Κατὰ Ματθαίον 18

Ἐκείνη τὴν ὥρα πλησίασαν οἱ μαθηταὶ τὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· «Ποιός ἆραγε εἶναι μεγαλύτερος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν;».

Κατ’ ἐκείνην τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἰησοῦς ἐπέδειξε τὴν προτίμησιν αὐτὴν εἰς τὸν Πέτρον, τὸν ἐπλησίασαν οἱ μαθηταὶ καὶ εἶπαν· Ποῖος λοιπὸν εἶναι μεγαλύτερος καὶ περισσότερον διακεκριμένος ἀπὸ τοὺς ἄλλους εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;

Ἐκείνην τὴν ὥρα προσῆλθαν οἱ μαθηταὶ εἰς τὸ Ἰησοῦν καὶ εἶπαν· «ποιὸς ἄρα γε εἶναι μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν;»

Τότε προσκάλεσε ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδὶ καὶ τὸ ἔστησε μπροστά τους καὶ εἶπε·

Καὶ ἀφοῦ ἐπροσκάλεσεν ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδί, τὸ ἔστησεν εἰς τὸ μέσον αὐτῶν, καὶ εἶπεν·

Ἐπροσκάλεσε τότε ὁ Ἰησοῦς ἕνα παιδί, τὸ ἔβαλεν ὄρθιον εἰς τὸ μέσον αὐτῶν καὶ εἶπε·

«Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἐὰν δὲν γυρίσετε πίσω καὶ δὲν γίνετε σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ μπῆτε στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς βεβαιῶ ὅτι, ἐὰν δὲν ἀλλάξετε φρόνημα καὶ δὲν γίνετε ταπεινοὶ καὶ ἀφελεῖς καὶ ἀπονήρευτοι σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

«Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ἐὰν δὲν ἀλάξετε φρονήματα καὶ πορείαν εἰς τὴν ζωήν σας καὶ δὲν γίνετε ἁπλοῖ καὶ ἄδολοι σὰν τὰ παιδιά, δὲν θὰ εἰσέλθετε εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ὅποιος λοιπὸν θὰ γίνῃ ταπεινὸς σὰν αὐτὸ τὸ παιδί, αὐτὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Ὅποιος λοιπὸν ταπεινώσῃ τὸν ἑαυτόν του σὰν τὸ παιδάκι αὐτό, αὐτὸς εἶναι ὁ μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ὅποιος λοιπὸν ταπεινώσει τὸν εὐατόν του σὰν αὐτὸ τὸ παιδάκι, αὐτὸς εἶναι μεγαλύτερος εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Καὶ ὅποιος θὰ τιμήσῃ ἕνα τέτοιο παιδὶ γιὰ τ’ ὄνομά μου, ἐμένα τιμᾷ».

Πρέπει δὲ νὰ ἐγκολπωθῆτε τὸ παιδικὸν καὶ ταπεινὸν αὐτὸ φρόνημα τόσον πολύ, ὥστε νὰ τιμᾶτε καὶ ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι τὸ ἔχουν. Νὰ ξεύρετε δὲ ὅτι ἐκεῖνος, ποὺ θὰ ὑποδεχθῇ δι’ ἐμὲ καὶ πρὸς τιμήν μου ἕνα τέτοιον ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἐταπεινώθη σὰν τὸ μικρὸ παιδί, αὐτὸς εἶναι σὰν νὰ ὑποδέχεται καὶ τιμᾷ ἐμὲ τὸν ἴδιον.

Καὶ ἐκεῖνος ποὺ θὰ ὑποδεχθῇ πρὸς χάριν μου ἕνα τέτοιο παιδὶ ἢ ἕνα, σὰν τὸ παιδί, ἁπλοῦν ἄνθρωπον, δέχετε ἐμέ.

«Καὶ ὅποιος θὰ σκανδαλίσῃ ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς μικρούς, ποὺ πιστεύουν σ’ ἐμένα, συμφέρει σ’ αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ στὸν τράχηλό του μυλόπετρα, ποὺ τὴν γυρίζει ὁ ὄνος, καὶ νὰ καταποντισθῇ στὸ βάθος τῆς θαλάσσης.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ θὰ παρασύρῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἕνα ἀπὸ τοὺς ταπεινοὺς αὐτοὺς καὶ ἀπλοῦς, ποὺ πιστεύουν εἰς ἑμέ, συμφέρει εἰς αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ γύρω ἀπὸ τὸν λαιμόν του μυλόπετρα ἀπὸ ἐκεῖνες, ποὺ στρέφει ὁ ὄνος, καὶ νὰ βουλιάξῃ εἰς τὴν ἀνοικτὴν καὶ βαθεῖαν θάλασσαν.

Ὅποιος ὅμως σκανδαλίσει καὶ παρασύρει εἰς τὴν ἁμαρτίαν ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς καὶ ἁπλοϊκοὺς αὐτούς, ποὺ πιστεύουν εἰς ἐμέ, εἶναι προτιμότερον δι’ αὐτὸν νὰ κρεμασθῇ εἰς τὸν τράχηλόν του μυλόπετρα ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ γυρίζει ὁ ὄνος εἰς τὸν μύλον, καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὴν ἀνοικτὴ θάλασσα.

Ἀλλοίμονο στὸν κόσμο ἀπὸ τὰ σκάνδαλα. Εἶναι βεβαίως ἑπόμενο νὰ ἔρχωνται τὰ σκάνδαλα. Ἀλλ’ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἔρχεται τὸ σκάνδαλο.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν κόσμον ἀπὸ τὰ σκάνδαλα καὶ τοὺς πειρασμούς, ποὺ ὁδηγοῦν εἰς τὴν ἁμαρτίαν. Διότι, ὅπως ἔχει τώρα ἡ κατάστασις τοῦ κόσμου τοῦ διεφθαρμένου, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἔλθουν οἱ πειρασμοί. Ἀλλ’ ὅμως ἀλλοίμονον εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, ποὺ γίνεται αἰτία νὰ ἔλθῃ ὁ πειρασμός.

Ἀλλοίμονον εἰς τὸν κόσμον ἀπὸ τὰ σκάνδαλα· διότι ἕνεκα τῆς διαφθορᾶς τῶν ἀνθρώπων, κατ’ ἀνάγκην θὰ ἔλθουν σκάνδαλα καὶ πειρασμοί. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ἔρχεται τὸ σκάνδαλον.

Ἐὰν δὲ τὸ χέρι σου ἢ τὸ πόδι σου σὲ σκανδαλίζῃ, ἀπόκοψέ τα καὶ πέταξέ τα. Σὲ συμφέρει νὰ εἰσέλθῃς στὴ ζωὴ (τὴν αἰώνια ζωὴ) κουτσὸς ἢ κουλός, παρὰ ἔχοντας δύο χέρια ἢ δύο πόδια νὰ ριχτῇς στὴν αἰώνια φωτιά (στὴν Κόλασι).

Ἐὰν δὲ τὸ χέρι σου ἢ τὸ πόδι σου, δηλαδὴ πρόσωπον ἢ πρᾶγμα πολὺ στενὰ συνδεδεμένον μαζί σου καὶ πολὺ χρήσιμον εἰς σέ, σοῦ γίνεται ἀφορμὴ νὰ ἁμαρτάνῃς, κόψε το καὶ ρίψε το μακρυὰ ἀπὸ σέ. Καλύτερον εἶναι εἰς σὲ νὰ ἔμβῃς εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν κουλλὸς ἢ κουτσός, παρὰ νὰ ριφθῇς εἰς τὸ αἰώνιον πῦρ μὲ δύο χέρια ἢ δύο πόδια. Εἶναι δηλαδὴ προτιμότερον νὰ ὑποστῇς τὴν βαρυτέραν θυσίαν εἰς τὸν κόσμον αὐτὸν καὶ νὰ χωρισθῇς ἀπὸ πράγματα ἢ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι χρήσιμα σὰν τὸ χέρι σου ἢ τὸ πόδι σου, παρὰ ἡ προσκόλλησίς σου εἰς αὐτὰ νὰ σὲ ρίψῃ εἰς τὴν κόλασιν.

Ἐὰν δὲ τὸ χέρι σου ἢ τὸ πόδι σου (δηλαδὴ ἕνα πρόσωπον ποὺ σοῦ εἶναι πολύτιμον καὶ χρήσιμον) γίνεται ἀφορμὴ νὰ παρασυρθῇς εἰς τὴν ἁμαρτίαν, κόψε το καὶ ρίξε το μακρυά· εἶναι καλὸν γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν χωλὸς ἢ κουλλὸς παρὰ μὲ δύο χεῖρας ἢ δύο πόδας νὰ ριφθῇς εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον.

Καὶ ἐὰν ὁ ὀφθαλμός σου σὲ σκανδαλίζῃ, βγάλ’ τον καὶ πέταξέ τον. Σὲ συμφέρει νὰ μπῇς στὴ ζωὴ μονόφθαλμος, παρὰ ἔχοντας δύο ὀφθαλμοὺς νὰ ριχτῇς στὴν πύρινη γέεννα (στὴν Κόλασι). (Μὲ πρόσωπα δηλαδή, ποὺ μᾶς σκανδαλίζουν, ὅσο χρήσιμα καὶ προσφιλῇ καὶ ἂν εἶναι, συμφέρει νὰ διακόπτωμε σχέσεις γιὰ νὰ μὴ κολασθοῦμε)».

Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου γίνεται ἀφορμὴ ἁμαρτίας εἰς σέ, βγάλε το καὶ ρίψε το μακρυὰ ἀπὸ σέ. Εἶναι καλύτερον διὰ σὲ νὰ ἔμβῃς εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν μονόφθαλμος, παρὰ μὲ δύο μάτια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέενναν τοῦ πυρός. Εἶναι καλύτερον νὰ χωρισθῇς ἀπὸ πράγματα ἢ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι χρήσιμα καὶ πολύτιμα σὰν τὸ μάτι σου, παρὰ μαζὶ μὲ αὐτὰ νὰ ριφθῇς εἰς τὴν κόλασιν.

Καὶ ἐὰν τὸ μάτι σου σὲ σκανδαλίζῃ καὶ σὲ παραπλανᾷ εἰς τὴν ἁμαρτίαν, βγάλε το καὶ πέταξέ το· εἶναι καλὸ γιὰ σένα νὰ εἰσέλθῃς εἰς τὴν ζωὴν μονόφθαλμος παρὰ ἔχων δύο μάτια νὰ ριφθῇς εἰς τὴν γέννεαν τοῦ πυρός. (Κόψε δηλαδὴ τὸν δεσμὸν καὶ τὴν ἐπικοινωνίαν μὲ πρόσωπα, ποὺ σοῦ εἶναι μὲν πολύτιμα καὶ χρήσιμα σὰν τὸ μάτι, ἀλλὰ σὲ παρασύρουν εἰς τὴν ἁμαρτίαν, διὰ νὰ ἀποφύγῃς ἔτσι τὴν γέενναν τοῦ πυρὸς καὶ εἰσέλθῃς εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν).

«Προσέχετε νὰ μὴ καταφρονήσετε κανένα ἀπὸ τοὺς μικροὺς αὐτούς. Διότι σᾶς βεβαιώνω, ὅτι οἱ ἄγγελοί τους στοὺς οὐρανοὺς συνεχῶς βλέπουν τὸ πρόσωπο τοῦ Πατέρα μου τοῦ οὐρανίου».

Προσέχετε νὰ μὴ καταφρονήσετε οὔτε ἔνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς αὐτούς· διότι σᾶς λέγω, ὅτι οἱ φύλακές των ἄγγελοι εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἔχουν πολλὴν παρρησίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Διότι εἶναι ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ εἰς τὸν οὐρανὸν ἀποτελοῦν τὸ ἄμεσον περιβάλλον καὶ βλέπουν πάντοτε τὸ πρόσωπον τοῦ Πατρός μου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Προσέχετε νὰ μὴ καταφρονήσετε ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους τοὺς ὀπαδούς μου, διότι σᾶς λέγω ὅτι αὐτοὶ ἔχουν μεγάλην ἀξίαν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ οἱ ἄγγελοί των εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἔχουν μεγάλην παρρησίαν διὰ λογαριασμόν των ἐνώπιον τοῦ Πατρός μου τοῦ ἐν τοῖς οὐρανοῖς καὶ βλέπουν ἀκατάπαυστα τὸ πρόσωπον αὐτοῦ.

«Ὁ δὲ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦλθε γιὰ νὰ σώσῃ τὸ χαμένο.

Ἀλλὰ καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς ἐνδιεφέρθη ἀμέσως διὰ τοὺς μικροὺς αὐτούς. Διότι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐστάλη ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ ἦλθεν εἰς τὸν κόσμον διὰ νὰ τοὺς σώσῃ, μαζὶ δὲ μὲ αὐτοὺς νὰ σώσῃ καὶ ὁλόκληρον τὸ ἀνθρώπινον γένος, ποὺ ἕνεκα τῆς ἁμαρτίας ἦτο χαμένον διὰ τὸν Θεόν.

Διότι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἦλθε νὰ σώσῃ τὸ ἀπολωλὸς (τὸν ἄνθρωπον, δηλαδή, ὁ ὅποιος ἕνεκα ἀγνοίας καὶ ἀδυναμίας βαδίζει τὸν δρόμον, ποὺ ὁδηγοῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν.

Τί νομίζετε; Ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος ἔχῃ ἑκατὸ πρόβατα καὶ χαθῇ ἕνα ἀπ’ αὐτά, δὲν θ’ ἀφήσῃ τὰ ἐνενήντα ἐννιὰ πάνω στὰ βουνὰ καὶ δὲν θὰ πάῃ ν’ ἀναζητήσῃ τὸ χαμένο;

Καὶ δι’ ὅλους μὲν φροντίζει ὁ Θεός, ἰδιαιτέρως ὅμως προνοεῖ δι’ αὐτούς, οἱ ὁποῖοι ἔγιναν μικροὶ σὰν τὰ παιδιά. Φροντίζει δὲ καθὼς καὶ ὁ ποιμὴν διὰ τὰ πρόβατά του. Ποίαν ἰδέαν ἔχετε σεῖς; Ἐὰν ἕνας ἄνθρωπος συμβῇ νὰ ἔχῃ ἑκατὸν πρόβατα καὶ χαθῇ ἕν ἀπὸ αὐτά, δὲν θὰ ἀφήσῃ τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπάνω εἰς τὰ βουνὰ καὶ δὲν θὰ τρέξῃ νὰ ἀναζητήσῃ τὸ χαμένον πρόβατον;

Τί νομίζετε σεῖς; Ἐὰν ἔνας ἄνθρωπος ἔχῃ ἑκατὸ πρόβατα καὶ παραπλανηθῇ ἕνα προβάτον μακρυὰ ἀπὸ τὸ κοπάδι, δὲν θὰ ἀφήσῃ αὐτὸς τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα ἐπάνω εἰς τὰ βουνά, καὶ δὲν θὰ τρέξῃ νὰ ἀναζητήσῃ τὸ χαμένο;

Καὶ ἂν συμβῇ νὰ τὸ βρῇ, ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι χαίρει γι’ αὐτὸ περισσότερο, παρὰ γιὰ τὰ ἐνενήντα ἐννιά, ποὺ δὲν χάθηκαν.

Καὶ ἐὰν συμβῇ νὰ τὸ εὕρῃ, σᾶς διαβεβαιῶ, ὅτι χαίρει δι’ αὐτὸ περισσότερον παρὰ διὰ τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα, ποὺ δὲν ἔχουν χαθῇ.

Καὶ ἂν συμβῇ νὰ τὸ βρῇ, σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι χαίρει δι’ αὐτὸ πολὺ περισσότερο παρὰ διὰ τὰ ἐνενήκοντα ἐννέα, ποὺ δὲν εἶχαν παραπλανηθῆ.

Ἔτσι δὲν θέλει ὁ πατέρα σας ὁ οὐράνιος νὰ χαθῇ ἕνας ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους».

Ἔτσι δὲν εἶναι θέλημα τοῦ πατρός σας, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς, νὰ χαθῇ ἕνας ἀπὸ τοὺς μικροὺς αὐτούς. Ἐὰν λοιπὸν ὁ Θεὸς δὲν θέλῃ νὰ χαθῇ κανεὶς ἀπὸ τοὺς μικρούς, τουναντίον δὲ χαίρῃ, ὅταν αὐτὸς ἀνευρεθῇ καὶ σωθῇ, δὲν ἔχετε χρέος καὶ σεῖς νὰ μὴ καταφρονῆτε οὔτε ἕνα ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους;

Ὅπως ὁ καλὸς ποιμὴν δὲν θέλει νὰ χάσῃ οὔτε ἕνα πρόβατο, ἔτσι δὲν εἶναι θέλημα τοῦ Πατρός σας τοῦ ἐν οὐρανοῖς νὰ χαθῇ ἕνας ἀπὸ τοὺς μικροὺς τούτους. Λοιπὸν προσέχετε μήπως τυχὸν καταφρονήσετε κανένα ἀπὸ τοὺς ἀσήμους καὶ ἁπλοϊκοὺς πιστούς.

«Ἐὰν δὲ ἁμαρτήσῃ σὲ σένα ὁ ἀδελφός σου, πήγαινε καὶ ἔλεγξέ τον ἰδιαιτέρως. Ἂν σὲ ἀκούσῃ, κέρδισες τὸν ἀδελφό σου.

Ἀπὸ τὸ ἐνδιαφέρον δὲ τοῦτο τοῦ Θεοῦ διὰ κάθε χαμένο πρόβατόν του, διδαχθῆτε καὶ σεῖς, πῶς πρέπει νὰ φέρεσθε εἰς κάθε παραπλανηθέντα ἀδελφόν σας. Ἐὰν δηλαδὴ σοῦ πταίσῃ εἰς κάτι ὁ ἀδελφός σου, πήγαινε καὶ ὑπόδειξέ του τὸ πταίσιμόν του αὐτό, ἰδιαιτέρως μεταξὺ σοῦ καὶ αὐτοῦ, χωρὶς νὰ εἶναι παρὼν κανένας ἄλλος. Ἐὰν σὲ ἀκούσῃ καὶ ἀναγνωρίσῃ τὸ σφάλμα του, ἐκέρδησες τὸν ἀδελφόν σου.

Ἐὰν φταίξῃ σὲ σένα ὁ ἀδελφός σου, πήγαινε καὶ ὑπέδειξέ του τὸ σφάλμα του ἰδιαιτέρως· ἐὰν ἀκούσῃ τὴν ὑπόδειξίν σου καὶ μετανοήσῃ διὰ τὸ σφάλμα του, ἐκέρδησες τὸν ἀδελφόν σου διὰ τὸν Θεὸν καὶ διὰ σὲ τὸν ἴδιον.

Ἀλλ’ ἐὰν δὲν σὲ ἀκούσῃ, παράλαβε μαζί σου ἕνα ἢ δύο ἀκόμη, γιὰ νὰ βεβαιωθῇ κάθε πρᾶγμα (τῆς κρινομένης ὑποθέσεως) ἀπὸ τὸ στόμα δύο μαρτύρων ἢ τριῶν.

Ἐὰν ὅμως δὲν ἀκούσῃ, πάρε μαζί σου ἀκόμη ἕνα ἢ δύο, διὰ νὰ βεβαιωθῇ μὲ τοὺς λόγους τοῦ στόματος δύο ἢ τριῶν μαρτύρων πᾶσα ἐξεταζομένη καὶ κρινομένη ὑπόθεσις.

Ἐὰν ὅμως δὲν σὲ ἀκούσῃ, τότε πάρε μαζῆ σου ἕνα ἀκόμη ἢ δύο καὶ κάμε του παρατήρησιν, ὥστε νὰ στηριχθῇ καὶ κατοχυρωθῇ ἔτσι ἡ ἀλήθεια ἐπάνω εἰς τὴν βεβαίωσιν δύο ἢ τριῶν μαρτύρων.

Ἀλλ’ ἐὰν δὲν τοὺς ἀκούσῃ, ἀνάφερε τὴν ὑπόθεσι στὴν ἐκκλησία (στὴ θρησκευτικὴ σύναξι). Καὶ ἐὰν δὲν ἀκούσῃ καὶ τὴν ἐκκλησία, νὰ τὸν θεωρῇς σὰν τὸν εἰδωλολάτρη καὶ τὸν τελώνη».

Ἐὰν δὲ παρακούσῃ καὶ εἰς αὐτούς, εἰπὲ τὸ ἀδίκημά του εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ἐὰν δὲ καὶ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν παρακούσῃ, μὴ τὸν θεωρῇς πλέον ὡς ἀληθὲς μέλος τῆς χριστιανικῆς κοινωνίας, ἀλλ’ ἔχε τον καθὼς τὸν εἰδωλολάτρην καὶ τὸν τελώνην.

Ἐὰν δὲ παρακούσῃ καὶ εἰς τὰς συμβουλὰς αὐτῶν, εἰπὲ τὸ γεγονὸς εἰς τὴν Ἐκκλησίαν. Ἐὰν δὲ δὲν σεβασθῇ καὶ παρακούσῃ τὴν Ἐκκλησίαν, ἂς εἶναι γιὰ σένα ὅπως ὁ εἰδωλολάτρης καὶ ὁ ἀμετανόητος τελώνης, οἱ ὁποῖοι δὲν ἀνήκουν εἰς τὴν Ἐκκλησίαν.

«Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅσα θὰ δέσετε στὴ γῆ, θὰ εἶναι δεμένα (καὶ) στὸν οὐρανό, καὶ ὅσα θὰ λύσετε στὴ γῆ, θὰ εἶναι λυμένα (καὶ) στὸν οὐρανό».

Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅσα ἁμαρτήματα δέσετε καὶ κηρύξετε ἀσυγχώρητα ἐπὶ τῆς γῆς, θὰ εἶναι δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὸν οὐρανὸν ἀπὸ ἐμὲ καὶ τὸν Πατέρα μου· καὶ ὅσα λύσετε καὶ συγχωρήσετε ἐπὶ τῆς γῆς, θὰ εἶναι λυμένα καὶ συγχωρημένα εἰς τὸν οὐρανὸν ἀπὸ ἐμὲ καὶ τὸν Πατέρα μου.

Σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι ὅσα ἁμαρτήματα ἀφήσετε δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὴν γῆν, θὰ μείνουν δεμένα καὶ ἀσυγχώρητα εἰς τὸν οὐρανόν. Καὶ ὅσα συγχωρήσετε εἰς τὴν γῆν, θὰ εἶναι συγχωρημένα καὶ λυμένα εἰς τὸν οὐρανόν.

«Ἀληθινὰ σᾶς λέγω πάλι, ὅτι, ἐὰν δύο ἀπὸ σᾶς συμφωνήσουν πάνω στὴ γῆ γιὰ ὁποιοδήποτε πρᾶγμα, ποὺ θὰ ζητήσουν, θὰ γίνῃ σ’ αὐτοὺς ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν οὐράνιο.

Πάλιν ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς βεβαιῶ, ὅτι ἐὰν δύο ἀπὸ σᾶς συμφωνήσουν ἐπὶ τῆς γῆς διὰ κάθε πρᾶγμα, ποὺ θὰ ζητήσουν εἰς τὴν προσευχήν τους, θὰ γίνῃ τοῦτο εἰς αὐτοὺς ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Πάλιν σᾶς διαβεβαιώνω ὅτι, ἐὰν δύο ἀπὸ σᾶς συμφωνήσουν εἰς τὴν γῆν γιὰ κάθε καλὸν πρᾶγμα, ποὺ ἤθελαν ζητήσει διὰ τῆς προσευχῆς των, θὰ τὸ λάβουν ἀπὸ τὸν Πατέρα μου τὸν ἐν τοῖς οὐρανοῖς.

Ὅπου δὲ εἶναι δύο ἢ τρεῖς συγκεντρωμένοι στὸ ὄνομά μου, ἐκεῖ εἶμαι ἀνάμεσά τους».

Διότι, ὅπου εἶναι δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι δι’ ἐμὲ καὶ διὰ σκοποὺς συμφώνους πρὸς τὸ θέλημά μου, ἐκεῖ εἶμαι καὶ ἑγὼ μεταξύ τους διὰ νὰ εἰσακούω, ἐμπνέω, ὁδηγῶ καὶ φυλάττω αὐτούς.

Διότι ὅπου δύο ἢ τρεῖς εἶναι συγκεντρωμένοι εἰς τὸ ὄνομά μου καὶ διὰ σκοπὸν σύμφωνον μὲ τὸ θέλημά μου, ἐκεῖ εἶμαι καὶ ἐγὼ ἐν μέσῳ αὐτῶν, διὰ νὰ τοὺς φωτίζω, νὰ τοὺς εὐλογῶ καὶ νὰ τοὺς ἐνισχύω».

Τότε ὁ Πέτρος τὸν πλησίασε καὶ εἶπε· «Κύριε, πόσες φορὲς θὰ ἁμαρτήσῃ σὲ μένα ὁ ἀδελφός μου καὶ θὰ τὸν συγχωρήσω; Ἕως ἑπτὰ φορές;».

Τότε ὁ Πέτρος τὸν ἐπλησίασε καὶ εἶπε· Κύριε, πόσες φορὲς θὰ μοῦ πταίσῃ ὁ ἀδελφός μου καὶ θὰ τὸν συγχωρήσω; Εἶναι ἀρκετὸν ἕως ἑπτὰ φορές;

Τότε ἐπλησίασε πρὸς αὐτὸν ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· «Κύριε, πόσες φορὲς θὰ φταίξῃ εἰς ἐμὲ ὁ ἀδελφός μου καὶ θὰ τὸν συγχωρήσω; Ἕως ἑπτὰ φορές;»

Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δὲν σοῦ λέγω ἕως ἑπτὰ φορές, ἀλλ’ ἕως ἑβδομήντα φορὲς ἑπτά (ἀπεριορίστως δηλαδή)».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Δὲν σοῦ λέγω ἕως ἑπτὰ φορές, ἀλλ’ ἕως ἑβδομῆντα φορὲς τὸ ἑπτά, δηλαδὴ ἀναρίθμητες φορές.

Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «Δὲν σοῦ λέγω ἕως ἑπτὰ φορές, ἀλλὰ ἕως ἑβδομήκοντα ἑπτὰ φορές, πάντοτε δηλαδὴ θὰ συγχωρῇς».

«Γι’ αὐτὸ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔγινε ὁμοία μὲ ἕνα ἄνθρωπο βασιλέα, ποὺ θέλησε νὰ κάνῃ λογαριασμὸ μὲ τοὺς δούλους του.

Διότι δὲ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν τὸ καθῆκον τοῦ νὰ συγχωρῶμεν τοὺς πταίστας μας εἶναι ἀπεριόριστον, δι’ αὐτὸ ὠμοίασεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν πρὸς ἐπίγειον βασιλέα, ποὺ ἠθέλησε νὰ λογαριασθῇ μὲ τοὺς δούλους καὶ αὐλικούς του, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀναθέσει τὴν διαχείρισιν τῶν φόρων καὶ εἰσπράξεών του.

Τὸ καθῆκον νὰ συγχωροῦμεν αὐτοὺς ποὺ μᾶς ἔφταιξαν εἶναι ἀπεριόριστον. Δι’ αὐτὸ καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔχει παρομοιωθῇ μὲ ἕνα βασιλέα, ποὺ ἠθέλησε νὰ λογαριασθῇ μὲ τοὺς δούλους του, εἰς τοὺς ὁποίους εἶχεν ἐμπιστευθῆ τὴν διαχείρισιν τῶν οἰκονομικῶν του.

Καὶ ὅταν ἄρχισε νὰ κάνῃ λογαριασμό, τοῦ ἔφεραν ἕνα ὀφειλέτη δέκα χιλιάδων ταλάντων (ποσοῦ ἀστρονομικοῦ).

Ὅταν δὲ αὐτὸς ἄρχισε νὰ λογαριάζεται, τοῦ ἔφεραν ἕνα χρεώστην, ποὺ ὤφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα, δηλαδὴ περίπου ἑξήκοντα ἑκατομμύρια χρυσᾶς δραχμάς.

Ἐκεῖ δὲ ποὺ ἤρχισε νὰ ἐξετάζῃ τοὺς λογαριασμούς, τοῦ ἔφεραν βιαίως ἕναν, ποὺ τοῦ χρεωστοῦσε τὸ τεράστιον ποσὸν τῶν δέκα χιλιάδων ταλάντων.

Καὶ ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ ἐξοφλήσῃ, διέταξε ὁ κύριός του νὰ πωληθῇ αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιὰ καὶ ὅλα ὅσα εἶχε, καὶ νὰ ἐξοφληθῇ τὸ χρέος.

Ἐπειδὴ δὲ αὐτὸς δὲν εἶχε νὰ πληρώσῃ, διέταξεν ὁ κύριος νὰ πωληθῇ αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα ὅσα εἶχε καὶ νὰ πληρωθῇ τὸ χρέος.

Ἐπειδὴ δὲ δὲν εἶχε νὰ ἐπιστρέψῃ ὅσα χρεωστοῦσε, διέταξε ὁ κύριός του νὰ πωληθῇ ὡς δοῦλος αὐτὸς καὶ ἡ γυναῖκα του καὶ τὰ παιδιά του καὶ ὅλα ὅσα εἶχε, διὰ νὰ ἐξοφληθῇ ἔτσι ἔστω καὶ μέρος ἀπὸ τὸ χρέος.

Τότε ἔπεσε ὁ δοῦλος καὶ τὸν προσκυνοῦσε λέγοντας· “Κύριε, κάνε ὑπομονὴ γιὰ μένα, καὶ ὅλα θὰ σοῦ τὰ ἐξοφλήσω”.

Ἔπεσε λοιπὸν κατὰ γῆς ὁ δοῦλος καὶ τὸν ἐπροσκύνει λέγων· Κύριε, κάμε ὑπομονὴν δι’ ἐμέ, καὶ ὅλα ὅσα χρεωστῶ, θὰ σοῦ τὰ πληρώσω.

Ἔπεσε τότε κατὰ γῆς ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, τὸν ἐπροσκυνοῦσε καὶ ἔλεγε· «Κύριε, δεῖξε ἐπιείκειαν καὶ μακροθυμίαν εἰς ἐμὲ καὶ ὅλα ὅσα σοῦ χρεωστῶ, θὰ σοῦ τὰ πληρώσω».

Ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου αἰσθάνθηκε τότε εὐσπλαγχνία καὶ τὸν ἄφησε ἐλεύθερο, ἀλλὰ καὶ τοῦ χάρισε τὸ δάνειο.

Ἐλυπήθη δὲ καὶ ᾐσθάνθη συμπάθειαν ὁ κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου καὶ τὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον, τοῦ ἐχάρισε δὲ καὶ τὸ δάνειον.

Ἐφάνη δὲ σπλαγχνικὸς ὁ Κύριος τοῦ δούλου ἐκείνου, τὸν ἀφῆκεν ἐλεύθερον καὶ τοῦ ἐχάρισεν ὅλον τὸ χρέος.

Ἀλλ’ ὅταν βγῆκε ἔξω ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, βρῆκε ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ὁ ὁποῖος τοῦ ὤφειλε ἑκατὸ δηνάρια (μικρὸ συγκριτικὰ ποσό). Καὶ τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἔπνιγε λέγοντας· “Ἐξόφλησέ μου ὅ,τι ὀφείλεις”.

Ὅταν ὅμως ἐβγῆκεν ἔξω ὁ δοῦλος ἐκεῖνος, ηὗρεν ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ποὺ τοῦ ἐχρεώστει ἑκατὸν δηνάρια, δηλαδὴ περίπου ἐνενήντα χρυσὸς δραχμάς. Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐσταμάτησε, τὸν ἐστενοχώρει σκληρὰ λέγων· Ἐξόφλησέ μου ὅ,τι μοῦ χρεωστεῖς.

Ἀλλ’ ἐκεῖνος ὁ δοῦλος ὅταν ἐβγῆκεν ἔξω, εὑρῆκε ἕνα ἀπὸ τοὺς συνδούλους του, ὁ ὅποιος τοῦ χρεωστοῦσε τὸ μηδαμινὸν ποσὸν τῶν ἐκατὸ δηναρίων. Ἀμέσως τὸν ἔπιασε καὶ τὸν ἐπίεζε κατὰ τὸν πλέον σκληρὸν τρόπον λέγων· Πλήρωσέ μου ὅ,τι μοῦ χρεωστᾷς.

Ἔπεσε τότε ὁ σύνδουλός του στὰ πόδια του καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγοντας· “Κάνε ὑπομονὴ γιὰ μένα, καὶ θὰ σ’ ἐξοφλήσω”.

Ἔπεσε λοιπὸν εἰς τὰ πόδια του ὁ σύνδουλός του καὶ τὸν παρεκάλει λέγων· Περίμενέ με καὶ δεῖξε ὑπομονὴν μαζί μου καὶ θὰ σὲ πληρώσω.

Ἔπεσε τότε ὁ σύνδουλος ἐκεῖνος εἰς τὰ πόδια αὐτοῦ καὶ τὸν παρακαλοῦσε λέγων· Δεῖξε σὲ μένα ἐπιείκειαν καὶ μακριθυμίαν καὶ θὰ σοῦ ἐπιστρέψω τὰ ὀφειλόμενα.

Αὐτὸς ὅμως δὲν ἤθελε, ἀλλὰ πῆγε καὶ τὸν ἔρριξε στὴ φυλακή, ἕως ὅτου ἐξοφλήσῃ τὸ χρέος.

Αὐτὸς ὅμως δὲν ἤθελεν, ἀλλ’ ἐπῆγεν εἰς τὸ δικαστήριον καὶ τὸν ἔρριψεν εἰς φυλακήν, Ἕως ὅτου πληρώσῃ ὅ,τι ἐχρεωστοῦσεν.

Αὐτὸς δὲ δὲν ἤθελε νὰ ἀκούσῃ τίποτε, ἀλλὰ ἐπῆγε καὶ τὸν κατήγγειλε εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακήν, ἕως ὅτου πληρώσῃ τὸ χρέος του.

Ὅταν δὲ οἱ σύνδουλοί του εἶδαν τὰ συμβάντα, ἀγανάκτησαν πάρα πολύ, καὶ πῆγαν καὶ ἀνέφεραν στὸν κύριό τους ὅλα ὅσα συνέβησαν.

Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ ἄλλοι σύνδουλοί του αὐτὰ ποὺ ἔγιναν, ἐλυπήθησαν πολὺ καὶ ἀφοῦ ἦλθαν διηγήθησαν εἰς τὸν κύριον τους ὅλα ὅσα συνέβησαν.

Οἱ ἄλλοι σύνδουλοί του, ὅταν εἶδαν αὐτὰ ποὺ ἔγιναν, ἐλυπήθηκαν πάρα πολὺ καὶ ἐλθόντες εἰς τὸν κύριόν των τοῦ διηγήθηκαν μὲ ἀκρίβειαν ὅλα τὰ γεγονότα.

Τότε τὸν κάλεσε ὁ κύριός του καὶ τοῦ λέγει· “Δοῦλε κακέ, ὅλο ἐκεῖνο τὸ χρέος σοῦ χάρισα, ἐπειδὴ μὲ παρακάλεσες.

Τότε τὸν προσεκάλεσεν ὁ κύριός του καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Δοῦλε πονηρέ, ὅλον τὸ χρέος ἐκεῖνο, τὸ τόσον μεγάλο, σοῦ τὸ ἐχάρισα, ἐπειδὴ μὲ παρεκάλεσες.

Τότε ἐκάλεσε αὐτὸν ὁ κύριός του καὶ τοῦ εἶπε· Δοῦλε πονηρέ, ὅλο τὸ τεράστιον ἐκεῖνο χρέος σοῦ τὸ ἐχάρισα, διότι μὲ παρεκάλεσες.

Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ κάνῃς ἔλεος στὸ σύνδουλό σου, ὅπως καὶ ἐγὼ λυπήθηκα καὶ ἔκανα ἔλεος σὲ σένα;”.

Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ κάμῃς ἔλεος εἰς τὸν σύνδουλόν σου, ὅπως καὶ ἑγώ, ποὺ δὲν εἶμαι σύνδουλός σου ἀλλὰ κύριός σου, σὲ ἐλυπήθηκα καὶ ἔδειξα ἔλεος εἰς σέ;

Δὲν ἔπρεπε καὶ σὺ νὰ λυπηθῇς καὶ νὰ ἐλεήσῃς τὸν σύνδουλό σου, ὅπως ἐγὼ ὁ Κύριός σου σὲ ἐλυπήθηκα καὶ σὲ ἐλέησα;

Ὠργίσθηκε δὲ ὁ κύριός του καὶ τὸν παρέδωσε στοὺς δεσμοφύλακες, ἕως ὅτου τοῦ ἐξοφλήσῃ ὅλο τὸ χρέος.

Καὶ ἐθύμωσεν ὁ κύριός του καὶ τὸν παρέδωκεν εἰς αὐτούς, ποὺ βασανίζουν τοὺς φυλακισμένους, διὰ νὰ τὸν τιμωροῦν, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ πᾶν ὅ,τι ἐχρεωστοῦσεν.

Καὶ ὀργισθεὶς ὁ κύριός του τὸν ἔβαλε εἰς τὴν φυλακὴν καὶ τὸν παρέδωκε εἰς τοὺς βασανιστάς, διὰ νὰ τὸν βασανίζουν, μέχρις ὅτου ἐξοφλήσῃ ὅλον τὸ χρέος του.

Ἔτσι καὶ ὁ Πατέρας μου ὁ ἐπουράνιος θὰ κάνῃ σὲ σᾶς, ἐὰν δὲν συγχωρήσετε καθένας στὸν ἀδελφό του ἀπὸ τὶς καρδιές σας τὰ παραπτώματά τους».

Ἔτσι καὶ ὁ ἐπουράνιος πατήρ μου, πρὸς τὸν ὁποῖον λόγῳ τῶν ἀναριθμήτων σας ἁμαρτιῶν εἶσθε χρεῶσται ἀναριθμήτου χρέους, θὰ κάμῃ εἰς σᾶς, ἐὰν δὲν συγχωρήσετε καθένας σας τὸν ἀδελφόν του ὄχι μὲ τὸ στόμα σας μόνον, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν καρδιά σας.

Ἔτσι καὶ ὁ Πατήρ μου ὁ ἐπουράνιος θὰ κάμῃ εἰς σᾶς ἐὰν δὲν συγχωρῆτε ὁ καθένας εἰς τὸν ἀδελφόν του, μὲ ὅλην σας τὴν καρδιά, τὰ πταίσματα, ποὺ ἔχει κάμει ἀπέναντί σας».