Κατὰ Ματθαίον 20

«Διότι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μοιάζει μὲ νοικοκύρη, ποὺ μόλις ξημέρωσε βγῆκε νὰ προσλάβῃ μὲ μισθὸ ἐργάτες γιὰ τ’ ἀμπέλι του.

Θὰ γίνουν δὲ πολλοὶ ἔσχατοι πρῶτοι, διότι αἱ ἀμοιβαὶ ποὺ θὰ δοθοῦν εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον θὰ δοθοῦν, ὁμοιάζουν πρὸς τὰς πληρωμάς, ποὺ ἔκαμεν ἄνθρωπος οἰκοκύρης, ὁ ὁποῖος ἐβγῆκε γρήγορα τὸ πρωῒ διὰ νὰ μισθώσῃ ἐργάτας διὰ τὸ ἀμπέλι του.

Διὰ νὰ ἐννοήσετε δὲ αὐτὴν τὴν ἀλήθειαν, ἀκούσατε μία παραβολήν. Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁμοία μὲ ἕνα ἄνθρωπον νοικοκύρην, ὁ ὁποῖος πρωΐ-πρωῒ ἐβγῆκε νὰ μισθώσῃ ἐργάτας διὰ τὸ ἀμπέλι του.

Καὶ ἀφοῦ συμφώνησε μὲ τοὺς ἐργάτες νὰ τοὺς πληρώνῃ ἕνα δηνάριο ἡμερομίσθιο, τοὺς ἔστειλε στ’ ἀμπέλι του.

Καὶ ἀφοῦ ἐσυμφώνησε μὲ τοὺς ἐργάτας ἀπὸ ἕνα δηνάριον ὡς ἡμερομίσθιον, τοὺς ἔστειλεν εἰς τὸ ἀμπέλι του.

Καὶ ἀφοῦ ἐσυμφώνησε μὲ τοὺς ἐργάτας νὰ τοὺς πληρώνῃ ὡς ἡμερομίσθιον ἕνα δηνάριον, τοὺς ἔστειλε εἰς τὸ ἀμπέλι του.

Καὶ ὅταν βγῆκε γύρω στὶς ἐννιὰ τὸ πρωΐ, εἶδε ἄλλους νὰ εἶναι ἄνεργοι στὴν ἀγορά.

Καὶ ὅταν ἐβγῆκεν εἰς τὴν ἀγορὰν κατὰ τὰς ἐννέα τὸ πρωΐ, εἶδεν ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκωνται ἐκεῖ χωρὶς ἐργασίαν·

Ἐβγῆκε πάλιν κατὰ τὰς ἐννέα τὸ πρωῒ εἰς τὴν ἀγορὰν καὶ εἶδε ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκουν ἐκεῖ χωρὶς ἐργασίαν καὶ νὰ περιμένουν μήπως τοὺς μισθώσῃ κανείς.

Καὶ σ’ ἐκείνους εἶπε· “Πηγαίνετε καὶ σεῖς στὸ ἀμπέλι, καὶ ὅ,τι θὰ εἶναι δίκαιο, θὰ σᾶς δώσω”.

καὶ εἶπεν εἰς ἐκείνους· Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι μου, καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον, θὰ σᾶς δώσω.

Καὶ εἰς ἐκείνους εἶπε· Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον θὰ σᾶς δώσω.

Καὶ αὐτοὶ πῆγαν. Πάλι βγῆκε γύρω στὶς δώδεκα καὶ στὶς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα καὶ ἔκανε τὸ ἴδιο.

Καὶ ἐκεῖνοι ἐπῆγαν. Πάλιν δὲ ἐβγῆκε κατὰ τὰς δώδεκα καὶ κατὰ τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα καὶ ἔκαμε τὸ ἴδιο.

Καὶ ἐκεῖνοι ἐπῆγαν. Καὶ πάλιν ἐβγῆκε κατὰ τὰς δώδεκα καὶ τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα καὶ ἔκαμε τὸ ἴδιο.

Γύρω δὲ στὶς πέντε τὸ ἀπόγευμα βγῆκε καὶ βρῆκε ἄλλους νὰ εἶναι ἄνεργοι καὶ τοὺς λέγει· “Γιατί εἶσθε ἐδῶ ὅλη τὴν ἡμέρα ἄνεργοι;”.

Ὅταν δὲ ἐβγῆκε καὶ κατὰ τὰς πέντε τὸ ἀπόγευμα, εὗρεν ἄλλους, ποὺ ἐστέκοντο χωρὶς ἐργασίαν καὶ τοὺς λέγει· Διατί στέκεσθε ἐδῶ ὅλην τὴν ἡμέραν χωρὶς ἐργασίαν;

Ὅταν δὲ κατὰ τὰς πέντε ἐβγῆκε, εὑρῆκε καὶ ἄλλους ἐργάτας νὰ στέκουν χωρὶς ἐργασίαν καὶ τοὺς λέγει· Διατί στέκεσθε ἐδῶ ὅλην τὴν ἡμέραν ἄνεργοι;

Τοῦ λέγουν· “Διότι κανεὶς δὲν μᾶς προσέλαβε γιὰ ἐργασία”. Τοὺς λέγει· “Πηγαίνετε καὶ σεῖς στὸ ἀμπέλι, καὶ ὅ,τι θὰ εἶναι δίκαιο, θὰ λάβετε”.

Λέγουν εἰς αὐτόν· Μένομεν ἄνεργοι, διότι κανεὶς δὲν μᾶς ἐμίσθωσε. Λέγει εἰς αὐτούς· Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι μου καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον διὰ τὸν κόπον σας, θὰ τὸ λάβετε.

Λέγουν πρὸς αὐτόν· Διότι κανεὶς δὲν μᾶς ἐμίσθωσε. Λέγει εἰς αὐτούς· Πηγαίνετε καὶ σεῖς εἰς τὸ ἀμπέλι μου καὶ ὅ,τι εἶναι δίκαιον θὰ πάρετε.

Ὅταν δὲ βράδυασε, λέγει ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ στὸ διαχειριστή του· “Κάλεσε τοὺς ἐργάτες καὶ πλήρωσέ τους τὸ μισθό, ἀρχίζοντας ἀπὸ τοὺς τελευταίους μέχρι τοὺς πρώτους”.

Ὅταν δὲ ἐβράδυασε, λέγει ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ εἰς τὸν ἐπιστάτην του· Κάλεσε τοὺς ἐργάτας καὶ δός τους τὸ ὡρισμένον ἡμερομίσθιον, ἀρχίζων ἀπὸ τοὺς τελευταίους καὶ προχορῶν ἕως τοὺς πρώτους.

Ὅταν δὲ ἐβράδιασε, λέγει ὁ κύριος τοῦ ἀμπελιοῦ εἰς τὸν διαχειριστήν του· Κάλεσε τοὺς ἐργάτας καὶ δῶσε τους τὸν μισθόν, ἀρχίζοντας ἀπὸ τοὺς τελευταίους καὶ προχωρῶντας εἰς τοὺς πρώτους.

Ὅταν δὲ ἦλθαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἔπιασαν ἐργασία γύρω στὶς πέντε τὸ ἀπόγευμα, ἔλαβαν ὁ καθένας ἀπὸ ἕνα δηνάριο.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ κατὰ τὰς πέντε τὸ ἀπόγευμα, ἐπῆραν ὁ καθένας τους ἀπὸ ἕνα δηνάριον.

Καὶ ὅταν ἦλθαν αὐτοὶ ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ κατὰ τὰς πέντε τὸ ἀπόγευμα, ἐπῆρε ὁ καθένας τους ἀπὸ ἕνα δηνάριον.

Καὶ ὅταν ἦλθαν οἱ πρῶτοι, νόμισαν, ὅτι θὰ πάρουν περισσότερα, ἀλλὰ ἔλαβαν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἕνα δηνάριο.

Ὅταν δὲ ἦλθαν οἱ πρῶτοι, ποὺ ἔπιασαν δουλειὰ πολὺ πρωῒ ἐνόμισαν, ὅτι θὰ πάρουν περισσότερα. Καὶ ἐπῆραν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἕνα δηνάριον.

Ὅταν δὲ ἦλθαν οἱ πρῶτοι ἐνόμισαν ὅτι θὰ πάρουν περισσότερα, ἀλλὰ ἐπῆραν καὶ αὐτοὶ ἀπὸ ἕνα δηνάριον.

Καὶ ὅταν τὸ ἔλαβαν, σχολίασαν τὸ νοικοκύρη

Ἀλλ’ ὅταν τὸ ἐπῆραν, παρεπονοῦντο καὶ ἐμουρμούριζαν κατὰ τοῦ νοικοκύρη

Ὅταν ὅμως τὸ ἐπῆραν, ἐμουρμούριζαν δυσαρεστημένοι ἐναντίον τοῦ οἰκοδεσπότου

λέγοντας· “Αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι ἐργάσθηκαν μία ὥρα. καὶ ὅμως τοὺς ἐξίσωσες μὲ μᾶς, ποὺ βαστάξαμε τὸ βάρος τῆς ἡμέρας καὶ τὸν καύσωνα”.

καὶ ἔλεγαν, ὅτι αὐτοὶ οἱ πιὸ τελευταῖοι μίαν ὥραν ἐργάσθησαν εἰς τὸ ἀμπέλι καὶ τοὺς ἔκαμες ἴσους μὲ ἡμᾶς, ποὺ ἐβαστάσαμεν τὸν βαρὺν κόπον τῆς ἡμέρας καὶ ὅλην τὴν ζέστην.

καὶ ἔλεγαν ὅτι αὐτοὶ οἱ τελευταῖοι μίαν μόνον ὥρα ἐδούλεψαν καὶ τοὺς ἐπλήρωσες ἴσα μὲ ἡμᾶς οἱ ὁποῖοι ἐβαστάσαμε τὸ ὁλοήμερον βάρος τῆς ἐργασίας καὶ ὅλον τὸν καύσωνα.

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε σ’ ἕνα ἀπ’ αὐτούς· “Φίλε, δὲν σὲ ἀδικῶ. Ἕνα δηνάριο δὲν συμφώνησες μαζί μου;

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς· Σύντροφε, δὲν σὲ ἀδικῶ. Δὲν συνεφώνησες μαζί μου ἕνα δηνάριον;

Ὁ οἰκοδεσπότης ἀπεκρίθη καὶ εἶπε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς· Φίλε, δὲν σὲ ἀδικῶ· δὲν συνεφώνησες μαζῆ μου ἕνα δηνάριο ὡς ἡμερομίσθιον;

Πάρε τὸ δικό σου καὶ φύγε. Θέλω δὲ σ’ αὐτὸν τὸν τελευταῖο νὰ δώσω ὅπως καὶ σὲ σένα.

Πάρε τὸ ἰδικόν σου καὶ πήγαινε. Θέλω δὲ ἐγὼ εἰς αὐτὸν τὸν (πιὸ) τελευταῖον νὰ δώσω ὅσον καὶ εἰς σέ.

Πάρε, λοιπόν, αὐτὸ ποὺ σοῦ ἀνήκει καὶ πήγαινε. Θέλω δὲ εἰς αὐτὸν τὸν τελευταῖον νὰ δώσω ὅ,τι ἔδωσα καὶ εἰς σέ·

Ἢ δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κάνω ὅ,τι θέλω μὲ τὰ δικά μου, ἐπειδὴ ὁ ὀφθαλμός σου εἶναι φθονερός, διότι ἐγὼ εἶμαι γενναιόδωρος;”.

Ἢ δὲν ἔχω δικαίωμα νὰ κάμω ἐκεῖνο ποὺ θέλω εἰς αὐτά, ποὺ εἶναι ἰδικά μου; Ἢ τὸ μάτι σου εἶναι κακὸ καὶ ζηλεύει, ἐπειδὴ ἐγὼ εἶμαι καλὸς καὶ ἀγαθός, καὶ γίνεται ἀφορμὴ ἡ ἰδική μου καλωσύνη νὰ δείξῃς σὺ τὸν φθόνον σου;

ἢ μήπως δὲν ἔχω τὸ δικαίωμα νὰ κάνω, ὅ,τι θέλω εἰς τὴν ἰδικήν μου περιουσίαν. Ἢ ἐὰν τὸ μάτι σου εἶναι φθονερὸ καὶ ἀχόρταστο διότι ἐγὼ εἶμαι ἀγαθός, ποῖος πταίει; Ἀσφαλῶς ἡ ἰδική σου μοχθηρία.

Ἔτσι θὰ γίνουν οἱ τελευταῖοι πρῶτοι, καὶ οἱ πρῶτοι τελευταῖοι. Πολλοὶ δὲ εἶναι καλεσμένοι, ἀλλ’ ὀλίγοι ἐκλεκτοί».

Ἔτσι θὰ γίνουν πρῶτοι αὐτοί, ποῦ ἐκλήθησαν τελευταῖοι καὶ ἀργότερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλ’ ἔδειξαν μεγάλον ζῆλον εἰς τὸ ἔργον τοῦ Κυρίου. Καὶ αὐτοὶ ποὺ ἐκλήθησαν ἐνωρίτερον καὶ πρῶτοι ἀπὸ τοὺς ἄλλους, ἀλλ’ ἐχαλαρώθησαν καὶ ἠμέλησαν, θὰ γίνουν τελευταῖοι. Διότι πολλοὶ εἶναι προσκαλεσμένοι ἀπὸ τὸν Χριστόν, ὀλίγοι ὅμως εἶναι ἐκλεκτοί, δὲν ἐξαρτᾶται δὲ ἡ ἀμοιβή, ποῦ δίδει ὁ Κύριος, ἀπὸ τὸν περισσότερον χρόνον, ποὺ θὰ ἐργασθῇ ὁ καθένας μας, ἀλλ’ ἀπὸ τὴν μεγαλυτέραν προθυμίαν ποῦ θὰ δείξῃ, πάντοτε δὲ ἡ ἀμοιβὴ αὐτὴ θὰ μᾶς δοθῇ κατὰ τὸ ἔλεος καὶ τὴν φιλανθρωπίαν τοῦ Κυρίου.

Ἔτσι θὰ εἶναι πρῶτοι αὐτοὶ ποὺ ἐκλήθησαν τελευταῖα καὶ εἰργάσθησαν μὲ ζῆλον καὶ θὰ εἶναι τελευταῖοι οἱ πρῶτοι, ἕνεκα τοῦ φθόνου καὶ τῆς χαλαρώσεώς των. Διότι πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν κληθῇ, ὀλίγοι ὅμως εἶναι οἱ ἐκλεκτοί, ποὺ θὰ ἐργασθοῦν μέχρι τέλους μὲ φλογερὰν ἐπιθυμίαν καὶ θερμὸν ζῆλον».

Ἀνεβαίνοντας δὲ στὰ Ἱεροσόλυμα ὁ Ἰησοῦς παρέλαβε τοὺς δώδεκα μαθητὰς ἰδιαιτέρως στὸ δρόμο καὶ τοὺς εἶπε·

Καὶ ὅταν ἀνέβαινεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐπῆρε μαζί του ἰδιαιτέρως τοὺς δώδεκα μαθητὰς εἰς τὸν δρόμον καὶ τοὺς εἶπεν·

Ὅταν δὲ ἀνέβαινε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, ἐπῆρε τοὺς δώδεκα μαθητάς του ἰδιαιτέρως καὶ καθὼς ἐβάδιζαν εἰς τὴν ὁδὸν εἶπεν εἰς αὐτούς.

«Ἰδοὺ ἀνεβαίνουμε στὰ Ἱεροσόλυμα, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ στοὺς γραμματεῖς, καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν σὲ θάνατο,

Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον,

«Ἰδοὺ ἀναβαίνομεν τώρα εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ γραμματεῖς καὶ θὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον

καὶ θὰ τὸν παραδώσουν στοὺς ἐθνικούς (εἰδωλολάτρες), γιὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ νὰ τὸν σταυρώσουν, καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ».

καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς ἐθνικοὺς στρατιώτας τῆς Ρώμης, διὰ νὰ τὸν περιπαίξουν καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ νὰ τὸν σταυρώσουν, καὶ ἔπειτα κατὰ τὴν τρίτην ἀπὸ τοῦ θανάτου του ἡμέραν θὰ ἀναστηθῇ.

καὶ θὰ τὸν παραδώσουν εἰς τοὺς εἰδωλολάτρας στρατιώτας τῆς Ρώμης, διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν καὶ νὰ τὸν μαστιγώσουν καὶ νὰ τὸν σταυρώσουν· ἀλλὰ κατὰ τὴν τρίτην ἡμέρα θὰ ἀναστηθῇ».

Τότε προσῆλθε σ’ αὐτὸν ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου μαζὶ μὲ τοὺς υἱούς της, καὶ προσκύνησε καὶ ζήτησε νὰ τῆς κάνῃ κάποια χάρι.

Τότε τὸν ἐπλησίασεν ἡ μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου μὲ τὰ παιδιά της, ἡ ὁποία τὸν ἐπροσκύνησε καὶ ἔδειξεν, ὅτι ἐσκόπευε νὰ τοῦ ζητήσῃ κάτι.

Τότε τὸν ἐπλησίασεν ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου, μαζῆ μὲ τὰ παιδιά της, τὸν ἐπροσκύνησε μὲ εὐλάβειαν καὶ ἐφαίνετο ὅτι κάτι ἤθελε νὰ ζητήσῃ ἀπὸ αὐτόν.

Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· «Τί θέλεις;». Τοῦ λέγει· «Δῶσε διαταγή, ὅταν θ’ ἀναλάβῃς τὴ βασιλεία σου, νὰ καθήσουν οἱ δύο αὐτοὶ υἱοί μου ἕνας ἀπ’ τὰ δεξιά σου, καὶ ἕνας ἀπ’ τὰ ἀριστερά σου».

Αὐτὸς δὲ τῆς εἶπε· Τί θέλεις; Λέγει εἰς αὐτόν· Δῶσε διαταγήν, ὅταν θὰ ἀναλάβῃς τὴν βασιλείαν σου, νὰ καθήσουν τὰ δύο αὐτὰ παιδιά μου τὸ ἕνα εἰς τὰ δεξιά σου καὶ τὸ ἄλλο εἰς τὰ ἀριστερά σου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτήν· «τί θέλεις;» Λέγει εἰς αὐτόν· «Δῶσε ἐντολὴν νὰ καθίσουν τὰ δύο αὐτὰ παιδιά μου ὁ ἔνας ἀπὸ τὰ δεξιά σου καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά σου, ὅταν σὺ θὰ ἀναλάβῃς τὴν βασιλείαν σου».

Ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «Δὲν ξέρετε τί ζητεῖτε. Δύνασθε νὰ πιῆτε τὸ ποτήρι, τὸ ὁποῖο θὰ πιῶ ἐγώ, ἢ νὰ βαπτισθῆτε μὲ τὸ βάπτισμα, μὲ τὸ ὁποῖο θὰ βαπτισθῶ ἐγώ;». Τοῦ λέγουν· «Δυνάμεθα».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δὲν ξεύρετε, τί ζητᾶτε. Μπορεῖτε νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ θανάτου, ποῦ πρόκειται ἐγῶ μετ’ ὀλίγον νὰ πίω, ἢ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ μαρτυρίου, ποὺ μετ’ ὀλίγον θὰ ὑποστῶ; Λέγουν εἰς αὐτόν· Δυνάμεθα.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε· «δὲν γνωρίζετε, τί ζητεῖτε. Ἠμπορεῖτε νὰ πίετε τὸ ποτήριον τοῦ πόνου, τὸ ὁποῖον ἐγὼ μέλλω νὰ πίω, ἢ νὰ βαπτισθῆτε τὸ βάπτισμα τοῦ αἵματος καὶ τῶν παθημάτων, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι;» Λέγουν εἰς αὐτόν· «ἠμποροῦμεν».

Τότε τοὺς λέγει· «Τὸ μὲν ποτήρι μου θὰ πιῆτε, καὶ μὲ τὸ βάπτισμα, μὲ τὸ ὁποῖο ἐγὼ θὰ βαπτισθῶ, θὰ βαπτισθῆτε. Τὶς θέσεις ὅμως ἀπ’ τὰ δεξιά μου καὶ ἀπ’ τὰ ἀριστερά μου δὲν ἐξαρτᾶται ἀπὸ μένα νὰ τὶς δώσω, ἀλλὰ θὰ δοθοῦν σ’ αὐτούς, γιὰ τοὺς ὁποίους ἔχουν ὁρισθῇ ἀπὸ τὸν Πατέρα μου.

Καὶ λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Τὸ μὲν ποτήριον, ποὺ θὰ πίω ἐγώ, θὰ τὸ πίετε καὶ σεῖς, καὶ τὸ βάπτισμα, ποῦ πρόκειται μετ’ ὀλίγον μέσα εἰς τὴν θάλασσαν τῶν παθημάτων μου νὰ βαπτισθῶ, θὰ τὸ βαπτισθῆτε. Διότι καὶ σεῖς θὰ ὑποστῆτε διωγμοὺς καὶ μαρτύριον διὰ τὸ εὐαγγέλιον. Τὸ νὰ καθήσετε ὅμως εἰς τὰ δεξιά μου καὶ εἰς τὰ ἀριστερά μου, δὲν εἶναι ἰδικόν μου δικαίωμα νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον μοῦ τὸ ζητήσῃ, ἀλλὰ θὰ δοθῇ τοῦτο εἰς ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἑτοιμασθῇ ἀπὸ τὸν δικαιοκρίτην Πατέρα μου, ποὺ θὰ δώσῃ τὰς ἀμοιβὰς καὶ τὰς διακρίσεις εἰς τὸν καθένα σύμφωνα μὲ τὰ ἔργα του καὶ τὴν ἀρετήν του.

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «τὸ μὲν ποτήριόν μου θὰ τὸ πίετε καὶ τὸ βάπτισμα τῶν παθημάτων, τὸ ὁποῖον ἐγὼ βαπτίζομαι, θὰ βαπτισθῆτε. Τὸ νὰ καθίσετε ὅμως εἰς τὰ δεξιά μου καὶ τὰ ἀριστερά μου δὲν εἶναι ἰδικόν μου δικαίωμα νὰ τὸ δώσω εἰς ὅποιον ἁπλῶς τὸ ζητήσει· ἀλλὰ θὰ δοθῇ ἀπὸ τὸν δίκαιον Πατέρα μου εἰς ἐκείνους διὰ τοὺς ὁποίους ἔχει ἑτοιμασθῆ» (δηλαδὴ διὰ τοὺς πιστοὺς εἰς αὐτὸν καὶ καλοὺς ἀγωνιστὰς εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς).

Ὅταν δὲ ἄκουσαν οἱ δέκα (ἄλλοι μαθηταὶ) ἀγανάκτησαν ἐξ αἰτίας τῶν δύο ἀδελφῶν.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν αὐτὰ οἱ δέκα, ἠγανάκτησαν διὰ τὴν συμπεριφορὰν αὐτὴν τῶν δύο ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐζήτουν νὰ τοὺς παραγκωνίσουν καὶ νὰ τιμηθοῦν περισσότερον ἀπὸ αὐτούς.

Καὶ οἱ δέκα ὅταν ἤκουσαν αὐτά, ἠγανάκτησαν διὰ τὴν φιλόδοξον συμπεριφορὰν τῶν δύο ἀδελφῶν, οἱ ὁποῖοι ἐπροσπαθοῦσαν νὰ τοὺς παραγκωνίσουν, διὰ νὰ λάβουν αὐτοὶ τὰ μεγαλύτερα ἀξιώματα.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς κάλεσε κοντά του καὶ εἶπε· «Ξέρετε, ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν ἀσκοῦν ἀπόλυτη κυριαρχία ἐπάνω σ’ αὐτά, καὶ οἱ μεγάλοι καταδυναστεύουν αὐτά.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἀφοῦ τοὺς προσεκάλεσε νὰ πλησιάσουν, εἶπε· Γνωρίζετε ὅτι οἱ ἄρχοντες, ποὺ ἠγεμονεύουν εἰς τὰ ἔθνη, συμπεριφέρονται πρὸς τοὺς λαούς των ὡς κύριοί των, σὰν νὰ τοὺς ὁρίζουν καὶ σὰν νὰ εἶναι οἱ λαοὶ κτήματά τους· καὶ ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν μεγάλο ἀξίωμα, ὅπως εἶναι οἱ ἀνθύπατοι, τοὺς μεταχειρίζονται μὲ μεγάλην ἐξουσίαν, σὰν νὰ εἶναι δοῦλοι τους.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς ἐκάλεσε κοντά του καὶ τοὺς εἶπε· «ξέρετε, ὅτι οἱ ἄρχοντες τῶν ἐθνῶν φέρονται δεσποτικῶς πρὸς αὐτὰ σὰν ἀπόλυτοι κυρίαρχοί των καὶ ἐκεῖνοι ποὺ κατέχουν μεγάλα ἀξιώματα ἀσκοῦν ἀνεξέλεκτον τυραννικὴν κυριαρχίαν εἰς αὐτούς, σὰν νὰ τοὺς ἔχουν δούλους.

Δὲν πρέπει ἔτσι νὰ συμβῇ σὲ σᾶς. Ἀλλ’ ὅποιος μεταξύ σας θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, πρέπει νὰ εἶναι ὑπηρέτης σας.

Μεταξύ σας ὅμως δὲν πρέπει νὰ γίνεται ἔτσι. Ἀλλ’ ὁποιοσδήποτε θέλει νὰ γίνῃ μέγας μεταξύ σας, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας καὶ ἂς σπουδάζῃ νὰ γίνεται εὐεργετικὸς καὶ ἐξυπηρετικὸς εἰς τοὺς ἄλλους.

Τέτοιο πρᾶγμα ὅμως μεταξύ σας δὲν πρέπει νὰ συμβαίνῃ. Ἀλλ’ ὅποιος θέλει νὰ ἀναδειχθῇ μέγας μεταξύ σας, ἂς εἶναι ὑπηρέτης σας.

καὶ ὅποιος μεταξύ σας θέλει νὰ εἶναι πρῶτος, πρέπει νὰ εἶναι δοῦλος σας,

Καὶ ὁποιοσδήποτε θέλει νὰ εἶναι πρῶτος μεταξύ σας, ὀφείλει νὰ ἀσκῇ μὲ πᾶσαν ταπεινοφροσύνην τὴν ἀγάπην καὶ νὰ γίνη δοῦλος ὅλων σας.

Καὶ ὅποιος θέλει νὰ εἶναι μεταξύ σας πρῶτος, ὀφείλει νὰ γίνῃ δοῦλος καὶ νὰ προσφέρῃ εἰς ὅλους μὲ ἀγάπην καὶ ταπεινοφροσύνην τὰς ὑπηρεσίας του.

ὅπως ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε γιὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ὑπηρετήσῃ, καὶ νὰ δώσῃ τὴ ζωή του σὰν λύτρο γιὰ πολλούς (γιὰ ὅλους δηλαδή)».

Νὰ γίνῃ δὲ διάκονος καὶ δοῦλος, καθὼς καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε διὰ νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ διὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ δώσῃ τὴν ζωήν του λύτρον διὰ νὰ ἑξαγορασθοῦν καὶ ἐλευθερωθοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν θάνατον πολλοί.

Ὅπως ἀκριβῶς ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἦλθε νὰ ὑπηρετηθῇ, ἀλλὰ νὰ ὑπηρετήσῃ καὶ νὰ δώσῃ τὴν ζωήν του λύτρον, διὰ νὰ ἐξαγοράσῃ καὶ ἐλευθερώσῃ ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν καὶ τὸν αἰώνιον θάνατον πολλούς, οἱ ὁποῖοι θὰ πιστεύσουν εἰς αὐτόν».

Ἐνῷ δὲ ἔβγαιναν ἀπ’ τὴν Ἱεριχώ, τὸν ἀκολούθησε λαὸς πολύς.

Καὶ ἐνῷ αὐτοὶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν Ἱεριχῶ, τὸν ἠκολούθησαν πλῆθος λαοῦ πολύ.

Καὶ ἐνῶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν Ἱεριχώ, τὸν ἠκολούθησεν λαὸς πολύς.

Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοί, ποὺ κάθονταν στὸ δρόμο, ὅταν ἄκουσαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς περνάει, φώναξαν δυνατὰ λέγοντας· «Λυπήσου μας καὶ κάνε ἔλεος, Κύριε, Υἱὲ Δαβίδ».

Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοί, ποὺ ἐκάθηντο πλησίον τοῦ δρόμου, ὅταν ἤκουσαν, ὅτι ὁ Ἰησοῦς περνᾷ, ἐφώναξαν καὶ εἶπαν· Ἐλέησέ μας, Κύριε, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ, ποὺ διὰ σὲ ἐλάλησαν οἱ προφῆται.

Καὶ ἰδοὺ δύο τυφλοί, ποὺ ἐκάθηντο παραπλεύρως ἀπὸ τὸν δρόμον, καθὼς ἤκουσαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς διέρχεται, ἐφώναξαν καὶ εἶπαν· «ἐλέησέ μας, Κύριε, σύ ποὺ εἷσαι ὁ ἔνδοξος ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ».

Τὸ δὲ πλῆθος τοὺς ἐπέπληξε γιὰ νὰ σιωπήσουν. Ἀλλ’ αὐτοὶ φώναζαν περισσότερο καὶ ἔλεγαν· «Λυπήσου μας καὶ κάνε ἔλεος, Κύριε, Υἱὲ Δαβίδ».

Τὸ πλῆθος δὲ τοῦ λαοῦ, διὰ νὰ μὴ ἐνοχληθῇ μὲ τὰς φωνάς των ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἐπέπληξε διὰ νὰ σιωπήσουν. Αὐτοὶ ὅμως πιὸ πολὺ ἐφώναζαν καὶ ἔλεγαν· Ἐλέησέ μας, Κύριε, ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ.

Τὸ δὲ πλῆθος τοὺς ἐπέπληξε νὰ σιωπήσουν (διὰ νὰ μὴ ἐνοχλοῦν τάχα τὸν διδάσκαλον). Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἀκόμη δυνατώτερα ἐκραύγαζαν λέγοντες· «ἐλέησέ μας, Κύριε, υἱὲ Δαυΐδ».

Τότε σταμάτησε ὁ Ἰησοῦς, τοὺς φώναξε καὶ εἶπε· «Τί θέλετε νὰ σᾶς κάνω;».

Καὶ ἀφοῦ ἐστάθη ὁ Ἰησοῦς, τοὺς ἐκάλεσε καὶ τοὺς εἶπε· Τὶ θέλετε νὰ σᾶς κάμω;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐστάθη, τοὺς ἐκάλεσε κοντά του καὶ τοὺς εἶπε· «τί θέλετε νὰ κάμω εἰς σᾶς;»

Τοῦ λέγουν· «Κύριε, ν’ ἀνοιχθοῦν τὰ μάτια μας».

Λέγουν εἰς αὐτόν· Κύριε, θέλομεν νὰ ἀνοιχθοῦν τὰ μάτια μας.

Λέγουν εἰς αὐτόν· «Κύριε, θέλομεν νὰ ἀνοιχθοῦν τὰ μάτια μας».

Σπλαγχνίσθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ ἄγγιξε τὰ μάτια τους, καὶ ἀμέσως τὰ μάτια τους εἶδαν τὸ φῶς, καὶ τὸν ἀκολούθησαν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς ἐσπλαγχνίσθη καὶ τοὺς ἤγγισε τὰ μάτια καὶ ἀμέσως τὰ μάτια των ἀπέκτησαν καὶ πάλιν τὸ φῶς των, καὶ ἀπὸ εὐγνωμοσύνην τὸν ἠκολούθησαν καὶ οἱ δύο.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εὐσπλαγχνίσθη, ἤγγισε τὰ μάτια των καὶ ἀμέσως αὐτοὶ ἀπέκτησαν τὸ φῶς των καὶ μὲ εὐγνωμοσύνην πολλὴν τὸν ἠκολούθησαν.