Κατὰ Ματθαίον 13

Ἐκείνη δὲ τὴν ἡμέρα ὁ Ἰησοῦς βγῆκε ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ καθόταν κοντὰ στὴ λίμνη.

Κατὰ τὴν ἡμέραν δὲ ἐκείνην ἐβγῆκεν ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι, εἰς τὸ ὁποῖο ἐφιλοξενεῖτο, καὶ ἐκάθησε πλησίον τῆς θαλάσσης.

Κατὰ δὲ τὴν ἡμέραν ἐκείνην ἐβγῆκε ὁ Ἰησοῦς ἀπὸ τὸ σπίτι καὶ ἐκάθησε κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

Καὶ συγκεντρώθηκαν κοντά του πλήθη πολλά, ὥστε ἀναγκάσθηκε νὰ μπῇ καὶ νὰ καθήσῃ σὲ πλοῖο, ἐνῷ ὅλο τὸ πλῆθος στεκόταν στὸ γιαλό.

Καὶ ἐμαζεύθησαν πλησίον του πλήθη πολλὰ λαοῦ, ὥστε αὐτὸς ἠναγκάσθη νὰ ἔμβῃ εἰς πλοῖον καὶ νὰ καθήσῃ εἰς αὐτό, καὶ ὅλος ὁ λαὸς ἐστέκετο εἰς τὴν ἀμμουδιὰν τῆς παραλίας.

Καὶ συγκεντρώθησαν πλησίον πολλὰ πλήθη λαοῦ, ὥστε νὰ ἀνεβῇ αὐτὸς εἰς ἕνα ἐκεῖ πλοιάριον καὶ νὰ καθήσῃ, ἐνῶ ὅλος ὁ ἄλλος λαὸς ἐστέκετο εἰς τὴν παραλίαν.

Καὶ τοὺς μίλησε γιὰ πολλὰ πράγματα μὲ παραβολὲς λέγοντας· «Ἰδού, βγῆκε ὁ σπορεὺς γιὰ νὰ σπείρῃ.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς πολλὰ διὰ παραβολῶν λέγων· Ἰδοὺ αὐτὸς ποὺ σπέρνει ἐβγῆκεν ἔξω εἰς τὸ χωράφι, διὰ νὰ σπείρῃ.

Καὶ ἐκήρυξεν εἰς αὐτοὺς πολλὰς ἀληθείας μὲ παραβολὰς καὶ εἶπε· «Ἰδοὺ ἐβγῆκε εἰς τὸ χωράφι ὁ γεωργός, διὰ νὰ σπείρῃ,

καὶ ὅταν ἔσπερνε, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν στὸ δρόμο καὶ ἦλθαν τὰ πετεινὰ καὶ τοὺς κατέφαγαν·

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἔσπερνεν, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν κοντὰ εἰς τὸν δρόμον τοῦ χωραφιοῦ καὶ ἐπειδὴ παρέμειναν ἐκτεθειμένοι εἰς τὴν ἐπιφάνειαν τοῦ ἐδάφους, ἦλθαν τὰ πετεινὰ καὶ τοὺς κατέφαγαν.

καὶ ἐνῶ αὐτὸς ἔσπερνε, ἄλλοι μὲν σπόροι ἔπεσαν κοντὰ εἰς τὸν δρόμον καὶ ἦλθαν τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ τοὺς κετέφαγαν.

ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν στὸ πετρῶδες ἔδαφος, ὅπου δὲν ὑπῆρχε χῶμα πολύ, καὶ ἀμέσως φύτρωσαν, διότι δὲν εἶχαν βάθος χώματος,

Ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν ἐπάνω εἰς τόπους, ποὺ ἔχουν ὑποκάτω στρῶμα πέτρινον καὶ ὅπου δὲν ὑπῆρχε χῶμα πολύ. Καὶ ἀμέσως ἐβλάστησαν, προτοῦ νὰ ρίψουν βαθείας ρίζας, διότι δὲν εἶχον βάθος γῆς, τὸ ὁποῖον τρέφει ρίζας στερεάς.

Ἄλλοι δὲ ἔπεσαν εἰς τὴν πετρώδη περιοχήν, ὅπου δὲν ὑπῆρχε πολὺ χῶμα καὶ ἀμέσως ἐβλάστησαν πρὶν ρίξουν βαθειὲς ρίζες, διότι δὲν ὑπῆρχε βάθος γῆς.

καί, ὅταν ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, δέχτηκαν τὶς καυστικὲς ἀκτῖνες καί, ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ρίζα (βαθειὰ ρίζα), ξεράθηκαν·

Ὅταν δὲ ἀνέτειλεν ὁ ἥλιος, ἐκάησαν ἀπὸ τὴν ζέστην, καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ρίζαν, ἐξηράνθησαν.

Ὅταν δὲ ἀνέτειλε ὁ ἥλιος, δὲν ἄνθεξαν εἰς τὸν καύσωνα καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχαν ρίζαν ἐξηράνθησαν.

ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν σὲ μέρη, ὅπου ὑπῆρχαν σπόροι ἀγκαθιῶν, καὶ φύτρωσαν καὶ ὑψώθηκαν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς ἔπνιξαν τελείως·

Ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν εἰς μέρη, ποὺ εἶχαν καὶ σπόρους ἀγκαθιῶν. Καὶ ἐβλάστησαν τὰ ἀγκάθια καὶ ἔπνιξαν τελείως αὐτούς.

Ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν εἰς περιοχήν, ὅπου ὑπῆρχαν ρίζαι καὶ σπόροι ἀπὸ ἀγκάθια. Καὶ ἀνεπτύχθησαν τὰ ἀγκάθια καὶ τοὺς ἔπνιξαν τελείως.

καὶ ἄλλοι σπόροι ἔπεσαν στὸ χῶμα τὸ καλὸ καὶ ἔδωσαν καρπό, ἄλλος μὲν σπόρος ἑκατό, ἄλλος δὲ ἑξήντα, καὶ ἄλλος τριάντα.

Ἄλλοι δὲ σπόροι ἔπεσαν ἐπάνω εἰς τὴν γῆν τὴν μαλακὴν καὶ εὔφορον καὶ ἀπέδιδαν καρπόν, ἄλλος μὲν σπόρος ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἑξήκοντα, ἄλλος δὲ τριάκοντα.

Ἄλλοι δὲ ἔπεσαν εἰς τὴν ἔφορον γῆν καὶ ἀπέδωσαν καρπόν, ἄλλος μὲν σπόρος ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἑξήκοντα καὶ ἄλλος τριάκοντα.

Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει αὐτιὰ πνευματικὰ διὰ νὰ ἀκούῃ καὶ καλὴν διάθεσιν διὰ νὰ δέχεται καὶ ἐγκολπώνεται αὐτὰ ποὺ λέγω, ἄς ἀκούῃ.

Ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ἀνοικτὰ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς του καὶ καλὴν διάθεσιν, διὰ νὰ δέχεται τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἂς ἀκούῃ αὐτά ποὺ λέγω».

Τότε πῆγαν κοντά του οἱ μαθηταὶ καὶ τοῦ εἶπαν· «Γιατί τοὺς ὁμιλεῖς μὲ παραβολές;».

Καὶ ἀφοῦ προσῆλθον οἱ μαθηταί, τοῦ εἶπαν· Διατί τοὺς ὁμιλεῖς μὲ παραβολάς;

Καὶ οἱ μαθηταί, ἀφοῦ τὸν ἐπλησίασαν, τοῦ εἶπαν· «διατί τοὺς ὁμιλεῖς μὲ παραβολάς;»

Αὐτὸς δὲ τοὺς ἀπάντησε· «Διότι σ’ ἐσᾶς ἔχει δοθῆ (ἡ τιμὴ) νὰ γνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἐνῷ σ’ ἐκείνους δὲν ἔχει δοθῆ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπεν· Ὁμιλῶ διὰ παραβολῶν, διότι εἰς σᾶς, ποὺ ἔχετε καλὴν καὶ εὐθεῖαν προαίρεσιν, ἐδόθη ἀπὸ τὸν Θεὸν ὡς χάρις νὰ μάθετε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἰς ἐκείνους δὲ δὲν ἔχει δοθῆ τοῦτο.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «διότι εἰς σᾶς μέν, διὰ τὴν ἀγαθὴν διάθεσίν σας, ἔχει δοθῇ τὸ χάρισμα νὰ ἐννοῆτε τὰς μυστηριώδεις ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἰς ἐκείνους ὅμως δὲν ἔχει δοθῇ.

Ὅποιος δὲ ἔχει, θὰ δοθῇ σ’ αὐτόν, καὶ θὰ περισσεύσῃ. Ἀντιθέτως, ὅποιος δὲν ἔχει, καὶ αὐτὸ (τὸ λίγο), ποὺ ἔχει, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ.

Διότι εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει πίστιν καὶ προθυμίαν, θὰ δοθῇ ἡ γνῶσις τῶν θείων μυστηρίων καὶ θὰ δοθῇ πλουσία καὶ μὲ πλεονασμόν. Ἀπ’ ἐκεῖνον ὅμως, ποὺ δὲν ἔχει πίστιν καὶ ἀγαθὴν διάθεσιν, θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ ἡ ὀλίγη ἀκόμη γνῶσις, τὴν ὁποίαν ἔχει.

Ἐπειδὴ εἰς ὅποιον ἔχει καλὴν διάθεσιν καὶ ζωντανὴν πίστιν θὰ δοθῇ μὲ τὸ παραπάνω ἡ πλουσία γνῶσις τῶν θείων ἀληθειῶν. Ἀπὸ ἐκεῖνον δὲ ποὺ δὲν ἔχει πίστιν, θὰ ἀφαιρεθῇ καὶ ἡ ὀλίγη ἀκόμη γνῶσις.

Γι’ αὐτὸ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολές, ὥστε, ἐνῷ βλέπουν, νὰ μὴ βλέπουν, καὶ ἐνῷ ἀκούουν, νὰ μὴν ἀκούουν, μήτε νὰ καταλάβουν,

Δι’ αὐτὸ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι, ἐνῷ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν θέλουν νὰ ἴδουν καὶ νὰ πιστεύσουν, καὶ ἐνῷ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν θέλουν νὰ ἀκούσουν καὶ νὰ ὠφεληθοῦν, οὔτε ἐννοοῦν αὐτήν,

Δι’ αυτὸ καὶ τοὺς ὁμιλῶ μὲ παραβολάς, διότι αὐτοί, ἐνῶ βλέπουν τὰ θαύματά μου, δὲν βλέπουν, καὶ ἐνῶ ἀκούουν τὴν διδασκαλίαν μου, δὲν τὴν ἀκούουν διὰ νὰ ὠφεληθοῦν οὔτε τὴν ἐνοοῦν,

μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μὴν ἐπιστρέψουν. Καὶ τότε θὰ ἐκπληρωθῇ σ’ αὐτοὺς ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐα, ἡ ὁποία λέγει· Θὰ ἀκούσετε θὰ ἀκούσετε, ἀλλὰ δὲν θὰ καταλάβετε. Καὶ θὰ ἰδῆτε θὰ ἰδῆτε, ἀλλὰ δὲν θὰ ἰδῆτε.

διὰ νὰ μὴ μετανοήσουν κάποτε. Καὶ λαμβάνει πλήρη ἐπαλήθευσιν εἰς αὐτοὺς ἡ προφητεία τοῦ Ἡσαΐου, Ἡ ὁποία λέγει· Θὰ ἀκούσετε μὲ τὰ αὐτιὰ τοῦ σώματος τὸ κήρυγμα τῆς ἀληθείας καὶ δὲν θὰ τὸ καταλάβετε· καὶ βλέποντες μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος θὰ ἴδετε, ἀλλὰ δὲν θὰ ἴδουν συγχρόνως καὶ αἱ ψυχαί σας διὰ νὰ φωτισθοῦν, ἀλλὰ θὰ παραμείνετε πνευματικῶς τυφλοί.

μήπως τυχὸν καὶ μετανοήσουν κάποτε. Καὶ ἐκπληρώνεται ἔτσι εἰς αὐτοὺς ἡ προφητεὶα τοῦ Ἡσαΐου, ἡ ὁποία λέγει· Θὰ ἀκούσετε μὲ τὰ αὐτιά σας καὶ ὅμως δὲν θὰ ἐννοήσετε καὶ θὰ ἰδῆτε πολὺ καλὰ μὲ τὰ μάτια τοῦ σώματος, ἀλλὰ δὲν θὰ ἰδῆτε μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς.

Διότι σκοτίσθηκε ὁ νοῦς αὐτοῦ τοῦ λαοῦ, καὶ κώφευσαν, καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τους, γιὰ νὰ μὴν ἰδοῦν μὲ τὰ μάτια καὶ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ καὶ καταλάβουν μὲ τὸ νοῦ καὶ ἐπιστρέψουν, καὶ τοὺς συγχωρήσω».

Θὰ συμβῇ δὲ τοῦτο εἰς αὐτούς, διότι ἕνεκα τῆς κακῆς των προαιρέσεως ἐσκληρύνθη καὶ ἐχόνδρυνεν ὁ νοῦς τοῦ λαοῦ τούτου, καὶ μὲ τὰ πνευματικά των αὐτιὰ ἐβαρειάκουσαν καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τῆς ψυχῆς των· διὰ νὰ μὴ ἴδουν καμμιὰ φορὰ μὲ τὰ πνευματικά τους μάτια καὶ νὰ μὴ ἀκούσουν μὲ τὰ ἐσωτερικά των αὐτιά, καὶ νὰ μὴ ἐννοήσουν μὲ τὴν καρδίαν τὴν σωτηριώδη ἀλήθειαν καὶ διὰ τῆς μετανοίας ἐπιστρέψουν καὶ τοὺς ἰατρεύσω.

Διότι ἔγινε χονδρὴ καὶ ἐπωρώθη ἡ καρδία καὶ ὁ νοῦς τοῦ λαοῦ αὐτοῦ καὶ ἐβαρυάκουσαν μὲ τὰ αὐτιά τους καὶ ἔκλεισαν τὰ μάτια τους, διὰ νὰ μὴν ἴδουν καμμιὰ φορὰ τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ μὴ ἀκούσουν μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς των καὶ νὰ μὴ ἐννοήσουν μὲ τὴν καρδιά του τὸ κήρυγμα τῆς μετανοίας καὶ ἐπιστρέψουν μετανοημένοι καὶ λάβουν ἔτσι τὴν θεραπείαν.

«Τὰ δικά σας δὲ μάτια εἶναι εὐτυχισμένα, διότι βλέπουν, καὶ τὰ αὐτιά, διότι ἀκούουν.

Αὐτὰ προεῖπεν ὁ προφήτης δι’ ἐκείνους. Τὰ ἰδικά σας ὅμως πνευματικὰ μάτια εἶναι ἄξια μακαρισμοῦ, διότι βλέπουν, καθὼς μακάρια εἶναι καὶ τὰ αὐτιὰ τῶν ψυχῶν σας, διότι ἀκούουν.

Ἀλλὰ σεῖς, οἱ πιστοὶ μαθηταί μου, εἶσθε μακάριοι, ποὺ οἱ ὀφθαλμοί σας βλέπουν καὶ τὰ αὐτιά σας ἀκούουν μὲ προσοχὴν καὶ ἐννοεῖτε τὴν διδασκαλίαν καὶ τὰ ἔργα μου.

Ἀληθινὰ δὲ σᾶς λέγω, ὅτι πολλοὶ προφῆτες καὶ εὐσεβεῖς ἐπιθύμησαν νὰ ἰδοῦν αὐτά, ποὺ βλέπετε, ἀλλὰ δὲν εἶδαν, καὶ ν’ ἀκούσουν αὐτά, ποὺ ἀκούετε, ἀλλὰ δὲν ἄκουσαν».

Καὶ εἶναι αἱ πνευματικοί σας αἰσθήσεις μακάριαι, διότι ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν νὰ ἴδουν αὐτὰ ποὺ βλέπετε σεῖς καὶ δὲν ἠξιώθησαν νὰ τὰ ἰδουν· ἐπεθύμησαν καὶ νὰ ἀκούσουν αὐτά, ποὺ ἀκούετε σεῖς, καὶ δὲν τὰ ἤκουσαν, διότι ἔζησαν εἰς χρόνους προγενεστέρους καὶ δὲν ἐπρόφθασαν νὰ ἴδουν τὴν ἐπὶ γῆς παρουσίαν μου.

Σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι πολλοὶ προφῆται καὶ δίκαιοι ἐπεθύμησαν νὰ ἴδουν αὐτὰ ποὺ βλέπετε καὶ δὲν τὰ εἶδαν καὶ νὰ ἀκούσουν αὐτὰ ποὺ ἀκούετε καὶ δὲν τὰ ἤκουσαν.

«Σεῖς λοιπὸν μάθετε τὴν ἔννοια τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως.

Σεῖς λοιπόν, εἰς τοὺς ὁποίους ἐδόθη ὡς χάρις ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ γνωρίσετε τὰ μυστήρια τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ἀκούσατε τὴν σημασίαν τῆς παραβολῆς ἐκείνου, ποὺ ἔσπειρεν.

Σεῖς λοιπόν (ποὺ ἐπήρατε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὸν φωτισμὸν καὶ τὴν δύναμιν νὰ ἐνοεῖτε τὴν διδασκαλίαν μου) ἀκοῦστε τώρα καὶ τὸ νόημα τῆς παραβολῆς τοῦ σπορέως.

Ἀπὸ καθένα, ποὺ ἀκούει τὸ λόγο γιὰ τὴ βασιλεία καὶ δὲν καταλαβαίνει, ἔρχεται ὁ Πονηρὸς καὶ παίρνει τὸ σπαρμένο στὴν ψυχή του. Αὐτὸ σημαίνει ὁ σπόρος, ποὺ σπάρθηκε στὸ δρόμο.

Ἀπὸ καθένα, ποὺ ἀκούει τὸν λόγον τῆς βασιλείας καὶ ἕνεκα ἀδιαφορίας καὶ ψυχρότητος δὲν τὸν ἐννοεῖ, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ ἁρπάζει ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει σπαρῇ εἰς τὴν καρδίαν του. Αὐτὸς εἶναι ὁ πνευματικὸς σπόρος, ποὺ ἐσπάρη πλησίον τοῦ δρόμου, τουτέστιν ὁ ἄνθρωπος, εἰς τὴν ράθυμον ψυχὴν τοῦ ὁποίου ἔπεσεν ὡς ἄλλος σπόρος ὁ λόγος τοῦ θείου κηρύγματος, ἀλλ’ αὐτὸς δὲν ἐκατάλαβε τίποτε ἀπὸ αὐτόν.

Ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἀκούει τὸ κήρυγμα τῆς βασιλείας καὶ δὲν ἐνδιαφέρεται νὰ τὸ ἐννοήσῃ, ἔρχεται ὁ πονηρὸς καὶ παίρνει ὅ,τι ἔχει σπαρῆ εἰς τὴν καρδίαν του· αὐτὸν συμβολίζει ὁ σπαρμένος τόπος, ποὺ εἶναι κοντὰ εἰς τὸν δρόμον.

Ὁ δὲ σπόρος, ποὺ σπάρθηκε στὸ πετρῶδες ἔδαφος, ἀναφέρεται σ’ ἐκεῖνον, ποὺ ἀκούει τὸ λόγο καὶ ἀμέσως τὸν δέχεται καὶ τὸν λαμβάνει μὲ χαρά·

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐσπάρη εἰς τὸ ἔδαφος τὸ πέτρινον, αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἀκούει τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου καὶ ἀμέσως μετὰ χαρᾶς τὸν δέχεται.

Ἡ περιοχὴ δὲ ἡ πετρώδης, εἰς τὴν ὁποίαν ἔπεσε ἄλλος σπόρος, συμβολίζει τὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἀκούει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀμέσως τὸν παίρνει καὶ τὸν δέχεται μὲ χαράν.

ὅμως δὲν ἔχει ρίζα μέσα του, ἀλλ’ εἶναι προσωρινός, καὶ ὅταν συμβῇ θλῖψι ἢ διωγμὸς ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου, ἀμέσως κλονίζεται.

Δὲν ρίπτει ὅμως μέσα του βαθείας ρίζας ὁ λόγος, ἀλλ’ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀσταθὴς καὶ ἡ προθυμία ποὺ ἔδειξε διαρκεῖ ὀλίγον χρόνον· ὅταν δὲ συμβῇ θλῖψις ἢ διωγμὸς διὰ τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου, ἀμέσως ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς σκοντάπτει καὶ χάνει τὸν ἐνθουσιασμὸν καὶ τὴν πίστιν του.

Ὁ λόγος ὅμως δὲν ρίπτει βαθεῖαν ρίζαν εἰς αὐτόν, διότι ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς εἶναι ἀσταθὴς καὶ ἐπιπόλαιος καὶ ὅταν συμβῇ θλῖψις ἢ διωγμὸς ἀμέσως κλονίζεται καὶ χάνει τὸν ζῆλον του καὶ τὴν πίστιν του.

Ὁ δὲ σπόρος, ποὺ σπάρθηκε στὰ ἀγκάθια, ἀναφέρεται σ’ ἐκεῖνον, ποὺ ἀκούει τὸ λόγο, ἀλλ’ ἡ (ὑπερβολικὴ) μέριμνα γιὰ τὴ ζωὴ αὐτὴ καὶ ἡ ἀπόλαυσι τοῦ πλούτου καταπνίγει τὸ λόγο, καὶ ἔτσι ἀποβαίνει ἄκαρπος.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐσπάρη εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι ὁ ἄνθρωπος αὐτός, ποὺ ἀκούει τὸν λόγον, καὶ ἡ βασανιστική του ζάλη καὶ φροντὶς διὰ τὴν παροῦσαν ζωὴν καὶ ἡ ἀπάτη, ποὺ τοῦ προξενεῖ ὁ πλοῦτος μὲ τὴν προσκόλλησιν εἰς τὸ χρῆμα καὶ μὲ τὴν εὐκολίαν τῶν ἀπολαύσεων καὶ μὲ τὴν ματαιότητα τῆς ἐπιδείξεως, πνίγουν τὸν λόγον καὶ γίνεται ἄκαρπος.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ ἐσπάρθηκε εἰς τὰ ἀγκάθια, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκούει τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ἡ βασανιστικὴ μέριμνα διὰ τὴν ζωὴν αὐτὴν καὶ ἡ ἀπάτη τοῦ πλούτου καὶ τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν πνίγουν καὶ κάνουν ἀτροφικὸν καὶ ἄκαρπον τὸν λόγον.

Ὁ δὲ σπόρος ποὺ σπάρθηκε στὸ καλὸ ἔδαφος, ἀναφέρεται σ’ ἐκεῖνον, ποὺ ἀκούει τὸ λόγο καὶ ἐννοεῖ, καὶ αὐτὸς βεβαίως καρποφορεῖ καὶ ἀποδίδει ἄλλος μὲν ἑκατό, ἄλλος δὲ ἑξήντα, καὶ ἄλλος τριάντα».

Ὁ δὲ σπόρος, ποὺ ἐσπάρη εἰς τὴν καλὴν καὶ εὔφορον γῆν, αὐτὸς εἶναι ὁ ἄνθρωπος, ποὺ ἀκούει τὸν λόγον καὶ τὸν κατανοεῖ. Καὶ αὐτὸς λοιπὸν παράγει καρπόν, ἄλλος μὲν ἀπὸ τὸ ἕνα παράγει ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἑξήκοντα, ἄλλος δὲ τριάκοντα.

Ὁ δὲ σπόρος ποὺ ἔπεσε εἰς τὴν καλὴν γῆν, εἶναι ὁ ἄνθρωπος ποὺ ἀκούει τὸν λόγον μὲ προσοχὴν καὶ τὸν ἐννοεῖ καὶ τὸν δέχεται· αὐτὸς λοιπὸν καρποφορεῖ καὶ παράγει ἄλλος μὲν ἑκατόν, ἄλλος δὲ ἑξῆντα, ἄλλος δὲ τριάντα». (Φέρει δηλαδὴ ὡς καρποὺς τῆς γνώσεως τοῦ θείου θελήματος ἔργα ἀγαθά, πρωχωρεῖ εἰς τὸν ἁγιασμὸν καὶ γίνεται τέκνον τοῦ Θεοῦ).

Ἄλλη παραβολὴ τοὺς δίδαξε λέγοντας· «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔγινε ὁμοία μὲ ἄνθρωπο, ποὺ ἔσπειρε καλὸ σπόρο στὸν ἀγρό του.

Ἄλλην παραβολὴν τοὺς ἐδίδαξε καὶ εἶπεν· Ἔγινεν ὁμοῖα ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἡ Ἐκκλησία δηλαδή, ποὺ θὰ κατακτήσῃ τὸν κόσμον ὁλόκληρον, καὶ ὁ δι’ αὐτῆς κηρυττόμενος εἰς ὅλον τὸν κόσμον λόγος τῆς ἀληθείας, πρὸς ἄνθρωπον, ποὺ ἔσπειρε καλὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι του. Ἔτσι καὶ ὁ Κύριος σπείρει πάντοτε εἰς τὸν κατακτώμενον ὑπὸ τῆς Ἐκκλησίας κόσμον τὸν καλὸν τῆς σωτηρίου ἀληθείας σπόρον.

Ἄλλην παραβολὴν προσέφερεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπεν· «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (δηλαδὴ ἡ Ἐκκλησία) εἶναι ὁμοία μὲ ἄνθρωπον ποὺ ἔσπειρε καλὸν σπόρον εἰς τὸν ἀγρόν του.

Ἀλλ’ ὅταν οἱ ἄνθρωποι κοιμῶνταν, ἦλθε ὁ ἐχθρός του καὶ ἔσπειρε ζιζάνια μέσα στὸ σιτάρι καὶ ἔφυγε.

Τὴν ὥραν ὅμως ποὺ ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποί του, ἦλθεν ὁ ἐχθρός του, ὁ διάβολος δηλαδή, καὶ ἔσπειρεν ᾖραν ἀνάμεσα εἰς τὸν σῖτον καὶ ἔφυγεν.

Τὴν ὥραν ὅμως ποὺ ἐκοιμῶντο οἱ ἄνθρωποί του, ἦλθεν ὁ ἐχθρός του, ὁ διάβολος, (ποὺ ἔχει ὡς ἔργον του νὰ ἀντιδρᾷ εἰς τὸ ἔργον τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ σπείρῃ ἀμφιβολίας καὶ συγχύσεις καὶ παρεξηγήσεις εἰς τοὺς ἀνθρώπους), ἔσπειρε ζιζάνια ἀνάμεσα εἰς τὸ σιτάρι καὶ ἔφυγε.

Ὅταν δὲ βλάστησε τὸ χορτάρι καὶ σχημάτισε καρπό, τότε (ἀπὸ τὸν καρπὸ) ἔγιναν φανερὰ καὶ τὰ ζιζάνια.

Ὅταν δὲ ἐβλάστησαν τὰ στάχυα καὶ ἔκαμαν καρπόν, τότε ἐφάνησαν καὶ τὰ ζιζάνια.

Ὅταν δὲ μετ’ ὀλίγον ἐβλάστησαν τὰ στάχυα καὶ ἔκαμαν καρπόν, τότε ἐφάνησαν καὶ τὰ ζιζάνια ἀνάμεσα εἰς αὐτά.

Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότη πῆγαν καὶ τοῦ εἶπαν· “Κύριε, δὲν ἔσπειρες καλὸ σπόρο στὸν ἀγρό σου; Ἀπὸ ποῦ ἔχει τὰ ζιζάνια;”.

Καὶ τότε οἱ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου ἦλθαν πρὸς αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπαν Κύριε, δὲν ἔσπειρες καλὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι σου; Ἀπὸ ποὺ λοιπὸν ἔχει τοῦτο ζιζάνια;

Οἱ δὲ δοῦλοι τοῦ οἰκοδεσπότου προσελθόντες τοῦ εἶπαν μὲ ἀπορίαν καὶ λύπην· Κύριε, ἐσὺ δὲν ἔσπειρες ἐκλεκτὸν σπόρον εἰς τὸ χωράφι σου; Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν ἔχει τὰ ζιζάνια;

Αὐτὸς δὲ τοὺς εἶπε· “Ἄνθρωπος ἐχθρὸς ἔκανε τοῦτο”. Τότε οἱ δοῦλοι τοῦ εἶπαν· “Θέλεις λοιπὸν νὰ πᾶμε νὰ τὰ μαζέψωμε;”.

Ἐκεῖνος δὲ τοὺς εἶπεν· ἐχθρὸς ἄνθρωπος τὸ ἔκαμε. Καὶ οἱ δοῦλοι τοῦ εἶπαν· Θέλεις λοιπὸν νὰ πάμε καὶ νὰ τὰ μαζεύσωμεν;

Εἶπε δὲ ἐκεῖνος εἰς αὐτούς· ἔνας ἐχθρὸς ἄνθρωπος ἔκαμε τοῦτο. Οἱ δοῦλοι τοῦ εἶπαν· θέλεις λοιπὸν νὰ πᾶμε νὰ μαζέψωμε τὰ ζιζάνια;

Ἀλλ’ αὐτὸς εἶπε· “Ὄχι, μήπως μαζεύοντας τὰ ζιζάνια ξερριζώσετε μαζὶ μ’ αὐτὰ καὶ τὸ σιτάρι.

Ἐκεῖνος ὅμως εἶπεν· Ὄχι. Διότι αἱ ρίζαι τῶν ζιζανίων εἶναι μπλεγμένοι μέσα εἰς τὸ χῶμα μὲ τὰς ρίζας τοῦ σίτου καὶ ὑπάρχει φόβος μήπως, ὅταν θὰ συλλέγετε τὰ ζιζάνια, ξερριζώσετε μαζὶ μὲ αὐτὰ καὶ τὸν σῖτον.

Ἐκεῖνος ὅμως εἶπε, ὄχι, μήπως τυχὸν καθὼς θὰ μεζεύετε τὰ ζιζάνια, ξερριζώσετε μαζῆ μὲ αὐτὰ καὶ τὸ σιτάρι.

Ἀφήσετε ν’ αὐξάνωνται καὶ τὰ δύο μαζὶ μέχρι τὸ θερισμό. Καὶ τὸν καιρὸ τοῦ θερισμοῦ θὰ εἰπῶ στοὺς θεριστάς· Μαζέψετε πρῶτα τὰ ζιζάνια καὶ δέσετέ τα σὲ δεμάτια, γιὰ νὰ τὰ κατακαύσετε, τὸ δὲ σιτάρι συγκεντρώσετε στὴν ἀποθήκη μου”».

Ἀφήσατε νὰ μεγαλώνουν καὶ τὰ δύο μέχρι τῆς ἐποχῆς τοῦ θερισμοῦ. Καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ θερισμοῦ, ἤτοι τῆς ἐσχάτης κρίσεως, θὰ εἴπω εἰς τοὺς θεριστὰς ἀγγέλους μου· μαζεύσατε πρῶτον τὰ ζιζάνια καὶ δέσατέ τα σὲ χειρόβολα, διὰ νὰ τὰ κατακαύσετε, δηλαδὴ ξεχωρίσατε τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους καὶ ρίψατέ τους ὅλους μαζὶ εἰς τὸ πῦρ τῆς αἰωνίου κολάσεως. Τὸν σῖτον δέ, τουτέστι τοὺς ἀγαθοὺς καὶ ἐναρέτους, μαζεύσατέ τον εἰς τὴν ἀποθήκην μου, δηλαδὴ εἰς τὴν οὐράνιον βασιλείαν.

Ἀφῆστέ τα νὰ μεγαλώνουν καὶ τὰ δύο μαζῆ ἕως τὸν θερισμόν. Καὶ κατὰ τὸν καιρὸν τοῦ θερισμοῦ θὰ πῶ εἰς τοὺς θεριστάς· μαζεύσατε πρῶτα τὰ ζιζάνια καὶ δέσατέ τα σὲ δεμάτια, διὰ νὰ τὰ κατακαύσετε. (Δηλαδὴ κατὰ τὴν δευτέρα παρουσίαν μου θὰ πῶ εἰς τοὺς ἀγγέλους μου νὰ ξεχωρίσουν τοὺς πονηροὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ πῦρ τῆς κολάσεως). Τὸ δὲ σιτάρι μαζεύσατέ το εἰς τὴν ἀποθήκην μου (δηλαδὴ τοὺς δικαίους συνοδεύσατέ τους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν)».

Ἄλλη παραβολὴ τοὺς δίδαξε λέγοντας· «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ κόκκο σιναπιοῦ, τὸν ὁποῖο πῆρε ἄνθρωπος καὶ ἔσπειρε στὸν ἀγρό του.

Ἄλλην παραβολὴν τοὺς ἐδίδαξε λέγων· Ἡ αὔξησις καὶ ἑξάπλωσις τῆς ἐπὶ γῆς Ἐκκλησίας μου καὶ τοῦ λόγου τῆς ἀληθείας, ποὺ κηρύττεται ἐν αὐτῇ, ὁμοιάζει πρὸς τὸν μικρὸν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, ποὺ τὸν ἐπῆρε κάποιος ἄνθρωπος καὶ τὸν ἔσπειρεν εἰς τὸ χωράφι του.

Ἄλλην παραβολὴν τοὺς ἐδίδαξε καὶ εἶπεν· «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (ἐπειδὴ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ φανῇ μικρὰ καὶ ἀσήμαντος, θὰ ἔχῃ ὅμως ἐντὸς αὐτῆς δύναμιν καὶ ζωήν) ὁμοιάζει μὲ κόκκον σιναπιοῦ, τὸν ὁποῖον ἐπῆρε ἔνας ἄνθρωπος καὶ τὸν ἔσπειρε εἰς τὸ χωράφι του.

Αὐτὸς εἶναι μὲν μικρότερος ἀπ’ ὅλους τοὺς σπόρους, ἀλλ’ ὅταν ἀναπτυχθῇ, ξεπερνάει ὅλα τὰ λαχανικὰ καὶ γίνεται ὁλόκληρο δένδρο, ὥστε νὰ ἔρχωνται τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ κάθωνται στὰ κλαδιά του».

Ὁ κόκκος αὐτὸς εἶναι μὲν μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους, ὅταν ὅμως μεγαλώσῃ, εἶναι μεγαλύτερος ἀπὸ τὰ λάχανα καὶ τοὺς θάμνους, καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε νὰ ἔλθουν τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ φωλιάζουν εἰς τοὺς κλάδους του. Ἔτσι καὶ αἱ ἀρχαὶ τῆς αὐξήσεως καὶ τῆς ἑξαπλώσεως τῆς Ἐκκλησίας μου καὶ τοῦ σπειρομένου ὑπ’ αὐτῆς εἰς τὰς ψυχὰς τῶν ἀνθρώπων λόγου μου εἶναι ἀφανεῖς καὶ ἀσήμαντοι, ἀλλὰ βαθμηδὸν αἱ κατακτήσεις των γίνονται καταπληκτικοί. Ὁ λόγος δὲ τοῦ εὐαγγελίου ὁ διὰ τῆς ὁλονὲν ἑξαπλουμένης Ἐκκλησίας κηρυττόμενος, ὅταν καλλιεργηθῇ ἀπὸ τὴν χάριν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δημιουργεῖ τεράστια καὶ καταπληκτικὰ ἀποτελέσματα καὶ φέρει προστασίαν καὶ ἀνάπαυσιν εἰς τὰς ψυχάς.

Αὐτὸς ὁ κόκκος εἶναι μικρότερος ἀπὸ ὅλους τοὺς σπόρους. Ὅταν ὅμως σπαρῇ καὶ μεγαλώσῃ, εἶναι ἀπὸ ὅλα τὰ λάχανα μεγαλύτερον καὶ γίνεται δένδρον, ὥστε νὰ ἔρχωνται τὰ πουλιὰ τοῦ οὐρανοῦ καὶ νὰ φωλιάζουν εἰς τοὺς κλάδους του».

Ἄλλη παραβολὴ εἶπε σ’ αὐτούς· «Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ προζύμι, ποὺ πῆρε γυναῖκα καὶ τὸ ἔβαλε μέσα σὲ τρία σάτα ἀλεύρι (ποσότητα μεγάλη), καὶ ζυμώθηκε (δέχθηκε δηλαδὴ τὴν ἐπίδρασι τοῦ προζυμιοῦ) ὅλο τὸ ἀλεύρι».

Ἄλλην παραβολὴν εἶπεν εἰς αὐτούς, διὰ νὰ τοὺς διδάξῃ ὅτι ἡ βασιλεία του δὲν θὰ ἐπιβληθῇ δι’ ἐξωτερικῆς δυνάμεως καὶ βίας, ὅπως ἐπερίμεναν οἱ Ἰουδαῖοι τὴν βασιλείαν τοῦ Μεσσίου, ἀλλὰ δι’ ἐσωτερικῆς εἰρηνικῆς καὶ βαθμιαίας ἐπιδράσεως καὶ ἀφομοιώσεως. Ὁμοιαζει, εἶπεν, ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ τὸ κήρυγμα αὐτῆς πρὸς προζύμιον, τὸ ὁποῖον ἐπῆρε μία γυναῖκα καὶ τὸ ἔκρυψεν εἰς μεγάλην ποσότητα ἀλεύρου. Καὶ ἔμεινεν ἐκεῖ κρυμμένον τὸ προζύμιον, ἕως ὅτου ἐζυμώθη ὁλόκληρον τὸ ζυμάρι τοῦ ἀλεύρου. Ἔτσι καὶ ἡ ἐπὶ γῆς βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ τὸ κήρυγμα τῆς πίστεως, σὰν ἄλλο προζύμι θὰ εἰσχωρήσῃ σιγά-σιγὰ καὶ θὰ ἀναζυμώσῃ ὅλην τὴν μᾶζαν τῆς ἀνθρωπότητος.

Ἄλλη παραβολὴν ἐδίδαξεν εἰς αὐτούς· «ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιάζει μὲ τὸ προζύμι, ποὺ τὸ ἐπῆρε μιὰ γυναῖκα καὶ τὸ ἀνακάτεψε μὲ πολὺ ἀλεύρι, ἕως ὅτου αὐτὸ ἐζυμώθη ὅλο καὶ ἔγινε κατάλληλο γιὰ ψωμί». (Ἔτσι καὶ τὸ εὐαγγέλιον τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν θὰ εἰσχωρήσῃ εἰς τὰς κοινωνίας τῶν ἀνθρώπων καὶ θὰ ζυμώσῃ τὰς καλοπροαιρέτους ψυχάς).

Ὅλα αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς εἶπε στὰ πλήθη μὲ παραβολές, καὶ χωρὶς παραβολὴ δὲν τοὺς εἶπε τίποτε,

Ὅλα αὐτὰ ἐλάλησεν ὁ Ἰησοῦς μὲ παραβολὰς εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ. Καὶ χωρὶς παραβολὴν τίποτε κατὰ τὴν ἐποχὴν ἐκείνην δὲν ἔλεγεν εἰς αὐτούς,

Ὅλα αὐτὰ ἐδίδαξεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ πλήθη μὲ παραβολὰς καὶ χωρὶς παραβολὴν κατὰ τὸν καιρὸν ἐκεῖνον τίποτε δὲν ἐδίδασκεν εἰς αὐτούς.

καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε τὸ λεχθὲν διὰ τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε· Θὰ ὁμιλήσω μὲ παραβολές, θὰ εἰπῶ ἀλήθειες μυστικὲς ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου.

διὰ νὰ πληρωθῇ ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε· Θὰ ἀνοίξω μὲ παραβολὰς τὸ στόμα μου καὶ θὰ εἶπω ἀληθείας, ποὺ εἶναι κρυμμένοι ἀπὸ τότε ποὺ ἄρχισε νὰ κτίζεται ὁ κόσμος.

Καὶ ἔτσι ἐπραγματοποιήθη αὐτὸ ποὺ εἶχε λεχθῆ ἀπὸ τὸν προφήτην· «θὰ ἀνοίξω τὸ στόμα μου μὲ παραβολάς, θὰ βροντοφωνήσω καὶ θὰ φανερώσω πράγματα, ποὺ ἦσαν κρυμμένα ἀπὸ τότε ποὺ ἐτέθησαν ὑπὸ τοῦ Θεοῦ τὰ θεμέλια τοῦ κόσμου».

Τότε ἄφησε τὰ πλήθη καὶ ἦλθε στὸ σπίτι του (τὸ σπίτι ὅπου ἔμενε, ὄχι βεβαίως ἰδιόκτητο). Καὶ προσῆλθαν σ’ αὐτὸν οἱ μαθηταί του καὶ εἶπαν· «Ἐξήγησέ μας τὴν παραβολὴ τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ».

Τότε, ἀφοῦ ἀφῆκε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι, ποὺ ἐφιλοξενεῖτο. Καὶ προσῆλθον εἰς αὐτόν οἱ μαθηταί του καὶ εἶπαν· Ἐξήγησέ μας τὴν ἔννοιαν τῆς παραβολῆς τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ.

Τότε ἀφῆκε ὁ Χριστὸς τὰ πλήθη καὶ ἦλθεν εἰς τὴν οἰκίαν, ὅπου κυρίως ἕμενε κατὰ τὸν καιρὸν τῆς δημοσίας δράσεώς του. Καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ εἶπαν· «ἐξήγησέ μας τὴν παραβολὴν τῶν ζιζανίων τοῦ ἀγροῦ».

Αὐτὸς δὲ τότε τοὺς εἶπε· «Ἐκεῖνος, ποὺ σπέρνει καλὸ σπόρο εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐκεῖνος, ποὺ σπέρνει τὸν καλὸν σπόρον, εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ ἐσαρκώθη καὶ ἐγινεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου.

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· «Ἐκεῖνος ποὺ σπέρνει τὸν καλὸν σπόρον εἶναι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, δηλαδὴ ἐγώ.

Ὁ δὲ ἀγρὸς εἶναι ὁ κόσμος. Ὁ δὲ καλὸς σπόρος εἶναι οἱ ἄνθρωποι τῆς βασιλείας (τοῦ Θεοῦ). Τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι οἱ ἄνθρωποι τοῦ κακοῦ.

Ὁ δὲ ἀγρὸς εἶναι ὁ κόσμος τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὁ καλὸς σπόρος, αὐτοὶ εἶναι τὰ παιδιὰ τῆς οὐρανίου καὶ αἰωνίου βασιλείας, ποὺ θὰ τὴν κληρονομήσουν. Τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι τὰ παιδιὰ τοῦ πονηροῦ, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς τὸν πατέρα τους διάβολον.

Ἀγρὸς δὲ εἶναι ὁ κόσμος. Ὁ καλὸς σπόρος εἶναι τὰ τέκνα τῆς οὐρανίου βασιλείας· τὰ δὲ ζιζάνια εἶναι τὰ τέκνα τοῦ πονηροῦ, τοῦ διαβόλου.

Ὁ δὲ ἐχθρός, ποὺ τὰ ἔσπειρε, εἶναι ὁ Διάβολος. Ὁ δὲ θερισμὸς εἶναι ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου. Καὶ οἱ θερισταὶ εἶναι ἄγγελοι.

Ὁ ἐχθρὸς δέ, ποὺ ἔσπειρε τὰ ζιζάνια, εἶναι ὁ διάβολος. Καὶ ὁ θερισμὸς σημαίνει τὸ τέλος τῆς παρούσης περιόδου τοῦ κόσμου, οἱ δὲ θερισταὶ σημαίνουν τοὺς ἀγγέλους, ποὺ θὰ εἶναι ἐκτελεσταὶ τῶν διαταγῶν τοῦ ὑπερτάτου Κριτοῦ.

Ὁ δὲ ἐχθρός, ποὺ ἔσπειρε τὰ ζιζάνια αὐτά, εἶναι ὁ διάβολος· ὁ θερισμὸς ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου καὶ θερισταὶ οἱ ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ.

Ὅπως δὲ μαζεύονται τὰ ζιζάνια καὶ καίονται μὲ φωτιά, ἔτσι θὰ συμβῇ κατὰ τὴ συντέλεια αὐτοῦ τοῦ κόσμου.

Καθὼς λοιπὸν μαζεύονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται μὲ φωτιά, ἔτσι θὰ εἶναι καὶ κατὰ τὸ τέλος τῆς παρούσης περιόδου τοῦ κόσμου.

Ὅπως λοιπὸν εἰς τὰ χωράφια μαζεύονται τὰ ζιζάνια καὶ κατακαίονται εἰς τὴν φωτιά, ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου.

Θ’ ἀποστείλῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου τοὺς ἀγγέλους του, καὶ θὰ μαζέψουν ἀπὸ τὸ βασίλειό του ὅλους τοὺς σκανδαλοποιοὺς καὶ τοὺς παραβάτες τοῦ νόμου,

Θὰ ἀποστείλῃ τότε ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος Μεσσίας, τοὺς ἀγγέλους του καὶ θὰ μαζεύσουν ἀπὸ τὸν κόσμον, ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ κυριαρχῇ πλέον ἡ βασιλεία του, ὅλους ἐκείνους, ποὺ ἔγιναν καὶ εἰς τοὺς ἄλλους αἰτία νὰ ἁμαρτήσουν, καὶ ἐκείνους, ποὺ παραβαίνουν τὸν νόμον του,

Θὰ στείλῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Θεάνθρωπος καὶ κριτὴς τῆς οἰκουμένης, τοὺς ἀγγέλους του καὶ θὰ μαζεύσουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησίαν του ποὺ θὰ ἔχῃ ἁπλωθῆ εἰς ὅλην τὴν οἰκουμένην, ὅλους ἐκείνους ποὺ βάζουν σκάνδαλα, διὰ νὰ πέσουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν οἱ ἄλλοι καὶ ἐκείνους ποὺ διαπράττουν τὰς ἀνομίας.

καὶ θὰ τοὺς ρίξουν στὸ πύρινο καμίνι (στὴν Κόλασι). Ἐκεῖ θὰ κλαῖνε καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια.

καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ καμίνι τῆς φωτιᾶς, δηλαδὴ εἰς τὸ πῦρ τῆς αἰωνίου κολάσεως. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν.

Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ φοβερὸ καμίνι τοῦ ἀσβέστου πυρός, δηλαδὴ εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων.

Τότε οἱ εὐσεβεῖς θ’ ἀκτινοβολοῦν ὅπως ὁ ἥλιος στὴ βασιλεία τοῦ (οὐρανίου) πατέρα τους. Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ γιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ».

Τότε οἱ δίκαιοι θὰ δοξασθοῦν καὶ θὰ λάμψουν σὰν τὸν ἥλιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ οὐρανίου πατρός των. Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ διὰ νὰ ἀκούῃ μὲ ἐνδιαφέρον καὶ ἐγκολπώνεται τὴν ἀλήθειαν, ἂς ἀκούῃ.

Τότε οἱ δίκαιοι θὰ λάμψουν ἔνδοξοι σὰν τὸν ἥλιον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ οὐρανίου Πατρός των. Ὅποιος ἔχει αὐτιὰ νὰ ἀκούῃ, ἂς ἀκούῃ (καὶ ἂς κανονίσῃ ὑπεύθυνα τὴν θέσιν του ἀπέναντι αὐτῶν, ποὺ ἀκούει. Θὰ δώσῃ λόγον διὰ τὸν λόγον ποὺ ἔχει ἀκούσει).

«Πάλι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ θησαυρὸ κρυμμένο στὸν ἀγρό, τὸν ὁποῖο βρῆκε ἄνθρωπος καὶ ἀπέκρυψε. Καὶ ἀπὸ τὴ χαρά του πηγαίνει καὶ πωλεῖ ὅλα, ὅσα ἔχει, καὶ ἀγοράζει τὸν ἀγρὸ ἐκεῖνο».

Πάλιν ἡ πολύτιμος διδασκαλία καὶ τὰ ἀνεκτίμητα ἀγαθὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν ὁμοιάζουν πρὸς θησαυρὸν κρυμμένον καὶ χωμένον εἰς τὸ χωράφι, τὸν ὁποῖον, σὰν ηὗρε κάποιος ἄνθρωπος, τὸν ἔκρυψεν εἰς τὸ αὐτὸ χωράφι καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην του χαρὰν πηγαίνει καὶ πωλεῖ ὅλα ὅσα ἔχει καὶ ἀγοράζει τὸ χωράφι ἐκεῖνο. Ἔτσι καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐξετίμησε τὸν πλοῦτον τῆς θείας διδασκαλίας καὶ τοὺς θησαυροὺς τῆς ἐπουρανίου βασιλείας. Ἀπαρνεῖται καὶ περιφρονεῖ καὶ πετᾷ ὅλα τὰ ἐπίγεια διὰ νὰ κατακτήσῃ τὰ ἐπουράνια.

Πάλιν ὁμοιάζει ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἀνεκτίμητον θησαυρόν, κρυμμένον εἰς ἕνα χωράφι, τὸν ὁποῖον εὑρῆκε κάποιος ἄνθρωπος καὶ τὸν ἀπέκρυψε εἰς αὐτὸ τὸ χωράφι, καὶ ἀπὸ τὴν μεγάλην χαράν του πηγαίνει καὶ πωλεῖ ὅλα ὅσα ἔχει καὶ ἀγοράζει ἐκεῖνον τὸν ἀγρόν. (Ἀξίζει νὰ ἀπαρνηθῇ κανεὶς ὅλα τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ διὰ νὰ κερδήσῃ τοὺς θησαυροὺς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν).

«Πάλι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ ἄνθρωπο ἔμπορο, ποὺ ζητεῖ πολύτιμα μαργαριτάρια,

Πάλιν εἶναι ὁμοία ἡ ἀνυπολόγιστος ἀξία τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν πρὸς ἄνθρωπον ἔμπορον, ποὺ ζητεῖ νὰ ἀγοράσῃ καλὰ καὶ πολύτιμα μαργαριτάρια.

Εἶναι πάλιν ὁμοία ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μὲ ἔμπορον, ὁ ὅποιος ζητεῖ νὰ ἀγοράσῃ πολύτιμα μαργαριτάρια.

καὶ ὅταν βρῆκε ἕνα πολύτιμο μαργαριτάρι, πῆγε καὶ πώλησε ὅλα, ὅσα εἶχε, καὶ τὸ ἀγόρασε».

Αὐτὸς ὅταν ηὗρεν ἔνα σπάνιον καὶ μεγάλης ἀξίας μαργαριτάρι, ἔτρεξε καὶ ἐπώλησεν ὅλα ὅσα εἶχε καὶ τὸ ἠγόρασε. Ἔτσι καὶ ὁ καλὸς καὶ ἀφωσιωμένος Χριστιανός. Σὰν καλὸς ἔμπορος θυσιάζει μὲ προθυμίαν τὴν ματαιότητα τῆς παρούσης ζωῆς, διὰ νὰ κατακτήσῃ τὴν αἰωνιότητα τῆς μελλούσης βασιλείας.

Αὐτός, ὅταν εὑρῆκε ἕνα μαργαριτάρι μεγάλης ἀξίας, ἐπῆγε ἀμέσως καὶ ἐπώλησε ὅλα ὅσα εἶχε καὶ τὸ ἀγόρασε. (Ἔτσι καὶ ὁ πιστός, σὰν καλὸς ἔμπορος ποὺ ξέρει τὸ συμφέρον του, θυσιάζει μὲ προθυμίαν τὰ ὑλικὰ ἀγαθὰ τῆς παρούσης ζωῆς, διὰ νὰ κερδήσῃ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ).

«Πάλι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ δίχτυ, ποὺ ρίχτηκε στὴ θάλασσα καὶ μάζεψε ψάρια ἀπὸ κάθε εἶδος.

Πάλιν εἶναι ὁμοία ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν πρὸς δίκτυον, τὸ ὁποῖον ἐρρίφθη εἰς τὴν θάλασσαν καὶ τὸ ὁποῖον ἐμάζευσεν ἀπὸ κάθε γένος ψαριῶν. (Ἔτσι καὶ μὲ τὸ δίκτυον τοῦ θείου κηρύγματος ἑλκύονται εἰς τὴν Ἐκκλησίαν πάσης προαιρέσεως καὶ προελεύσεως ἄνθρωποι).

Πάλιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ εἶναι ὁμοία μὲ δίκτυον, ποὺ ἐρίφθηκε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ περιέκλεισε ψάρια ἀπὸ κάθε εἶδος.

Καὶ ὅταν γέμισε, τὸ ἀνέβασαν στὴν ἀκτή, καὶ κάθησαν καὶ μάζεψαν τὰ καλὰ ψάρια σὲ ἀγγεῖα, τὰ δὲ ἄχρηστα καὶ ἐπιβλαβὴ τὰ πέταξαν.

Τὸ δίκτυον αὐτό, ὅταν ἐγέμισε, τὸ ἔσυραν καὶ τὸ ἀνέβασαν ἀπὸ τὸ βάθος τῆς θαλάσσης εἰς τὴν ἀμμουδιὰν τῆς παραλίας καὶ ἀφοῦ ἐκάθισαν, ἐμάζευσαν τὰ καλὰ ψάρια μέσα εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ ἀκατάλληλα καὶ ἐπιβλαβῆ διὰ φαγητὸν τὰ ἐπέταξαν ἔξω.

Ὅταν δὲ ἐγέμισε, τὸ ἀνέβασαν οἱ ψαράδες ἀπὸ τὸ βάθος εἰς τὴν παραλίαν καὶ ἀφοῦ ἐκάθισαν, ἐμάζευσαν τὰ καλὰ ψάρια εἰς ἀγγεῖα, τὰ δὲ ἀκατάλληλα καὶ ἐπιβλαβῆ διὰ φάγητον τὰ ἐπέταξαν ἔξω.

Ἔτσι θὰ συμβῇ κατὰ τὴ συντέλεια τοῦ κόσμου. Θὰ βγοῦν οἱ ἄγγελοι καὶ θὰ ξεχωρίσουν τοὺς κακοὺς ἀπὸ τοὺς καλούς,

Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ κόσμου. Θὰ βγοῦν οἱ ἄγγελοι ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ θὰ χωρίσουν τοὺς πονηροὺς καὶ θὰ τοὺς πάρουν ἀπὸ τὸ μέσον τῶν δικαίων, μὲ τοὺς ὁποίους τώρα εἶναι ἀνακατεμένοι.

Ἔτσι θὰ γίνῃ καὶ εἰς τὴν συντέλειαν τοῦ αἰῶνος· θὰ ἐξέλθουν οἱ ἄγγελοι ἀπὸ τὸν οὐρανόν, διὰ νὰ συγκεντρώσουν ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Καὶ θὰ ξεχωρίσουν τοὺς πονηρούς, οἱ ὁποῖοι τώρα εἶναι ἀνακατεμένοι μὲ τοὺς δικαίους.

καὶ θὰ τοὺς ρίξουν στὸ πύρινο καμίνι (στὴν Κόλασι). Ἐκεῖ θὰ κλαῖνε καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια».

Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὸ ἀναμμένο καμίνι τῆς αἰωνίου κολάσεως. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν.

Καὶ θὰ τοὺς ρίψουν εἰς τὴν κάμινον τοῦ ἀσβέστου πυρός, δηλαδὴ εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων».

Τοὺς ρωτάει ὁ Ἰησοῦς: «Καταλάβατε ὅλα αὐτά;». Τοῦ ἀπαντοῦν: «Ναί, Κύριε».

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Τὰ ἐκαταλάβατε ὅλα αὐτά; Λέγουν εἰς αὐτόν· Ναί, Κύριε.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «τὰ ἐνοήσατε ὅλα αὐτά;» Ἐκεῖνοι τοῦ λέγουν· «ναί, Κύριε».

Τότε αὐτὸς τοὺς εἶπε· «Γι’ αὐτὸ κάθε γραμματεύς (διδάσκαλος τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου), ποὺ διδάχθηκε γιὰ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν (τὴ μεσσιακὴ βασιλεία), εἶναι ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο οἰκοδεσπότη, ὁ ὁποῖος βγάζει ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιό του καινούργιους θησαυροὺς καὶ παλαιούς».

Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· Καλὰ λοιπόν. Ἀφοῦ ἐνοιώσατε τὰς παραβολὰς αὐτάς, σᾶς λέγω, ὅτι κάθε ἐντριβὴς εἰς τὸν Μωσαϊκὸν νόμον, ποὺ ἐδιδάχθη συγχρόνως καὶ τὰς ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, ὁμοιάζει πρὸς ἄνθρωπον νοικοκύρην, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ θησαυροφυλάκιόν του βγάζει καινούργια καὶ παλαιά. Ἔτσι καὶ αὐτός, ὅταν θὰ διδάσκῃ, θὰ χρησιμοποιῇ κατὰ τὰς παρουσιαζομένας ἀνάγκας γνώσεις ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ ἀπὸ τὴν νέαν διδασκαλίαν μου.

Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· «διὰ τοῦτο καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω· Καθένας ποὺ ἐδιδάχθη καὶ ἔμαθε τὰς ἀληθείας τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, εἶναι ὅμοιος μὲ πλούσιον νοικοκύρην, ὁ ὅποιος βγάζει ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς αὐτοῦ καινούργια καὶ παλαιά. (Ἔτσι καὶ αὐτὸς θὰ χρησιμοποιῇ, διὰ τὸν εὐατόν του καὶ τοὺς ἄλλους, πολυτίμους γνώσεις ἀπὸ τὴν Παλαιὰν Διαθήκην καὶ ἀπὸ τοὺς θησαυροὺς τῆς νέας αὐτῆς διδασκαλίας μου)».

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς τελείωσε τὶς παραβολὲς αὐτές, ἀναχώρησε ἀπ’ ἐκεῖ,

Καὶ συνέβη, ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐτελείωσε τὰς παραβολὰς αὐτὰς ἀνεχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ.

Καὶ ὅταν ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς τὴν διδασκαλίαν αὐτῶν τῶν παραβολῶν, ἔφυγεν ἀπὸ ἐκεῖ.

καὶ ἦλθε στὴν πατρίδα του, καὶ τοὺς δίδασκε στὴ συναγωγή τους, ὥστε νὰ ἐκπλήσσωνται καὶ νὰ λέγουν· «Ἀπὸ ποῦ σ’ αὐτὸν αὐτὴ ἡ σοφία καὶ τὰ θαύματα;

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα τοῦ Ναζαρέτ, ἐδίδασκε τοὺς κατοίκους της εἰς τὴν συναγωγήν των μὲ τόσην σοφίαν καὶ δύναμιν, ὥστε νὰ ἐκπλήττωνται αὐτοὶ καὶ νὰ λέγουν· Ἀπὸ ποῦ ἦλθεν εἰς τοῦτον αὐτὴ ἡ σοφία καὶ τὰ θαύματα;

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν εἰς τὴν πατρίδα του, ἐδίδασκε τοὺς Ναζαρηνοὺς εἰς τὴν συναγωγήν των μὲ τόσην σοφίαν, ὥστε νὰ ἐκπλήσσωνται αὐτοὶ καὶ νὰ λέγουν· «ἀπὸ ποὺ ὑπάρχει εἰς αὐτὸν αὐτὴ ἡ σοφία καὶ αὐτὰ τὰ θαύματα;

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ ξυλουργοῦ; Δὲν ὀνομάζεται ἡ μητέρα του Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοί του Ἰάκωβος καὶ Ἰωσῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;

Δὲν εἶναι αὐτὸς ὁ υἱὸς τοῦ μαραγκοῦ; Δὲν ὀνομάζεται ἡ μητέρα του Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοί του Ἰάκωβος καὶ Ἰωσῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;

Δὲν εἶναι αὐτὸς τὸ παδὶ τοῦ μαραγκοῦ; Καὶ δὲν ὀνομάζεται ἡ μητέρα του Μαριὰμ καὶ οἱ ἀδελφοί του Ἰάκωβος καὶ Ἰωσῆς καὶ Σίμων καὶ Ἰούδας;

Καὶ οἱ ἀδελφές του δὲν εἶναι ὅλες στὸν τόπο μας καὶ γνωστές; Ἀπὸ ποῦ λοιπὸν σ’ αὐτὸν ὅλα αὐτὰ τὰ θαυμαστὰ φαινόμενα;».

Καὶ αἱ ἀδελφαί του δὲν εἶναι ὅλαι μαζί μας; Ἀπὸ ποὺ λοιπὸν τοῦ ἦλθαν ὅλα αὐτά;

Καὶ αἱ ἀδελφαί του ὅλαι δὲν εὑρίσκονται μαζῆ μας; Ἀφοῦ, λοιπόν, κατάγεται ἀπὸ τόσον πτωχὴν καὶ ταπεινὴν οἰκογένειαν καὶ δὲν ἐσπούδασε πουθενά, ἀπὸ ποῦ ἐπῆρε καὶ κατέχει ὅλα αὐτά;

Καὶ κλονίζονταν καὶ ἀμφέβαλλαν γι’ αὐτόν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Δὲν ὑπάρχει προφήτης χωρὶς ἐκτίμησι, παρὰ στὴν πατρίδα του καὶ στὸ σπίτι του».

Καὶ ἐδυσπίστουν εἰς αὐτὸν καὶ τὸν παρηκολούθουν μὲ φθόνον καὶ ὑποψίαν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· Πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν περιφρονεῖται πρρφήτης περισσότερον παρὰ εἰς τὴν πατρίδα του καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τοῦ σπιτιοῦ του.

Καὶ ἀντὶ νὰ πιστεύσουν ὅτι ὁ Ἰησοῦς ἦτο ὁ Μεσσίας, ποὺ ἐπερίμεναν, ἐσκόνταπταν ἐπάνω εἰς τὴν ταπεινήν του ἐμφάνισιν καὶ ἀπιστοῦσαν πρὸς αὐτόν. Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· «πουθενὰ ἀλλοῦ δὲν περιφρονεῖται περισσότερον ἔνας προφήτης ὅσον εἰς τὴν πατρίδα του καὶ μέσα εἰς τὸ σπίτι του».

Καὶ δὲν ἔκανε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα λόγῳ τῆς ἀπιστίας τους.

Καὶ δὲν ἔκαμεν ἐκεῖ πολλὰ θαύματα ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας των.

Καὶ δὲν ἔκανε ἐκεῖ πολλὰ θαύματα, ἕνεκα τῆς ἀπιστίας αὐτῶν.