Κατὰ Μάρκον 4

Ἄρχισε δὲ πάλι νὰ διδάσκῃ πλησίον τῆς λίμνης. Καὶ μαζεύτηκε κοντά του λαὸς πολύς, ὥστε ἀναγκάσθηκε νὰ μπῇ καὶ νὰ καθήσῃ στὸ πλοῖο μέσα στὴ λίμνη. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς ἦταν στὴν ξηρὰ στὴν ἀκτὴ τῆς λίμνης.

Καὶ πάλιν ἤρχισε νὰ διδάσκῃ πλησίον τῆς θαλάσσης. Καὶ ἐμαζεύθη τριγύρω του λαὸς πολύς, ὥστε νὰ ἀναγκασθῇ νὰ ἔμβῃ εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ καθήσῃ ἐπ’ αὐτοῦ μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. Καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἦτο εἰς τὴν ξηράν, κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ πάλιν ἤρχισε νὰ διδάσκῃ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν παραλίαν. Καὶ ἐμαζεύθηκε πολὺς λαός, διὰ νὰ τὸν ἀκούσῃ, ὥστε αὐτὸς ἠναγκάσθη νὰ ἀνεβῇ εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ καθίσῃ εἰς αὐτὸ μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. Ὅλος δὲ ὁ λαὸς εὑρίσκετο εἰς τὴν ξηρὰν πλησίον τῆς θαλάσσης.

Καὶ τοὺς δίδασκε μὲ παραβολὲς πολλά, καὶ τοὺς ἔλεγε κατὰ τὴ διδασκαλία του·

Καὶ ἐδίδασκεν αὐτοὺς πολλὰ μὲ παραβολὰς καὶ τοὺς ἔλεγεν εἰς τὴν διδαχήν του·

Καὶ τοὺς ἐδίδασκε πολλὰ μὲ παραβολὰς καὶ τοὺς ἔλεγεν εἰς τὴν διδασκαλίαν του·

«Προσέχετε! Ἰδοὺ βγῆκε ὁ σπορεὺς γιὰ νὰ σπείρῃ.

Ἀκούσατε τὴν διήγησιν, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω. Ἰδοὺ ἐβγῆκεν εἰς τὸ χωράφι, διὰ νὰ σπείρῃ αὐτὸς ποὺ σπέρνει. Ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον ὁ μέγας σπορεὺς τῆς ἀληθείας, διὰ νὰ τὴν σπείρῃ εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων.

«Ἀκούσατε μὲ προσοχήν. Ἰδοὺ ἐβγῆκε ὁ γεωργὸς νὰ σπείρῃ.

Καὶ ἐνῷ ἔσπερνε, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν στὸ δρόμο, καὶ ἦλθαν τὰ πετεινὰ καὶ τοὺς κατέφαγαν·

Καὶ συνέβη, ὅταν ἔσπερνεν, ἄλλο μὲν μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε πλησίον τοῦ δρόμου, ποὺ ἐπερνοῦσεν ἀπὸ τὸ χωράφι, καὶ ἐπειδὴ παρέμεινεν ἐκτεθειμένον εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐδάφους, ἦλθον τὰ πετεινὰ καὶ τὸ κατέφαγαν.

Καὶ καθὼς ἔσπερνε ἕνα μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσε εἰς τὸν δρόμον καὶ ἦλθαν τὰ πτηνὰ καὶ τὸν κατέφαγαν.

ἄλλοι δὲ ἔπεσαν στὸ πετρῶδες ἔδαφος, ὅπου δὲν ὑπῆρχε πολὺ χῶμα, καὶ ἀμέσως βλάστησαν, διότι δὲν εἶχαν βάθος χώματος,

Ἄλλο δὲ μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τόπον, ποὺ εἶχεν ὑποκάτω στρῶμα πέτρινον καὶ δὲν εἶχε χῶμα πολύ. Καὶ ἀμέσως ἐβλάστησε, χωρὶς νὰ ρίξη βαθείας ρίζας, διότι δὲν εἶχε βάθος γῆς, ποὺ τρέφει ρίζας στερεάς.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς ἔδαφος πετρῶδες, ὅπου δὲν εἶχε πολὺ χῶμα καὶ ἀμέσως ἐβλάστησε, διότι δὲν εἶχε βάθος γῆς.

καί, ὅταν ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, δέχτηκαν τὶς καυστικὲς ἀκτῖνες καί, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ρίζα (βαθειὰ ρίζα), ξεράθηκαν·

Ὅταν δὲ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, ἐκάη ἀπὸ τὴν ζέστην καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε ρίζαν, ἐξηράνθη.

Ὅταν δὲ ἀνέτειλε ὁ ἥλιος, ἐκαψαλίσθηκε ἀπὸ τὸν καύσωνα καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε ρίζαν ἐξηράθηκε.

ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν στὰ ἀγκάθια καὶ ὑψώθηκαν γύρω τους τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς ἔπνιξαν, καὶ ἔτσι δὲν σχημάτισαν καρπό·

Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τὰ ἀγκάθια. Καὶ ἐβλάστησαν τὰ ἀγκάθια καὶ τὸ ἐκύκλωσαν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ τὸ ἔπνιξαν καὶ δὲν ἔβγαλε καρπόν.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὰ ἀγκάθια· ἐβλάστησαν δὲ καὶ ἐμεγάλωσαν τὰ ἀγκάθια, τὸ ἔπνιξαν ὁλόγυρα καὶ δὲν ἀπέδωσε καρπόν.

καὶ ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν στὴ γῆ τὴν ἐκλεκτὴ καὶ σχημάτισαν καρπό, ποὺ μεγάλωνε καὶ αὐξανόταν καὶ ἀπέδωσε τριάντα καὶ ἑξήντα καὶ ἑκατόν».

Καὶ ἄλλο μέρος τοῦ σπόρου ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν μαλακὴν καὶ εὔφορον καὶ ἀπέδιδε καρπόν, ποὺ ἐβλάστανε πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ ἐμέστωνε. Καὶ ἔβγαλεν ἀλλοῦ τριακονταπλάσιον καὶ ἀλλοῦ ἑξηκονταπλάσιον καὶ ἀλλοῦ ἑκατονταπλάσιον.

Καὶ ἄλλο ἔπεσεν εἰς τὴν γῆν τὴν γόνιμον καὶ ἀπέδιδε καρπὸν καθὼς ἐβλάστανε πρὸς τὰ ἄνω καὶ ἐμέστωνε. Καὶ ἔφερε ἀλλοῦ τριάντα κόκκους, ἀλλοῦ ἑξῆντα καὶ ἀλλοῦ ἑκατόν».

Ἐπίσης ἔλεγε σ’ αὐτούς· «Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Καὶ τοὺς ἔλεγεν· Αὐτὸς ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ καλὴν διάθεσιν διὰ νὰ δέχεται καὶ ἐγκολπώνεται αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς ἀκούῃ.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ». (Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀγαθὴν διάθεσιν ἂς ἀκούσῃ καὶ ἂς διδαχθῇ).

Ὅταν δὲ βρέθηκε μόνος (χωρὶς τὸ μέγα πλῆθος τῶν ἀκροατῶν), αὐτοὶ ποὺ ἦταν κοντά του μαζὶ μὲ τοὺς δώδεκα τὸν ρώτησαν γιὰ τὴν παραβολή (γιὰ τὴ σημασία τῆς παραβολῆς).

Καὶ ὅταν ἔμεινε μοναχός του, τὸν ἠρώτησεν ὁ εὐρύτερος κύκλος τῶν μαθητῶν του μαζὶ μὲ τοὺς Δώδεκα τὴν σημασίαν τῆς παραβολῆς.

Ὅταν δὲ ἀνεχώρησε ὁ λαὸς καὶ ἔμεινε μόνος, τὸν ἠρώτησαν οἱ γύρω ἀπὸ αὐτὸν μαζῆ μὲ τοὺς δώδεκα μαθητάς, διὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς.

Καὶ τοὺς εἶπε· «Σὲ σᾶς δόθηκε τὸ προνόμιο νὰ γνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐνῷ σ’ ἐκείνους, ποὺ μένουν ἔξω ἀπὸ τὸ χῶρο τῆς πίστεως, ὅλα διδάσκονται μὲ παραβολές,

Καὶ τοὺς ἔλεγεν· Εἰς σᾶς μόνους, ἐπειδὴ ἔχετε καλὴν διάθεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς χάρις νὰ μάθετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὴν βασιλείαν αὐτὴν καὶ δὲν ἔχουν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ὅλη ἡ διδασκαλία τῶν μυστικῶν αὐτῶν γίνεται μὲ παραβολάς.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «εἰς σᾶς, διὰ τὴν καλήν σας διάθεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ σοφία καὶ ἡ δύναμις νὰ γνωρίσετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ. Εἰς ἐκείνους δέ, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν καλὴν διάθεσιν καὶ εὑρίσκονται ἔξω ἀπὸ τὸν ἰδικόν σας κύκλον, ὅλαι αἱ ἀλήθειαι προσφέρονται μὲ παραβολάς.

γιὰ νὰ βλέπουν, νὰ βλέπουν, ἀλλὰ νὰ μὴ βλέπουν, καὶ νὰ ἀκούουν, νὰ ἀκούουν, ἀλλὰ νὰ μὴ καταλαβαίνουν, γιὰ νὰ μὴν ἐπιστρέψουν καὶ τοὺς συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα».

Ὁ νοῦς τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν εἶναι χονδρὸς καὶ ἀνίκανος διὰ πνευματικὴν διδασκαλίαν. Δι’ αὐτὸ διδάσκω αὐτοὺς μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, διὰ νὰ βλέπουν μὲν μὲ τὰ σωματικά των μάτια, ἀλλὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἴδουν βαθύτερα μὲ τοὺς πνευματικοὺς ὀφθαλμοὺς τὰ μυστικὰ τῆς οὐρανίου βασιλείας, ποὺ σκεπάζονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν παραβολῶν. Καὶ ὅταν ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, νὰ ἀκούουν μὲν μὲ τὰ σωματικά των αὐτιά, ἀλλὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ καταλάβουν τὴν πολύτιμον ἀξίαν τας· διὰ νὰ μὴ συμβῇ καὶ ἐπιστρέψουν διὰ τῆς μετανοίας εἰς τὸν Θεὸν καὶ συγχωρηθοῦν τὰ ἁμαρτήματα των.

Δι’ αὐτὸ τοὺς διδάσκω μὲ παραβολάς, διὰ νὰ βλέπουν μὲν μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, νὰ μὴν ἠμποροῦν ὅμως νὰ ἴδουν βαθύτερα μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Καὶ νὰ ἀκούσουν καλὰ μὲ τὰ σωματικά των αὐτιά, ἀλλὰ νὰ μὴ ἠμποροῦν νὰ ἐνοήσουν, μήπως τυχὸν καὶ ἐπιστρέψουν κάποτε μὲ μετάνοιαν εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς συγχωρεθοῦν τὰ ἁμαρτήματα». (Ἐὰν δὲν ὑπῆρχεν εἰς αὐτοὺς ἡ σκλήρυνσις τῆς ψυχῆς, ἡ ἀδιαφορία νὰ γνωρίσουν τὴν ἀλήθειαν καὶ τὸ μῖσος των ἐναντίον τοῦ Κυρίου, θὰ ἦσαν εἰς θέσιν νὰ ἐννοοῦν ὅσα ἤκουον).

Λοιπὸν λέγει σ’ αὐτούς (ποὺ ρώτησαν γιὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως)· «Δὲν καταλαβαίνετε τὴν παραβολὴ αὐτή; Καὶ πῶς θὰ καταλάβετε κάθε παραβολή (καὶ τὴ δυσκολώτερη δηλαδή);

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Δὲν ἐκαταλάβατε τὴν σημασίαν τῆς παραβολῆς αὐτῆς, ποὺ δὲν εἶναι ἡ δυσκολωτέρα ἀπὸ τὰς ἄλλας. Καὶ πῶς θὰ ἠμπορέσετε νὰ ἐννοήσετε ὅλας τὰς παραβολάς;

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «δὲν ἐκαταλάβατε, λοιπόν, τὸ νόημα αὐτῆς τῆς παραβολῆς, ἡ ὁποία εἶναι σχετικῶς εὔκολος, καὶ πῶς θὰ κατανοήσετε ὅλας τὰς ἄλλας παραβολάς;

Ὁ σπορεὺς σπείρει τὸ λόγο.

Αὐτός, ποὺ σύμφωνα μὲ τὴν παραβολὴν σπέρνει, εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σπέρνει εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ὁ γεωργός ποὺ σπέρνει, εἰκονίζει ἐκεῖνον ποὺ σπέρνει εἰς τὰς ψυχὰς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Οἱ δὲ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὸ δρόμο, ἀναφέρονται (ἔχουν ἐφαρμογὴ) σ’ αὐτούς, στοὺς ὁποίους σπέρνεται ὁ λόγος, ἀλλ’ ὅταν ἀκούσουν, ἀμέσως ἔρχεται ὁ Σατανᾶς καὶ παίρνει τὸ λόγο, ποὺ σπάρθηκε στὶς ψυχές τους.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ σημαίνονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ὁ ὁποῖος ἔπεσε πλησίον τοῦ δρόμου, εἶναι αὐτοί, εἰς τοὺς ὁποίους σπείρεται ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ καὶ ὅταν τὸν ἀκούσουν, ἔρχεται ἀμέσως ὁ σατανᾶς καὶ ἀφαιρεῖ τὸν λόγον, ποὺ ἔχει σπαρῇ διὰ τοῦ κηρύγματος μέσα εἰς τὰς καρδίας των.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἰκονίζονται ἀπὸ τὸν δρόμον κοντὰ εἰς τὸν ὁποῖον ἔπεσεν ὁ σπόρος, εἶναι αὐτοί, εἰς τοὺς ὁποίους σπείρεται ὁ λόγος καὶ ὅταν τὸν ἀκούσουν, ἔρχεται ἀμέσως ὁ σατανᾶς καὶ παίρνει τὸν λόγον, ποὺ ἔχει σπαρῆ εἰς τὰς καρδίας των.

Ἐπίσης δὲ οἱ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὰ πετρώδη μέρη, ἀναφέρονται σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀκούσουν τὸ λόγο, ἀμέσως τὸν δέχονται μὲ ἐνθουσιασμό,

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ὁμοίως σημαίνονται καὶ εἰκονίζονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ὁ ὁποῖος ἔπεσεν εἰς τὰ πετρώδη μέρη, εἶναι αὐτοί, οἱ ὁποῖοι, ὅταν ἀκοὐσουν τὸν λόγον, ἀμέσως μὲ χαρὰν καὶ ἐνθουσιασμὸν τὸν δέχονται·

Καὶ ἐκεῖνοι ἐπίσης ποὺ εἰκονίζονται μὲ τὰ πετρώδη ἐδάφη, εἶναι ὅσοι, ὅταν ἀκούσουν τὸν λόγον, ἀμέσως τὸν δέχονται μὲ χαράν.

δὲν ἔχουν ὅμως ρίζα (βαθειὰ ρίζα) μέσα τους, ἀλλ’ ἐνθουσιάζονται προσωρινῶς. Ἔπειτα, ὅταν ἔλθῃ θλῖψι ἢ διωγμὸς ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου, ἀμέσως κλονίζονται.

καὶ δὲν ἔχουν ρίζαν μέσα τους, ἀλλ’ εἶναι ἀσταθεῖς καὶ ἡ προθυμία των διαρκεῖ ὀλίγον χρόνον. Ἔπειτα δέ, ὅταν γίνῃ θλῖψις ἢ διωγμὸς διὰ τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἀμέσως οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ σκοντάπτουν καὶ χάνουν τὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ τὴν πίστιν των.

Ὅμως δὲν ἔχουν βαθείας ρίζας, σταθερὰν πίστιν καὶ ἀπόφασιν, ἀλλ’ εἶναι προσωρινοὶ καὶ ἐφήμεροι εἰς τὴν πίστιν των. Ἔπειτα ὅταν συμβῇ κάποια θλῖψις ἢ ἔνας διωγμὸς διὰ τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἀμέσως αὐτοὶ σκοντάπτουν, κλονίζονται καὶ χάνουν τὴν πίστιν των.

Οἱ δὲ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὰ ἀγκάθια, ἀναφέρονται σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὸ λόγο,

Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι σημαίνονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ποὺ ἐσπάρη εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ,

Καὶ ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι παρομοιάζονται μὲ τὰ ἀγκάθια, ὅπου σπείρεται ὁ λόγος, εἶναι ὅσοι ἀκούουν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ,

ἀλλ’ οἱ ἀγωνιώδεις φροντίδες αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ ἡ ἀπόλαυσι τοῦ πλούτου, καθὼς καὶ οἱ ἀπολαύσεις τῶν λοιπῶν πραγμάτων, μπαίνουν μέσα καὶ καταπνίγουν τὸ λόγο, καὶ ἔτσι ἀποβαίνει ἄκαρπος.

καὶ αἱ ἀγωνιώδεις φροντίδες διὰ τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ ἡ ἀπάτη, ποὺ φέρει ὁ πλοῦτος μὲ τὴν προσκόλλησιν εἰς τὸ χρῆμα καὶ μὲ τὴν ματαιότητα τῶν ἐπιδείξεων, καὶ αἱ ἐπιθυμίαι, ποὺ γεννοῦν τὰ ἄλλα θέλγητρα καὶ αἱ ἡδοναὶ τοῦ κόσμου, ἐμβαίνουν μέσα εἰς τὴν ψυχήν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐσπάρη ὁ λόγος καὶ τὸν πνίγουν καὶ γίνεται ἄκαρπος.

ἀλλὰ αἱ φροντίδες τῆς παρούσης ζωῆς καὶ τὸ ξεγέλασμα τοῦ πλούτου καὶ αἱ ἄλλαι ἐπιθυμίαι διὰ τὰς ἡδονὰς καὶ ἀπολαύσεις τοῦ κόσμου, ἀποπνίγουν τὸν λόγον καὶ ἔτσι αὐτὸς γίνεται ἄκαρπος.

Καὶ οἱ σπόροι, ποὺ ἔπεσαν στὴ γῆ τὴν ἐκλεκτή, ἀναφέρονται σ’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἀκούουν τὸ λόγο καὶ τὸν ἐγκολπώνονται, καὶ φέρουν καρπὸ τριάντα καὶ ἑξήντα καὶ ἑκατό».

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ σημαίνονται ἀπὸ τὸν σπόρον, ποὺ ἐσπάρη εἰς τὴν γῆν τὴν καλήν, εἶναι αὐτοί, ποὺ ἀκούουν τὸν λόγον καὶ τὸν παραδέχονται καὶ καρποφοροῦν τριακονταπλάσιον καὶ ἑξηκονταπλάσιον καὶ ἑκατονταπλάσιον.

Καὶ ἐκεῖνοι ποὺ εἰκονίζονται μὲ τὴν καλὴν γῆν, εἶναι ὅσοι ἀκούσουν τὸν λόγον καὶ τὸν δέχονται μὲ ὅλην των τὴν καρδιὰ καὶ καρποφοροῦν τριάντα καὶ ἑξῆντα καὶ ἑκατὸ φορὲς περισσότερο».

Ἐπίσης ἔλεγε σ’ αὐτούς· «Μήπως φέρνουν τὸ λυχνάρι γιὰ νὰ τοποθετηθῇ κάτω ἀπὸ τὸ μόδιο ἢ κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι; Δὲν τὸ φέρνουν γιὰ νὰ τοποθετηθῇ πάνω στὸ λυχνοστάτη;

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Μὲ τὴν διδασκαλίαν μου ἤναψα εἰς τὰς ψυχάς σας φῶς καὶ ἐγίνατε πνευματικοὶ λύχνοι. Μήπως φέρεται ὁ ἀναμμένος λύχνος διὰ νὰ τεθῇ κάτω ἀπὸ τὸ δοχεῖον, μὲ τὸ ὁποῖον μετροῦν τὸν σῖτον ἢ κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι; Ὄχι βέβαια. Δὲν φέρουν τὸν λύχνον, διὰ νὰ τοποθετηθῇ ἐπάνω εἰς τὸν λυχνοστάτην; Βεβαίως. Ἔτσι καὶ σεῖς πρέπει νὰ φωτίζετε τοὺς ἀνθρώπους καὶ αὐτά, ποὺ ἀκούετε τώρα, νὰ μὴ τὰ κρύπτετε, ἀλλὰ νὰ τὰ διαδίδετε καὶ εἰς τοὺς ἄλλους.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «αὐτὰ ποὺ σᾶς ἐδίδαξα εἶναι φῶς, ἀλλὰ μήπως φέρνουν τὸν ἀναμμένον λύχνον διὰ να τὸν θέσουν κάτω ἀπὸ τὸ μόδιο - ἀπὸ τὸ δοχεῖον ποὺ μετροῦν τὸ σιτάρι - ἢ κάτω ἀπὸ τὸ κρεββάτι; Ὄχι βέβαια, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν θέσουν εἰς τὸν λυχνοστάτην. (Σεῖς εἶσθε ὁ λύχνος ὁ ἀναμμένος, τὸ πνευματικὸν φῶς. Μὲ τὰ λόγια καὶ μὲ τὸ παράδειγμά σας πρέπει νὰ φωτίζετε τοὺς ἄλλους καὶ νὰ μὴ κρύπτετε αὐτά, ποὺ ἔχετε ἀκούσει ἀπὸ ἐμέ).

Ἔτσι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρυφὸ, ποὺ δὲν θὰ φανερωθῇ, οὔτε ὑπῆρξε μυστικό, παρὰ γιὰ νὰ γίνῃ φανερό.

Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρύφον καὶ μυστικὸν παρὰ διὰ νὰ φανερωθῇ καὶ κανὲν δὲν ἔγινεν ἀπόκρυφον παρὰ διὰ νὰ ἔλθῃ εἰς τὸ φανερόν. Καὶ ἡ διδασκαλία μου λοιπὸν δὲν θὰ μείνῃ μυστικὴ καὶ σκεπασμένη, ἀλλὰ θὰ φανερωθῇ καὶ θὰ φωτίσῃ τὸν κόσμον.

Διότι δὲν ὑπάρχει τίποτε κρυφὸν καὶ μυστικόν, ποὺ νὰ μὴ φανερωθῇ καὶ κανένα ἀπόκρυφον ποὺ νὰ μὴ ἔλθῃ εἰς τὸ φῶς.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ.

Ἐὰν ἔχῃ κανεὶς αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ κατανοῇ τὴν πολύτιμον ἀξίαν τῆς διδασκαλίας μου, ἂς ἀκούῃ καὶ ἂς ὠφελῆται ἐξ αὐτῆς.

Ἐὰν κανεὶς ἔχῃ αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούσῃ τὰς διδασκαλίας αὐτάς».

Τοὺς ἔλεγε ἀκόμη· «Νὰ δίνετε προσοχὴ σ’ ὅ,τι ἀκούετε (ἀπὸ μένα). Μὲ ὅ,τι μέτρο προσοχῆς προσέχετε, μὲ τὸ αὐτὸ μέτρο θὰ προσεχθῆτε, καὶ μὲ τὸ παραπάνω ἐσεῖς, ποὺ δίνετε σημασία σ’ αὐτὰ ποὺ ἀκούετε.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· προσέχετε εἰς ὅ,τι ἀκούετε· προσέχετε νὰ κατανοῆτε καὶ νὰ ἐγκολπώνεσθε τὴν διδασκαλίαν ποὺ ἀκούετε, ὥστε νὰ γίνετε τέλειοι διδάσκαλοι τῆς ἀληθείας. Μὲ ὅποιον μέτρον προσοχῆς καὶ καλῆς διαθέσεως ἀκούετε, μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον θὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἡ γνῶσις. Καὶ ὄχι μόνον μὲ τὸ ἴδιον μέτρον θὰ σᾶς δοθῇ, ἀλλὰ καὶ παραπάνω θὰ προστεθῇ εἰς σᾶς, ποὺ μὲ πρόθυμον ἐνδιαφερον καὶ προσοχὴν ἀκούετε.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «προσέχετε εἰς αὐτὰ ποὺ ἀκούετε· μὲ ὅποιο μέτρο προσοχῆς καὶ ἀγαθῆς διαθέσεως ἀκούετε καὶ ἐννοεῖτε, μὲ τὸ αὐτὸ μέτρο θὰ σᾶς δοθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν ἡ γνῶσις καὶ ἡ σοφία. Καὶ ἀκόμη περισσότερον.

Διότι σ’ αὐτόν, ποὺ ἔχει, θὰ δοθῇ, ἐνῷ ἀπ’ αὐτόν, ποὺ δὲν ἔχει, καὶ αὐτό, ποὺ ἔχει, θὰ ἀφαιρεθῇ».

Διότι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει προσοχὴν καὶ ἀκούει μὲ ἐνδιαφέρον τὴν ἀλήθειαν, θὰ δοθῇ ὑπὸ τῆς θείας χάριτος γνῶσις καὶ κατανόησις τῶν ἀκουομένων. Καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον, ποὺ δὲν ἔχει προσοχὴν καὶ ἐνδιαφέρον καὶ ἡ ὀλίγη ἐκείνη γνῶσις ποὺ ἔχει, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ.

Διότι εἰς ἐκεῖνον ποὺ ἔχει τὴν διάθεσιν καὶ τὴν γνῶσιν, θὰ τοῦ δοθῇ ἀκόμη περισσότερον· καὶ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δὲν ἔχει ἐνδιαφέρον, καὶ ἡ ὀλίγη γνῶσις ποὺ ἔχει, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ».

Ἐπίσης ἔλεγε· «Ἔτσι εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, ὅπως ἄνθρωπος, ποὺ ρίχνει τὸ σπόρο στὴ γῆ,

Καὶ ἔλεγεν· Ἔτσι ὁμοιάζει ἡ διάδοσις καὶ πρόοδος τοῦ Εὐαγγελίου τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς καρδίας τῶν ἐπιδεκτικῶν ἀνθρώπων, σὰν νὰ ρίψῃ ἕνας ἄνθρωπος τὸν σπόρον ἐπὶ τῆς γῆς. (Οὕτω καὶ ὁ Κύριος ἢ οἱ διάκονοί του οἱ συνεχίζοντες τὸ ἔργον του, ρίπτουν εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἐπιδεκτικῶν ἀνθρώπων τὸν σπόρον τῆς χριστιανικῆς διδασκαλίας καὶ ἀληθείας).

Καὶ ἔλεγεν· «ἔτσι ὁμοιάζει ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, μὲ ἕνα ἄνθρωπον ποὺ ρίπτει τὸν σπόρον εἰς τὴν γῆν,

καὶ ἔπειτα κοιμᾶται καὶ σηκώνεται νύκτα καὶ ἡμέρα (χωρὶς νὰ κάνῃ τίποτε γιὰ τὴν ἀνάπτυξι τοῦ σπόρου), ὁ δὲ σπόρος βλαστάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ τρόπο, ποὺ αὐτὸς δὲν ξέρει.

Καὶ αὐτός, ποὺ ἔσπειρε τὸν σπόρον εἰς τὴν γῆν, κοιμᾶται καὶ σηκώνεται νύκτα καὶ ἡμέραν χωρὶς νὰ κάνῃ τίποτε διὰ τὴν βλάστησιν καὶ αὔξησιν τοῦ σπόρου. Καὶ ὅμως ὁ σπόρος, διότι ἔχει μέσα του ζωτικὴν δύναμιν, αὐξάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ τρόπον, ποὺ καὶ αὐτὸς ὁ γεωργὸς δὲν ἠξεύρει.

καὶ ἔπειτα κοιμᾶται καὶ σηκώνεται νύκτα καὶ ἡμέραν, χωρὶς νὰ φροντίζῃ διὰ τὴν βλάστησιν τῆς σπορᾶς καὶ ὁ σπόρος βλαστάνει καὶ μεγαλώνει κατὰ ἕνα μυστηριώδη τρόπον, ποὺ δὲν τὸν γνωρίζει ὁ γεωργός.

Διότι αὐτομάτως ἡ γῆ παράγει πρῶτα χόρτο, ἔπειτα στάχυ καὶ ἔπειτα πλήρη σῖτο μέσα στὸ στάχυ.

Διότι μόνη της ἡ γῆ καὶ χωρὶς τὴν συνεργασίαν ἐκείνου, ποὺ ἔσπειρε τὸν σπόρον, καρποφορεῖ πρῶτον χόρτον, ποὺ φυτρώνει ἀπὸ τὸν σπόρον, ὕστερα στάχυν καὶ ἔπειτα σῖτον δεμένον καὶ γεμᾶτον μέσα εἰς τὸν στάχυν. (Ἔτσι καὶ ἡ αὔξησις τῆς χριστιανικῆς ζωῆς εἰς κάθε ἐπιδεκτικὴν καρδίαν. Δὲν φαίνεται μὲν καὶ παραμένει μυστηριώδης, πλὴν ὅμως εἶναι βεβαία καὶ πραγματική).

Διότι μόνη της ἡ γῆ καρποφορεῖ, βλαστάνει δηλαδή, πρῶτον τὸν χόρτον, ἔπειτα τὸν στάχυν καὶ ὕστερα τὸν μεστωμένον καὶ πλήρη σῖτον μέσα εἰς τὸν στάχυν. (Ἡ αὔξησις τῆς χριστιανικῆς ζωῆς γίνεται ἀπὸ τὸν Θεὸν κατὰ ἕνα μυστηριώδη τρόπον, ποὺ δὲν ὑποπίπτει ἀμέσως εἰς τὴν ἀντίληψιν τοῦ ἀνθρώπου).

Ὅταν δὲ ὡριμάσῃ ὁ καρπός, ἀμέσως βάζει τὸ δρεπάνι, διότι ἔφθασεν ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ».

Ὅταν δὲ εἰς τὸν ἀγρὸν ὁ καρπὸς παραδοθῇ ὥριμος πρὸς θερισμόν, τότε ὁ κύριος τοῦ ἀγροῦ ἀποστέλλει ἀμέσως τὸν θεριστήν, ποὺ κρατεῖ τὸ δρέπανον, διότι ἦλθεν ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ. (Καὶ σεῖς λοιπόν, ποὺ θὰ συνεχίσετε τὸ ἔργον μου, νὰ εἶσθε βέβαιοι, ὅτι ἡ σπορά, ποὺ θὰ κάμετε εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἐπιδεκτικῶν ἀνθρώπων, δὲν θὰ χαθῇ. Ὁ λόγος θὰ καρποφορήσπη κατὰ τρόπον μυστηριώδη καὶ ἄγνωστον εἰς σᾶς, καὶ ὅταν ἡ καρποφορία αὐτὴ ὠριμάσῃ διὰ τὸν καθένα, ἡ πρόνοια τοῦ μεγάλου Γεωργοῦ θὰ ἐπισυνάξῃ τὸν καρπόν).

Ὅταν δὲ ὁ καρπὸς ὠριμάσῃ καὶ εἶναι ἕτοιμος πρὸς θερισμόν, ἀμέσως ὁ γεωργὸς ἀποστέλλει τὸν θεριστὴν μὲ τὸ δρεπάνι, διότι ἔχει φθάσει ὁ καιρὸς τοῦ θερισμοῦ».

Ἔλεγεν ἀκόμη· «Μὲ τί νὰ παρομοιάσωμε τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ; Ἢ μὲ ποιά παραβολὴ νὰ τὴν παρουσιάσωμε;

Καὶ ἔλεγε· Μὲ τί νὰ παρομοιάσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ποὺ διὰ τοῦ κηρύγματος διαδίδεται εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων καὶ διὰ τῆς Ἐκκλησίας ἐγκαθιδρύεται καὶ ἐπὶ τῆς γῆς; Καὶ μὲ ποίαν παραβολὴν καὶ εἰκόνα νὰ παραβάλωμεν τὴν αὔξησιν καὶ ἐπέκτασιν αὐτῆς;

Καὶ ἔλεγεν· «πῶς νὰ παρομοιάσωμεν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ; Ἢ μὲ ποίαν παραβολὴν καὶ εἰκόνα νὰ τὴν παραβάλωμεν;

Ὁμοιάζει μὲ κόκκο σιναπιοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν σπέρνεται στὴ γῆ, εἶναι μικρότερος ἀπ’ ὅλους τοὺς σπόρους τῆς γῆς.

Ὁμοιάζει σὰν τὸν μικρὸν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, ὁ ὁποῖος τὴν ὥραν, ποὺ σπέρνεται ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους τῆς γῆς.

Ὀμοιάζει μὲ κόκκον σιναπιοῦ, ὁ ὁποῖος, ὅταν σπαρῇ εἰς τὴν γῆν, εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους ποὺ ὑπάρχουν εἰς τὴν γῆν.

Ἀλλ’ ὅταν σπαρθῇ, βλαστάνει, ὑψώνεται καὶ γίνεται μεγαλύτερο ἀπ’ ὅλα τὰ λαχανικά, καὶ κάνει κλαδιὰ μεγάλα, ὥστε στὸ σκιερὸ φύλλωμά του νὰ κάθωνται τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ».

Καὶ ὅταν σπαρῇ, φυτρώνει πρὸς τὰ ἐπάνω καὶ γίνεται ἀπὸ ὅλα τὰ λάχανα καὶ τοὺς θάμνους μεγαλύτερος, καὶ κάνει κλάδους μεγάλους, ὥστε κάτω ἀπὸ τὴν σκιάν του νὰ μποροῦν νὰ φωλιάζουν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ. Ἔτσι καὶ αἱ ἀρχαὶ τῆς αὐξήσεως καὶ ἑξαπλώσεως τῆς Ἐκκλησίας μου καὶ τοῦ ὑπ’ αὐτῆς σπειρομένου εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων λόγου μου εἶναι ἀφανεῖς καὶ ἄσημοι, ἀλλὰ βαθμηδὸν αἱ κατακτήσεις των γίνονται καταπληκτικοί. Ὁ λόγος δὲ τοῦ εὐαγγελίου, ὁ διὰ τῆς ὁλονὲν ἑξαπλουμένης Ἐκκλησίας κηρυττόμενος, ὅταν καλλιεργηθῇ εἰς τὰς ἐπιδεκτικὰς καρδίας ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δημιουργεῖ τεραστίας κατακτήσεις καὶ παρέχει προστασίαν καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὰς ψυχάς.

Καὶ ὅταν σπαρῇ, ξεπετιέται καὶ γίνεται μεγαλύτερο ἀπ’ ὅλα τὰ λάχανα, καὶ κάμνει μεγάλους κλάδους, ὥστε νὰ ἠμποροῦν τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ νὰ κατασκηνώνουν κάτω ἀπὸ τὴν σκιάν του».

Μὲ πολλὲς δὲ τέτοιες παραβολὲς κήρυττε σ’ αὐτοὺς τὸ λόγο, συμφώνως πρὸς τὴν ἀντιληπτική τους δύναμι.

Καὶ μὲ πολλὲς τέτοιες παραβολὲς ἐδίδασκεν εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὴν ἱκανότητα ποὺ εἶχαν οἱ ἀκροαταὶ νὰ ἀκούουν καὶ διατηροῦν εἰς τὴν μνήμην των τὰ διδασκόμενα, ὥστε καὶ ἐὰν τότε δὲν ἠδύναντο νὰ κατανοήσουν μερικά, νὰ τὰ ἐνθυμῶνται διὰ τῶν παραβολῶν καὶ οἱ ἐπιδεκτικοὶ νὰ κατανοήσουν ταῦτα βραδύτερον.

Καὶ μὲ τέτοιες πολλὲς παραβολὲς ἐδίδασκεν εἰς αὐτοὺς τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀναλόγως μὲ τὴν ἱκανότητα ποὺ εἶχαν οἱ ἀκροαταί του νὰ ἀκούουν καὶ νὰ ἐνοοῦν.

Χωρὶς δὲ παραβολὴ δὲν τοὺς κήρυττε τὸ λόγο. Ἰδιαιτέρως δὲ στοὺς μαθητάς του ἐξηγοῦσε ὅλα.

Χωρὶς παραβολὴν δὲ δὲν ἐδίδασκεν αὐτούς. Ἰδιαιτέρως ὅμως εἰς τοὺς μαθητάς του ἐξηγεῖ καὶ διεσαφήνιζεν ὅλα, ὅσα τὸν ἠρώτων.

Χωρὶς δὲ παραβολὴν δὲν ἐδίδασκεν αὐτούς. Ἰδιαιτέρως δὲ εἰς τοὺς μαθητὰς ἐξηγοῦσε ὅλα καὶ ἔλυε τὰς ἀπορίας των. (Ὅλα ὅσα ἐρωτοῦσαν καὶ ἐδιψοῦσαν νὰ μάθουν. Πάντοτε ὁ Θεὸς κατὰ πολλοὺς τρόπους ἀπαντᾷ εἰς τὰς ἀπορίας καὶ πληροφορεῖ τοὺς πιστοὺς περὶ τοῦ θελήματός του).

Καὶ ὅταν ἐκείνη τὴν ἡμέρα βράδυασε, λέγει σ’ αὐτούς (στοὺς μαθητάς του)· «Ἂς περάσωμε ἀπέναντι».

Καὶ ὅταν ἐβράδυασε κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν, ποὺ εἶπε τὰς παραβολὰς αὐτάς, λέγει εἰς αὐτούς· Ἂς περάσωμεν ἀπέναντι.

Ἀργὰ ἐκείνην τὴν ἡμέραν λέγει εἰς αὐτούς· «ἂς περάσωμεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος».

Καὶ ἀφοῦ ἄφησαν τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, τὸν παίρνουν μαζί τους, ὅπως ἦταν, μέσα στὸ πλοῖο. Ἦταν δὲ καὶ ἄλλα πλοῖα (ποὺ ἔπλεαν) μαζί του.

Καὶ ἀφοῦ ἀφῆκε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ εἰς τὴν παραλίαν, τὸν παίρνουν μαζί των οἱ μαθηταί, ὅπως ἦτο ὁ Κύριος μέσα εἰς τὸ πλοῖον, ἀπὸ τὸ ὁποῖον προηγουμένως ἐδίδασκε τὰ πλήθη. Ἦσαν δὲ καὶ ἄλλα πλοιάρια, ποὺ ἔπλεαν μαζὶ μὲ τὸ πλοῖον τοῦ Κυρίου.

Καὶ ἀφοῦ ἀφῆκαν τὸν λαόν, παρέλαβαν αὐτὸν οἱ μαθηταί, ὅπως εὑρίσκετο εἰς τὸ πλοῖον· ἦσαν δὲ καὶ ἄλλα πλοῖα, ποὺ ἔπλεαν μαζῆ του.

Καὶ ξεσπᾷ μεγάλη ἀνεμοθύελλα, καὶ τὰ κύματα ὑψώνονταν καὶ εἰσέβαλλαν στὸ πλοῖο, ὥστε αὐτὸ πλέον ἄρχισε νὰ βυθίζεται.

Καὶ γίνεται μεγάλη ἀνεμοζάλη, τὰ κύματα δὲ έκτυποῦσαν ἐπάνω εἰς τὸ πλοῖον, ὥστε ἐκινδύνευε πλέον αὐτὸ νὰ βυθισθῇ.

Καὶ αἴφνης ἐξέσπασε μεγάλη θύελλα, τὰ δὲ κύματα, ἐκτυποῦσαν τὸ πλοῖον καὶ ἀνέβαιναν εἰς αὐτό, ὥστε ἐκινδύνευε νὰ βυθισθῇ.

Αὐτὸς δὲ κοιμόταν στὴν πρύμνη γερμένος στὸ ἐπάνω μέρος τοῦ θρανίου, ποὺ ἦταν ἐκεῖ. Καὶ τὸν ξυπνοῦν καὶ τοῦ λέγουν· «Διδάσκαλε, δέν σὲ μέλει ποὺ χανόμαστε;».

Καὶ ἐξηκολούθει αὐτὸς νὰ κοιμᾶται εἰς τὴν πρύμνην εἰς τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ θρανίου, ποὺ ἦτο ἐκεῖ. Καὶ τὸν ἐξύπνησαν καὶ τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, δὲν σὲ μέλει ποὺ χανόμεθα;

Καὶ ἐκεῖνος ἐκοιμᾶτο εἰς τὴν πρύμνην εἰς τὸ προσκέφαλον, ποὺ ἦτο εἰς τὸ κάθισμα. Καὶ τὸν ἐξύπνησαν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ λέγουν· «διδάσκαλε, δὲν σὲ μέλλει ποὺ χανόμεθα;»

Καὶ σηκώθηκε καὶ ἐπέπληξε τὸν ἄνεμο καὶ εἶπε στὴ θάλασσα· «Σιώπα, φιμώσου!». Καὶ κόπασε ὁ ἄνεμος καὶ ἔγινε γαλήνη μεγάλη.

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη, ἐπέπληξε τὸν ἄνεμον καὶ εἶπεν εἰς τὴν θάλασσαν· Σώπα, βουβάθητι. Καὶ κατέπεσεν ὁ ἄνεμος καὶ ἔγινε μεγάλη γαλήνη εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ἐπέπληξε τὸν ἄνεμον καὶ εἶπεν εἰς τὴν θάλασσαν· «σώπα, πάψε ἀμέσως». Καὶ κατέπαυσεν ὁ ἄνεμος καὶ ἔγινε μεγάλη γαλήνη.

Καὶ εἶπε σ’ αὐτούς· «Γιατί εἶσθε τόσο δειλοί; Πῶς δὲν ἔχετε πίστι;».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Διατί εἶσθε τόσον δειλοί, ὥστε νὰ τὰ χάνετε; Ἀφοῦ τόσα θαύματα μὲ εἶδατε νὰ κάνω, πῶς δὲν ἔχετε πίστιν ἀκλόνητον, ὥστε νὰ μὴ ἀνησυχῆτε, ὅταν μὲ ἔχετε πλησίον σας;

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· διατί εἶσθε τόσον δειλοί; Πῶς, ἀφοῦ εἴδατε τόσα θαύματα, δὲν ἔχετε πίστιν;»

Καὶ αἰσθάνθηκαν μεγάλο δέος καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους· «Ποιός ἄραγε εἶναι αὐτός, ὥστε καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα νὰ ὑπακούουν σ’ αὐτόν;».

Καὶ ἐφοβήθησαν φόβον εὐλαβείας μεγάλον διὰ τὴν παρουσίαν καὶ ἐνέργειαν τῆς θείας δυνάμεως. Καὶ ἔλεγαν μεταξύ τους ὁ ἕνας εἰς τὸν ἄλλον· Ποῖος λοιπὸν νὰ εἶναι αὐτός; Εἶναι πολὺ μεγαλύτερος ἀπὸ ὅ,τι τὸν ἐθεωρούσαμεν ἕως τώρα, διότι καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα τὸν ὑπακούουν.

Καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ μεγάλον φόβον καὶ θαυμασμὸν καὶ ἔλεγαν ὁ ἔνας εἰς τὸν ἄλλον· «ποιός, λοιπόν, εἶναι αὐτός, ἀφοῦ καὶ ὁ ἄνεμος καὶ ἡ θάλασσα τὸν ὑπακούουν;» (Ὑποτάσσονται εἰς αὐτὸν ὄχι μόνον αἱ ἀσθένειαι, ὁ θάνατος καὶ οἱ δαίμονες, ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ στοιχεῖα τῆς φύσεως).