Κατὰ Μάρκον 6

Καὶ ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ καὶ πῆγε στὴν πατρίδα του. Καὶ τὸν ἀκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἀνεχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα του τὴν Ναζαρέτ, καὶ ἠκολούθησαν αὐτὸν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Ναζαρέτ, τὴν πατρίδα του. Καὶ τὸν ἠκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν ἦλθε τὸ Σάββατο, ἄρχισε νὰ διδάσκῃ στὴ συναγωγή. Καὶ πολλοὶ ἀκούοντας ἀποροῦσαν καὶ ἔλεγαν· «Ἀπὸ ποῦ σ’ αὐτὸν αὐτὰ τὰ πράγματα; Καὶ τί εἶναι αὐτὴ ἡ σοφία ποὺ τοῦ δόθηκε; Καὶ καταπληκτικὰ θαύματα γίνονται δι’ αὐτοῦ!

Καὶ ὅταν ἦλθεν ἡ ἡμέρα τοῦ Σαββάτου ἤρχισε νὰ διδάσκῃ εἰς τὴν συναγωγήν, καὶ πολλοὶ ποὺ τὸν ἤκουαν ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν· Ἀπὸ ποὺ ἦλθαν εἰς αὐτὸν αὐτά, ποὺ βλέπομεν καὶ ἀκούομεν, καὶ τὶ πρᾶγμα εἶναι ἡ σοφία αὐτή, ποὺ τοῦ ἐδόθη, καὶ μὲ τὴν βοήθειαν ποίας δυνάμεως γίνονται τέτοια θαύματα μὲ τὰ χέρια του;

Ὅταν δὲ ἦλθε τὸ Σάββατον, ἤρχισε νὰ διδάσκῃ εἰς τὴν συναγωγὴν καὶ πολλοί, ποὺ τὸν ἤκουαν, ἐθαύμαζαν καὶ ἔλεγαν· «ἀπὸ ποῦ ἦλθε εἰς αὐτὸν ἡ δύναμις καὶ ἡ ἐξουσία νὰ κάμνῃ τὰ ὅσα βλέπομεν καὶ ἀκούομεν; Καὶ τί εἶναι αὐτὴ ἡ σοφία ποὺ τοῦ ἐδόθη καὶ πῶς ἐξηγοῦνται τὰ τόσα καὶ τόσα θαύματα, ποὺ γίνονται μὲ τὰ χέρια του;

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ξυλουργός, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ οἱ ἀδελφές του δὲν μένουν ἐδῶ στὸν τόπο μας;». Καὶ κλονίζονταν καὶ ἀμφέβαλλαν γι’ αὐτόν.

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ μαραγκός, ὁ υἱὸς τῆς Μαρίας, καὶ ὁ ἀδελφὸς τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ δὲν εἶναι ἐδῶ μαζί μας αἱ ἀδελφαί του; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο δι’ αὐτὸν καὶ δὲν ἤθελαν νὰ τὸν παραδεχθοῦν ὡς προφήτην, ἀλλὰ τὸν παρηκολούθουν μὲ ὑποψίαν.

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ ξυλουργός, τὸ παιδὶ τῆς Μαρίας, ὁ ἀδελφὸς δὲ τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ καὶ τοῦ Ἰούδα καὶ τοῦ Σίμωνος; Καὶ αἱ ἀδελφαί του δὲν εἶναι ἐδῶ μαζῆ μας; Καὶ ἐσκανδαλίζοντο καὶ δὲν ἤθελαν νὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν.

Ἔλεγε δὲ σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Δὲν ὑπάρχει προφήτης χωρὶς ἐκτίμησι παρὰ στὴν πατρίδα του καὶ στὸν κύκλο τῶν συγγενῶν του καὶ στὴν οἰκογένειά του».

Ἔλεγε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, ὅτι πουθενὰ δὲν ἀρνοῦνται νὰ τιμήσουν ἕνα προφήτην, παρὰ μόνον εἰς τὴν πατρίδα του καὶ μεταξὺ τῶν συγγενῶν του καὶ μεταξὺ αὐτῶν, ποὺ μένουν εἰς τὸ σπίτι του.

Ἔλεγε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς ὅτι πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν ἀρνοῦνται νὰ τιμήσουν ἕνα προφήτην, εἰ μὴ μόνον εἰς τὴν πατρίδα του μεταξὺ τῶν συγγενῶν του καὶ τῶν οἰκιακῶν του.

Ἔτσι ἐκεῖ δὲν μποροῦσε νὰ κάνῃ κανένα θαῦμα, ἐκτὸς τοῦ ὅτι θεράπευσε ὀλίγους ἀρρώστους θέτοντας ἐπάνω τους τὰ χέρια του.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτοὶ ἠπίστησαν, ἡ ἀπιστία των ἠμπόδιζε τὴν ἐνέργειαν τῆς θαυματουργικῆς του δυνάμεως καὶ δὲν ἠδύνατο ἐκεῖ νὰ κάμῃ κανὲν ἀπὸ τὰ μεγάλα θαύματά του, παρὰ μόνον ἐθεράπευσεν ὀλίγους ἀρρώστους, ἀφοῦ ἔθεσεν ἐπ’ αὐτῶν τὰς χεῖρας του.

Καὶ διὰ τὴν ἀπιστίαν τῶν Ναζαρηνῶν δὲν ἠμπόρεσε ἐκεῖ κανένα θαῦμα νὰ κάμῃ, παρὰ μόνον ὀλίγους ἀρρώστους ἐθεράπευσε διὰ τῆς ἐπιθέσεως τῶν χειρῶν του.

Καὶ ἀποροῦσε γιὰ τὴν ἀπιστία τους. Καὶ περιώδευε τὰ γύρω χωριὰ καὶ δίδασκε.

Καὶ ἠπόρει ὁ Κύριος μὲ τὴν ἀπιστίαν των, τὴν ὁποίαν ὡς διακρίνων τὰ βάθη τῆς καρδίας των εὕρισκεν ἀδικαιολόγητον καὶ βαρεῖαν. Καὶ περιώδευε τριγύρω εἰς τὰ χωρία καὶ ἐδίδασκε.

Ἀποροῦσε δὲ καὶ ὁ ἴδιος διὰ τὴν ἀπιστίαν αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων. Καὶ περιώδευε τριγύρω τὰ χωριά διδάσκων τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου.

Καὶ καλεῖ τοὺς δώδεκα, καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ δύο δύο, καὶ τοὺς ἔδωσε δύναμι νὰ ἐπιβάλλωνται στὰ πνεύματα τὰ ἀκάθαρτα (καὶ νὰ τὰ βγάζουν).

Καὶ προσκαλεῖ τοὺς δώδεκα καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς ἀποστέλλῃ εἰς περιοδείαν δύο δύο, καὶ τοὺς ἔδιδεν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν νὰ βγάζουν ἀπὸ τοὺς πάσχοντας τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα.

Προσεκάλεσε δὲ τοὺς δώδεκα καὶ ἤχισε νὰ τοὺς στέλνῃ δύο-δύο, καὶ ἔδιδε εἰς αὐτοὺς ἐξουσίαν νὰ διώχνουν τὰ ἀκάθαρτα πνεύματα.

Τοὺς ἔδωσε δὲ τὴν ἐντολὴ νὰ μὴ παίρνουν μαζί τους γιὰ τὸ δρόμο παρὰ μόνο ραβδί, οὔτε σακκίδιο, οὔτε ψωμί, οὔτε χάλκινα νομίσματα στὴ ζώνη τους,

Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ παίρνουν τίποτε εἰς τὸν δρόμον τους παρὰ τὸ πολὺ-πολὺ μίαν ράβδον μόνον· οὔτε σάκκον οὔτε ψωμὶ οὔτε κὰν χάλκινα νομίσματα εἰς τὴν ζώνην τους,

Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ παίρνουν τίποτε εἰς τὸν δρόμον, εἰ μὴ μόνον μία ράβδον, οὔτε σακκούλι οὔτε ψωμὶ οὔτε χρήματα εἰς τὴν ζώνην των.

νὰ φοροῦν δὲ σανδάλια, καὶ νὰ μὴ φοροῦν δεύτερο χιτῶνα.

ἀλλὰ νὰ πηγαίνουν ὑποδεμένοι μὲ ἁπλᾶ πέδιλα. Καὶ νὰ μὴ εἶναι ἐνδεδυμένοι μὲ δύο ὑποκάμισα, ὅπως ἐφόρουν τὰ ἐπίσημα πρόσωπα.

Ἀλλὰ νὰ ἔχουν εἰς τὰ πόδια των ἁπλᾶ πέδιλα καὶ νὰ μὴ φοροῦν δύο χιτῶνας (ὅπως συνηθίζουν οἱ πλούσιοι καὶ οἱ ἐπίσημοι).

Ἐπίσης τοὺς ἔλεγε· «Ὅπου θὰ μπῆτε σὲ σπίτι, ἐκεῖ νὰ μένετε, ἕως ὅτου ἀναχωρήσετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· ὁπουδήποτε ἐμβῆτε εἰς οἱκία, νὰ μένετε, ἕως ὅτου φύγετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο, διὰ μὴ σχηματίζουν οἱ ἄνθρωποι διὰ σᾶς ἰδέαν, ὅτι εἶσθε ἄστατοι ἐπιπόλαιοι ἢ ὅτι ἐπιζητεῖτε τὴν καλοπέρασιν.

Καὶ ἔλεγεν ἀκόμη εἰς αὐτούς· «Ὀπουδήποτε πᾶτε καὶ εἰσέλθετε ὡς φιλοξενούμενοι εἰς ἕνα σπίτι, εἰς αὐτὸ τὸ σπίτι νὰ μένετε, ἕως ὅτου φύγετε ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο. (Νὰ μὴ εἶσθε ἀκατάστατοι καὶ νὰ μὴ ἐπιδιώκετε τὰς πολλὰς φιλοξενίας).

Καὶ γιὰ ὅσους δὲν σᾶς δεχθοῦν καὶ δὲν σᾶς ἀκούσουν, ὅταν φεύγετε ἀπ’ ἐκεῖ νὰ τινάξετε καλὰ τὴ σκόνη κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σας σ’ ἔνδειξι διαμαρτυρίας ἐναντίον τους. Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐπιεικέστερα θὰ κριθοῦν τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως παρὰ ἡ πόλι ἐκείνη».

Καὶ ὅσοι τυχὸν δὲν σᾶς δεχθοῦν οὔτε σᾶς ἀκούσουν ὅταν φεύγετε ἀπ’ ἐκεῖ, εἰς δήλωσιν τοῦ ὅτι δὲν ἐπήρατε τίποτε μαζί σας ἀπὸ αὐτούς, οὔτε ἔχετε καμμίαν σχέσιν μαζί των, τινάξατεν καλὰ ὡς ἀκάθαρτον καὶ μολυσματικὸν τὸ χῶμα, ποὺ ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο ἐκόλλησε κάτω ἀπὸ τὰ πόδια σας εἰς τὰ σανδάλια σας. Τινάξατέ το διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ὡς διαμαρτυρία καὶ ἔλεγχος κατὰ τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν. Ἀληθῶς σᾶς λέγω ὅτι θὰ εἶνα περισσότερον ἐπιεικὴς ἡ τιμωρία εἰς τὰ Σόδομα καὶ Γόμορρα κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως παρὰ εἰς τὴν πόλιν ἐκείνην.

Καὶ ὅσοι τυχὸν δὲν θελήσουν νὰ σᾶς δεχθοῦν οὔτε καὶ νὰ σᾶς ἀκούσουν, καθὼς θὰ φεύγετε ἀπὸ ἐκεῖ τινάξατε καὶ αὐτὸ τὸ χῶμα, ποὺ ἔχει κολλήσει κάτω ἀπὸ τὰ πόδια εἰς τὰ πέδιλά σας, διὰ νὰ δηλώσετε ἔτσι καὶ νὰ διαμαρτυρηθῆτε, ὅτι τίποτε δὲν ἐπήρατε ἀπὸ ἐκεῖ. Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως θὰ εἶναι ἐπιεικεστέρα ἡ κρίσις διὰ τὰ Σόδομα καὶ τὰ Γόμορρα μᾶλλον παρὰ διὰ τὴν πόλιν ἐκείνην».

Βγῆκαν δὲ οἱ δώδεκα σὲ περιοδεία καὶ κήρυτταν στοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν,

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν εἰς περιοδείαν ἐκήρυττον εἰς τοὺς κατοίκους τῶν διαφόρων χωρίων νὰ μετανοήσουν.

Καὶ ἐξελθόντες οἱ μαθηταὶ ἐκήρυτταν εἰς τοὺς ἀνθρώπους νὰ μετανοήσουν. (Ἡ συναίσθησις τῆς ἁμαρτωλότητος, ἡ εἰλικρινὴς μετάνοια καὶ ἐπιστροφὴ πρὸς τὸν Χριστὸν εἶναι ἡ ἀπαραίτητος ἀρχὴ καὶ τὸ θεμέλιον τῆς νέας κατὰ Χριστὸν ζωῆς).

καὶ ἔβγαζαν πολλὰ δαιμόνια, καὶ ἄλειφαν μὲ λάδι καὶ θεράπευαν πολλοὺς ἀρρώστους.

Καὶ ἔβγαζαν πολλὰ δαιμόνια καὶ ἤλειφαν πολλοὺς ἀρωστους μὲ ἔλαιον, ποὺ ἐσυμβόλιζε τὴν ἰατρικὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καὶ τοὺς ἐθεράπευαν.

Καὶ δαιμόνια πολλὰ ἔδιωχναν καὶ ἤλειφον μὲ λάδι πολλοὺς ἀρρώστους, τοὺς ὁποίους καὶ ἐθεράπευαν.

Ἄκουσε δὲ ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης (γιὰ τὸν Ἰησοῦ), διότι διαδόθηκε ἡ φήμη του, καὶ ἔλεγεν, ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν καὶ γι’ αὐτὸ ἐνεργοῦν οἱ θαυματουργικὲς δυνάμεις δι’ αὐτοῦ.

Καὶ ἤκουσεν ὁ βασιλεὺς Ἡρῴδης περὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ περὶ τῶν ἔργων αὐτοῦ καὶ τῶν μαθητῶν του. Διότι ἔγινε φανερὸν καὶ γνωστὸν τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ ἔλεγεν ὁ Ἡρῴδης ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ βαπτιστὴς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν μὲ νέα ἀποστολὴν καὶ μὲ νέα χαρίσματα ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ δι’ αὐτὸ αἱ ὑπερφυσικαὶ δυνάμεις ἐνεργοῦν δι’ αὐτοῦ.

Ἤκουσε δὲ τότε ὁ βασιλεὺς Ἡρώδης τὰ περὶ τοῦ Ἰησοῦ, διότι τὸ ὄνομα αὐτοῦ εἶχε γίνει πλέον γνωστόν, καὶ ἔλεγεν ὅτι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστὴς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν καὶ διὰ τοῦτο ἐνεργοῦν δι’ αὐτοῦ αἱ ὑπερφυσικαὶ αὐταὶ δυνάμεις.

Ἄλλοι ἔλεγαν, ὅτι εἶναι ὁ Ἠλίας καὶ ἄλλοι ἔλεγαν, ὅτι εἶναι προφήτης, ὅπως ἕνας ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς προφῆτες.

Ἄλλοι δέ, ποὺ ἐσύγχυζαν τὸν Ἰησοῦν μὲ τοὺς παλαιοὺς προφήτας, ἔλεγον ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας· ἄλλοι δὲ ἔλεγον, ὅτι εἶναι προφήτης σὰν ἕνας ἀπὸ τοὺς προφήτας.

Ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι εἶναι ὁ Ἠλίας· ἄλλοι δὲ ὅτι εἶναι προφήτης, ὅπως ἔνας ἀπὸ τοὺς προφήτας.

Ἀλλ’ ὅταν ἄκουσε ὁ Ἡρῴδης εἶπε· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀποκεφάλισα. Αὐτὸς ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν».

Ὅταν δὲ ἤκουσεν ὁ Ἡρῴδης αὐτά, ποὺ ἔλεγαν οἱ διάφοροι διὰ τὸν Ἰησοῦν, εἶπεν, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀπεκεφάλισα. Αὐτὸς ἀνέστη ἐκ νεκρῶν.

Ἀκούσας δὲ ὁ Ἡρώδης αὐτὰ εἶπε ὅτι «αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἀποκεφάλισα. Αὐτὸς ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν».

Ὁ Ἡρῴδης πράγματι ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννη καὶ τὸν ἔδεσε καὶ τὸν φυλάκισε ἐξ αἰτίας τῆς Ἡρῳδιάδος τῆς συζύγου τοῦ Φιλίππου τοῦ ἀδελφοῦ του, διότι τὴ νυμφεύθηκε.

Καὶ εἶπεν αὐτὰ ὁ Ἡρῴδης, διότι αὐτὸς ὁ ἴδιος ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν ἔρριψε δεμένον εἰς τὴν φυλακὴν ἐξ αἰτίας τῆς Ἡρῳδιάδος, ποὺ ἦτο σύζυγος τοῦ ἀδελφοῦ του Φιλίππου καὶ ὁ Ἡρῴδης τὴν ἐπῆρε σύζυγον.

Ὁ ἴδιος ὁ Ἡρώδης ἔστειλε καὶ συνέλαβε τὸν Ἰωάννην καὶ τὸν ἔρριψε δεμένον εἰς τὴν φυλακήν, ἐξ αἰτίας τῆς συζύγου τοῦ ἀδελφοῦ του, τῆς Ἡρωδιάδος, τὴν ὁποίαν αὐτὸς εἶχε πάρει παρανόμως ὡς σύζυγον του.

Ὁ Ἰωάννης δηλαδὴ ἔλεγε στὸν Ἡρῴδη· «Δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃς τὴ γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ἔγινε δὲ τοῦτο αἰτία τῆς φυλακίσεως τοῦ Ἰωάννου, διότι ἔλεγεν ὁ Ἰωάννης εἰς τὸν Ἡρῴδην, ὅτι δὲν σοῦ ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχῃς σύζυγον τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου, ὁ ὁποῖος ζῇ ἀκόμη.

Διότι ἔλεγε ὁ Ἰωάννης εἰς τὸν Ἡρώδην ὅτι «δέν σοῦ ἐπιτρέπεται νὰ ἔχῃς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ἔτσι ἡ Ἡρῳδιὰς ἔτρεφε μῖσος ἐναντίον του καὶ ἤθελε νὰ τὸν σκοτώσῃ, ἀλλὰ δὲν μποροῦσε.

Ἡ δὲ Ἡρῳδιὰς ἐκράτει μέσα της μῖσος κατ’ αὐτοῦ καὶ ἤθελε νὰ τὸν φονεύσῃ καὶ δὲν ἠδύνατο.

Ἡ δὲ Ἡρωδιὰς ἔτρεφε μέσα της μῖσος καὶ ἀγανάκτησιν ἐναντίον τοῦ Ἰωάννου καὶ ἤθελε νὰ τὸν φονεύσῃ, ἀλλὰ δὲν ἠμποροῦσε,

Διότι ὁ Ἡρῴδης φοβόταν τὸν Ἰωάννη, ἐπειδὴ τὸν ἤξερε ὡς ἄνθρωπο ἐνάρετο καὶ ἅγιο, καὶ τὸν διατηροῦσε στὴ ζωή, καὶ ἄκουσε καὶ ἐφήρμοζε πολλά (ἀπ’ αὐτὰ ποὺ ἄκουσε), τὸν ἄκουε δὲ μὲ εὐχαρίστησι.

Δὲν ἠδύνατο δὲ ἡ Ἡρῳδιὰς νὰ φονεύσῃ τὸν Ἰωάννην, διότι ὁ Ἡρῴδης ἐφοβεῖτο αὐτὸν καὶ διὰ τὸν σεβασμόν, ποὺ τοῦ εἶχεν ὁ λαός, ἀλλὰ καὶ διότι τὸν ἐγνώριζεν ὡς ἄνθρωπον δίκαιον καὶ ἅγιον. Καὶ δι’ αὐτὸ τὸν διετήρει εἰς τὴν ζωήν· καὶ ὅταν τὸν ἤκουσε κάποτε εἰς τὴν φυλακήν, πολλὰ ἀπ’ ἐκεῖνα, ποὺ τὸν συνεβούλευσεν ὁ Ἰωάννης, τὰ ἔκαμε, καὶ ὁσάκις συνήντα τὸν Ἰωάννην, τὸν ἤκουε μὲ εὐχαρίστησιν.

ἐπειδὴ ὁ Ἡρώδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, διότι τὸν ἐγνώριζεν ὡς ἄνθρωπον δίκαιον καὶ ἅγιον καὶ τὸν διετήρει εἰς τὴν ζωὴν καὶ ὅταν τὸν ἤκουσε, πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ εἶπε ὁ Ἰωάννης τὰ ἔκαμνε καὶ κάθε φορά, ποὺ τὸν συναντοῦσε, τὸν ἤκουε μὲ εὐχαρίστησιν.

Καὶ ὅταν ἦλθε ἡμέρα ἑορταστικῆς ἐκδηλώσεως, ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἡρῴδης γιὰ τὰ γενέθλιά του ἔκανε δεῖπνο στοὺς πολιτικοὺς καὶ τοὺς στρατιωτικοὺς ἄρχοντες καὶ τοὺς ἀριστοκράτες τῆς Γαλιλαίας,

Καὶ ὅταν ἦλθεν ἡμέρα, ποὺ ἔδιδεν εὐκαιρίαν εἰς τὴν Ἡρῳδιάδα νὰ ἐκτελέσῃ τὸ σχέδιόν της, ὅταν δηλαδὴ ὁ Ἡρῴδης διὰ τὰ γενέθλιά του ἔκανε δεῖπνον εἰς τοὺς μεγάλους ἄρχοντας καὶ εἰς τοὺς ἀνωτέρους ἀξιωματικοὺς τοῦ στρατοῦ καὶ εἰς τοὺς προύχοντας τῆς Γαλιλαίας,

Ἀλλὰ ἦλθε ἡμέρα εὐκαιρίας διὰ τὴν Ἡρωδιάδα· ὅταν ὁ Ἡρώδης, διὰ νὰ ἑορτάσῃ τὰ γενέθλιά του, παρέθεσε δεῖπνον εἰς τοὺς μεγάλους ἄρχοντας αὐτοῦ, εἰς τοὺς χιλιάρχους καὶ εἰς τοὺς προύχοντας τῆς Γαλιλαίας.

καὶ μπῆκε ἡ θυγατέρα τῆς Ἡρῳδιάδος καὶ χόρεψε καὶ ἄρεσε στὸν Ἡρῴδη καὶ στοὺς συνδαιτυμόνες, ὁ βασιλεὺς εἶπε στὸ κορίτσι· «Ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ θὰ σοῦ τὸ δώσω».

καὶ ἐμβῆκεν αὐτὴ ἡ ἰδία ἡ θυγατέρα τῆς Ἡρῳδιάδος, καὶ ἐχόρευσε χορὸν ἄσεμνον καὶ πολὺ ἐξευτελισμένον, καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρῴδην καὶ εἰς τοὺς καθισμένους μαζί του εἰς τὸ τραπέζι, εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τὸ κοράσιον· Ζήτησέ μου ὀ,τιδήποτε θέλεις, καὶ θὰ σοῦ τὸ δώσω.

Εἰσῆλθεν ἡ θυγάτηρ αὐτῆς τῆς Ἡρωδιάδος καὶ ἐχόρευσε καὶ ἤρεσεν εἰς τὸν Ἡρώδην καὶ τοὺς ἄλλους συνδαιτημόνας. Εἶπε δὲ ὁ Βασιλεὺς εἰς τὴν κόρην· «ζήτησέ μου ὅ,τι θέλεις καὶ ἐγὼ θὰ σοῦ τὸ δώσω».

Ἔκανε μάλιστα σ’ αὐτὴ αὐτὸ τὸν ὅρκο· «Θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι καὶ ἂν μοῦ ζητήσῃς, μέχρι καὶ τὸ μισὸ βασίλειό μου».

Καὶ τῆς ὡρκίσθη, ὅτι θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι καὶ ἂν μοῦ ζητήσῃς ἕως τὸ μισὸ βασίλειόν μου.

Καὶ τῆς ὁρκίσθη πώς, «θὰ σοῦ δώσω ὅ,τι μοῦ ζητήσεις, μέχρι ἀκόμη καὶ τὸ μισὸ βασίλειόν μου».

Αὐτὴ τότε βγῆκε καὶ πῆγε καὶ εἶπε στὴ μητέρα της· «Τί νὰ ζητήσω;». Ἐκείνη δὲ εἶπε· «Τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».

Ἐκείνη δὲ ἐβγῆκε καὶ εἶπε εἰς τὴν μητέρα της· Τί νὰ ζητήσω; Αὐτὴ δὲ εἶπε: Ζήτησε τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ βαπτιστοῦ.

Ἐκείνη δὲ ἐξελθοῦσα ἔτρεξε πρὸς τὴν μητέρα της καὶ τὴν ἠρώτησε· «τί νὰ ζητήσω;» Ἐκείνη δὲ εἶπε· «τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».

Τότε ἐπανῆλθε ἀμέσως βιαστικὰ στὸν βασιλέα καὶ ὑπέβαλε αὐτὸ τὸ αἴτημα· «Θέλω ἀμέσως νὰ μοῦ δώσῃς σ’ ἕνα πιάτο τὸ κεφάλι τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ».

Καὶ ἐμβῆκεν ἐκείνη ἀμέσως βιαστικὰ εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐζήτησε λέγουσα· θέλω νά μου δώσῃς αὐτὴν τὴν ὥραν καὶ χωρὶς χρονοτριβὴν μέσα εἰς πιάτο τὴν κεφαλὴν Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ.

Καὶ ἐκείνη εἰσώρμησε ἀμέσως βιαστικὰ εἰς τὸν βασιλέα καὶ ἐζήτησε λέγουσα· «θέλω νά μοῦ δώσῃς αὐτὴν τὴν στιγμὴν τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ ἐπάνω εἰς ἕνα πιάτο».

Καὶ ἐνῷ ὁ βασιλεὺς λυπήθηκε, ἐξ αἰτίας τῶν ὅρκων καὶ τῶν συνδαιτυμόνων δὲν θέλησε νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσί του πρὸς αὐτή.

Καὶ ὁ βασιλεὺς κατελυπήθη διότι εἶχε βάλει ὅρκους, ἦσαν δὲ παρόντες καὶ αὐτοί, ποὺ ἐκάθηντο μαζί του εἰς τὸ τραπέζι, εἰς τοὺς ὁποίους δὲν ἤθελε νὰ παρουσιασθῇ ψεύτης καὶ ἐπίορκος. Καὶ μολονότι ἐλυπεῖτο πολὺ νὰ θανατώσῃ τὸν Ἰωάννη, δὲν ἠθέλησε νὰ τῆς ἀρνηθῇ καὶ νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν του.

Καὶ ὁ βασιλεὺς ἐλυπήθη πάρα πολύ, ἀλλὰ διὰ τοὺς ὅρκους, ποὺ εἶχε κάμει, καὶ διὰ νὰ μὴ ἐκτεθῇ εἰς τοὺς συνδαιτημόνας του ὡς ἐπίορκος, δὲν ἠθέλησε νὰ ἀθετήσῃ τὴν ὑπόσχεσίν του.

Καὶ ἀμέσως ὁ βασιλεὺς ἔστειλε δήμιο καὶ διέταξε νὰ φέρῃ τὸ κεφάλι του.

Καὶ ἀμέσως ὁ βασιλεὺς ἔστειλεν ἕνα στρατιώτην ἀπὸ τοὺς σωματοφύλακάς του μὲ τὴν διαταγὴν νὰ φέρῃ τὴν κεφαλὴ τοῦ Ἰωάννου.

Καὶ ἀμέσως ἔστειλε ὁ βασιλεὺς δήμιον καὶ διέταξε νὰ φέρῃ τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου.

Αὐτὸς δὲ πῆγε καὶ τὸν ἀποκεφάλισε στὴ φυλακή, καὶ ἔφερε τὸ κεφάλι του σὲ πιάτο, καὶ τὸ ἔδωσε στὸ κορίτσι, καὶ τὸ κορίτσι τὸ ἔδωσε στὴ μητέρα της.

Αὐτὸς δὲ ἐπῆγε καὶ τὸν ἀπεκεφάλισε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ ἔφερε μέσα εἰς πιάτο τὴν κεφαλὴν τοῦ Ἰωάννου καὶ τὴν ἔδωκε εἰς τὸ κοράσιον καὶ τὸ κοράσιον τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν μητέρα της.

Ἐκεῖνος δὲ ἐπῆγε, ἀπεκεφάλισε τὸν Ἰωάννην εἰς τὴν φυλακήν, ἔφερε τὴν κεφαλήν του μέσα εἰς τὸ πιάτο καὶ τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν κόρην καὶ ἡ κόρη τὴν ἔδωκεν εἰς τὴν μητέρα της.

Καὶ ὅταν τὸ ἄκουσαν οἱ μαθηταί του, ἦλθαν καὶ πῆραν τὸ σῶμα του καὶ τὸ ἐνταφίασαν.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν τοῦτο οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου, ἦλθον καὶ ἐσήκωσαν τὸ λείψανόν του καὶ τὸ ἔβαλαν μέσα εἰς μνημεῖον.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου τὸ θλιβερὸν γεγονός, ἦλθαν καὶ ἐπῆραν τὸ νεκρὸ σῶμα του καὶ τὸ ἔβαλαν εἰς μνημεῖον.

Οἱ δὲ ἀπόστολοι ἐπέστρεψαν (ἀπὸ τὴν περιοδεία τους) στὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ ἀνέφεραν ὅλα, ὅσα ἔκαναν καὶ ὅσα δίδαξαν.

Καὶ συναθροίζονται ἀπὸ τὴν περιοδείαν οἱ Ἀπόστολοι πλησίον τοῦ Ἰησοῦ καὶ ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν ὅλα, δηλαδὴ καὶ ὅσα ἔργα καὶ θαύματα ἔκαμαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

Οἱ Ἀπόστολοι, ἀφοῦ ἐτελείωσεν ἡ περιοδεία των, συνεκεντρώθησαν κοντὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ ἀνέφεραν εἰς αὐτὸν ὅλα, καὶ ὅσα ἔκαμαν καὶ ὅσα ἐδίδαξαν.

Καὶ εἶπε σ’ αὐτούς: «Ἐλᾶτε (μαζί μου) σεῖς μόνοι, χωρὶς τὸ πλῆθος, σὲ ἐρημικὸ τόπο, καὶ ἀναπαυθῆτε λίγο». Διότι ἦταν πολλοὶ αὐτοί, ποὺ πηγαινοέρχονταν, καὶ γι’ αὐτὸ δὲν εὐκαιροῦσαν οὔτε νὰ φᾶνε.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἔλθετε ἰδιαιτέρως μόνοι σας σεῖς εἰς ἔρημον καὶ ἥσυχον τόπον καὶ ξεκουρασθῆτε ἐκεῖ ὀλίγον. Τὸ συνέστησε δὲ τοῦτο, διότι ἦσαν πολλοὶ αὐτοί, ποὺ ἤρχοντο καὶ ἔφευγαν καὶ δὲν εὐκαίρουν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του οὔτε νὰ φάγουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· ἐμπρός, πηγαίνετε σεῖς μόνοι σας ἰδιαιτέρως εἰς ἕνα ἐρημικὸν τόπον καὶ ἀναπαυθῆτε ὀλίγον. Καὶ τοῦτο εἶπε, διότι ἦσαν πολλοὶ αὐτοί ποὺ ἤρχοντο καὶ ἔφευγαν, ὥστε ὁ Κύριος μὲ τοὺς μαθητάς του νὰ μὴ εὐκαιροῦν οὔτε νὰ φάγουν.

Ἔτσι ἔφυγαν σὲ ἐρημικὸ τόπο μὲ πλοῖο μόνοι.

Καὶ ἔφυγαν μὲ τὸ πλοῖον εἰς ἔρημον τόπον μόνοι αὐτοί, χωρὶς νὰ εἶπουν τίποτε εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀνεχώρησαν διὰ θαλάσσης μὲ τὸ πλοῖον εἰς μίαν ἐρημικὴν περιοχὴν ἰδιαιτέρως. (Καὶ οἱ ἐργάται τοῦ Εὐαγγελίου ἔχουν νὰ διακόπτουν ἐπ’ ὀλίγον τὴν ἐργασίαν των, νὰ ἀποσύρωνται εἰς ἔρημα καὶ ἤρεμα μέρη πρὸς ἀνάπαυσιν, πρὸς περισυλλογὴν καὶ ἀνανέωσιν δυνάμεων).

Ἀλλ’ ὅταν ἔφευγαν, τοὺς εἶδαν καὶ τοὺς ἀναγνώρισαν πολλοί, καὶ ἀπ’ ὅλες τὶς γύρω πόλεις συνέρρευσαν πεζοπορώντας ἐκεῖ, μάλιστα ἔφθασαν πρωτύτερα ἀπ’ αὐτούς, καὶ συγκεντρώθηκαν κοντά του.

Καὶ ὅταν ἀνεχώρουν, τοὺς εἶδαν καὶ τοὺς ἀνεγνώρισαν πολλοί. Καὶ ἔτρεξαν μαζὶ ἐκεῖ ἀπὸ ὅλας τὰς τριγύρω πόλεις καὶ ἀφοῦ πεζοὶ διέτρεξαν τὸν γῦρον τῆς λίμνης καὶ διέβησαν τὸν Ἰορδάνην, κατέφθασαν τοὺς μαθητὰς καὶ συνηθροίσθησαν πλησίον τοῦ Ἰησοῦ.

Ἀλλὰ τοὺς εἶδαν πολλοὶ νὰ ἀναχωροῦν καὶ ἐπεσήμαναν τὸν τόπον, ποὺ ἐπῆγαν, καὶ πεζῇ ἀπὸ ὅλας τὰς πόλεις ἔτρεξαν μαζῆ ἐκεῖ, τοὺς ἐπρόλαβαν καὶ συγκεντρώθησαν πλησίον τοῦ Ἰησοῦ.

Ἔτσι, ὅταν βγῆκε ὁ Ἰησοῦς (στὴν ξηρά), εἶδε πλῆθος πολύ, καὶ τοὺς σπλαγχνίσθηκε, διότι ἦταν σὰν πρόβατα χωρὶς ποιμένα, καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς διδάσκῃ πολλά.

Καὶ ὅταν ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ μοναχικὸν μέρος ποὺ ἦτο, εἶδε πολὺν λαὸν καὶ τοὺς συνεπάθησε πολύ, διότι ἦσαν ἐγκαταλελειμμένοι καὶ χωρὶς πνευματικὴν καθοδήγησιν, σὰν πρόβατα ποὺ δὲν ἔχουν ποιμένα. Καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς διδάσκῃ διὰ πολλῶν.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ὅταν ἐβγῆκε ἀπὸ τὸ ἐρημικὸν μέρος, εἶδε πολὺν λαὸν καὶ τοὺς ἐσπλαγχνίσθηκε, διότι ἦσαν σὰν πρόβατα ποὺ δὲν εἶχαν ποιμένα καὶ ἤρχισε νὰ ἀναπτύσσῃ εἰς αὐτοὺς πολλὰς διδασκαλίας.

Καὶ ἀφοῦ πλέον πέρασε πολλὴ ὥρα, τὸν πλησίασαν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ λέγουν· «Ὁ τόπος εἶναι ἔρημος καὶ ἡ ὥρα εἶναι πλέον περασμένη.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασε πλέον ὥρα πολλή, τὸν ἐπλησίασαν οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ εἶπαν, ὅτι ὁ τόπος εἶναι ἔρημος καὶ ἡ ὥρα εἶναι πλέον περασμένη.

Καὶ ὅταν πλέον εἶχε προχωρήσει ἡ ὥρα, προσῆλθον εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ καὶ εἶπαν, ὅτι «εἶναι ἔρημος ὁ τόπος καὶ ἡ ὥρα ἔχει πλέον περάσει.

Δῶσε ἐντολὴ γιὰ νὰ φύγουν αὐτοὶ καὶ νὰ πᾶνε στὰ γύρω χωριὰ καὶ στὶς κωμοπόλεις γιὰ ν’ ἀγοράσουν ψωμιά. Διότι δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε».

Διαλυσέ τους, διὰ νὰ ὑπάγουν εἰς τὰς ἀγροτικὰς κατοικίας καὶ τὰ χωρία, ποὺ εἶναι τριγύρω, καὶ νὰ ἀγοράσουν ψωμιὰ διὰ νὰ φάγουν. Διότι δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

Ἀπόλυσέ τους, γιὰ νὰ πᾶνε εἰς τὰ γύρω ἀγροκτήματα καὶ χωριὰ καὶ νὰ ἀγοράσουν ψωμιά, διότι ἐδῶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Δῶστε τους ἐσεῖς νὰ φᾶνε». Τοῦ λέγουν τότε· «Νὰ πᾶμε ν’ ἀγοράσωμε ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων καὶ νὰ τοὺς δώσωμε νὰ φᾶνε;».

Ἐκεῖνος δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δώσατέ τους σεῖς νὰ φάγουν. Καὶ αὐτοὶ τοῦ εἶπαν· Νὰ ὑπάγωμεν ἡμεῖς καὶ νὰ ἀγοράσωμεν ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων χρυσῶν δραχμῶν καὶ νὰ τοὺς δώσωμεν νὰ φάγουν; Ποὺ νὰ εὕρωμεν τὸ τόσον χρῆμα;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· δῶστε τους σεῖς νὰ φάγουν». Καὶ εἶπαν εἰς αὐτόν· «νὰ πᾶμε νὰ ἀγοράσωμε ψωμιὰ ἀξίας διακοσίων δηναρίων καὶ νὰ τοὺς δώσωμεν νὰ φᾶνε;»

Αὐτὸς δὲ τοὺς λέγει· «Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Πηγαίνετε νὰ ἰδῆτε». Καὶ ἀφοῦ εἶδαν, τοῦ λένε· «Πέντε, καὶ δύο ψάρια».

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Πηγαίνετε νὰ ἴδετε. Καὶ ἀφοῦ εἶδαν τί εἶχαν, εἶπον· Ἔχομεν πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπε· «πόσα ψωμιὰ ἔχετε;» Πηγαίνετε καὶ ἴδετε». Καὶ ἀφοῦ εἶδαν τί εἶχαν, εἶπαν· «ἔχομε πέντε ψωμιὰ καὶ δύο ψάρια».

Καὶ τοὺς διέταξε νὰ βάλουν ὅλους νὰ καθήσουν γιὰ νὰ φᾶνε ὁμάδες ὁμάδες στὸ χλωρὸ χορτάρι.

Καὶ τοὺς διέταξε νὰ τοὺς καθίσουν ὅλους ἐπάνω εἰς τὸ χλωρὸν χορτάρι παρέας παρέας.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς νὰ συστήσουν εἰς ὅλους νὰ καθήσουν ὁμάδες-ὁμάδες εἰς τὸ χλωρὸ χορτάρι.

Καὶ κάθησαν παρέες παρέες, ποὺ ὡμοίαζαν μὲ πρασιές, ἀνὰ ἑκατὸ καὶ ἀνὰ πενήντα ἄτομα.

Καὶ ἑξαπλώθησαν ὁμάδες κανονικαί, αἱ ὁποῖαι ἐπάνω εἰς τὴν πρασινάδα ὠμοίαζαν πρὸς φυτευμένα τετράγωνα κήπων. Καὶ ἦσαν ὁμάδες ἀπὸ ἑκατὸν καὶ ἀπὸ πεντήκοντα ἀνθρώπους ἡ κάθε μία.

Καὶ ἐξάπλωσαν ὁμάδες ὁμάδες σὰν πρασιές, ἀνὰ ἑκατὸν καὶ ἀνὰ πενῆντα.

Καὶ ἀφοῦ πῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια καὶ ὕψωσε τὰ μάτια του στὸν οὐρανό, εὐλόγησε, καὶ ἔκοψε σὲ κομμάτια τὰ ψωμιά, καὶ ἔδινε στοὺς μαθητάς, γιὰ νὰ τὰ παραθέσουν σ’ αὐτούς. Ἐπίσης μοίρασε σὲ ὅλους τὰ δύο ψάρια.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τοὺς πέντε ἄρτους καὶ τὰ δύο ψάρια, ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανὸν καὶ εὐχαρίστησε καὶ ἐπεκαλέσθη τὸν Θεὸν καὶ ἐτεμάχισε τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς του νὰ τὰ βάλουν ἐμπρός των, καὶ τὰ δύο ψάρια τὰ ἐμοίρασεν εἰς ὅλους.

Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἐπῆρε τὰ πέντε ψωμιὰ καὶ τὰ δύο ψάρια, ὕψωσε τὰ βλέμματα εἰς τὸν οὐρανόν, ἐδοξολόγησε τὸν Πατέρα καὶ ἔκοψε κομμάτια τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητὰς, διὰ νὰ παραθέσουν εἰς τὰ πλήθη, καὶ τὰ δύο ψάρια ἐπίσης ἐμοίρασεν εἰς ὅλους. (Καὶ ἐπείσθησαν οἱ μαθηταὶ διὰ μίαν ἀκόμη φορὰν περὶ τῆς ἀγάπης καὶ τῆς δυνάμεως τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ καὶ περὶ τοῦ καθήκοντός των νὰ εἰσφέρουν καὶ αὐτοὶ ὅ,τι ἠμποροῦν).

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν.

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν.

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν.

Σήκωσαν μάλιστα δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἀπὸ τὰ ψωμιὰ καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια.

Καὶ ἐσήκωσαν κομμάτια, ποὺ ἐπερίσσευσαν, δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα, καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια ἐμάζευσαν περισσεύματα.

Καὶ ἐμάζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν καὶ ἀπὸ τὰ ψάρια δώδεκα κοφίνια γεμᾶτα.

Αὐτοὶ δέ, ποὺ ἔφαγαν τὰ ψωμιά, ἦταν πέντε χιλιάδες ἄνδρες.

Καὶ αὐτοί, ποὺ ἔφαγαν τοὺς ἄρτους, ἦσαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες.

Αὐτοὶ δὲ που ἔφαγαν ἦσαν πέντε χιλιάδες ἄνδρες.

Ἀμέσως δὲ ἀνάγκασε τοὺς μαθητάς του νὰ μποῦν στὸ πλοῖο καὶ νὰ πᾶνε πρωτύτερα ἀπ’ αὐτὸν στὸ ἀπέναντι μέρος πρὸς τὴ Βηθσαϊδά, γιὰ νὰ διαλύσῃ ἐν τῷ μεταξὺ τὰ πλήθη.

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς διὰ νὰ μὴ παρασυρθοῦν οἱ μαθηταὶ ἀπὸ τὸν ἐνθουσιασμὸν τοῦ λαοῦ, ποὺ ἤθελε νὰ τὸν ἀνακηρύξῃ βασιλέα, τοὺς ἠνάγκασε νὰ ἔμβουν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ περάσουν προτήτερα ἀπὸ αὐτὸν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, εἰς τὴν Βηθσαϊδάν, ἕως ὅτου αὐτὸς διαλύσῃ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς (διὰ νὰ προφυλάξῃ τοὺς μαθητὰς ἀπὸ τὸν ἄκριτον ἐνθουσιασμὸν τοῦ ὄχλου ποὺ ἤθελαν νὰ τὸν κάνουν βασιλέα) τοὺς ὑποχρέωσε νὰ μποῦν εἰς τὸ πλοῖον καὶ νὰ περάσουν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος εἰς τὴν Βηθσαϊδά, ὅπου καὶ νὰ τὸν περιμένουν, ἕως ὅτου ἀπολύσῃ αὐτὸς τὰ πλήθη.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀποχαιρέτισε, πῆγε στὸ ὄρος γιὰ νὰ προσευχηθῇ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀπεχαιρέτισεν, ἀνεχώρησεν εἰς τὸ ὄρος να προσευχηθῇ.

Καὶ ἀφοῦ ἀπεσπάσθη ἀπ’ αὐτοὺς ἀνέβηκε εἰς ὄρος νὰ προσευχηθῇ.

Καὶ ὅταν βράδυασε, τὸ πλοῖο βρισκόταν στὸ μέσο τῆς λίμνης, καὶ αὐτὸς μόνος στὴν ξηρά.

Καὶ ὅταν ἐβράδυασε καλά, τὸ πλοῖον ἦτο εἰς τὸ μέσον τῆς λίμνης, καὶ αὐτὸς ἦτο μοναχὸς ἐπὶ τῆς ξηράς.

Ἀργὰ δὲ ὅταν ἐπροχώρησε ἡ ἑσπέρα, τὸ πλοῖον εὑρίσκετο εἰς τὸ μέσον τῆς θαλάσσης καὶ αὐτὸς ἦτο μόνος εἰς τὴν ξηράν.

Καὶ ἐπειδὴ τοὺς εἶδε νὰ βασανίζωνται στὴν κωπηλασία, διότι ὁ ἄνεμος ἦταν ἀντίθετος σ’ αὐτούς, γι’ αὐτὸ κατὰ τὴν τετάρτη περίπου βάρδια τῆς νύκτας ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς περιπατώντας πάνω στὴ λίμνη, καὶ πήγαινε νὰ τοὺς προσπεράσῃ.

Καὶ τοὺς εἶδε νὰ βασανίζωνται μὲ τὰ κύματα καθὼς ἐπροχώρουν. Ἐβασανίζοντο δέ, διότι ὁ ἄνεμος ἦτο ἐναντίος. Κατὰ δὲ τὸ τελευταῖον τρίωρον τῆς νυκτός, ὅτε παρελάμβανε στρατιωτικὴν φρουρὰν τὸ τέταρτον τμῆμα τῶν σκοπῶν, ἔρχεται πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, σὰν νὰ ἦτο αὐτὴ ξηρά. Καὶ ἤθελε νὰ τοὺς προσπεράσῃ.

Καὶ εἶδε τοὺς μαθητὰς νὰ ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὰ κύματα, καθὼς ὠδηγοῦσαν τὸ πλοῖον. Διότι ὁ ἄνεμος τοὺς ἦτο ἀντίθετος. Καὶ κατὰ τὴν τετάρτην βάρδιαν τῆς νυκτερινῆς φρουρᾶς, δηλαδὴ μεταξὺ τρεῖς καὶ ἕως τίς ἓξ τὰ χαράματα, ἦλθε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς περιπατῶν ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἤθελε νὰ τοὺς προσπεράσῃ.

Ἀλλ’ ὅταν αὐτοὶ τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ πάνω στὴ λίμνη, νόμισαν ὅτι εἶναι φάντασμα καὶ ἔβγαλαν κραυγὴ τρόμου.

Αὐτοὶ δέ, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ ἐπάνω εἰς τὴν θάλασσαν, ἐνόμισαν ὅτι αὐτὸ τὸ πρωτοφανές, ποὺ ἔβλεπαν, εἶναι φάντασμα. Καὶ ἔβγαλαν κραυγὴν τρόμου.

Οἱ μαθηταί, ὅταν τὸν εἶδαν νὰ περιπατῇ εἰς τὴν θάλασσαν, ἐνόμισαν ὅτι εἶναι φάντασμα καὶ ἔβγαλαν κραυγὴν τρόμου.

Ὅλοι δὲ τὸν εἶδαν καὶ ταράχτηκαν. Ἀλλ’ αὐτὸς ἀμέσως τοὺς μίλησε καὶ τοὺς εἶπε· «Ἔχετε θάρρος· Ἐγὼ εἶμαι. Μὴ φοβεῖσθε!».

Ἔβγαλαν δὲ ὅλοι τὴν κραυγὴν αὐτήν, διότι ὅλοι τὸν εἶδαν καὶ ἐταράχθησαν. Καὶ ἀμέσως ὁ Ἰησοῦς τοὺς ὡμίλησε τοὺς εἶπε· Ἔχετε θάρρος· ἐγὼ εἶμαι· μὴ φοβεῖσθε.

Διότι ὅλοι τὸν εἶδαν καὶ ἐταράχθησαν. Καὶ ἀμέσως ὡμίλησεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς αὐτοὺς καὶ τοὺς εἶπε· «θάρρος ἐγὼ εἷμαι, μὴ φοβεῖσθε».

Καὶ ἀνέβηκε στὸ πλοῖο πρὸς αὐτούς, καὶ κόπασε ὁ ἄνεμος. Καὶ τὸ ἐσωτερικό τους κυριεύθηκε σὲ πάρα πολὺ μεγάλο βαθμὸ ἀπὸ ἔκπληξι καὶ θαυμασμό.

Καὶ ἀνέβη πλησίον τους εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἡσύχασεν ὁ ἄνεμος. Καὶ ἐκυριεύθη τὸ ἐσωτερικόν τους ἀπὸ ὑπερβολικήν ἔκστασιν, ὥστε δὲν ἠδύναντο νὰ ἐκφράσουν ὅ,τι ᾐσθάνοντο. ἐθαύμαζον, μολονότι πρὸ ὀλίγου εἶχε κάμει ὁ Ἰησοῦς καὶ τὸ ἄλλο καταπληκτικὸν θαῦμα.

Καὶ ἀνέβη ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἐσταμάτησεν ὁ ἄνεμος. Καὶ κατελήφθησαν εἰς μεγάλον βαθμὸν ἀπὸ πάρα πολὺν φόβον καὶ θαυμασμόν.

Διότι δὲν εἶχαν συνειδητοποιήσει τὸ θαῦμα μὲ τὰ ψωμιά, ἀλλ’ ἡ διάνοιά τους ἦταν (ἀκόμη) παχυλὴ καὶ βραδυκίνητη.

Θαυμάζουν ὅμως τώρα πάρα πολύ, διότι δὲν ἐκατάλαβαν, τί εἶχε γίνει μὲ τὰ ψωμιὰ καὶ δὲν εἶχαν ἐκτιμήσει κατὰ βάθος τὸ θαῦμα ἐκεῖνο. Ἔπρεπε βέβαια νὰ τὸ εἶχαν καταλάβει. Ἀλλ’ ἡ διάνοιά των ἦταν παχυλὴ καὶ βραδυκίνητος, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν λάβει ἀκόμη τὸν φωτισμὸν τοῦ Πνεύματος.

Καὶ ἐθαύμασαν τόσον πολύ, διότι δὲν εἶχαν ἐννοήσει τὸ ἄλλο μεγάλο θαῦμα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, ἀλλὰ ἦτο ἡ καρδία των καὶ ἡ διάνοιά των βραδυκίνητος καὶ κλειστή.

Ἔτσι, ἀφοῦ διαπεραιώθηκαν, ἦλθαν στὴν περιοχὴ τῆς Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν.

Καὶ ἀφοῦ ἐπέρασαν διὰ μέσου τῆς λίμνης, ἦλθον εἰς τὴν χώραν Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν ἐκεῖ.

Καὶ ἀφοῦ διέσχισαν τὴν λίμνην, ἦλθαν εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Γεννησαρὲτ καὶ ἀγκυροβόλησαν ἐκεῖ.

Ὅταν δὲ βγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖο, ἀμέσως τὸν ἀναγνώρισαν,

Καὶ ὅταν αὐτοὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως οἱ κάτοικοι τῆς χώρας ἐκείνης τὸν ἀνεγνώρισαν,

Ὅταν δὲ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ πλοῖον, ἀμέσως τὰ πλήθη τὸν ἀντελήφθησαν.

καὶ ἔτρεξαν γύρω σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ ἐκείνη, καὶ ἄρχισαν νὰ περιφέρουν τοὺς ἀρρώστους πάνω σὲ κρεββάτια ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στὸ ἄλλο, ἐκεῖ ὅπου ἄκουαν ὅτι βρίσκεται.

καὶ ἔτρεξαν γύρω εἰς ὅλην ἐκείνην τὴν περιφέρειαν διαδιδόντες τὴν εἴδησιν, ὅτι ἦλθε, καὶ ἄρχισαν νὰ περιφέρουν ἐπάνω εἰς τὰ κρεββάτια τοὺς ἀρρώστους ἀπὸ τὸ ἐν μέρος εἰς τὸ ἄλλο, ὅπου ἤκουαν ὅτι ἦτο ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς.

Καὶ περιέτρεξαν ὅλην τὴν γύρω περιοχὴν ἐκείνην διαδιδόντες τὴν εἴδησιν καὶ ἤρχισαν νὰ περιφέρουν ἐπάνω εἰς τὰ κρεββάτια τοὺς ἀρώστους των ἀπὸ ἕνα μέρος εἰς τὸ ἄλλο, ὅπου ἤκουον ὅτι ἦτο ὁ Ἰησοῦς.

Καὶ ὅπου ἔμπαινε σὲ κωμοπόλεις ἢ πόλεις ἢ χωριά, τοποθετοῦσαν τοὺς ἀσθενεῖς στὶς ἀγορὲς καὶ τὸν παρακαλοῦσαν νὰ ἀγγίξουν ἔστω τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του. Καὶ ὅσοι τὸν ἄγγιζαν, θεραπεύονταν.

Καὶ ὁπουδήποτε καὶ ἂν ἔμβαιναν εἰς χωρία ἢ εἰς πόλεις ἢ εἰς ἐξοχικοὺς συνοικισμούς, ἐτοποθέτουν εἰς τὰς ἀγορὰς τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τὸν παρεκάλουν νὰ ἐγγίσουν ἔστω καὶ τὴν ἄκραν τοῦ ἐξωτερικοῦ του ἐνδύματος. Καὶ ὅσοι τὴν ἤγγιζον, ἐσώζοντο ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν των.

Καὶ ὅπου ἂν εἰσήρχετο εἰς χωριὰ ἢ πόλεις ἢ εἰς ἐξοχικὰς περιοχὰς ἔθεταν τοὺς ἀσθενεῖς εἰς τὰς ἀγοράς (εἰς κεντρικοὺς δηλαδὴ τόπους ὅπου ὑπῆρχε μαγάλη πιθανότης νὰ περάσῃ ὁ Χριστός» καὶ παρακαλοῦσαν αὐτὸν νὰ ἐπιτρέψῃ εἰς τοὺς ἀρρώστους νὰ ἐγγίσουν τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἔνδυμά του. Καὶ ὅσοι τὸν ἤγγιζαν ἐθεραπεύοντο. (Ἡ μὲ πίστιν προσέγγισις πρὸς τὸν Κύριον γίνεται αἰτία πολλῶν δωρεῶν, ὑλικῶν καὶ πνευματικῶν).