Κατὰ Μάρκον 7

Μαζεύονται δὲ γύρω του οἱ Φαρισαῖοι καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἦρθαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ἐμαζεύθησαν πλησίον του οἱ Φαρισαῖοι καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ ἦλθαν ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ συνεκεντρώθησαν γύρω ἀπὸ αὐτὸν οἱ Φαρισαῖοι καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς, ποὺ εἶχαν ἔλθει ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα.

Καὶ ὅταν εἶδαν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητάς του νὰ τρῶνε ψωμὶ μὲ χέρια ἀκάθαρτα, δηλαδὴ ἄπλυτα, τοὺς κατέκριναν.

Καὶ ὅταν εἶδαν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητάς του νὰ τρώγουν ψωμὶ μὲ χέρια ἀκάθαρτα, τουτέστι μὲ χέρια ποὺ δὲν τὰ εἶχαν νίψει, κατέκριναν καὶ ἐμέμφθησαν τὴν πρᾶξιν.

Ὅταν δὲ εἶδαν μερικοὺς ἀπὸ τοὺς μαθητάς του νὰ τρώγουν ψωμὶ μὲ ἄνιπτα χέρια, μολυσμένα ὅπως τὰ θεωροῦσαν αὐτοί, τοὺς κατέκριναν.

Διότι οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν δὲν πλύνουν πολὺ καλὰ τὰ χέρια, τρίβοντας μὲ τὴν πυγμὴ τοῦ ἑνὸς τὴν παλάμη καὶ τὰ δάκτυλα τοῦ ἄλλου, δὲν τρῶνε, κρατώντας τὴν παράδοσι τῶν παλαιοτέρων.

Τὴν κατέκριναν δέ, διότι οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν δὲν νίψουν τὰ χέρια των καὶ δὲν καθαρίσουν μὲ τὴν πυγμὴν τοῦ κάθε χεριοῦ τὴν παλάμην καὶ τὰ δάκτυλα τοῦ ἄλλου, δὲν τρώγουν. Καὶ τὸ κάνουν αὐτὸ φυλάττοντες τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων διδασκάλων.

Διότι οἱ Φαρισαῖοι καὶ ὅλοι οἱ Ἰουδαῖοι, ἐὰν δὲν νίψουν τὰ χέρια των, δὲν τρώγουν. Καὶ τὸ κάνουν αὐτό, διὰ νὰ κρατήσουν τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων.

Ἐπίσης, ὅταν ἐπιστρέφουν ἀπὸ τὴν ἀγορά, δὲν τρῶνε, ἐὰν δὲν ὑποβληθοῦν σὲ κάθαρσι. Εἶναι καὶ ἄλλα πολλά, ποὺ παρέλαβαν γιὰ νὰ τηροῦν, καθάρσεις ποτηριῶν καὶ μεγαλυτέρων ἀγγείων καὶ χαλκίνων σκευῶν καὶ κρεββατιῶν.

Καὶ ὅταν ἐπιστρέψουν ἀπὸ τὴν ἀγοράν, δὲν τρώγουν, ἐὰν δὲν βουτηχθοῦν ὁλόκληροι εἰς τὸ νερόν. Καὶ ἄλλα πολλὰ ὑπάρχουν, τὰ ὁποῖα ἐκ παραδόσεως παρέλαβον νὰ φυλάττουν, δηλαδὴ πλύσεις μέσα εἰς ἄφθονον νερὸν ποτηρίων καὶ μεγαλυτέρων ἀγγείων καὶ χαλκωμάτων καὶ καναπέδων τῆς τραπεζαρίας.

Καὶ ὅταν γυρίσουν εἰς τὸ σπίτι ἀπὸ τὴν ἀγορὰν ἢ ἀπὸ ἄλλους δημοσίους τόπους, δὲν τρώγουν, ἐὰν δὲν πλυθοῦν ὁλόκληροι. Καὶ ἄλλα πολλὰ εἶναι, ποὺ παρέλαβαν ἀπὸ τὴν παράδοσίν των νὰ τὰ φυλάττουν, ὅπως εἶναι τὸ νὰ πλύνουν μέσα σὲ ἄφθνο νερὸ ποτήρια, κανάτια χάλκινα δοχεῖα, καὶ τὰ χαμηλὰ κρεββάτια τῆς τραπεζαρίας ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα ξαπλωμένοι ἔτρωγαν.

Τὸν ρωτοῦν λοιπὸν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς· «Γιατί οἱ μαθηταί σου δὲν βαδίζουν σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσι τῶν παλαιοτέρων, ἀλλὰ τρῶνε μὲ ἄπλυτα χέρια;».

Ἔπειτα τὸν ἐρωτοῦν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς οἱ μαθηταί σου δὲν συμπεριφέρονται σύμφωνα μὲ τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων διδασκάλων, ἀλλὰ τρώγουν τὸ ψωμὶ μὲ χέρια ἄνιπτα;

Ἔπειτα ἐρώτησαν τὸν Κύριον οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ γραμματεῖς· «διατί οἱ μαθηταί σου δὲν συμμορφώνονται μὲ τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων, ἀλλὰ τρώγουν τὸ ψωμὶ μὲ ἄπλυτα χέρια;»

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Καλὰ προφήτευσε ὁ Ἡσαΐας γιὰ σᾶς τοὺς ὑποκριτὰς σύμφωνα μὲ τὸ γραμμένο, Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τιμᾷ μὲ τὰ χείλη, ἐνῷ ἡ καρδιά του πολὺ ἀπέχει ἀπὸ μένα.

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς, ὅτι καλὰ ἐπροφήτευσεν ὁ Ἡσαΐας διὰ σᾶς τοὺς ὑποκριτάς, καθὼς ἔχει γραφῆ· Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τὰ χείλη μὲ τιμᾷ, ἡ καρδία τους ὅμως ἀπέχει μακρυὰ ἀπὸ ἐμέ.

(Οἱ Φαρισαῖοι ἐπρόσεχαν τοὺς τύπους καὶ ὄχι τὴν οὐσίαν, τὴν ἐξωτερικὴν συμπεριφορὰν καὶ ὄχι τὴν ἐσωτερικὴν ἁγνότητα, ἐπινοήσεις ἀνθρώπων καὶ ὄχι τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ). Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε ὅτι «πολὺ ὀρθὰ ἐπροφύτευσε γιὰ σᾶς τοὺς ὑποκριτὰς ὁ προφήτης Ἡσαΐας, ὅπως ἔχει γραφῆ· Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ τιμᾷ μόνον, μὲ τὰ χείλη, ἐνῶ ἡ καρδιά των ἀπέχει πολὺ ἀπὸ ἐμένα.

Ναί, ψεύτικα μὲ σέβονται, ἀφοῦ ἀκολουθοῦν διδασκαλίες, ποὺ εἶναι ἐντολὲς ἀνθρώπων.

Ψεύτικα δὲ καὶ ἀνώφελα μὲ λατρεύουν, ἐπειδὴ διδάσκουν διδασκαλίας, ποὺ εἶναι παραγγέλματα καὶ ἐντολαὶ ἀνθρώπων καὶ ὄχι ἰδικαί μου.

Ἀνώφελα δὲ καὶ χαμένα μὲ σέβονται, διδάσκοντες διδασκαλίες ποὺ εἶναι ἐντολαὶ ἀνθρώπων καὶ ὄχι ἰδικαί μου.

Ναί, ἀφήσατε τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ κρατεῖτε τὴν παράδοσι τῶν ἀνθρώπων, καθάρσεις ἀγγείων καὶ ποτηριῶν. Καὶ πολλὰ ἄλλα κάνετε παρόμοια μ’ αὐτά».

Καὶ λέγω, ὅτι ὀρθῶς καὶ ἀληθῶς ἐπροφήτευσε ταῦτα ὁ Ἡσαΐας, διότι ἀφήσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ κρατεῖτε τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, τουτέστι βουτᾶτε εἰς τὸ νερὸν τὰ ἀγγεῖα καὶ τὰ ποτήρια καὶ ἄλλα παρόμοια τέτοια κάνετε πολλά.

Διότι σεῖς ἀφήσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ καὶ κρατεῖτε τὴν παράδοσιν τῶν ἀνθρώπων, δηλαδὴ πλυσίματα κανατιῶν καὶ ποτηριῶν καὶ ἄλλα πολλὰ τέτοια καὶ παρόμοια τηρεῖτε».

Τοὺς ἔλεγε ἐπίσης· «Ὡραῖα κάνετε, παραβαίνοντας τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ τηρήσετε τὴ δική σας παράδοσι!

Καὶ τοὺς ἒλεγεν· Ὡραῖα καὶ μὲ πᾶσαν εὐκολίαν παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, διὰ νὰ φυλάξετε τὴν παράδοσίν σας.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «πολὺ εὔκολα μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι καλῶς πράττετε, παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ τηρήσετε τὴν παράδοσί σας.

Ὁ Μωυσῆς, ὅπως ξέρετε, εἶπε, Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴ μητέρα σου, καί, Ὅποιος κακολογεῖ τὸν πατέρα ἢ τὴ μητέρα, ἐξάπαντος νὰ θανατώνεται.

Λέγω δέ, ὅτι παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ, διότι ὁ Μωϋσῆς κατὰ θείαν ἔμπνευσιν καὶ ὁδηγίαν εἶπε· Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου καὶ ἐκεῖνος, ποὺ λέγει κακὸν λόγον ἢ ὕβριν εἰς τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του, πρέπει χωρὶς ἄλλο νὰ θανατώνεται.

Διότι ὁ Μωϋσῆς εἶπε· τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου· καὶ ἐκεῖνος ποὺ κακολογεῖ τὸν πατέρα ἢ τὴν μητέρα, νὰ καταδικάζεται εἰς θάνατον.

Ἀλλὰ σεῖς λέγετε, Ἐὰν κάποιος πῇ στὸν πατέρα ἢ στὴ μητέρα “κορβᾶν”, ποὺ σημαίνει, “αὐτὸ ποὺ θὰ λάμβανες ὡς βοήθημα ἀπὸ μένα τὸ ἀφιερώνω στὸ Θεό”,

Σεῖς ὅμως λέγετε· ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος εἴπῃ εἰς τὸν πατέρα του ἢ εἰς τὴν μητέρα του· Ἂς εἶναι κορβᾶν, τουτέστι ἂς εἶναι δῶρον καὶ ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεὸν ἐκεῖνο, ποὺ θέλεις νὰ λάβῃς ὡς ὠφέλειαν καὶ βοήθειαν ἀπὸ ἐμέ,

Σεῖς ὅμως λέγετε· ἔνας ἄνθρωπος εἶναι ἀδέσμευτος ἀπέναντι τῶν γονέων του, ἐὰν πῇ εἰς τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του, ὅτι αὐτὸ ποὺ θέλεις νὰ πάρῃς ἀπὸ ἐμὲ διὰ τὴν ἐξυπηρέτησίν σου εἶναι κορβᾶν, δηλαδὴ ἱερὸν δῶρον καὶ ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν.

τότε τὸν θεωρεῖτε δεσμευμένο καὶ δὲν τὸν ἀφήνετε πλέον νὰ κάνῃ τίποτε γιὰ τὸν πατέρα του ἢ τὴ μητέρα του,

θεωρεῖτε τοῦτον δεσμευμένον ἀπὸ τὸ τάξιμον αὐτὸ καὶ δεν τὸν ἀφίνετε πλέον νὰ κάμῃ τίποτε πρὸς ὄφελος καὶ βοήθειαν τοῦ πατρός του ἢ τῆς μητρός του.

Καὶ δὲν τὸν ἀφίνετε πλέον αὐτὸν νὰ κάμῃ τίποτε διὰ τὴν ἐξυπηρέτησιν του πατρός του ἢ τῆς μητρός του, ὅπως διατάσσει ὁ νόμος τοῦ Θεοῦ.

ἀκυρώνοντας ἔτσι τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας ποὺ διδάξατε. Καὶ πολλὰ ἄλλα κάνετε παρόμοια μ’ αὐτό».

Καὶ ἀκυρώνετε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν παράδοσίν σας,τὴν ὁποίαν σεῖς οἱ νομοδιδάσκαλοι ἀπὸ γενεᾶς εἰς γενεὰν παρεδώκατε. Καὶ κάνετε πολλὰ σὰν καὶ αὐτό, ποὺ σᾶς εἶπα.

Καὶ ἔτσι ἀχρηστεύετε τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν παράδοσίν σας, τὴν ὁποίαν ἔχετε παραδώσει εἰς τὸν λαόν. Καὶ πολλὰ τέτοια παρόμοια κάνετε».

Τότε ἀπευθύνθηκε πρὸς ὅλο τὸ λαὸ καὶ τοὺς εἶπε· «Ἀκοῦστε με, ὅλοι, καὶ καταλάβετε.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσεν ὅλον τὸν λαόν, τοὺς εἶπεν· Ἀκούσατε ὅλοι αὐτό, ποὺ θὰ εἴπω καὶ προσέξατε νὰ τὸ καταλάβετε.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε ὅλον τὸν λαόν, ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «ἀκοῦστε ὅλοι αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς πῶ καὶ καταλάβετέ το καλά.

Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἔξω ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ εἰσάγεται σ’ αὐτὸν (διὰ τῆς τροφῆς) καὶ δύναται νὰ τὸν κάνῃ (ἠθικῶς) ἀκάθαρτο, ἀλλ’ αὐτὰ ποὺ βγαίνουν μέσα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, αὐτὰ τὸν κάνουν (ἠθικῶς) ἀκάθαρτο.

Δὲν ὑπάρχει τίποτε ἀπὸ ὅσα παίρνει ἀπ’ ἔξω ὁ ἄνθρωπος, καὶ εἰσάγει μέσα του διὰ τῆς τροφῆς, τὸ ὁποῖον μπορεῖ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον καὶ θρησκευτικῶς ἀκάθαρτον. Ἀλλ’ ἐκεῖνα, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ αὐτὸν καὶ τὴν μολυσμένην καρδίαν του, ἐκεῖνα εἶναι ποὺ κάνουν τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον καὶ βέβηλον.

Τίποτε ἀπὸ ὅσα εἰσέρχονται ἀπ’ ἔξω ὡς τροφὴ εἰς τὸν ἄνθρωπον διὰ τοῦ σώματος, δὲν ἠμπορεῖ νὰ κάμῃ τὸν ἄνθρωπον βέβηλον καὶ ἀκάθαρτον ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ. Ἀλλὰ ὅσα βγαίνουν ἀπὸ ἀκάθαρτον καρδίαν, αὐτὰ εἶναι ποὺ μολύνουν τὸν ἄνθρωπον.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Ὅποιος ἔχει φωτισμένον νοῦν καὶ αὐτιὰ πνευματικά, ποὺ ἀκούουν μὲ ἐνδιαφέρον καὶ συγχρόνως κατανοοῦν αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς ἀκούῃ.

Ὅποιος ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του καὶ καλὴν διάθεσιν διὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Ὅταν δὲ μετὰ τὴν ὁμιλία του πρὸς τὸ λαὸ μπῆκε σ’ ἕνα σπίτι, οἱ μαθηταί του τὸν ρωτοῦσαν γιὰ τὸν παραβολικὸ λόγο.

Καὶ ὅταν ἔφυγεν ἀπὸ τὸ πλῆθος καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἠρώτησαν οἱ μαθηταὶ διὰ τὴν σημασίαν τοῦ ἀσαφοῦς καὶ δυσκολονοήτου λόγου, ποὺ εἶπε.

Καὶ ὅταν ἀφῆκε τὸ πλῆθος καὶ ἐμπῆκε εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἠρώτησαν οἱ μαθηταί του διὰ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς αὐτῆς.

Καὶ τοὺς λέγει· «Καὶ σεῖς εἶσθε ἀνίκανοι νὰ καταλάβετε; Ἀκόμη δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι κάθε τι, ποὺ μπαίνει ἀπ’ ἔξω στὸν ἄνθρωπο, δὲν μπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ (ἠθικῶς);

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Ἔτσι σὰν τὸ πολὺ πλῆθος εἶσθε καὶ σεῖς ἀνίκανοι νὰ ἐννοήσετε τὴν ἀλήθειαν, ποὺ εἶπα; Δὲν καταλαβαίνετε ἀκόμη, ὅτι κάθε τι, ποὺ ἀπ’ ἔξω εἰσάγεται διὰ τοῦ στόματος μέσα εἰς τὸν ἄνθρωπον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ καὶ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον θρησκευτικῶς;

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «ἔτσι καὶ σεῖς σὰν τοὺς πολλοὺς εἶσθε ἀνίκανοι ν’ ἀντιληφθῆτε τὸ νόημα τῆς παραβολῆς; Δὲν καταλαβαίνετε ὅτι κάθε τι, ποὺ ἀπ’ ἔξω εἰσάγεται μὲ τὸ στόμα εἰς τὸν ἄνθρωπον, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸν μολύνῃ;

Διότι δὲν μπαίνει στὴν ψυχή του, ἀλλὰ στὴν κοιλιά. Ἀποβάλλεται μάλιστα (κατὰ τὸ περιττὸ καὶ ἀκάθαρτο μέρος) στὸ ἀποχωρητήριο, ἀφήνοντας ἔτσι καθαρὲς ὅλες τὶς τροφές (ποὺ κράτησε ὁ ὀργανισμός)».

Δὲν ἠμπορεῖ δὲ νὰ τὸν κάμῃ βέβηλον, διότι δὲν πηγαίνει τοῦτο μέσα εἰς τὴν καρδίαν καὶ τὸν ἐσωτερικὸν ἄνθρωπον, ἀλλὰ πηγαίνει εἰς τὴν κοιλίαν καὶ τὸ περιττὸν καὶ ἄχρηστον μέρος τοῦ φαγητοῦ ἀποβάλλεται εἰς τὸν κοπρῶνα καὶ ἔτσι ἀφίνει καθαρὰ ὅλα τὰ φαγητά, ποὺ συνεκράτησεν ὁ ὀργανισμός.

Διότι δὲν εἰσέρχεται εἰς τὴν καρδίαν του, ἀλλὰ εἰς τὴν κοιλίαν, ἀπὸ ὅπου τὸ περιττὸν καὶ ἄχρηστον ἀπορρίπτεται εἰς τὸ ἀφοδευτήριον καὶ ἀφίνει καθαρὰς μέσα εἰς τὸν ὀργανισμὸν ὅλας τὰς ἄλλας τροφάς».

Ἐπίσης ἔλεγε· «Ἐκεῖνο, ποὺ βγαίνει μέσα ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἐκεῖνο κάνει ἀκάθαρτο τὸν ἄνθρωπο.

Ἔλεγε δὲ ὅτι ἐκεῖνο ποὺ βγαίνει ἔξω ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἐκεῖνο μολύνει καὶ κάνει βέβηλον τὸν ἄνθρωπον.

Ἔλεγε δὲ ὅτι «αὐτὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἐκεῖνο, ποὺ κάνει μολυσμένον καὶ βέβηλον τὸν ἄνθρωπον.

Διότι μέσα ἀπὸ τὴν ψυχὴ τῶν ἀνθρώπων βγαίνουν οἱ κακὲς σκέψεις, μοιχεῖες, πορνεῖες, φόνοι,

Διότι ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων βγαίνουν αἱ κακαὶ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, φόνοι,

Διότι ἀπὸ μέσα ἀπὸ τὴν καρδίαν τῶν ἀνθρώπων ξεχύνονται αἱ κακαὶ σκέψεις καὶ ἀποφάσεις, μοιχεῖαι, πορνεῖα, φόνοι,

κλοπές, πλεονεξίες, πονηρίες, δόλος, ἀκολασία, φθόνος, διαβολὴ καὶ συκοφαντία, ὑπερηφάνεια, ἀφροσύνη.

κλοπαί, παντὸς εἴδους ἀδικίαι, ποὺ προέρχονται ἐκ τῆς πλεονεξίας, μοχθηρίαι καὶ κακίαι, ἀπάται, ἠθικὴ παραλυσία καὶ ἀκράτεια, μάτι φθονερὸν καὶ κακόν, βλασφημία, ὑπερηφάνεια, τρέλλα καὶ ἀμυαλοσύνη, ποὺ τὴν γεννᾷ ὁ σκοτισμὸς τῆς ἁμαρτίας.

κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρίαι, δολιότητες, ἠθικὴ παραλυσία καὶ διαστροφή, μάτι μοχθηρόν, βλασφημία, ὑπερηφάνεια, παραλογισμὸς καὶ σκοτισμὸς τοῦ νοῦ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν.

Ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ βγαίνουν ἀπὸ μέσα καὶ κάνουν τὸν ἄνθρωπο ἀκάθαρτο».

Ὅλα αὐτὰ τὰ κακὰ βγαίνουν ἀπὸ μέσα, διότι εἰς τὴν καρδίαν κατ’ ἀρχὰς φυτρώνουν ὡς λογισμοὶ καὶ ἐπιθυμίαι καὶ ἀποφάσεις, καὶ αὐτὰ κάνουν ἀκάθαρτον τὸν ἄνθρωπον.

Ὅλα αὐτὰ τὰ πονηρὰ βγαίνουν ἀπὸ τὸ ἐσωτερικὸν καὶ αὐτὰ κάνουν τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ».

Σηκώθηκε δὲ ἀπὸ τὸν τόπο ἐκεῖνο καὶ πῆγε στὴν περιοχὴ τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος. Καὶ μπῆκε σ’ ἕνα σπίτι καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὸ μάθῃ κανείς, ἀλλὰ δὲν μπόρεσε νὰ διαφύγῃ τὴν προσοχή.

Καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ σύνορα τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος· καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, ποὺ ἐξέλεξε πρὸς διαμονὴν του, δὲν ἤθελε νὰ γίνῃ γνωστόν, ὅτι ἦλθεν ἐκεῖ ἄλλα δὲν ἠμπόρεσε νὰ κρυβῇ.

Καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐξεκίνησε καὶ ἐπῆγεν εἰς τὰ σύνορα Τύρου καὶ Σιδῶνος. Ἐμπῆκε εἰς ἕνα σπίτι, ὅπου θὰ ἕμενε καὶ δὲν ἤθελε κανεὶς νὰ μάθῃ ὅτι ἦτο ἐκεῖ. Ἀλλὰ δὲν ἠμπόρεσε νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὴν προσοχὴν τῶν ἀνθρώπων.

Διότι μία γυναῖκα, τῆς ὁποίας τὸ κορίτσι εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτο (δαιμόνιο), ὅταν ἄκουσε γι’ αὐτόν, ἦλθε καὶ ἔπεσε στὰ πόδια του.

Διότι ὅταν ἤκουσε δι’ αὐτὸν κάποια γυναῖκα, τῆς ὁποίας μικρὰ θυγατέρα εἶχε πνεῦμα ἀκάθαρτον, ἦλθε καὶ ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του.

Διότι ὅταν ἤκουσε δι’ αὐτὸν μία γυναῖκα, τῆς ὁποίας ἡ μικρὰ κόρη εἶχε πονηρὸν πνεῦμα, ἦλθε καὶ ἔπεσε γονατιστὴ ἐμπρὸς εἰς τὰ πόδια του.

Αὐτὴ δὲ ἡ γυναῖκα ἦταν εἰδωλολάτρισσα, καὶ στὴν καταγωγὴ Συροφοινίκισσα. Καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ βγάλῃ τὸ δαιμόνιο ἀπὸ τὴ θυγατέρα της.

Ἦτο δὲ ἡ γυναῖκα ἐκείνη Ἐλληνίδα κατὰ τὴν θρησκείαν δηλαδὴ εἰδωλολάτρις, καὶ Συροφοινίκισσα κατὰ τὴν καταγωγὴν καὶ τὴν πατρίδα. Καὶ τὸν παρεκάλει νὰ βγάλῃ ἀπὸ τὴν θυγατέρα της τὸ δαιμόνιον.

Αὐτὴ δὲ ἡ γυναῖκα ἧτο κατὰ τὴν μόρφωσιν καὶ τὴν θρησκείαν Ἑλληνίδα, δηλαδὴ εἰδωλολάτρις, κατὰ δὲ τὴν καταγωγὴν καὶ τὴν πατρίδα Συροφοινίκισσα. Καὶ παρακαλοῦσε αὐτὸν νὰ διώξῃ τὸ δαιμόνιον ἀπὸ τὴν θυγατέρα της.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τῆς εἶπε· «Ἄφησε πρῶτα νὰ χορτάσουν τὰ τέκνα (δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλῖτες). Διότι δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν τέκνων καὶ νὰ τὸ ρίξῃ στὰ σκυλάκια».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τῆς εἶπεν· Ἄφησε πρῶτον νὰ χορτασθοῦν τὰ τέκνα, ὁ ἐκλεκτὸς δηλαδὴ λαὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Ἰσραήλ. Διότι δεν εἶναι σωστὸ νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίψῃ εἰς τὰ σκυλάκια, εἰς τοὺς ἐθνικοὺς δηλαδὴ καὶ εἰδωλολάτρας.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τῆς εἶπεν· «ἄφησε πρῶτα νὰ χορτασθοῦν τὰ τέκνα τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ οἱ Ἰσραηλίται, διότι δὲν εἶναι ὀρθὸν νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξῃ εἰς τὰ σκυλάκια, δηλαδὴ εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας». (Τοῦτο δὲ ἔλεγε, διὰ νὰ δώσῃ ἀφορμὴ εἰς τὴν Συροφοινίκισσαν νὰ ἐκδηλώσῃ τὴν μεγάλην της πίστιν καὶ πεισθοῦν οἱ μαθηταί, ὅτι καὶ οἱ ἐθνικοὶ εἶναι ἄξιοι τῶν δωρεῶν του).

Αὐτὴ δὲ ἀποκρίθηκε καὶ λέγει σ’ αὐτόν· «Ναὶ, Κύριε! Ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν, ποὺ πέφτουν κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι».

Ἐκείνη δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· Ναί, Κύριε· δέχομαι, ὅτι εἶμαι σκυλάκι. Ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν. Μὲ φθάνει ἕνα ψίχουλο ἀπὸ τὴν τράπεζαν τὴν ἰδικήν σου.

Ἐκείνη δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· «ναί, Κύριε, ἐγὼ εἶμαι πράγματι σὰν τὰ σκυλάκια· ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια, κάτω ἀπὸ τὸ τραπέζι τοῦ φαγητοῦ, τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα τῶν παιδιῶν».

Τότε τῆς εἶπε· «Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο πήγαινε· τὸ δαιμόνιο ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὴ θυγατέρα σου».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτήν· δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ποὺ δεικνύει τὴν ταπείνωσίν σου, τὴν σύνεσίν σου καὶ τὴν πίστιν σου, πήγαγαινε παρηγορημένη καὶ εἰρηνική. Τὸ δαιμόνιον ἔχει βγῆ ἀπὸ τὴν θυγατέρα σου.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτὴν «δι’ αὐτὸν τὸν λόγον, ποὺ εἶπες καὶ ὁ ὁποῖος δείχνει τὴν πίστιν καὶ τὴν ταπείνωσίν σου, πήγαινε εἰς τὸ καλό· τὸ δαιμόνιον ἔχει πλέον βγῆ ἀπὸ τὴν θυγατέρα σου».

Καὶ ὅταν πῆγε στὸ σπίτι της, βρῆκε τὸ παιδὶ νὰ εἶναι ξαπλωμένο στὸ κρεββάτι (ἥσυχο) καὶ τὸ δαιμόνιο νὰ ἔχῃ βγεῖ.

Καὶ ὅταν ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι της, εὗρε τὴν θυγατέρα της ποὺ ἄλλοτε ἦτο ἀνήσυχος καὶ δὲν ἠδύνατο νὰ ὑπνώσῃ, ἐξαπλωμένην ἥσυχα εἰς τὸ κρεββάτι, καὶ τὸ δαιμόνιον, ποὺ τὴν κατεῖχε, νὰ ἔχῃ πλέον βγῆ.

Καὶ ὅταν αὐτὴ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι της, εὑρῆκε τὴν θυγατέρα τῆς ἥσυχη εἰς τὸ κρεββάτι, καὶ τὸ δαιμόνιον πλέον νὰ ἔχῃ βγῆ.

Πάλι δὲ (ὁ Ἰησοῦς), ἀφοῦ ἔφυγε ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, ἦλθε πρὸς τὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας διὰ μέσου τῆς περιοχῆς τῆς Δεκαπόλεως.

Καὶ πάλιν ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς Τύρου Σιδῶνος, ἦλθε πρὸς τὴν νοτιοανατολικὴν ἀκρογιαλιὰν τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας διὰ μέσου τῶν συνόρων τῆς Δεκαπόλεως.

Πάλιν δὲ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος, ἦλθεν κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας διὰ μέσου τῆς περιοχῆς τῆς Δεκαπόλεως.

Καὶ φέρνουν σ’ αὐτὸν ἕνα κωφάλαλο καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ θέσῃ ἐπάνω του τὸ χέρι.

Καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν κάποιον κωφόν, ποὺ δὲν ἠδυνατο νὰ ὁμιλήσῃ, καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ βάλῃ ἐπ’ αὐτοῦ τὴν χεῖρα του.

Καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν ἕνα κωφάλαλον καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ βάλῃ τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς αὐτόν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν πῆρε ἀπὸ τὸ πλῆθος ἰδιαιτέρως, ἔβαλε τὰ δάκτυλά του στὰ αὐτιὰ τοῦ κωφαλάλου καὶ ἀφοῦ ἔφτυσε, μὲ τὸ σάλιο στὸ δάκτυλο ἄγγιξε τὴ γλῶσσα του,

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπῆρεν ἀπὸ τὸ πλῆθος ἰδιαιτέρως, διὰ νὰ δώσῃ εἰς τὸν κωφάλαλον νὰ καταλάβῃ, τὶ ἐπρόκειτο νὰ τοῦ κάμῃ, ὥστε νὰ διεγερθῇ ἡ πίστις του, ἡ ὁποία θὰ διηυκόλυνε τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας του, ἔβαλεν ὁ Ἰησοῦς τὰ δάκτυλά του εἰς τὰ αὐτιὰ τοῦ ἀρρώστου καὶ ἀφοῦ ἔπτυσε, μὲ τὸ ἄκρον τοῦ δακτύλου του ἀλειμμένον μὲ τὸν σίελον του ἤγγισε τὴν γλῶσσαν τοῦ ἀρώστου.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀφοῦ τὸν ἐπῆρε ἰδιαιτέρως ἀπὸ τὸν ὄχλον, ἔβαλε τὰ δάκτυλά του εἰς τὰ αὐτιὰ ἐκείνου καὶ ἀφοῦ ἔπτυσε ὀλίγον εἰς τὸ δάκτυλό του, ἤγγισε τὴν γλῶσσαν τοῦ κωφαλλάλου.

ὕψωσε δὲ στὸν οὐρανὸ τὰ μάτια καὶ στέναξε καὶ λέγει σ’ αὐτόν· «Ἐφφαθά!», ποὺ σημαίνει, «Ἄνοιξε!».

Καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν οὐρανόν, ἐστέναξεν ἐκ συμπαθείας πρὸς τὰ βάσανα τῶν ἀνθρώπων, καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐφφαθά, τὸ ὁποῖον μεταφραζόμενον σημαίνει διανοίχθητι.

Καὶ ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια εἰς τὸν οὐρανόν, ἐστέναξε (διὰ τὰς θλίψεις καὶ στενοχωρίας τῶν ἀνθρώπων) καὶ τοῦ εἶπε· «ἐφφαθά», δηλαδὴ νὰ ἀνοιχθῇ ἀμέσως ἡ ἀκοή.

Καὶ ἀμέσως ἄνοιξαν τὰ αὐτιά του καὶ λύθηκε ἡ δεμένη γλῶσσα του καὶ μιλοῦσε κανονικά.

Καὶ ἀμέσως ἤνοιξαν τὰ αὐτιά του καὶ ἐλύθη τὸ δέσιμον τῆς γλώσσης του καὶ ὡμίλει καθαρὰ καὶ ἐλεύθερα.

Καὶ ἀμέσως ἤνοιξαν πράγματι τὰ αὐτιὰ τοῦ κωφαλάλου καὶ ἐλύθη τὸ δέσιμον τῆς γλώσσης του καὶ ὠμιλοῦσε μὲ εὐκολίαν καὶ ἀκρίβειαν.

Καὶ τοὺς διέταξε νὰ μὴ τὸ εἰποῦν σὲ κανένα. Ἀλλ’ ὅσο αὐτὸς τοὺς διέτασσε, τόσο περισσότερο τὸ διακήρυτταν.

Καὶ τοὺς παρήγγειλε νὰ μὴ εἶπουν τίποτε εἰς κανένα διὰ τὸ θαῦμα τοῦτο. Ὅσον ὅμως αὐτὸς ἔδιδε τέτοιες παραγγελίες, τόσον περισσότερον διεκήρυττον ἐκεῖνοι τὰ θαυμαστὰ ἔργα του.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς αὐτούς, νὰ μὴ εἴπουν εἰς κανένα τίποτε. Ὅσον ὅμως αὐτὸς τοὺς διέτασσε, τόσον καὶ περισσότερον ἐκεῖνοι διαλαλοῦσαν τὰ θαύματά του.

Καὶ πάρα πολὺ ἐκπλήσσονταν καὶ ἔλεγαν· «Ὅλα τὰ ἔκανε καλά. Καὶ τοὺς κωφοὺς κάνει νὰ ἀκούουν, καὶ τοὺς βωβοὺς νὰ μιλοῦν».

Καὶ ἐθαύμαζεν ὁ κόσμος πάρα πολὺ καὶ ἔλεγαν· Σωστὰ καὶ λαμπρὰ τὰ ἔκαμεν ὅλα. Καὶ εἰς τοὺς κωφοὺς δίνει τὴν ἀκοὴν καὶ τοὺς κάνει νὰ ἀκούουν καὶ εἰς τοὺς ἀλάλους δίνει τὴν δύναμιν νὰ ὁμιλοῦν.

Καὶ ὁ θαυμασμὸς τῶν ἀνθρώπων ἐξεπερνοῦσε κάθε ὅριον καὶ ἔλεγαν· «πολὺ καλὰ ὅλα τὰ ἔχει κάμει· καὶ εἰς τοὺς κωφοὺς δίδει τὴν ἀκοὴν καὶ εἰς τοὺς ἀλάλους τὴν ὁμιλίαν».