Κατὰ Ματθαίον 16

Ἦλθαν δὲ οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι, καὶ προκαλώντας τοῦ ζήτησαν νὰ τοὺς δείξῃ ἕνα σημεῖο (θαῦμα) ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπλησίασαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι μὲ σκοπὸν νὰ τὸν πειράξουν καὶ νὰ τὸν δοκιμάσουν, ἐὰν ἔχει πραγματικῶς δύναμιν θαυματουργικήν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ ἐπιδείξῃ εἰς αὐτοὺς σημάδι καὶ θαῦμα ἐξαιρετικὸν ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ὅπως τὸ μάννα ποὺ ἐδόθη εἰς τὴν ἔρημον διὰ μεσιτείας τοῦ Μωϋσέως, ἢ ὅπως τὸ πῦρ ποὺ κατέβασεν ὁ Ἠλίας ἀπὸ τὸν οὐρανὸν καὶ τὸ ὁποῖον σημεῖον θὰ ἐμαρτύρει καὶ θὰ ἐβεβαίωνε τὴν ἀποστολήν του.

Τότε οἱ Φαρισαῖοι καὶ οἱ Σαδδουκαῖοι (ποὺ ἦσαν ἄσπονδοι ἐχθροὶ μεταξύ των, ἀλλὰ τοὺς ἥνωσε τὸ κοινὸν μῖσος τους κατὰ τοῦ Χριστοῦ) προσῆλθαν εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ τοῦ ἐζητοῦσαν ἐπιμόνως νὰ δείξῃ εἰς αὐτοὺς θαῦμα ἀπὸ τὸν οὐρανόν, ποὺ νὰ εἶναι σημεῖον ὅτι αὐτὸς ἔχει σταλῆ ἀπὸ τὸν οὐράνιον Πατέρα. (Ἐζητοῦσαν δὲ αὐτό, ὄχι διότι θὰ ἐπίστευαν, ἀλλὰ διὰ νὰ πειράξουν τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν ἐκθέσουν ἐνώπιον τοῦ λαοῦ).

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Ὅταν βραδυάσῃ, λέγετε· “Καλοκαιρία αὔριο, διότι κοκκινίζει ὁ οὐρανός”.

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπεν· Ὅταν βραδυάσῃ καὶ ἔλθῃ ὁ ἥλιος εἰς τὴν δύσιν του, λέγετε· Ἔχομεν αὔριον καλοκαιρίαν, διότι κοκκινίζει ὁ οὐρανός.

Ἐκεῖνος δὲ ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «ὅταν βραδιάσῃ, λέγετε· Θὰ ἔχωμεν καλοκαιρίαν, διότι εἶναι κοκκινωπὸς ὁ οὐρανός.

Καὶ τὸ πρωί (λέγετε)· “Σήμερα θὰ εἶναι κακοκαιρία, διότι ὁ οὐρανὸς κοκκινίζει καὶ εἶναι συννεφιασμένος”. Ὑποκριταί! Τὴν μὲν ὄψι τοῦ οὐρανοῦ γνωρίζετε νὰ ἑρμηνεύετε, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν (ποὺ ἀποδεικνύουν, ὅτι ὁ Μεσσίας ἦλθε) δὲν δύνασθε νὰ καταλάβετε;

Καὶ τὸ πρωῒ παρατηρεῖτε εἰς τὴν ἀνατολὴν καὶ λέγετε σήμερον θὰ εἶναι χειμῶνας. Διότι κοκκινίζει σκεπασμένος μὲ σύννεφα ὁ οὐρανός. Ὑποκριταί, ποὺ κάνετε τὸν σοφόν, ἐνῷ πράγματι εἶσθε τυφλωμένοι, ξεύρετε νὰ διακρίνετε τὴν ἐξωτερικὴν ὄψιν τοῦ οὐρανοῦ, τὰ σημεῖα ὅμως, ποὺ φανερώνουν ὅτι ἔφθασαν αἱ ἡμέραι τοῦ Μεσσίου, δὲν μπορεῖτε νὰ τὰ διακρίνετε;

Καὶ τὸ πρωῒ βλέπετε πρὸς τὴν ἀνατολὴν καὶ λέγετε· σήμερα θὰ εἶναι κακοκαιρία, διότι ὁ οὐρανὸς εἶναι κόκκινος καὶ νεφελώδης. Ὑποκριταί, ξέρετε νὰ διακρίνετε τὰ φαινόμενα τοῦ οὐρανοῦ, τὰ δὲ σημεῖα τῶν καιρῶν, δηλαδὴ τὰ θαύματα ποῦ κάνω ἐγώ, ποὺ μαρτυροῦν ὅτι ἔχουν φθάσει αἱ ἡμέραι τοῦ Μεσσίου, δὲν ἠμπορεῖτε νὰ τὰ διακρίνετε;

Γενεὰ πονηρὴ καὶ μοιχαλίδα (ποὺ δὲν εἶναι πιστὴ στὸν οὐράνιο Νυμφίο) ἐπιμόνως ζητεῖ σημεῖο, ἀλλὰ σημεῖο δὲν θὰ τῆς δοθῇ, παρὰ τὸ σημεῖο τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου». Καὶ τοὺς ἄφησε καὶ ἔφυγε.

Γενεὰ κακή, ποὺ δὲν ἔμεινε πιστὴ εἰς τὸν οὐράνιον Νυμφίον, ἀλλὰ διεφθάρη μακρὰν αὐτοῦ, ζητεῖ ἐπιμόνως θαῦμα σημαδιακό. Ἀλλὰ θαῦμα δὲν θὰ τῆς δοθῇ ἐκτὸς ἀπὸ τὸ σημεῖον, ποὺ προεικονίζετο καὶ ἐσυμβολίζετο ἀπὸ τὸ θαῦμα τοῦ προφήτου Ἰωνᾶ. Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀφῆκεν, ἔφυγεν ἀπ’ ἐκεῖ.

Γενεὰ πονηρὴ καὶ ἄπιστη ζητεῖ μὲ ἐπιμονὴν θαῦμα· καὶ ἄλλο θαῦμα δὲν θὰ δοθῇ εἰς αὐτήν, παρὰ μόνον τὸ τοῦ Ἰωνᾶ τοῦ προφήτου». Τοὺς ἐγκατέλειψε δὲ μὲ ἀγανάκτησιν καὶ ἔφυγε.

Ὅταν δὲ οἱ μαθηταὶ πῆγαν στὸ ἀπέναντι τῆς λίμνης μέρος, λησμόνησαν νὰ πάρουν (μαζί τους) ψωμιά.

Καὶ σὰν ἦλθαν οἱ μαθηταί του εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν τῆς λίμνης, εἶδαν ὅτι εἶχαν λησμονήσει νὰ πάρουν μαζί τους ἄρτους.

Ὅταν δὲ ἦλθαν οἱ μαθηταὶ εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος τῆς λίμνης, ἀντελήφθησαν ὅτι εἶχαν λησμονήσει νὰ πάρουν μαζῆ τους ἄρτους.

Τότε ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Ν’ ἀνοίγετε τὰ μάτια σας καὶ νὰ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπεν· Ἀνοίξατε τὰ μάτια σας καὶ προσέχετε ἀπὸ τὴν κακὴν ἐπίδρασιν τῆς ὑποκριτικῆς διδασκαλίας τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ποὺ ὁμοιάζει πρὸς κακὸ προζύμι.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «κυττάξτε καλὰ καὶ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων».

Ἀλλ’ αὐτοὶ συζητοῦσαν μεταξύ τους καὶ ἔλεγαν· «Δὲν πήραμε ψωμιά».

Αὐτοὶ ὅμως ἤρχισαν νὰ συλλογίζονται μέσα τους καὶ νὰ λέγουν· Δὲν ἐπήραμεν ἄρτους ἀπὸ προζύμι καθαρόν, ποὺ δὲν προέρχεται ἀπὸ σπίτι Φαρισαίου ἢ Σαδδουκαίου.

Οἱ δὲ μαθηταὶ ἐσκέπτοντο ἀπὸ μέσα των καὶ ἔλεγαν· Ἡμεῖς δὲν ἐπήραμε καθόλου ψωμιά μαζῆ μας.

Ἀντιληφθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Γιατί συζητεῖτε μεταξύ σας, ὀλιγόπιστοι, ὅτι δὲν πήρατε ψωμιὰ;

Άλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη διὰ τῆς ὑπερφυσικῆς του γνώσεως τὰς ἀποκρύφους σκέψεις των καὶ τοὺς εἶπε· Διατί ἐπέσατε εἰς σκέψιν καὶ συλλογισμόν, ὀλιγόπιστοι, ἐπειδὴ δὲν ἐπήρατε ἄρτους;

Ὁ Ἰησοῦς ὡς παντογνώστης ἐγνώρισε πολὺ καλὰ τὰς σκέψεις των καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «τί σκέπτεσθε ἀπὸ μέσα σας, ὦ ὀλιγόπιστοι, καὶ ἀνησυχεῖτε, διότι δὲν ἐπήρατε μαζῆ σας ἄρτους;

Ἀκόμη δὲν ἐννοεῖτε, οὔτε ἐνθυμεῖσθε τοὺς πέντε ἄρτους, ποὺ ἔφαγαν οἱ πέντε χιλιάδες ἄνδρες, καὶ πόσα κοφίνια περίσσευμα πήρατε;

Ἀκόμη δὲν καταλαβαίνετε, τί σᾶς λέγω, οὔτε ἐνθυμεῖσθε ἐπὶ τέλους τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πέντε χιλιάδων, ποὺ ἐχορτάσθησαν μὲ αὐτούς, καὶ πόσα κοφίνια περισσευμάτων ἐπήρατε;

Ἀκόμα δὲν ἐννοεῖτε τὴν σημασίαν τῶν λόγων μου, οὔτε ἐνθυμεῖσθε τοὺς πέντε ἄρτους τῶν πέντε χιλιάδων καὶ πόσα κοφίνια περίσσευμα ἐπήρατε;

Οὔτε τοὺς ἑπτὰ ἄρτους, ποὺ ἔφαγαν οἱ τέσσερες χιλιάδες ἄνδρες, καὶ πόσα καλάθια πήρατε;

Δὲν ἐνθυμεῖσθε οὔτε τοὺς ἑπτὰ ἄρτους, μὲ τοὺς ὁποίους ἐχόρτασαν αἱ τέσσαρες χιλιάδες, καὶ πόσα μεγάλα κοφίνια ἐπήρατε ἀπὸ τὰ περισσεύματα;

Οὔτε τοὺς ἑπτὰ ἄρτους τῶν τεσσάρων χιλιάδων καὶ πόσα μεγάλα καλάθια μὲ περίσσευμα ἐπήρατε;

Πῶς δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν ἐννοοῦσα ἄρτο, ὅταν σᾶς εἶπα νὰ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων;»

Πῶς δὲν καταλαβαίνετε, ὅτι δὲν σᾶς εἶπα διὰ τὸν συνήθη ὑλικὸν ἄρτον, ὅταν σᾶς ἐσύστησα νὰ προσέχετε ἀπὸ τὸ προζύμι τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων;

Πῶς δὲν καταλαβαίνετε ὅτι δὲν σᾶς εἶπα νὰ προσέχετε ἀπὸ τὸ ὑλικὸ προζύμι καὶ τὰ ψωμιὰ τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων;»

Τότε κατάλαβαν, ὅτι δὲν ἐννοοῦσε νὰ προσέχουν ἀπὸ τὸ προζύμι τοῦ ἄρτου, ἀλλ’ ἀπὸ τὴ διδασκαλία τῶν Φαρισαίων καὶ τῶν Σαδδουκαίων.

Τότε ἐκατάλαβαν, ὅτι δὲν εἶπε νὰ προσέχουν ἀπὸ τὸ προζύμι, μὲ τὸ ὁποῖον γίνεται ὁ ἄρτος, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν καὶ τὴν ὑποκρισίαν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων.

Τότε οἱ μαθηταὶ κατάλαβαν, ὅτι δὲν τοὺς εἶπε νὰ προσέχουν ἀπὸ τὸ προζύμι τοῦ ψωμιοῦ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν κακὴν διδασκαλίαν τῶν Φαρισαίων καὶ Σαδδουκαίων, ποὺ ὁμοιάζει μὲ χαλασμένο προζύμι.

Ὅταν δὲ ἦλθε ὁ Ἰησοῦς στὰ μέρη τῆς Καισαρείας τοῦ Φιλίππου, ρωτοῦσε τοὺς μαθητάς του λέγοντας· «Ποιός λέγουν οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἶμαι ἐγὼ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;».

Ἀφοῦ δὲ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη τῆς Καισαρείας, τὴν ὁποίαν εἶχε κτίσει ὁ Φίλιππος, ἠρώτα τοὺς μαθητάς του λέγων· Ποῖος νομίζουν οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἶμαι ἑγώ, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;

Ὅταν δὲ ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ μέρη τῆς Καισαρείας, τὴν ὁποίαν εἶχε ἐπεκτείνει καὶ ἐξωραΐσει ὁ Ἡρώδης ὁ Φίλιππος, ἐρώτησε τοὺς μαθητάς του λέγων· «τί λένε οἱ ἄνθρωποι, ὅτι εἶμαι ἐγώ, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου;»

Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Ἄλλοι μὲν λέγουν, ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι δὲ ὁ Ἠλίας, καὶ ἄλλοι ὁ Ἱερεμίας ἢ ἕνας (ἄλλος) ἀπὸ τοὺς προφῆτες».

Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· Ἄλλοι μὲν λέγουν, ὅτι εἶσαι Ἰωάννης ὁ βαπτιστής, ἄλλοι δὲ ὅτι εἶσαι ὁ Ἠλίας, ἄλλοι δὲ ὁ Ἱερεμίας ἢ ἕνας ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς προφήτας, ποὺ ἀνεστήθη ἐκ νεκρῶν.

Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· «ἄλλοι μὲν λένε ὅτι εἶσαι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, ἄλλοι δὲ ὁ Ἠλίας, καὶ ἄλλοι ὅτι εἶσαι ὁ Ἱερεμίας ἢ ἔνας ἀπὸ τοὺς προφήτας».

Λέγει σ’ αὐτούς· «Καὶ σεῖς ποιός λέγετε, ὅτι εἶμαι;».

Λέγει εἰς αὐτούς· Σεῖς δὲ ποῖος λέγετε, ὅτι εἶμαι;

Λέγει εἰς αὐτούς· «σεῖς ὅμως οἱ μαθηταί μου ποῖος λέτε, ὅτι εἶμαι;»

Ἀποκρίθηκε τότε ὁ Σίμων Πέτρος καὶ εἶπε· «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστὸς (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ)».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Σίμων Πέτρος καὶ εἶπε· Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ φυσικὸς καὶ μονογενὴς Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ποὺ δὲν εἶναι νεκρὸς σὰν τὰ εἴδωλα, ἀλλὰ ζῇ παντοτεινά.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Σίμων ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· «Σὺ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ αἰωνίου, ποὺ ἔχει ζωὴν καὶ δίδει ζωήν».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε τότε· «Μακάριος εἶσαι, Σίμων, υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, διότι δὲν σοῦ ἔκανε ἀποκάλυψι ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὁ Πατέρας μου ὁ οὐράνιος.

Καὶ ἀπεκρίθη τότε ὁ Ἰησοῦς καὶ τοῦ εἶπε· Μακάριος εἶσαι, Σίμων, υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, διότι δὲν σοῦ ἐφανέρωσε τὴν ἀλήθειαν τῆς ὀρθῆς πίστεως κανεὶς ἄνθρωπος, ἀλλ’ ὁ Πατήρ μου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς ἀπήντησε καὶ τοῦ εἶπε· «μακάριος εἶσαι, Σίμων υἱὲ τοῦ Ἰωνᾶ, διότι τὴν ὁμολογίαν, ποὺ ἔκαμες, δὲν σοῦ τὴν ἐφανέρωσε αἷμα καὶ σάρξ, δηλαδὴ κάποιος ἄνθρωπος, ἀλλὰ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος.

Καὶ ἐγὼ δὲ λέγω σὲ σένα, ὅτι σὺ εἶσαι ὁ Πέτρος, καὶ πάνω σ’ αὐτὴ τὴν πέτρα (τὸ βράχο τῆς πίστεως ποὺ ὡμολόγησες) θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου, καὶ ὁ ᾅδης δὲν θὰ ὑπερισχύσῃ αὐτῆς.

Καὶ ἑγὼ δὲ σοῦ λέγω ὅτι σὺ εἶσαι Πέτρος καὶ ἐπάνω εἰς τὸν βράχον τῆς ἀληθινῆς πίστεως ποὺ ὠμολόγησες, γενόμενος μὲ τὴν ὁμολογίαν σου αὐτὴν ὁ πρῶτος λίθος τῆς πνευματικῆς μου οἰκοδομῆς, θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησίαν μου, ὁ θάνατος δὲ καὶ αἱ ὠργανωμέναι δυνάμεις τοῦ κακοῦ δὲν θὰ ὑπερισχύσουν καὶ δὲν θὰ κατανικήσουν τὴν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία θὰ εἶναι αἰώνιος καὶ ἀθάνατος.

Καὶ ἐγὼ δὲ σοῦ λέγω τοῦτο· ὅτι σὺ εἶσαι Πέτρος καὶ ἐπάνω εἰς αὐτήν τὴν πέτραν τῆς ὁμολογίας σου θὰ οἰκοδομήσω ἀσάλευτον τὴν Ἐκκλησίαν μου, καὶ πύλαι Ἅδου (δηλαδὴ ὅλαι αἱ κακαὶ δυνάμεις τοῦ πονηροῦ διαβόλου καὶ τῶν διεστραμμένων ἀνθρώπων), δὲν θὰ ὑπερισχύσουν καὶ δὲν θὰ κατορθώσουν τίποτε ἐναντίον της.

Καὶ θὰ σοῦ δώσω τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, καὶ ὅ,τι θὰ δέσῃς πάνω στὴ γῆ, θὰ εἶναι δεμένο στοὺς οὐρανούς, καὶ ὅ,τι θὰ λύσῃς πάνω στὴ γῆ, θὰ εἶναι λυμένο στοὺς οὐρανούς».

Καὶ θὰ σοῦ δώσω τὴν ἐξουσίαν τοῦ νὰ εἰσάγῃς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν πάντα ἄξιον αὐτῆς καὶ ν’ ἀποκλείῃς ἀπὸ αὐτὴν πάντα ἀνάξιον, καὶ ὁποιονδήποτε ἁμάρτημα δέσῃς καὶ τὸ διακηρύξῃς ὡς ἀσυγχώρητον ἐπὶ τῆς γῆς, θὰ εἶναι δεμένον καὶ ἀσυγχώρητον καὶ εἰς τοὺς οὐρανούς· καὶ ὁποιονδήποτε ἁμάρτημα λύσῃς διὰ συγχωρήσεως ἐπὶ τῆς γῆς, θὰ εἶναι συγχωρημένον καὶ εἰς τοὺς οὐρανούς.

Καὶ θὰ σοῦ δώσω τὰ κλειδιὰ τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, θὰ σοῦ δώσω δηλαδὴ τὴν ἐξουσίαν, ὥστε ὅποιο ἁμάρτημα δὲν θὰ συγχωρήσῃς σὺ εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι ἀσυγχώρητον καὶ εἰς τοὺς οὐρανούς· καὶ ἁμάρτημα τὸ ὁποῖον σὺ θὰ συγχωρήσῃς ἐπάνω εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι συγχωρημένον εἰς τοὺς οὐρανούς».

Τότε διέταξε τοὺς μαθητάς του νὰ μὴν ποῦν σὲ κανένα, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ Χριστὸς (ὁ Μεσσίας) [Σημ.: Ἤ, ὅτι ὁ Ἰησοῦς αὐτὸς εἶναι ὁ Χριστὸς, ὁ Μεσσίας].

Τότε παρήγγειλε μὲ αὐστηρότητα εἰς τοὺς μαθητάς του νὰ μὴ εἶπουν εἰς κανένα, ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ Χριστός, ἐπειδὴ ἀκόμη δὲν εἶχαν ὠριμάσει οἱ ἄνθρωποι, ὥστε νὰ διακηρυχθῇ εἰς αὐτοὺς ἡ ἀλήθεια αὐτή.

Τότε δὲ ἔδωσε αὐστηρὰν ἐντολὴν εἰς τοὺς μαθητάς του, νὰ μὴ εἴπουν εἰς κανένα ὅτι αὐτὸς εἶναι Ἰησοῦς ὁ Χριστός.

Ἀπὸ τότε ἄρχισε ὁ Ἰησοῦς νὰ λέγῃ σαφῶς στοὺς μαθητάς του, ὅτι πρόκειται νὰ πάῃ στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ πάθῃ πολλὰ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς γραμματεῖς, καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα νὰ ἀναστηθῇ.

Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ διδάσκῃ σαφῶς καὶ καθαρὰ τοὺς μαθητάς του, ὅτι πρέπει αὐτὸς νὰ ἀπέλθῃ εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ πάθη πολλὰ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ νὰ θανατωθῇ καὶ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν νὰ ἀναστηθῇ.

Ἀπὸ τότε ἤρχισεν ὁ Ἰησοῦς νὰ φανερώνῃ εἰς τοὺς μαθητάς του, ὅτι πρέπει αὐτὸς νὰ μεταβῇ εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ νὰ πάθῃ πολλὰ ἀπὸ τοὺς πρεσβυτέρους, τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ νὰ θανατωθῇ, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τὸν θάνατόν του νὰ ἀναστηθῇ.

Τότε ὁ Πέτρος τὸν πῆρε ἰδιαιτέρως καὶ ἄρχισε νὰ τὸν ἐπιπλήττῃ λέγοντας· «Μὴ γένοιτο, Κύριε! Νὰ μὴ σοῦ συμβῇ αὐτό».

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐπῆρεν ἰδιαιτέρως ὁ Πέτρος ἤρχισε ζωηρὰ νὰ τὸν προτρέπῃ καὶ ἔλεγεν· Ὁ Θεὸς νὰ σὲ φυλάξῃ ἀπὸ αὐτό, Κύριε. Δὲν πρέπει εἰς σὲ τὸν Μεσσίαν νὰ γίνη αὐτό, ποὺ εἶπες.

Καὶ ὁ Πέτρος, κατατρομαγμένος ἀπὸ τὰς ἀποκαλύψεις αὐτὰς τοῦ Διδασκάλου, τὸν ἐπῆρε ἰδιαιτέρως καὶ ἤρχισε μὲ ζωηρότητα νὰ συνιστᾷ καὶ νὰ τοῦ λέῃ· «ὁ Θεὸς νὰ σὲ φυλάξῃ, Κύριε, ἀπὸ ὅσα φοβερὰ μᾶς εἶπες ὅτι θὰ σοῦ συμβοῦν· Δὲν πρέπει νά σοῦ συμβοῦν αὐτά».

Αὐτὸς δὲ τὸν κοίταξε καλὰ καλὰ καὶ εἶπε στὸν Πέτρο· «Φύγε ἀπὸ μπροστά μου, ἀντιρρησία! Εἶσαι ἐμπόδιό μου, διότι δὲν φρονεῖς τὰ ἀρεστὰ στὸ Θεό, ἀλλὰ τὰ ἀρεστὰ στοὺς ἀνθρώπους».

Ὁ Κύριος ὅμως ἔστρεψε καὶ εἶπε πρὸς τὸν Πέτρον· Πήγαινε ὀπίσω μου καὶ φύγε ἀπὸ ἐμπρός μου, σατανᾶ· μοῦ εἶσαι ἐμπόδιον εἰς τὸν δρόμον τοῦ καθήκοντός μου καὶ πειρασμός. Διότι δὲν φρονεῖς ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τὸν Θεόν, ἀλλ’ ἐκεῖνα ποὺ ἀρέσουν εἰς τοὺς ἀνθρώπους.

Ὁ Ἰησοῦς ἐστράφη ἀποτόμως πρὸς τὸν Πέτρον καὶ τοῦ εἶπε· «φύγε ἀπὸ ἐμπρός μου, σατανᾶ. Μοῦ εἶσαι ἐμπόδιον εἰς τὸ ἀπολυτρωτικόν μου ἔργον. Διότι δὲν φρονεῖς καὶ δὲν δέχεσαι ὅ,τι εἶναι εὐάρεστον εἰς τὸν Θεόν, ἀλλὰ ὅ,τι ἀρέσει εἰς τοὺς ἀνθρώπους».

Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε στοὺς μαθητάς του· «Ὅποιος θέλει νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἑαυτό του, καὶ ἂς σηκώσῃ τὸ σταυρό του, καὶ ἔτσι ἂς μὲ ἀκολουθῇ.

Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς τοὺς μαθητάς του· Ἐὰν κανένας θέλῃ νὰ μὲ ἀκολουθήσῃ ὡς ὀπαδός μου, ἄς διακόψῃ κάθε σχέσιν πρὸς τὸν διεφθαρμένον ὑπὸ τῆς ἁμαρτίας ἑαυτόν του καὶ ἂς λάβῃ τὴν σταθερὰν ἀπόφασιν καὶ θάνατον σταυρικὸν καὶ βίαιον νὰ ὑποστῇ καὶ ἄς μὲ ἀκολουθήσῃ μιμούμενος καθ’ ὅλα τὸ παράδειγμά μου. Μὴ διστάσῃ δὲ νὰ προβῇ εἰς τὰς ἀποφάσεις καὶ θυσίας αὐτάς.

Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε εἰς τοὺς μαθητάς του· «ἐὰν κανεὶς θέλῃ πράγματι νὰ εἶναι ὀπαδός μου, ἂς ἀπαρνηθῇ τὸν ἁμαρτωλὸν ἑαυτόν του, ἂς προετοιμασθῇ νὰ ὑποστῇ πολλὰς θλίψεις καὶ αὐτὸν ἀκόμη τὸν σταυρικὸν θάνατον, καὶ ἂς μὲ ἀκολουθήσῃ.

Διότι, ὅποιος θὰ ἐπιδιώκῃ νὰ σώσῃ τὸν ἑαυτό του (ἀποφεύγοντας τὸ μαρτύριο), θὰ τὸν χάσῃ. Ἐνῷ ἐκεῖνος, ποὺ θὰ θυσιάσῃ τὸν ἑαυτό του γιὰ χάρι μου, θὰ τὸν σώσῃ.

Διότι ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του, αὐτὸς θὰ χάσῃ τὴν πνευματικὴν καὶ μακαρίαν ζωήν. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ χάσῃ τὴν ζωήν του διὰ τὴν ὁμολογίαν καὶ ὑπακοήν του πρὸς ἑμέ, θὰ τὴν εὕρῃ εἰς τὸν μέλλοντα βίον, ὅπου θὰ κερδήσῃ τὴν αἰώνιον ζωήν.

Διότι ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ σώσῃ τὴν ζωήν του ἀρνούμενος ἐμέ, θὰ τὴν χάσῃ. Ὅποιος δὲ θυσιάσει τὴν ζωήν του ἕνεκα τῆς πίστεώς του εἰς ἐμέ, αὐτὸς θὰ κληρονομήσῃ τὴν μακαρίαν καὶ ἀτελεύτητον ζωήν.

Τί δὲ ὠφελεῖται ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν κερδίσῃ ὅλο τὸν κόσμο, ἀλλὰ χάσῃ τὸν ἑαυτό του; Ἢ τί δύναται νὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος ὡς ἀντίτιμο γιὰ τὸν ἑαυτό του;

Ἡ αἰώνιος δ’ αὕτη ζωὴ εἶναι τὸ πᾶν. Διότι, ποίαν ὠφέλειαν ἔχει ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὁλόκληρον, χάσῃ δὲ τὴν ψυχήν του, ἡ ὁποία ὡς πνευματικὴ καὶ αἰωνία δὲν συγκρίνεται μὲ κανὲν ἀπὸ τὰ ὑλικά του φθαρτοῦ κόσμου ἀγαθά; Ἢ ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος χάσῃ τὴν ψυχήν του, τί θὰ δώσῃ ὡς ἀντάλλαγμα, μὲ τὸ ὁποῖον θὰ ἑξαγοράσῃ αὐτὴν ἀπὸ τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν;

Διότι τί ἔχει νὰ ὠφεληθῇ ὁ ἄνθρωπος, ἐὰν κερδήσῃ ὅλον τὸν κόσμον, χάσῃ δὲ τὴν ἀθάνατον ψυχήν του; Ἢ τί θὰ δώσῃ ὁ ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ τὴν ψυχήν του;

Διότι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ ἔλθῃ μὲ τὴ δόξα τοῦ Πατέρα του μαζὶ μὲ τοὺς ἀγγέλους του, καὶ τότε θ’ ἀποδώσῃ στὸν καθένα σύμφωνα μὲ ὅ,τι ἔπραξε.

Πράγματι δὲ ὁ κάθε ἄνθρωπος πρόκειται ἢ νὰ χάσῃ ἢ νὰ κερδήσῃ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ. Διότι μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔλθῃ περιβεβλημένος τὴν δόξαν τοῦ πατρός του μὲ τοὺς ἀγγέλους του, καὶ τότε θὰ ἀποδώσῃ εἰς ἕκαστον σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του.

(Καθένας σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του θὰ τακτοποήσῃ τὴν θέσιν του εἰς τὴν αἰωνιότητα). Διότι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθῃ μὲ ὅλην τὴν δόξαν τοῦ Πατρός του, ποὺ θὰ εἶναι καὶ δική του δόξα, μαζῆ μὲ τοὺς ἀγγέλους του καὶ τότε θὰ ἀποδώσῃ εἰς τὸν καθένα κατὰ τὰ ἔργα του, σὰν ὑπέρτατος καὶ δικαιότατος κριτής, ποὺ εἶναι.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπ’ αὐτούς, ποὺ εἶναι ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν θάνατο, ἕως ὅτου δοῦν τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔρχεται μὲ τὴ βασιλική του δύναμι (συντρίβοντας τὸν Ἰουδαϊσμὸ κατὰ τὴν ἅλωσι τῆς Ἱερουσαλὴμ τὸ 70 μ.Χ. καὶ ἐπιβάλλοντας τὸ κράτος του μὲ τὴν κατίσχυσι τῆς Ἐκκλησίας)».

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπ’ ἐκείνους ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ δοκιμάσουν θάνατον προτοῦ νὰ ἴδουν μετὰ τὴν κάθοδον τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ καταλύεται μὲ τὴν καταστροφὴν τῶν Ἱεροσολύμων καὶ τοῦ ναοῦ των καὶ μὲ τὸν διασκορπισμὸν τοῦ Ἰσραὴλ ἡ Παλαιὰ θεία τάξις καὶ διαθήκη, διὰ νὰ θεμελιωθῇ μὲ δύναμιν ἀκαταγώνιστον καὶ ὑπερφυσικὴν ἡ Νέα θεία τάξις ἐν τῷ κόσμῳ, τὴν ὁποίαν θὰ ἐκπροσωπῇ ἡ Ἐκκλησία ὡς ἄλλη βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς.

Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὑπάρχουν μερικοὶ ἀπὸ αὐτούς ποὺ στέκονται ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι δὲν θὰ γευθοῦν τὸν θάνατον, ἕως ὅτου ἴδουν τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ ἔρχεται εἰς τὴν βασιλείαν του, δηλαδὴ νὰ ἱδρύῃ μὲ τὴν κάθοδον τοῦ Ἅγίου Πνεύματος τὴν Ἐκκλησίαν του».