Κατὰ Μάρκον 9

Τοὺς ἔλεγε ἀκόμη· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι εἶναι μερικοὶ ἀπ’ αὐτούς, ποὺ βρίσκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο μέχρι νὰ ἰδοῦν τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ νὰ ἔχῃ ἔλθει δυναμικὰ καὶ ἀποτελεσματικά (μὲ δύναμι ἐπιβολῆς, πρᾶγμα ποὺ συνέβη τὸ 70 μ.Χ. μὲ τὴν ἅλωσι τῆς Ἱερουσαλήμ, τὴ συντριβὴ τοῦ Ἰουδαϊσμοῦ καὶ τὴν κατίσχυσι τῆς Ἐκκλησίας)».

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· Σᾶς λέγω ἀληθινά, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ στέκονται ἔδω, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ δοκιμάσουν θάνατον, προτοῦ νὰ ἴδουν, μετὰ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ καταλύεται, μὲ τὴν καταστροφὴν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ ναοῦ των καὶ μὲ τὸν διασκορπισμὸν τοῦ Ἰσραήλ, ἡ Παλαιὰ θεία τάξις καὶ διαθήκη διὰ νὰ θεμελιωθῇ μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καὶ ὑπερφυσικὴν ἡ Νέα θεία τάξις ἐν τῷ κόσμῳ, τὴν ὁποίαν θὰ ἐκπροσωπῇ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς· «Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς ποὺ εὑρίσκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν τὸν θάνατον, προτοῦ ἰδοῦν τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ τὴν Ἐκκλησίαν, νὰ ἐγκαθίσταται καὶ νὰ θεμελιώνεται εἰς τὴν γῆν μὲ δύναμιν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς ἐπιφοιτήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος».

Μετὰ ἕξι δὲ ἡμέρες ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη καὶ τοὺς ἀνεβάζει σ’ ἕνα ὑψηλὸ βουνὸ ἰδιαιτέρως μόνους. Καὶ μεταμορφώθηκε μπροστά τους.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ ἕξ ἡμέρας παίρνει μαζί του ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τοὺς ἀνεβάζει εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἰδιαιτέρως αὐτοὺς μόνους· καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθέν τους.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ ἓξ ἡμέρας ἐπῆρε μαζῆ του ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην καὶ τοὺς ἀνέβασεν εἰς ἕνα ὑψηλὸν ὄρος αὐτοὺς μόνον ἰδιαιτέρως. Καὶ μετεμορφώθη ἔμπροσθεν αὐτῶν.

Καὶ τὰ ἐνδύματά του ἔγιναν ἀστραφτερά, ὁλόλευκα σὰν τὸ χιόνι, τόσο λευκὰ ὅσο κανένας βαφέας στὴ γῇ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ τὰ λευκάνῃ.

Καὶ τὰ ἐνδύματά του ἔγιναν ἀστραπτερά, λευκὰ πολὺ σὰν τὸ χιόνι, τέτοια, ποὺ τεχνίτης ἔμπειρος εἰς τὶς βαφὲς τῶν ὑφασμάτων ἐδῶ εἰς τὴν γῆν δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὰ λευκάνῃ ἔτσι.

Καὶ τὰ ἐνδύματα αὐτοῦ ἔγιναν ἀπαστράπτοντα καὶ ἀκτινοβόλα, λευκὰ πάρα πολὺ ὡσὰν τὸ χιόνι, τέτοια ποὺ κανένας βαφεὺς εἰς τὴν γῆν δὲν ἠμπορεῖ ποτὲ νὰ λευκάνῃ ἔτσι.

Καὶ ἐμφανίσθηκε σ’ αὐτοὺς ὁ Ἠλίας μαζὶ μὲ τὸ Μωυσῇ, καὶ συνωμιλοῦσαν μὲ τὸν Ἰησοῦ. Τότε δὲ ὁ Πέτρος λέγει στὸν Ἰησοῦ·

Καὶ ἐνεφανίσθησαν εἰς αὐτοὺς οἱ δύο μεγάλοι ἀντιπρόσωποι τοῦ Νόμου καὶ τῶν Προφητῶν, ὁ Ἠλίας μαζὶ μὲ τὸν Μωϋσῆν. Καὶ συνωμίλουν ἐπ’ ἀρκετὸν μὲ τὸν Ἰησοῦν. Καὶ ἀφοῦ ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Πέτρος, εἶπεν εἰς τὸν Ἰησοῦν·

Καὶ παρουσιάσθη εἰς αὐτοὺς ὁ Ἠλίας (ὡς ἐκπρόσωπος τῶν προφητῶν) μαζῆ μὲ τὸν Μωϋσέα (ἐκπρόσωπον τοῦ Νόμου) καὶ συνωμιλοῦσαν μὲ τὸν Ἰησοῦν. Ἐπῆρε τότε ὁ Πέτρος τὸν λόγον καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰησοῦν.

«Διδάσκαλε, εἶναι καλὸ νὰ μείνωμε ἐδῶ. Καὶ νὰ κάνωμε τρεῖς σκηνές, μία γιὰ σένα καὶ μία γιὰ τὸ Μωυσῇ καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία.

Διδάσκαλε, καλὸν εἶναι νὰ μένωμεν ἐδῶ. Καὶ ἂς κάμωμεν λοιπὸν τρεῖς σκηνάς, μίαν διὰ σὲ καὶ διὰ τὸν Μωϋσὴν μίαν καὶ διὰ τὸν Ἠλίαν ἄλλην μίαν.

«Διδάσκαλε, καλὸν εἶναι νὰ μένωμεν ἐδῶ. Καὶ νὰ κατασκευάσωμεν τρεῖς σκηνάς, μίαν διὰ σέ, μίαν διὰ τὸν Μωϋσέα καὶ μίαν διὰ τὸν Ἠλίαν».

Δὲν ἤξερε δὲ τί νὰ εἰπῇ, διότι εἶχαν κυριευθῇ ἀπὸ φόβο (ποὺ παρέλυε τὴ σκέψι).

Καὶ εἶπεν αὐτὰ ὁ Πέτρος, χωρὶς νὰ σκεφθῇ, ὅτι οὔτε ἦτο δυνατὸν οἱ δύο οὐράνιοι ἐπισκέπται νὰ παραμείνουν μονίμως εἰς τὴν γῆν, ποὺ δὲν ἔγινεν ἀκόμη καινούργια, οὔτε ἐχρειάζοντο σκηναὶ δι’ αὐτούς, ποὺ κατοικίαν εἶχαν τὸν οὐρανόν. Ἀλλ’ ὁ Πέτρος εἶπεν αὐτά, διότι δὲν ἤξευρε τί νὰ εἴπῃ, ἐπειδὴ ἔπαθε σύγχυσιν λόγῳ τοῦ ὅτι αὐτὸς καὶ οἱ δύο συμμαθηταί του εἶχαν καταληφθῇ ἀπὸ φόβον, ποὺ παρέλυε τὴν σκέψιν τους.

Καὶ ἔλεγεν αὐτά, διότι δὲν ἤξευρε τί νὰ εἴπῃ, ἐπειδὴ αὐτὸς καὶ οἱ δύο ἄλλοι μαθηταὶ εἶχαν καταληφθῇ ἀπὸ φόβον, ὁ ὁποῖος εἶχε θολώσει καὶ συγχύσει τὸν νοῦν τους.

Ἦλθε δὲ σύννεφο καὶ τοὺς σκέπασε, καὶ ἀπὸ τὸ σύννεφο ἦλθε φωνὴ ποὺ ἔλεγε· Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός [Σημ.: Βλέπε τὸ Ἡσ. μβ' 1 ὅπως παρατίθεται στὸ Ματθ. ιβ' 18]· σ’ αὐτὸν νὰ ὑπακούετε.

Καὶ ἦλθε σύννεφον, ποὺ τοὺς ἐσκέπασε. Καὶ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ σύννεφον φωνὴ ἡ ὁποία ἔλεγε· Αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς αὐτὸν νὰ ὑπακούετε.

Καὶ αἴφνης ἦλθε νέφος που ἐσκέπασε αὐτούς. Καὶ ἀπὸ τὸ νέφος αὐτὸ ἠκούσθη φωνή, ποὺ ἔλεγεν· «αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός. Εἰς αὐτὸν νὰ ὑπακούετε».

Καὶ ξαφνικά, ὅταν κοίταξαν γύρω τους, δὲν εἶδαν πλέον κανένα, ἀλλὰ μόνο τὸν Ἰησοῦ μαζί τους.

Καὶ ἔξαφνα ὅταν οἱ μαθηταὶ ἐκύτταξαν γύρω τους, δὲν εἶδαν πλέον κανένα, ἀλλὰ τὸν Ἰησοῦν μαζί τους μόνον, χωρὶς τοὺς ἄλλους δύο προφήτας.

Καὶ ἔξαφνα ἐκύτταξαν γύρω τους οἱ μαθηταὶ καὶ δὲν εἶδαν κανένα, παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦν μαζῆ των.

Ὅταν δὲ κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὄρος, τοὺς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ μὴ διηγηθοῦν σὲ κανένα αὐτὰ ποὺ εἶδαν, παρὰ ὅταν ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν.

Ὅταν δὲ αὐτοὶ κατέβαινον ἀπὸ τὸ ὄρος, τοὺς παρήγγειλεν ὁ Ἰησοῦς νὰ μὴ διηγηθοῦν εἰς κανένα αὐτὰ ποὺ εἶδαν, παρὰ μόνον τότε νὰ τὰ εἶπουν, ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ἀναστηθῃ ἐκ νεκρῶν, ὁπότε δὲν θὰ ὑπάρχῃ κίνδυνος ἀκαίρων ἐνθουσιασμῶν τοῦ πλήθους, ἀλλὰ καὶ περισσότερον κατανοητὸν καὶ πιστευτὸν τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ καταστῇ.

Καθὼς δὲ κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὄρος, ἔδωσεν αὐτούς, κατὰ τρόπον ἔντονον, ἐντολήν, νὰ μὴ διηγηθοῦν εἰς κανένα αὐτὰ ποὺ εἶδαν, παρὰ μόνον ὅταν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν.

Καὶ τήρησαν τὴν ἐντολή, καὶ μεταξύ τους συζητοῦσαν τί σημαίνει τὸ ν’ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν.

Καὶ ἐκράτησαν τὸν περὶ Μεταμορφώσεως λόγον μυστικόν, συνεζήτουν δὲ μεταξύ τους, τὶ σημασίαν ἔχει τὸ νὰ ἀναστῇ ἐκ νεκρῶν ὁ Ἰησοῦς, ὁ ὁποῖος ὡς Μεσσίας δὲν ἦτο κατώτερος προσώπων, ποὺ δὲν εἶδαν θάνατον ὡς ὁ Ἐνὼχ καὶ ὁ Ἠλίας καὶ συνεπῶς οὔτε αὐτὸς θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποθάνῃ.

Καὶ οἱ μαθηταὶ ἐκράτησαν τὸ γεγονὸς τῆς μεταμορφώσεως μυστικόν· μεταξύ των ὅμως συζητοῦσαν, τί σημαίνει ὅτι θὰ ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν.

Τὸν ρωτοῦσαν δὲ λέγοντας· «Γιατί οἱ γραμματεῖς λέγουν, ὅτι πρῶτα (πρὶν ἀπὸ τὸ Μεσσία) πρόκειται νὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας;».

Καὶ τὸν ἠρώτων καὶ ἔλεγον· ὁ Ἠλίας ἦλθεν εἰς τὸ ὄρος καὶ ἀφοῦ σὲ ἐχαιρέτισεν, ἔφυγε πάλιν. Διατί λοιπὸν λέγουν οἱ γραμματεῖς, ὅτι πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτον ὁ Ἠλίας;

Ἐρωτοῦσαν ὅμως αὐτὸν καὶ ἔλεγαν· «διατί οἱ γραμματεῖς λέγουν, ὅτι πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτον ὁ Ἠλίας;»

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· «Ὁ Ἠλίας βεβαίως ἔρχεται πρῶτα καὶ τὰ τακτοποιεῖ ὅλα. Ἀλλὰ (ἀφοῦ τὰ τακτοποιεῖ ὅλα) πῶς εἶναι γραμμένο γιὰ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ πάθῃ πολλὰ καὶ νὰ θανατωθῇ; (Ἄρα ὁ Ἠλίας ἔρχεται πρῶτα ἀπὸ τὸ Μεσσία στὴ δευτέρα παρουσία, ὄχι στὴν πρώτη).

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας ὁ Ἠλίας, ἀφοῦ ἔλθῃ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου, θὰ ἀποκαταστήσῃ ὅλας τὰς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, καὶ θὰ συμφιλιώσῃ αὐτοὺς καὶ μεταξύ τους καὶ μὲ τὸν Θεόν. Καὶ τοῦ Ἠλία μὲν αὐτὴ εἶναι ἡ ἀποστολή. Διὰ δὲ τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου πῶς ἔχει γραφῆ καὶ προφητευθῇ εἰς τὰς Ἁγίας Γραφάς; Ἔχει προφητευθῇ, ὅτι θὰ πάθῃ πολλὰ καὶ θὰ ἐξευτελισθῇ.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς ἀπήντησε· «Μάλιστα, ὁ Ἠλίας θὰ ἔλθῃ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου, νὰ ἀποκαταστήσῃ καὶ τακτοποιήσῃ τὰ πάντα διὰ τὴν ὑποδοχήν του. Ἀλλὰ διατί δὲν λέγουν οἱ γραμματεῖς καὶ τὸ πῶς ἔχει γραφῆ καὶ προφητευθῆ διὰ τὸν Υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, ὅτι θὰ πάθῃ πολλὰ καὶ θὰ ἐξουθενωθῇ ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς του;

Ἐν τούτοις σᾶς λέγω, ὅτι καὶ ἔχει ἔλθει ὁ Ἠλίας (ἕνας ἄλλος Ἠλίας, ὁ πρόδρομος Ἰωάννης), καὶ τοῦ ἔκαναν ὅσα θέλησαν, καθὼς εἶναι γραμμένο γι’ αὐτόν (στὸ βιβλίο τοῦ Θεοῦ στὸν οὐρανό)».

Ἀλλὰ σᾶς λέγω, ὅτι ὄχι μόνον ὁ Μεσσίας, ἀλλὰ καὶ ὁ Ἠλίας ἔχει ἔλθει. Ἦλθεν ὁ κατὰ πάντα ὅμοιος πρὸς τὸν Ἠλίαν προφήτης Ἰωάννης ὁ πρόδρομος καὶ βαπτιστής. Καὶ τοῦ ἔκαμαν οἱ Ἰουδαῖοι ὅσα ἠθέλησαν, σύμφωνα δὲ μὲ ὅσα ἔχουν γραφῆ δι’ αὐτόν. Ἔτσι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, μέλλει νὰ πάθῃ ἀπὸ αὐτούς.

Ἀλλὰ ἐγὼ σᾶς λέγω τοῦτο· ὅτι ὁ Ἠλίας ἦλθε, ἐναντίον τοῦ ὁποίου, ἔκαμαν ὅσα ἠθέλησαν, ὅπως ἄλλωστε καὶ δι’ αὐτὸν εἶχε προφητευθῆ». (Καὶ αὐτὰ ἔλεγε διὰ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστήν, ὁ ὁποῖος εἶχεν ἔλθει ἐν πνεύματι καὶ δυνάμει Ἠλιοὺ, διὰ νὰ προπαρασκευάσῃ τὸν λαόν).

Ὅταν δὲ ἔφθασε ἐκεῖ, ποὺ ἦταν οἱ (ἄλλοι) μαθηταί, εἶδε πλῆθος μεγάλο γύρω ἀπ’ αὐτούς, καὶ γραμματεῖς νὰ συζητοῦν μ’ αὐτούς.

Καὶ ὅταν ἦλθε πλησίον τῶν μαθητῶν, εἶδε γύρω ἀπὸ αὐτοὺς πολὺν λαὸν καὶ γραμματεῖς νὰ συζητοῦν μαζί τους.

Καὶ καθὼς κατέβηκε πρὸς τοὺς ἄλλους ἐννέα μαθητάς, εἶδεν λαὸν πολὺν γύρω ἀπὸ αὐτοὺς καὶ τοὺς γραμματεῖς νὰ συζητοῦν ἐντόνως μὲ αὐτούς.

Καὶ ἀμέσως ὅλος ὁ λαὸς, ὅταν τὸν εἶδε, θαμβώθηκε, καὶ ἔτρεχαν καὶ τὸν χαιρέτιζαν.

Καὶ ἀμέσως ὅλος ὁ λαὸς ὅταν τὸν εἶδεν, ἐθαμβώθη ἀπὸ τὴν χαράν του καὶ τρέχοντες πρὸς αὐτὸν τὸν ἐχαιρέτων.

Καὶ ἀμέσως ὅλος ὁ λαός, ὅταν τὸν εἶδε, κατελήφθη ἀπὸ μεγάλο θαυμασμὸν καὶ τρέχοντες πρὸς αὐτὸν τὸν ἐχαιρετοῦσαν.

Ρώτησε δὲ τοὺς γραμματεῖς· «Τί συζητεῖτε μ’ αὐτούς;».

Καὶ ἠρώτησε τοὺς γραμματεῖς· τὶ συζητεῖτε μεταξύ σας;

Καὶ ἠρώτησε τοὺς γραμματεῖς· «τί συζητεῖτε μεταξύ σας;»

Τότε μίλησε ἕνας ἀπὸ τὸ πλῆθος καὶ εἶπε· «Διδάσκαλε, ἔφερα τὸν υἱό μου σὲ σένα, ποὺ ἔχει πνεῦμα (δαιμόνιο), ποὺ τοῦ ἀφήρεσε τὴ λαλιά.

Καὶ ἀπεκρίθη ἕνας ἀπὸ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ εἶπε· Διδάσκαλε, σοῦ ἔφερα τὸν υἱόν μου, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ πνεῦμα πονηρόν, τὸ ὁποῖον τοῦ ἐπῆρε καὶ τὴν λαλιάν.

Καὶ λαβὼν τὸν λόγον ἔνας ἀπὸ τὸ πλῆθος εἶπε· «Διδάσκαλε, ἔφερα πρὸς σὲ τὸ παιδί μου, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ πονηρὸν πνεῦμα, τὸ ὁποῖον τοῦ ἔχει ἀφαιρέσει τὴν λαλιάν.

Καὶ ὅπου τὸν πιάσῃ, τὸν ρίχνει κάτω καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τὰ δόντια του καὶ ξεραίνεται. Καὶ εἶπα στοὺς μαθητάς σου νὰ τὸ βγάλουν, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν».

Καὶ εἰς ὅποιο μέρος τὸν πιάσῃ, τὸν ρίπτει κάτω καὶ ἀφρίζει καὶ τρίζει τὰ δόντια του καὶ γίνεται ξηρὸς καὶ ἀναίσθητος. Καὶ εἶπα εἰς τοὺς μαθητάς σου νὰ τὸ βγάλουν καὶ δὲν ἠμπόρεσαν.

Καὶ εἰς ὅποιον τόπον τὸ καταλάβει, τὸ συγκλονίζει καὶ τὸ ρίπτει κάτω καὶ τὸ κάνει νὰ ἀφρίζη, νὰ τρίζῃ τὰ δόντια του καὶ νὰ μένῃ ξηρὸν καὶ ἀναίσθητον. Καὶ εἶπα εἰς τοὺς μαθητάς σου νὰ διώξουν αὐτὸ τὸ πονηρὸν πνεῦμα, καὶ δὲν ἠμπόρεσαν».

Αὐτὸς δὲ ἀποκρινόμενος σ’ αὐτὸν λέγει· «Ὦ γενεὰ ἄπιστη, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρτε τον σὲ μένα». Καὶ τὸν ἔφεραν σ’ αὐτόν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν καὶ εἶπεν· Ὦ γενεά, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχομαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ. Καὶ τὸν ἔφεραν εἰς αὐτόν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν καὶ εἶπε· «ὦ γενεά, ποὺ μένεις ἀκόμη ἄπιστος, παρ’ ὅλα τὰ θαύματα ποὺ ἔχεις ἰδῇ· ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζῆ σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρτε αὐτὸν σὲ μένα». Καὶ ἔφεραν πράγματι τὸ δαιμονιζόμενο παιδί.

Καὶ ὅταν τὸ πνεῦμα (τὸ δαιμόνιο) τὸν εἶδε, ἀμέσως τὸν τάραξε (τὸν δαιμονισμένο) μὲ σπασμούς, καὶ ἔπεσε στὴ γῆ καὶ κυλιόταν καὶ ἄφριζε.

Καὶ ὅταν τὸ πονηρὸν πνεῦμα εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἀμέσως ἐτάραξε μὲ σπασμοὺς τὸν νέον, ὁ ὁποῖος, ἀφοῦ ἔπεσεν ἐπὶ τῆς γῆς, ἐκυλίετο καὶ ἔβγαζεν ἀφροὺς ἀπὸ τὸ στόμα.

Καὶ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρόν, μόλις εἶδε τὸν Ἰησοῦν, ἀμέσως συνεκλόνισε μὲ σπασμοὺς τὸν νέον, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ ἔπεσε εἰς τὴν γῆν, ἐκυλίετο καὶ ἔβγαζε ἀφρούς.

Ρώτησε δὲ (ὁ Ἰησοῦς) τὸν πατέρα του· «Ἀπὸ πότε τοῦ συμβαίνει αὐτὸ;». Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Ἀπὸ τὴν παιδικὴ ἡλικία (ἀπὸ μικρὸ παιδί)».

Καὶ ἠρώτησεν ὁ Κύριος τὸν πατέρα του· Πόσος καιρὸς εἶναι ἀφ’ ὅτου τοῦ συνέβη τοῦτο; Ἐκεῖνος δὲ εἶπεν· Ἀπὸ μικρὸ παιδί.

Καὶ ἠρώτησε ὁ Κύριος τὸν πατέρα τοῦ νέου· «πόσος καιρὸς εἶναι ἀπὸ τότε ποῦ συνέβη αὐτό;» Καὶ ἐκεῖνος εἶπε· «ἀπὸ τὴν παιδικήν του ἡλικίαν.

Πολλὲς δὲ φορὲς τὸν ἔρριξε καὶ στὴ φωτιὰ καὶ στὰ νερά, γιὰ νὰ τὸν θανατώσῃ. Ἀλλ’ ἂν μπορῇς νὰ κάνῃς κάτι, λυπήσου μας καὶ βοήθησέ μας».

Καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ἔρρινε καὶ εἰς φωτιὰ καὶ εἰς νερά, διὰ νὰ τὸν θανατώσῃ. Ἀλλ’ ἐὰν μπορῇς νὰ κάμῃς τίποτε, λυπήσου μας καὶ βοήθησέ μας.

Καὶ πολλὲς φορὲς τὸν ἔρριξεν εἰς τὴν φωτιὰ καὶ εἰς τὰ νερά, διὰ νὰ τὸν ἐξοντώσῃ. Ἀλλ’ ἐὰν ἠμπορῇς νὰ κάμῃς τίποτε, σπλαγχνίσου μας καὶ βοήθησέ μας».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τὸ ἂν δύνασαι νὰ πιστεύσῃς, ὅλα εἶναι δυνατὰ σ’ ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τοῦτο· Ἐὰν ἠμπορῇς σὺ νὰ πιστεύσῃς, ὅλα εἶναι δυνατὰ εἰς ἐκεῖνον ποὺ πιστεύει.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τοῦτο· «ἐὰν σὺ ἠμπορῇς νὰ πιστεύσῃς, τότε ὅλα εἶναι κατορθωτὰ εἰς τὸν πιστεύοντα».

Ἀμέσως τότε ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ φώναξε δυνατὰ καὶ εἶπε μὲ δάκρυα· «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθησε στὴν ἀπιστία μου».

Καὶ ἀμέσως ἐφώναξεν ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μὲ δάκρυα καὶ εἶπε· Πιστεύω, Κύριε, ὅτι ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ βοηθήσῃς. Βοήθησέ με νὰ ἀπαλλαγῶ ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστίαν μου καὶ ἀναπλήρωσε σὺ τὴν ἔλλειψιν τῆς πίστεώς μου.

Καὶ ἀμέσως ὁ πατὴρ τοῦ παιδίου μὲ δάκρυα εἰς τὰ μάτια ἔκραξε καὶ εἶπε· «πιστεύω, Κύριε, βοήθησέ με νὰ ἐλευθερωθῶ ἀπὸ τὴν ὀλιγοπιστίαν καὶ νὰ ἀποκτήσω ζωντανὴν πίστιν».

Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἔτρεχε καὶ συγκεντρωνόταν πλῆθος, πρόσταξε, τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτο λέγοντας σ’ αὐτό· «Πνεῦμα ἄλαλο καὶ κωφό, ἐγὼ σὲ διατάσσω· νὰ βγῇς ἀπ’ αὐτὸν καὶ νὰ μὴ ξαναμπῇς σ’ αὐτόν».

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰησοῦς, ὅτι ἔτρεχεν ἐκεῖ καὶ ἐμαζεύετο πολὺς λαός, ἐπέπληξε τὸ πνεῦμα τὸ ἀκάθαρτον καὶ εἶπεν εἰς αὐτό· τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ κουφόν, ἐγὼ σὲ διατάσσω, ἔβγα ἀπὸ αὐτὸν καὶ μὴν ἔμβῃς πλέον εἰς αὐτόν.

Ἐπειδὴ δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶδε ὅτι λαὸς ἔτρεχε ἀπὸ τὰ διάφορα μέρη καὶ ἐμαζεύετο ἐκεῖ, ἐπέπληξε τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα καὶ τοῦ εἶπε· «τὸ πνεῦμα τὸ ἄλαλον καὶ τὸ κωφόν, ἐγὼ σὲ διατάσσω, ἔβγα ἀπὸ αὐτὸν καὶ ποτὲ πλέον νὰ μὴ ξαναεισέλθης εἰς αὐτόν».

Καὶ ἀφοῦ ἔβγαλε κραυγὴ καὶ τὸν συντάραξε πολύ, βγῆκε, καὶ ἔγινε σὰν νεκρός, ὥστε πολλοὶ νὰ λέγουν, ὅτι πέθανε.

Καὶ ἀφοῦ ἐφώναξε τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ τὸν ἐσπάραξε πολύ, ἐβγῆκε. Καὶ ἔγινεν ὁ νέος σὰν νεκρός, ὥστε ἔλεγαν πολλοί, ὅτι ἀπέθανε.

Καὶ τὸ πνεῦμα τὸ πονηρὸν ἀφοῦ ἔκραξε καὶ συνεκλόνισε πάρα πολὺ τὸν νέον, ἐβγῆκε. Καὶ ἔμεινε ὁ νέος σὰν πεθαμένος, ὥστε πολλοὶ νὰ λέγουν ὅτι ἀπέθανε.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸν σήκωσε καὶ ἀνορθώθηκε.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀφοῦ τὸν ἔπιασεν ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἐσήκωσε καὶ ἐκεῖνος ἐστάθη ὄρθιος.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τὸν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι, τὸν ἐσήκωσε καὶ ἐκεῖνος ἐστάθη ὄρθιος.

Καὶ ὅταν αὐτὸς (ὁ Ἰησοῦς) μπῆκε σὲ κάποιο σπίτι, τὸν ρώτησαν οἱ μαθηταί του ἰδιαιτέρως· «Γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ τὸ βγάλωμε;».

Καὶ ὅταν ὁ Κύριος ἐμβῆκεν εἰς κάποιο σπίτι, τὸν ἠρώτων ἰδιαιτέρως οἱ μαθηταί του· Διατί ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ βγάλωμεν τὸ πονηρὸν πνεῦμα;

Ὅταν δὲ εἰσῆλθεν ὁ Κύριος εἰς ἕνα σπίτι, οἱ μαθηταί του τὸν ἐρωτοῦσαν ἰδιαιτέρως· «διατί ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ διώξωμε τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα;»

Καὶ τοὺς ἀπάντησε· «Αὐτὸ τὸ εἶδος (τῶν δαιμόνων) δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ βγῇ μὲ τίποτε, παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ νηστεία».

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Αὐτὸ τὸ εἶδος τοῦ δαιμονίου δὲν βγαίνει μὲ τίποτε ἄλλο παρὰ μὲ προσευχὴν συνοδευομένην καὶ μὲ νηστείαν, ὥστε ἡ προσευχὴ νὰ γίνεται μὲ διάνοιαν ὅσον τὸ δυνατὸν ἐλαφροτέραν καὶ περισσότερον προσηλωμένην εἰς τὸν Θεόν.

Καὶ ἐκεῖνος τοὺς εἶπεν· «αὐτὸ τὸ γένος τῶν δαιμονίων μὲ τίποτε ἄλλο δὲν διώχνεται, παρὰ μόνον μὲ προσευχὴν καὶ νηστείαν».

Ἀφοῦ δὲ ἔφυγαν ἀπ’ ἐκεῖ, πορεύονταν διὰ μέσου τῆς Γαλιλαίας καὶ δὲν ἤθελε νὰ τὸ μάθῃ κανείς.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπ’ ἐκεῖ, ἐπήγαιναν ἀθόρυβα διὰ τῆς Γαλιλαίας ἀκολουθοῦντες τὴν δυτικὴν ὄχθην τοῦ Ἰορδάνου. Καὶ δὲν ἤθελε νὰ τοὺς μάθῃ κανείς, ὅτι διέβαιναν.

Καὶ ἀφοῦ ἀνεχώρησαν ἀπὸ ἐκεῖ, ἐπροχωροῦσαν ἀπὸ ἀπόμερους δρόμους διὰ μέσου τῆς Γαλιλαίας καὶ δὲν ἤθελε νὰ μάθῃ κανεὶς διὰ τὴν διάβασίν του αὐτήν.

Μιλοῦσε δὲ στοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς ἔλεγε, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου σὲ λίγο θὰ παραδοθῇ σὲ χέρια ἀνθρώπων, καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα μετὰ τὸ θάνατο θ’ ἀναστηθῇ.

Τοῦτο δὲ διότι ἤθελε νὰ εἶναι μόνος του μετὰ τῶν μαθητῶν του, τοὺς ὁποίους συστηματικῶς πλέον ἐδίδασκε καὶ ἔλεγεν εἰς αὐτούς, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, παραδίδεται μετ’ ὀλίγον εἰς τὰ χέρια ἀνθρώπων, καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ ἀφοῦ θανατωθῇ, τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀναστηθῇ.

Καὶ τοῦτο, διότι ἐδίδασκε τοὺς μαθητὰς τοῦ ἰδιαιτέρως καὶ τοὺς ἐπληροφοροῦσε, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς χέρια μοχθηρῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ ἀφοῦ θανατωθῇ, τὴν τρίτην ἡμέραν θὰ ἀναστηθῇ.

Ἀλλ’ αὐτοὶ δὲν καταλάβαιναν αὐτὸ τὸ λόγο, καὶ ὡστόσο δίσταζαν νὰ τὸν ρωτήσουν.

Αὐτοὶ ὅμως δὲν ἐκαταλάβαιναν τὸν λόγον αὐτὸν περὶ ἀναστάσεως καὶ ἀπέφευγαν νὰ τοῦ ζητήσουν ἐξηγήσεις, ἐπειδὴ ἐφοβοῦντο, μήπως ἀκούσουν τίποτε ἄλλο περισσότερον δυσάρεστον, ἢ καὶ ἐπιτιμήσεις ἀπὸ τὸν Διδάσκαλον, διότι δὲν εἶχαν ἀκόμη καταλάβει αὐτό, διὰ τὸ ὁποῖον ἐπανειλημμένως τοὺς εἶχεν ὁμιλήσει.

Ἐκεῖνοι ὅμως δὲν ἠμποροῦσαν νὰ ἐννοήσουν τὰ λόγια αὐτά. Διὰ λόγους δὲ σεβασμοῦ, ἀλλὰ καὶ ἕνεκα φόβου (μήπως ἀκούσουν κάτι περισσότερον λυπηρόν, ἢ καὶ ἐλεγχθοῦν διὰ τὴν ἄγνοιάν των ἀπὸ τὸν διδάσκαλον) δὲν ἐτολμοῦσαν νὰ τὸν ἐρωτήσουν.

Καὶ ἔφθασε στὴν Καπερναούμ. Καὶ ὅταν ἦλθε στὸ σπίτι, τοὺς ρώτησε· «Τί συζητούσατε στὸ δρόμο μεταξύ σας;».

Καὶ ἦλθεν εἰς τὴν Καπερναούμ· καὶ ὅταν ἔφθασεν εἰς σπίτι τοὺς ἠρώτα· Ποίαν συζήτησιν καὶ συνομιλίαν εἶχατε μεταξύ σας εἰς τὸν δρόμον;

Καὶ ἦλθε εἰς τὴν Καπερναούμ. Ὅταν δὲ ἔφθασε εἰς τὸ σπίτι, τοὺς ἐρωτούσε· «τί ἐσκέπτεσθε καὶ τί ἐσυζητούσατε μεταξύ σας εἰς τὸν δρόμον;»

Ἀλλ’ αὐτοὶ σιωποῦσαν. Διότι στὸ δρόμο συζήτησαν μεταξύ τους, ποιός (μεταξύ τους) εἶναι ἀνώτερος.

Αὐτοὶ δὲ ἐσιώπων· διότι συνεζήτησαν μεταξύ τους εἰς τὸν δρόμον, ποῖος θὰ ἦτο πλησίον τοῦ Χριστοῦ ὁ μεγαλύτερος καὶ περισσότερον διακεκριμένος, καὶ τώρα ἐντρέποντο νὰ εἴπουν τοῦτο εἰς τὸν Διδάσκαλον.

Ἐκεῖνοι δὲ ἐντροπιασμένοι ἐσιωποῦσαν, διότι εἶχαν συζητήσει εἰς τὸν δρόμον μεταξύ των, ποῖος ἀπὸ αὐτοὺς θὰ εἶναι μεγαλύτερος πλησίον τοῦ Χριστοῦ.

Κάθησε τότε καὶ φώναξε τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς λέγει· «Ὅποιος θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, πρέπει νὰ εἶναι τελευταῖος ἀπ’ ὅλους καὶ ὑπηρέτης ὅλων».

Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισεν, ἐφώναξε τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐὰν κανεὶς θέλῃ νὰ εἶναι πρῶτος κατὰ τὴν τιμήν, ὀφείλει διὰ τῆς ταπεινώσεώς του ἀπέναντι τῶν ἄλλων νὰ γίνῃ τελευταῖος ἀπὸ ὅλους καὶ ὑπηρέτης ὅλων διὰ τῆς ἀσκήσεως τῆς ἀγάπης.

Καὶ ἀφοῦ ἐκάθισε, ἐκάλεσε τοὺς δώδεκα καὶ τοὺς εἶπε· «ὅποιος θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, θὰ γίνῃ τελευταῖος ἀπὸ ὅλους καὶ ὑπηρέτης εἰς ὅλους».

Ὕστερα πῆρε ἕνα παιδὶ καὶ τὸ ἔστησε μπροστά τους καὶ τὸ ἀγκάλιασε καὶ τοὺς εἶπε·

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν ἕνα παιδίον, τὸ ἔστησεν ἐν τῷ μέσῳ αὐτῶν καὶ τὸ ἐνηγκαλίσθη καὶ τοὺς εἶπεν·

Ἐπῆρε δὲ ἕνα παιδί, τὸ ἔβαλε ὄρθιο ἐν μέσῳ αὐτῶν, τὸ ἀγκΆλιασε καὶ τοὺς εἶπε·

«Ὅποιος θὰ τιμήσῃ ἕνα τέτοιο παιδὶ στὸ ὄνομά μου (γιὰ μένα), ἐμένα τιμᾷ. Καὶ ὅποιος θὰ τιμήσῃ ἐμένα, δὲν τιμᾷ ἐμένα, ἀλλ’ αὐτὸν ποὺ μὲ ἀπέστειλε».

Ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποδεχθῇ δι’ ἐμὲ καὶ πρὸς τιμήν μου ἕνα τέτοιον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐταπεινώθῃ σὰν τὸ μικρὸ παιδί, αὐτὸς ὑποδέχεται καὶ τιμᾷ ἐμὲ τὸν ἴδιον. Καὶ ὅποιος θὰ ὑποδεχθῇ ἐμέ, δὲν ὑποδέχεται ἐμέ, ἀλλ’ ὑποδέχεται ἐκεῖνον, ποὺ μὲ ἀπέστειλεν εἰς τὸν κόσμον, δηλαδὴ τὸν ἐπουράνιόν μου Πατέρα.

«ἐκεῖνος ποὺ πρὸς χάριν μου θὰ δεχθῇ ἕνα ἀπὸ τὰ παιδιά αὐτὰ ἢ ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ μὲ τὴν ἁπλοϊκότητα καὶ ἀθωότητά του ὁμοιάζει μὲ μικρὸ παιδί, αὐτὸς ὑποδέχεται ἐμέ· καὶ ὅποιος θὰ ὑποδεχθῇ ἐμέ, δὲν δεχετεαι ἐμέ, ἀλλὰ τὸν Πατέρα, ποὺ μὲ ἔστειλε εἰς τὴν γῆν».

Ἔλαβε τὸ λόγο ὁ Ἰωάννης καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, εἴδαμε κάποιον νὰ βγάζῃ δαιμόνια μὲ τὸ ὄνομά σου, ἀλλὰ δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ, καὶ τὸν ἐμποδίσαμε, ἀκριβῶς διότι δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ».

Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπε· Διδάσκαλε τόσον πολὺ ἐκτιμᾷς ἐκεῖνον, ποὺ θὰ δεχθῇ διὰ τὸ ὄνομά σου ἄνθρωπον ταπεινὸν σὰν τὸ παιδίον. Ἡμεῖς ὅμως εἴδομεν κάποιον, ποὺ δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὸν κύκλον τῶν μαθητῶν, νὰ βγάζῃ δαιμόνια διὰ τῆς ἐπικλήσεως τὸ ὀνόματός σου, καὶ ἀντὶ νὰ τὸν τιμήσωμεν διὰ τὸ ὅτι ἔπραττε τοῦτο διὰ τοῦ ὀνόματός σου, τὸν ἐμποδίσαμεν, ἐπειδὴ δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής σου.

Ἔλαβε τότε τὸν λόγον ὁ Ἰωάννης καὶ εἶπε· «διδάσκαλε, εἴδαμε κάποιον νὰ διώχνῃ μὲ τὴν ἐπίκλησιν τοῦ ὀνόματός σου δαιμόνια· αὐτὸς ὅμως δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ καὶ δὲν ἀνήκει εἰς τὴν ὁμάδα μας. Διὰ τοῦτο καὶ τὸν ἐμποδίσαμεν, ἀκριβῶς διότι δὲν μᾶς ἀκολουθεῖ ὡς μαθητής σου».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· «Μὴ τὸν ἐμποδίζετε. Διότι δὲν ὑπάρχει κανείς, ποὺ θὰ κάνῃ θαῦμα μὲ τὸ ὄνομά μου καὶ θὰ μπορέσῃ γρήγορα νὰ μὲ κακολογήσῃ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Μὴ τὸν ἐμποδίζετε. Διότι ἄνθρωπος ποὺ θὰ κάμῃ θαῦμα ἐπικαλούμενος τὸ ὄνομά μου, δὲν θὰ μπορέσῃ γρήγορα νὰ κακολογήσῃ καὶ νὰ βλασφημήσῃ ἐμέ, μὲ τὸ ὄνομα τοῦ ὁποίου ἐθαυματούργησε καὶ ἐδοξάσθη.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· «μὴ τὸν ἐμποδίζετε, διότι δὲν ὑπάρχει ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός μου θὰ κάμῃ θαῦμα, καὶ θὰ μπορέσῃ σύντομα νὰ μὲ κακολογήσῃ.

Ὅποιος δὲ δὲν εἶναι ἐναντίον σας, εἶναι μὲ τὸ μέρος σας [Σημ.: Ὑπάρχει καὶ ἡ γραφή, ἡμῶν].

Μὴ ἐμποδίζετε λοιπὸν τοὺς τοιούτους. Διότι ὅποιος δεν εἶναι ἐναντίον σας καὶ δὲν πολεμεῖ τὴν διδασκαλίαν σας, εἶναι μὲ τὸ μέρος σας καὶ ἑπόμενον εἶναι νὰ γίνῃ καὶ ἐξ ὁλοκλήρου ἰδικός σας.

Μὴ ἐμποδίζετε λοιπὸν κάτι τέτοιους, διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι ἐναντίον σας καὶ δὲν σᾶς πολεμεῖ, εἶναι μὲ τὸ μέρος σας.

Καὶ ὅποιος θὰ σᾶς ποτίσῃ ἕνα ποτήρι νερὸ στὸ ὄνομά μου, διότι δηλαδὴ εἶσθε τοῦ Χριστοῦ, ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν θὰ χάσῃ τὸ μισθό του».

Καὶ διὰ νὰ ἑξακολουθήσω ἐκεῖνο, ποὺ σᾶς ἔλεγα, σᾶς βεβαιῶ, ὅτι καὶ ἡ ἐλαχίστη ὑπηρεσία, τὴν ὁποίαν πρὸς τιμήν μου θὰ σᾶς προσφέρουν, δὲν θὰ μείνῃ ἄνευ ἀνταμοιβῆς. Διότι ἐκεῖνος πού, μὲ τὸν σκοπὸν νὰ τιμήσῃ ἐμέ, ἐπειδὴ δηλαδὴ εἶσθε μαθηταὶ τοῦ Χριστοῦ, θὰ σᾶς προσφέρῃ νὰ πίετε ἔστω καὶ ἕνα ποτήριον νερό, σᾶς λέγω, ὅτι δὲν θὰ χάσῃ τὴν ἀμοιβήν του διὰ τὴν μικρὰν αὐτὴν ὑπηρεσίαν, ποὺ σᾶς προσέφερε.

Διότι ὅποιος πρὸς χάριν ἐμοῦ σᾶς προσφέρει καὶ τὴν παραμικρὰν ὑπηρεσίαν, ὅποιος π.χ. σᾶς προσφέρει ἕνα ποτήρι νερό, διότι εἶσθε μαθηταὶ τοῦ Χρστοῦ, σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι δὲν θὰ χάσῃ τὸν μισθόν του.

«Καὶ ὅποιος θὰ σκανδαλίσῃ ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους, ποὺ πιστεύουν σ’ ἐμένα, συμφέρει σ’ αὐτὸν μᾶλλον νὰ κρεμασθῇ γύρω ἀπὸ τὸ λαιμό του μία μυλόπετρα καὶ νὰ ριφθῇ στὴ θάλασσα.

Καὶ εἰς ἐκεῖνον, ὁ ὁποῖος τυχὸν θὰ βλάψῃ πνευματικῶς ἕνα ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς αὐτοὺς καὶ ἀπλοῦς, ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ, εἶναι καλύτερον καὶ συμφερώτερον εἰς αὐτόν, ἐὰν κρεμασθῇ γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν του μία μυλόπετρα καὶ ριφθῇ εἰς τὴν ἀνοικτὴν θάλασσαν. Διότι ἀσυγκρίτως μεγαλυτέρα τιμωρία περιμένει τὸν ἄνθρωπον αὐτόν.

Ὅποιος δὲ μὲ τὰ λόγια ἢ μὲ τὰ ἔργα του ἤθελε σκανδαλίσει καὶ σπρώξει εἰς τὸν δρόμον τοῦ κακοῦ ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς καὶ ταπεινοὺς τούτους, ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ, πρέπει νὰ θεωρήσῃ συμφερώτερον διὰ τὸν ἑαυτόν του, ἐὰν κρεμασθῇ ἀπὸ τὸν τράχηλόν του μιὰ μυλόπετρα καὶ ριφθῇ εἰς τὴν θάλασσα. (Διότι ἡ τιμωρία, ποὺ τὸν περιμένει ἀπὸ τὸν δίκαιον Θεόν, θὰ εἶναι ἀσυγκρίτως φοβερωτέρα).

Καὶ ἂν σὲ σκανδαλίζῃ τὸ χέρι σου, ἀπόκοψέ το. Σὲ συμφέρει νὰ εἰσέλθῃς στὴ ζωὴ κουλός, παρὰ ἔχοντας τὰ δύο χέρια νὰ πᾶς στὴ γέεννα, στὴ φωτιὰ τὴν ἄσβεστη (στὴν Κόλασι),

Καὶ ἐὰν σοῦ γίνεται ἀφορμὴ νὰ ἁμαρτάνῃς ἡ χείρ σου, δηλαδὴ πρόσωπον ἢ πρᾶγμα πολὺ συνδεδεμένον μαζί σου καὶ πολὺ χρήσιμον εἰς σέ, κόψε την ἀπὸ πάνω σου. Συμφερώτερον εἶναι εἰς σὲ νὰ ἔμβῃς εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν κουλλός, παρὰ μὲ τὰς δύο χεῖρας νὰ ἀπέλθῃς εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ ποὺ δὲν σβήνει ποτέ. Εἶναι προτιμότερον νὰ ὑποστῇς τὴν βαρυτέραν θυσίαν εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ χωρισθῇς ἀπὸ πράγματα ἢ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι χρήσιμα καὶ ἀγαπητά, παρὰ ἡ προσκόλλησίς σου εἰς αὐτὰ νὰ σὲ ρίψῃ εἰς τὴν κόλασιν,

Καὶ ἐὰν πρόσωπον προσφιλὲς καὶ πολύτιμον, ὅπως τὸ δεξί σου χέρι, σὲ σκανδαλίζῃ, κόψε τὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναναστροφὴν μὲ αὐτό, ὅπως θὰ ἔκοπτες τὸ ἀρωστημένο χέρι. Διότι εἶναι πολὺ προτιμότερον γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν κουλλὸς ἢ ἔχων καὶ τὰ δύο σου χέρια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέενναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον,

ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ θὰ τοὺς τρώγῃ, δὲν πεθαίνει, καὶ ἡ φωτιὰ δὲν σβήνει.

ὅπου τὸ σκουλήκι, τὸ ὁποῖον θὰ τοὺς κατατρώγῃ χωρὶς καὶ νὰ τοὺς ἑξαφανίζῃ ἐκείνους ποὺ θὰ εἶναι ἐκεῖ, δὲν θὰ ἔχῃ τέλος, καὶ ἡ φωτιὰ ποὺ θὰ τοὺς κατακαίῃ, χωρὶς νὰ τοὺς ἀποτεφρώνῃ, δὲν θὰ σβήνή. Ἡ τιμωρία των δηλαδὴ θὰ εἶναι ἀτελεύτητος καὶ αἰωνία.

ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ θὰ κατατρώγῃ τοὺς ἁμαρτωλούς, δὲν πεθαίνει ποτὲ καὶ τὸ φοβερὸ πῦρ δὲν σβήνεται ποτέ.

Καὶ ἂν τὸ πόδι σου σὲ σκανδαλίζῃ, ἀπόκοψέ το. Σὲ συμφέρει νὰ εἰσέλθῃς στὴ ζωὴ κουτσός, παρὰ ἔχοντας τὰ δύο πόδια νὰ ριφθῇς στὴ γέεννα, στὴ φωτιὰ τὴν ἄσβεστη (στὴν Κόλασι),

Καὶ ἐὰν τὸ πόδι σου σοῦ γίνεται ἀφορμὴ νὰ ἁμαρτάνῃς, κόψε το ἀπ’ ἐπάνω σου. Καλύτερον εἶναι νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν χωλός, παρὰ νὰ ἔχῃς καὶ τὰ δύο πόδια καὶ νὰ ριφθῇς μὲ αὐτὰ εἰς τὴν γέενναν. Προτιμότερον εἶναι νὰ στερηθῇς τὰς ὑπηρεσίας, ποὺ θὰ σοῦ παρέχῃ εἰς τὸν παρόντα κόσμον τὸ πρόσωπον ἢ τὸ πρᾶγμα, ποὺ σοῦ εἶναι τόσον χρήσιμον καὶ ἐξυπηρετικόν, ὅσον καὶ τὸ πόδι σου εἰς τὸν ὅλον ὀργανισμόν σου, παρὰ νὰ μὴ στερηθῇς αὐτὰς καὶ νὰ ριφθῇς εἰς τὴν κόλασιν,

Καὶ ἐὰν τὸ πόδι σου γίνεται ἀφορμὴ νὰ ἁμαρτάνῃς, κόψε τὸ, διότι εἶναι προτιμότερον νὰ μπῇς εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν κουτσός, παρὰ ἔχων καὶ τὰ δυὸ πόδια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέεναν, εἰς τὸ πῦρ τὸ ἄσβεστον,

ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ θὰ τοὺς τρώγῃ, δὲν πεθαίνει, καὶ ἡ φωτιὰ δὲν σβήνει.

ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ θὰ κατατρώγῃ τοὺς καταδικασμένους ἐκεῖ, δὲν θὰ ἔχῃ τέλος, καὶ ἡ φωτιὰ ποὺ θὰ τοὺς κατακαίῃ δὲν θὰ σβήνῃ.

ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ κατατρώγῃ τοὺς κολασμένους, δὲν θὰ ἔχῃ τέλος καὶ ἢ φωτιά, ποὺ θὰ τοὺς κατακαίῃ, δὲν θὰ σβήνῃ. (Εἶναι προτιμότερον νὰ στερηθῇς ἀπὸ τὰς ὑπηρεσίας τῶν ὁποιωνδήποτε ἀνθρώπων, ἐφ’ ὅσον ἐξ αἰτίας αὐτῶν ὑπάρχει κίνδυνος νὰ ριφθῇς εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν).

Καὶ ἂν τὸ μάτι σου σὲ σκανδαλίζῃ, βγάλε το. Σὲ συμφέρει νὰ εἰσέλθῃς στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ μονόφθαλμος, παρὰ ἔχοντας τοὺς δύο ὀφθαλμοὺς νὰ πᾶς στὴν πύρινη γέεννα (στὴν Κόλασι),

Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου γίνεται ἀφορμὴ ἁμαρτίας εἰς σέ, βγάλε το. Εἶναι καλύτερον διὰ σὲ νὰ ἔμβῃς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ μονόμματος, παρὰ μὲ δύο μάτια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. Εἶναι συμφερώτερον νὰ χωρισθῇς ἀπὸ πράγματα ἢ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι χρήσιμα καὶ πολύτιμα σὰν τὸ μάτι σου, παρὰ μαζὶ μὲ αὐτὰ νὰ ριφθῇς εἰς τὴν κόλασιν,

Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου σὲ σκανδαλίζῃ καὶ γίνεται ἀφορμὴ ἁμαρτίας, βγάλε το. Εἶναι καλύτερον γιὰ σένα νὰ μπῇς μονόφθαλμος εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, παρὰ μὲ τὰ δύο μάτια νὰ ἀποπεμφθῇς εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. (Εἶναι προτιμότερον νὰ χωρισθῇς ἀπὸ πράγματα καὶ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι πολύτιμα ὡσὰν τὰ μάτια, παρὰ ἐξ αἰτίας αὐτῶν ἢ μαζῆ μὲ αὐτὰ νὰ ριφθῇς εἰς τὴν κόλασιν)

ὅπου τὸ σκουλήκι, ποὺ θὰ τοὺς τρώγῃ, δὲν πεθαίνει, καὶ ἡ φωτιὰ δὲν σβήνει (Μὲ πρόσωπα δηλαδή, ποὺ μᾶς σκανδαλίζουν, ὅσο χρήσιμα καὶ προσφιλῆ καὶ ἂν εἶναι, συμφέρει νὰ διακόπτωμε σχέσεις γιὰ νὰ μὴ κολασθοῦμε)».

ὅπου τὸ σκουλῆκι, ποὺ κατατρώγει ἐκείνους ποὺ ἔχουν ριφθῇ ἐκεῖ, δὲν ἔχει τέλος, καὶ ἡ φωτιὰ ποὺ τοὺς καίει, δὲν σβήνει ποτέ.

ὅπου τὸ σκουλήκι δὲν παίρνει τέλος καὶ ἡ φωτιὰ δὲν σβήνεται.

«Κάθε δὲ ἄνθρωπος ἐξ αἰτίας τῆς φωτιᾶς (τῆς Κολάσεως) πρέπει νὰ ἁλατισθῇ (γιὰ νὰ μὴ πάθῃ σῆψι καὶ πεταχθῇ στὴ φωτιά), ὅπως κάθε θυσιαζόμενο ζῷο πρέπει νὰ ἁλατισθῇ καλά.

Ἢ θὰ ἀποκόψετε λοιπὸν τοὺς στενοὺς δεσμούς, ποὺ σᾶς γίνονται ἐμπόδιον, ἢ θὰ ριφθῆτε εἰς τὸ πῦρ. Διότι κάθε ἄνθρωπος γρήγορα ἢ ἀργὰ θὰ ἀλατισθῇ μὲ φωτιά. Ἢ θὰ ἀλατισθῇ καὶ θὰ ἑξαγνισθῇ ἐδῶ μὲ τὸ πῦρ τῶν θλίψεων καὶ τῶν θυσιῶν τῆς αὐταπαρνήσεως ἢ θὰ καταφαγωθῇ ἐκεῖ ἀπὸ τὸ πῦρ τῆς γεέννης. Ἀκριβῶς ὅπως καὶ πᾶσα θυσία πρέπει νὰ ἀλατισθῇ προτοῦ προσφερθῇ εὐπροσδέκτως εἰς τὸν Θεόν.

Διότι κάθε ἕνας θὰ ἀλατισθῇ μὲ πῦρ. Διὰ μὲν τοὺς δικαίους πῦρ ἐξαγχνιστικὸν καὶ ἁγιαστικὸν εἶναι αἱ θυσίαι, εἰς τὰς ὁποίας ὑποβάλλονται πρὸς χάριν τοῦ Θεοῦ. Διὰ δὲ τοὺς ἁμαρτωλοὺς πῦρ ὀδυνηρότατον καὶ ἀτελεύτητον εἶναι ἡ αἰωνία κόλασις. Καὶ τὸ πῦρ αὐτὸ τῶν θυσιῶν, ποὺ ὑποβάλλονται οἱ δίκαιοι εἶναι ἀνάλογον πρὸς τὸ ἅλατι, ποὺ κάνει νόστιμη κάθε θυσίαν προσφερομένην εἰς τὸν Θεόν.

Χρήσιμο εἶναι τὸ ἁλάτι. Ἀλλ’ ἂν τὸ ἁλάτι χάσῃ τὴν ἁλμύρα του, μὲ τί θὰ τὸ κάνετε νὰ τὴν ἀποκτήσῃ πάλι; Νὰ ἔχετε στοὺς ἑαυτούς σας ἁλάτι (ἀρετές), καὶ ἔτσι νὰ ἔχετε φιλικὲς σχέσεις μεταξύ σας (ἀλλιῶς, ἂν ἀπὸ τὶς μεταξύ σας σχέσεις κινδυνεύετε νὰ χάσετε τὶς ἀρετὲς καὶ νὰ ὑποστῆτε ἠθικὴ σῆψι, διακόψετε τὶς σχέσεις)».

Τὸ ἅλας εἶναι καλόν, διότι προλαμβάνεται δι’ αὐτοῦ ἡ ἀποσύνθεσις τῶν τροφῶν καὶ γίνονται νόστιμα τὰ φαγητά. Ἀλλ’ ἐᾶν τὸ ἅλας χάσῃ τὴν δύναμίν του, μὲ τί θὰ τὸ ἀρτύσετε, ὥστε νὰ ἀποκτήσῃ πάλιν τὴν δύναμιν ποὺ ἔχασε; Ἔτσι καὶ αἱ ἀρεταί, ποὺ κάνουν ἅλας τὸν πιστὸν μαθητήν μου· ἡ ἀκλόνητος πίστις δηλαδὴ καὶ ἡ αὐταπάρνησις, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς πᾶσαν θυσίαν διὰ τὸ καθῆκον, καὶ ἡ ἐγκαρτέρησις εἰς αὐτό. Ἐὰν αὐταὶ αἱ ἀρεταὶ μεταστραφοῦν εἰς τὰς ἀντιθέτους κακίας, ἤτοι εἰς τὴν ἀπιστίαν καὶ τὴν φιλαυτίαν καὶ τὸν ἐγωϊσμόν, ὁ μαθητής μου πλέον αὐτὸς χάνει τὸ ἁλάτι του καὶ γίνεται ἀνίκανος νὰ προφυλάξῃ καὶ ἑαυτὸν καὶ τοὺς ἄλλους ἀπὸ τῆς διαφθορᾶς τοῦ κόσμου καὶ τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἀπὸ ποίαν πλέον ἀνθρωπίνην πηγὴν δύναται οὗτος νὰ ἀνανεώσῃ τὰς ἐξυγιαντικὰς ἰδιότητας ποὺ ἔχασε; Διατηρήσατε ἀναμμένον μέσα σας τὸ ἐξαγνιστικὸν πῦρ τῆς αὐταπαρνήσεως καὶ τῆς θείας Χάριτος καὶ εἰδικῶς καύσατε δι’ αὐτοῦ τὸν ἐγωϊσμόν, ποὺ καταστρέφει τὴν ἑνότητα, καὶ ἔχετε τὴν εἰρήνην μεταξύ σας, μὴ φιλονεικοῦντες διὰ πρωτεῖα καὶ τιμητικὰς διακρίσεις.

Τὸ ἀλάτι εἶναι καλὸν καὶ χρησιμώτατον· ἐὰν ὅμως χάσῃ τὴν ἁλατιστικήν του δύναμιν, μὲ τί θὰ τὸ ἀρτύσετε, ὥστε νὰ γίνῃ καὶ πάλιν χρήσιμον; (Ἐὰν αἱ θυσίαι καὶ αἱ ἀρεταὶ τοῦ δικαίου, αἱ ὁποῖαι τὸν κάνουν πνευματικὸν ἁλάτι, ποὺ χαρίζει νοστιμάδα εἰς τὴν ζωὴν τῆς κοινωνίας καὶ προλαμβάνει τὴν σῆψιν, ἐὰν αὐταὶ ἐξαφανισθοῦν καὶ ἀντικατασταθοῦν ἀπὸ κακίας, τότε ἀπὸ ποῦ θὰ ἠμπορέσῃ ὁ ἄνθρωπος ν’ ἀποκτήσῃ πάλιν τὰ καλὰ γνωρίσματα τοῦ πιστοῦ, ποὺ εἶχε;) Διὰ τοῦτο κρατῆστε μέσα σας τὸ πῦρ τοῦ Θείου ζήλου, τῆς θυσίας καὶ τῆς ἀρετῆς, διὰ νὰ ἔχετε πάντοτε μεταξύ σας εἰρήνην καὶ νὰ μὴ φιλονεικῆτε διὰ ἀξιώματα καὶ τιμητικὰς θέσεις».