Κατὰ Ματθαίον 12

Ἐκεῖνο τὸν καιρὸ πέρασε ὁ Ἰησοῦς τὸ Σάββατο μέσα ἀπὸ σπαρτά. Οἱ δὲ μαθηταί του πείνασαν, καὶ ἄρχισαν ν’ ἀποσποῦν στάχυα καὶ νὰ τρώγουν.

Κατ’ ἐκεῖνον τὸν καιρὸν ἐβάδιζεν ὁ Ἰησοῦς ἐν ἡμέρᾳ Σαββάτου διὰ μέσου τῶν σπαρμένων χωραφιῶν, οἱ δὲ μαθηταί του ἐπείνασαν καὶ ἤρχισαν νὰ μαδοῦν στάχυα καὶ νὰ τρώγουν.

Κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον ὁ Ἰησοῦς εἰς ἡμέραν Σαββάτου ἐπέρασε μέσα ἀπὸ σπαρμένους ἀγρούς· οἱ μαθηταὶ του ἐπείνασαν καὶ ἤρχισαν νὰ κόβουν στάχυα, νὰ τὰ τρίβουν καὶ νὰ τρώγουν τὸν καρπόν.

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν εἶδαν αὐτό, εἶπαν σ’ αὐτόν· «Ἰδοὺ οἱ μαθηταί σου κάνουν ὅ,τι δὲν ἐπιτρέπεται νὰ κάνουν τὸ Σάββατο».

Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως, ὅταν εἶδαν αὐτό, τοῦ εἶπαν· Ἰδοὺ οἱ μαθηταί σου κάνουν αὐτό, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὸ κάμῃ κανεὶς εἰς ἡμέραν Σαββάτου.

Ἀλλὰ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν εἶδαν τὸ γεγονός, εἶπαν εἰς αὐτόν· «ἰδού, οἱ μαθηταί σου κάνουν κάτι, ποὺ δὲν ἐπιτρέπεται νὰ γίνεται κατὰ τὴν ἡμέραν Σαββάτου».

Αὐτὸς δὲ εἶπε σ’ αὐτούς· «Δὲν διαβάσατε τί ἔκανε ὁ Δαβίδ, ὅταν πείνασε αὐτὸς καὶ οἱ σύντροφοί του;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· Δὲν ἀνεγνώσατε, τί ἔκαμεν ὁ Δαβίδ, ὅταν ἐπείνασεν αὐτὸς καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν μαζί του;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· «δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὰς Γραφὰς τί ἔκαμεν ὁ Δαυΐδ, ὅταν ἐπείνασε αὐτὸς καὶ οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἦσαν μαζῆ του;

Ὅτι μπῆκε δηλαδὴ στὸν οἶκο τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους τῆς προθέσεως, τοὺς ὁποίους δὲν ἐπιτρεπόταν σ’ αὐτὸν νὰ φάγῃ οὔτε στοὺς συντρόφους του, παρὰ μόνο στοὺς ἱερεῖς;

Πῶς δηλαδὴ ἐμβῆκεν εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν βαλμένοι ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν ἐπάνω εἰς τὴν τράπεζαν τῆς σκηνῆς, τοὺς ὁποίους δὲν ἦτο ἐπιτετραμμένον οὔτε εἰς αὐτόν, οὔτε εἰς ἐκείνους ποὺ ἦσαν μαζί του νὰ φάγουν, ἀλλ’ εἰς μόνους τοὺς ἱερεῖς ἐπετρέπετο τοῦτο; Καὶ ὅμως διότι ἡ ἀνάγκη τὸ ἐπέβαλλεν, οἱ ἀφιερωμένοι εἰς τὸν Θεὸν ἄρτοι ἐχρησιμοποιήθησαν διὰ τὴν διατροφὴν ἀνθρώπων, ποὺ δὲν ἦσαν ἱερεῖς, ὁ Θεὸς δὲ δὲν ὠργίσθη διὰ τοῦτο.

Δηλαδή πῶς ἐμπῆκε εἰς τὸν οἶκον τοῦ Θεοῦ, εἰς τὴν σκηνὴν τοῦ Μαρτυρίου καὶ ἔφαγε τοὺς ἄρτους, ποὺ ἦσαν τοποθετημένοι εἰς τὴν τράπεζαν τῆς προθέσεως, ὡς θυσία εἰς τὸν Θεὸν καὶ τοὺς ὁποίους δὲν ἐπετρέπετο οὔτε εἰς αὐτὸν οὔτε εἰς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ εἶχε μαζῆ του νὰ φάγουν, παρὰ μόνον εἰς τοὺς ἱερεῖς. Καὶ ὅμως, ὁ Θεὸς δὲν ὀργίσθη δι’ αὐτό.

Ἢ δὲν διαβάσατε στὸ νόμο, ὅτι τὸ Σάββατο οἱ ἱερεῖς μέσα στὸ ναὸ παραβαίνουν τὴν ἀργία τοῦ Σαββάτου, καὶ ὅμως εἶναι ἀθῷοι;

Ἢ διὰ νὰ σᾶς φέρω καὶ ἄλλην ἀπόδειξιν, δὲν ἀνεγνώσατε εἰς τὸν νόμον, ὅτι κατὰ τὰς ἡμέρας τῶν Σαββάτων οἱ ἱερεῖς μέσα εἰς τὸ ἱερὸν καταλύουν τὸ Σάββατον μὲ τὴν ἐργασίαν, τὴν ὁποίαν κάνουν κόπτοντες ξύλα, ἀνάπτοντες φωτιάν, σφάζοντες καὶ τεμαχίζοντες ζῶα, προκειμένου νὰ προσφερθοῦν αἱ θυσίαι; Καὶ ὅμως διὰ τὰς ἐργασίας των αὐτὰς εἶναι ἀνεύθυνοι καὶ ἀκατηγόρητοι.

Ἢ δὲν ἐδιαβάσατε εἰς τὸν Νόμον, ὅτι κατὰ τὰ Σάββατα καταλύουν οἱ ἱερεῖς τὸ Σάββατον μὲ τὰς ἐργασίας ποὺ κάνουν μέσα εἰς τὸν ναὸν (ὅταν ἀνάβουν φωτιὰ διὰ τὸ θυσιαστήριον, σφάζουν τὰ ζῶα ποὺ θὰ προσφερθοῦν ὡς θυσία κ.λ.π); Καὶ ὅμως κανεὶς δὲν τοὺς κατηγορεῖ δι’ αὐτό.

Σᾶς βεβαιώνω δέ, ὅτι ἐδῶ εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὸ ναό.

Σᾶς λέγω δέ, ὅτι ἐδῶ εἶναι παραπάνω ἀπὸ τὸν ναόν, διότι οἱ μαθηταί μου, τοὺς ὁποίους κατηγορεῖτε, ἔμειναν νηστικοὶ διὰ τὴν ὑπηρεσίαν ἐμοῦ, ποὺ εἶμαι μεγαλύτερος ἀπὸ τὸν ναόν.

Σᾶς λέγω δὲ τοῦτο· ὅτι ἐδῶ εἶναι κάτι πολὺ ἀνώτερον ἀπὸ τὸν ναόν (διότι ἐγὼ εἶμαι ὁ Κύριος τοῦ ναοῦ, ὁ αἰώνιος Ἀρχιερεύς, οἱ δὲ μαθηταί μου θὰ γίνουν οἱ ἱερεῖς τῆς χάριτος καὶ οἱ ἀπόστολοί μου).

Ἂν ἐπίσης εἴχατε καταλάβει τί σημαίνει, Εὐσπλαγχνία θέλω καὶ ὄχι θυσία, δὲν θὰ καταδικάζατε τοὺς ἀθῴους.

Ἐὰν δὲ εἶχατε κατανοήσει, τὶ σημαίνει, θέλω εὔσπλαγχνον διάθεσιν καὶ συμπάθειαν καὶ ὄχι θυσίαν, ποὺ δὲν συνοδεύεται ἀπὸ πραγματικὴν ἀφοσίωσιν καὶ εἰλικρινῆ ἀγάπην, δὲν θὰ κατεδικάζατε τοὺς ἀθῷους καὶ ἐλευθέρους κατηγορίας μαθητάς μου.

Καὶ ἐὰν εἴχατε γνωρίσει καλὰ τί σημαίνει αὐτό ποὺ εἶπε ὁ Θεός, ἀγάπην καὶ εὐσπλαγχνίαν θέλω καὶ ὄχι τυπικὴν θυσίαν, δὲν θὰ κατεδικάζατε τοὺς ἀθώους καὶ ἀνευθύνους μαθητάς μου.

Ὁ δὲ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου».

Πράγματι δὲ εἶναι ἀθῷοι καὶ ἀκατηγόρητοι οἱ μαθηταί μου, διότι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου. Τὸ Σάββατον εἶναι θεσμὸς παιδαγωγικὸς καὶ ἰσχύει, μέχρις ποὺ ὁ ἄνθρωπος φθάσῃ εἰς ἠθικὴν τελειότητα. Ἐγὼ δέ, ποὺ εἶμαι ὁ κατ’ ἐξοχὴν ἀντιπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ὁ τέλειος ἄνθρωπος, ἔχω ἐξουσίαν ἀκόμη καὶ τὸν θεσμὸν τοῦ Σαββάτου νὰ τροποποιήσω. Ὅ,τι δὲ ἔκαμαν οἱ μαθηταί μου τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν σιωπηρὰν συγκατάθεσίν μου.

Ἔπειτα δὲ μάθετε καὶ τοῦτο· ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου - δηλαδὴ ἐγώ - εἶναι κύριος καὶ τοῦ Σαββάτου (καὶ ἠμπορεῖ, ἂν τὸ κρίνῃ, νὰ τροποποιήσῃ καὶ τὸν θεσμὸν αὐτόν. Ὅ,τι ἔκαμαν οἱ μαθηταὶ τὸ ἔκαμαν μὲ τὴν ἰδικήν μου σιωπηράν συγκατάθεσιν καὶ ἄρα δὲν εἶναι ἔνοχοι)».

Ἀφοῦ δὲ ἔφυγε ἀπ’ ἐκεῖ, ἦλθε στὴ συναγωγή τους.

Καὶ ἀφοῦ ἔφυγεν ἀπ’ ἐκεῖ, ὅπου ἔγινεν ἡ συζήτησις αὐτή, ἦλθεν εἰς τὴν συναγωγήν τους.

Καὶ ἀναχωρήσας ἀπὸ ἐκεῖ ἦλθεν εἰς τὴν συναγωγήν των.

Καὶ ἰδοὺ ἦταν ἐκεῖ ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε τὸ χέρι του παράλυτο. Καὶ γιὰ νὰ τὸν κατηγορήσουν, τοῦ ὑπέβαλαν αὐτὸ τὸ ἐρώτημα· «Ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο νὰ ἐνεργῇ κανεὶς θεραπεῖες;».

Καὶ ἰδοὺ ἦτο ἐκεῖ ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ξηρὸν καὶ ἀκίνητον τὸ χέρι του. Καὶ τὸν ἠρώτησαν λέγοντες· Ἐὰν ἐπιτρέπεται ἀπὸ τὸν νόμον νὰ ἐνεργῇ κανεὶς θεραπείας κατὰ τὰ Σάββατα; Καὶ τὸν ἠρώτησαν ὅχι διὰ νὰ διδαχθοῦν, ἀλλὰ διὰ νὰ τὸν κατηγορήσουν διὰ τὴν ἀπάντησιν, ποὺ θὰ ἔδιδεν.

Καὶ ἰδοὺ ἦτο ἐκεῖ ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ εἶχε ξηρὸν καὶ ἀκίνητον τὸ ἕνα του χέρι. Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν λέγοντες, ἐὰν ἐπιτρέπεται νὰ θεραπεύῃ κανεὶς κατὰ τὰ Σάββατα; Τὸ ἔκαμαν δὲ αὐτὸ διὰ νὰ εὔρουν ἀφορμὴν νὰ τὸν κατηγορήσουν.

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· «Ποιός ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς θὰ βρεθῇ, ποὺ θὰ ἔχῃ ἕνα πρόβατο, καί, ἐὰν αὐτὸ πέσῃ τὸ Σάββατο σὲ λάκκο, δὲν θὰ τὸ πιάσῃ καὶ δὲν θὰ τὸ σηκώσῃ;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· Ποῖος ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς θὰ εὑρεθῇ, ποὺ θὰ ἔχῃ ἔνα πρόβατον, καὶ ἐὰν πέσῃ τοῦτο εἰς ἡμέραν Σαββάτου μέσα εἰς λάκκον, δὲν θὰ τὸ πιάσῃ καὶ δὲν θὰ τὸ σηκώσῃ;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· «ποιὸς ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ ἔχῃ ἕνα πρόβατον ἐὰν πέσῃ τὸ πρόβατον κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰς λάκκον, δὲν θὰ τὸ πιάσῃ καὶ δὲν θὰ τὸ βγάλῃ ἀπὸ ἐκεῖ;

Ἀλλὰ πόσο ἀνώτερος εἶναι ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ πρόβατο; Ὥστε ἐπιτρέπεται τὸ Σάββατο νὰ κάνῃ κανεὶς τὸ καλό».

Πόσον λοιπὸν διαφέρει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ πρόβατον; Ἀναμφιβόλως ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀσυγκρίτως τιμιώτερος ἀπὸ τὸ πρόβατον. Ὥστε ἐπιτρέπεται κατὰ τὰς ἡμέρας Σαββάτων νὰ κάμνῃ κανεὶς τὸ καλὸν καὶ εἰς ζῶα, ἀλλὰ πολὺ περισσότερον εἰς ἀνθρώπους.

Πόσον, λοιπόν, διαφέρει ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ πρόβατον; Ἀσυγκρίτως περισσότερον. Ὥστε ἐὰν ἐπιτρέπεται νὰ κάνωμεν καλὸν εἰς τὰ ζῶα κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου, πόσο μᾶλλον εἰς τὸν ἄνθρωπον;»

Τότε λέγει στὸν ἄνθρωπο· «Ἅπλωσε τὸ χέρι σου». Καὶ τὸ ἅπλωσε, καὶ ἀποκαταστάθηκε, ὥστε νὰ εἶναι ὑγιὲς ὅπως τὸ ἄλλο.

Τότε λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· Ἄπλωσε τὸ χέρι σου. Καὶ ἐκεῖνος μολονότι ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν του ἐδυσκολεύετο νὰ πράξῃ τοῦτο, ὅμως φανερώνων τὴν πίστιν του κατέβαλε προσπάθειαν καὶ τὸ ἄπλωσε καὶ ἐπανῆλθε τὸ χέρι εἰς τὴν προτέραν κατάστασιν, ὑγιὲς σὰν τὸ ἄλλο.

Τότε λέγει εἰς τὸν ἄνθρωπον· «ἄπλωσε τὸ χέρι σου»· καὶ ἐκεῖνος τὸ ἄπλωσε καὶ ἀποκατεστάθη ἀμέσως τὸ χέρι καὶ ἔγινε γερό, ὅπως καὶ τὸ ἄλλο.

Τότε οἱ Φαρισαῖοι πῆγαν καὶ ἔκαναν συμβούλιο ἐναντίον του, γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἀφοῦ δὲ ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν οἱ Φαρισαῖοι, συνεσκέφθησαν ἐναντίον του, μὲ ποῖον τρόπον νὰ τὸν θανατώσουν.

Ὅταν δὲ οἱ Φαρισαῖοι ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγήν, ἔκαμαν ἕνα συμβούλιον μεταξύ των ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ εὔρουν τρόπον νὰ τὸν θανατώσουν.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς γνώρισε (τὸ σχέδιό τους) καὶ ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ. Καὶ τὸν ἀκολούθησαν πλήθη πολλά, καὶ τοὺς θεράπευσε ὅλους (ὅσοι ἦταν ἀσθενεῖς).

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἔμαθε τὰ σχέδια των καὶ ἀνεχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ· καὶ ἠκολούθησαν αὐτὸν πλήθη λαοῦ πολλὰ καὶ ἐθεράπευσεν ὅλους, ὅσοι ἦσαν ἀσθενεῖς.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἔμαθε τὰς πονηράς των ἀποφάσεις καὶ ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ· τὸν ἠκολούθησαν δὲ ὄχλοι πολλοί· καὶ αὐτὸς ἐθεράπευσεν ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς.

Καὶ τοὺς διέταξε αὐστηρὰ νὰ μὴ τὸν διαφημίσουν.

Καὶ ἐντόνως παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς νὰ μὴ τὸν φανερώσουν, ὅτι ἐργάζεται τόσα καὶ τέτοια θαύματα·

Καὶ συνέστησεν εἰς αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα, νὰ μὴ τὸν φανερώσουν καὶ νὰ μὴ διαδώσουν τὰ θαύματά του.

Καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος, ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐα·

διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ καὶ ἐπαληθεύσῃ ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, ὁ ὁποῖος εἶπεν·

Διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἔτσι ἐκεῖνο ποὺ εἶχε πῆ ὁ Θεὸς διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, περὶ τῆς ταπεινώσεως καὶ πραότητος τοῦ Μεσσίου·

Ἰδοὺ ὁ δοῦλος μου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα, ὁ ἀγαπητὸς Υἱός μου, στὸν ὁποῖον ἔδωσα τὴν ἐκλογή μου. Θὰ θέσω τὸ Πνεῦμα μου σ’ αὐτόν, καὶ θὰ ἐξαγγείλῃ ἔλεος στὰ ἔθνη.

Ἰδοὺ ὁ ἀπεσταλμένος μου, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα, ὁ ἀγαπητός μου καὶ μονάκριβός μου, εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθη ἡ ψυχή μου· θὰ βάλω τὸ Πνεῦμα μου ἐπάνω του, καὶ θὰ ἀναγγείλῃ εἰς τὰ ἔθνη νέον τέλειον νόμον.

«Ἰδοὺ ὁ παῖς μου, τὸν ὁποῖον ἐγὼ ἐξέλεξα, ὁ ἀγαπητός μου, εἰς τὸν ὁποῖον ἔχει εὐαρεστηθῆ ἡ ψυχή μου, διότι τηρεῖ κατὰ πάντα τὸ θέλημά μου· θὰ θέσω τὸ Πνεῦμα μου ἐπάνω εἰς αὐτὸν καὶ θὰ κηρύξῃ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τὴν θείαν δικαιοσύνην, τὸν τέλειον νόμον.

Δὲν θὰ φιλονικῇ καὶ δὲν θὰ κραυγάζῃ, οὔτε θὰ ἀκούῃ κανεὶς τὴ φωνή του στοὺς δρόμους.

Δὲν θὰ φιλονεικήσῃ, οὔτε θὰ βγάλῃ παραφόρους κραυγάς, οὔτε θὰ ἀκούσῃ κανεὶς τὴν φωνήν του εἰς τὰς δημοσίας πλατείας, ὅπως συμβαίνει μὲ τοὺς δημαγωγούς, ποὺ διὰ σκοποὺς ἰδιοτελεῖς ξεσηκώνουν τὸν λαὸν εἰς θορυβώδη συλλαλητήρια.

Δὲν θὰ φιλονεικήσῃ οὔτε θὰ κραυγάσῃ οὔτε θὰ ἀκούσῃ κανεὶς εἰς τὰς πλατείας τὴν φωνήν του.

Καλάμι ραγισμένο δὲν θὰ σπάσῃ, καὶ λυχνάρι ποὺ τρεμοσβήνει δὲν θὰ σβήσῃ, ἀλλὰ θὰ κάνῃ τὴν εὐσπλαγχνία νὰ νικήσῃ.

Ψυχάς, ποὺ ὁμοιάζουν μὲ τσακισμένον κάλαμον, δὲν θὰ συντρίψῃ, καὶ καρδίας, εἰς τὰς ὁποίας ὁ θεῖος φωτισμὸς πλησιάζει νὰ σβεσθῇ, ὥστε νὰ ὁμοιάζουν αὐταὶ πρὸς φυτίλι ποὺ καπνίζει, δὲν θὰ σβήσῃ, ἕως ὅτου νὰ κάμῃ νικητὴν τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, ὥστε νὰ ἐπικρατήσῃ οὖτος εἰς τὰς καρδίας ὅλων.

Καλάμι τσακισμένο δὲν θὰ τὸ συντρίψῃ καὶ φιτίλι μισοσβησμένο, ποὺ καπνίζει, δὲν θὰ τὸ σβήσῃ, ἕως ὅτου ὁδηγήση εἰς νίκην καὶ καταστήσῃ σεβαστὴν εἰς τὰς καρδίας τῶν ἀνθρώπων τὴν δικαιοσύνην τοῦ Θεοῦ. (Δηλαδὴ ἀνθρώπους τσακισμένους ἀπὸ τὰς πικρίας τῆς ζωῆς καὶ τὸ βάρος τῆς ἁμαρτίας, ποὺ κινδυνεύουν νὰ χάσουν κάθε ἐλπίδα σωτηρίας των, ὄχι μόνον δὲν θὰ τοὺς ἀπογοητεύσῃ, ἀλλὰ θὰ τοὺς ἐνθαρρύνῃ νὰ δεχθοῦν τὸν νόμον καὶ τὴν σωτηρίαν ποὺ τοὺς δίδει ὁ Θεὸς καὶ νὰ ἐξέλθουν ἔτσι νικηταί).

Καὶ στὸ ὄνομά του τὰ ἔθνη θὰ ἐλπίζουν.

Καὶ εἰς τὸ ὄνομά του ὡς Μεσσίου καὶ Σωτῆρος οἱ ἐθνικοὶ θὰ στηρίξουν τὰς πρὸς σωτηρίαν ἐλπίδας των.

Καὶ εἰς τὸ ὄνομα αὐτοῦ ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς θὰ στηρίξουν τὰς ἐλπίδας των».

Τότε ὡδηγήθηκε σ’ αὐτὸν ἕνας δαιμονιζόμενος τυφλὸς καὶ ἄλαλος, καὶ τὸν θεράπευσε, ὥστε ὁ τυφλὸς καὶ ἄλαλος καὶ νὰ ὁμιλῇ καὶ νὰ βλέπῃ.

Τότε τοῦ ἔφεραν ἕνα δαιμονιζόμενον, ποὺ ἤταν συγχρόνως τυφλὸς καὶ κουφός. Καὶ τὸν ἐθεράπευσεν, ὥστε ὁ τυφλὸς καὶ κουφὸς καὶ ὡμίλει καὶ ἔβλεπε.

Τότε τοῦ ἔφεραν ἕνα δαιμονιζόμενον, τυφλὸν καὶ κωφάλαλον καὶ ἐθεράπευσεν αὐτόν, ὥστε ὁ τυφλὸς καὶ κωφάλαλος νὰ ὁμιλῇ καὶ νὰ βλέπῃ.

Καὶ ἐκπλήσσονταν ὅλα τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ καὶ ἔλεγαν· «Μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Μεσσίας, ὁ Υἱὸς Δαβίδ;».

Καὶ ἐξεπλήττοντο ὅλα τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ καὶ ἔλεγον· Μήπως εἶναι αὐτὸς ὁ ἀναμενόμενος ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ, ὁ Μεσσίας;

Καὶ ὅλα τὰ πλήθη ἔμεναν κατάπληκτα καὶ ἔλεγαν· «μήπως αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, ὁ ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ»;

Ἀλλ’ οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν ἄκουσαν αὐτό, εἶπαν· «Αὐτὸς δὲν βγάζει τὰ δαιμόνια, παρὰ μὲ τὴ δύναμι τοῦ Βεελζεβούλ, τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων».

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν τί ἔλεγεν ὁ λαός, ἐφθόνησαν τὴν δόξαν τοῦ Χριστοῦ καὶ εἶπαν διὰ νὰ ἐξουδετέρωσουν τὴν ἐντύπωσιν, ποὺ ἐπροκάλουν τὰ θαύματά του: Αὐτὸς δὲν βγάζει τὰ δαιμόνια παρὰ μὲ τὴν βοήθειαν καὶ δύναμιν τοῦ Βεελζεβούλ, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄρχων τῶν δαιμονίων.

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἐκ φθόνου κινούμενοι εἶπαν· «αὐτὸς δὲν διώχνει τὰ δαιμόνια παρὰ μόνον μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Βεελζεβούλ, τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, γνωρίζοντας τὶς σκέψεις τους, εἶπε σ’ αὐτούς· «Κάθε βασίλειο, ποὺ χωρίσθηκε σ’ ἀντιμαχόμενα μέρη, καταστρέφεται. Ἐπίσης κάθε πόλι ἢ οἰκογένεια, ποὺ χωρίσθηκε σ’ ἀντιμαχόμενα μέρη, δὲν δύναται νὰ σταθῇ (ἀλλὰ διαλύεται).

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐγνώρισε τὰς ἀποκρύφους σκέψεις των καὶ τοὺς εἶπε· Κάθε βασίλειον, τὸ ὁποῖον ἐχωρίσθη εἰς κόμματα ἐχθρικά, ὥστε δι’ ἐμφυλίου πολέμου νὰ στραφῇ κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ του, καταλήγει εἰς τελείαν ἐρήμωσιν. Καὶ κάθε πόλις ἡ οἰκία, ποὺ διῃρέθη κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ της, δὲν θὰ σταθῇ, ἀλλὰ θὰ πέσῃ καὶ θὰ ἑξαφανισθῇ.

Γνωρίζων δὲ ὁλοκάθαρα ὁ Ἰησοῦς τὰς πονηρὰς αὐτῶν σκέψεις τοὺς εἶπε· «κάθε βασίλειον, ποὺ ἔχει διαιρεθῇ εἰς ἀντιμαχομένας παρατάξεις καὶ περιπλέκεται εἰς ἐμφύλιον πόλεμον, ὁδηγεῖται εἰς τὴν ἐρήμωσιν. Καὶ κάθε πόλις ἢ οἰκογένεια ποὺ ἔχει κομματιασθῆ εἰς φατρίας, αἱ ὁποῖαι ἀλληλοπολεμοῦνται, δὲν θὰ σταθῇ, ἀλλὰ θὰ πέσῃ καὶ θὰ συντριβῆ.

Ἐὰν καὶ ὁ Σατανᾶς βγάζῃ τὸ Σατανᾶ, χωρίσθηκε σ’ ἀντιμαχόμενα μέρη. Ἀλλὰ τότε πῶς εἶναι δυνατὸ νὰ σταθῇ τὸ βασίλειό του; (Θὰ εἶχε διαλυθῆ).

Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς, ὁ ἄρχων τῶν δαιμονίων, βγάζῃ διὰ τῆς βίας τὸν σατανᾶν, διῃρέθη κατὰ τοῦ ἑαυτοῦ του. Πῶς λοιπὸν θὰ σταθῇ καὶ δὲν θὰ πέσῃ ἡ βασιλεία του;

Καὶ ἐὰν ὁ σατανᾶς διώχνῃ τὸν σατανᾶν, αὐτὸ σημαίνει ὅτι τὸ βασίλειόν του ἔχει διαιρεθῇ εἰς ἀντιμαχόμενα κόμματα. Πῶς, λοιπόν, εἶναι δυνατὸν νὰ σταθῇ ἡ βασιλεία καὶ ἡ ἐξουσία του;

Ἂν δὲ ἐγὼ βγάζω τὰ δαιμόνια μὲ τὴ δύναμι τοῦ Βεελζεβούλ, οἱ μαθηταί σας μὲ τίνος τὴ δύναμι τὰ βγάζουν; Γι’ αὐτὸ αὐτοὶ θὰ σᾶς καταδικάσουν.

Καὶ ἐὰν ἑγὼ μὲ τὴν συνέργειαν τοῦ Βεελζεβοὺλ βγάζω δαιμόνια, οἱ μαθηταὶ καὶ τὰ πνευματικά σας τέκνα, ποὺ ἐξορκίζουν δαιμόνια, μὲ τὴν δύναμιν ποίου τὰ βγάζουν; Διὰ τοῦτο αὐτοί, τοὺς ὁποίους δὲν κατηγορεῖτε, ἀλλ’ ἀφίνετε ἐλεύθερα νὰ ἐξορκίζουν, θὰ εἶναι δικασταί, ποὺ θὰ καταδικάσουν τὴν ὑποκρισίαν καὶ τὸν φθόνον σας.

Καὶ ἐὰν ἐγὼ βγάζω τὰ δαιμόνια, ὅπως σεῖς λέγετε, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ Βεελζεβούλ, τὰ πνευματικὰ σας τέκνα μὲ τὴν δύναμιν τίνος τὰ βγάζουν; Διατί δὲν τοὺς κατηγορεῖτε; Διὰ τοῦτο αὐτοὶ θὰ σᾶς καταδικάσουν διὰ τὴν μοχθηρίαν σας καὶ τὴν ὑποκρισίαν.

Ἂν ὅμως ἐγὼ βγάζω τὰ δαιμόνια μὲ τὴ δύναμι τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, ἄρα ἔφθασε σὲ σᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν ὅμως ἐγὼ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ βγάζω τὰ δαιμόνια, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ ὑπερφυσικὸν αὐτὸ γεγονός, ὅτι κατέφθασε καὶ ἔπεσεν ἐπάνω σας ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν ὅμως ἐγὼ διώχνω τὰ δαιμόνια μὲ τὴν δύναμιν τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ, αὐτὸ ἀποδεικνύει ὅτι ἔφθασε εἰς σᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ἢ πῶς δύναται κανεὶς νὰ μπῇ στὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ καὶ νὰ ἁρπάξῃ τὰ ὑπάρχοντά του, ἐὰν πρῶτα δὲν δέσῃ τὸν ἰσχυρό; Μόνο τότε δύναται νὰ λεηλατήσῃ τὸ σπίτι του.

Ἢ ἂν δὲν σᾶς πείθῃ ἡ ἀπόδειξις αὐτή, σᾶς ἐρωτῶ: Πῶς ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ ἔμβῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦ δυνατοῦ διαβόλου καὶ νὰ ἁρπάσῃ τοὺς δαιμονιζομένους, ποὺ τοὺς κατέχει σὰν ἄψυχα σκεύη, ἐὰν δὲν κατανικήσῃ καὶ δὲν δέσῃ προτήτερα τὸν ἰσχυρόν; Καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. Ἡ δύναμις τοῦ διαβόλου λοιπὸν ὅχι μόνον δὲν ἔχει καμμίαν σχέσιν μὲ ἑμέ, ἀλλὰ τουναντίον κατενικήθη καὶ ἐξεμηδενίσθη ἀπὸ τὴν δύναμίν μου.

Ἢ πῶς ἠμπορεῖ κανεὶς νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἰσχυροῦ καὶ νὰ ἁρπάσῃ τὰ ὑπάρχοντά του, ἐὰν πρῶτον δὲν δέσῃ τὸν ἰσχυρόν; Καὶ τότε θὰ διαρπάσῃ τὸ σπίτι του. (Ἐγὼ ἔχω κατανικήσει τὸν ἕως τώρα ἀνίκητον διάβολον καὶ δ’ αὐτὸ ἐρημώνω τὴν βασιλείαν του καὶ ἁρπάζω αὐτούς, ποὺ κρατεῖ αἰχμαλώτους).

Ὅποιος δὲν εἶναι μαζί μου, εἶναι ἐναντίον μου. Καὶ ὅποιος δὲν μαζεύει μαζί μου, σκορπίζει».

Συμβιβασμοὺς μὲ τὴν παράταξιν τοῦ διαβόλου δὲν δέχομαι. Ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι μαζί μου, εἶναι ἐναντίον μου. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ δὲν μαζεύει μαζὶ μὲ ἐμὲ τὰ πνευματικὰ πρόβατά μου, αὐτὸς σὰν ἄλλος λύκος τὰ σκορπίζει.

Καθορίσατε τὴν θέσιν σας, διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι μαζῆ μου εἶναι ἐναντίον μου καὶ ἐκεῖνος ποὺ μαζῆ μὲ ἐμὲ δὲν συγκεντρώνει καὶ δὲν φρουρεῖ τὰ πρόβατα τῆς μάνδρας μου, τὰ σκορπίζει καὶ τὰ ἀπομακρύνει.

«Γι’ αὐτὸ σᾶς λέγω, κάθε ἁμαρτία καὶ ἀσέβεια θὰ συγχωρηθῇ στοὺς ἀνθρώπους, ἀλλ’ ἡ ἀσέβεια πρὸς τὸ Πνεῦμα δὲν θὰ συγχωρηθῇ στοὺς ἀνθρώπους.

Ἐπειδὴ δὲ σεῖς σκορπίζετε μετὰ τοῦ σατανᾶ, δι’ αὐτὸ σᾶς λέγω, πᾶσα ἁμαρτία καὶ βλασφημία θὰ συγχωρηθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἐφ’ ὅσον θὰ μετανοήσουν. Τὸ νὰ ἀποδίδει ὅμως κανεὶς τὰς πασιφανεῖς ἐνεργείας του Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸ πονηρὸν πνεῦμα καὶ ἀπὸ πώρωσιν ἐσωτερικὴν νὰ συκοφαντῇ τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἔτσι νὰ βλασφημῇ αὐτό, ἀποτελεῖ ἁμαρτίαν, ποὺ δὲν θὰ συγχωρηθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω ὅτι κάθε ἁμαρτία καὶ βλασφημία θὰ συγχωρηθῇ εἰς τοὺς ἀνθρώπους, ἐφ’ ὅσον θὰ μετανοήσουν· ἡ δὲ βλασφημία ἐναντίον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, (τὸ νὰ διαβάλλῃ δηλαδὴ κανεὶς ἀπὸ ἐσωτερικὴν πώρωσιν καὶ ἐν ἐπιγνώσει νὰ ἀποδίδῃ τὰ ἔργα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) αὐτὴ ἡ βλασφημία δὲν θὰ συγχωρηθῇ ποτὲ εἰς τοὺς ἀνθρώπους αὐτούς.

Καὶ ὅποιος θὰ εἰπῇ λόγο κατὰ τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου (διότι σκανδαλίζεται ἀπὸ τὴν ταπεινὴ ἀνθρώπινη ἐμφάνισί του καὶ ἀπιστεῖ), θὰ τοῦ συγχωρηθῇ (ἐὰν βεβαίως μετανοήσῃ). Ἀλλ’ ὅποιος θὰ εἰπῇ λόγο κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, οὐδέποτε θὰ τοῦ συγχωρηθῇ (διότι «βλασφημία», ἤτοι προσβολή, ἀσέβεια, κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι τοῦτο· τὸ νὰ βλέπῃ κανεὶς ὁλοφάνερη ἐκδήλωσι τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τῆς Θεότητος, διὰ θαύματος, ὅπως εἶναι ἡ ἐκβολὴ δαιμονίου, καὶ ὅμως νὰ μὴ πιστεύῃ, ἀλλὰ νὰ διαστρέφῃ τὴν ἔννοια τοῦ θαύματος. Τοῦτο σημαίνει πώρωσι καὶ διαστροφὴ τῆς συνειδήσεως καὶ ἀμετανοησία, γι’ αὐτὸ καὶ οὐδέποτε συγχωρεῖται)».

Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ εἴπῃ λόγον ἐναντίον τοῦ ἐνανθρωπήσαντος Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ, σκανδαλιζόμενος ἀπὸ τὸ ἀσθενὲς φαινόμενον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς του, θὰ συγχωρηθῇ, διότι ἐνδέχεται νὰ μετανοήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ εἴπῃ βλάσφημον λόγον κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ἀποδίδων ἐθελοκακῶς καὶ ἐκ πωρώσεως τὰς φανερὰς ἐνεργείας του Πνεύματος εἰς τὸν Βεελζεβούλ, ἐσκληρύνθη καὶ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ μετανοήσῃ, δι’ αὐτὸ δὲ δὲν θὰ συγχωρηθῇ οὔτε εἰς τὴν παροῦσαν οὔτε εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν, ἀλλὰ θὰ τιμωρηθῇ καὶ ἐδῶ καὶ ἐκεῖ.

Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ πῇ ὑβριστικὸν λόγον ἐνάντιον τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου (σκανδαλιζόμενος ἀπὸ τὸ φαινόμενον τῆς ἀνθρωπίνης φύσεώς του) θὰ συγχωρηθῇ, διότι πιθανὸν νὰ μετανοήσῃ. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ θὰ ἐκστομίσῃ βλάσφημον λόγον κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (καὶ ἀπὸ διεστραμμένην θέλησιν θὰ ἀποδίδῃ τὰς ἐνεργείας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἰς τὸν διάβολον) δὲν θὰ λάβῃ ἄφεσιν τῆς ἁμαρτίας του οὔτε εἰς τὴν παροῦσαν οὔτε εἰς τὴν μέλλουσαν ζωήν, διότι θὰ ἔχῃ σκληρυνθῆ πλέον ἡ καρδία του καὶ θὰ εἶναι ἀνεπίδεκτος μετανοίας.

«Ἢ θεωρήσετε τὸ δένδρο καλὸ καὶ τὸν καρπό του καλό, ἢ θεωρήσετε τὸ δένδρο κακὸ καὶ τὸν καρπό του κακό, διότι ἀπὸ τὸν καρπὸ γνωρίζεται τὸ δένδρο (ἂν εἶναι καλὸ ἢ κακό).

Ποῖος εἶμαι ἑγὼ καὶ ἐὰν πράγματι συνεργάζωμαι μὲ τὸν σατανᾶν, φαίνεται καθαρὰ ἀπὸ τὰ ἔργα μου καὶ τὴν ὅλην ζωήν μου. Ἢ παραδεχθῆτε καὶ διακηρύξατε τὸ δένδρον, ὅτι εἶναι καλὸν καὶ ὁ καρπὸς αὐτοῦ καλός, ἢ διακηρύξατε τὸ δένδρον κακὸν καὶ τὸν καρπὸν αὐτοῦ κακόν. Διότι ἀπὸ τὸν καρπόν του διακρίνεται, τί εἴδους εἶναι τὸ δένδρον. Καὶ ἀπὸ τὰ ἔργα μου λοιπόν, τὰ ὁποῖα δέχεσθε, ὅτι εἶναι ἔργα εὐεργετικὰ καὶ ἀγαθά, ἀποδεικνύεται, ὅτι δὲν ἔχω καμμίαν σχέσιν μὲ τὴν δύναμιν τοῦ πονηροῦ.

Ὁπως τὸ δένδρον, ἀνάλογα μὲ τοὺς καρπούς ποὺ παράγει, τὸ χαρακτηρίζετε καλὸν ἢ κακόν, ἔτσι κάμετε καὶ μὲ ἐμέ. Ἢ παραδεχθῆτε καὶ διακηρύξατε ὅτι τὸ δένδρον εἶναι καλὸν καὶ ὁ καρπὸς του εἶναι καλὸς ἢ παραδεχθῆτε ὅτι τὸ δένδρον εἶναι σάπιο καὶ βλαμμένο καὶ ὁ καρπὸς ἐπίσης αὐτοῦ χαλασμένος καὶ ἐπιβλαβής. Διότι ἀπὸ τὸν καρπὸν κατανοεῖται ἡ ποιότης τοῦ δένδρου. Καὶ οἱ ἰδικοί μου καρποί, τὰ ἔργα μου, μαρτυροῦν τί εἶμαι ἐγώ.

Τέκνα γεννημένα ἀπὸ ὀχιές, πῶς δύνασθε νὰ λαλῆτε ἀγαθά, ἀφοῦ εἶσθε κακοί; Διότι τὸ στόμα λαλεῖ ἀπὸ τὸ περιεχόμενο τῆς ψυχῆς, ποὺ ξεχειλίζει.

Ἀπόγονοι φαρμακερῶν ὀχιῶν, πῶς μπορεῖτε σεῖς νὰ λέγετε καλοὺς καὶ ἀγαθοὺς λόγους, ἀφοῦ εἶσθε πονηροὶ καὶ ἐξ ὁλοκλήρου διεφθαρμένοι; Τοῦτο εἶναι ἠθικῶς ἀδύνατον. Διότι τὸ στόμα ὁμιλεῖ ἐκεῖνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα εἶναι γεμᾶτη ἡ ψυχὴ καὶ ὑπερεκχειλίζουν εἰς αὐτήν.

Ἀπόγονοι ἀπὸ φαρμακερὲς ὀχιές, πῶς μπορεῖτε σεῖς ποτὲ νὰ λέτε λόγους ἀγαθούς, ἐφ’ ὅσον εἶσθε πονηροὶ καὶ διεστραμμένοι; Διότι τὸ στόμα ἀντλεῖ καὶ ὁμιλεῖ πάντοτε ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ ὑπερεκχειλίζουν τὴν καρδίαν.

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ ἀγαθὸ ἀπόθεμα βγάζει ἀγαθά, καὶ ὁ κακὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸ κακὸ ἀπόθεμα βγάζει κακά.

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἔχει τὴν ψυχήν του πολύτιμον θησαυροφυλάκιον ἀγαθῶν σκέψεων καὶ συναισθημάτων, καὶ βγάζει ἀπ’ ἐκεῖ ἀγαθοὺς λόγους. Καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν πονηρὸν θησαυρὸν τῶν φαύλων διανοημάτων καὶ ἐπιθυμιῶν του βγάζει πονηρὰ καὶ φαρμακερὰ καὶ βλάσφημα λόγια.

Ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος βγάζει πάντοτε ἀγαθοὺς λόγους ἀπὸ τὸν ἀγαθὸν θησαυρὸν τῆς καρδίας του. Καὶ ὁ πονηρὸς ἄνθρωπος βγάζει πονηρὰ καὶ βλάσφημα λόγια ἀπὸ τὸν φαῦλον θησαυρόν.

Σᾶς βεβαιώνω δέ, ὅτι γιὰ κάθε συκοφαντικὸ λόγο, ποὺ θὰ εἰποῦν οἱ ἄνθρωποι, θὰ δώσουν λόγο γι’ αὐτὸν κατὰ τὴν ἡμέρα τῆς Κρίσεως.

Διὰ νὰ καταλάβετε δὲ πόσον αὐστηρὰ θὰ κριθῆτε διὰ τὰ βλάσφημα καὶ συκοφαντικὰ λόγια σας, σᾶς λέγω, ὅτι διὰ κάθε λόγον περιττὸν καὶ ἀνωφελῆ, τὸν ὁποῖον θὰ εἴπουν τυχόν οἱ ἄνθρωποι, θὰ δώσουν λόγον δι’ αὐτὸν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως.

Σᾶς λέγω δὲ καὶ τοῦτο· ὅτι διὰ κάθε περιττὸν καὶ μάταιον λόγον, τὸν ὁποῖον θὰ ποῦν οἱ ἄνθρωποι, θὰ λογοδοτήσουν κατὰ τὴν ἡμέραν τῆς κρίσεως. (Καὶ πολὺ περισσότερον διὰ τὰ συκοφαντικὰ καὶ φαρμακερὰ λόγια των).

Ναί, ἀπὸ τοὺς λόγους σου θὰ δικαιωθῇς καὶ ἀπὸ τοὺς λόγους σου θὰ καταδικασθῇς».

Διότι ἀπὸ τοὺς καλούς σου λόγους θὰ δικαιωθῇς, καὶ ἀπὸ τοὺς πονηρούς σου λόγους θὰ καταδικασθῇς.

Διότι ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ δικαιωθῇς καὶ ἀπὸ τὰ λόγια σου θὰ καταδικασθῇς».

Τότε μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους ἔλαβαν τὸ λόγο καὶ εἶπαν· «Διδάσκαλε, θέλουμε νὰ ἰδοῦμε ἀπὸ σένα σημεῖο (θαῦμα)».

Τότε ἔλαβαν τὸν λόγον μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς Φαρισαίους καὶ εἶπαν· Διδάσκαλε, θέλομεν νὰ ἴδωμεν ἀπὸ σὲ κάποιο ἐξαιρετικὸν καὶ καταπληκτικὸν θαῦμα, ποὺ νὰ μαρτυρῇ τὴν ἀποστολήν σου.

Τότε μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους τὸν διέκοψαν, ἔλαβον τὸν λόγον καὶ εἶπαν· «διδάσκαλε, θέλομεν να ἴδωμεν κάποιον σημεῖον, ἕνα θαῦμα, ἀπὸ σέ».

Αὐτὸς δὲ τότε τοὺς εἶπε· «Γενεὰ πονηρὴ καὶ μοιχαλὶς ἐπιμόνως ζητεῖ σημεῖο, ἀλλὰ σημεῖο δὲν θὰ δοθῇ σ’ αὐτή, παρὰ τὸ σημεῖο τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Γενεὰ πονηρὰ καὶ μοιχαλίς, ποὺ ἐπρόδωκε τὴν πίστιν της πρὸς τὸν οὐράνιον Νυμφίον, ἐπιμένει νὰ ζητῇ θαῦμα, ποὺ νὰ δεικνύῃ φανερώτερον τὴν ἀποστολήν μου. Ἀλλὰ τέτοιο θαῦμα δὲν θὰ τῆς δοθῇ, παρὰ τὸ θαῦμα, τὸ ὁποῖον προετυπώνετο καὶ προεικονίζετο ἀπὸ τὸ θαῦμα Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «γενεὰ πονηρά, ποὺ ἐπρόδωσε καὶ κατεπάτησε τὴν πίστιν της πρὸς τὸν Θεόν, ζητεῖ τώρα μὲ ἀξίωσιν θαῦμα, ποὺ νὰ μαρτυρῇ τὴν ἀποστολήν μου. Τέτοιο ὅμως θαῦμα δὲν θὰ τῆς δοθῇ, παρὰ μόνον ἕνα θαῦμα, ποὺ προεικονίζετο ἀπὸ τὸ σημεῖον τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου.

Ὅπως δηλαδὴ ὁ Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἦταν στὴν κοιλιὰ τοῦ κήτους (μεγάλου ψαριοῦ) τρεῖς ἡμέρες [Σημ.: Τὴ λέξι «ἡμέρα» ἐδῶ στὴ μετάφρασι χρησιμοποιοῦμε ὄχι ἐν ἀντιθέσει πρὸς τὴ νύκτα, ἀλλὰ μὲ τὴν εὐρεία ἔννοια τοῦ ἡμερονυκτίου ὡς ἑνιαίας καὶ ἀδιαίρετης μονάδος], ἔτσι θὰ εἶναι καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου στὴν κοιλιὰ τῆς γῆς τρεῖς ἡμέρες».

Διότι, καθὼς τότε ὁ Ἰωνᾶς ἦτο μέσα εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, ἔτσι θὰ εἶναι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέσα εἰς τὸν τάφον καὶ τὰ βάθη τῆς γῆς ἐπὶ τρία ἡμερονύκτια.

Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ὁ Ἰωνᾶς ὁ προφήτης ἔμεινε εἰς τὴν κοιλίαν τοῦ κήτους τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας, ἔτσι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ εἶναι μέσα εἰς τὸν τάφον καὶ τὸν Ἅδην τρεῖς ἡμέρας καὶ τρεῖς νύκτας.

«Ἄνθρωποι τῆς Νινευὶ θ’ ἀναστηθοῦν κατὰ τὴν Κρίσι μαζὶ μ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ καὶ θὰ τὴν καταδικάσουν, διότι μετανόησαν ἐξ αἰτίας τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἰωνᾶ, καὶ ἰδοὺ ἐδῶ εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὸν Ἰωνᾶ.

Ἄνδρες Νινεῖται θὰ ἀναστηθοῦν εἰς τὴν μέλλουσαν κρίσιν μαζὶ μὲ τὴν γενεὰν αὐτὴν καὶ θὰ κατακρίνουν αὐτήν. Διότι ἐκεῖνοι, καίτοι ἦσαν ἀλλοεθνεῖς καὶ εἰδωλολάτραι, μετενόησαν εἰς τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωνᾶ, ὁ ὁποῖος καὶ ξένος ἦτο καὶ κανὲν θαῦμα δὲν ἔκανεν εἰς αὐτούς. Καὶ ἰδοὺ ἐδῶ πολὺ περισσότερα συντείνουν εἰς τὸ νὰ γίνῃ δεκτὸν τὸ ἰδικόν μου κήρυγμα παρ’ ὅσα συνέτρεχον διὰ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωνᾶ. Διότι πρὸ ἑμοῦ οἱ προφῆται σᾶς ἐγνώρισαν τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ σᾶς προανήγγειλαν τὴν ἔλευσίν μου, καὶ ἑγὼ ἐπὶ μακρὸν σᾶς κηρύττω καὶ μὲ θαύματα καταπληκτικὰ σᾶς ἀποδεικνύω, ὅτι δὲν εἶμαι ἀπλοῦς προφήτης.

Εἰς τὴν μέλλουσαν κρίσιν θὰ ἀναστηθοῦν μαζῆ μὲ τὴν γενεὰν αὐτὴν ἄνδρες Νινευῖται καὶ θὰ τὴν καταδικάσουν, διότι ἐκεῖνοι μετενόησαν μὲ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωνᾶ. Ἡ σημερινὴ ὅμως γενεὰ μένει σκληρὴ καὶ ἀμετανόητος, μολονότι ἔδω γίνονται καὶ λέγονται πολὺ περισσότερα καὶ ἀνώτερα ἀπὸ ὅσα εἶπε καὶ ἔκαμε τότε ὁ Ἰωνᾶς.

Βασίλισσα τοῦ Νότου θ’ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν Κρίσι μαζὶ μ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ καὶ θὰ τὴν καταδικάσῃ, διότι ἦλθε ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς γιὰ ν’ ἀκούσῃ τὴ σοφία τοῦ Σολομῶντος, καὶ ἰδοὺ ἐδῶ εἶναι ἀνώτερο ἀπὸ τὸ Σολομῶντα».

Ἡ βασίλισσα τῆς νοτιοδυτικῆς Ἀραβίας, τῆς χώρας Σαβά, θὰ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν ἐσχάτην κρίσιν μαζὶ μὲ τὴν γενεὰν αὐτὴν καὶ θὰ τὴν κατακρίνῃ. Διότι ἦλθεν ἡ βασίλισσα αὐτὴ ἀπὸ τὴν ἄκρη τοῦ κόσμου νὰ ἀκούσῃ τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος, μολονότι ἦτο γυνὴ καὶ δὲν ἐγνώριζε τὸν ἀληθινὸν Θεόν. Καὶ ἰδοὺ ἐδῶ εἶναι περισσότερον ἀπὸ τὸν Σολομώντα, ἀφοῦ ἐγὼ δὲν εἶμαι ἁπλῶς σοφός, ὅπως ἦτο ἐκεῖνος, ἀλλ’ εἶμαι αὐτὴ ἡ ἐνσάρκωσις τῆς θείας Σοφίας.

Ἡ βασίλισσα τῆς χώρας Σαβά, θὰ ἀναστηθῇ κατὰ τὴν μεγάλην ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως μαζῆ μὲ τὴν γενεὰν αὐτὴν καὶ θὰ τὴν καταδικάσῃ, διότι ἦλθε ἀπὸ τὰ πέρατα τῆς γῆς νὰ ἀκούσῃ τὴν σοφίαν τοῦ Σολομῶντος. Καὶ ἰδοὺ ὅτι ἐδῶ εἶναι κάτι τὸ ἀσυγκρίτως ἀνώτερον ἀπὸ τὸν Σολομῶντα. (Εἶμαι ἐγώ, ἡ ἐνσάρκωσις αὐτῆς ταύτης τῆς θείας σοφίας).

«Ὅταν δὲ τὸ ἀκάθαρτο πνεῦμα βγῇ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, περνάει ἀπὸ ἀνύδρους τόπους καὶ ζητεῖ ἀνάπαυσι, ἀλλὰ δὲν βρίσκει.

Τῆς ἀπίστου δὲ καὶ σκληροκαρδίου γενεᾶς τὸ τέλος θὰ εἶναι κάκιστον. Διότι ὅταν τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα βγῇ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ὁπωσδήποτε μετενόησε, περνᾶ ἀπὸ τόπους, ποὺ δὲν ἔχουν νερὸ καὶ ζητεῖ ἀνάπαυσιν, ἀλλὰ δὲν εὑρίσκει αὐτήν. Ἀνάπαυσιν εὑρίσκει, ὅταν κακοποιῇ καὶ κυριεύῃ τὸν ἄνθρωπον.

(Ἀλλοίμονο δὲ εἰς τὸν ἄνθρωπον ποὺ ἤκουσε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ καὶ μετενόησε, ἔπειτα δὲ ἀπὸ ὀλίγον τὰ ἀπέρριψε καὶ ἔπεσε βαθύτερον εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Τὸ κατάντημά του θὰ εἶναι φοβερόν). Διότι, ὅταν τὸ ἀκάθαρτον πνεῦμα βγῇ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, περνᾷ ἀπὸ ξηροὺς καὶ ἀνύδρους τόπους καὶ ζητεῖ ἀνάπαυσιν, χωρὶς νὰ τὴν εὑρίσκῃ.

Τότε λέγει· “Θὰ ἐπιστρέψω στὸ σπίτι μου, ἀπ’ ὅπου βγῆκα”. Καὶ ὅταν ἔλθῃ, τὸ βρίσκει ἥσυχο καὶ σαρωμένο (σκουπισμένο) καὶ εὐτρεπισμένο (ἕτοιμο νὰ δεχθῇ ἐπίσκεψι).

Τότε λέγει· θὰ γυρίσω πάλιν εἰς τὸ σπίτι μου, εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ τὴν ὁποίαν ἐβγῆκα. Καὶ ὅταν ἔλθη, εὑρίσκει τὸ σπίτι ἀδειανὸν καὶ σαρωμένον καὶ στολισμένον. Εὑρίσκει δηλαδὴ τὸν ἄνθρωπον ἀμέριμνον καὶ μὴ ἐργαζόμενον, ἀλλὰ διατεθειμένον νὰ δεχθῇ πάλιν τὸν παλαιὸν ἐπισκέπτην καὶ γνώριμον.

Τότε λέγει· θὰ ξαναγυρίσω εἰς τὸ σπίτι, δηλαδὴ εἰς τὴν καρδίαν τοῦ ἀνθρώπου, ἀπὸ ὅπου ἔφυγα· καὶ ἔρχεται καὶ εὑρίσκει τὸ σπίτι ἀδειανό, σαρωμένο καὶ κοσμημένο. (Εὑρίσκει δηλαδὴ τὸν ἄνθρωπον ράθυμον καὶ πρόθυμον νὰ γυρίση εἰς τὴν πρώτην ἁμαρτωλήν του κατάστασιν).

Τότε πηγαίνει καὶ παραλαμβάνει μαζί του ἄλλα ἑπτὰ πνεύματα, πονηρότερά του, καὶ μπαίνουν καὶ κατοικοῦν ἐκεῖ, καὶ ἔτσι ἡ τελευταία κατάστασι τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου γίνεται χειρότερη ἀπὸ τὴν πρώτη. Ἔτσι θὰ συμβῇ καὶ σ’ αὐτὴ τὴ γενεὰ τὴν πονηρή».

Τότε πηγαίνει καὶ παραλαμβάνει μαζί του πολλὰ ἄλλα πνεύματα πονηρότερα ἀπὸ τὸν ἑαυτόν του καὶ ἀφοῦ ἔμβῃ πάλιν μαζὶ μὲ αὐτά, κατοικεῖ πλέον μονίμως ἐκεῖ. Καὶ γίνεται ἡ ἐσχάτη αὐτὴ κατάστασις τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου χειροτέρα ἀπὸ τὴν πρώτην. Ἔτσι θὰ συμβῇ καὶ εἰς τὴν πονηρὰν ταύτην γενεάν, ἡ ὁποία ἐφάνη πρὸς στιγμήν, ὅτι μετενόησεν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τῶν προφητῶν καὶ τοῦ Ἰωάννου, ἀλλὰ ὅταν ἠκούσθη τὸ κήρυγμα τοῦ Μεσσίου, ἔδειξε πάλιν τὴν αὐτὴν ἀδιόρθωτον γνώμην.

Τότε τὸ πονηρὸν πνεῦμα πηγαίνει καὶ παίρνει μαζῆ του καὶ ἄλλα ἑπτὰ πνεύματα, πονηρότερα ἀπὸ τὸν εὐατόν του, καὶ εἰσέρχονται ὅλα μαζῆ καὶ κατοικοῦν εἰς τὴν καρδίαν ἐκείνην καὶ ἔτσι ἡ τελικὴ κατάστασις τοῦ ἀνθρώπου ἐκείνου γίνεται πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὴν πρώτην. Ἔτσι θὰ συμβῇ καὶ εἰς τὴν πονηρὰν αὐτὴν γενεάν, ἡ ὁποία συνεκινήθη πρὸς στιγμὴν ἀπὸ τὸ κήρυγμα τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ, ἀλλ’ ὅταν ἦλθε ὁ Μεσσίας νὰ τῆς προσφέρῃ τὴν σωτηρίαν, ἠρνήθη νὰ τὸν δεχθῇ, ἔμεινεν ἀδιόρθωτος καὶ διεστράφη περισσότερον».

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς μιλοῦσε ἀκόμη στὰ πλήθη, ἰδοὺ ἡ μητέρα καὶ οἱ ἀδελφοί του παρουσιάσθηκαν ἔξω καὶ ζητοῦσαν νὰ τοῦ μιλήσουν.

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς ὡμίλει πρὸς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἰδοὺ ἡ μητέρα του καὶ οἱ νομιζόμενοι ἀδελφοί του ἐστέκοντο ἔξω καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τοῦ ὁμιλήσουν.

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἀκόμη ὠμιλοῦσε πρὸς τοὺς ὄχλους, ἰδοὺ ἡ μητέρα του καὶ οἱ θεωρούμενοι ἀδελφοὶ του εἶχαν σταθῇ ἔξω καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τοῦ ὁμιλήσουν.

Τοῦ εἶπε δὲ κάποιος· «Ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου εἶναι ἔξω καὶ ζητοῦν νὰ σὲ ἰδοῦν».

Εἶπε δὲ κάποιος πρὸς αὐτόν· Νά, ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκουν ἔξω καὶ ζητοῦν νὰ σοῦ ὁμιλήσουν.

Τοῦ εἶπε δὲ κάποιος· «ἰδοὺ ἡ μητέρα σου καὶ οἱ ἀδελφοί σου στέκουν ἔξω καὶ θέλουν νὰ σὲ ἰδοῦν».

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε σ’ αὐτὸν ποὺ τοῦ μίλησε· «Ποιά εἶναι ἡ μητέρα μου καὶ ποιοί εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;».

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς ἐκεῖνον, ποὺ τοῦ εἶπε τοῦτο· Ποῖα εἶναι ἡ μητέρα μου καὶ ποῖοι εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοῦ εἶπε· «ποιὰ εἶναι ἡ μητέρα μου καὶ ποιοί εἶναι οἱ ἀδελφοί μου;»

Καὶ δείχνοντας μὲ τὸ χέρι του τοὺς μαθητάς του εἶπε· «Ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Καὶ ἀφοῦ ἥπλωσε τὴν χεῖρα του ἐπάνω εἰς τοὺς μαθητάς του, εἶπε· Ἰδοὺ ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου. Εἶναι αὐτοί, καίτοι δὲν ἔχω σαρκικὴν συγγένειαν πρὸς τούτους.

Καὶ ἀφοῦ ἄπλωσε τὸ χέρι του ἐπάνω εἰς τοὺς μαθητάς του εἶπε· «αὐτοὶ εἶναι ἡ μητέρα μου καὶ οἱ ἀδελφοί μου.

Ναί, ὅποιος θὰ κάνῃ τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα μου τοῦ οὐρανίου, αὐτὸς εἶναι ἀδελφὸς καὶ ἀδελφὴ καὶ μητέρα μου».

Διότι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ κάμῃ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ μητέρα μου.

Διότι ὅποιος θὰ γνωρίσῃ καὶ θὰ ἐφαρμόσῃ τὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός μου, αὐτὸς εἶναι ἀδελφός μου καὶ ἀδελφή μου καὶ ἡ μητέρα μου».