Κατὰ Μάρκον 3

Μπῇκε δὲ πάλι στὴ συναγωγή. Ἦταν δὲ ἐκεῖ κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε παράλυτο τὸ χέρι.

Καὶ ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὴν συναγωγήν. Καὶ ἦτο ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ξηρὸν καὶ ἀκίνητον τὸ χέρι του.

Καὶ εἰσῆλθεν πάλιν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν συναγωγήν· ἦτο δὲ ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ἀκίνητο καὶ ξηρὸ τὸ χέρι του.

Καὶ τὸν παρατηροῦσαν νὰ ἰδοῦν ἂν θὰ τὸν θεραπεύσῃ τὸ Σάββατο γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσουν.

Καὶ τὸν παρηκολούθουν προσεκτικὰ νὰ ἴδουν, ἐὰν θὰ τὸν θεραπεύσῃ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, διὰ νὰ τὸν κατηγορήσουν ὅτι κατέλυε τὸ Σάββατον.

Καὶ κατεσκόπευαν αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι μὲ μεγάλην προσοχήν, ἐὰν θὰ τὸν θεραπεύσῃ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, διὰ νὰ ἔχουν ἀφορμὴν νὰ τὸ κατηγορήσουν.

Λέγει δὲ στὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἶχε παράλυτο τὸ χέρι· «Σήκω καὶ στάσου ἐδῶ μπροστά».

Καὶ λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον, ποὺ εἶχε τὸ ξηρὸν καὶ ἀκίνητον χέρι· Σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον τῆς συναγωγῆς.

Λέγει δὲ εἰς τὸν ἄνθρωπον μὲ τὸ ξηρὸ χέρι· «σήκω καὶ στάσου εἰς τὸ μέσον».

Ἔπειτα λέγει σ’ αὐτούς· «Τί ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο, νὰ κάνῃ κανεὶς καλὸ ἢ νὰ κάνῃ κακό; Νὰ σώσῃ ἄνθρωπο ἢ νὰ σκοτώσῃ;». Ἀλλ’ αὐτοὶ σιωποῦσαν.

Καὶ τοὺς λέγει· Εἶναι ἐπιτετραμμένον κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου νὰ κάνῃ ὁ ἄνθρωπος καλὸν καὶ νὰ εὐεργετήσῃ μὲ αὐτὸ τὸν πλησίον του ἢ μπορεῖ νὰ παραλείψῃ τὴν εὐεργεσίαν καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ αἴτιος κακοῦ καὶ βλάβης εἰς τὸν πλησίον; Ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ σώσῃ ὁ ἄνθρωπος τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον ἢ ἐπιτρέπεται νὰ μὴ τὸν βοηθήσῃ κινδυνεύοντα καὶ ἔτσι ἐμμέσως νὰ τὸν φονεύσῃ; Αὐτοὶ δὲ ἐσιώπων.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· «ἐπιτρέπεται κατὰ τὸ Σάββατον νὰ κάμῃ κανεὶς τὸ καλὸν ἢ νὰ κάμῃ τὸ κακόν; Νὰ σώσῃ τὴν ζωὴν τοῦ πλησίον ποὺ κινδυνεύει ἢ νὰ τὸν ἀφήσῃ ἀβοήθητον καὶ ἔτσι νὰ γίνῃ ἀφορμὴ τοῦ θανάτου του;» Ἐκεῖνοι δὲ ἐσιωποῦσαν.

Τότε, ἀφοῦ περιέφερε τὸ βλέμμα του σ’ αὐτοὺς μὲ ὀργή, ἐντόνως ἀγανακτώντας γιὰ τὴν πώρωσι τῆς καρδιᾶς τους, λέγει στὸν ἄνθρωπο· «Ἅπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ ἅπλωσε καὶ ἀποκαταστάθηκε τὸ χέρι του ὑγιές, ὅπως τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ ἔρριψεν ὁ Ἰησοῦς τριγύρω τους βλέμμα, ποὺ ἐφανέρωνε τὴν ἱερὰν ἀγανάκτησίν του, ἐνῶ συγχρόνως ἐλυπεῖτο ἐκ συμπαθείας πρὸς αὐτούς, διότι ἡ καρδία των ἦτο πεπωρωμένη καὶ σκληρὰ καὶ ἐκινδύνευαν νὰ μείνουν ἀδιόρθωτοι, λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· Ἐξάπλωσε τὸ χέρι σου. Αὐτὸς δέ, μολονότι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του ἠμποδίζετο νὰ πράξῃ τοῦτο, ὅμως φανερώνων τὴν πίστιν του κατέβαλε προσπάθειαν καὶ τὸ ἑξάπλωσε. Καὶ ἔγινε πάλιν ὑγιὲς τὸ χέρι του, σὰν τὸ ἄλλο.

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε γύρω εἰς αὐτοὺς μὲ ὀργὴν τὸ βλέμμα του, ἐνῶ συγχρόνως τοὺς ἐλυπεῖτο εἰλικρινῶς διὰ τὴν πώρωσιν τῆς καρδιᾶς των, λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· «ἄπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ ἀμέσως ἐκεῖνος τὸ ἄπλωσε καὶ ἔγινε πάλιν γερὸ τὸ χέρι του, ὅπως τὸ ἄλλο.

Βγῆκαν δὲ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἀμέσως μαζὶ μὲ τοὺς Ἡρῳδιανοὺς ἔκαναν συμβούλιο ἐναντίον του, γιὰ νὰ τὸν ἐξοντώσουν.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν οἱ Φαρισαῖοι, ἀμέσως ἔκαναν ἐναντιόν του συμβούλιον μὲ τοὺς Ἡρῳδιανούς, ποὺ ἦσαν τὸ κόμμα τοῦ βασιλέως Ἡρῴδου, καὶ συνεσκέφθησαν μὲ ποῖον τρόπον θὰ κατώρθωναν νὰ τὸν ἐξοντώσουν.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἔκαμαν ἀμέσως συμβούλιον μαζῆ μὲ ἐκείνους, ποὺ ἀνῆκαν εἰς τὸ κόμμα τοῦ Ἡρῴδου, καὶ συνεσκέφθησαν, πῶς νὰ ἐξοντώσουν τὸν Ἰησοῦν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του ἀναχώρησε κατευθυνόμενος πρὸς τὴ λίμνη. Καὶ τὸν ἀκολούθησε μεγάλο πλῆθος ἀπὸ τὴ Γαλιλαία.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε μὲ τοὺς μαθητάς του πρὸς τὸ μέρος τῆς θαλάσσης, καὶ τὸν ἠκολούθησε πολὺ πλῆθος ἀπὸ τὴν Γαλιλαῖαν,

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησε μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς του πρὸς τὴν θάλασσαν. Καὶ πολὺ πλῆθος ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Γαλιλαίας τὸν ἠκολούθησεν.

Ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαία καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαία καὶ ἀπὸ τὴν περιοχὴ πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνη καὶ ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος πλῆθος μεγάλο, ὅταν ἄκουσαν ὅσα ἔκανε, ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν, καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαίαν καὶ ἀπὸ τὴν Περαίαν, δηλαδὴ ἀπὸ τὴν χώραν, ποὺ εἶναι πέραν ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην πρὸς ἀνατολὰς αὐτοῦ. Καὶ ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ κατοικοῦσαν εἰς τὰ περίχωρα τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος πλῆθος πολύ, ποὺ ἤκουσαν τὰς θαυματουργίας ὅσας ἔκανεν, ἦλθον πρὸς αὐτόν.

Ἀκόμη δὲ καὶ ἀπὸ τὴν Ἰουδαίαν καὶ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἀπὸ τὴν Ἰδουμαίαν καὶ ἀπὸ τὰς περιοχάς, ποὺ ἦσαν πέρα ἀπὸ τὸν Ἰορδάνην, ὅπως ἐπίσης καὶ αὐτοὶ ποὺ κατοικοῦσαν τὰ περίχωρα τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, πλῆθος πολύ ποὺ εἶχαν ἀκούσει τὰ θαύματα, τὰ ὁποῖα ἔκανε, ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

Εἶπε τότε στοὺς μαθητάς του νὰ παραμένῃ ἐκεῖ ἕνα πλοιάριο γι’ αὐτόν, λόγῳ τοῦ πλήθους (γιὰ νὰ μπῇ σ’ αὐτό), γιὰ νὰ μὴ τὸν συνθλίβουν.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς τοὺς μαθητάς του λόγῳ τοῦ πλήθους νὰ παραμένῃ ἐκεῖ διαρκῶς δι’ αὐτὸν πλοιάριον διὰ νὰ ἔμβαίνῃ εἰς αὐτό, ὅταν ἡ συρροὴ ἐγίνετο μεγαλυτέρα, ὥστε νὰ μὴ τὸν πιέζουν τὰ πλήθη.

Καὶ εἶπε εἰς τοὺς μαθητάς του νὰ παραμένῃ ἐκεῖ δι’ αὐτὸν ἕνα πλοιάριον, ὥστε νὰ μπαίνῃ εἰς αὐτό, ὅταν ἡ συρροὴ τοῦ λαοῦ εἶναι μεγάλη, διὰ νὰ μὴ τὸν πιέζουν καὶ τὸν συνθλίβουν τὰ πλήθη.

Διότι θεράπευσε πολλούς, ὥστε νὰ πέφτουν ἐπάνω του ὅσοι μαστίζονταν ἀπὸ ἀσθένειες γιὰ νὰ τὸν ἀγγίξουν.

Ἐμαζεύετο δὲ πλῆθος πολύ, διότι πολλοὺς ἐθεράπευσε, ὥστε ἔπιπταν ἐπάνω του ὅσοι εἶχαν ἀσθενείας βασανιστικάς, διὰ νὰ τὸν ἐγγίσουν καὶ εὕρουν ἔτσι τὴν θεραπείαν των.

Ἐμαζεύετο δὲ τόσον πλῆθος, διότι πολλοὺς ἐθεράπευσε, ὥστε νὰ πίπτουν ἐπάνω του ὅσοι ἐβασανίζοντο ἀπὸ ἀσθενείας, διὰ νὰ τὸν ἐγγίσουν καὶ πάρουν τὴν θεραπείαν.

Καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ὅταν τὸν ἔβλεπαν, ἔπεφταν μπροστά του καὶ κραύγαζαν λέγοντας· «Σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Καὶ τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα καὶ πονηρά, ὅταν τὸν ἔβλεπαν, ἔπιπταν ἐμπρός του καὶ ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Καὶ τὰ πονηρὰ καὶ ἀκάθαρτα δαιμόνια, ὅταν τὸν ἀντίκρυζαν ἔπιπταν μὲ τρόμον εἰς τὰ πόδια του, ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγον ὅτι «σὺ εἶσαι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Ἀλλὰ μὲ πολλὴ αὐστηρότητα τὰ διέτασσε νὰ μὴ φανερώνουν ποιός εἶναι.

Καὶ πολὺ τὰ ἐπέπληττε, διὰ νὰ μὴ τὸν φανερώσουν, ὅτι αὐτὸς ἦτο ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. (Καὶ τοὺς ἀπηγόρευε νὰ φανερώνουν τοῦτο, διότι οὔτε ἦτο ἀκόμη ὁ καιρὸς διὰ νὰ γνωστοποιηθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους ὁλόκληρος ἡ περὶ τοῦ Χριστοῦ ἀλήθεια, καὶ ἐρεθισθοῦν ἀπὸ αὐτὴν περισσότερον οἱ ἄπιστοι ἐχθροί του, οὔτε οἱ πονηροὶ δαίμονες ἦσαν ἄξιοι νὰ γίνουν κήρυκες αὐτῆς).

Καὶ τὰ ἐπέπληττε αὐστηρῶς καὶ τὰ διέτασσε νὰ μὴ φανερώσουν ὅτι εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Δὲν εἶχε καμμίαν ἀνάγκην ἀπὸ τὴν μαρτυρίαν τῶν πονηρῶν δαιμονίων (τὰ ὁποῖα ἄλωστε ὑπέκρυπταν πάντοτε καὶ κάποιον δόλιον σκοπόν).

Ἀναβαίνει δὲ στὸ ὄρος καὶ προσκαλεῖ ἐκείνους, ποὺ αὐτὸς ἤθελε, καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἀναβαίνει εἰς κάποιο γειτονικὸ βουνὸ τῆς ὀροσειρᾶς, ποὺ κεῖται πρὸς δυσμὰς τῆς Καπερναούμ, καὶ προσεκάλεσεν ἐκείνους ποὺ ἤθελε καὶ ἐπῆγαν πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἀνεβαίνει ἐπάνω εἰς τὸ ὄρος, προσκαλεῖ δὲ ἐκεῖ ἐκείνους τοὺς ὁποίους αὐτὸς ἤθελε καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτόν.

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα, γιὰ νὰ εἶναι μαζί του καὶ γιὰ νὰ τοὺς στέλνῃ νὰ κηρύττουν,

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα μαθητάς, διὰ νὰ εἶναι μαζί του καὶ διὰ νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ νὰ κηρύττουν,

Καὶ ἐξέλεξε δώδεκα, διὰ νὰ εἶναι μαζῆ του καὶ διὰ νὰ τοὺς στέλλῃ νὰ κηρύττουν

καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσία νὰ θεραπεύουν τὶς ἀσθένειες καὶ νὰ βγάζουν τὰ δαιμόνια.

καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν νὰ θεραπεύουν τὰς ἀσθενείας καὶ νὰ βγάζουν τὰ δαιμόνια.

καὶ νὰ ἔχουν ἐξουσίαν, ὥστε νὰ θεραπεύουν τὰς ἀσθενείας καὶ νὰ ἐκδιώκουν τὰ δαιμόνια.

Ἐξέλεξε τὸ Σίμωνα καὶ τὸν ἐπωνόμασε Πέτρο·

Καὶ ἔβαλεν εἰς τὸν Σίμωνα νέον ὄνομα καὶ τὸν ὠνόμασε Πέτρον,

Καὶ ἔβαλε νέον ὄνομα εἰς τὸν Σίμωνα, τὸ ὄνομα Πέτρος.

καὶ τὸν Ἰάκωβο, τὸν υἱὸ τοῦ Ζεβεδαίου, καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἰακώβου, καὶ τοὺς ἐπωνόμασε Βοανεργές, ποὺ σημαίνει υἱοὶ τῆς Βροντῆς·

καὶ ἐξέλεξεν ἀκόμη τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου καὶ τοὺς ἔβαλεν ὀνόματα Βοανεργές, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν σημαίνει υἱοὶ βροντῆς (λόγῳ τοῦ χαρακτῆρος των, ποὺ ἐνῷ συνήθως ἦτο ἤρεμος, εἰς ὡρισμένας περιπτώσεις ἐξέσπα ἔξαφνα σὰν βροντή).

Καὶ ἐξέλεξε τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ζεβεδαίου καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου· καὶ ἔβαλε εἰς αὐτοὺς νέα ὀνόματα Βοαναργές, ποὺ σημαίνει υἱοὶ βροντῆς (καὶ τοῦτο διὰ τὸν ὁρμητικὸν χαρακτῆρα των, ποὺ παρουσίαζαν ἐνίοτε).

καὶ τὸν Ἀνδρέα καὶ τὸ Φίλιππο καὶ τὸ Βαρθολομαῖο καὶ τὸ Ματθαῖο καὶ τὸ Θωμᾶ καὶ τὸν Ἰάκωβο, τὸν υἱὸ τοῦ Ἀλφαίου, καὶ τὸ Θαδδαῖο καὶ τὸ Σίμωνα τὸν Κανανίτη

Ἐξέλεξε καὶ τὸν Ἀνδρέαν καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον καὶ τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν καὶ τὸν Ἰάκωβον τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου καὶ τὸν Θαδδαῖον, καὶ τὸν Σίμωνα τὸν Κανανίτην, ὄνομα, τὸ ὁποῖον εἰς τὴν ἑλληνικὴν μεταφράζεται Ζηλωτῆς.

Ἐξέλεξε ἀκόμη καὶ τὸν Ἀνδρέαν καὶ τὸν Φίλιππον καὶ τὸν Βαρθολομαῖον καὶ τὸν Ματθαῖον καὶ τὸν Θωμᾶν, καὶ τὸν Ἰάκωβον, τὸν υἱὸν τοῦ Ἀλφαίου, καὶ τὸν Κανανίτην, δηλαδὴ τὸν Ζηλωτήν.

καὶ τὸν Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν πρόδωσε.

Καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς τοὺς ἐχθρούς του.

Καὶ τὸν Ἰούδαν τὸν Ἰσκαριώτην, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωκε ἀργότερα εἰς τοὺς ἐχθρούς του.

Καὶ ἔρχονται σὲ κάποιο σπίτι. Καὶ συρρέει πάλι λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν οὔτε νὰ φάγουν.

Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιο σπίτι τῆς Καπερναοὺμ καὶ ἐμαζεύθη πάλιν λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ ἠμποροῦν αὐτοὶ οὔτε ἄρτον νὰ φάγουν, διότι καὶ τὸ σπίτι ὁλόκληρον εἶχε καταλάβει ὁ λαὸς καὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν δὲν ἔδιδαν καιρὸν νὰ φάγῃ.

Καὶ ἔρχονται εἰς κάποιο σπίτι τῆς Καπερναούμ. Καὶ συγκεντρώνεται πάλιν ἐκεῖ λαὸς πολύς, ὥστε νὰ μὴ μποροῦν καὶ νὰ μὴ εὑρίσκουν εὐκαιρίαν οὔτε ψωμὶ νὰ φάγουν.

Καὶ ὅταν ἄκουσαν οἱ δικοί του, βγῆκαν γιὰ νὰ πᾶνε νὰ τὸν πάρουν καὶ νὰ τὸν περιορίσουν. Ἔλεγαν δέ, ὅτι ἔχασε τὰ λογικά του.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ (δικοί του, ὅτι εἶχεν ἀπορροφηθῆ ἀπὸ τὸ ἔργον τῆς διδασκαλίας καὶ τῶν θαυμάτων μέχρι σημείου, ποὺ νὰ μὴ τρώγῃ, ἐβγῆκαν νὰ τὸν πιάσουν καὶ νὰ τὸν περιορίσουν, διότι ἐνόμιζαν, ὅτι ἡ τόση προσήλωσις εἰς τὸ ἔργον του ἦτο ἀποτέλεσμα ψυχικῆς ἀσθενείας καὶ ἔλεγον, ὅτι εἶναι ἔξω ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ διεταράχθη ὁ νοῦς του.

Ὅταν δὲ ἤκουσαν αὐτὰς τὰς ὑπερβολὰς εἰς τὸ ἔργον οἱ ἰδικοί του, δηλαδὴ οἱ θεωρούμενοι ὡς ἀδελφοί του (οἱ ὁποῖοι καὶ δὲν εἶχαν πιστεύσει εἰς αὐτόν), ἐξῆλθαν διὰ νὰ τὸν πιάσουν καὶ τὸν περιορίσουν εἰς τὸ σπίτι, διότι ἐνόμιζαν ὅτι ἡ τόση ὑπερβολικὴ προσήλωσις καὶ ἀπασχόλησις εἰς τὸ ἔργον του εἶναι ἀποτέλεσμα ψυχικῆς διεγέρσεως, καὶ ἔλεγαν ὅτι ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸν εὐατόν του.

Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ κατέβηκαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔλεγαν, ὅτι ἔχει μέσα του τὸν Βεελζεβούλ, καὶ ὅτι μὲ τὴ δύναμι τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων βγάζει τὰ δαιμόνια.

Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ εἶχαν καταβῆ ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα, ἔλεγαν ὅτι ἔχει μέσα του τὸν Βεελζεβοὺλ καὶ ὅτι μὲ τὴν βοήθειαν καὶ συνεργασίαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμονίων βγάζει ἀπὸ τοὺς δαιμονιζομένους τὰ δαιμόνια.

Καὶ οἱ γραμματεῖς, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, ἔλεγαν ὅτι ἔχει μέσα του τὸν βελζεβοὺλ καὶ ὅτι διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὴν συνεργασίαν τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων.

Τότε τοὺς προσκάλεσε καὶ τοὺς ἔλεγε μὲ παραβολικοὺς λόγους (μὲ ἀνάλογα παραδείγματα)· «Πῶς δύναται ὁ Σατανᾶς νὰ βγάζῃ τὸ Σατανᾶ;

Καὶ ἀφοῦ τοὺς προσεκάλεσε, τοὺς ἔλεγε μὲ συγκρίσεις καὶ παραδείγματα· Πῶς εἶναι δυνατὸν ὁ ἕνας σατανᾶς νὰ βγάζει διὰ τῆς βίας καὶ νὰ διώκῃ ἄλλον σατανᾶν;

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσεν αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἔλεγε μὲ παραβολάς· «πῶς εἶναι δυνατὸν ἔνας σατανᾶς νὰ διώχνη ἄλλον σατανᾶν;

Ἂν δὲ ἕνα βασίλειο χωρισθῇ σὲ ἀντιμαχόμενα μέρη, δὲν δύναται τὸ βασίλειο ἐκεῖνο νὰ σταθῇ.

Καὶ ἐὰν ἕνα βασίλειον χωρισθῇ εἰς κόμματα ἐχθρικά, ὥστε δι’ ἐμφυλίου πολέμου νὰ στραφῇ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του, δὲν δύναται νὰ σταθῇ τὸ βασίλειον ἐκεῖνο.

Ἐὰν ἕνα βασίλειον χωρισθῇ εἰς ἐχθρικὰς παρατάξεις ἀλληλοπολεμουμένας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ καὶ νὰ ζήσῃ αὐτὸ τὸ βασίλειον.

Ἐπίσης, ἂν μία οἰκογένεια χωρισθῇ σ’ ἀντιμαχόμενα μέρη, δὲν δύναται ἡ οἰκογένεια ἐκείνη νὰ σταθῇ.

Καὶ ἐὰν μία οἰκογένεια διαιρεθῇ ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ της, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλὰ θὰ διαλυθῇ ἡ οἰκογένεια ἐκείνη.

Καὶ ἐὰν εἰς μίαν οἰκογένειαν διαιρεθοῦν τὰ μέλη μεταξύ των καὶ πολεμοῦν τὸ ἕνα τὸ ἄλλο, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ καὶ νὰ ζήσῃ ἡ οἰκογένεια ἐκείνη.

Καὶ ὁ Σατανᾶς, ἂν ξεσηκώθηκε ἐναντίον τοῦ ἑαυτοῦ του καὶ διχάσθηκε, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλ’ ἡ ἐξουσία του τελείωσε.

Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς ἐσηκώθη κατὰ τῶν ὀργάνων του καὶ ἔχῃ χωρισθῇ εἰς κόμματα, τὰ ὁποῖα πολεμοῦνται μεταξύ των, δὲν δύναται νὰ σταθῇ, ἀλλὰ τελειώνει πλέον ἡ δύναμίς του καὶ τὸ κράτος του.

Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς ἐπανεστάτησε ἐναντίον τοῦ εὐατοῦ του, δηλαδὴ ἐναντίον τῶν ὀργάνων του καὶ τῆς ἐξουσίας του καὶ ἔχει χωρισθῇ εἰς κόμματα, ποὺ ἀλληλοπολεμοῦνται, δὲν ἠμπορεῖ νὰ σταθῇ, ἀλλὰ παίρνει τέλος τὸ κράτος του.

Κανεὶς δὲν δύναται νὰ μπῇ στὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ καὶ νὰ ἁρπάξῃ τὰ πράγματά του, ἐὰν πρῶτα δὲν δέσῃ τὸν ἰσχυρό. Μόνο τότε θὰ λεηλατήσῃ τὸ σπίτι του».

Κανεὶς δὲν μπορεῖ, ὅταν ἔμβῃ εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἰσχυροῦ καὶ δυνατοῦ οἰκοδεσπότου, νὰ ἁρπάσῃ τὰ ἔπιπλα καὶ σκεύη του, ἐὰν δὲν δέσῃ προτήτερα τὸν ἰσχυρόν, καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. Ἔτσι καὶ ἐγώ, ἐὰν προτήτερα δὲν ἔδενα τὸν σατανᾶν μὲ τὴν κατ’ αὐτοῦ νίκην μου, δὲν θὰ μπορούσα νὰ ἀρπάσω ἀπὸ τὰ χέρια του τοὺς δαιμονιζομένους, ποὺ σὰν ἄψυχα σκεύη διετήρει ὑπὸ τὴν κατοχήν του.

Κανείς, ἐὰν εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ οἰκοδεσπότου, δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἁρπάξῃ τὰ ἔπιπλα καὶ τὰ σκεύη, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ αὐτὸν τὸν ἰσχυρὸν καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. (Καὶ ἐγὼ δὲν θὰ ἠμποροῦσα νὰ ἐλευθερώσω ἀπὸ τὰ χέρια τοῦ σατανᾶ τοὺς δαιμονιζομένους, ἐὰν πρῶτον δὲν ἐνικοῦσα καὶ δὲν ἔδενα τὸν σατανᾶν).

«Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ὅλα τὰ ἁμαρτήματα θὰ συγχωρηθοῦν στοὺς ἀνθρώπους, καὶ ὅλες οἱ ἀσέβειές τους.

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ὅλα τὰ ἁμαρτήματα θὰ συγχωρηθοῦν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων, ἐφ’ ὅσον μετανοήσουν οὖτοι. Καὶ αἱ βλασφημίαι, ὅσας τυχὸν θὰ βλασφημήσουν, θὰ συγχωρηθοῦν.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω ὅτι θὰ συγχωρηθοῦν εἰς τοὺς υἱοὺς τῶν ἀνθρώπων ὅλα τὰ ἁμαρτήματα καὶ ὅλαι αἱ βλασφημίαι, ὅσας τυχὸν ἤθελον ἐκστομίσει.

Ἀλλ’ ὅποιος θ’ ἀσεβήσῃ στὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, δὲν θὰ ἔχῃ συγχώρησι ποτέ, ἀλλ’ εἶναι ἔνοχος γιὰ αἰώνια τιμωρία».

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ ἀποδώσῃ τὰς φανερὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ ἀπὸ ἐσωτερικὴν πώρωσιν θὰ συκοφαντήσῃ τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἔτσι θὰ βλασφημήσῃ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, δὲν ἔχει συγχώρησιν οὗτος εἰς τὸν αἰῶνα, ἀλλ’ εἶναι ἔνοχος αἰωνίας κατακρίσεως καὶ τιμωρίας.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἀπὸ κακότητα ψυχῆς θὰ βλασφημήσῃ εἰς τὸ Ἅγιον Πνεῦμα (δηλαδὴ θὰ ἀποδώσῃ τὰς φανερὰς καὶ λυτρωτικὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) αὐτὸς δὲν ἔχει ἄφεσιν εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων, ἀλλὰ εἶναι ἔνοχος αἰωνίας καταδίκης».

Εἶπε αὐτὰ διότι ἔλεγαν· «Ἔχει πνεῦμα ἀκάθαρτο» (Βλασφημία, ἤτοι προσβολή, ἀσέβεια, κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τοῦτο· τὸ νὰ βλέπῃ κανεὶς ὁλοφάνερη ἐκδήλωσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Θεότητος, διὰ θαύματος, ὅπως εἶναι ἡ ἐκβολὴ δαιμονίου, καὶ ὅμως νὰ μὴ πιστεύῃ, ἀλλὰ νὰ διαστρέφῃ τὴν ἔννοια τοῦ θαύματος. Τοῦτο σημαίνει πώρωσι καὶ διαστροφὴ τῆς συνειδήσεως καὶ ἀμετανοησία, γι’ αὐτὸ καὶ οὐδέποτε συγχωρεῖται).

Εἶπε δὲ τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Κύριος, διότι ἔλεγον ἐκεῖνοι, ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἔχει πνεῦμα ἀκάθαρτον καὶ ἐσυκοφάντουν ἀπὸ πώρωσιν καὶ θεληματικὴν τύφλωσιν τὰ ἔργα καὶ θαύματα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἐπειδὴ τὰ ἀπέδιδον εἰς τὸν διάβολον.

Εἶπε δὲ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, διότι ἐκεῖνοι τὸν συκοφαντοῦσαν ὅτι ἔχει ἀκάθαρτον πνεῦμα.

Ἔφθασαν λοιπὸν ἡ μητέρα του καὶ οἱ ἀδελφοί του καὶ σταμάτησαν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἔστειλαν καὶ τὸν φώναξαν.

Ἔρχονται λοιπὸν ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί, ποὺ ἐνομίζοντο ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ἀδελφοί του, καὶ ἀφοῦ ἐστέκοντο ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ἔστειλαν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν ἐφώναξαν.

Ἔρχονται τότε ἡ μητέρα του καὶ αὐτοί ποὺ ἐνομίζοντο ἀδελφοί του καὶ ἀφοῦ ἐστάθησαν ἔξω ἀπὸ τὸ σπίτι, ἔστειλαν πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐφώναξαν νὰ βγῇ.

Καθόταν δὲ γύρω του πλῆθος. Καὶ τοῦ εἶπαν· «Ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου ἔξω σὲ ζητοῦν».

Καὶ ἐκάθητο γύρω του πολὺς λαός. Εἶπον δὲ πρὸς αὐτόν· Ἰδού, ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκονται ἀπ’ ἔξω καὶ σὲ ζητοῦν.

Ἐκάθητο δὲ γύρω του πολὺς λαός· εἶπον δὲ εἰς αὐτόν· «ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου σὲ ζητοῦν ἔξω».

Ἀλλὰ τοὺς ἀποκρίθηκε λέγοντας· «Ποιά εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποιοί εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;».

Καὶ ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· Ποία εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποῖοι εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;

Καὶ ἀπάντησε εἰς αὐτοὺς λέγων· «ποιὰ εἶναι ἡ μητέρα μου ἢ ποῖοι εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;»

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε τὸ βλέμμα του ὁλόγυρα σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι κάθονταν γύρω του, λέγει· «Ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Καὶ ἀφοῦ ἔρριψεν ὁλόγυρα τὰ μάτια του εἰς ἐκείνους, ποὺ ἐκάθηντο τριγύρω ἀπὸ αὐτόν, λέγει· Ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Καὶ ἀφοῦ περιέφερε ὁλόγυρα τὰ μάτια του εἰς ἐκείνους ποὺ ἐκάθηντο γύρω του, εἶπε· «ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Ναί, ὅποιος θὰ κάνῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου».

Εἶναι αὐτοί, καίτοι δὲν ἔχω σαρκικὴν συγγένειαν πρὸς τούτους· διότι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ποιήσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου. Καὶ ἡ μητέρα μου ἂν ἠξιώθη νὰ μὲ γεννήσῃ, προτήτερα ὑπῆρξε πιστὴ καὶ ἀφωσιωμενη δούλη τοῦ Θεοῦ καὶ δι’ αὐτὸ ὁ Θεὸς τὴν ἐξέλεξεν ὡς ὄργανόν του.

Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος θὰ ἐφαρμόσῃ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου».