Κατὰ Ματθαίον 15

Τότε πλησιάζουν τὸν Ἰησοῦ οἱ γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ἀπὸ τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ λέγουν·

Τότε ἔρχονται πρὸς τὸν Ἰησοῦν γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐμεναν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ εἶπαν·

Τότε προσῆλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι, κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλήμ, καὶ τοῦ εἶπαν·

«Γιατί οἱ μαθηταί σου παραβαίνουν τὴν παράδοσι τῶν παλαιοτέρων; Διότι δὲν νίπτουν τὰ χέρια τους, ὅταν τρώγουν».

Διατί οἱ μαθηταί σου παραβαίνουν τὴν παράδοσιν τῶν παλαιοτέρων μας διδασκάλων; Παραβαίνουν δὲ πράγματι τὴν παράδοσιν, διότι δὲν νίπτουν τὰ χέρια τους, ὅταν τρώγουν ἄρτον.

«Διατί οἱ μαθηταί σου παραβαίνουν τὴν παράδοσιν τῶν πρεσβυτέρων, δηλαδὴ τῶν παλαιοτέρων διδασκάλων μας; Αὐτὸ δὲ φαίνεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι, ὅταν πρόκειται νὰ φάγουν ψωμί, δὲν πλύνουν τὰ χέρια των».

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε σ’ αὐτούς· «Γιατί καὶ σεῖς παραβαίνετε τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας;

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Διατί καὶ σεῖς παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ διὰ νὰ συμμορφωθῆτε πρὸς τὴν παράδοσιν σας;

Ἐκεῖνος δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «διατί καὶ σεῖς παραβαίνετε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας;

Διότι ὁ Θεὸς ἔδωσε ἐντολὴ λέγοντας· Νὰ τιμᾷς τὸν πατέρα καὶ τὴν μητέρα, καὶ, Ὅποιος κακολογεῖ πατέρα ἢ μητέρα ἐξάπαντος νὰ θανατώνεται.

Ὁ Θεὸς δηλαδὴ ὥρισεν ἐντολὴ καὶ εἶπε· Τίμα τὸν Πατέρα καὶ τὴν μητέρα· καί· ἐκεῖνος ποὺ βλασφημεῖ καὶ ὑβρίζει τὸν πατέρα του ἤ τὴν μητέρα του, πρέπει να θανατώνεται.

Διότι, ἐνῶ ὁ Θεὸς διέταξε καὶ εἶπε· Τίμα τὸν πατέρα σου καὶ τὴν μητέρα σου· καὶ ἐκεῖνος ποὺ ὑβρίζει καὶ βλασφημεῖ τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του πρέπει νὰ καταδικάζεται εἰς θάνατον,

Ἀλλὰ σεῖς λέγετε· «Ἐὰν κανεὶς πῇ στὸν πατέρα ἢ στὴ μητέρα, “Αὐτό, ποὺ θὰ λάμβανες ὡς βοήθημα ἀπὸ μένα, τὸ ἀφιερώνω στὸ Θεό”, τότε ἀπαλλάσσεται ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσι νὰ τιμήσῃ (μὲ προσφορὰ βοηθήματος) τὸν πατέρα του ἢ τὴ μητέρα του».

Σεῖς ὅμως λέγετε· Ὁποιοσδήποτε υἱὸς εἴπῃ εἰς τὸν πατέρα ἢ τὴν μητέρα, ποὺ ζητοῦν κάτι ὡς βοήθειαν ἀπὸ τὸ παιδί τους· ἄς εἶναι ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεὸν ἐκεῖνο, ποὺ θέλεις νὰ λάβῃς ὡς βοήθειαν καὶ ἐνίσχυσιν ἀπὸ ἑμέ· αὐτὸς ὁ υἱὸς ἀπαλλάσσεται τοῦ καθήκοντος νὰ βοηθήσῃ τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του καὶ δὲν ὑποχρεοῦται νὰ δώσῃ εἰς αὐτοὺς ἐκεῖνο, ποὺ αὐτοὶ τοῦ ζητοῦν. Καὶ ὡς συνέπεια τῆς παραδόσεως σας αὐτῆς ἐπακολουθεῖ, ὅτι αὐτὸς ὁ υἱὸς δὲν θὰ τιμήσῃ τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του.

σεῖς ἐξ ἀντιθέτου λέγετε· Ὅποιος θὰ πῇ εἰς τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του, αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητεῖς νὰ σοῦ δώσω διὰ τὴν ἐξυπηρέτησίν σου, θὰ τὸ προσφέρω ἀφιέρωμα εἰς τὸν Θεόν, αὐτὸς ἁπαλλάσεται ἀπὸ τὴν ὑποχρέωσιν νὰ βοηθήσῃ τὸν πατέρα του ἢ τὴν μητέρα του.

Ἔτσι ἀκυρώσατε τὴν ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ χάριν τῆς παραδόσεώς σας.

Καὶ ἀκυρώσατε τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἕνεκα τῆς παραδόσεώς σας.

Καὶ ἔτσι ἔχετε ἀχρηστεύσει καὶ περιφρονήσει τὴν ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς παραδόσεώς σας.

Ὑποκριταί! Καλῶς προφήτευσε γιὰ σᾶς ὁ Ἡσαΐας λέγοντας·

Ὑποκριταί, ποὺ κατορθώνετε νὰ παρουσιάζεσθε τηρηταὶ τοῦ νόμου, ἐνῷ πράγματι τὸν παραβαίνετε· καλὰ ἐπροφήτευσε διὰ σᾶς ὁ Ἡσαΐας, ὅταν ἔλεγεν·

Ὑποκριταί! Πολὺ σωστὰ ἐπροφήτευσε γιὰ σᾶς ὁ Ἡσαΐας, λέγων·

Αὐτὸς ὁ λαὸς μὲ πλησιάζει μὲ τὸ στόμα τους καὶ μὲ τιμᾷ μὲ τὰ χείλη, ἐνῷ ἡ καρδιά τους πολὺ ἀπέχει ἀπὸ μένα.

Ὁ λαὸς αὐτὸς μὲ πλησιάζει μὲ τὸ στόμα του καὶ μὲ τιμᾷ μὲ τὰ χείλη του μόνον· ἡ καρδία τους ὅμως ἀπέχει μακρὰν ἀπὸ ἑμέ.

Ὁ λαὸς αὐτὸς μὲ πλησιάζει μόνον μὲ τὸ στόμα καὶ μὲ τιμᾷ μόνον μὲ τὰ χείλη (ἡ εὐσέβειά του δηλαδὴ περιορίζεται εἰς ὑποκριτικὰ λόγια), ἡ δὲ καρδία των ἀπέχει πολὺ ἀπὸ ἐμένα.

Ναί, ψευδῶς μὲ σέβονται, ἀφοῦ ἀκολουθοῦν διδασκαλίες, ποὺ εἶναι ἐντολὲς ἀνθρώπων.

Ματαίως δὲ καὶ ψεύτικα μὲ λατρεύουν, ἐπειδὴ διδάσκουν διδασκαλίας, ποὺ εἶναι παραγγέλματα καὶ ἐντολαὶ ἀνθρώπων καὶ ὄχι ἰδικαί μου.

Ἀνώφελα δὲ μὲ σέβονται, διότι ἀφίνουν τὴν ἰδικήν μου ἀλήθειαν καὶ διδάσκουν ἐντολὰς καὶ διδασκαλίας ἀνθρώπων».

Τότε προσκάλεσε τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ καὶ τοὺς εἶπε· «Προσέχετε καὶ καταλάβετε (αὐτὸ ποὺ θὰ εἰπῶ).

Καὶ ἀφοῦ προσεκάλεσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ τοὺς εἶπεν· Ἀκούσατε αὐτό, ποὺ θὰ εἴπω, καὶ προσέξατε νὰ τὸ καταλάβετε.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, τοὺς εἶπε· «ἀκούσατε καλὰ καὶ ἐννοήσατε αὐτά ποὺ θὰ σᾶς πῶ.

Δὲν μολύνει τὸν ἄνθρωπο αὐτὸ ποὺ μπαίνει στὸ στόμα, ἀλλ’ αὐτὸ ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα, αὐτὸ μολύνει τὸν ἄνθρωπο».

Δὲν κάνει βέβηλον καὶ θρησκευτικῶς ἀκάθαρτον τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνο ποὺ εἰσάγεται μὲ τὴν τροφὴν εἰς τὸ στόμα, ἀλλ’ ἐκεῖνο ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα, οἱ πονηροὶ δηλαδὴ καὶ ἐφάμαρτοι λόγοι, αὐτὸ καθιστᾷ τὸν ἄνθρωπον ἀκάθαρτον.

Δὲν μολύνει τὸν ἄνθρωπον αὐτὸ ποὺ εἰσέρχεται εἰς τὸ στόμα, ἀλλὰ ἐκεῖνο ποὺ βγαίνει ἀπὸ τὸ στόμα. Αὐτὸ τὸν μολύνει».

Τότε πλησίασαν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ εἶπαν· «Ξέρεις, ὅτι οἱ Φαρισαῖοι σκανδαλίσθηκαν, ὅταν ἄκουσαν τί εἶπες;».

Τότε ἦλθαν πρὸς αὐτόν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ εἶπον· Γνωρίζεις, ὅτι οἱ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν τὸν λόγον, ποὺ εἶπες διὰ τὰς τροφάς, ἐσκανδαλίσθησαν καὶ ἠγανάκτησαν;

Τότε ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταί του καὶ τοῦ εἶπαν· «γνωρίζεις ὅτι οἱ Φαρισαῖοι ἐπειράχθηκαν καὶ ἐθύμωσαν, ὅταν ἄκουσαν αὐτὰ τὰ λόγια;»

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· «Κάθε φυτεία, ποὺ δὲν φύτευσε ὁ Πατέρας μου ὁ οὐράνιος, θὰ ξερριζωθῇ.

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Κάθε φυτειά, ποὺ δὲν τὴν ἐφύτευσεν ὁ Πατήρ μου ὁ οὐράνιος, θὰ ξερριζωθῇ ἀπὸ τὸ χωράφι τοῦ Θεοῦ. Κάθε ἄνθρωπος δηλαδή, ποὺ λόγῳ τῆς ἀναξιότητός του δὲν τὸν προώρισεν ὁ Πατήρ μου διὰ τὴν βασιλείαν του, θὰ ἀποβληθῇ καὶ θὰ ξερριζωθῇ ἀπὸ αὐτήν.

Ἐκεῖνος δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· «ὅσα φυτὰ δὲν ἐφύτευσε ὁ Πατήρ μου ὁ οὐράνιος, θὰ ξερριζωθοῦν.

Ἀφῆστε τους. Εἶναι τυφλοὶ ὁδηγοὶ τυφλῶν. Ἐὰν δὲ τυφλὸς ὁδηγῇ τυφλό, καὶ οἱ δύο θὰ πέσουν σὲ λάκκο».

Ἀφήσατέ τους· εἶναι ὁδηγοὶ τυφλοὶ ποὺ ὁδηγοῦν τυφλούς· ἐὰν δὲ ἕνας τυφλὸς ὁδηγῇ ἄλλον τυφλόν, θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο εἰς βαθὺν λάκκον.

Ἀφήσατέ τους· εἶναι τυφλοί, ὁδηγοὶ ἄλλων τυφλῶν· ἐὰν δὲ ἔνας τυφλὸς ὁδηγῇ ἕνα ἄλλον τυφλόν, θὰ πέσουν καὶ οἱ δύο εἰς βαθὺν λάκκον».

Ὁ δὲ Πέτρος πῆρε τὸ λόγο καὶ τοῦ εἶπε· «Ἐξήγησέ μας τὸν αἰνιγματικὸ αὐτὸ λόγο».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε· Δός μας νὰ καταλάβωμεν τὸν ἀσαφῆ αὐτὸν λόγον, ποὺ εἶναι σὰν αἴνιγμα.

Ἐπῆρε τὸν λόγον τότε ὁ Πέτρος καὶ τοῦ εἶπε· «ἐξήγησέ μας αὐτὴν τὴν παραβολήν ποὺ εἶπες προηγουμένως».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· «Ἀκόμη καὶ σεῖς δὲν καταλαβαίνετε;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἀκόμη καὶ τώρα ὕστερα ἀπὸ τόσας διδασκαλίας, ποὺ σᾶς ἔκαμα, εἶσθε καὶ σεῖς ἀνίκανοι νὰ ἐννοήσετε τὴν ἀλήθειαν, ποὺ εἶπα;

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· «ἀκόμη καὶ σεῖς ποὺ τόσον χρόνον εἶσθε μαζῆ μου, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ καταλάβετε τὸ νόημα τῶν λόγων μου;

Ἀκόμη δὲν ἐννοεῖτε, ὅτι κάθε τι, ποὺ μπαίνει στὸ στόμα, προχωρεῖ στὴν κοιλιὰ καὶ ἀποβάλλεται στὸ ἀποχωρητήριο;

Ἀκόμη δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι ἐκεῖνο ποὺ εἰσάγεται εἰς τὸ στόμα μὲ τὰς τροφὰς προχωρεῖ πρὸς τὴν κοιλίαν καὶ ἀποβάλλεται εἰς τὸν κοπρῶνα;

Ἀκόμη δὲν καταλαβαίνετε ὅτι ἐκεῖνο ποὺ εἰσέρχεται εἰς τὸ στόμα, προχωρεῖ εἰς τὴν κοιλίαν καὶ ἀπορρίπτεται εἰς τὸ ἀφοδευτήριον;

Ἐνῷ ἐκεῖνα, ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα, βγαίνουν ἀπὸ τὴν ψυχή, καὶ ἐκεῖνα μολύνουν τὸν ἄνθρωπο.

Ἐκεῖνα ὅμως ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα, ἐξέρχονται ἀπὸ τὴν καρδίαν καὶ ἐκεῖνα μολύνουν τὸν ἄνθρωπον.

Ἐκεῖνα ὅμως ποὺ βγαίνουν ἀπὸ τὸ στόμα, ἐξέρχονται ἀπὸ τὴν καρδιά, καὶ αὐτὰ εἶναι που μολύνουν τὸν ἄνθρωπον.

Διότι ἀπὸ τὴν ψυχὴ βγαίνουν πονηρὲς σκέψεις, φόνοι, μοιχεῖες, πορνεῖες, κλοπές, ψευδομαρτυρίες, βλασφημίες.

Διότι ἀπὸ τὴν καρδίαν βγαίνουν σκέψεις πονηραί, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι. Ὅλαι αὐταὶ αἱ παραβάσεις εἰς τὴν καρδίαν κατ’ ἀρχὰς φυτρώνουν ὡς λογισμοὶ καὶ ἐπιθυμίαι καὶ ἀποφάσεις καὶ ἀπ’ ἐκεῖ πηγάζουν.

Διότι ἀπὸ τὴν καρδιά βγαίνουν ἁμαρτωλαὶ σκέψεις καὶ ἐπιθυμίαι, φόνοι, μοιχεῖαι, πορνεῖαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι.

Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μολύνουν τὸν ἄνθρωπο. Τὸ δὲ νὰ φάγῃ κανεὶς μὲ ἄπλυτα χέρια, αὐτὸ δὲν μολύνει τὸν ἄνθρωπο».

Αὐτὰ εἶναι ἐκεῖνα ποὺ μολύνουν τὸν καθ’ αὑτὸ καὶ κυρίως ἄνθρωπον, τὴν ψυχὴν δηλαδή. Τὸ νὰ φάγῃ δὲ κανεὶς μὲ ἄνιπτα χέρια, δὲν μολύνει τὸν ἄνθρωπον. Ἐνδέχεται μὲν νὰ μολύνῃ τὸν σωματικὸν ὀργανισμὸν τοῦ ἀνθρώπου, ἡ ψυχὴ ὅμως παραμένει ἀμόλυντος καὶ καθαρά.

Αὐτὰ εἶναι ποὺ κάνουν ἀκάθαρτον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τὸν ἄνθρωπον· τὸ δὲ νὰ φάγῃ κανεὶς μὲ ἄπλυτα χέρια, δὲν μολύνει τὸν ἄνθρωπον».

Ἀφοῦ δὲ ὁ Ἰησοῦς βγῆκε ἀπ’ ἐκεῖ, ἀναχώρησε γιὰ τὰ μέρη τῆς Τύρου καὶ τῆς Σιδῶνος.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὸ μέρος ἐκεῖνο ὁ Ἰησοῦς, ἀνεχώρησε πρὸς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος.

Ἀναχωρήσας δὲ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς ἐπῆγε εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος.

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα Χαναναία βγῆκε ἀπὸ τὴν περιοχὴ ἐκείνη καὶ τοῦ φώναζε δυνατὰ λέγοντας· «Ἐλέησέ με (λυπήσου με καὶ βοήθησέ με), Κύριε, Υἱὲ Δαβίδ. Ἡ θυγατέρα μου δαιμονίζεται καὶ βασανίζεται φρικτά».

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα Χαναναία, ποὺ ἐβγῆκεν ἀπὸ τὰ σύνορα ἐκεῖνα, ἐφώναξε δυνατὰ πρὸς αὐτὸν καὶ εἶπεν· Ἐλέησόν με, Κύριε, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ. Ἡ θυγατέρα μου κατέχεται ἀπὸ δαιμόνιον καὶ ὑποφέρει φρικτά.

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα Χαναναία, ἐβγῆκε ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς περιοχῆς ἐκείνης καὶ μὲ μεγάλην κραυγὴν τοῦ ἔλεγεν· «ἐλέησέ με, Κύριε υἱὲ τοῦ Δαυΐδ· ἡ κόρη μου βασανίζεται φρικτὰ ἀπὸ πονηρὸν δαιμόνιον».

Ἀλλ’ αὐτὸς δὲν τῆς ἀποκρίθηκε λέξι. Τότε πλησίασαν οἱ μαθηταί του καὶ τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «Κάνε τὸ αἴτημά της γιὰ νὰ φύγῃ, διότι μᾶς ἀκολουθεῖ φωνάζοντας».

Αὐτὸς ὅμως δὲν ἀπεκρίθη εἰς αὐτὴν οὔτε λέξιν. Καὶ ἀφοῦ ἐπλησίασαν οἱ μαθηταί του, τὸν παρεκάλουν λέγοντες· Κάμε της αὐτὸ ποὺ ζητεῖ διὰ νὰ φύγῃ, διότι φωνάζει δυνατὰ ἀπὸ πίσω μας καὶ ἀπὸ τὰς φωνάς της θὰ μαζευθῇ λαὸς πολύς.

Ἐκεῖνος δὲ δὲν τῆς εἶπε οὔτε μίαν λέξιν εἰς ἀπάντησιν. Προσῆλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταί του καὶ τὸν παρακαλοῦσαν, λέγοντες· «ἄκουσε τὴν παράκλησίν της, λυπήσου την, κάμε της αὐτὸ ποὺ μὲ τόσον σπαραγμόν σοῦ ζητεῖ, καὶ ἄφησέ την νὰ φύγῃ, διότι μᾶς ἀκολουθεῖ ἀπὸ κοντὰ καὶ κράζει».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· «Δὲν στάλθηκα, παρὰ στὰ πρόβατα τὰ χαμένα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ ἔθνους».

Αὐτὸς ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δὲν ἀπεστάλην ἀπὸ τὸν Πατέρα μου παρὰ διὰ τὰ χαμένα πρόβατα τοῦ Ἰσραηλιτικοῦ γένους.

Ἐκεῖνος ἀπήντησε· «δὲν ἔχω σταλῆ παρὰ μόνον γιὰ τὰ χαμένα πρόβατα τοῦ Ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ».

Αὐτὴ δὲ ἦλθε καὶ τὸν προσκύνησε λέγοντας· «Κύριε, βοήθησέ με».

Ἀλλ’ αὐτή, ἀφοῦ ἦλθε πλησίον, ἔπεσε μὲ εὐλάβειαν είς τοὺς πόδας τοῦ Κυρίου καὶ ἔλεγε· Κύριε, βοήθα με εἰς τὴν δυστυχίαν μου!

Αὐτὴ δὲ ἦλθε τότε ἐμπρὸς εἰς τὸν Ἰησοῦν, ἐγονάτισε μὲ εὐλάβειαν καὶ εἶπε· «Κύριε, βοήθησέ με».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· «Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίξω στὰ σκυλάκια».

Αὐτὸς ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν καὶ νὰ τὸ ρίψῃ στὰ σκυλάκια.

Ἐκεῖνος ἀπήντησε καὶ εἶπε· «δὲν εἶναι καλὸν νὰ πάρῃ κανεὶς τὸ ψωμὶ ἀπὸ τὰ τέκνα του καὶ νὰ τὸ ρίψῃ εἰς τὰ σκυλάκια».

Αὐτὴ δὲ εἶπε· «Ναί, Κύριε. Ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα, ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων τους».

Αὐτὴ δὲ εἶπε· Ναί, Κύριε· δέχομαι ὅτι εἶμαι σκυλάκι. Διότι καὶ τὰ σπιτίσια σκυλάκια τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα, ποὺ πίπτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων των.

Ἐκείνη δὲ εἶπε· «ναί, Κύριε, σωστὸ εἶναι αὐτό· ἀλλὰ καὶ τὰ σκυλάκια τρώγουν ἀπὸ τὰ ψίχουλα, ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων των».

Τότε ἀποκρίθηκε ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε σ’ αὐτή· «Ὦ γυναῖκα, εἶναι μεγάλη ἡ πίστι σου! Ἂς γίνῃ σὲ σένα ὅπως θέλεις». Καὶ θεραπεύτηκε ἡ θυγατέρα της ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνη.

Τότε ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τῆς εἶπεν· Ὦ γυναῖκα, ἡ πίστις σου εἶναι μεγάλη. Ἂς γίνῃ εἰς σὲ ὅπως θέλεις. Καὶ πράγματι ἀπὸ τὴν ὥραν ἀκριβῶς ἐκείνην ἰατρεύθη ἡ θυγατέρα της.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἤκουσε αὐτοὺς τοὺς γεμάτους πίστιν καὶ ταπείνωσιν λόγους, εἶπε· «ὦ γύναι, μεγάλη εἶναι ἡ πίστις σου! Ἄς γίνῃ πρὸς χάριν σου, ὅπως ἀκριβῶς θέλεις». Καὶ ἐθεραπεύθη ἡ κόρη της ἀπὸ τὴν στιγμὴν ἐκείνην.

Ἀφοῦ δὲ ἔφυγεν ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, ἦλθε κοντὰ στὴ λίμνη τῆς Γαλιλαίας. Καὶ ἀφοῦ ἀνέβηκε στὸ ὄρος, καθόταν ἐκεῖ.

Καὶ ἀφοῦ ἀνεχώρησεν ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς ἦλθε πλησίον τῆς θαλάσσης τῆς Γαλιλαίας καὶ ἀφοῦ ἀνέβη εἰς τὸ ὄρος, ἐκάθητο ἐκεῖ.

Ἀναχωρήσας δὲ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς ἦλθε κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν τῆς Γαλιλαίας, ἀνέβηκε εἰς τὸ ὄρος καὶ ἐκάθητο ἐκεῖ.

Καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν πλήθη πολλὰ ἔχοντας μαζί τους κουτσούς, τυφλούς, κωφαλάλους, κουλοὺς καὶ ἄλλους πολλούς, καὶ τοὺς ἔρριξαν στὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ, καὶ τοὺς θεράπευσε,

Καὶ ἦλθαν πρὸς αὐτὸν πλήθη λαοῦ πολλά, ποὺ εἶχαν μαζί τους κουτσούς, τυφλούς, κουφούς, ἀνθρώπους μὲ πιασμένα καὶ παράλυτα χέρια καὶ ἄλλους πολλοὺς ἀρρώστους καὶ τοὺς ἔρριψαν πλησίον τῶν ποδῶν τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ τοὺς ἰάτρευσεν,

Καὶ ἦλθαν εἰς αὐτὸν πολλὰ πλήθη ἀνθρώπων, ποὺ εἶχαν μαζῆ των χωλούς, τυφλούς, κωφούς, κουλλοὺς καὶ ἄλλους πολλοὺς ἀσθενεῖς, τοὺς ὁποίους καὶ ἔρριψαν εἰς τὰ πόδια τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ αὐτὸς τοὺς ἐθεράπευσε,

ὥστε νὰ κυριευθοῦν τὰ πλήθη ἀπὸ θαυμασμὸ βλέποντας κωφοὺς νὰ ἀκούουν, ἀλάλους νὰ μιλοῦν, κουλοὺς νὰ γίνωνται ὑγιεῖς, κουτσοὺς νὰ περιπατοῦν καὶ τυφλοὺς νὰ βλέπουν. Καὶ δόξασαν τὸ Θεὸ τοῦ Ἰσραήλ.

ὥστε τὰ πλήθη νὰ θαυμάσουν, σὰν ἔβλεπαν κωφάλαλοι νὰ ἀκούουν καὶ νὰ ὁμιλοῦν, ἄνθρωποι μὲ πιασμένα χέρια νὰ εἶναι ὑγιεῖς, κουτσοὶ νὰ περιπατοῦν καὶ τυφλοὶ νὰ βλέπουν. Καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεὸν τῶν Ἰσραηλιτῶν, ὁ ὁποῖος ἑξαιρετικῶς μεταξὺ τοῦ λαοῦ του ἐνήργει διὰ τοῦ Ἰησοῦ τόσα καὶ τέτοια θαύματα.

ὥστε νὰ θαυμάζουν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ βλέποντα κωφοὺς νὰ ἀκούουν, βωβοὺς νὰ ὁμιλοῦν, κουλλοὺς ὑγιεῖς, χωλοὺς νὰ περιπατοῦν καὶ τυφλοὺς νὰ βλέπουν. Καὶ ἐδόξασαν ὅλοι τὸν Θεὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς κάλεσε κοντὰ τοὺς μαθητάς του καὶ εἶπε· «Σπλαγχνίζομαι τὸ λαό, διότι τρεῖς ἡμέρες τώρα παραμένουν κοντά μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φᾶνε. Καὶ νὰ τοὺς ἀφήσω νὰ φύγουν νηστικοὶ δὲν θέλω, μήπως στὸ δρόμο παραλύσουν».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπροσκάλεσε τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς εἶπεν· Αἰσθάνομαι βαθεῖαν συμπάθειαν διὰ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, διότι εἶναι τώρα τρεῖς ἡμέραι, ἀφ’ ὅτου μένουν πλησίον μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν. Καὶ δὲν θέλω νὰ τοὺς ἐξαποστείλω εἰς τὰ μέρη τους νηστικούς, μήπως ἀποκάμουν εἰς τὸν δρόμον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐπροσκάλεσε τοὺς μαθητάς του καὶ εἶπε· «σπλαγχνίζομαι τὸν λαὸν αὐτόν, ὅτι τρεῖς τώρα ἡμέρας μένουν κοντά μου καὶ δὲν ἔχουν τί νὰ φάγουν. Δὲν θέλω δὲ νὰ τοὺς ἀφήσω νὰ γυρίσουν εἰς τὰ σπίτια των νηστικοί, μήπως καὶ παραλύσουν εἰς τὸν δρόμον καὶ πέσουν ἀπὸ τὴν πεῖναν».

Τοῦ λέγουν δὲ οἱ μαθηταί του· «Ἀπὸ ποῦ νὰ βροῦμε ἐδῶ στὴν ἐρημιὰ τόσα ψωμιά, ὥστε νὰ χορτάσωμε τόσο λαό;».

Καὶ λέγουν εἰς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· Ἀπὸ ποῦ νὰ προμηθευθῶμεν ἐδῶ εἰς τὴν ἐρημιὰν τόσον πολλοὺς ἄρτους, ὥστε νὰ χορτάσωμεν τόσον πλῆθος λαοῦ;

Καὶ λέγουν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταί του· «ἀπὸ ποῦ ἠμποροῦμε νὰ ἔχωμεν ἡμεῖς ἐδῶ εἰς τὸν ἔρημον αὐτὸν τόπον τόσους ἄρτους, ὥστε νὰ χορτάσωμεν τόσον πολὺν λαόν;»

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς λέγει· «Πόσα ψωμιὰ ἔχετε;». Αὐτοὶ δὲ τοῦ εἶπαν· «Ἑπτά, καὶ λίγα ψαράκια».

Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ἡ Ἰησοῦς· Πόσους ἄρτους ἔχετε; Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· ἑπτὰ ἄρτους καὶ ὀλίγα ψαράκια.

Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «πόσα ψωμιά ἔχετε;» Ἐκεῖνοι δὲ ἀπήντησαν· «ἑπτὰ καὶ κάτι λίγα ψαράκια».

Τότε διέταξε τὰ πλήθη νὰ ξαπλώσουν στὸ ἔδαφος.

Καὶ παρήγγειλεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ καθίσουν εἰς τὴν γῆν.

Καὶ συνέστησε εἰς τὰ πλήθη, νὰ καθήσουν κατὰ γῆς.

Καὶ ἀφοῦ πῆρε τὰ ἑπτὰ ψωμιὰ καὶ τὰ ψάρια, ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, καὶ ἔκοψε καὶ ἔδωσε στοὺς μαθητάς του, οἱ δὲ μαθηταὶ στὰ πλήθη.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε εἰς τὰς χεῖρας του τοὺς ἄρτους καὶ τὰ ψάρια, εὐχαρίστησε τὸν Πατέρα του, ποὺ δίδει καὶ πολλαπλασιάζει αὐτὸς ὅλα τὰ ἀγαθά, καὶ ἔκοψε τοὺς ἄρτους καὶ τὰ ψάρια καὶ ἔδωκεν εἰς τοὺς μαθητάς του, οἱ δὲ μαθηταὶ τοῦ ἔδωκαν εἰς τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τοὺς ἑπτὰ ἄρτους καὶ τὰ ψάρια, εὐχαρίστησε τὸν οὐράνιον Πατέρα, τὰ ἔκοψε κομμάτια, καὶ τὰ ἔδωκε εἰς τοὺς μαθητάς του καὶ οἱ μαθηταὶ εἰς τὰ πλήθη.

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ χόρτασαν, καὶ σήκωσαν τὸ περίσσευμα ἀπὸ τὰ κομμάτια ἑπτὰ καλάθια πλήρη.

Καὶ ἔφαγαν ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐσήκωσαν τὸ περίσσευμα τῶν κομματιῶν ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια γεμᾶτα.

Ἔφαγαν δὲ ὅλοι καὶ ἐχόρτασαν καὶ ἐμάζεψαν ὅ,τι εἶχε περισσεύσει ἀπὸ τὰ κομμάτια, ἑπτὰ μεγάλα κοφίνια γεμᾶτα.

Αὐτοί δέ, ποὺ ἔφαγαν, ἦταν τέσσερες χιλιάδες ἄνδρες, ἐκτὸς γυναικῶν καὶ παιδιῶν.

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἔφαγαν, ἦσαν τέσσαρες χιλιάδες ἄνδρες, χωρὶς νὰ ὑπολογίζωνται εἰς τὸν ἀριθμὸν αὐτὸν γυναῖκες καὶ παιδιά.

Αὐτοὶ δὲ ποὺ ἔφαγαν ἦσαν τέσσαρες χιλιάδες ἄνδρες, ἐκτὸς ἀπὸ τὰ γυναικόπαιδα.

Ἀφοὺ δὲ διέλυσε τὰ πλήθη, μπῆκε στὸ πλοῖο καὶ ἦλθε στὴν περιοχὴ Μαγδαλά.

Καὶ ἀφοῦ διέλυσε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθεν εἰς τὰ σύνορα τῆς Μαγδαλά.

Καὶ ἀφοῦ διέλυσε τὰ πλήθη, ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον καὶ ἦλθε εἰς τὰ σύνορα Μαγδαλά, νοτίως τῆς Καπερναούμ.