Κατὰ Μάρκον 8

Ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες, ἐπειδὴ πάλι ἦταν πολὺς λαὸς καὶ δὲν εἶχαν τί νὰ φᾶνε, ὁ Ἰησοῦς κάλεσε τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς λέγει·

Κατ’ ἐκείνας τὰς ἡμέρας ἦτο πάλιν πάρα πολὺς λαὸς καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν τί νὰ φάγουν, προσεκάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητάς του καὶ λέγει εἰς αὐτούς·

Κατὰ τὰς ἡμέρας ἐκείνας πάλιν πολὺς λαὸς ἦτο μαζῆ του καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν τί νὰ φάγουν, ἐπροακάλεσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λέγει·

«Σπλαγχνίζομαι τὸ λαό, διότι τρεῖς ἡμέρες τώρα εἶναι μαζί μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε.

Συμπαθῶ πολὺ τὸν λαόν, διότι ἐπὶ τρεῖς ἡμέρας τώρα μένουν πλησίον μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

«σπλαγχνίζομαι τὸν λαόν, διότι τρεῖς ἡμέρας μένουν κοντά μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν.

Καὶ ἂν τοὺς ἀφήσω νὰ φύγουν νηστικοὶ γιὰ τὰ σπίτια τους, θὰ παραλύσουν στὸ δρόμο. Μερικοὶ μάλιστα ἀπ’ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακριά».

Καὶ ἐὰν τοὺς διαλύσω καὶ τοὺς στείλω εἰς τὰ σπίτια των νηστικούς, θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυὰ καὶ πρόκειται κατὰ συνέπειαν νὰ πεζοπορήσουν πολύ.

Καὶ ἐὰν τοὺς ἀπολύσω νὰ φύγουν νηστικοὶ διὰ τὰ σπίτια των, θὰ ἐξαντληθοῦν καὶ θὰ ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον. Διότι μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς ἔχουν ἔλθει ἀπὸ μακρυά».

Τοῦ εἶπαν τότε οἱ μαθηταί του· «Ἀπὸ ποῦ θὰ μπορέσῃ κανεὶς νὰ τοὺς χορτάσῃ μὲ ψωμιὰ ἐδῶ στὴν ἔρημο;».

Καὶ ἀπεκρίθησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί· Ἀπὸ ποὺ θὰ ἠμπορέσῃ κανεὶς ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον νὰ χορτάσῃ μὲ ψωμιὰ αὐτούς, ποὺ εἶναι τόσον πολλοί;

Καὶ ἀπήντησαν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· «ἀπὸ ποῦ ἐδῶ εἰς τὴν ἔρημον θὰ μπορέσῃ νὰ χορτάσῃ κανεὶς μὲ ψωμιὰ αὐτούς;»

Τοὺς ρώτησε τότε· «Πόσα ψωμιὰ ἔχετε;». Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Ἑπτά».

Καὶ τοὺς ἠρώτα· Πόσα ψωμιὰ ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον· ἑπτά.

Καὶ τοὺς ἠρώτησε· «πόσα ψωμιὰ ἔχετε;» Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· «ἑπτά».

Πρόσταξε τότε τὸ λαὸ νὰ καθήσουν στὸ ἔδαφος. Καὶ ἀφοῦ πῆρε τὰ ἑπτὰ ψωμιά, ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, ἔκοψε καὶ ἔδινε στοὺς μαθητάς του γιὰ νὰ τὰ παραθέτουν. Καὶ τὰ παρέθεσαν στὸ πλῆθος.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ νὰ καθήσουν εἰς τὴν γῆν. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν εἰς τὰς χεῖρας του τοὺς ἑπτὰ ἄρτους, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα του, ὁ ὁποῖος δίδει ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ ἔκοψε τὰ ψωμιὰ καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητάς του διὰ νὰ τὰ παραθέτουν, καὶ αὐτοὶ τὰ ἔθεσαν ἐμπρὸς εἰς τὸ πεινασμένον πλῆθος τοῦ λαοῦ.

Καὶ παρήγγειλεν εἰς τὰ πλήθη νὰ καθήσουν κάτω. Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὰ ἑπτὰ ψωμιά, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα, τὰ ἔκοψε καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς τὰ τεμάχια, διὰ νὰ τὰ παραθέσουν εἰς τὸν λαόν. Καὶ ἐκεῖνοι τὰ παρέθεσαν εἰς τὸ πλῆθος.

Εἶχαν καὶ λίγα ψαράκια. Ἀφοῦ δὲ εὐλόγησε καὶ αὐτά, εἶπε νὰ παραθέσουν καὶ αὐτά.

Καὶ εἶχον καὶ ὀλίγα ψαράκια. Καὶ ἀφοῦ ηὐλόγησε καὶ ταῦτα, εἶπε νὰ παραθέσουν καὶ αὐτά.

Εἶχαν δὲ καὶ κάτι λίγα ψαράκια. Καὶ αὐτά, ἀφοῦ τὰ εὐλόγησεν, εἶπε νὰ τὰ παραθέσουν.

Ἔφαγαν δὲ καὶ χόρτασαν. Σήκωσαν μάλιστα ἑπτὰ καλάθια περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια.

Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχορτάσθησαν καὶ ἐσήκωσαν περισσεύματα ἀπὸ τὰ κομμάτια ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια.

Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐμάζεψαν ἀπὸ τὰ κομμάτια ποὺ ἐπερίσσευσαν ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια.

Ἦταν δὲ περίπου τέσσερες χιλιάδες. Ἔπειτα τοὺς ἄφησε νὰ φύγουν.

Ἦσαν δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἔφαγαν, περίπου τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ ἀφοῦ ἔφαγαν, τοὺς ἔστειλεν εἰς τὰ σπίτια των.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν τέσσαρες χιλιάδες. Καὶ κατόπιν τοὺς ἔστειλεν ὁ Κύριος εἰς τὰ σπίτια των.

Καὶ ἀμέσως μπῆκε στὸ πλοῖο μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του καὶ ἦλθε στὰ μέρη Δαλμανουθά.

Καὶ ἀμέσως ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του καὶ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά, ποὺ γειτονεύουν πρὸς τὴν Μαγδαλά.

Καὶ ἐμέσως ἐμπῆκε αὐτὸς εἰς τὸ πλοῖον μὲ τοὺς μαθητὰς του καὶ ἦλθεν εἰς τὰ μέρη Δαλμανουθά.

Καὶ βγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἄρχισαν νὰ συζητοῦν μαζί του. Καὶ τοῦ ζητοῦσαν σημεῖο (θαῦμα) ἀπὸ τὸν οὐρανό, δοκιμάζοντας αὐτόν.

Καὶ ἐβγῆκαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μαζί του καὶ τοῦ ἐζήτουν νὰ τοὺς ἐπιδείξῃ σημάδι καὶ θαῦμα ἔκτακτον ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὅπως τὸ μάννα, ποὺ ἐδόθη εἰς τὴν ἔρημον διὰ μεσιτείας τοῦ Μωϋσέως, ἢ ὅπως τὸ πῦρ, ποὺ κατέβασεν ὁ Ἠλίας ἀπὸ τὸν οὐρανόν. Καὶ ἐζήτουν τοῦτο, ὄχι διότι εἶχαν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ἀλλὰ διότι μὲ πονηρίαν ἤθελαν νὰ δοκιμάσουν τὴν θαυματουργικήν του δύναμιν, ἐλπίζοντες ὅτι θὰ τὸν ἐξέθεταν.

Καὶ ξεπρόβαλαν ἐμπρός του οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἤρχισαν νὰ συζητοῦν μὲ δολίαν διάθεσιν καὶ νὰ ζητοῦν ἀπὸ αὐτόν, νὰ ἐπιδείξῃ ἔκτακτον θαῦμα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ νὰ εἶναι σημάδι καὶ ἐπιβεβαίωσις τῆς ἀποστολῆς του. Αὐτὸ δὲ ἔλεγαν, ὄχι διότι εἶχαν τὴν διάθεσιν νὰ πιστεύσουν, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν πειράξουν καὶ μὲ τὴν ἐλπίδα νὰ τὸν ἐκθέσουν εἰς τὸν λαόν.

Ἀναστέναξε δὲ βαθειὰ καὶ λέγει· «Γιατί αὐτὴ ἡ γενεὰ ζητεῖ σημεῖο; Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν θὰ δοθῇ σ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ σημεῖο».

Καὶ ἀφοῦ ἀνεστέναξεν ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του διὰ τὴν σκληρότητα καὶ πώρωσίν των εἶπε· Πρὸς τί ἡ γενεὰ αὐτὴ ἡ ἄπιστος καὶ σκληρὰ ζητεῖ θαῦμα, ποὺ νὰ δεικνύῃ καὶ πιστοποιῇ τὴν ἀποστολήν μου, ἀφοῦ δὲν πρόκειται νὰ πιστεύσῃ; Μετὰ βεβαιότητος σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ δοθῇ θαῦμα τέτοιο εἰς τὴν γενεὰν αὐτήν.

Καὶ ἀφοῦ ἀνεστέναξε ἀπὸ τὰ βάθη τῆς ψυχῆς του εἶπε· «διατί ἡ γενεὰ αὐτὴ ζητεῖ ὀπωσδήποτε σημεῖον; Σᾶς διαβεβαώνω ὅτι τέτοιο σημεῖον δὲν θὰ δοθῇ εἰς αὐτὴν τὴν γενεάν».

Καὶ τοὺς ἄφησε καὶ μπῆκε στὸ πλοῖο καὶ πῆγε πάλι ἀπέναντι.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἄφησεν, ἐμβῆκε πάλιν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, δηλαδὴ εἰς τὴν ἀνατολικὴν ἀκρογιαλιάν της.

Τοὺς ἄφησε καὶ μὲ τὸ πλοῖον ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος πάλιν.

Λησμόνησαν δὲ (οἱ μαθηταὶ) νὰ πάρουν ψωμιά. Καὶ δὲν εἶχαν μαζί τους στὸ πλοῖο παρὰ ἕνα ψωμί.

Καὶ ἐλησμόνησαν οἱ μαθηταὶ νὰ πάρουν μαζί τους ἄρτους καὶ δὲν εἶχαν μαζί τους εἰς τὸ πλοῖον κανὲν ἄλλο τρόφιμον παρὰ μόνον ἕνα ἄρτον.

Καὶ οἱ μαθηταὶ ἐλησμόνησαν νὰ πάρουν ἄρτους. Δὲν εἶχαν δὲ μαζῆ των εἰς τὸ πλοῖον παρὰ ἕνα μόνο ψωμί.

Καὶ τοὺς ἐφιστοῦσε τὴν προσοχὴ λέγοντας· «Ἀνοίξετε τὰ μάτια σας καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τὸ προζύμι τοῦ Ἡρῴδη».

Ἐν τῷ μεταξὺ δὲ τοὺς ἐπέστησεν ὁ Κύριος τὴν προσοχὴν καὶ τοὺς ἔλεγεν· ἀνοίξατε τὰ μάτια σας καὶ προσέχετε ἀπὸ τὴν κακὴν ἐπίδρασιν τῆς ὑποκριτικῆς διδασκαλίας τῶν Φαρισαίων καὶ τῆς κοσμικότητος τοῦ Ἡρῴδου, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ κακὸ προζύμι.

Παρήγγελλε δὲ εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς καθιστοῦσε προσεκτικοὺς λέγων· «Βλέπετε καλὰ καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ κακὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τοῦ Ἡρώδου».

Συζητοῦσαν δὲ μεταξύ τους λέγοντας· «Ψωμιὰ δὲν ἔχουμε».

Καὶ ἐσυλλογίζοντο ἀναμεταξύ τους καὶ ἒλεγαν· Μᾶς κάνει τὴν παρατήρησιν αὐτὴν ὁ Κύριος, διότι δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ προμηθευθῶμεν ἄρτους καθαρούς, ποὺ δὲν ἐζυμώθησαν μὲ προζύμι ἀναπιασμένον εἰς σπίτι τῶν Φαρισαίων.

Καὶ ἐσυλλογίζοντο αὐτοὶ καὶ ἔλεγαν μεταξύ των «ὁ Διδάσκαλος μᾶς κάνει παρατήρησιν, διότι δὲν ἐφροντίσαμεν νὰ πάρωμεν ψωμιά».

Ἀντιληφθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς λέγει σ’ αὐτούς· «Γιατί συζητεῖτε, ὅτι δὲν ἔχετε ψωμιά; Ἀκόμη δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαίνετε; Ἀκόμη ἡ ψυχή σας εἶναι σὲ κατάστασι σκληρύνσεως καὶ σκοτισμοῦ;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ὡς Θεάνθρωπος ἐγνώρισε τοὺς ἀποκρύφους διαλογισμούς των καὶ τοὺς εἶπε· Διατί ἐπέσατε εἰς συλλογισμοὺς καὶ σκέψιν, ἐπειδὴ δὲν ἔχετε ἄρτους; Ἀκόμη καὶ τώρα, ὕστερα ἀπὸ τόσα ποὺ εἴδατε καὶ ἠκούσατε, δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαίνετε; Ἀκόμη ἔχετε παχυλὴν τὴν διάνοιάν σας καὶ τόσον σαρκικὰς τὰς σκέψεις σας;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς μὲ τὴν θείαν του γνῶσιν εἶδε καθαρὰ τὰς σκέψεις των καὶ τοὺς εἶπε· «τί συλλογίζεσθε, ὅτι δὲν ἔχετε ψωμιά; Ἀκόμη ὕστερα ἀπὸ τόσα θαύματα δὲν ἐννοεῖτε καὶ δὲν καταλαβαινετε; Ἔχετε ἀκόμη τόσον δυσκίνητον καὶ χονδρὴν τὴν καρδίαν καὶ τὴν διάνοιάν σας;

Ἐνῷ ἔχετε μάτια, δὲν βλέπετε, καὶ ἐνῷ ἔχετε αὐτιά, δὲν ἀκούετε; Καὶ δὲν ἐνθυμεῖσθε,

Ἐνῷ ἔχετε μάτια, μὲ τὰ ὁποῖα εἴδατε τὰ θαύματα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων, δὲν ἐννοεῖτε τὶ μαρτυροῦν αὐτὰ ποὺ εἴδατε; Καὶ ἐνῷ ἔχετε αὐτιά, καὶ ἀκούετε τοὺς λόγους ποὺ σᾶς εἶπα, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ κατανοήσετε, ὅτι δὲν ὁμιλῶ διὰ ὑλικὸν προζύμιον καὶ διὰ ὑλικοὺς ἄρτους; Καὶ δὲν ἐνθυμεῖσθε τὰ πρόσφατα θαύματα τοῦ πολλαπλασιασμοῦ τῶν ἄρτων;

Ἐνῶ ἔχετε μάτια δὲν βλέπετε καὶ ἐνῶ ἔχετε αὐτιὰ δὲν ἀκούετε; Καὶ ὅσα ἀκούετε καὶ βλέπετε δὲν τὰ ἐνθυμεῖσθε;

ποὺ ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ γιὰ τοὺς πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καὶ πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια σηκώσατε;». Τοῦ λέγουν· «Δώδεκα».

Ὅταν ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ εἰς τὰς πέντε χιλιάδας τῶν ἀνθρώπων, πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐσηκώσατε; Λέγουν εἰς αὐτόν, δώδεκα.

Ὅταν ἔκοψα τὰ πέντε ψωμιὰ διὰ τοὺς πεντακισχιλίους, πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε;» Λέγουν εἰς αὐτόν· «δώδεκα».

Ὅταν δὲ ἔκοψα τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ γιὰ τοὺς τέσσερες χιλιάδες ἄνδρες, πόσα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια σηκώσατε;». Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Ἑπτά».

Ὅταν δὲ ἔκοψα τοὺς ἑπτὰ ἄρτους εἰς τὰς τέσσαρας χιλιάδας τῶν ἀνθρώπων, πόσων κοφινιῶν μεγάλων γεμίσματα ἀπὸ κομμάτια ἐσηκώσατε; Αὐτοὶ δὲ εἶπον, ἑπτά.

«Ὅταν δὲ τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ ἔκοψα καὶ ἐμοίρασα εἰς τὶς τέσσαρες χιλιάδες τῶν ἀνθρώπων, πόσα μεγάλα κοφίνια γεμᾶτα ἀπὸ κομμάτια ἐπήρατε;» Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· «ἑπτά».

Τότε τοὺς λέγει· «Ἀκόμη δὲν καταλαβαίνετε (ὅτι δὲν σᾶς μίλησα γιὰ ὑλικὸ προζύμι, ἀλλὰ γιὰ τὴν κακὴ ἐπίδρασι τῶν Φαρισαίων καὶ τοῦ Ἡρῴδη);».

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Ἀκόμη λοπὸν δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν σᾶς ὡμίλησα διὰ προζύμιον ὑλικόν;

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «ἀκόμα δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν σᾶς ὡμίλησα διὰ τὸ ὑλικὸ προζύμι, ἀλλὰ διὰ τὸ κακὸ πνευματικὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων, ποὺ εἶναι ἡ κακία των καὶ ἡ ὑποκρισία των;» (Οἱ μαθηταὶ τότε καὶ οἱ πιστοὶ διὰ μέσου τῶν αἰώνων πρέπει νὰ προφυλάσσωνται ἀπὸ τοὺς ὑποκριτάς).

Πηγαίνει κατόπιν στὴ Βηθσαϊδὰ καὶ τοῦ φέρνουν ἕνα τυφλὸ καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ τὸν ἀγγίξῃ.

Καὶ ἔρχεται εἰς τὴν Βηθσαϊδά, καὶ τοῦ φέρνουν ἕνα τυφλὸν καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ τὸν ἐγγίσῃ δισ νὰ ἰατρευθῇ.

Καὶ ἔρχεται εἰς τὴν Βηθσαϊδὰ καὶ φέρουν εἰς αὐτὸν ἕνα τυφλὸν καὶ τὸν παρακαλοῦν νὰ τὸν ἐγγίσῃ, διὰ νὰ τοῦ δώσῃ ἔτσι τὴν θεραπείαν.

Τότε ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι τὸν τυφλὸ καὶ τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, καὶ ἀφοῦ ἔφτυσε στὰ μάτια του, ἔθεσε τὰ χέρια του ἐπάνω του καὶ τὸν ρωτοῦσε, ἐὰν βλέπῃ τίποτε.

Καὶ ἀφοῦ ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι τὸν τυφλόν, τὸν ἔβγαλεν ἔξω ἀπὸ τὸ χωρίον· καὶ ἀφοῦ ἔπτυσεν εἰς τὰ μάτια του, ἔβαλεν ἐπάνω του τὰς χείρας του καὶ τν ἠρώτα, ἐὰν ἔβλεπε τίποτε. Καὶ ἔκανε τοῦτο ὁ Κύριος διὰ νὰ διεγείρῃ καὶ δυναμώσεῃ τὴν πίστιν τοῦ θεραπευομένου τυφλοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπιασε τὸν τυφλὸν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἔβγαλε ἔξω ἀπὸ τὸ χωριό, ἔπτυσε εἰς τὰ μάτια του, ἔβαλε ἐπάνω εἰς αὐτὸν τὰ χέρια του καὶ τὸν ἐρωτοῦσε, ἂν βλέπῃ τίποτε.

Καὶ ἐκεῖνος κοίταξε καὶ εἶπε· «Βλέπω τοὺς ἀνθρώπους νὰ περιπατοῦν, ἀλλὰ τοὺς βλέπω ὡς δένδρα».

Καὶ ἀφοῦ ἐκεῖνος ἐκύτταξεν, ἔλεγε· Βλέπω τοὺς ἀνθρώπους νὰ περιπατοῦν σὰν κορμοὶ δένδρων.

Καὶ ἐκεῖνος ἀφοῦ ἐσήκωσε τὰ μάτια καὶ ἐκύταξε ἔλεγε· «βλέπω τοὺς ἀνθρώπους σὰν δένδρα νὰ περιπατοῦν». (Ἡ θεραπεία ἐγίνετο προοδευτικῶς ἀνάλογα μὲ τὴν ἀναπτυσομένην πίστιν τοῦ τυφλοῦ).

Ἔπειτα πάλι ἔθεσε τὰ χέρια του στὰ μάτια του καὶ τοῦ ἔδωσε τὸ φῶς του, καὶ ἔτσι ἀποκαταστάθηκε ἡ ὅρασί του, καὶ τοὺς εἶδε ὅλους καθαρά.

Ὕστερον πάλιν ἔβαλεν ὁ Ἰησοῦς τὰς χεῖρας του εἰς τὰ μάτια του καὶ ἀφοῦ μὲ τὸν τρόπον αὐτὸν ἐδυνάμωσε τὴν πίστιν τοῦ τυφλοῦ, τὸν ἔκαμε νὰ τὰ ἀνοίξῃ καλά. Καὶ ἀποκατεστάθη τὸ φῶς του καὶ διέκρινε ὅλους καθαρὰ καὶ αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ ἦσαν μακράν.

Καὶ ἔπειτα πάλιν ἔβαλε τὰ χέρια του ὁ Κύριος εἰς τὰ μάτια ἐκείνου καὶ τὸν ἔκαμε νὰ τὰ ἀνοίξῃ καλὰ καὶ νὰ βλέπῃ καθαρά. Καὶ ἀποκατεστάθη ἡ ὅρασίς του καὶ διέκρινε ὅλους καθαρὰ καὶ αὐτοὺς ἀκόμη ποὺ ἦσαν μακρυά.

Καὶ τὸν ἔστειλε στὸ σπίτι του λέγοντας· «Οὔτε στὸ χωριὸ νὰ μπῇς, οὔτε σὲ κανένα κάτοικο τοῦ χωριοῦ νὰ ὁμιλήσῃς (γιὰ τὸ θαῦμα)».

Καὶ τὸν ἔστειλεν εἰς τὸ σπίτι του καὶ τοῦ εἶπεν· Οὔτε εἰς τὸ χωρίον νὰ ἔμβης, οὔτε νὰ εἴπῃς εἰς κανένα μέσα εἰς τὸ χωρίον τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας σου.

Καὶ ἔστειλεν αὐτὸν εἰς τὸ σπίτι του, ἀφοῦ τοῦ ἔδωσε τὴν παραγγελίαν· «οὔτε εἰς τὸ χωριὸ νὰ εἰσέλθῃς οὔτε εἰς κανένα μέσα εἰς τὸ χωριὸ νὰ πῇς τίποτε περὶ τοῦ θαύματος».

Καὶ ἀναχώρησε ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του γιὰ τὰ χωριὰ τῆς Καισαρείας τοῦ Φιλίππου. Καὶ στὸ δρόμο ρωτοῦσε τοὺς μαθητάς του λέγοντας σ’ αὐτούς· «Ποιός λέγουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἶμαι;».

Καὶ ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς καὶ οἱ μαθηταί του εἰς τὰ χωρία τῆς Καισαρείας, ποὺ τὴν εἶχε κτίσει ὁ Φίλιππος. Καὶ εἰς τὸν δρόμον ἠρώτα τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς ἔλεγε· Τί λέγουν δι’ ἐμὲ οἱ ἄνθρωποι καὶ ποῖος φρονοῦν ὅτι εἶμαι;

Καὶ ἀνεχώρησεν ὁ Ἰησοῦς μὲ τοὺς μαθητάς του ἀπὸ τὴν περιοχὴν ἐκείνην, καὶ ἦλθε εἰς τὰ χωριὰ τῆς Καισαρείας, τὴν ὁποίαν εἶχε μεγαλώσει καὶ ἐξωραΐσει ὁ Ἡρώδης Φίλιππος. Εἰς τὸν δρόμον δὲ ἐρωτοῦσε τοὺς μαθητάς του· «τί λέγουν οἱ ἄνθρωποι περὶ ἐμοῦ· ποῖος, νομίζουν ὅτι εἶμαι;»

Αὐτοὶ δὲ ἀποκρίθηκαν· «Ἄλλοι λέγουν ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, καὶ ἄλλοι ὁ Ἠλίας, καὶ ἄλλοι ἕνας (ἄλλος) ἀπὸ τοὺς προφῆτες».

Αὐτοὶ δὲ ἀπεκρίθησαν· Λέγουν, ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, καὶ ἄλλοι λέγουν, ὅτι εἶσαι ὁ Ἠλίας, ἄλλοι δὲ σὲ θεωροῦν ὡς ἕνα ἀπὸ τοὺς προφήτας.

Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν,· «ἄλλοι σὲ θεωροῦν ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, ἄλλοι Ἠλίαν, καὶ ἄλλοι ἕνα ἀπὸ τοὺς προφήτας».

Τότε αὐτὸς τοὺς λέγει· «Καὶ σεῖς ποιός λέγετε ὅτι εἶμαι;». Ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Πέτρος καὶ τοῦ λέγει· «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας)».

Καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· Σεῖς δὲ ποῖος λέγετε ὅτι εἶμαι; Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε· Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖον προκατήγγειλαν οἱ προφῆται.

Καὶ αὐτὸς τοὺς εἶπε· «σεῖς δὲ ποιὸς λέγετε, ὅτι εἶμαι;» Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος λέγει εἰς αὐτόν· «σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, τὸν ὁποῖον προεῖπαν οἱ προφῆται».

Τοὺς διέταξε δέ, νὰ μὴν ὁμιλοῦν σὲ κανένα γι’ αὐτόν (ὅτι δηλαδὴ εἶναι ὁ Μεσσίας).

Καὶ ἐπειδὴ ἀκόμη δὲν εἶχαν ὠριμάσει οἱ ἄνθρωποι, ὥστε νὰ κηρυχθῇ εἰς αὐτοὺς ἡ ἀλήθεια αὐτή, τοὺς παρήγγειλεν ἔντονα καὶ αὐστηρὰ νὰ μὴ λέγουν εἰς κανένα, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας.

Καὶ διέταξε αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα, νὰ μὴ λέγουν εἰς κανένα, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός.

Καὶ ἄρχισε νὰ τοὺς λέγῃ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πρόκειται νὰ πάθῃ πολλά, μάλιστα ν’ ἀποδοκιμασθῇ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρες νὰ ἀναστηθῇ.

Καὶ ἤρχισε νὰ τοὺς διδάσκῃ, ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν καὶ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, νὰ πάθῃ πολλὰ καὶ νὰ ἀποδοκιμασθῇ ἀπὸ τοὺς προεστοὺς καὶ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ νὰ θανατωθῇ καὶ μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀπὸ τοῦ θανάτου του νὰ ἀναστηθῇ.

Καὶ ἤρχισε νὰ διδάσκῃ αὐτούς, ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ καὶ διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων πρέπει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου πολλὰ νὰ πάθῃ, νὰ ἀπορριφθῇ καὶ νὰ περιφρονηθῇ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ νὰ φονευθῇ καὶ ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρας νὰ ἀναστηθῇ.

Καὶ ἔλεγε αὐτὸ τὸ λόγο μὲ θάρρος (χωρὶς κανένα φόβο γιὰ τὰ πάθη καὶ τὸ θάνατο). Τότε ὁ Πέτρος τὸν πῆρε ἰδιαιτέρως καὶ ἄρχισε νὰ τὸν ἐπιπλήττῃ.

Καὶ ἀπὸ τὴν στιγμὴν αὐτὴν ἔλεγε τὸν λόγον αὐτὸν περὶ τῶν παθῶν καὶ τοῦ θανάτου του φανερὰ καὶ καθαρά. Καὶ ὁ Πέτρος, ἀφοῦ τὸν ἐπῆρε ἰδιαιτέρως, ἤρχισε ἔντονα καὶ μὲ ζωηροὺς λόγους νὰ τὸν ἀποτρέπῃ ἀπὸ τὸν θάνατον.

Καὶ ἀπὸ τότε ἐπανελάμβανε ὁ Κύριος τὰ λόγια αὐτὰ περὶ τοῦ πάθους του καθαρὰ καὶ φανερά. Καὶ ὁ Πέτρος, ἀφοῦ ἐπῆρε αὐτὸν ἰδιαιτέρως, ἤρχισε νὰ τοῦ ἀπευθύνῃ ζωηρὰς διαμαρτυρίας, διὰ νὰ τὸν ἀποτρέψῃ ἀπὸ τὸν θάνατον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἀφοῦ γύρισε καὶ εἶδε τοὺς μαθητάς του, ἐπέπληξε τὸν Πέτρο λέγοντας· «Φύγε ἀπὸ μπροστά μου, ἀντιρρησία! Διότι δὲν φρονεῖς τὰ ἀρεστὰ στὸ Θεό, ἀλλὰ τὰ ἀρεστὰ στοὺς ἀνθρώπους».

Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἔστρεψε καὶ εἶδε τοὺς μαθητάς του, ἐμπρὸς εἰς αὐτοὺς ἐπέπληξε τὸν Πέτρον καὶ εἶπε· Πήγαινε ὀπίσω μου, σατανᾶ. Σὲ ἀποκαλῶ δὲ σατανᾶν, διότι δὲν φρονεῖς ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τὸν Θεόν, ἀλλ’ ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ Θεὸς θέλει νὰ πάθω διὰ νὰ σωθοῦν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ἄνθρωποι δέ, ποὺ ἀρέσκονται νὰ ζοῦν σαρκικῶς καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν ὅλας τὰς ἀνέσεις μὴ λογαριάζοντες τὸ καθῆκον καὶ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, δὲν ἀνήκουν εἰς αὐτόν, ἀλλ’ ἐμπνέονται ἀπὸ τὸν σατανᾶν.

Ὁ δὲ Κύριος, ἀφοῦ ἐγύρισε καὶ εἶδε τοὺς μαθητάς του, ἐπέπληξε τὸν Πέτρον, λέγων· «ὕπαγε ὀπίσω μου σατανᾶ, διότι σὺ παρασυρόμενος ἀπὸ τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματά σου, δὲν φρονεῖς ἐκεῖνα ποὺ θέλει ὁ Θεός, ἀλλὰ ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Τότε προσκάλεσε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς εἶπε· «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθῇ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτό του καὶ ἂς σηκώσῃ τὸ σταυρό του, καὶ ἔτσι ἂς μὲ ἀκολουθῇ.

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· Ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ γίνῃ ὀπαδός μου καὶ νὰ μὲ ἀκολουθῇ ὡς μαθητής μου, ἂς διακόψῃ κάθε φιλίαν καὶ σχέσιν πρὸς τὸν διεφθαρμένον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ἑαυτόν του καὶ ἂς λάβῃ τὴν σταθερὰν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ δ’ ἐμὲ ὄχι μόνον πᾶσαν θλῖψιν καὶ δοκιμασίαν, ἀλλὰ καὶ θάνατον σταυρικὸν ἀκόμη, καὶ τότε ἂς μὲ ἀκολουθῇ μιμούμενος τὸ παράδειγμά μου.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὸν λαὸν μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς του, εἶπεν εἰς αὐτούς· «ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ ὡς πιστὸς μαθητής μου, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸν ἑαυτόν του μὲ τὰς ἀδυναμίας, καὶ τὰ πάθη του, ἂς πάρῃ τὴν ἀπόφασιν νὰ ὑποστῇ πρὸς χάριν μου ταλαιπωρίες καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν σταυρικὸν θάνατον, καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ εἰς τὸν δρόμον, ποὺ ἐγὼ ἐχάραξα.

Διότι, ὅποιος θὰ ἐπιδιώκῃ νὰ σώσῃ τὸν ἑαυτό του (ἀποφεύγοντας τὸ μαρτύριο), θὰ τὸν χάσῃ. Ἀντιθέτως, ὅποιος θὰ θυσιάσῃ τὸν ἑαυτό του γιὰ μένα καὶ τὸ εὐαγγέλιο, αὐτὸς θὰ τὸν σώσῃ.

Μὴ διστάσῃ δὲ κανεὶς νὰ κάμῃ τὰς θυσίας αὐτάς. Διότι, ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, θὰ χάσῃ τὴν πνευματικὴν καὶ μακαρίαν καὶ αἰωνίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως χάσῃ καὶ θυσιάσῃ τὴν ζωήν του διὰ τὴν ὁμολογίαν καὶ ὑπακοήν του εἰς ἐμὲ καὶ τὸ εὐαγγέλιόν μου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ψυχήν του ἐν τῷ μέλλοντι βίῳ, ὅπου θὰ κερδήσῃ τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

Διότι ὅποιος θέλει νὰ σώσῃ τὴν ἐπίγειον ζωή του, αὐτὸς θὰ χάσῃ τὴν αἰωνίαν καὶ μακαρίαν ζωήν. Ὅποιος ὅμως ἀψηφήσει καὶ θυσιάσει τὴν ζωήν του πρὸς χάριν ἐμοῦ καὶ τοῦ εὐαγγελίου, αὐτὸς θὰ σώσῃ τὴν ζωήν του εἰς τὴν αἰωνίαν μακαριότητα.

Τί δὲ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν κερδίσῃ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, ἀλλὰ χάσῃ τὸν ἑαυτό του;

Ἐκείνη δὲ ἡ σωτηρία εἶναι τὸ πᾶν. Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ ὅλον αὐτὸν τὸν ὑλικὸν κόσμον, καὶ εἰς τὸ τέλος χάσῃ τὴν ψυχήν του, ἡ ὁποία ὡς πνευματικὴ καὶ αἰώνια δὲν συγκρίνεται μὲ κανὲν ἀπὸ τὰ ὑλικὰ τοῦ φθαρτοῦ κόσμου ἀγαθά;

Διότι τί θὰ ὠφελήσῃ τὸν ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ ὁλόκληρον τὸν ὑλικὸν κόσμον καὶ χάσει τὴν ψυχήν του;

Ἢ τί δύναται νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀντίτιμο γιὰ τὸν ἑαυτό του;

Ἢ ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος χάσῃ τὴν ψυχήν του, τί θὰ δώσῃ ὡς ἀντάλλαγμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἑξαγοράσῃ αὐτὴν ἀπὸ τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν;

Ἢ, τί θὰ δώσῃ ἄνθρωπος ὡς ἀντάλλαγμα, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ψυχήν του ἀπὸ τὸν Ἅδην, ἀφοῦ οὔτε ὁ κόσμος ὅλος δὲν ἠμπορεῖ νὰ ἀντισταθμίσῃ τὴν ἀξίαν τῆς ψυχῆς;

Ὅποιος βεβαίως ἐντραπῇ γιὰ μένα καὶ τοὺς λόγους μου σ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ τὴ μοιχαλίδα (τὴν ἄπιστη στὸν οὐράνιο Νυμφίο) καὶ ἁμαρτωλή, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἐντραπῇ γι’ αὐτὸν ὅταν θὰ ἔλθῃ μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους».

Ὡρισμένως δὲ θὰ χάσῃ τὴν ψυχήν του ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ ὑποστῇ δ’ ἐμὲ τὰς θυσίας αὐτάς. Διότι ὁποιοσδήποτε ἐντραπῇ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου ἐπηρεαζόμενος ἀπὸ τὰς περιφρονήσεις καὶ τοὺς χλευασμοὺς τῶν ἀνθρώπων τῆς γενεᾶς αὐτῆς, ποὺ ἀπεστάτησεν ἀπὸ τὸν πνευματικόν της νυμφίον καὶ εἶναι ἁμαρτωλός, αὐτὸν θὰ τὸν ἐντραπῇ καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξῃ ὡς μὴ ἰδικόν του, ὅταν θὰ ἔλθῃ μὲ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους περιβεβλημένος τὴν δόξαν τοῦ Πατρός του.

Διότι ἐκεῖνος, ὁ ὁποῖος διὰ λόγους ἀνθρωπαρεσκείας καὶ δειλίας θὰ ἐντραπῇ καὶ θὰ ἀρνηθῇ ἐμὲ καὶ τοὺς λόγους μου εἰς τὴν γενεὰν αὐτήν, τὴν ἀποστατημένην καὶ ἁμαρτωλήν, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἐντραπῇ αὐτὸν καὶ θὰ τὸν ἀποκηρύξη, ὅταν ὡς κριτὴς τῶν ἀνθρώπων ἔλθῃ ὁλόλαμπρος μὲ τὴν δόξαν τοῦ Πατρὸς αὐτοῦ συνοδευόμενος ἀπὸ τοὺς ἁγίους ἀγγέλους».