Κατὰ Ματθαίον 11

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς τελείωσε νὰ δίνῃ ἐντολὲς καὶ ὁδηγίες στοὺς δώδεκα μαθητάς του, ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ, γιὰ νὰ διδάξῃ καὶ νὰ κηρύξῃ στὶς πόλεις τους (στὶς πόλεις δηλαδὴ τῶν Ἰουδαίων).

Καὶ ὅταν ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς νὰ δίδῃ ἐντολὰς καὶ ὁδηγίας εἰς τοὺς δώδεκα μαθητάς του καὶ ἔφυγαν αὐτοὶ διὰ τὴν περιοδείαν των, ἀνεχώρησε καὶ αὐτὸς ἀπ’ ἐκεῖ, διὰ νὰ συνεχίσῃ τὴν κατ’ ἰδίαν διδασκαλίαν του εἰς τὰ σπίτια καὶ τὸ δημόσιον κήρυγμά του εἰς τὰς συναγωγὰς καὶ τὰ λοιπὰ δημόσια κέντρα τῶν Ἰουδαϊκῶν πόλεων.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσε ὁ Ἰησοῦς νὰ δίδῃ τὰς παραγγελίας αὐτὰς εἰς τοὺς δώδεκα μαθητάς του καὶ ἐκεῖνοι ἤρχισαν τὴν περιοδείαν των, ἀνεχώρησεν ἀπὸ ἐκεῖ διὰ νὰ διδάξῃ καὶ κηρύξῃ εἰς τὰς πόλεις τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ δὲ Ἰωάννης, ὅταν ἄκουσε στὴ φυλακὴ τὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του

Ὁ Ἰωάννης δέ, ὅταν ἤκουσε μέσα εἰς τὴν φυλακὴν τὰ θαύματα τοῦ Χριστοῦ, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς ἰδικούς του μαθητὰς

Ὁ Ἰωάννης δὲ ὁ Βαπτιστής, ὅταν ἤκουσε μέσα εἰς τὴν φυλακήν του τὰ καταπληκτικὰ ἔργα τοῦ Χριστοῦ, ἔστειλε δύο ἀπὸ τοὺς μαθητάς του

καὶ τὸν ρώτησε· «Σὺ εἶσαι ὁ Ἐρχόμενος (ὁ Μεσσίας) ἢ πρέπει νὰ περιμένωμε ἄλλον;».

καὶ τοῦ εἶπε: Σὺ εἶσαι ὁ Μεσσίας, ποὺ ἀσφαλῶς ἀπὸ ὥρας εἰς ὥραν πρόκειται νὰ ἔλθῃ εἰς τὸν κόσμον, ἢ πρέπει νὰ περιμένωμεν ἄλλον; Καὶ ἔκαμε τὴν ἐρώτησιν αὐτὴν ὁ Ἰωάννης, διὰ νὰ στηριχθοῦν μὲ τὴν ἀπάντησιν εἰς τὴν πίστιν πρὸς τὸν Χριστὸν οἱ κλονισμένοι μαθηταί του.

καὶ τὸν ἠρώτησεν· «Σὺ εἶσαι ὁ ἐρχόμενος Μεσσίας ἢ μήπως πρέπει νὰ περιμένωμεν ἄλλον» (Τοῦτο δὲ ἔκαμεν, ὄχι διότι ὁ ἴδιος ἀμφέβαλλε, ἀλλὰ διὰ νὰ στηρίξῃ τοὺς κλονισμένους μαθητάς του εἰς τὴν πρὸς τὸν Χριστὸν πίστιν).

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Πηγαίνετε καὶ ἀναφέρετε στὸν Ἰωάννη ὅσα ἀκούετε καὶ βλέπετε·

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Πηγαίνετε καὶ διηγηθῆτε εἰς τὸν Ἰωάννην ἐκεῖνα ποὺ ἀκούετε καὶ βλέπετε.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «πηγαίνετε καὶ εἴπατε εἰς τὸν Ἰωάννην αὐτά ποὺ ἀκούετε καὶ βλέπετε·

Τυφλοὶ ἀποκτοῦν τὸ φῶς καὶ κουτσοὶ περιπατοῦν, λεπροὶ καθαρίζονται (ἀπὸ τὴ λέπρα) καὶ κωφοὶ ἀκούουν, νεκροὶ ἀνασταίνονται καὶ πτωχοὶ ἀκούουν χαρμόσυνα μηνύματα.

Ὅ,τι ἐπροφήτευσεν ὁ Ἡσαΐας διὰ τὴν δρᾶσιν τοῦ Μεσσίου, πραγματοποιεῖται ἤδη ἐπακριβῶς. Τυφλοὶ δηλαδὴ ἀποκτοῦν τὸ φῶς των καὶ βλέπουν πάλιν, καὶ κουτσοὶ περιπατοῦν ἐλεύθερα, λεπροὶ καθαρίζονται ἀπὸ τὴν λέπραν καὶ κωφοὶ ἀκούουν, νεκροὶ ἀνασταίνονται καὶ περιφρονημένοι πτωχοὶ καὶ ἄσημοι ἀκούουν τὸ χαροποιὸν ἄγγελμα τῆς οὐρανίου βασιλείας, ἡ ὁποία θὰ τοὺς φέρῃ τὴν εὐδαιμονίαν καὶ δόξαν.

Ὅτι δηλαδὴ τυφλοὶ ἀποκτοῦν τὸ φῶς των, χωλοὶ θεραπεύονται καὶ περιπατοῦν, λεπροὶ καθαρίζονται ἀπὸ τὴν λὲπραν καὶ κωφοὶ ἀποκτοῦν τὴν ἀκοήν των, νεκροὶ ἀνασταίνονται, περιφρονημένοι δὲ πτωχοὶ καὶ ἄσημοι δέχονται ὁλοπρόθυμα τὴν χαροποιὸν ἀγγελίαν τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν.

Καὶ εὐτυχὴς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ κλονισθῇ ἀπέναντί μου».

Καὶ μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ λάβῃ ἀφορμὴν νὰ πέσῃ πνευματικῶς καὶ νὰ σκληρυνθῇ λόγω τοῦ ἐξωτερικοῦ φαινομένου τῆς ταπεινώσεως, εἰς τὴν ὁποίαν ὑπεβλήθην, διὰ νὰ σώσω τὸν ἄνθρωπον.

Καὶ μακάριος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ δὲν θὰ σκανδαλισθῇ καὶ δὲν θὰ κλονισθῇ εἰς τὴν πίστιν του πρὸς ἐμέ».

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἀναχωροῦσαν, ὁ Ἰησοῦς ἄρχισε νὰ λέγῃ στὰ πλήθη γιὰ τὸν Ἰωάννη· «Τί βγήκατε στὴν ἔρημο νὰ ἰδῆτε; Κανένα καλάμι, ποὺ σαλεύεται ἀπὸ τὸν ἄνεμο; (Ὄχι βεβαίως).

Ὅταν δὲ αὐτοὶ ἀνεχώρησαν, ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ λέγῃ εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ περὶ τοῦ Ἰωάννου· Τί ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε εἰς τὴν ἔρημον, τὴν ἐποχὴν ποὺ ἐκήρυττεν ἐκεῖ ὁ Ἰωάννης; Μήπως ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε κανένα ἄνθρωπον ἄστατον, ὁ ὁποῖος νὰ ὁμοιάζῃ μὲ κάλαμον, ποὺ σαλεύεται ἀπὸ κάθε φύσημα ἀέρος; Ὄχι βέβαια.

Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἐπήγαιναν διὰ νὰ ἀναγγείλουν εἰς τὸν Ἰωάννην ὅσα ἤκουσαν, ἤρχισε ὁ Ἰησοῦς νὰ λέγῃ εἰς τὰ πλήθη περὶ τοῦ Ἰωάννου· «τί εἴχατε βγῆ εἰς τὴν ἔρημον νὰ ἰδῆτε; Ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος θὰ ὡμοίαζε μὲ καλάμι ποὺ τὸ λυγίζει πρὸς ὅλες τὶς διευθύνσεις ὁ ἄνεμος; Ὄχι βέβαια.

Ἀλλὰ τί βγήκατε νὰ ἰδῆτε; Κανένα ἄνθρωπο ντυμένο μὲ πολυτελῆ ἐνδύματα; Ἰδού, αὐτοὶ ποὺ φοροῦν τὰ πολυτελῇ ἐνδύματα βρίσκονται στ’ ἀνάκτορα.

Ἀλλὰ τί ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε; Ἄνθρωπον ντυμένον μαλακὰ φορέματα καὶ μαλθακὸν καὶ ὅχι σκληραγωγημένον; Ἰδοὺ αὐτοί, ποὺ φοροῦν τὰ μαλακά, μένουν εἰς τὰ ἀνάκτορα τῶν βασιλέων ὡς αὐλικοὶ αὐτῶν.

Ἀλλά τί εἴχατε βγῆ νὰ ἰδῆτε; Μαλθακὸν ἄνθρωπον, ντυμένον μὲ μαλακὰ καὶ πολύτιμα ἐνδύματα; Οὔτε. Διότι, ὅπως εἶναι εἰς ὅλους γνωστόν, αὐτοί ποῦ φοροῦν τὰ μαλακὰ ἐνδύματα μένουν μέσα εἰς τὰ ἀνάκτορα τῶν βασιλέων.

Ἀλλὰ τί βγήκατε νὰ ἰδῆτε; Προφήτη; Ναί, σᾶς λέγω, καὶ περισσότερο ἀπὸ προφήτη.

Ἀλλὰ τί ἐβγήκατε νὰ ὶδῆτε; Προφήτην; Ναί, σᾶς λέγω, καὶ περισσότερον ἀπὸ προφήτην, διότι αὐτὸς ἠξιώθη νὰ ἴδῃ τὸν προφητευόμενον Μεσσίαν, ἐπὶ πλέον δὲ ἐπροφητεύθη ἡ δρᾶσις καὶ ἡ ἀποστολή του.

Ἀλλά τί ἐβγήκατε νὰ ἰδῆτε; Προφήτην; Ναί, σᾶς λέγω καὶ σᾶς τονίζω, καὶ περισσότερον ἀκόμη ἀπὸ προφήτην.

Διότι αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, γιὰ τὸν ὁποῖο ἔχει γραφῇ· Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιοφόρο μου πρωτύτερα ἀπὸ σένα, καὶ θὰ προετοιμάσῃ τὸ δρόμο σου.

Διότι αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, διὰ τὸν ὁποῖον ἔχει γραφῆ ὑπὸ τοῦ Μαλαχίου· Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιαφόρον μου ἀμέσως προτήτερα ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος θὰ προετοιμάσῃ τὸν δρόμον σου ἐμπρὸς ἀπὸ σέ, καὶ θὰ προπαρασκευάσῃ τὰς ψυχὰς νὰ σὲ δεχθοῦν.

Διότι αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, περὶ τοῦ ὁποίου ἔχει γραφῆ (ἀπὸ ἄλλον προφήτην, τὸν Μαλαχίαν)· Ἰδοὺ ἐγὼ ἀποστέλλω τὸν ἀγγελιοφόρον μου ὀλίγον ἐνωρίτερα ἀπὸ σέ, ὁ ὁποῖος θὰ προετοιμάσῃ ἔμπροσθέν σου τὸν δρόμον σου καὶ θὰ προπαρασκευάσῃ τοὺς ἀνθρώπους νὰ σὲ δεχθοῦν.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, γυναῖκα δὲν γέννησε ἄνδρα μεγαλύτερο ἀπὸ τὸν Ἰωάννη τὸ Βαπτιστή. Ἐν τούτοις ὁ μικρότερος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (στὴν Ἐκκλησία) εἶναι μεγαλύτερος ἀπ’ αὐτὸν (ἐξ ἐπόψεως πνευματικῶν προνομίων).

Ἀληθῶς σᾶς λέγω· δὲν ἔχει ἀναφανῆ μεταξὺ τῶν ἀνθρώπων, ποὺ ἐγεννήθησαν ἕως τώρα ἀπὸ γυναῖκας, ἄλλος μεγαλύτερος κατὰ τὴν ἀξίαν ἀπὸ Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν. Πρέπει ὅμως νὰ ξεύρετε καὶ τοῦτο· ὅτι ὁ ἔσχατος καὶ ὁ πλέον ταπεινὸς καὶ ἄσημος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἡ ὁποία θεμελιώνεται ἀπὸ ἐμὲ ἐπὶ τῆς γῆς, (δηλαδὴ τὸ τελευταῖον μέλος τῆς Ἐκκλησίας μου) εἶναι ὑπὸ τὴν ἔποψιν τῶν θείων χαρισμάτων καὶ τῆς σωτηριώδους γνώσεως, τὰ ὁποῖα ἀπολαμβάνει ἐντὸς τῆς Ἐκκλησίας μου, μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην, ὁ ὁποῖος δὲν ἀπήλαυσε τὰς δωρεὰς καὶ τὰ χαρίσματα τῆς Καινῆς Διαθήκης.

Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν δὲν ἔχει παρουσιασθῆ μεταξὺ ὅλων, ποὺ ἔχουν γεννηθῆ ἕως τώρα ἀπὸ γυναῖκας. (Τόσον μέγας εἶναι ὁ Ἰωάννης). Ἀλλ’ ὁ πλέον ταπεινὸς καὶ ἄσημος πολίτης τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν - τῆς Ἐκκλησίας δηλαδή - ποὺ θεμελιώνεται τώρα, εἶναι, ἀπὸ ἀπόψεως χαρισμάτων καὶ γνώσεων καὶ σωτηρίας, ἀνώτερος ἀπὸ τὸν Ἰωάννην τὸν Βαπτιστὴν (ὁ ὁποῖος δὲν ἀπήλαυσε ἀκόμη τὴν δωρεὰν καὶ τὴν χάριν τῆς λυτρωτικῆς μου θυσίας).

Ἀπὸ τὶς ἡμέρες δὲ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ μέχρι τώρα ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν τρέχει μὲ βιασύνη, καὶ ὅσοι βιάζουν τοὺς ἑαυτούς τους (προφθάνουν καὶ) τὴν ἁρπάζουν.

Νέοι χρόνοι ἦλθαν τώρα. Ἄλλη ἡ πρὸ τοῦ Ἰωάννου ἐποχὴ καὶ ἄλλη ἡ ἐποχὴ ἡ σημερινή. Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν ποὺ ἤρχισε τὸ κήρυγμά του ὁ Ἰωάννης ἕως τώρα, ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, τὴν ὁποίαν δὲν ἠμποροῦσε κανεὶς νὰ ἀποκτήσῃ, κερδίζεται διὰ τῆς βίας, καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ μεταχειρίζονται σπουδὴν καὶ βίαν ἐπὶ τοῦ ἑαυτοῦ των τὴν ἁρπάζουν γρήγορα, πρὶν τοὺς φύγῃ, καὶ τὴν κρατοῦν σφιγκτά.

Ἀλλη ἐποχὴ ἀρχίζει τώρα, πολὺ διαφορετικὴ ἀπὸ τὴν ἐποχὴν τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, ποὺ φθάνει μέχρι Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ. Ἀπὸ τὴν στιγμήν ποὺ ἔκαμε τὴν ἐμφάνισίν του ὁ Ἰωάννης ἕως τώρα, ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἐγκαθιδρύεται εἰς τὴν γῆν, ἀποκτᾶται μὲ ἀγῶνα καὶ ὅσοι ἀγωνίζονται ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ποὺ ὑπάρχει μέσα των καὶ μέσα εἰς τὸν κόσμον, τὴν ἁρπάζουν καὶ τὴν κρατοῦν σφικτά.

Ὅλοι δὲ οἱ προφῆτες καὶ ὁ νόμος προεφήτευσαν μέχρι τὸν Ἰωάννη.

Ναί· ἤρχισεν ἄλλη ἐποχὴ ἀπὸ τὰς ἡμέρας τοῦ Ἰωάννου. Διότι ὅλοι οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος μέχρι τοῦ Ἰωάννου ἐπροφήτευσαν, τώρα δὲ ταῦτα ἀρχίζουν νὰ πραγματοποιοῦνται.

Ἔχει ἀρχίσει νέα πλέον ἐποχή, διότι ὅλοι οἱ προφῆται καὶ ὁ νόμος τοῦ Μωϋσέως μέχρι τοῦ Ἰωάννου ἐπροφήτευσαν.

Καὶ ἂν θέλετε νὰ παραδεχθῆτε, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας, ὁ ὁποῖος (κατὰ τὴ Γραφὴ καὶ τοὺς γραμματεῖς) μέλλει νὰ ἔλθῃ (ὁ Ἰωάννης δηλαδὴ εἶναι ὅμοιος μὲ τὸ θαυμαστὸ Ἠλία, εἶναι ἕνας ἄλλος Ἠλίας).

Καὶ ἐὰν ἔχετε καλὴν διάθεσιν νὰ τὸ παραδεχθῆτε, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας, ποὺ κατὰ τὴν προφητείαν τοῦ Μαλαχίου ἐπρόκειτο νὰ ἔλθῃ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου. Τόσον μεγάλη, τόσον ἔνδοξος εἶναι ἡ νέα αὐτὴ ἐποχή.

Καὶ ἐὰν θέλετε, παραδεχθῆτε το· αὐτὸς εἶναι ὁ Ἠλίας ὁ ὁποῖος (ὅπως ἐπροφήτευσε ὁ Μαλαχίας) ἐπρόκειτο νὰ ἔλθῃ πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ κατανοῇ αὐτὰ ποὺ λέγω, ἂς τὰ ἀκούῃ καὶ ἂς κατανοῇ, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦλθε.

Ἐγὼ τὰ κηρύττω αὐτὰ καὶ ὅποιος ἔχει αὐτιά, καλὴν δηλαδὴ διάθεσιν, νὰ ἀκούῃ ἂς τὰ ἀκούῃ.

«Μὲ τί δὲ νὰ παρομοιάσω αὐτὴ τὴ γενεά; Ὁμοιάζει μὲ παιδιά, ποὺ κάθονται σὲ ὁμάδες, καὶ προσφωνοῦν οἱ παῖκτες τῆς μιᾶς ὁμάδος τοὺς συμπαῖκτες τῆς ἄλλης ὁμάδος καὶ λέγουν μεταξύ τους·

Ἀλλὰ πρὸς ποῖον νὰ παρομοιάσω τὴν διεστραμμένην αὐτὴν γενεάν, ἡ ὁποία δὲν ἔχει αὐτιὰ διὰ νὰ ἀκούῃ; Εἶναι ὁμοία πρὸς παιδιὰ ἀνόητα καὶ ὀκνηρά, ποὺ κάθηνται εἰς τὰς ἀγοράς, τὰ ὁποῖα φωνάζουν δυνατὰ εἰς τοὺς φίλους των καὶ λέγουν·

Μὲ τί νὰ παρομοιάσω τὴν γενεὰν αὐτήν; Ὁμοιάζει μὲ ἀνόητα παιδιά, ποὺ κάθονται εἰς τὰς ἀγορὰς καὶ φωνάζουν εἰς τοὺς φίλους των καὶ λέγουν·

σᾶς παίξαμε χαρούμενα τραγούδια, ἀλλὰ δὲν χορέψατε, σᾶς τραγουδήσαμε μοιρολόγια, ἀλλὰ δὲν κλάψατε.

Σᾶς ἐπαίξαμεν χαρούμενα μὲ τὸν αὐλὸν καὶ δὲν ἐχορεύσατε· σᾶς ἐμοιρολογήσαμεν καὶ σᾶς εἴπαμεν τραγούδια θλιβερὰ καὶ δὲν ἐκτυπήσατε τὰ στήθη καὶ τὴν κεφαλὴν κλαίοντες ἀπαρηγόρητα.

Ἐπαίξαμεν χορευτικὰ τραγούδια μὲ τὴν φλογέρα καὶ δὲν ἐχορέψατε, ἐθρηνήσαμε καὶ σᾶς εἴπαμε μοιρολόγια καὶ δὲν ἐκτυπήσατε κλαίοντες τὸ κεφάλι καὶ τὸ στῆθος.

Ἦλθε δηλαδὴ ὁ Ἰωάννης χωρὶς νὰ τρώγῃ καὶ χωρὶς νὰ πίνῃ, καὶ λέγουν· “Δαιμόνιο ἔχει”.

Τῆς γενεᾶς αὐτῆς οἱ ἄνθρωποι εἶναι δύστροποι καὶ δὲν μπορεῖ κανεὶς νὰ τοὺς εὔρη πουθενά. Διότι ἦλθεν ὁ Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος οὔτε ἔτρωγεν οὔτε ἔπινεν ὅπως οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, ἀλλ’ ἔζη ἀσκητικά, καὶ εἶπαν δι’ αὐτόν· Εἶναι ὑποχόνδριος καὶ μεαγχολικὸς καὶ ἔχει μέσα του δαιμόνιον.

Διότι ἦλθε ὁ Ἰωάννης, ποὺ ἐζοῦσε ἀσκητικὴν ζωήν, χωρὶς νὰ τρώγῃ καὶ χωρὶς νὰ πίνῃ ὅπως οἱ ἄλλοι, καὶ εἶπαν οἱ ἄνθρωποι τῆς γενεᾶς αὐτῆς ὅτι ἔχει δαιμόνιον.

Ἦλθε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ τρώγει καὶ πίνει, καὶ λέγουν· “Ἰδοὺ ἄνθρωπος φαγᾶς καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν”. Ἀλλ’ ἡ σοφία δικαιώθηκε ἀπὸ τὰ τέκνα της (οἱ συνετοὶ ἄνθρωποι ἀναγνώρισαν, ὅτι καὶ διὰ μέσου τοῦ Ἰωάννου καὶ διὰ μέσου τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ἐνήργησε ἡ σοφία τοῦ Θεοῦ. Καὶ τῶν δύο ἀνδρῶν ὁ τρόπος τῆς ζωῆς εἶναι ὀρθός)».

Ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ τρώγει καὶ πίνει ὡς ἐγκρατὴς ἀλλὰ κοινωνικὸς ἄνθρωπος, καὶ λέγουν· Ἰδοὺ ἄνθρωπος φαγᾶς καὶ οἰνοπότης, φίλος τῶν τελωνῶν καὶ τῶν ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἐθαυμάσθη ἡ θεία σοφία ὡς δικαία καὶ ὡς ἐργασθεῖσα σοφῶς διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, ὅχι ἀπὸ ὅλους, ὅπως θὰ ἔπρεπε, ἀλλὰ μόνον ἀπὸ τοὺς πράγματι συνετοὺς καὶ πνεῦμα σοφίας ἔχοντας ἀνθρώπους.

Ἦλθε ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ ὁποῖος καὶ τρώγει καὶ πίνει, ὅπως κάθε φυσιολογικός, ἐγκρατὴς καὶ κοινωνικὸς ἄνθρωπος, καὶ λέγουν· νὰ, ἄνθρωπος φαγᾶς καὶ οἰνοπότης, φίλος τελωνῶν καὶ ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἔτσι ἡ θεία σοφία ἐθαυμάσθη καὶ ἐδικαιώθη ἀπὸ τὰ συνετὰ τέκνα της, διότι χρησιμοποιεῖ πάντοτε σοφοὺς καὶ δικαίους τρόπους εἰς σωτηρίαν τοῦ ἀνθρώπου».

Τότε (ὁ Ἰησοῦς) ἄρχισε νὰ ταλανίζῃ τὶς πόλεις, στὶς ὁποῖες ἔγιναν τὰ περισσότερα θαύματά του, διότι δὲν μετανόησαν·

Τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ μέμφεται καὶ νὰ ταλανίζῃ τὰς πόλεις, εἰς τὰς ὁποίας εἶχαν γίνει τὰ περισσότερα θαύματά του, διότι δὲν μετενόησαν.

Τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ ἐλέγχῃ καὶ νὰ ἐπιτιμᾷ μὲ δριμύτητα τὰς πόλεις εἰς τὰς ὁποίας εἶχαν γίνει τὰ πλεῖστα ἀπὸ τὰ θαύματά του καὶ αἱ ὁποῖαι, παρ’ ὅλα αὐτά, δὲν μετενόησαν.

«Ἀλλοίμονο σὲ σένα, Χοραζίν, ἀλλοίμονο σὲ σένα, Βηθσαϊδά! Διότι, ἐὰν τὰ θαύματα, ποὺ ἔγιναν σὲ σᾶς, γίνονταν στὴν Τύρο καὶ στὴ Σιδῶνα, πρὸ πολλοῦ θὰ μετανοοῦσαν καὶ θὰ κάθονταν μὲ σάκκο (σὰν ἔνδυμα) καὶ μὲ στάκτη (στὸ κεφάλι).

Ἀλλοίμονον εἰς σέ, Χοραζίν, ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βηθσαϊδά, διότι ἐὰν εἰς τὰς φημισμένος διὰ τὴν κακίαν τους εἰδωλολατρικὰς πόλεις Τύρον καὶ Σιδῶνα εἶχαν γίνει τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔγιναν εἰς σᾶς, πρὸ πολλοῦ οἱ κάτοικοί τους θὰ εἶχαν μετανοήσει καὶ θὰ ἐξωτερίκευαν τὴν συντριβὴν διὰ τὰς ἁμαρτίας των φοροῦντες σάκκον δι’ ἔνδυμα καὶ ρίπτοντες στάκτην ἐπὶ τῆς κεφαλῆς των.

«Ἀλλοίμονο εἰς σέ, Χοραζίν, ἀλλοίμονον εἰς σέ, Βησθαϊδά· διότι ἐὰν εἰς τὰς διαβοήτους διὰ τὴν κακίαν των πόλεις Τύρον καὶ Σιδῶνα εἶχαν γίνει τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔγιναν εἰς σᾶς, πρὸ πολλοῦ θὰ εἶχαν μετανοήσει καὶ εἰς ἐκδήλωσιν τῆς μετανοίας καὶ τῆς συντριβῆς των θὰ ἐφοροῦσαν ἀντὶ ἐνδύματος εὐτελῆ σάκκον καὶ θὰ ἔρριπταν εἰς τὸ κεφάλι των ἀντὶ μύρου στάκτην.

Γι’ αὐτὸ σᾶς βεβαιώνω, ὅτι ἡ Τύρος καὶ ἡ Σιδὼν θὰ κριθοῦν ἐπιεικέστερα ἀπὸ σᾶς κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Σᾶς φαίνεται ὑπερβολικὸν τοῦτο. Ἀλλὰ σᾶς λέγω, ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως οἱ κάτοικοι τῆς Τύρου καὶ Σιδῶνος θὰ ὑποστοῦν ἐλαφροτέραν τιμωρίαν παρὰ σεῖς.

Ἀλλὰ σᾶς λέγω καὶ τοῦτο, ὅτι κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως ἡ θέσις τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος θὰ εἶναι περισσότερον ὑποφερτὴ παρὰ ἡ ἰδική σας.

Καὶ σύ, Καπερναούμ, ποὺ ὑψώθηκες μέχρι τὸν οὐρανό, θὰ κατεβασθῇς μέχρι τὸν ᾅδη! Διότι, ἐὰν στὰ Σόδομα γίνονταν τὰ θαύματα, ποὺ ἔγιναν σὲ σένα, θὰ ἔμεναν μέχρι σήμερα (δὲν θὰ καταστρέφονταν).

Καὶ σὺ Καπερναούμ, ποὺ ἔγινες κατοικία τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Κυρίου καὶ δι’ αὐτὸ ὑψώθης δοξασμένη μέχρι τοῦ οὐρανοῦ, θὰ καταβιβασθῇς ἐντροπιασμένη μέχρι τοῦ ᾋδου. Διότι ἐὰν εἶχαν γίνει εἰς τὰ Σόδομα τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔγιναν εἰς σέ, δὲν θὰ κατεστρέφοντο, ἀλλὰ θὰ μετενόουν οἱ κάτοικοί των καὶ τὰ Σόδομα θὰ ἔμεναν μέχρι τῆς σήμερον ἡμέρας.

Καὶ σύ, Καπερναούμ, ποὺ σὲ ἐξέλεξα ὡς τόπον κατοικίας μου καὶ ἐξυψώθηκες διὰ τοῦτο ἕως τὸν οὐρανόν, θὰ κρημνισθῆς βαθύτατα μέχρι τὸν Ἅδην, διότι ἐὰν τὰ μεγάλα θαύματα, ποὺ ἔγιναν εἰς σέ, εἶχαν γίνει εἰς τὰ διεφθαρμένα Σόδομα, οἱ κάτοικοι θὰ μετανοοῦσαν καὶ δὲν θὰ κατεστρέφοντο, ἀλλὰ θὰ ἔμεναν μέχρι σήμερα.

Γι’ αὐτὸ σᾶς βεβαιώνω, ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς γῆς τῶν Σοδόμων θὰ κριθοῦν ἐπιεικέστερα ἀπὸ σένα κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως».

Καὶ αὐτὸ θὰ φανῇ παράδοξον εἰς τοὺς κατοίκους σου. Σᾶς διαβεβαιῶ ὅμως, ὅτι διὰ τοὺς κατοίκους τῆς χώρας τῶν Σοδόμων θὰ εἶναι περισσότερον ὑποφερτὴ ἡ τιμωρία παρὰ εἰς σὲ κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως.

Πλήν, σᾶς λέγω καὶ τοῦτο· ὅτι ἡ θέσις καὶ ἡ τιμωρία τῶν Σοδόμων κατὰ τὴν μεγάλην ἡμέρα τῆς κρίσεως θὰ εἶναι περισσότερον ὑποφερτή, παρὰ ἡ ἰδική σας».

Τότε ὁ Ἰησοῦς μίλησε καὶ εἶπε· «Σὲ δοξολογῶ, Πατέρα, κύριε τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, διότι ἀπέκρυψες αὐτὰ (τὰ οὐράνια μυστήρια) ἀπὸ σοφοὺς καὶ εὐφυεῖς, καὶ τὰ φανέρωσες σὲ νήπια.

Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· Σὲ εὐχαριστῶ, Πάτερ, ὡς κύριον καὶ ἐξουσιαστὴν καὶ κυβερνήτην πάνσοφον καὶ δίκαιον τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς. Σὲ εὐχαριστῶ, διότι πανσόφως καὶ ἐν δικαιοσύνῃ ἐνεργῶν ἀπέκρυψας τὰς μυστηριώδεις καὶ οὐρανίους ταύτας ἀληθείας ἀπὸ ἀνθρώπους, ποὺ νομίζουν ὅτι εἶναι σοφοὶ καὶ συνετοί, καὶ ἐφανέρωσας τὰ σωτηριώδη αὐτὰ μυστήρια εἰς ἁπλοῦς καὶ ἀφελεῖς καὶ ταπεινούς. Καὶ ἐξαρτᾶται λοιπὸν τώρα ἡ γνῶσις τῆς σωτηριώδους ἀληθείας, ὅχι ἀπὸ ἐξυπνάδα διανοητικήν, ποὺ μόνον ὀλίγοι τὴν ἔχουν, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν ταπεινὴν διάθεσιν, ποὺ ὅλοι ὅσοι θέλουν ἠμποροῦν νὰ τὴν ἀποκτήσουν.

Τότε, ἔστρεψε τὸν λόγον του ὁ Ἰησοῦς πρὸς τὸν οὐρανὸν καὶ εἶπε· «Σ’ εὐχαριστῶ καὶ σὲ δοξάζω, Πάτερ, ποὺ εἶσαι κύριος καὶ ἐξουσιαστὴς τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, διότι ἀπέκρυψες αὐτὰς τὰς ὑψίστας ἀληθείας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ νομίζουν τὸν εὐατόν των σοφὸν καὶ συνέτον, καὶ ἐφανέρωσες αὐτὰς εἰς ἀνθρώπους ἁπλοϊκούς, ὡς νήπια, εἰς ἀφελεῖς καὶ ταπεινούς, ποὺ εἶχαν ὅμως τὴν ἀγαθὴν διάθεσιν νὰ τὰς δεχθοῦν.

Ναί, Πατέρα, διότι ἔτσι θέλησες».

Ναί· σὲ εὐχαριστῶ, Πάτερ, διότι ἔτσι ἤρεσεν εἰς σὲ καὶ τέτοια ὑπῆρξεν ἡ ἀγαθὴ καὶ δικαία θέλησίς σου.

Ναί, Πάτερ, διότι ἔτσι ἤρεσεν εἰς σὲ καὶ ἔτσι, ὡς δίκαιος καὶ πανάγαθος, ἠθέλησες.

«Ὅλα μοῦ παραδόθηκαν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου. Καὶ κανεὶς δὲν γνωρίζει τὸν Υἱό, παρὰ μόνον ὁ Πατέρας, οὔτε τὸν Πατέρα γνωρίζει κανείς, παρὰ μόνον ὁ Υἱός, καὶ ἐκεῖνος, στὸν ὁποῖο θὰ θελήσῃ ὁ Υἱὸς ν’ ἀποκαλύψῃ».

Ὅλα παρεδόθησαν εἰς ἐμὲ ἀπὸ τὸν Πατέρα μου καὶ ἔλαβον καὶ ὡς ἄνθρωπος πᾶσαν ἐξουσίαν καὶ δύναμιν. Καὶ ἐπειδὴ ἔχω ὡς Λόγος τὴν αὐτὴν οὐσίαν μὲ τὸν Πατέρα μου καὶ εἶμαι ἄπειρος ὡς Ἐκεῖνος, κανεὶς ἄλλος δὲν γνωρίζει τελείως τὸν Υἱὸν καὶ ποία εἶναι ἡ φύσις καὶ αἱ βουλαὶ τοῦ Υἱοῦ παρὰ μόνον ὁ Πατήρ. Ὁ ἄπειρος μόνον ὑπὸ τοῦ ἀπείρου δύναται πλήρως καὶ τελείως νὰ γνωσθῇ. Οὔτε τὸν Πατέρα λοιπὸν γνωρίζει κατὰ βάθος καὶ κατὰ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ἄλλος κανεὶς παρὰ μόνον ὁ Υἱός, ἐν μέρει δὲ τὸν γνωρίζει καὶ ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Υἱὸς θὰ θελήσῃ νὰ τὸν ἀποκαλύψῃ.

Ὅλα ἔχουν παραδοθῇ ἀπὸ τὸν Πατέρα εἰς ἐμὲ καί, ὡς γνήσιος μονογενὴς Υἱός του, ἔχω κάθε ἐξουσίαν. Καὶ κανεὶς δὲν γνωρίζει πλήρως καὶ τελείως τὸν Υἱόν, παρὰ μόνον ὁ Πατὴρ καὶ κανεὶς ἄλλος δὲν γνωρίζει πλήρως καὶ τελείως τὸν Πατέρα εἰμὴ ὁ Υἱός, ὁ ὁμοούσιος καὶ ἴσος πρὸς αὐτόν, καὶ ἐν μέρει τὸν γνωρίζει ἀκόμη καὶ ἐκεῖνος, εἰς τὸν ὁποῖον ὁ Υἱὸς θὰ φανερώσῃ τὸν Πατέρα.

«Ἐλᾶτε πρὸς ἐμένα, ὅλοι οἱ κουρασμένοι καὶ καταπονημένοι, καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω.

Θέλει δὲ ὁ Υἱὸς νὰ καταστήσῃ γνωστὸν τὸν Πατέρα του εἰς ὅλους, ὅσοι ἔχουν εἰλικρινῆ πόθον νὰ λάβουν τὴν γνῶσιν αὐτήν. Καὶ δι’ αὐτὸ σᾶς προσκαλεῖ: Ἔλθετε πρὸς ἐμὲ ὅλοι, ὅσοι εἶσθε κοπιασμένοι καὶ αὐτὸ φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας καὶ τῶν θλίψεων καὶ ἀπὸ τὸ φόρτωμα τῶν φαρισαϊκῶν παραδόσεων, μὲ τὰς ὁποίας ὁ θεόπνευστος νόμος μετεβλήθη εἰς φορτίον δυσβάστακτον. Ἔλθετε πρὸς ἑμέ, καὶ ἑγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω.

Ἐλᾶτε κοντά μου ὅλοι ὅσοι μοχθῆτε καὶ κοπιάζετε καὶ εἶσθε φορτωμένοι ἀπὸ τὸ βάρος τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τῶν θλίψεων καὶ τῶν πλανῶν καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἀναπαύσω καὶ θὰ σᾶς ξεκουράσω.

Πάρετε τὸ ζυγό μου ἐπάνω σας, καὶ διὰ τῆς πείρας μάθετε γιὰ μένα, ὅτι εἶμαι συγκαταβατικὸς καὶ ταπεινὸς στὸ πνεῦμα. Ναί, οἱ ψυχές σας θὰ βροῦν ἀνάπαυσι.

Παρέτε ἐπάνω σας τὸν ζυγὸν τῆς ὑποταγῆς εἰς ἐμὲ καὶ εἰς τὴν διδασκαλίαν μου, καὶ μάθετε ἀπὸ ἑμέ, ὅτι εἶμαι πρᾷος καὶ ταπεινὸς κατὰ τὸ φρόνημα καὶ τὴν ἐσωτερικὴν διάθεσιν, καὶ θὰ εὕρετε ἀνάπαυσιν καὶ εἰρήνην εἰς τὰς ψυχάς σας.

Σηκώσατε ἐπάνω σας τὸν ζυγὸν τῆς ὑπακοῆς σας εἰς ἐμὲ καὶ μάθετε ἀπὸ ἐμὲ τὸν ἴδιον ὅτι εἶμαι πρᾶος καὶ ταπεινὸς κατὰ τὴν καρδίαν καὶ θὰ εὕρετε τότε ἀνάπαυσιν καὶ εἰρήνην εἰς τὰς ψυχάς σας.

Διότι ὁ ζυγός μου εἶναι ἁπαλός, καὶ τὸ φορτίο μου ἐλαφρό».

Διότι ὁ ζυγὸς τῆς ὑπακοῆς πρὸς ἐμὲ καὶ τὴν διδασκαλίαν μου εἶναι μαλακὸς καὶ ὠφέλιμος εἰς αὐτὸν ποὺ τὸν φέρει· καὶ τὸ φορτίον τῶν ὑποχρεώσεων καὶ καθηκόντων, ποὺ θέτω ἐγὼ ἐπὶ τῶν ὀπαδῶν μου, εἶναι ἐλαφρόν.

Μὴ διστάσετε· διότι ὁ ζυγός μου εἶναι καλὸς καὶ χρήσιμος καὶ τὸ φορτίον τῶν ὑποχρεώσεων καὶ τῶν καθηκόντων, ποὺ ἐπιβάλλω ἐγώ, εἶναι ἐλαφρόν». (Ἐγὼ τὸ ἐπιβάλλω, ἀλλὰ καὶ ἐγὼ σᾶς βοηθῶ νὰ τὸ σηκώσετε).