Κατὰ Μάρκον 5

Καὶ ἔφθασαν στὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, στὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν.

Καὶ ἦλθον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνών.

Καὶ ἦλθον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς θαλάσσης, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν.

Καὶ ὅταν αὐτὸς βγῆκε ἀπὸ τὸ πλοῖο, ἀμέσως τὸν συνάντησε ἕνας ἄνθρωπος μὲ πνεῦμα ἀκάθαρτο (δαιμόνιο), ποὺ ἐρχόταν ἀπὸ τὰ μνήματα,

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως τὸν συνήντησε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἤρχετο ἀπὸ τὰ μνημεῖα καὶ εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτον.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ πλοῖον, τὸν ἀπάντησε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἤρχετο ἀπὸ τὰ μνημεῖα, κυριευμένος ἀπὸ πνεῦμα ἀκάθαρτον.

καὶ κατοικοῦσε στὰ μνήματα, καὶ οὔτε μὲ ἁλυσίδες δὲν μποροῦσε κανεὶς νὰ τὸν κρατήσῃ δεμένο,

Αὐτὸς τὴν κατοικίαν του εἶχε μέσα εἰς τὰ μνήματα καὶ οὔτε μὲ ἁλύσεις σιδηρᾶς δὲν ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ τὸν δέσῃ,

Αὐτὸς τόπον κατοικίας καὶ παραμονῆς εἶχε τὰ μνήματα καὶ κανεὶς δὲν ἠμποροῦσε οὔτε μὲ σιδερένιες ἁλυσίδες νὰ τὸν κρατήσῃ δεμένον.

διότι πολλὲς φορὲς τὸν εἶχαν δέσει μὲ σιδερένια δεσμὰ στὰ πόδια καὶ μὲ ἁλυσίδες στὰ χέρια, ἀλλ’ εἶχε σπάσει τὶς ἁλυσίδες καὶ εἶχε συντρίψει τὰ σιδερένια δεσμὰ τῶν ποδιῶν, καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τὸν δαμάσῃ.

διότι αὐτὸς πολλὰς φορὰς εἶχε δεθῆ μὲ σιδηρᾶ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια καὶ μὲ ἁλυσίδας εἰς τὰ χέρια καὶ εἶχαν διασπασθῆ ἀπὸ αὐτὸν αἱ ἁλυσίδες καὶ εἶχαν συντριβῆ τὰ δεσμὰ τῶν ποδιῶν καὶ κανεὶς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τὸν δαμάσῃ.

Διότι πολλὲς φορὲς τὸν εἶχαν δέσει μὲ δεσμὰ εἰς τὰ πόδια καὶ μὲ σιδερένιες ἁλυσίδες εἰς τὰ χέρια καὶ αὐτὸς ἔσπαζε τὶς ἁλυσίδες καὶ συνέτριβε τὰ δεσμὰ καὶ κανεὶς δὲν εἶχε τὴν δύναμιν νὰ τὸν δαμάσῃ.

Καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέρα ἦταν στὰ μνήματα καὶ στὰ βουνά, καὶ κραύγαζε καὶ κατέκοπτε τὸ σῶμα του μὲ πέτρες.

Καὶ πάντοτε νύκτα καὶ ἡμέραν εἰς τὰ μνήματα καὶ εἰς τὰ ὄρη ἐξηκολούθει νὰ φωνάζῃ δυνατὰ καὶ νὰ κατακόπτῃ καὶ καταπληγώνῃ τὸν ἑαυτόν του μὲ λιθάρια.

Καὶ συνεχῶς νύκτα καὶ ἡμέραν ἦτο εἰς τὰ μνήματα καὶ τὰ ὄρη, ἐφώναζε, κατέκοπτε καὶ κατεπλήγωνε τὸν εὐατόν του μὲ λίθους.

Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ μακριά, ἔτρεξε καὶ τὸν προσκύνησε.

Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρυά, ἔτρεξε καὶ τὸν προσεκύνησε.

Ὅταν δὲ εἶδε τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ μακρυά, ἔτρεξε πρὸς αὐτὸν καὶ τὸν ἐπροσκύνησε.

Καὶ ἔβγαλε κραυγὴ μεγάλη καὶ εἶπε· «Τί θέλεις ἐσὺ σ’ ἐμένα, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ ὑψίστου; Στὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ ζητῶ νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς».

Καὶ ἀφοῦ ἐφώναξε μὲ μεγάλην φωνήν, εἶπε· Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ καὶ τὶ ζητεῖς ἀπὸ ἐμέ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ ἐξορκίζω ἐν ὀνόματι τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος μὲ ἀφῆκεν ἐλεύθερον κατὰ τὴν περίοδον τοῦ παρόντος αἰῶνος, νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς καὶ μὴ μὲ διώξῃς ἀπ’ ἐδῶ, ποὺ ἔχω εὐχάριστον διαμονήν.

Καὶ ἀφοῦ ἐκραύγασε μὲ μεγάλην φωνὴν εἶπε· ποία σχέσις ἠμπορεῖ νὰ ὑπάρχῃ μεταξὺ ἐμοῦ καὶ σοῦ, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ τοῦ Ὑψίστου; Σὲ ἐξορκίζω εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ νὰ μὴ μὲ βασανίσῃς».

Διότι ἔλεγε σ’ αὐτό· «Πνεῦμα ἀκάθαρτο, νὰ βγῇς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο».

Τοῦ εἶπε δὲ μὴ μὲ βασανίσῃς, διότι ὁ Κύριος ἔλεγεν εἰς αὐτόν· Ἔβγα, σὺ τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον, ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον.

Διότι ὁ Ἰησοῦς ἔλεγεν εἰς αὐτό· «τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον ἔβγα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον αὐτόν».

Τὸν ρωτοῦσε δέ· «Ποιό εἶναι τὸ ὄνομά σου;». Καὶ ἀποκρίθηκε λέγοντας· «Λεγεὼν εἶναι τὸ ὄνομά μου, διότι εἴμεθα πολλοί».

Καὶ τὸν ἠρώτα ὁ Ἰησοῦς· Ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου; Καὶ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Λεγεών, δηλαδὴ σύνταγμα στρατιωτῶν, εἶναι τὸ ὄνομά μου. Καὶ ἔχω αὐτὸ τὸ ὄνομα, διότι ἐδῶ μέσα εἴμεθα πολλοί.

Καὶ ἠρώτησεν αὐτόν· ποῖον εἶναι τὸ ὄνομά σου;» Καὶ ἐκεῖνο ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· «λεγεὼν εἶναι τὸ ὄνομά μου, διότι εἴμεθα πολλοὶ ἐδῶ μέσα».

Καὶ τὸν παρακαλοῦσε πολὺ νὰ μὴ τοὺς διώξῃ ἔξω ἀπὸ τὴ χώρα.

Καὶ παρεκάλει τὸν Ἰησοῦν πολὺ νὰ μὴ τοὺς στείλῃ ἔξω ἀπὸ τὴν χώραν ἐκείνην.

Καὶ παρακαλοῦσε τὸν Ἰησοῦν, μὲ πολλὰς παρακλήσεις, νὰ μὴ τοὺς διώξῃ ἔξω ἀπὸ τὴν χώραν αὐτήν.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ πλησίον τοῦ βουνοῦ μιὰ μεγάλη ἀγέλη χοίρων, ποὺ ἔβοσκε.

Ἦτο δὲ ἐκεῖ πλησίον τοῦ ὄρους ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων, ποὺ ἔβοσκε.

Εὑρίσκετο δὲ ἐκεῖ πλησίον εἰς τὸ ὄρος ἕνα μεγάλο κοπάδι χοίρων, ποὺ ἔβοσκε.

Καὶ τὸν παρακάλεσαν ὅλοι οἱ δαίμονες λέγοντας· «Στεῖλε μας στοὺς χοίρους, γιὰ νὰ μποῦμε σ’ αὐτούς».

Καὶ τὸν παρεκάλεσαν ὅλοι οἱ δαίμονες καὶ τοῦ εἶπαν· Στεῖλε μας εἰς τοὺς χοίρους, διὰ νὰ ἔμβωμεν εἰς αὐτούς.

Καὶ παρεκάλεσαν αὐτὸν ὅλοι οἱ δαίμονες καὶ εἶπαν· «στεῖλε μας νὰ μποῦμε εἰς αὐτοὺς τοὺς χοίρους».

Καὶ τοὺς ἐπέτρεψεν ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς. Καὶ ἀφοῦ βγῆκαν τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, μπῆκαν στοὺς χοίρους. Καὶ ὥρμησεν ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων καὶ γκρεμίστηκε στὴ λίμνη. Ἦσαν δὲ περίπου δυὸ χιλιάδες. Καὶ πνίγηκαν στὴ λίμνη.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτοί, ποὺ ἔτρεφαν τοὺς χοίρους, ἔπραττον τοῦτο παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ποὺ ἀπηγόρευεν ὡς ἀκάθαρτον τὸ χοιρινὸν κρέας καὶ συνεπῶς εὑρίσκοντο ἐν τῇ παραβάσει καὶ ἁμαρτία, ὁ Ἰησοῦς ἔδωκεν ἀμέσως τὴν ἄδειαν εἰς τὰ δαιμόνια. Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον τὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα, ἐμβῆκαν μέσα εἰς τοὺς χοίρους. Καὶ ἔτρεξεν ἀσυγκράτητα καὶ μὲ μανίαν τὸ κοπάδι ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κρημνοῦ πρὸς τὰ κάτω εἰς τὴν θάλασσαν. Ἦσαν δὲ περίπου δύο χιλιάδες οἱ χοῖροι, καὶ ἐπνίγοντο μέσα εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ τοὺς ἐπέτρεψε ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς καὶ ἀφοῦ ἐξῆλθαν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα, ἐμπῆκαν εἰς τοὺς χοίρους καὶ ὅλο τὸ κοπάδι ὥρμησε ἀσυγκράτητο ἐπάνω εἰς τὸν κρημνὸν καὶ ἔπεσε εἰς τὴν θάλασσαν. Ἦσαν δὲ περίπου δύο χιλιάδες οἱ χοίροι καὶ ἐπνίγοντο μέσα εἰς τὴν θάλασσαν. (Καὶ ἔτσι ἐτιμωρήθησαν οἱ Γεργεσηνοί, οἱ ὁποῖοι ἔτρεφαν χοίρους, μολονότι τὸ ἀπηγόρευε ὁ Μωσαϊκὸς νόμος).

Οἱ δὲ βοσκοὶ τῶν χοίρων ἔφυγαν καὶ διέδωσαν τὸ γεγονὸς στὴν πόλι καὶ στὰ χωριά. Καὶ οἱ κάτοικοι βγῆκαν γιὰ νὰ ἰδοῦν τί ἔγινε.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἔβοσκαν τοὺς χοίρους, ἔφυγαν. Καὶ ἀνήγγειλαν τὸ συμβὰν εἰς τοὺς κατοίκους τῆς πόλεως καὶ εἰς αὐτοὺς ποὺ ἔμεναν εἰς τὰ χωράφια. Καὶ ἐβγῆκαν οἱ κάτοικοι νὰ ἴδουν, τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβη.

Καὶ οἱ χοιροβοσκοὶ (κυριευμένοι ἀπὸ θαυμασμὸν καὶ τρόμον διὰ τὰ δύο καταπληκτικὰ θαύματα, ποὺ εἶδαν) ἔφυγαν καὶ ἀνήγγειλαν τὸ γεγονὸς εἰς τὴν πόλιν καὶ εἰς ὅσους εὐρῆκαν εἰς τὰ χωράφια· καὶ ἐβγῆκαν οἱ κάτοικοι νὰ ἰδοῦν, τί εἶναι αὐτὸ ποὺ συνέβη.

Καὶ ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦ, καὶ βλέπουν τὸν δαιμονισμένο, ποὺ εἶχε τὴ λεγεῶνα (τῶν δαιμόνων), νὰ κάθεται καὶ νὰ φορῇ ροῦχα καὶ νὰ εἶναι φρόνιμος, καὶ φοβήθηκαν.

Καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶδαν τὸν δαιμονιζόμενον νὰ κάθηται ἐνδεδυμένος καὶ μὲ σωστὰ τὰ μυαλά του, αὐτὸν ποὺ εἶχε προτήτερα τὴν λεγεῶνα. Καὶ ἐφοβήθησαν έξ αἰτίας τῆς παρουσίας τοῦ θαυματουργοῦ αὐτοῦ, ποὺ τὸν ᾐσθάνοντο πολὺ ἀνώτερόν τους.

Ἔρχονται πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ βλέπουν τὸν δαιμονιζόμενον νὰ κάθεται ντυμένος καὶ μὲ πλῆρες τὸ λογικόν του, αὐτὸν ποὺ εἶχε προηγουμένως τὸν λεγεῶνα τῶν δαιμονίων. Καὶ ἐφοβήθησαν.

Καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ εἶδαν, διηγήθηκαν σ’ αὐτοὺς τί συνέβη στὸν δαιμονισμένο καὶ στοὺς χοίρους.

Καὶ τοὺς διηγήθησαν ἐκεῖνοι, ποὺ εἶδαν τὰ συμβάντα, τί συνέβη εἰς τὸν δαιμονιζόμενον καὶ διὰ τοὺς χοίρους πῶς ἐπνίγησαν.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ εἶχαν ἴδει τί συνέβη μὲ τὸν δαιμονιζόμενον καὶ τοὺς χοίρους, τὰ διηγήθηκαν εἰς αὐτούς.

Καὶ ἄρχισαν νὰ τὸν παρακαλοῦν (τὸν Ἰησοῦ) νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν περιοχή τους.

Καὶ ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο, μήπως πάθουν καὶ ἄλλο μεγαλύτερον κακόν, ἤρχισαν νὰ τὸν παρακαλοῦν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ σύνορά των.

Ἐπειδὴ δὲ ἐφοβήθησαν καὶ διὰ τὰς ἄλλας παραβάσεις τοῦ Μωσαϊκοῦ νόμου, ἤρχισαν νὰ παρακαλοῦν τὸν Ἰησοῦν νὰ ἀναχωρήσῃ ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά των.

Καὶ ὅταν ἔμπαινε στὸ πλοῖο, ὁ ἄλλοτε δαιμονισμένος τὸν παρακαλοῦσε νὰ τὸν πάρῃ κοντά του.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον διὰ νὰ φύγῃ, τὸν παρεκάλει ἐκεῖνος ποὺ προτήτερα εἶχε δαιμονισθῇ, νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ διὰ νὰ μένῃ μαζί του.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἀνέβαινε εἰς τὸ πλοῖον, τὸν παρακαλοῦσε ὁ τέως δαιμονισμένος νὰ τοῦ ἐπιτρέψῃ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ καὶ νὰ μένῃ μαζῆ του.

Δὲν τὸν ἄφησε ὅμως νὰ ἀκολουθήσῃ, ἀλλὰ τοῦ εἶπε· «Πήγαινε στὸ σπίτι σου στοὺς δικούς σου, καὶ διηγήσου σ’ αὐτοὺς ὅσα σοῦ ἔκανε ὁ Κύριος, μὲ τὰ ὁποῖα σοῦ ἔδειξε τὸ ἔλεός του».

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως δὲν τὸν άφῆκεν, ἀλλ’ εἶπεν εἰς αὐτόν· Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου πρὸς τοὺς ἰδικούς σου καὶ διηγήσου εἰς αὐτοὺς ὅσα σοῦ ἔχει κάμει ὁ Κύριος καὶ πόσον σὲ ἠλέησε ἐλευθερώσας σε ἀπὸ πλῆθος πολὺ δαιμόνων.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως δὲν τὸν ἀφῆκεν, ἀλλὰ τοῦ εἶπε· «πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου πρὸς τοὺς δικού σου καὶ νὰ διηγηθῇς ὅσα ὁ Κύριος σοῦ ἔκαμε καὶ πόσο σὲ ἠλέησε».

Καὶ ἔφυγε καὶ ἄρχισε νὰ διακηρύττῃ στὴ Δεκάπολι ὅσα ἔκανε σ’ αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς, καὶ ὅλοι θαύμαζαν.

Καὶ ἔφυγεν ἐκεῖνος, καὶ ἤρχισε νὰ διακηρύττῃ εἰς τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις, ποὺ εἶχαν κτισθῇ πρὸς ἀνατολὰς τοῦ Ἰορδάνου, τὰ ὅσα τοῦ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ὅλοι, ὅσοι τὰ ἤκουον, ἐθαύμαζον.

Καὶ πράγματι ἐκεῖνος ἐπέστρεψε καὶ ἤρχισε νὰ κηρύσσῃ πρὸς τὰς δέκα ἑλληνικὰς πόλεις, ποὺ εὑρίσκοντο ἀνατολικὰ τοῦ Ἰορδάνου, ὅσα ὁ Ἰησοῦς ἔκαμεν εἰς αὐτόν· καὶ ὅλοι ἐθαύμαζαν. (Εὐεργετημένοι πνευματικῶς καὶ ὑλικῶς ἀπὸ τὸν Κύριον ἔχομεν καθῆκον νὰ διηγούμεθα εἰς ὅλους τὰ μεγαλεῖα του).

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς πέρασε μὲ τὸ πλοῖο πάλιν ἀπέναντι, συγκεντρώθηκε γύρω του λαὸς πολύς. Ἦταν δὲ κοντὰ στὴ λίμνη.

Καὶ ὅταν ἐπέρασεν ὁ Ἰησοῦς μὲ τὸ πλοῖον πάλιν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, ἐμαζεύθη λαὸς πολὺς πλησίον του, καὶ ἦτο κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ ὅταν πάλιν ἐπέρασε ὁ Ἰησοῦς μὲ τὸ πλοῖον εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος συνεκεντρώθη πλῆθος πολὺ κοντὰ του. Ἦτο δὲ πλησίον εἰς τὴν θάλασσαν.

Τότε ἔρχεται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ποὺ ὠνομαζόταν Ἰάειρος, καὶ μόλις τὸν εἶδε (τὸν Ἰησοῦ) πέφτει στὰ πόδια του

Καὶ ἰδοὺ ἔρχεται ἕνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ποὺ ἐλέγετο Ἰάειρος, καὶ ὅταν τὸν εἶδεν ἔπεσε γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του.

Καὶ ἔρχεται ἐκεῖ ἔνας ἀπὸ τοὺς ἀρχισυναγώγους, ὀνόματι Ἰάειρος, ὁ ὁποῖος ὅταν τὸν εἶδεν, ἔπεσε γονατιστὸς ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του

καὶ τὸν παρακαλοῦσε πολὺ λέγοντας· «Ἡ κοροῦλα μου βρίσκεται στὰ τελευταῖα της. Ἔλα καὶ βάλε ἐπάνω της τὰ χέρια σου γιὰ νὰ γίνῃ καλὰ καὶ νὰ ζήσῃ».

Καὶ τὸν παρεκάλει πολὺ καὶ ἔλεγεν· ὅτι ἡ μικρά μου θυγατέρα εὑρίσκεται εἰς τὰ τελευταῖα της. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ ἔλθῃς καὶ νὰ βάλῃς ἐπάνω της τὰς χεῖρας σου, διὰ νὰ σωθῇ ἀπὸ τὴν ἀσθένειαν καὶ ζήσῃ.

καὶ τὸν παρακαλοῦσε μὲ πολλὰς καὶ θερμὰς παρακλήσεις καὶ ἔλεγε, ὅτι «ἡ μικρά μου κόρη εὑρίσκεται εἰς τὰ πρόθυρα τοῦ θανάτου. Σὲ παρακαλῶ λοιπὸν νὰ ἔλθῃς εἰς τὸ σπίτι, νὰ βάλῃς ἐπάνω της τὰς χεῖρας, διὰ νὰ σωθῇ καὶ ζήσῃ».

Ἔτσι ὁ Ἰησοῦς πῆγε μαζί του. Τὸν ἀκολουθοῦσε δὲ λαὸς πολὺς καὶ τὸν συνέθλιβαν.

Καὶ ἐπῆγε μαζί του καὶ τὸν ἠκολούθει πολὺς λαὸς καὶ τὸν ἐστρίμωχναν ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη.

Καὶ ἀνεχώρησε μαζῆ του. Λαὸς δὲ πολὺς τὸν ἀκολουθοῦσε καὶ οἱ ἄνθρωποι τὸν ἐστρύμωχναν.

Μία δὲ γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγία δώδεκα ἔτη,

Καὶ μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχεν ἀπὸ αἱμορραγίαν ἐπὶ ἔτη δώδεκα,

Καὶ μιὰ γυναῖκα, ἡ ὁποία ἔπασχεν ἐπὶ δώδεκα ἔτη ἀπὸ αἱμορραγίαν

καὶ ταλαιπωρήθηκε πολὺ ἀπὸ πολλοὺς ἰατρούς, καὶ δαπάνησε ὅλη τὴν περιουσία της, καὶ δὲν ὠφελήθηκε τίποτε, ἀλλὰ μᾶλλον πῆγε στὸ χειρότερο,

καὶ ἡ ὁποία πολλὰ ὑπέφερεν ἀπὸ τὴν κακὴν θεραπείαν πολλῶν ἰατρῶν καὶ ἐξώδευσεν ὅλα, ὅσα ἠμπόρεσε νὰ ἐξοικονομήση, καὶ δὲν ὠφελήθη τίποτε, ἀλλὰ μᾶλλον ἐπῆγεν εἰς τὸ χειρότερον,

καὶ εἶχε ταλαιπωρηθῇ πολὺ ἀπὸ πολλοὺς ἰατρούς, εἶχε δὲ ἐξοδεύσει ὅλα τὰ ὑπάρχοντά της, χωρὶς νὰ ἵδῃ καμμίαν ὠφέλειαν, ἀλλὰ μᾶλλον εἶχε ἔλθει εἰς τὸ χειρότερον,

ὅταν ἄκουσε γιὰ τὸν Ἰησοῦ, διασχίζοντας τὸ πλῆθος ἔφθασε ἀπὸ πίσω, καὶ ἄγγιξε τὸ ἔνδυμά του.

ἐπειδὴ ἤκουσε διὰ τὸν Ἰησοῦν, ὅτι ἐνεργεῖ θαυματουργικὰς θεραπείας, ἦλθε μέσα εἰς τὸν λαὸν ἀπὸ πίσω του καὶ ἤγγισε τὸ ἔνδυμά του.

ὅταν ἤκουσε διὰ τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς, ἀνεμίχθη μὲ τὸ πλῆθος, ἦλθε πίσω ἀπὸ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγγισε τὸ ἔνδυμά του.

Ἔλεγε δὲ μέσα της· «Ἐὰν καὶ μόνο ἀγγίξω τὰ ἐνδύματά του, θὰ σωθῶ».

Ἤγγισε δὲ τὸ ἔνδυμά του, διότι ἔλεγε μέσα της, ὅτι καὶ ἐὰν μόνον τὰ ἐνδύματά του ἐγγίσω, θὰ σωθῶ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν μου.

Διότι ἔλεγε μέσα της, ὅτι «ἐὰν καὶ μόνον ἐγγίσω τὰ ἐνδύματά του, θὰ σωθῶ».

Ἀμέσως δὲ σταμάτησε ἡ αἱμορραγία της καὶ κατάλαβε στὸ σῶμα της, ὅτι θεραπεύθηκε ἀπὸ τὴ βασανιστικὴ ἀσθένεια.

Καὶ ἀμέσως ἐστείρευσε καὶ ἐξηράνθη τὸ μέρος, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἔτρεχε τὸ αἷμα της, καὶ ἐκατάλαβεν ἀπὸ τὴν μεταβολὴν ποὺ ἐπῆρε τὸ σῶμα της, ὅτι ἐθεραπεύθη ἀπὸ τὴν βασανιστικὴν ἀρρώστιαν της.

Καὶ ἀμέσως ἐξηράθηκε καὶ ἔκλεισεν ἡ πηγή, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἔτρεχε τὸ αἷμα της, καὶ ἀντελήφθη ἀπὸ τὴν βελτίωσίν που ἦλθε εἰς τὸ σῶμα της, ὅτι ἰατρεύθη ἀπὸ τὸ βάσανον ἐκεῖνο.

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς κατάλαβε, ὅτι βγῆκε δύναμι ἀπ’ αὐτόν, καὶ στράφηκε πρὸς τὸ πλῆθος καὶ ἔλεγε· «Ποιός ἄγγιξε τὰ ἐνδύματά μου;».

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἐπληροφορήθη ἐσωτερικῶς ἀπὸ τὴν θείαν του φύσιν τὴν δύναμιν, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτόν, καὶ ἀφοῦ ἐστράφη πρὸς τὸν λαόν, εἶπε· Ποῖος ἤγγισε τὰ ἐνδύματά μου;

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη πολὺ καλά, ὡς παντογνώστης, τὴν δύναμιν ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ αὐτὸν καὶ στραφεὶς εἰς τὸ πλῆθος ἔλεγε· «ποιὸς ἤγγισε τὰ ἐνδύματά μου;

Οἱ δὲ μαθηταί του τοῦ ἔλεγαν· «Βλέπεις, ὅτι ὁ κόσμος σὲ συνθλίβει, καὶ ἐν τούτοις λέγεις, “Ποιός μὲ ἄγγιξε;”».

Καὶ τοῦ ἔλεγον οἱ μαθηταί του· Βλέπεις, ὅτι ὁ ὄχλος σὲ σπρώχνει ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη καὶ λέγεις· ποῖος μὲ ἤγγισε;

Καὶ ἔλεγον εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· «βλέπεις τὸν ὄχλον νὰ σὲ σπρώχνῃ ἀπὸ ὅλα τὰ σημεῖα καὶ ἐρωτᾷς ποιὸς σὲ ἤγγισε;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς κοίταζε γύρω του γιὰ νὰ ἰδῇ τὴ γυναῖκα ποὺ ἔκανε αὐτὸ.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς παρετήρει γύρω διὰ νὰ ἴδῃ αὐτήν, ποὺ ἔκαμεν αὐτό.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως περιέφερε γύρω τὸ βλέμμα του, διὰ νὰ ἴδῃ αὐτήν, ποὺ εἶχε κάμει αὐτό.

Ἡ δὲ γυναῖκα, φοβισμένη καὶ τρομαγμένη, ἐπειδὴ εἶχε συνείδησι τοῦ θαύματος ποὺ ἔγινε σ’ αὐτή, ἦλθε καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τοῦ εἶπε ὅλη τὴν ἀλήθεια.

Ἡ γυνὴ δὲ μὲ φόβον καὶ τρόμον, ἐπειδὴ ἐγνώριζε τὴν θεραπείαν, ποὺ τῆς εἶχε γίνει, ἦλθε καὶ ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρός του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλην τὴν ἀλήθειαν.

Ἡ δὲ γυναῖκα φοβισμένη καὶ τρέμουσα, ἐπειδὴ εἶχε πλέον ἀντιληφθῇ πολὺ καλὰ τὴν θεραπείαν, ποὺ τῆς εἶχε γίνει, ἦλθε καὶ ἔπεσεν εἰς τὰ γόνατα ἐμπρός του καὶ τοῦ εἶπεν ὅλην τὴν αλήθειαν.

Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· «Κόρη μου, ἡ πίστι σου σὲ ἔσωσε. Φύγε ἥσυχη, καὶ νὰ εἶσαι γιὰ πάντα ἀπαλλαγμένη ἀπὸ τὴ βασανιστικὴ ἀσθένειά σου».

Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· Κόρη μου, ἡ πίστις καὶ πεποίθησις ποὺ εἶχες, ὅτι θὰ ἐθεράπευεσο, ἐὰν ἤγγιζες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει σώσει ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν σου. Πήγαινε εἰς τὸ καλὸ εἰρηνικὴ καὶ ἥσυχος καὶ ἔσο γιὰ πάντα ὑγιὴς ἀπὸ τὸ βάσανόν σου.

Ἐκεῖνος δὲ τῆς εἶπε· «κόρη μου, ἡ πίστις σου σὲ ἔχει σώσει· πήγαινε μὲ εἰρήνην εἰς τὴν ψυχήν σου καὶ νὰ εἶσαι γιὰ πάντα ὑγιὴς καὶ ἀπηλλαγμένη ἀπὸ τὴν βασανιστικὴν ἀσθένειάν σου».

Ἐνῷ ἀκόμη αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) μιλοῦσε, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ λέγουν· «Ἡ θυγατέρα σου πέθανε. Γιατί πλέον ἐνοχλεῖς τὸ διδάσκαλο;».

Ἐνῷ δὲ ὁ Ἰησοῦς ὡμίλει ἀκόμη, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι του ἀρχισυναγώγου ἄνθρωποι καὶ εἶπαν ὅτι ἡ κόρη σου ἀπέθανε. Πρὸς τί ἐνοχλεῖς ἀκόμη τὸν Διδάσκαλον καὶ τὸν βάζεις εἰς τὸν κόπον νὰ ἔλθῃ ἐκεῖ;

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε, ἔρχονται ἀπὸ τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου ἄνθρωποι λέγοντες ὅτι «ἡ θυγάτηρ σου ἀπέθανε· διατί ἐνοχλεῖς ἀκόμη τὸν διδάσκαλον;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἄκουσε νὰ λέγεται αὐτὸς ὁ λόγος, λέγει στὸν ἀρχισυνάγωγο· «Μή φοβᾶσαι, μόνο πίστευε».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, ὅταν ἤκουσε νὰ λέγεται ὁ λόγος αὐτός, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· Μὴ φοβεῖσαι, μόνον ἑξακολούθει νὰ πιστεύῃς εἰς τὴν δύναμίν μου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀμέσως, μόλις ἄκουσε τὰ λόγια αὐτά, λέγει εἰς τὸν ἀρχισυνάγωγον· «μὴ φοβεῖσαι, μόνο πίστευε».

Καὶ δὲν ἄφησε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ, παρὰ τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη, τὸν ἀδελφὸ τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ δὲν ἀφῆκε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ παρὰ μόνον τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ δὲν ἀφῆκε κανένα νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ παρὰ μόνον τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην, τὸν ἀδελφὸν τοῦ Ἰακώβου.

Καὶ φθάνει στὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου, καὶ βλέπει ταραχή, καὶ νὰ κλαῖνε καὶ νὰ θρηνολογοῦν δυνατά.

Καὶ ἔρχεται εἰς τὸν οἶκον τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ βλέπει θόρυβον, καὶ κόσμον, ποὺ ἔκλαιαν καὶ ἐμοιρολογοῦσαν δυνατά.

Καὶ ἔρχεται εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἀρχισυναγώγου καὶ ἀκούει θόρυβον καὶ βλέπει πολλοὺς νὰ κλαίουν καὶ νὰ ὀλοφύρωνται πολύ.

Καὶ ἀφοῦ μπῆκε στὸ σπίτι, τοὺς λέγει· «Γιατί ταράσσεσθε καὶ κλαίετε; Τὸ παιδὶ δὲν πέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». Τότε ἄρχισαν νὰ γελοῦν εἰς βάρος του.

Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον, τοὺς εἶπε· Διατί μὲ τὰ μοιρολόγια σας κάνετε θόρυβον καὶ κλαίετε; Τὸ παιδίον δὲν ἀπέθανεν, ἀλλὰ κοιμᾶται. Καὶ τὸν περιγελοῦσαν.

Καὶ εἰσελθὼν λέγει εἰς αὐτούς· «διατί κάνετε τόσον θόρυβον μὲ τὰς κραυγάς σας καὶ διατί κλαίετε; Τὸ παιδὶ δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». Καὶ ἐκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν.

Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ ἔβγαλε ἔξω ὅλους, παίρνει μαζί του τὸν πατέρα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴ μητέρα καὶ τοὺς μαθητὰς ποὺ ἦταν μαζί του (τοὺς τρεῖς), καὶ μπαίνει στὸ δωμάτιο ποὺ ἦταν ξαπλωμένο τὸ παιδί.

Αὐτὸς ὅμως ἀφοῦ ἔβγαλεν ἔξω ὅλους, παίρνει μαζί του τὸν πατέρα τοῦ κορασίου καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς τρεῖς μαθητὰς ποὺ ἦσαν μαζί του, καὶ ἐμβαίνει ἐκεῖ, ὅπου ἦτο ἑξαπλωμένον τὸ παιδίον.

Αὐτὸς ὅμως, ἀφοῦ ἔβγαλε ἔξω ὅλους, ἐπῆρε τὸν πατέρα τοῦ παιδιοῦ καὶ τὴν μητέρα καὶ τοὺς τρεῖς μαθητάς, ποὺ ἦσαν μαζῆ του, καὶ ἐμπῆκε ἐκεῖ, ὅπου ἦτο ἐξηπλωμένο τὸ παιδί.

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ παιδὶ ἀπὸ τὸ χέρι, τῆς λέγει· «Ταλιθᾶ, κοῦμι», ποὺ μεταφραζόμενο σημαίνει· «Κορίτσι, σὲ διατάσσω, σήκω ἐπάνω».

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ χέρι τοῦ παιδίου, λέγει εἰς αὐτό· «Ταλιθά, κούμι», τὸ ὁποῖον, ὅταν ἐξηγήθη εἰς τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, σημαίνει· Τὸ κοράσιον, εἰς σὲ ὁμιλῶ, σήκω.

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασε τὸ χέρι τοῦ παιδιοῦ, εἶπε πρὸς αὐτό· «ταλιθὰ κοῦμι»· πρᾶγμα τὸ ὁποῖον ἑρμηνευόμενον σημαίνει· «τὸ κοράσιον, εἰς σὲ ἐγὼ ὁμιλῶ, σήκω».

Καὶ ἀμέσως σηκώθηκε τὸ κορίτσι καὶ περιπατοῦσε. Ἦταν δὲ δώδεκα ἐτῶν. Καὶ κυριεύθηκαν ἀπὸ ἔκπληξι μεγάλη.

Καὶ ἀμέσως ἀνεστήθη τὸ κοράσιον καὶ ἐπεριπάτει. Διότι δὲν ἦτο πολὺ μικρόν, ἀλλ’ ἦτο ἐτῶν δώδεκα καὶ εἶχεν ἡλικίαν ἀρκετήν, ὥστε νὰ περιπατῇ ἐλεύθερα. Καὶ τοὺς κατέλαβεν ἔκπληξις καὶ θαυμασμὸς μεγάλος.

Καὶ ἀμέσως τὸ κοράσιον ἐσηκώθη καὶ ἐντελῶς ὑγιὲς περιπατοῦσε· διότι ἦτο δώδεκα ἐτῶν. Καὶ κατελήφθησαν ὅλοι ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ μεγάλον θαυμασμόν.

Καὶ τοὺς διέταξε αὐστηρὰ νὰ μὴ τὸ μάθῃ κανείς. Καὶ εἶπε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ.

Καὶ τοὺς παρήγγειλεν αὐστηρὰ καὶ ἔντονα νὰ μὴ μάθῃ κανεὶς τὸ θαῦμα αὐτό. Καὶ ἐπειδὴ τὸ κοράσιον λόγῳ τῆς ἀσθενείας του εἶχε μείνει ἀρκετὰς ἡμέρας νηστικόν, εἶπε νὰ δώσουν εἰς αὐτὸ νὰ φάγῃ.

Καὶ τοὺς εἶπε καὶ τοὺς ξαναεῖπε καὶ τοὺς ἔδωσε ἐντολὴν μὲ ἕνα τρόπον ἔντονον, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ αὐτὸ τὸ θαῦμα. Καὶ εἶπε νὰ τῆς δώσουν νὰ φάγῃ. (Διὰ νὰ βεβαιωθοῦν ἔτσι ὅτι ἦτο καὶ πλήρως ὑγιὴς ἡ κόρη των).