Κατὰ Ματθαίον 17

Μετὰ ἕξι δὲ ἡμέρες ὁ Ἰησοῦς παραλαμβάνει τὸν Πέτρο καὶ τὸν Ἰάκωβο καὶ τὸν Ἰωάννη τὸν ἀδελφό του, καὶ τοὺς ἀνεβάζει σ’ ἕνα ὑψηλὸ ὄρος ἰδιαιτέρως.

Καὶ ὕστερα ἀπὸ ἓξ ἡμέρας παρέλαβε μαζί του ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν Ἰωάννην τὸν ἀδελφόν του καὶ τοὺς ἀνέβασεν εἰς ὄρος ὑψηλὸν ἰδιαιτέρως αὐτοὺς μόνους·

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ ἓξ ἡμέρας ἐπῆρε μαζῆ του ὁ Ἰησοῦς τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰάκωβον καὶ τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ Ἰωάννην καὶ ἀνέβηκε μὲ αὐτοὺς μόνον εἰς ὑψηλὸν ὄρος.

Καὶ μεταμορφώθηκε μπροστά τους, καὶ τὸ πρόσωπό του ἔλαμψε ὅπως ὁ ἥλιος, καὶ τὰ ἐνδύματά του ἔγιναν λευκὰ ὅπως τὸ φῶς.

καὶ μετεμορφώθη ἐμπρὸς εἰς αὐτούς· καὶ ἐγινε λαμπρὸν τὸ πρόσωπόν του σὰν τὸν ἥλιον, τὰ δὲ ἐνδύματά του ἔγιναν λευκὰ σὰν τὸ φῶς.

Καὶ μετεμορφώθη ἐμπρὸς εἰς αὐτούς, καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὅπως ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἐνδύματά του ἔγιναν λευκὰ ὅπως τὸ φῶς.

Καὶ ἰδοὺ ἐμφανίσθηκαν σ’ αὐτοὺς ὁ Μωυσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, καὶ συνωμιλοῦσαν μαζί του.

Καὶ ἰδοὺ ἐνεφανίσθησαν καὶ ἔγιναν ὁρατοὶ εἰς αὐτοὺς ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, οἱ ὁποῖοι συνωμίλουν μαζί του.

Καὶ ἰδού, ἐφάνησαν εἰς αὐτοὺς ὁ Μωϋσῆς καὶ ὁ Ἠλίας, οἱ ὁποῖοι συνωμιλοῦσαν μαζῆ του.

Ὁ δὲ Πέτρος ἔλαβε τὸ λόγο καὶ εἶπε στὸν Ἰησοῦ· «Κύριε, εἶναι καλὸ νὰ μείνωμε ἐδῶ. Ἂν θέλῃς, νὰ κάνωμε ἐδῶ τρεῖς σκηνές, μία γιὰ σένα, μία γιὰ τὸ Μωυσῆ, καὶ μία γιὰ τὸν Ἠλία».

Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Πέτρος εἶπεν εἰς τὸν Ἰησοῦν· Κύριε, καλὸν εἶναι νὰ μένωμεν ἐδῶ. Ἐὰν θέλῃς, ἂς κάμωμεν ἐδῶ τρεῖς σκηνάς· μίαν διὰ σὲ καὶ διὰ τὸν Μωϋσῆν μίαν καὶ μίαν διὰ τὸν Ἠλίαν.

(Συνεπαρμένος ὁ Πέτρος ἀπὸ τὸ μεγαλειῶδες ἐκεῖνο θέαμα ἔλαβε τὸν λόγον καὶ εἶπεν εἰς τὸν Ἰησοῦν)· «Κύριε καλὰ εἶναι νὰ μείνωμεν ἡμεῖς ἐδῶ· ἐὰν θέλῃς, ἂς κάμωμεν ἐδῶ τρεῖς σκηνάς, μίαν γιὰ σένα, μίαν γιὰ τὸν Μωϋσέα καὶ μίαν γιὰ τὸν Ἠλίαν».

Ἐνῷ ἀκόμη αὐτὸς μιλοῦσε, ἰδοὺ ἕνα φωτεινὸ σύννεφο τοὺς σκέπασε, καὶ ἰδοὺ μία φωνὴ ἀπὸ τὸ σύννεφο, ἡ ὁποία ἔλεγε· Αὐτὸς εἶναι ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητός, τὸν ὁποῖον ἐξέλεξα (καὶ κατέστησα Μεσσία, Χριστό)· [Σημ.: Βλέπε τὸ Ἡσ. μβ' 1 ὅπως παρατίθεται στὸ Ματθ. ιβ' 18] σ’ αὐτὸν νὰ ὑπακούετε.

Ἐνῷ δὲ αὐτὸς ὡμίλει ἀκόμη, ἰδοὺ νεφέλη γεμᾶτη φῶς ἐσκέπασεν αὐτούς, καὶ ἔξαφνα ἠκούσθη φωνὴ ἀπὸ τὴν νεφέλην, ποὺ ἔλεγεν· Αὐτὸς εἶναι ὁ υἱός μου, ποὺ ἐξαιρετικὰ τὸν ἀγαπῶ καὶ εἰς τὸν ὁποῖον εὐηρεστήθην. Νὰ ὑπακούετε εἰς αὐτόν.

Ἐνῶ δὲ ἀκόμη αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἰδοὺ ὁλόφωτος νεφέλη ἐσκίασεν αὐτοὺς καὶ ἰδοὺ ἀκούσθηκε φωνὴ ἀπὸ τὴν νεφέλη, ἡ ὁποία ἔλεγεν· «αὐτὸς εἶναι ὁ μονογενὴς υἱός μου ὁ ἀγαπητός, εἰς τὸν ὁποῖον διὰ τὴν ἀπόλυτον αὐτοῦ ἀναμαρτησίαν καὶ ἁγιότητα ἔχω εὐαρεστηθῇ. Εἰς αὐτὸν νὰ ὑπακούετε».

Ὅταν δὲ ἄκουσαν οἱ μαθηταί, ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπό τους στὴ γῆ, διότι φοβήθηκαν πάρα πολύ.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν τὴν φωνὴν αὐτήν οἱ μαθηταί, ἔπεσαν μὲ τὸ πρόσωπον εἰς τὸ χῶμα καὶ ἐφοβήθησαν πάρα πολύ.

Ὅταν οἱ μαθηταὶ ἤκουσαν αὐτὴν τὴν φωνὴν ἔπεσαν εἰς τὸ χῶμα πρηνεῖς καὶ ἐφοβήθησαν πάρα πολύ.

Τότε ὁ Ἰησοῦς τοὺς πλησίασε, τοὺς ἄγγιξε, καὶ εἶπε· «Σηκωθῆτε καὶ μὴ φοβεῖσθε».

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐπλησίασεν ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἤγγισε καὶ εἶπε· Σηκωθῆτε καὶ μὴ φοβεῖσθε.

Προσῆλθεν ὅμως ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἤγγισε καὶ εἶπε· «σηκωθῆτε, μὴ φοβεῖσθε».

Σήκωσαν τότε τὰ μάτια τους καὶ δὲν εἶδαν κανένα, παρὰ τὸν Ἰησοῦ μόνο.

Ὅταν δὲ ἐσήκωσαν τὰ μάτια τους, δὲν εἶδαν κανένα παρὰ τὸν Ἰησοῦν μόνον.

Ὕψωσαν ἐκεῖνοι τὰ μάτια των καὶ δὲ εἶδαν κανένα παρὰ μόνον τὸν Ἰησοῦν. (Καὶ τότε ἐνόησαν καλύτερα ὅτι περὶ αὐτοῦ ἔγινε ἡ φωνὴ ἐκείνη τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὴν νεφέλην).

Καὶ ὅταν κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὄρος, ὁ Ἰησοῦς τοὺς ἔδωσε ἐντολὴ λέγοντας· «Νὰ μὴ πῆτε σὲ κανένα αὐτὸ ποὺ εἴδατε, ἕως ὅτου ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν».

Καὶ ὅταν κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὄρος, τοὺς παρήγγειλεν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Νὰ μὴν εἴπητε εἰς κανένα αὐτὸ ποὺ εἴδατε, ἕως ὅτου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῇ ἐκ νεκρῶν, ὁπότε δὲν θὰ ὑπάρχῃ κίνδυνος ἀκαίρων ἐνθουσιασμῶν τοῦ πλήθους, ἀλλὰ καὶ περισσότερον κατανοητὸν καὶ πιστευτὸν τὸ γεγονὸς αὐτὸ θὰ καταστῇ.

Καὶ ὅταν κατέβαιναν ἀπὸ τὸ ὄρος, ἔδωσεν εἰς αὐτοὺς ἐντολὴν ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «νὰ μὴ πῆτε εἰς κανένα αὐτὸ τὸ ὅραμα, ἕως ὅτου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀναστηθῆ ἐκ νεκρῶν».

Οἱ δὲ μαθηταί του τοῦ ὑπέβαλαν τὸ ἑξῆς ἐρώτημα· «Γιατί ἄραγε οἱ γραμματεῖς λέγουν, ὅτι πρόκειται νὰ ἔλθῃ πρῶτα ὁ Ἠλίας;».

Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταί του λέγοντες· Ὅταν ὁ Ἠλίας ἦλθε καὶ σὲ ἐχαιρέτησεν εἰς τὸ ὄρος, ἔφυγε πάλιν. Διατί λοιπὸν οἱ γραμματεῖς λέγουν, ὅτι πρὸ τῆς ἐλεύσεως τοῦ Μεσσίου πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτον ὁ Ἠλίας;

Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν οἱ μαθηταί· «διατί λοιπὸν οἱ γραμματεῖς λέγουν ὅτι ὁ Ἠλίας πρέπει νὰ ἔλθῃ πρῶτα καὶ ἔπειτα ὁ Μεσσίας;»

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπαντώντας τοὺς εἶπε· «Ὁ Ἠλίας βεβαίως ἔρχεται πρῶτα καὶ θὰ τὰ τακτοποιήσῃ ὅλα (Ἀλλ’ ἀφοῦ ὁ Ἠλίας τὰ τακτοποιεῖ ὅλα, δὲν ἀκολουθεῖ πάθος τοῦ Μεσσία. Συνεπῶς ὁ Ἠλίας ἔρχεται πρῶτα κατὰ τὴ δευτέρα παρουσία, ὄχι κατὰ τὴν πρώτη, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Μεσσίας ὑφίσταται πάθος).

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· ὁ Ἠλίας μέν, καθὼς ἐπροφήτευσεν ὁ Μαλαχίας, ἔρχεται πρῶτον καὶ θὰ ἀποκαταστήσῃ ὅλας τὰς σχέσεις τῶν ἀνθρώπων, ὥστε καὶ μεταξύ των καὶ μετὰ τοῦ Θεοῦ νὰ εἰρηνεύσουν καὶ νὰ συνδεθοῦν περισσότερον οὗτοι.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· «πράγματι ὁ Ἠλίας θὰ ἔλθῃ πρὶν ἀπὸ τὸν Μεσσίαν καὶ θὰ τακτοποιήσῃ ὅλα σύμφωνα μὲ τὰς Γραφάς.

Ἀλλὰ σᾶς λέγω, ὅτι ὁ Ἠλίας ἤδη ἦλθε καὶ δὲν τὸν ἀναγνώρισαν, ἀλλὰ τοῦ ἔκαναν ὅσα θέλησαν. Ἔτσι καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ πάθῃ ἀπ’ αὐτούς».

Ἐγὼ ὅμως σᾶς λέγω, ὅτι τώρα πλέον ὁ Ἠλίας ἦλθε. Ἦλθε δηλαδὴ ὁ κατὰ πάντα ὅμοιος πρὸς τὸν Ἠλίαν Ἰωάννης. Αὐτὸς ἦτο ὁ πρόδρομός μου καὶ αὐτοὶ δὲν τὸν ἀνεγνώρισαν, ἀλλὰ τοῦ ἔκαμαν ὅσα μὲ τὰς διεστραμμένας θελήσεις των ἠθέλησαν. Ἔτσι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ πάθῃ ἀπὸ αὐτούς.

Σᾶς λέγω ὅμως ὅτι ὁ Ἠλίας ἦλθεν πρὶν ἀπὸ ἐμὲ καὶ δὲν τὸν ἀνεγνώρισαν, ἀλλὰ τοῦ ἔκαμαν ὅσα κακὰ ἡ διεστραμμένη των καρδία ἠθέλησεν. Ἔτσι καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ πάθῃ ἀπὸ αὐτούς».

Τότε κατάλαβαν οἱ μαθηταί, ὅτι τοὺς μίλησε γιὰ τὸν Ἰωάννη τὸ Βαπτιστή (Καίτοι οἱ Ἰουδαῖοι μιλοῦσαν μὲ θαυμασμὸ γιὰ τὸν Ἠλία καὶ τὸν ἀνέμεναν, ὅταν ἦλθε ἕνας ἄλλος Ἠλίας, ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής, τὸν κακοποίησαν, ὅπως κατόπιν καὶ αὐτὸν τὸν Μεσσία).

Τότε ἐκατάλαβαν οἱ μαθηταί, ὅτι διὰ τὸν Ἰωάννην τὸν βαπτιστὴν εἶπεν εἰς αὐτούς.

Τότε κατάλαβαν οἱ μαθηταὶ ὅτι ἐννοοῦσε τὸν Ἰωάννην τὸν βαπτιστήν, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔλθῃ ὡς ἄλλος Ἠλίας.

Καὶ ὅταν ἔφθασαν στὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, ἦλθε σ’ αὐτὸν κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ γονάτισε μπροστά του καὶ ἔλεγε·

Καὶ ὅταν ἦλθαν εἰς τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ, τὸν ἐπλησἰασε κάποιος ἄνθρωπος, ποὺ ἐγονάτισεν ἐμπρός του, καὶ ἔλεγε·

Καὶ ὅταν κατέβηκαν καὶ ἦλθαν πρὸς τὸ πλῆθος, ἐπλησίασεν αὐτὸν ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ ἐγονάτισε ἐμπρός του μὲ εὐλάβειαν καὶ εἶπε·

«Κύριε, ἐλέησε (λυπήσου καὶ σῶσε) τὸν υἱό μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ὑποφέρει φοβερά. Πολλὲς δὲ φορὲς πέφτει στὴ φωτιὰ καὶ πολλὲς στὸ νερό.

Κύριε, δεῖξε ἔλεος καὶ εὐσπλαγχνίαν εἰς τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ὑποφέρει ἄσχημα, ἀλλὰ καὶ κινδυνεύει τὸν ἔσχατον κίνδυνον· διότι πολλὲς φορὲς καὶ εἰς τὴν φωτιὰ πίπτει καὶ πολλὲς φορὲς εἰς τὸ νερὸ καὶ κινδυνεύει ἔτσι νὰ καῇ ἢ νὰ πνιγῇ.

«Κύριε σπλαγχνίσου τὸ παιδί μου, διότι σεληνιάζεται καὶ ταλαιπωρεῖται πολὺ φοβερά· διότι πολλὲς φορὲς πίπτει εἰς τὴν φωτιὰ καὶ πολλὲς φορὲς εἰς τὸ νερό.

Καὶ τὸν ἔφερα στοὺς μαθητάς σου, ἀλλὰ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν».

Καὶ τὸν ἔφερα εἰς τοὺς μαθητάς σου καὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν.

Καὶ ἔφερα αὐτὸν πρὸς τοὺς μαθητάς σου μὲ τὴν παράκλησιν νὰ τὸν θεραπεύσουν καὶ αὐτοὶ δὲν ἠμπόρεσαν νὰ τοῦ χαρίσουν τὴν θεραπείαν».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε τότε· «Ὦ γενεὰ ἄπιστη καὶ διεστραμμένη! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρτε μου αὐτὸν ἐδῶ».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· Ὦ γενεά, ποὺ τόσα θαύματα εἶδες καὶ εἶσαι ἀκόμη ἄπιστος, καὶ ἀπὸ τὴν κακίαν σου εἶσαι διεστραμμένη, ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζί σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρτε τόν μου ἐδῶ.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπεν· «ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη ἀπὸ τὴν κακίαν! Ἕως πότε θὰ εἶμαι μαζῆ σας; Ἕως πότε θὰ σᾶς ἀνέχωμαι; Φέρετέ μου αὐτὸν ἐδῶ».

Καὶ στρεφόμενος πρὸς αὐτὸν ἔδωσεν αὐστηρὸ παράγγελμα ὁ Ἰησοῦς καὶ βγῆκε ἀπ’ αὐτὸν τὸ δαιμόνιο καὶ θεραπεύτηκε τὸ παιδὶ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη.

Καὶ ἐπέπληξεν αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἐβγῆκεν ἀπ’ αὐτὸν τὸ δαιμόνιον καὶ ἐθεραπεύθη τὸ παιδίον ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην.

Καὶ ἐπέπληξεν ὁ Ἰησοῦς τὸ δαιμόνιον καὶ ἐβγῆκεν αὐτὸ ἀπὸ τὸ παιδί, τὸ ὁποῖον καὶ ἐθεραπεύθη ἀπὸ τὴν ὥρα ἐκείνην.

Τότε πῆγαν οἱ μαθηταὶ στὸν Ἰησοῦ ἰδιαιτέρως καὶ τοῦ εἶπαν· «Γιατί ἐμεῖς δὲν μπορέσαμε νὰ τὸ βγάλωμε (τὸ δαιμόνιο);».

Τότε ἀφοῦ οἱ μαθηταὶ ἐπλησίασαν ἰδιαιτέρως τὸν Ἰησοῦν, εἶπον· Διατί ἠμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ βγάλωμεν τὸ δαιμόνιον αὐτό;

Τότε ἐπλησίασαν οἱ μαθηταὶ τὸν Ἰησοῦν ἰδιαιτέρως καὶ εἶπαν· «διατί ἡμεῖς δὲν ἠμπορέσαμεν νὰ διώξωμε αὐτὸ τὸ δαιμόνιον;» (Εἶπαν δὲ τοῦτο, διότι εἰς ἄλλας περιστάσεις εἶχαν ἐκδιώξει δαιμόνια).

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «Λόγῳ τῆς ἀπιστίας σας. Ἀληθινὰ δὲ σᾶς λέγω, ἂν ἔχετε πίστι (θερμὴ καὶ δυνατὴ) σὰν τὸ σπόρο τοῦ σιναπιοῦ, θὰ εἰπῆτε σ’ αὐτὸ τὸ ὄρος· “Μετατοπίσου ἀπὸ ἐδῶ ἐκεῖ”, καὶ θὰ μετατοπισθῇ. Καὶ τίποτε δὲν θὰ εἶναι ἀδύνατο σὲ σᾶς.

Ὁ δὲ Κύριος τοὺς εἶπε· Ἐπειδὴ σᾶς λείπει πίστις. Διότι ἀληθῶς σᾶς λέγω, ἐὰν ἔχετε πίστιν θερμὴν καὶ σφοδρὰν σὰν τὸν μικρὸν σπόρον τοῦ σιναπιοῦ, θὰ εἴπητε εἰς τὸ βουνὸν αὐτό, πήγαινε ἀπ’ ἐδῶ ἐκεῖ, καὶ θὰ μετακινηθῇ. Καὶ τίποτε δὲν θὰ εἶναι ἀδύνατον εἰς σᾶς.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτούς· «ἕνεκα τῆς ἀπιστίας σας. Διότι σᾶς διαβεβαιώνω, ἐὰν ἔχετε πίστιν σὰν τὸ μικρὸ σπόρο τοῦ σιναπιοῦ, θὰ πῆτε εἰς τὸ βουνὸ τοῦτο· πήγαινε ἀπὸ ἐδῶ ἐκεῖ καὶ θὰ πάῃ καὶ τίποτε δὲν θὰ εἶναι γιὰ σᾶς ἀδύνατον.

Αὐτοῦ δὲ τοῦ εἴδους τὰ δαιμόνια δὲν βγαίνουν, παρὰ μὲ προσευχὴ καὶ μὲ νηστεία».

Αὐτὸ δὲ τὸ εἶδος τῶν δαιμόνων δὲν βγαίνει ἀπὸ τὸν ἄνθρωπον, ποὺ ἔχει καταληφθῇ ἀπὸ αὐτό, παρὰ μὲ προσευχὴν συνοδευομένην καὶ μὲ νηστείαν, ὥστε ἡ προσευχὴ νὰ γίνεται μὲ διάνοιαν, ὅσον τὸ δυνατὸν ἐλαφροτέραν καὶ περισσότερον προσηλωμένην εἰς τὸν Θεόν.

Μάθετε δὲ ὅτι αὐτὸ τὸ εἶδος τῶν δαιμονίων δὲν ἐκδιώκεται παρὰ μὲ προσευχὴν καὶ νηστείαν».

Ἐνῷ δὲ περιώδευαν στὴ Γαλιλαία, τοὺς εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Μέλλει ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ σὲ χέρια ἀνθρώπων.

Καὶ ἐνῷ ἐγύριζαν αὐτοὶ εἰς τὴν Γαλιλαίαν, τοὺς εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Μέλλει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου νὰ παραδοθῇ ἐντὸς ὀλίγου εἰς χεῖρας ἀνθρώπων

Ἐνῶ δὲ περιήρχοντο εἰς τὴν Γαλιλαίαν, εἶπε εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μέλλει νὰ παραδοθῇ εἰς τὰ χέρια μοχθηρῶν ἀνθρώπων

Καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ». Καὶ λυπήθηκαν πάρα πολύ.

καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ τὴν τρίτην ἡμέραν ἀπὸ τοῦ θανάτου του θὰ ἀνασηθῇ. Καὶ ἐλυπήθησαν οἱ μαθηταὶ ὑπερβολικά.

καὶ θὰ τὸν θανατώσουν, καὶ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ». Καὶ ἐλυπήθησαν πάρα πολὺ οἱ μαθηταί.

Ὅταν δὲ ἦλθαν στὴν Καπερναούμ, πῆγαν στὸν Πέτρο οἱ εἰσπράκτορες τοῦ φόρου τῶν διδράχμων (γιὰ τὸ ναό), καὶ εἶπαν· «Ὁ διδάσκαλός σας δὲν πληρώνει τὸ φόρο τῶν διδράχμων;».

Ὅταν δὲ ἦλθαν εἰς Καπερναούμ, ἐπῆγαν εἰς τὸν Πέτρον ἐκεῖνοι, ποὺ εἰσέπρατταν τὸν φόρον τῶν διδράχμων, τὸν ὁποῖον ἐξ εὐλαβείας προσέφεραν ὑπὲρ τοῦ ναοῦ οἱ Ἰουδαῖοι, καὶ εἶπαν· Ὁ διδάσκαλός σας δὲν πληρώνει τὰ δίδραχμα;

Ὅταν δὲ ἦλθαν εἰς τὴν Καπερναούμ, ἐπλησίασαν τὸν Πέτρον αὐτοί ποὺ εἰσπράττουν ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους τὰ δίδραχμα, ὡς φόρον διὰ τὸν ναόν, καὶ τοῦ εἶπαν· «ὁ διδάσκαλός σας δὲν πληρώνει τὰ δίδραχμα;»

Λέγει (ὁ Πέτρος)· «Ναί (πληρώνει)». Καὶ ὅταν μπῆκε στὸ σπίτι, τὸν πρόλαβε ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «Τί νομίζεις, Σίμων; Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ ποίους εἰσπράττουν δασμοὺς ἢ φόρο; Ἀπὸ τὰ παιδιά τους ἢ ἀπὸ τοὺς ξένους;».

Λέγει ὁ Πέτρος· Ναί, θὰ τὰ πληρώσῃ. Καὶ ὅταν ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἐπρόλαβεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· Τί σοῦ φαίνεται, Σίμων; Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ ποίους παίρνουν φόρους ἢ κεφαλιάτικο; Ἀπὸ τὰ παιδιά τους ἢ ἀπὸ τοὺς ξένους, ποὺ δὲν εἶναι μέλη τοῦ βασιλικοῦ των οἴκου;

Λέγει ὁ Πέτρος· «ναί, πληρώνει». (χωρὶς νὰ σκεφθῇ ὅτι ὁ φόρος κατεβάλλετο καὶ ὡς λύτρον διὰ τὰς ἁμαρτίας καὶ ὅτι ὁ διδάσκαλος ὡς ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ δὲν ἔπρεπε νὰ πληρώσῃ τέτοιον φόρον). Καὶ ὅταν εἰσῆλθε ὁ Πέτρος εἰς τὸ σπίτι τὸν ἐπρόλαβεν ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «Τί γνώμην ἔχεις, Σίμων; Οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς ἀπὸ ποιοὺς παίρνουν φόρους εἰσοδήματος ἢ κεφαλιάτικο; Ἀπὸ τὰ παιδιά των ἢ ἀπὸ τοὺς ξένους;»

Τοῦ λέγει ὁ Πέτρος· «Ἀπὸ τοὺς ξένους». Τοῦ εἶπε (τότε) ὁ Ἰησοῦς· «Συνεπῶς τὰ παιδιὰ ἐξαιροῦνται.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Ἀπὸ τοὺς ξένους. Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Λοιπόν οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως εἶναι ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε φορολογίαν. Οὔτε ἐγὼ λοιπόν, ποὺ εἶμαι γνήσιος υἱὸς τοῦ Θεοῦ, οὔτε σεῖς ποὺ ὑπηρετεῖτε ἐμὲ εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ πληρώνωμεν φόρον διὰ τὸν οἶκον τοῦ Πατρός μας.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· «ἀπὸ τοὺς ξένους». Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «ἐπομένως οἱ υἱοὶ τοῦ βασιλέως εἶναι ἐλεύθεροι ἀπὸ κάθε εἴδους φόρον. (Ἐγὼ μὲν ὡς ὁ ἀναμάρτητος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ σεῖς οἱ ἀπόστολοί μου εἴμεθα ἀπηλλαγμένοι ἀπὸ κάθε φορολογίαν).

Ἀλλὰ γιὰ νὰ μὴ τοὺς σκανδαλίσωμε, πήγαινε στὴ λίμνη καὶ ρίξε ἀγκίστρι καὶ πάρε τὸ πρῶτο ψάρι, ποὺ θὰ βγάλῃς, καὶ ἄνοιξε τὸ στόμα του, καὶ θὰ βρῇς μέσα του ἕνα τετράδραχμο. Πάρ’ το καὶ δῶσ’ το σ’ αὐτοὺς γιὰ μένα καὶ γιὰ σένα».

Διὰ νὰ μὴ τοὺς σκανδαλίσωμεν ὅμως καὶ παρεξηγοῦντες τὸ παράδειγμά μας παρακινηθοῦν ἀπὸ αὐτὸ νὰ περιφρονοῦν τὸν ναόν, πήγαινε εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ρίψε ἀγκίστρι. Καὶ τὸ πρῶτο ψάρι, ποὺ θὰ ἀνεβάσῃς, πάρε το, καὶ ἀφοῦ ἀνοίξῃς τὸ στόμα του θὰ εὕρῃς ἀργυροῦν τετράδραχμον. Λάβε ἐκεῖνο καὶ δῶσε το εἰς αὐτοὺς δι’ ἐμὲ καὶ διὰ σέ.

Ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ σκανδαλίσωμεν αὐτοὺς καὶ θεωρήσουν περιφρόνησιν πρὸς τὸν ναὸν τὴν ἄρνησίν μας νὰ πληρώσωμεν τὸν φόρον, πήγαινε εἰς τὴν θάλασσα καὶ ρίξε τὸ ἀγκίστρι καὶ πάρε τὸ πρῶτο ψάρι ποὺ θὰ ἀνεβάσῃς, ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ θὰ εὕρῃς ἕνα ἀσημένιο τετράδραχμο· πάρε το καὶ δῶσε τὸ εἰς αὐτοὺς δι’ ἐμὲ καὶ διὰ σέ.