλλος ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας, παρὰ μόνον ἕνας, ὁ Θεός;

Διατί αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἐκστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποιὸς ἠμπορεῖ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες, εἰ μὴ μόνον ἕνας, δηλαδὴ ὁ Θεός;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως γνώρισε μὲ ἐσωτερικὴ ὑπερφυσικὴ πληροφορία ὅτι σκέπτονται μέσα τους ἔτσι, καὶ τοὺς εἶπε· «Γιατί σκέπτεσθε μέσα σας αὐτά;

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη ὑπερφυσικῶς μὲ τὸ φωτιζόμενον ἀπὸ τὴν θεότητά του πνεῦμα του, ὅτι αὐτοὶ διαλογίζονται μέσα τους ἔτσι, καὶ τοὺς εἶπε· Διατί δέχεσθε καὶ κυκλοφορεῖτε τέτοιους λογισμοὺς μέσα εἰς τὰς καρδίας σας;

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη καθαρώτατα, μὲ τὴν θεία δύναμιν τοῦ πνεύματός του, ὅτι ἔτσι αὐτοὶ ἐσκέπτοντο μέσα των καὶ τοὺς εἶπε· «διατί συλλογίζεσθε τέτοια εἰς τὰς καρδίας σας;

Τί εἶναι εὐκολώτερο, νὰ εἰπῶ στὸν παραλυτικό, “Ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου”, ἢ νὰ εἰπῶ, “Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ βάδιζε”;

Τί εἶναι εὐκολώτερον, τὸ νὰ εἴπω εἰς τὸν παραλυτικὸν εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου ἢ νὰ τοῦ εἴπω, σήκω καὶ πάρε εἰς τὸν ὦμον σου τὸ κρεββάτι σου καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ τελευταῖον τοῦτο.

Τί εἶναι εὐκολώτερον, νὰ εἴπω εἰς τὸν παραλυτικόν, συγχωροῦνται οἱ ἁμαρτίες σου ἢ νὰ εἴπω, σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι εἰς τὸν ὦμον σου καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ δεύτερον.

Γιὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες ἐπάνω στὴ γῆ», - λέγει στὸν παραλυτικό·

Διὰ νὰ μάθετε λοιπόν, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος, ὁ ὁποῖος θὰ ἔλθῃ καὶ πάλιν ἐπὶ τῶν νεφελῶν ὡς Κριτὴς ἔνδοξος, ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - τότε ὁ Κύριος λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν·

Διὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας ἐδῶ εἰς τὴν γῆν - λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν·

«Σὲ σένα ἀπευθύνομαι· Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Εἰς σέ, ποὺ πιστεύεις, ὁμιλῶ· σήκω καὶ πάρε εἰς τὸν ὦμον σου τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸν οἶκον σου.

Σὲ σένα ποὺ πιστεύεις λέγω, σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Καὶ σηκώθηκε ἀμέσως καὶ πῆρε τὸ κρεββάτι καὶ ἀναχώρησε μπροστὰ στὰ μάτια ὅλων, ὥστε νὰ ἐκπλήσσωνται ὅλοι καὶ νὰ δοξάζουν τὸ Θεὸ λέγοντας· «Ποτὲ δὲν εἴδαμε τέτοια φαινόμενα».

Καὶ ἐσηκώθη ἀμέσως καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ κρεββάτι του ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο ἐμπρὸς εἰς ὅλους, ὥστε τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια των καὶ κατεπλάγησαν ὅλοι καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν λέγοντες, ὅτι ποτὲ ἕως τώρα δὲν εἴδαμεν ἔτσι, παραλυτικὸς μὲ μίαν προσταγὴν νὰ σηκώνεται ἀμέσως ὑγιὴς καὶ νὰ περιπατῇ.

Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη, ἐπῆρε τὸ κρεββάτι εἰς τὸν ὦμον καὶ ἐβγῆκε ἐνώπιον ὅλων, ὥστε ὅλοι νὰ καταπλαγοῦν καὶ νὰ δοξάζουν τὸν Θεὸν λέγοντες ὅτι «ποτὲ δὲν εἴδαμε τέτοια γεγονότα, νὰ συγχωροῦνται μὲ ἕνα λόγον ἁμαρτίαι καὶ εἰς πιστοποίησιν τῆς συγχωρήσεως νὰ θεραπεύεται θαυματουργικῶς ἡ παράλυσις».

Μετὰ βγῆκε καὶ πῆγε πάλι κοντὰ στὴ λίμνη. Καὶ ὅλο τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἐρχόταν πρὸς αὐτόν, καὶ τοὺς δίδασκε.

Καὶ ἐβγῆκε πάλιν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸν οἶκον εἰς τὴν παραλίαν· καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἤρχετο πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς ἐδίδασκε.

Καὶ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι ἐκεῖνο πάλιν εἰς τὴν παραλίαν. Καὶ ὅλο τὸ πλῆθος ἤρχετο πρὸς αὐτὸν καὶ τοὺς ἐδίδασκε. (Τὰ θαύματα ἐγίνοντο εἰς θεραπείαν τῶν ἀσθενῶν ποὺ εἶχαν πίστιν, ἀλλὰ καὶ διὰ νὰ ἐμπνεύσουν πίστιν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους).

Ἔπειτα, ἀναχωρώντας καὶ προχωρώντας ἀπ’ ἐκεῖ, εἶδε τὸ Λευΐ, τὸν υἱὸ τοῦ Ἀλφαίου, νὰ κάθεται στὸ τελωνεῖο, καὶ τοῦ λέγει· «Ἀκολούθα με». Καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε.

Καὶ καθὼς διέβαινεν, εἶδε τὸν Λευῒν τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου νὰ κάθηται εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ τοῦ λέγει· Ἀκολούθει με. Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καθὼς δὲ ἐπερνοῦσε εἶδε τὸν Λευΐν, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου, νὰ κάθεται εἰς τὸ μέρος ὅπου εἰσεπράττοντο οἱ φόροι καὶ λέγει πρὸς αὐτόν· «ἀκολούθησέ με ὡς μαθητής μου». Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθηκε πράγματι καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Μετά, ὅταν καθόταν στὸ τραπέζι στὸ σπίτι του, μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς μαθητάς του κάθονταν στὸ τραπέζι καὶ πολλοὶ τελῶνες καὶ ἁμαρτωλοί. Διότι ἦταν πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἀκολούθησαν.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦτο καθισμένος εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ μέσα εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Λευΐ, συνέβη νὰ κάθηνται καὶ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του. Καὶ ἦσαν ἐκεῖ τόσοι, διότι κατὰ τὴν ὥραν τῆς προσκλήσεως τοῦ Λευῒ παρευρίσκοντο πολλοί, οἱ ὁποῖοι καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ματθαίου καὶ ἔλαβαν μέρος εἰς τὴν τράπεζαν.

Καὶ συνέβη, ὅταν ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ εἰς τὸ σπίτι τοῦ Λευΐ, πολλοὶ τελῶναι καὶ ἄλλοι ἁμαρτωλοὶ (ὅπως περιφρονητικῶς τοὺς ἔλεγαν οἱ Φαρισαῖοι) ἐκάθηντο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του. Διότι πολλοὶ ἦσαν ἐκεῖνοι, ποὺ εἶχαν πληροφορηθῆ τὴν πρόσκλησιν τοῦ Λευΐ καὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὸ σπίτι.

Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ τρώγῃ μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς, ἔλεγαν στοὺς μαθητάς του· «Γιατί τρώγει καὶ πίνει μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς;».

Καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν τὸν εἶδον νὰ τρώγῃ μαζὶ μὲ τοὺς τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς, ἔλεγον εἰς τοὺς μαθητάς του· Πῶς συμβαίνει νὰ τρώγῃ καὶ νὰ πίνῃ ὁ διδάσκαλός σας μαζὶ μὲ τοὺς ἁμαρτωλούς;

Οἱ δὲ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν εἶδαν αὐτὸν νὰ τρώγῃ μαζῆ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς, ἔλεγαν εἰς τοὺς μαθητάς του· «πῶς ἐξηγεῖται, ὅτι ὁ διδάσκαλός σας τρώγει καὶ πίνει μαζῆ μὲ τελώνας καὶ ἁμαρτωλούς;»

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, τοὺς λέγει· «Δὲν χρειάζονται οἱ ὑγιεῖς ἰατρό, ἀλλ’ οἱ ἀσθενεῖς. Δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἁγίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἤκουσε ταῦτα, λέγει εἰς αὐτούς· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν ἄσχημα εἰς τὴν ὑγείαν τους. Δὲν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ ἔχουν τὴν ἰδέαν ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν.

Καὶ ὅταν ἤκουσεν ὁ Ἰησοῦς αὐτοὺς τοὺς λόγους εἶπε· «δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἀπὸ ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλὰ οἱ ἀσθενεῖς· δὲν ἦλθα εἰς τὸν κόσμον, διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους ποὺ φαντάζονται ὅτι εἶναι δίκαιοι, ἀλλὰ ἦλθα νὰ καλέσω εἰς μετάνοιαν τοὺς ἁμαρτωλούς».

Ὅταν δὲ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ τῶν Φαρισαίων νήστευαν, τότε ἦλθαν μερικοὶ καὶ τοῦ εἶπαν· «Γιατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, ἐνῷ οἱ δικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;»

Καὶ οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, καθὼς καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων ἐνήστευον τὰς νηστείας, ποὺ εἶχαν ἐπικρατήσει ἀπὸ μόνην τὴν παράδοσιν καὶ συνήθειαν. Καὶ ἔρχονται μερικοὶ καὶ λέγουν εἰς αὐτόν· Διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, καὶ τηροῦν τὰς νηστείας, ποὺ μᾶς παρέδωκαν οἱ παλαιοτεροι ραββίνοι, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;

Οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, ὅπως καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων, ἐτηροῦσαν καὶ ὅσας ἄκομα νηστείας εἶχε καθιερώσει ἡ παράδοσις τῶν πρεσβυτέρων. Ἔρχονται λοιπὸν μερικοὶ καὶ λέγουν εἰς αὐτόν· «διατί οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ οἱ μαθηταὶ τῶν Φαρισαίων νηστεύουν, οἱ δὲ ἰδικοί σου μαθηταὶ δὲν νηστεύουν;»

Τοὺς εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ ἄνθρωποι τοῦ γάμου νὰ νηστεύουν ὅσο χρόνο ὁ Νυμφίος εἶναι μαζί τους; Ὅσο χρόνο ἔχουν τὸ Νυμφίο μαζί τους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ προσκαλεσμένοι εἰς γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ γαμβρὸς εἶναι μαζί των καὶ ἑορτάζεται ὁ γάμος, νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν; Ὅσον καιρὸν ἔχουν μαζί τους τὸν γαμβρόν, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν. Ἔτσι καὶ οἱ μαθηταί μου, ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί τους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ καλεσμένοι εἰς τὸν γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ νὰ νηστεύουν, καθ’ ὃν χρόνον ὁ γαμβρὸς εὑρίσκεται μαζῆ των; Ὅσον καιρὸν ἔχουν μαζῆ των τὸν γαμβρὸν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ νηστεύουν, (διότι ἡ νηστεία εἶναι καὶ δεῖγμα πένθους καὶ ὄχι χαρᾶς).

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέρες, ποὺ θ’ ἀποσπασθῇ ἀπ’ αὐτοὺς καὶ θὰ θανατωθῇ ὁ Νυμφίος, ὁπότε θὰ νηστεύσουν ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες.

Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ὅταν θὰ τοὺς πάρουν τὸν νυμφίον, καὶ τότε θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας.

Θὰ ἔλθουν δὲ ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πάρουν βιαίως ἀνάμεσα ἀπὸ αὐτοὺς τὸν νυμφίον, δηλαδὴ ἐμὲ τὸν Διδάσκαλόν των, καὶ τότε θὰ πενθήσουν καὶ θὰ νηστεύσουν.

Κανεὶς ἐπάνω σὲ παλαιὸ ἔνδυμα δὲν ράβει ὡς μπάλωμα καινούργιο τεμάχιο ὑφάσματος. Ἀλλιῶς, τὸ συμπλήρωμά του τὸ καινούργιο (τὸ μπάλωμα δηλαδή) τραβάει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ παλαιὸ ἔνδυμα καὶ ἔτσι γίνεται χειρότερο σχίσιμο (Ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν συμπίπτουν καὶ δὲν συμβιβάζονται, διότι ὁ πρῶτος πάλιωσε, ὅπως ἕνα ἔνδυμα, καὶ ὁ δεύτερος εἶναι καινούργιος).

Καὶ διὰ νὰ σᾶς ὁμιλήσω καταληπτότερα μὲ κάποιο παράδειγμα, σᾶς λέγω· Κανεὶς δὲν ράπτει ἐπάνω εἰς παλαιὸν ροῦχον ἐμβάλωμα ἀπὸ τεμάχιον ὑφάσματος καινούργιου. Ἐὰν ὅμως δὲν προσέξῃ κανεὶς εἰς αὐτό, τότε τὸ τεμάχιον, ποὺ ἐτέθη ὡς συμπλήρωμά του, μαζεύει καὶ παίρνει ἀπὸ τὸ ροῦχον, τὸ καινούργιον δηλαδὴ ἐμβάλωμα ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ παλαιὸν ροῦχον τὸ μέρος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι αἱ ραφαί, καὶ τὸ σχίσιμον γίνεται χειρότερον. Ἔτσι καὶ ἡ νέα διδασκαλία δὲν εἶναι ὠφέλιμον νὰ προσκολληθῇ ἐπάνω εἰς ἐξωτερικοὺς τύπους, ποὺ ἐπάληωσαν πλέον καὶ εἶναι ἐφθαρμένοι. Διότι καὶ οἱ ἐξωτερικοὶ τύποι θὰ ἀχρηστευθοῦν ἐπιβλαβῶς καὶ ἡ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ.

Κανεὶς δὲν ράπτει ἐπάνω εἰς ἕνα παλαιὸ ἔνδυμα τεμάχιον ἀπὸ καινούργιο ὕφασμα· ἐὰν ὅμως καὶ τὸ ράψῃ, τότε τὸ καινούργιο μπάλωμα, ποὺ ἐρράφτηκε στὸ παλαιὸ ἔνδυμα, μαζεύει καὶ κάνει τὸ σχίσιμο τοῦ παλαιοῦ πολὺ μεγαλύτερο. (Ἡ νέα δηλαδὴ διδασκαλία μου δὲν ἠμπορεῖ νὰ ὑπαχθῇ εἰς τοὺς παλαιοὺς ἐξωτερικοὺς τύπους. Ἂν κάτι τέτοιο γίνῃ, καὶ οἱ τύποι θὰ φθαροῦν καὶ οἱ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ).

Ἐπίσης, κανεὶς δὲν βάζει καινούργιο κρασὶ σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἀλλιῶς, τὸ κρασὶ τὸ καινούργιο σπάζει τὰ ἀσκιὰ καὶ ἔτσι τὸ κρασὶ χύνεται ἔξω, καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Λοιπὸν νέο κρασὶ πρέπει νὰ μπαίνῃ σὲ καινούργια ἀσκιά» (Ὅσοι παραμένουν προσκολλημένοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν δύνανται νὰ βαστάσουν τὸ νέο κρασί, τὸ Χριστιανισμό. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπαιτεῖ νέα ἀσκιά, ἀνθρώπους ἐλευθερωμένους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό).

Καὶ κανεὶς δὲν βάζει μοῦστον εἰς παληοὺς ἀσκούς. Εἰ δ’ ἄλλως, σπάζει ὁ μοῦστος τοὺς ἀσκοὺς καὶ ὁ οἶνος χύνεται ἔξω καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν. Ἀλλὰ πρέπει κανεὶς νὰ βάζῃ μοῦστον εἰς ἀσκοὺς καινούργιους. Ἔτσι καὶ οἱ Φαρισαῖοι μὲ τοὺς ἀκολούθους των εἶναι ἀσκοὶ παλαιοί, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν νέαν διδασκαλίαν μου, τὴν ὁποίαν θὰ παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς νέους ἀσκούς.

Καὶ κανεὶς δὲν βάζει μοῦστον σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἐὰν δὲ τυχὸν καὶ κάμῃ κάτι τέτοιο, ὁ μοῦστος σπάζει τὰ ἀσκιά, ἔτσι δὲ καὶ τὸ κρασὶ χύνεται καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Ἀλλὰ πρέπει νὰ βάζῃ κανεὶς μοῦστον εἰς καινούργια, γέρα ἀσκιά. (Οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ ὀπαδοί των εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν ἠμποροῦν νὰ ἀνθέξουν εἰς τὴν νέαν διδασκαλίαν μου. Αὐτὴν θὰ τὴν παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, νέοι καὶ ὑγιεῖς κατὰ τὴν ψυχὴν καὶ τὴν καρδίαν).

Συνέβη δὲ τὸ Σάββατο νὰ περνάῃ ὁ Ἰησοῦς μέσα ἀπὸ τὰ σπαρτά. Καὶ ἄρχισαν οἱ μαθηταί του, καθὼς βάδιζαν, νὰ μαδοῦν (νὰ κόβουν) τὰ στάχυα.

Καὶ συνέβη νὰ βαδίζῃ αὐτὸς ἐν ἡμέρᾳ Σαββάτου κατὰ μῆκος τοῦ δρόμου, ποὺ ἀνοίγετο μέσα εἰς σπαρμένα χωράφια. Καὶ τὸν δρόμον αὐτὸν ἤρχισαν νὰ τὸν ἀνοίγουν οἱ μαθηταί του, οἱ ὁποῖοι πεινασμένοι ἐμαδοῦσαν καὶ ἔτρωγον τὰ στάχυα διὰ νὰ χορτάσουν.

Κάποτε, εἰς ἡμέραν Σαββάτου, ὠδοιποροῦσε ὁ Κύριος ἀνάμεσα εἰς σπαρμένα χωράφια καὶ οἱ μαθηταὶ του, καθὼς ἤρχισαν μαζῆ του νὰ βαδίζουν, ἐμαδοῦσαν τὰ στάχυα καὶ ἔτρωγαν τοὺς κόκκους.

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι τοῦ ἔλεγαν· «Κοίταξε τί κάνουν τὸ Σάββατο, κάτι ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται».

Καὶ οἱ Φαρισαῖοι τοῦ ἔλεγαν· Κύτταξε, τί κάνουν τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου οἱ μαθηταί σου. Κόπτουν καὶ μαδοῦν στάχυα, ἔργον ποὺ δὲν εἶναι ἐπιτετραμμένον, διότι μὲ αὐτὸ βεβηλώνεται τὸ Σάββατον.

Καὶ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγαν εἰς αὐτόν· «κύτταξε, τί κάνουν οἱ μαθηταί σου εἰς ἡμέραν Σαββάτου! Δηλαδὴ κάνουν ἐργασίαν, μὲ τὴν ὁποίαν βεβηλώνεται ἡ σαββατικὴ ἀργία».

Ἀλλ’ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Δὲν διαβάσατε ποτὲ τί ἔκανε ὁ Δαβίδ, ὅταν εἶχε ἀνάγκη διότι πείνασε αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του;

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· Δὲν ἀνεγνώσατέ ποτέ, τί ἔκαμεν ὁ Δαβίδ, ὅταν ἔλαβεν ἀνάγκην καὶ ἐπείνασε καὶ αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν μαζί του;

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «δὲν ἐδιαβάσατε ποτὲ τί ἔκαμε ὁ Δαυΐδ, ὅταν εὑρέθη εἰς ἀνάγκην, δηλαδὴ ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν μαζῆ του;

Ὅτι μπῆκε δηλαδὴ στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀρχιερεὺς ἦταν ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρέπεται παρὰ μόνο στοὺς ἱερεῖς νὰ φάγουν, καὶ ἔδωσε καὶ στοὺς συντρόφους του;».

Πῶς δηλαδὴ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἦτο ἀρχιερεὺς ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὴν ἱερὰν τράπεζαν τῆς σκηνῆς, καὶ τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγῃ κανείς, παρὰ μόνον εἰς τοὺς ἱερεῖς εἶναι ἐπιτετραμμένον νὰ τρώγουν αὐτούς, καὶ ἔδωκεν ὁ Δαβὶδ ἀπὸ τοὺς ἄρτους τούτους καὶ εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του; Καὶ ὅμως εἰς τὴν περίστασιν ἐκείνην, οὔτε ὁ Θεὸς ὠργίσθη, οὔτε ἡ Γραφὴ ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν αὐτήν.

Πῶς δηλαδὴ εἰσῆλθε εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ, ὅταν ἀρχιερεὺς ἦτο ὁ Ἀβιάθαρ, καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς προσφορὰ πρὸς τὸν Θεὸν εἰς τὴν τράπεζαν τῆς προθέσεως; Καὶ τοῦτο, ἐνῶ εἶναι γνωστόν, ὅτι κανεὶς ἐκτὸς τῶν ἱερέων δὲν ἐπιτρέπεται νὰ φάγῃ αὐτούς; Ὁ δὲ Δαυῒδ καὶ ἔφαγε καὶ ἔδωκε ἀπὸ τοὺς ἄρτους αὐτοὺς καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ ἦταν μαζῆ του. Καὶ ὅμως ὁ Θεὸς δὲν ἀπεδοκίμασε τὴν πρᾶξιν του».

Ἐπίσης τοὺς εἶπε· «Τὸ Σάββατο ἔγινε γιὰ τὸν ἄνθρωπο, ὄχι ὁ ἄνθρωπος γιὰ τὸ Σάββατο.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Ὁ θεσμὸς τοῦ Σαββάτου ἔγινε διὰ τὸν ἄνθρωπον, πρὸς τὸν σκοπὸν νὰ παιδαγωγηθῇ οὗτος καὶ ὁδηγηθῇ εἰς ἠθικὴν τελειότητα. Καὶ δὲν ἔγινεν ὁ ἄνθρωπος διὰ τὸ Σάββατον, διὰ νὰ δουλεύῃ ὡς φοβισμένος σκλάβος εἰς ἕνα νεκρὸν καὶ ξηρὸν τύπον.

Ἐν συνεχείᾳ δὲ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «τὸ Σάββατον ἔχει καθιερωθῇ, διὰ νὰ ἐξυπηρετῇ καὶ καθοδηγῇ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν πνευματικὴν του ζωὴν καὶ δὲν ἔγινε ὁ ἄνθρωπος, διὰ νὰ εἶναι δοῦλος εἰς ἕνα ξηρὸν καὶ τυπικὸν Σάββατον.

Ὁ δὲ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου».

Ἀφοῦ δὲ τὸ Σάββατον ὡρίσθη διὰ νὰ ὑποβοηθήσῃ πρὸς τελειοποίησιν τὸν ἄνθρωπον, βγαίνει τὸ συμπέρασμα, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ εἶναι ὁ τέλειος καὶ κατ’ ἐξοχὴν ἐξυψωμένος ἠθικῶς ἀντιπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ποὺ αὐτὸς ὡς Θεὸς ὥρισε τὸν θεσμὸν τοῦ Σαββάτου, εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν καὶ τὸν θεσμὸν τοῦτον νὰ τροποποιήσῃ. Ἐκεῖνο λοιπὸν ποὺ ἔκαμαν τώρα οἱ μαθηταί, τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν σιωπηρὰν συγκατάθεσιν ἐκείνου, ποὺ εἶναι κύριος τοῦ Σαββάτου.

Ὥστε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἦλθε διὰ νὰ χειραγωγήσῃ τὸν ἄνθρωπον εἰς ἀνωτέραν πνευματικὴν ζωήν, εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου καὶ ἔχει ἐξουσίαν νὰ τροποποιήσῃ αὐτὸ ἐπὶ τὸ πνευματικώτερον».