Κατὰ Ματθαίον 21

Καὶ ὅταν πλησίασαν στὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθαν στὴ Βηθσφαγῆ, κοντὰ στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, τότε ὁ Ἰησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς

Καὶ ὅταν ἐπλησίασαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθαν εἰς τὴν Βηθσφαγῆ, πλησίον τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, τότε ὁ Ἰησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς

Ὅταν δὲ ἐπλησίασαν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθαν εἰς Βηθσφαγῆ, κοντὰ εἰς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν, τότε ἔστειλε ὁ Ἰησοῦς δύο μαθητὰς

λέγοντας σ’ αὐτούς· «Πηγαίνετε στὸ ἀπέναντί σας χωριὸ καὶ ἀμέσως θὰ βρῆτε μία ὄνο δεμένη καὶ ἕνα πουλάρι μαζί της. Λύσετε, καὶ φέρετε σὲ μένα.

καὶ τοὺς εἶπε· Πηγαίνετε εἰς τὸ χωριό, ποῦ βλέπετε ἀπέναντί σας, καὶ ἀμέσως θὰ εὕρητε μίαν ὅνον δεμένην καὶ ἕνα πουλάρι μαζί της. Ἀφοῦ τὴν λύσετε, φέρτε μου καὶ τὰ δύο ἐδῶ.

λέγων εἰς αὐτούς· «πηγαίνετε εἰς τὸ χωριό, ποὺ εἶναι ἀπέναντί σας, καὶ ἀμέσως θὰ βρῆτε ἐκεῖ μίαν δεμένην ὄνον καὶ τὸ πουλάρι μαζῆ της· λύσατέ την καὶ φέρετέ τα εἰς ἐμέ.

Καὶ ἂν κανεὶς σᾶς πῇ τίποτε, θὰ τοῦ πῆτε, “Ὁ Κύριος τὰ χρειάζεται, καὶ θὰ τὰ ἐπιστρέψῃ ἀμέσως”».

Καὶ ἐὰν σᾶς εἴπῃ κανεὶς τίποτε, θὰ εἴπητε, ὅτι ὁ Κύριος τὰ χρειάζεται· ἀμέσως δὲ θὰ σᾶς τὰ ἐπιστρέψῃ καὶ θὰ σᾶς τὰ ἀποστείλῃ.

Καὶ ἂν κανεὶς σᾶς πῇ τίποτε καὶ θελήσῃ νὰ σᾶς ἐμποδίσῃ, θὰ πῆτε· «Ὅτι ὁ Κύριος τὰ χρειάζεται· πολὺ δὲ σύντομα θὰ σᾶς τὰ ἐπιστρέψῃ».

Μὲ ὅλο δὲ αὐτό, ποὺ ἔγινε, ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος, ποὺ ἐλέχθη διὰ μέσου τοῦ προφήτου·

Αὐτὸ δὲ ἔγινε διὰ νὰ πραγματοποιηθῇ ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη διὰ μέσου τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε·

Ὅλο δὲ αὐτὸ ἔγινε, διὰ νὰ ἐκπληρωθῇ ἐκεῖνο ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ προφήτου Ζαχαρίου, ὁ ὁποῖος εἶπε·

Νὰ εἰπῆτε στὴ θυγατέρα Σιών (Ἱερουσαλήμ), Ἰδοὺ ὁ Βασιλεύς σου ἔρχεται σὲ σένα ταπεινὸς καὶ καθισμένος πάνω σ’ ἕνα ὄνο, μάλιστα πουλάρι, ἀρσενικὸ τέκνο ὄνου.

Εἴπατε εἰς τὴν θυγατέρα Σιών, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ· Ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου, ὁ Μεσσίας, ἔρχεται εἰς σὲ πρᾶος καὶ καθισμένος ἐπάνω εἰς ὄνον καὶ εἰς πουλάρι γέννημα ζώου, ποὺ ἐμβῆκεν εἰς ζυγόν.

«νὰ πῆτε εἰς τὴν θυγατέρα Σιών, τὴν Ἱερουσαλήμ, ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεται πρὸς σέ, πρᾶος καὶ ταπεινός, καθήμενος ἐπάνω εἰς ὄνον καὶ εἰς πουλάρι, γέννημα ὑποζυγίου».

Πῆγαν δὲ οἱ μαθηταί, καὶ ἀφοῦ ἔκαναν ὅπως τοὺς διέταξε ὁ Ἰησοῦς,

Ἀφοῦ δὲ ἐπῆγαν οἱ μαθηταὶ καὶ ἔκαμαν ὅπως τοὺς διέταξεν ὁ Ἰησοῦς,

Ἐπῆγαν οἱ μαθηταὶ καὶ ἔκαμαν καθὼς τοὺς διέταξε ὁ Ἰησοῦς. (Καὶ ἀναμφιβόλως ἐθαύμασαν, ὅταν εἶδαν ὅτι τὰ πράγματα ἔγιναν, ὅπως ἀκριβῶς τοὺς εἶχε προείπει ὁ Διδάσκαλος).

ἔφεραν τὴν ὄνο καὶ τὸ πουλάρι, καὶ ἔθεσαν ἐπάνω τους τὰ ἐνδύματά τους, καὶ κάθησε ἐπάνω σ’ αὐτά (δηλαδὴ στὰ ἐνδύματα).

ἔφεραν τὴν ὅνον καὶ τὸ πουλάρι καὶ ἐπειδὴ δὲν ἤξευραν εἰς ποῖον ἀπὸ τὰ δύο θὰ καθίσῃ ὁ διδάσκαλος, ἔβαλαν τὰ ἐξωτερικά τους φορέματα ἐπάνω εἰς αὐτὰ καὶ ὁ Ἰησοῦς ἐκάθησεν ἐπάνω εἰς τὰ φορέματα, ποὺ εἶχαν τεθῆ εἰς τὸ πουλάρι.

Ἔφεραν πράγματι τὴν ὄνον καὶ τὸ πουλάρι της, ἔβαλαν ἐπάνω εἰς αὐτὰ τὰ ἐνδύματα των, ἐπάνω εἰς τὰ ὁποῖα καὶ ἐκάθισεν ὁ διδάσκαλος.

Οἱ δὲ περισσότεροι ἀπὸ τὸ πλῆθος ἔστρωσαν τὰ ἐνδύματά τους στὸ δρόμο, ἄλλοι δὲ ἔκοβαν κλάδους ἀπὸ τὰ δένδρα καὶ ἔστρωναν στὸ δρόμο.

Καὶ τὸ περισσότερον πλῆθος τοῦ λαοῦ ἔστρωσαν εἰς τὸν δρόμον, ἀπὸ τὸν ὁποῖον διέβαινεν ὁ Χριστός, τὰ ἐξωτερικά τους ροῦχα διὰ νὰ περάσῃ ἐπ’ αὐτῶν, ἄλλοι δὲ ἔκοπταν κλάδους ἀπὸ τὰ δένδρα καὶ τοὺς ἔστρωναν εἰς τὸν δρόμον.

Τὰ δὲ πολλὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ποὺ συνώδευαν τὸν Κύριον, ἔστρωναν εἰς ἔνδειξιν σεβασμοῦ τὰ ἐνδύματά των εἰς τὸν δρόμον, διὰ νὰ περάσῃ ἐπάνω ἀπὸ αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, καὶ οἱ ἄλλοι ἔκοπταν κλάδους ἀπὸ δένδρα καὶ ἔστρωναν εἰς τὸν δρόμον.

Τὰ δὲ πλήθη, ποὺ προπορεύονταν καὶ ἀκολουθοῦσαν, φώναζαν δυνατὰ λέγοντας· Δόξα στὸν Υἱὸ Δαβίδ! Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου. Δόξα στὸν Ὕψιστο!

Τὰ δὲ πλήθη τοῦ λαοῦ, ὅσα ἐπροπορεύοντο καὶ ὅσα ἀκολουθοῦσαν, μὲ δυνατὲς φωνὲς ἔλεγον· Δόξα εἰς τὸν ἀπόγονον τοῦ Δαβίδ, ποὺ ἕως τώρα τὸν ἐπεριμέναμεν. Δοξασμένος νὰ εἶναι αὐτός, ποὺ ἔρχεται σταλμένος ἀπὸ τὸν Κύριον. Δόξα σοι ἂς κράζουν καὶ οἱ ἐν τοῖς ὑψίστοις τοῦ οὐρανοῦ ἄγγελοι.

Τὰ πλήθη δὲ τοῦ λαοῦ, τόσον ἐκεῖνα ποὺ προηγοῦντο ὅσον καὶ ἐκεῖνα ποὺ ἀκολουθοῦσαν, ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· «δόξα καὶ ὕμνος εἰς τὸν ἔνδοξον ἀπόγονον τοῦ Δαυΐδ· εὐλογημένος ἂς εἶναι αὐτός ποὺ ἔρχεται ἐν ὀνόματι τοῦ Κυρίου, διὰ νὰ σώσῃ τὸν λαόν· δοξολογίας καὶ ὕμνους εἰς τὸν Μεσσίαν ἂς ψάλλουν αἱ στρατιαὶ τῶν ἀγγέλων, ποὺ εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς».

Καὶ ὅταν μπῆκε στὰ Ἱεροσόλυμα, σείσθηκε ὅλη ἡ πόλι καὶ ἔλεγε· «Ποιός εἶναι αὐτός;».

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἐμβῆκεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, συνεκινήθησαν καὶ ἐσηκώθησαν ἐπὶ ποδὸς ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως λέγοντες· Ποῖος εἶναι αὐτός;

Ὅταν δὲ εἰσῆλθεν αὐτὸς εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα, συνεκλονίσθη ἡ πόλις ὅλη ἀπὸ τὴν μεγαλοπρεπῆ πομπὴν καὶ ἐρωτοῦσαν οἱ κάτοικοι· «ποιὸς εἶναι αὐτός;»

Τὰ δὲ πλήθη ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ προφήτης ἀπὸ τὴ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας».

Τὰ δὲ πλήθη τοῦ λαοῦ ἔλεγον· Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ προφήτης, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας.

Τὰ δὲ πλήθη ἔλεγαν· «Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς, ὁ προφήτης ἀπὸ τὴν Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας».

Μπῆκε δὲ ὁ Ἰησοῦς στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ τοῦ Θεοῦ, καὶ ἔδιωξε ὅλους, ὅσοι πωλοῦσαν καὶ ὅσοι ἀγόραζαν σ’ αὐτὸ τὸ χῶρο, καὶ τὰ τραπέζια τῶν ἀργυραμοιβῶν ἀνέτρεψε, καθὼς καὶ τὰ καθίσματα τῶν πωλητῶν τῶν περιστεριῶν.

Καὶ ἐμβῆκεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἱερὸν ναόν, τὸν ἀφιερωμένον εἰς τὸν Θεόν, καὶ ἔβγαλεν ἔξω ὅλους ἐκείνους ποὺ ἐπώλουν καὶ ἠγόραζον εἰς τὸ ἱερὸν προαύλιον τῶν ἐθνῶν, καὶ τὰς τραπέζας τῶν ἀργυραμοιβῶν ἀναποδογύρισε, καθὼς καὶ τὰ καθίσματα, ὅπου ἐκάθηντο αὐτοὶ ποὺ ἐπώλουν τὰς περιστεράς.

Καὶ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ ἐξεδίωξε ἀπὸ τὰς αὐλὰς τοῦ ἱεροῦ τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας, ἀνέτρεψε τὰ τραπέζια τῶν ἀργυραμοιβῶν καὶ τὰ καθίσματα αὐτῶν ποὺ πωλοῦσαν περιστέρια πρὸς θυσίαν.

Καὶ τοὺς εἶπε· «Εἶναι γραμμένο, Ὁ οἶκος μου θὰ εἶναι οἶκος προσευχῆς ἀλλὰ σεῖς τὸν κάνατε σπήλαιο λῃστῶν».

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Εἶναι γραμμένον εἰς τὸν Ἡσαΐαν· Ὁ οἶκος μου θὰ ὀνομασθῇ οἶκος προσευχῆς. Σεῖς δὲ τὸν ἐκάματε σπήλαιον, ποὺ συχνάζουν λῃσταί, ἀφοῦ μὲ τὰς αἰσχροκερδείας σας κατακλέπτετε καὶ λῃστεύετε τοὺς προσκυνητάς.

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Ἅγίαν Γραφήν· Ὁ οἶκος μου θὰ ὀνομασθῇ οἶκος προσευχῆς· ἀλλὰ σεῖς τὸν ἐκάματε, μὲ τὴν αἰσχροκέρδειαν καὶ τὴν ἀπληστίαν σας, σπήλαιον ληστῶν».

Ἦλθαν δὲ σ’ αὐτὸν κουτσοὶ καὶ τυφλοὶ στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ τοὺς θεράπευσε.

Καὶ τὸν ἐπλησίασαν κουτσοὶ καὶ τυφλοὶ εἰς τὸ ἱερὸν καὶ τοὺς ἐθεράπευσεν.

Καὶ προσῆλθαν πρὸς αὐτὸν ἐκεῖ εἰς τὸν ναὸν χωλοὶ καὶ τυφλοὶ καὶ τοὺς ἐθεράπευσε. (Καὶ κατὰ τὰς δραματικὰς ἐκείνας ἡμέρας, ποὺ προηγήθησαν ἀπὸ τὸ πάθος του, δὲν ἔπαυε νὰ ἐκδηλώνῃ μὲ τὰ θαύματά του τὴν ἄπειρον ἀγάπην του πρὸς τοὺς πάσχοντας).

Ὅταν δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς εἶδαν τὰ θαύματα ποὺ ἔκανε, καὶ τὰ παιδιὰ νὰ φωνάζουν δυνατὰ στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ καὶ νὰ λέγουν, «Δόξα στὸν Υἱὸ Δαβίδ», ἀγανάκτησαν

Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς τὰ θαυμάσια ἔργα, ποὺ ἔκαμεν ὁ Ἰησοῦς, καὶ τὰ παιδιά, ποῦ ἐφωναζαν μέσα εἰς τὸ ἱερὸν καὶ ἔλεγαν· Δόξα εἰς τὸν ἀπόγονον τοῦ Δαβίδ, ἠγανάκτησαν

Ὅταν δὲ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς εἶδαν τὰ θαυμαστὰ αὐτὰ ἔργα ποὺ ἔκανε ὁ Ἰησοῦς καὶ ἤκουσαν τὰ παιδιὰ εἰς τὸν ναὸν νὰ κράζουν καὶ νὰ λέγουν «δόξα καὶ τιμὴ εἰς τὸν ἀπόγονον τοῦ Δαυΐδ», ἠγανάκτησαν

καὶ τοῦ εἶπαν· «Ἀκοῦς τί λένε αὐτοί;». Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς λέγει· «Ναί! Δὲν διαβάσατε ποτέ, “Ἀπὸ τὸ στόμα παιδιῶν, ποὺ εἶναι νήπια καὶ θηλάζουν, ἔβγαλες τέλειον ὕμνο”;».

καὶ εἶπαν εἰς αὐτόν· Ἀκούεις, τὶ λέγουν αὐτοί; Ὁ δὲ Ἰησοῦς λέγει εἰς αὐτούς· Ναί. Δὲν ἀνεγνώσατε ποτέ, ὅτι ἀπὸ τὸ στόμα νηπίων καὶ μικρῶν παιδιῶν, ποῦ θηλάζουν ἀκομη, ἔφτιασες, ὦ Θεέ, τέλειον ὕμνον; Διατί λοιπὸν ἀγανακτεῖτε, σὰν νὰ ἀνέχωμαι κάτι, ποὺ δὲν τὸ ἐπροφήτευσε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ;

καὶ εἶπαν εἰς αὐτόν· «ἀκούεις, τί λέγουν αὐτὰ τὰ παιδιά;» Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοὺς εἶπε· «ναί, ἀκούω· ἀλλὰ διατί σεῖς ἐνοχλεῖσθε; Δὲν ἔχετε, λοιπόν, ποτὲ ἀναγνώσει εἰς τὴν Γραφήν, ποὺ προλέγει ὅτι ἀπὸ στόμα νηπίων καὶ βρεφῶν, ποὺ θηλάζουν ἀκόμη, συνέθεσες, ὦ Θεέ, δοξολογίαν;»

Καὶ τοὺς ἄφησε καὶ βγῆκε ἔξω ἀπὸ τὴν πόλι, στὴ Βηθανία, καὶ διανυκτέρευσε ἐκεῖ.

Καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀφῆκεν, ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὴν Βηθανίαν καὶ ἐπέρασε τὴν νύκτα του ἐκεῖ.

Καὶ ἐγκαταλείψας αὐτοὺς ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν πόλιν εἰς τὴν Βηθανίαν καὶ ἐκεῖ ἐπέρασε τὴν νύκτα.

Καὶ τὸ πρωὶ ἐπιστρέφοντας στὴν πόλι πείνασε.

Ὅταν δὲ τὸ πρωῒ ἐπέστρεφεν εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε.

Ὅταν δὲ τὴν πρωΐαν ἐπέστρεψε εἰς τὴν πόλιν, ἐπείνασε·

Καὶ ὅταν εἶδε μία συκιὰ στὸ δρόμο, ἦλθε σ’ αὐτή, ἀλλὰ δὲν βρῆκε τίποτε σ’ αὐτή, παρὰ φύλλα μόνο, καὶ λέγει σ’ αὐτή· «Νὰ μὴ γίνῃ πλέον ἀπὸ σένα καρπὸς ποτέ». Καὶ ξεράθηκε αὐτοστιγμεὶ ἡ συκιά.

Καὶ ὅταν εἶδε κάποιαν συκῆν εἰς τὸν δρόμον, ἦλθε πλησίον της καὶ δὲν ηὗρε τίποτε ἐπάνω της παρὰ φύλλα μόνον, ἀκριβῶς ὅπως καὶ ἡ συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων τότε φύλλα μόνον καὶ ἐξωτερικοὺς τύπους, ὅχι δὲ καὶ καρποὺς ἀρετῆς εἶχε νὰ ἐπιδείξῃ. Καὶ διὰ νὰ δώσῃ μάθημα περὶ τοῦ ποία θὰ εἶναι ἡ τύχη κάθε ἀνθρώπου ἀκάρπου σὰν τὴν συκῆν, λέγει εἰς αὐτήν· Νὰ μὴ βγῇ ποτὲ πλέον ἀπὸ σὲ καρπὸς εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη ἀμέσως ἡ συκῆ.

Καὶ καθὼς εἶδε μία συκιά, παραπλεύρως εἰς τὸν δρόμον, ἐπλησίασε εἰς αὐτὴν καὶ δὲν εὑρῆκε τίποτε, παρὰ μόνον φύλλα καὶ λέγει εἰς αὐτήν· «ποτὲ πλέον ἀπὸ σὲ νὰ μὴ γίνῃ καρπὸς εἰς τὸν αἰῶνα». Καὶ ἀμέσως ἐξηράθηκε ἡ συκιά. (Τοῦτο δὲ ἔκαμε ὁ Κύριος, διὰ νὰ συμβολίσῃ τὴν καταδίκην, ποὺ ἐπερίμενε τοὺς γραμματεῖς καὶ Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι εἶχαν τὴν ἐξωτερικὴν ἐμφάνισιν τῆς εὐσεβείας, ὄχι ὅμως τὴν δύναμιν καὶ τὴν ἀρετὴν αὐτῆς).

Καὶ ὅταν τὸ εἶδαν οἱ μαθηταὶ, θαύμασαν καὶ εἶπαν· «Πῶς αὐτοστιγμεὶ ξεράθηκε ἡ συκιά;».

Καὶ ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ μαθηταί, ἐθαύμασαν καὶ εἶπαν· Πῶς ἀμέσως, εἰς τὴν ἰδίαν στιγμὴν ἐξηράνθη ἡ συκῆ;

Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ μαθηταὶ τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονός, ἐθαύμασαν καὶ εἶπαν· «πῶς εἰς τὴν στιγμὴν ἐξηράνθηκε ἡ συκιά;»

Ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἂν ἔχετε πίστι καὶ δὲν ἀμφιβάλετε, ὄχι μόνο τὸ θαῦμα τῆς συκιᾶς θὰ κάνετε, ἀλλά, καὶ ἂν ἀκόμη πῆτε σ’ αὐτὸ τὸ ὄρος, “Σήκω καὶ πέσε στὴ θάλασσα”, θὰ γίνῃ.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπεν· Ἐν πάσῃ ἀληθείᾳ σᾶς βεβαιῶ, ἐὰν ἔχετε πίστιν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν διστάσετε, ὅτι θὰ λάβετε καὶ σεῖς δύναμιν θαυματουργόν, ὅχι μόνον τὸ θαῦμα τῆς συκῆς θὰ κάμετε, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ ἐὰν εἰς τὸ ὄρος αὐτὸ εἴπητε· Σήκω καὶ πέσε εἰς τὴν θάλασσαν, θὰ γίνῃ.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἐὰν ἔχετε ἀκλόνητον πίστιν καὶ δὲν ἀμφιβάλλετε εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνο τὸ θαῦμα τῆς συκιᾶς θὰ κάμετε, ἀλλὰ καὶ ἂν πῆτε εἰς τὸ ὄρος τοῦτο· Σήκω καὶ πέσε εἰς τὴν θάλασσαν, θὰ γίνῃ.

Καὶ ὅλα, ὅσα θὰ ζητήσετε στὴν προσευχὴ μὲ πίστι, θὰ τὰ λάβετε».

Καὶ ὅλα ὅσα ζητήσετε εἰς τὴν προσευχὴν μὲ πίστιν εἰς τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, θὰ τὰ λάβετε.

Καὶ ὅλα ὅσα θὰ ζητήσετε εἰς τὴν προσευχήν σας μὲ πίστιν θὰ τὰ λάβετε».

Καὶ ὅταν ἦλθε στὸν περίβολο τοῦ ναοῦ, τὸν πλησίασαν, καθ’ ὃν χρόνον δίδασκε, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ καὶ εἶπαν· «Μὲ ποιά ἐξουσία κάνεις αὐτά, καὶ ποιός σοῦ ἔδωσε αὐτὴ τὴν ἐξουσία;».

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦλθεν εἰς τὸν ναόν, τὸν ἐπλησίασαν τὴν ὥραν, ποὺ ἐδίδασκεν, οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· Μὲ ποίαν ἐξουσίαν ἐνεργεῖς αὐτά; Καὶ ποῖος σοῦ ἔδωκε τὸ δικαίωμα νὰ διώχνῃς ἀπὸ τὸν ναὸν τοὺς ἀνθρώπους καὶ νὰ διδάσκῃς μέσα εἰς τὸν ἱερὸν αὐτὸν τόπον;

Ὅταν δὲ ἐπῆγε εἰς τὸν ναόν, προσῆλθαν τὴν ὥραν ποὺ ἐδίδασκε οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· «μὲ ποίαν ἐξουσίαν κάμνεις αὐτά, καὶ ποιὸς σοῦ ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν νὰ διώξῃς τοὺς πωλοῦντας καὶ ἀγοράζοντας ἀπὸ τὸν ναόν, καὶ ἐνῶ δὲν ἐσπούδασες εἰς καμμίαν ραββινικὴν σχολήν, πῶς διδάσκεις εἰς τὸν λαόν;»

Ἀποκρίθηκε δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «Θὰ σᾶς ρωτήσω καὶ ἐγὼ γιὰ ἕνα πρᾶγμα, καὶ ἂν μοῦ ἀπαντήσετε γι’ αὐτό, καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς πῶ μὲ ποιά ἐξουσία κάνω αὐτά.

Ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Θὰ σᾶς ἐρωτήσω καὶ ἐγὼ ἕνα λόγον, εἰς τὸν ὁποῖον ἐὰν μοῦ ἀπαντήσετε, θὰ σᾶς εἶπω καὶ ἐγὼ μὲ ποίαν ἐξουσίαν κάνω αὐτά, ποὺ ἔκαμα.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· «καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς ἐρωτήσω ἕνα μόνον λόγον· ἂν μοῦ ἀπαντήσετε, τότε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς πῶ μὲ ποίαν ἐξουσίαν κάνω αὐτά, διὰ τὰ ὁποῖα σεῖς ἀγανακτεῖτε.

Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου ἀπὸ ποῦ ἦταν, ἀπὸ τὸ Θεὸ ἢ ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους;». Αὐτοὶ δὲ συζητοῦσαν μεταξύ τους καὶ ἔλεγαν· «Ἐὰν ποῦμε, “Ἀπὸ τὸ Θεό”, θὰ μᾶς πῇ, “Γιατί τότε δὲν πιστεύσατε σ’ αὐτόν;”.

Τὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος ἐμαρτύρησε δι’ ἐμὲ καὶ ὑπῆρξε πρόδρομός μου, ἀπὸ ποῦ ἦτο; Ἀπὸ τὸν Θεὸν ἢ ἀπὸ ἐπινόησιν καὶ ἐντολὴν ἀνθρώπων; Αὐτοὶ δὲ ἐσυλλογίζοντο μέσα τους καὶ ἔλεγαν: Ἐὰν εἴπωμεν, ὅτι ἦτο ἐκ Θεοῦ, θὰ μᾶς εἴπῃ: Διατί λοιπὸν δὲν ἐπιστεύσατε εἰς αὐτόν;

Τὸ βάπτισμα Ἰωάννου, ὁ ὁποῖος ὅπως ξέρετε ἔδωσε ἐπίσημον μαρτυρίαν δι’ ἐμέ, ἀπὸ ποῦ ἦτο; Προήρχετο ἀπὸ τὸν Θεὸν ἢ ἦτο ἀπατηλὴ ἐπινόησις τῶν ἀνθρώπων;» Ἐκεῖνοι τότε ἐσυλλογίζοντο ἀπὸ μέσα των καὶ ἔλεγαν· «ἐὰν ποῦμε ὅτι ἦτο ἐκ Θεοῦ, θὰ μᾶς πῇ, διατί λοιπὸν δὲν ἐπιστεύσατε εἰς τὸν Ἰωάννην καὶ εἰς ὅσα ἐκεῖνος εἶπε δι’ ἐμέ;

Ἐὰν δὲ ποῦμε, “Ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους”, φοβούμεθα τὸ λαό. Διότι ὅλοι θεωροῦν τὸν Ἰωάννη προφήτη».

Ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ὅτι ἦτο κατ’ ἐντολὴν ἀνθρώπων, φοβούμεθα, μήπως μᾶς κακοποιήσῃ ὁ λαός. Διότι ὅλοι τιμοῦν τὸν Ἰωάννην ὡς προφήτην.

Ἐὰν δὲ ποῦμε ὅτι ἦτο ἐπινόησις ἀνθρώπων, φοβούμεθα τὸν λαόν, διότι ὅλοι παραδέχονται καὶ τιμοῦν τὸν Ἰωάννην ὡς προφήτην».

Ἔτσι ἀποκρίθηκαν στὸν Ἰησοῦ καὶ εἶπαν· «Δὲν ξέρουμε». Τοὺς εἶπε καὶ αὐτός· «Οὔτε ἐγὼ σᾶς λέγω μὲ ποιά ἐξουσία κάνω αὐτά».

Καὶ αὐτοὶ ποὺ ἰσχυρίζοντο, ὅτι ἦσαν οἱ ἀνεγνωρισμένοι διδάσκαλοι τοῦ Ἰσραήλ, ἀπεκρίθησαν εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπαν· Δὲν ξεύρομεν. Εἶπεν εἰς αὐτοὺς καὶ αὐτός· Ἀφοῦ ξεφεύγετε καὶ δὲν εἶσθε εἰλικρινεῖς, οὔτε ἐγὼ σᾶς λέγω μὲ ποῖον δικαίωμα πράττω αὐτά.

Καὶ αὐτοί, οἱ ἀνεγνωρισμένοι διδάσκαλοι τοῦ Ἰσραήλ, εἶπαν εἰς τὸν Ἰησοῦν καταντροπιασμένοι· «δὲν γνωρίζομεν». Τοὺς εἶπε τότε καὶ αὐτός· «οὔτε καὶ ἐγὼ σᾶς λέγω μὲ ποίαν ἐξουσίαν κάμνω τὰ ἔργα αὐτά.

«Τί δὲ νομίζετε (γι’ αὐτὸ ποὺ θὰ σᾶς πῶ); Κάποιος ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱούς, καὶ πῆγε στὸν πρῶτο καὶ εἶπε· “Παιδί μου, πήγαινε σήμερα νὰ ἐργασθῇς στὸ ἀμπέλι μου”.

Τί δὲ σᾶς φαίνεται δι’ αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς εἴπω; Ἔνας ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱούς. Καὶ ἐλθὼν εἰς τὸν πρῶτον τοῦ εἶπε· Παιδί μου, πήγαινε σήμερον καὶ δούλεψε εἰς τὸ ἀμπέλι μου.

Ποίαν δὲ γνώμην ἔχετε δι’ αὐτό, ποὺ θὰ σᾶς πῶ; Ἔνας ἄνθρωπος εἶχε δύο υἱοὺς καὶ προσελθὼν εἰς τὸν πρῶτον εἶπε· παιδί μου, πήγαινε νὰ ἐργασθῇς σήμερα εἰς τὸ ἀμπέλι μου.

Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· “Δὲν θέλω”. Ἀλλ’ ὕστερα μετανόησε καὶ πῆγε.

Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Δὲν θέλω νὰ ὑπάγω. Ὕστερον ὅμως μετεμελήθη καὶ ἐπῆγε.

Ἐκεῖνος δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· Δὲν θέλω· ὕστερα ὅμως μετεμελήθη, ἄλλαξε γνώμην καὶ ἐπῆγε.

Ἐπίσης (ὁ πατέρας) πῆγε στὸν δεύτερο καὶ εἶπε τὸ ἴδιο. Αὐτὸς δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· “Μάλιστα, κύριε”, ἀλλὰ δὲν πῆγε.

Καὶ ἀφοῦ ἦλθεν εἰς τὸν δεύτερον υἱόν, εἶπε τὰ ἴδια. Αὐτὸς δὲ ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Ἐγώ, κύριε, πηγαίνω. Καὶ δὲν ἐπῆγε.

Καὶ προσελθὼν ὁ πατέρας εἰς τὸ δεύτερο παιδί του εἶπε ὅ,τι καὶ εἰς τὸ πρῶτον. Ἐκεῖνος δὲ ἀποκριθεὶς εἶπε· εὐχαρίστως, κύριε, πηγαίνω εἰς τὸ ἀμπέλι»· ἀλλὰ δὲν ἐπῆγε.

Ποιός ἀπὸ τοὺς δύο ἔκανε τὸ θέλημα τοῦ πατέρα;». Τοῦ λέγουν· «Ὁ πρῶτος». Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι οἱ τελῶνες καὶ οἱ πόρνες προπορεύονται ἀπὸ σᾶς γιὰ τὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Ποῖος ἀπὸ τοὺς δύο ἔκαμε τὸ θέλημα τοῦ πατρός; Λέγουν εἰς αὐτόν, ὁ πρῶτος· λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι, αἱ ὁποῖαι ἐν τῇ ἀρχῇ ἐπέδειξαν ἀπείθειαν εἰς τὸν νόμον τοῦ Θεοῦ, προλαμβάνουν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ σᾶς τοὺς Φαρισαίους καὶ γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι μὲ λόγους μόνον ἐδείξατε ὑπακοὴν εἰς τὸν Θεόν, εἰς τὰ πράγματα ὅμως ὑπήρξατε ἀπειθεῖς καὶ ἄπιστοι.

Ποῖος ἀπὸ τοὺς δυὸ ἔκαμε τὸ θέλημα τοῦ πατρός;» Λέγουν εἰς αὐτόν· «ὁ πρῶτος». Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι, οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν εἰς τὴν ἀρχὴν ἀνυπακοὴν πρὸς τὸν Θεόν, τώρα ἐπειδὴ μετενόησαν προπορεύονται εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἀπὸ σᾶς, οἱ ὁποῖοι μὲ τὰ λόγια μόνον καὶ ὄχι μὲ τὰ ἔργα δείχνετε ὑπακοὴν εἰς τὸν Θεόν.

Διότι ἦλθε ὁ Ἰωάννης πρὸς ἐσᾶς βαδίζοντας δρόμο ἁγιωσύνης, καὶ ὅμως δὲν πιστεύσατε σ’ αὐτόν, ἐνῷ οἱ τελῶνες καὶ οἱ πόρνες πίστευσαν σ’ αὐτόν. Σεῖς ἐπίσης, ἂν καὶ εἴδατε (τὸ παράδειγμα τῶν τελωνῶν καὶ τῶν πορνῶν), οὔτε ὕστερα μετανοήσατε γιὰ νὰ πιστεύσετε σ’ αὐτόν».

Διότι ἦλθε πρὸς σᾶς ὁ Ἰωάννης κηρύττων συμπεριφορὰν καὶ βίον συμμορφωμένον πρὸς τὰς ἀπαιτήσεις τῆς δικαιοσύνης καὶ δὲν ἐπιστεύσατε εἰς αὐτόν. Οἱ τελῶναι ὅμως καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. Σεῖς δέ, ὅταν τοὺς εἴδατε νὰ πιστεύουν, οὐδὲ κὰν ὕστερον μετεμελήθητε, ὥστε νὰ πιστεύσετε καὶ σεῖς εἰς αὐτόν.

Διότι ἦλθε πρὸς σᾶς ὁ Ἰωάννης κηρύττων καὶ φανερώνων μὲ τὰ ἔργα του καὶ τὰ λόγια του τὸν δρόμον τῆς δικαιοσύνης καὶ δὲν ἐπιστεύσατε εἰς αὐτόν. Οἱ τελῶναι ὅμως καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. Σεῖς δέ, καὶ ὅταν εἴδατε αὐτοὺς νὰ πιστεύουν, δὲν μετενοήσατε, ὥστε νὰ πιστεύσετε ὕστερα εἰς αὐτόν.

«Ἄλλη παραβολὴ ἀκούσετε· Ἦταν κάποιος ἄνθρωπος νοικοκύρης, ὁ ὁποῖος φύτευσε ἀμπέλι, καὶ τὸ περίφραξε, καὶ ἔσκαψε καὶ ἔκανε σ’ αὐτὸ πατητήρι, καὶ ἔκτισε πύργο, καὶ τὸ νοίκιασε σὲ γεωργούς, καὶ ἔφυγε σὲ ἄλλο τόπο.

Ἄλλην παραβολὴν ἀκούσατε. Ἦτο κάποιος οἰκοκύρης, ὁ Θεὸς δηλαδή, ὁ ὁποῖος ἐφύτευσεν ἄμπελον, τὸ ἰουδαϊκον ἔθνος τουτέστι. Καὶ ἔλαβεν ἰδιαιτέραν πρόνοιαν δι’ αὐτήν. Ἔβαλε δηλαδὴ τριγύρω ἀπ’ αὐτὴν φράκτην καὶ ἔσκαψε μέσα εἰς αὐτὴν ληνὸν καὶ ἔκτισε πύργον διὰ νὰ μένουν οἱ φύλακες καὶ ἐργάται, καὶ τὴν ἐνεπιστεύθη εἰς γεωργούς, εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας τοῦ λαοῦ, καὶ ἀνεχώρησεν εἰς ἄλλην χώραν.

Ἀκοῦστε καὶ ἄλλην παραβολήν· ἔνας ἄνθρωπος οἰκοδεσπότης ἐφύτευσε ἀμπέλι καὶ ὕψωσε γύρω ἀπὸ αὐτὸ φράκτην καὶ ἔσκαψε μέσα εἰς αὐτὸ πατητήρι καὶ δεξαμένην καὶ ἔκτισε πύργον, διὰ νὰ μένουν οἱ ἐργάται καὶ οἱ φύλακες· ἐνοικίασε αὐτὸ εἰς γεωργοὺς καὶ ἀνεχώρησε εἰς ἄλλην χώραν.

Ὅταν δὲ πλησίασε ὁ καιρὸς τῆς ἐσοδείας, ἀπέστειλε τοὺς δούλους του πρὸς τοὺς γεωργούς, γιὰ νὰ πάρουν τὸ μερίδιό του ἀπὸ τοὺς καρπούς.

Ὅταν δὲ ἐπλησίασεν ὁ καιρὸς τῆς ἐσοδείας, ἀπέστειλε τοὺς δούλους του, τοὺς προφήτας, πρὸς τοὺς γεωργοὺς διὰ νὰ παραλάβουν τοὺς καρπούς του, διὰ νὰ διαπιστώσουν δηλαδὴ τὴν εἰς τὸν Θεὸν ἀφοσίωσιν καὶ τὰ ἔργα τῆς ἀρετῆς, τὰ ὁποῖα ὤφειλεν ὁ λαὸς αὐτὸς ὕστερα ἀπὸ τὴν τόσην εὔνοιαν καὶ πρόνοιαν τοῦ Θεοῦ νὰ καρποφορήσῃ ὡς ἄλλη καλλιεργημένη ἄμπελος.

Ὅταν δὲ ἐπλησίασε ὁ καιρὸς τοῦ τρυγητοῦ, ἔστειλε τοὺς δούλους του εἰς τοὺς γεωργούς, διὰ νὰ πάρουν τοὺς καρποὺς ποὺ ἐδικαιοῦτο.

Ἀλλ’ οἱ γεωργοὶ ἔπιασαν τοὺς δούλους του, καὶ ἄλλον μὲν κτύπησαν, ἄλλον δὲ φόνευσαν, καὶ ἄλλον λιθοβόλησαν.

Καὶ οἱ γεωργοί, οἱ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραὴλ τουτέστιν, ἀφοῦ συνέλαβαν τοὺς δούλους του, ἄλλον μὲν ἔδειραν, ἄλλον δὲ ἐφόνευσαν, ἄλλον δὲ ἐλιθοβόλησαν.

Οἱ δὲ γεωργοί, μοχθηροὶ καὶ ἄπληστοι, συνέλαβαν τοὺς δούλους καὶ ἄλλον μὲν ἔδειραν, ἄλλον δὲ ἐφόνευσαν, ἄλλον δὲ ἐλιθοβόλησαν.

Πάλι ἀπέστειλε ἄλλους δούλους, περισσοτέρους ἀπὸ τοὺς πρώτους, ἀλλ’ ἔκαναν σ’ αὐτοὺς τὰ ἴδια.

Πάλιν ἀπέστειλεν ὁ οἰκοκύρης ἄλλους δούλους περισσοτέρους ἀπὸ τοὺς πρώτους, καὶ ἔκαμαν εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια.

Πάλιν ὁ οἰκοδεσπότης ἔστειλε ἄλλους δούλους περισσοτέρους ἀπὸ τοὺς πρώτους καὶ ἔκαμαν εἰς αὐτοὺς τὰ ἴδια.

Ὕστερα δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱό του λέγοντας· “Θὰ σεβασθοῦν τὸν υἱό μου”.

Ὕστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱόν του λέγων· Πρέπει τουλάχιστον οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ νὰ ἐντραποῦν τὸν υἱόν μου.

Ὕστερα δὲ ἔστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱόν του λέγων: Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ θὰ ἐντραποῦν τουλάχιστον τὸ παιδί μου.

Ἀλλ’ οἱ γεωργοί, ὅταν εἶδαν τὸν υἱό, εἶπαν μεταξύ τους· “Αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος. Ἐμπρὸς νὰ τὸν σκοτώσωμε, καὶ νὰ ἁρπάξωμε τὴν κληρονομία του”.

Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν υἱόν, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν δηλαδή, τὸν ἐνανθρωπήσαντα υἱὸν τοῦ Θεοῦ, εἶπαν μεταξύ τους· αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος· ἐλᾶτε, ἂς τὸν φονεύσωμεν καὶ ἂς καταλάβωμεν τὴν κληρονομίαν του γινόμενοι ἀνενόχλητοι πλέον κύριοι καὶ ἐκμεταλλευταὶ τῆς Ἰουδαϊκῆς συναγωγῆς.

Οἱ γεωργοὶ ὅμως, ὅταν εἶδαν τὸν υἱόν, εἶπαν μεταξύ των· Αὐτὸς εἶναι ὁ κληρονόμος· ἐλᾶτε, ἂς τὸν φονεύσωμεν καὶ ἂς καταλάβωμεν ὁριστικὰ πλέον ἡμεῖς τὴν κληρονομίαν του.

Καὶ τὸν ἔπιασαν, καὶ τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι, καὶ τὸν σκότωσαν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπιασαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὴν ἄμπελον καὶ τὸν ἐφόνευσαν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν συνέλαβαν, τὸν ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὸ ἀμπέλι καὶ ἐκεῖ τὸν ἐφόνευσαν». (Κακοὶ γεωργοί, οἱ πνευματικοὶ ἄρχοντες τοῦ Ἰσραήλ, ἀσεβεῖς καὶ ἀχάριστοι πρὸς τὸν οἰκοδεσπότην, ἐξεμεταλλεύοντο τὴν ἄμπελον, δηλαδὴ τὸν Ἰουδαϊκὸν λαόν, ἐκακοποιοῦσαν καὶ ἐφόνευον τοὺς προφήτας, ποὺ ἔστελλε ὁ Θεός, καὶ τέλος θὰ ἐφόνευαν μὲ σταυρικὸν θάνατον τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ, τὸν Χριστόν, ἔξω ἀπὸ τὴν Ἱερουσαλήμ, διὰ νὰ μείνουν ἀνενόχλητοι ἐκμεταλλευταὶ τῆς ἀμπέλου τοῦ Θεοῦ).

Ὅταν λοιπὸν ἔλθῃ ὁ ἰδιοκτήτης τοῦ ἀμπελιοῦ, τί θά κάνῃ στοὺς γεωργοὺς ἐκείνους;».

Ὅταν λοιπὸν ἔλθῃ ὁ κύριος τῆς ἀμπέλου, τί εἶναι δίκαιον νὰ κάνῃ εἰς τοὺς καλλιεργητὰς ἐκείνους;

Μετὰ τὴν διήγησιν τῆς παραβολῆς ἠρώτησε τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ ὁ Χριστός· «ὅταν λοιπὸν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί θὰ κάμῃ εἰς τοὺς γεωργοὺς ἐκείνους;»

Τοῦ λέγουν· «Σὰν κακοὺς μὲ κακὸ τρόπο θὰ τοὺς ἐξοντώσῃ, καὶ τὸ ἀμπέλι θὰ ἐνοικιάσῃ σὲ ἄλλους γεωργούς, οἱ ὁποῖοι θὰ τοῦ δώσουν τοὺς ὀφειλομένους καρποὺς στὸν καιρό τους».

Λέγουσιν εἰς αὐτόν· Θὰ ἐξολοθρεύσῃ μὲ θάνατον κακὸν αὐτοὺς ποὺ τόσον κακοὶ εἶναι, καὶ τὴν ἄμπελον θὰ ἐνοικιάσῃ εἰς ἄλλους γεωργούς, οἱ ὁποῖοι θὰ δώσουν εἰς αὐτὸν τοὺς ὀφειλομένους καρποὺς εἰς τὰς ἐποχάς των. Πράγματι δέ, ἀφοῦ ἐξωλόθρευσε τοὺς Ἰουδαίους καὶ κατέστρεψε διὰ τῶν Ρωμαίων τὴν Ἱερουσαλήμ, παρέδωκε τὴν ἄμπελόν του, τὸν νέον Ἰσραὴλ τῆς χάριτος, εἰς τοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς διαδόχους των πρὸς καρποφόρον καλλιέργειαν.

Καὶ αὐτοὶ τοῦ ἀπήντησαν· «τόσον κακοὶ ποὺ ὑπῆρξαν, κακῶς θὰ τοὺς ἐξολοθρεύσῃ καὶ θὰ ἐμπιστευθῇ εἰς ἄλλους γεωργοὺς τὸν ἀμπελῶνα, οἱ ὁποῖοι θὰ δώσουν εἰς αὐτὸν τοὺς καρποὺς εἰς τὰς καταλλήλους ἐποχάς».

Τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Δὲν διαβάσατε ποτὲ στὶς Γραφές, “Ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον ἀπέρριψαν οἱ οἰκοδόμοι, αὐτὸς ἔγινε ἀκρογωνιαῖος λίθος· ἀπὸ τὸν Κύριο ἔγινε αὐτό, καὶ εἶναι θαυμαστὸ στὰ μάτια μας”;

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Δὲν ἀνεγνώσατε ποτὲ εἰς τὰς Γραφάς· Λίθον, τὸν ὁποῖον ἀπέρριψαν ὡς ἀκατάλληλον οἱ κτίσται, αὐτὸς ἔγινε τῆς ὅλης οἰκοδομῆς κεφαλὴ καὶ ἀκρογωνιαῖος λίθος· ἀπὸ τὸν Κύριον ἔγινε τοῦτο καὶ εἶναι θαυμαστὸν εἰς τὰ μάτια ἡμῶν τῶν πιστῶν; Ἤτοι ἐγώ, τὸν ὁποῖον ὡς ἄλλον λίθον ἀπέρριψαν ὡς ἀκατάλληλον ἐν τῇ οἰκοδομὴ τοῦ Θεοῦ αὐτοί, ποὺ μὲ τὴν διδασκαλίαν τῶν ἔργον καὶ καθῆκον ἔχουν νὰ σᾶς οἰκοδομοῦν, ἔγινα τῆς ὅλης οἰκοδομῆς κεφαλὴ καὶ συνήνωσα τοὺς λαοὺς εἰς μίαν Ἐκκλησίαν. Τὸ θαυμαστὸν δὲ εἰς τὰ μάτια ὅλων τῶν πιστῶν γεγονὸς τοῦτο ἔγινε ἀπὸ τὸν Κύριον.

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «οὐδέποτε λοιπὸν ἐδιαβάσατε εἰς τὰς Γραφάς· λίθον, δηλαδὴ ἐμέ, τὸν ὁποῖον ἀπέρριψαν ὡς ἀκατάλληλον οἱ κτίσται, σεῖς οἱ οἰκοδόμοι τοῦ λαοῦ, ἔγινε ἀκρογωνιαῖος λίθος εἰς τὴν πνευματικὴν οἰκοδομὴν τοῦ Θεοῦ, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, ἡ ὁποία ἔγινε παρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ εἶναι ἀξιοθαύμαστη εἰς τοὺς ὀφθαλμούς μας;

Γι’ αὐτὸ σᾶς λέγω, ὅτι θ’ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ σᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ, καὶ θὰ δοθῇ σὲ ἔθνος, ποὺ κάνει τοὺς καρπούς της.

Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ σᾶς ἡ βασιλεία καὶ ἡ ἰδιαιτέρα προστασία τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ δοθῇ εἰς ἔθνος, τὸ ὁποῖον θὰ παράγῃ τὰ ἀγαθὰ ἔργα, ποὺ εἶναι οἱ καρποὶ τῆς βασιλείας αὐτῆς.

Διὰ τοῦτο σᾶς λέγω, ὅτι θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπὸ σᾶς ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ δοθῇ εἰς ἔθνος, ποὺ θὰ παράγῃ καρπούς, δηλαδὴ ἔργα ἀγαθά.

Ὅποιος δὲ πέσῃ ἐπάνω σ’ αὐτὸ τὸ λίθο, θὰ συντριβῇ· καὶ σ’ ὅποιον θὰ πέσῃ ἐπάνω (αὐτὸς ὁ λίθος), θὰ τὸν κάνῃ σκόνη».

Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ θὰ πέσῃ μὲ ἐχθρικὰς διαθέσεις ἐπάνω εἰς τὸν λίθον αὐτὸν τὸν ἀκρογωνιαῖον, θὰ τσακισθῇ· ἐκεῖνον δὲ ἐπὶ τοῦ ὁποίου θὰ πέσῃ βαρὺς ὁ λίθος αὐτός, θὰ τὸν κάμῃ θρύμματα καὶ θὰ τὸν σκορπίσῃ σὰν σκόνην. Ὄλεθρος δηλαδὴ καὶ ἀφανισμὸς ἐπιφυλάσσεται εἰς ἐκεῖνον, ποὺ θὰ πολεμήσῃ τὸν Χριστὸν καὶ θὰ ἀντικρύσῃ τὴν ὀργήν του.

ἐκεῖνος δέ, ὁ ὁποῖος θὰ πέσῃ ἐναντίον τοῦ ἀκρογωνιαίου αὐτοῦ λίθου, θὰ κατατσακισθῇ.

Ὅταν δὲ ἄκουσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὶς παραβολές του, κατάλαβαν, ὅτι τὶς εἶπε γι’ αὐτούς.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολάς του ἐκατάλαβαν, ὅτι δι’ αὐτοὺς ὁμιλεῖ.

Καὶ εἰς ὅποιον πέσῃ ἐπάνω ὁ βαρὺς αὐτὸς λίθος, θὰ τὸν κάμῃ συντρίμμια καὶ σκόνην».

Καὶ ἐνῷ ἤθελαν νὰ τὸν συλλάβουν, φοβήθηκαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἐπειδὴ τὸν θεωροῦσαν προφήτη.

Καὶ ἐζητοῦσαν νὰ τὸν συλλάβουν, ἀλλ’ ἐφοβήθησαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἐπειδὴ ὡς προφήτην τὸν ἐθεώρει καὶ τὸν ἐτίμα ὁ λαός.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολάς του, ἐνόησαν πλέον ὅτι δι’ αὐτοὺς ὁμιλεῖ. Καὶ παρ’ ὅλον ὅτι ἐζητοῦσαν νὰ τὸν συλλάβουν, δὲν ἐτόλμησαν, ἐπειδὴ ἐφοβήθησαν τὸν λαόν, ὁ ὁποῖος ἐσέβετο καὶ ἐτιμοῦσε αὐτὸν ὡς προφήτην.