Κατὰ Ματθαίον 22

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἔλαβε τὸ λόγο καὶ τοὺς μίλησε πάλι μὲ παραβολὲς λέγοντας·

Καὶ ἀπεκρίθη ὁ Ἰησοῦς πάλιν εἰς αὐτοὺς μὲ παραβολὰς λέγων·

Καὶ συνεχίσας ὁ Ἰησοῦς τὴν ὁμιλίαν του πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ Φαρισαίους, ἐλάλησε πρὸς αὐτοὺς μὲ παραβολὰς πάλιν καὶ εἶπε·

«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἔγινε ὁμοία μὲ ἄνθρωπο βασιλέα, ποὺ ἔκανε τὸ γάμο τοῦ υἱοῦ του.

Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιάζει πρὸς ἄνθρωπον βασιλέα, ποὺ ἔκαμε χαρὲς γάμου διὰ τὸν υἱόν του.

«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν εἶναι ὁμοία μὲ βασιλέα, ὁ ὁποῖος ἔκαμε μεγαλοπρεπεῖς γάμους εἰς τὸ παιδί του.

Καὶ ἔστειλε τοὺς δούλους του, γιὰ νὰ εἰδοποιήσουν τοὺς προσκεκλημένους νὰ ἔλθουν στὸ γάμο, ἀλλὰ δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν.

Καὶ ἀπέστειλε τοὺς δούλους του διὰ νὰ καλέσῃ αὐτούς, ποὺ εἶχαν προσκληθῇ εἰς τοὺς γάμους, καὶ ἐκεῖνοι δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν.

Καὶ ἔστειλε τοὺς δούλους του νὰ καλέσῃ τοὺς προσκαλεσμένους του εἰς τοὺς γάμους, ἀλλὰ ἐκεῖνοι δὲν ἤθελαν νὰ ἔλθουν.

Πάλι ἔστειλε ἄλλους δούλους λέγοντας· “Νὰ εἰπῆτε στοὺς προσκεκλημένους· Ἰδοὺ ἑτοίμασα τὸ συμπόσιό μου, ἔχουν σφαγῇ οἱ ταῦροι μου καὶ τὰ θρεφτάρια, καὶ εἶναι ὅλα ἕτοιμα. Ἐλᾶτε στὸ γάμο”.

Πάλιν ἀπέστειλε ἄλλους δούλους λέγων· εἶπατε εἰς τοὺς καλεσμένους· ἰδοὺ ἑτοίμασα τὸ μεσημεριανό μου τραπέζι· οἱ ταῦροι μου καὶ τὰ θρεφτάρια εἶναι σφαγμένα καὶ ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Ἔλθετε εἰς τοὺς γάμους.

Πάλιν ἔστειλε ἄλλους δούλους λέγων· Εἰπέτε εἰς τοὺς προσκαλεσμένους· ἰδοὺ τὸ συμπόσιον τὸ ἔχω ἑτοιμάσει, οἱ ταύροι μου καὶ τὰ καλοθρεμμένα θρεφτάρια ἔχουν σφαγῆ καὶ ὅλα εἶναι ἕτοιμα. Ἐλᾶτε εἰς τοὺς γάμους.

Ἀλλ’ αὐτοὶ ἀδιαφόρησαν καὶ πῆγαν, ἄλλος μὲν στὸν ἀγρό του, ἄλλος δὲ στὴν ἐμπορική του ἐπιχείρησι.

Αὐτοὶ ὅμως ἀδιαφόρησαν καὶ ἔφυγαν, ἄλλος μὲν εἰς τὸ χωράφι του, ἄλλος δὲ εἰς τὴν ἐμπορικήν του ἐπιχείρησιν.

Ἀλλ’ ἐκεῖνοι ἐπεριφρόνησαν τὴν πρόσκλησιν, ἀδιαφόρησαν καὶ ἐπῆγαν ἄλλος μὲ εἰς τὸ κτῆμα του, ἄλλος δὲ εἰς τὸ ἐμπόριόν του.

Οἱ δὲ ὑπόλοιποι ἔπιασαν τοὺς δούλους του, καὶ τοὺς κακοποίησαν, καὶ τοὺς σκότωσαν.

Οἱ δὲ ὑπόλοιποι, ἀφοῦ ἔπιασαν τοὺς δούλους του, ὕβρισαν καὶ ἐφόνευσαν αὐτούς.

Οἱ ὑπόλοιποι δέ, ἀφοῦ ἔπιασαν τοὺς δούλους, τοὺς ὕβρισαν καὶ τοὺς ἐφόνευσαν.

Ὅταν δὲ πληροφορήθηκε ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος, ὠργίσθηκε, καὶ ἔστειλε τὸ στρατό του καὶ ἐξωλόθρευσε ἐκείνους τοὺς φονεῖς, καὶ τὴν πόλι τους πυρπόλησε.

Ἀλλ’ ὅταν ἤκουσε ταῦτα ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος, ἐθύμωσε, καὶ ἀφοῦ ἔστειλε τὰ στρατεύματά του, ἐξωλόθρευσε τοὺς φονεῖς ἐκεῖνους καὶ κατέκαυσε τὴν πόλιν τους. (Καὶ τὴν τιμωρίαν αὐτὴν ἔλαβον οἱ Ἰουδαῖοι καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα, τοὺς ὁποίους ὑπονοεῖ ἡ παραβολή).

Ἀκούσας δὲ ὁ βασιλεὺς ἐκεῖνος ὠργίσθη διὰ τὴν ἀχαρακτήριστον συμπεριφορὰν τῶν προσκαλεσμένων, ἔστειλε τὰ στρατεύματά του, ἐξωλόθρευσε τοὺς φονεῖς ἐκείνους καὶ κατέκαυσε τὴν πόλιν των.

Τότε λέγει στοὺς δούλους του· “Τὸ μὲν τραπέζι τοῦ γάμου εἶναι ἕτοιμο, οἱ δὲ προσκεκλημένοι δὲν ἦταν ἄξιοι.

Τότε λέγει εἰς τοὺς δούλους του· Τὸ τραπέζι τοῦ γάμου εἶναι ἕτοιμον· οἱ προσκαλεσμένοι ὅμως δὲν ἦσαν ἄξιοι νὰ λάβουν μέρος εἰς αὐτό.

Τότε λέγει εἰς τοὺς δούλους του· Ὁ μὲν γάμος εἶναι ἕτοιμος, ἀλλὰ οἱ προσκεκλημένοι δὲν ἦσαν ἄξιοι νὰ παρακαθήσουν εἰς τὸ συμπόσιον.

Πηγαίνετε λοιπὸν κατὰ μῆκος τῶν ὁδῶν, καὶ ὅσους θὰ βρῆτε, καλέσετε στὸ γάμο”.

Πηγαίνετε λοιπὸν εἰς τὰ σταυροδρόμια καὶ τὰ τρίστρατα καὶ ὅσους τύχῃ νὰ εὕρετε ἐκεῖ, καλέσατέ τους εἰς τοὺς γάμους.

Πηγαίνετε λοιπὸν ἐκεῖ, ὅπου βγάζουν οἱ δρόμοι καὶ ξεχύνονται οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅσους ἂν βρῆτε καλέσατέ τους εἰς τοὺς γάμους.

Τότε οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι βγῆκαν στοὺς δρόμους, καὶ συγκέντρωσαν ὅλους, ὅσους βρῆκαν, καὶ δυστυχεῖς καὶ εὐτυχεῖς. Καὶ γέμισε ἡ αἴθουσα τοῦ γάμου ἀπὸ συνδαιτυμόνες.

Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκαν οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τοὺς δρόμους, ἐμάζευσαν ὅλους ὅσους ηὔραν, κακοὺς καὶ καλούς, καὶ ἐγέμισεν η αἴθουσα τοῦ γάμου ἀπὸ ἀνθρώπους, ποῦ ἐκάθησαν εἰς τὸ τραπέζι. (Καὶ αὐτὸ ἐπραγματοποιήθη μὲ τὴν Ἐκκλησίαν, εἰς τὴν ὁποίαν ἐκλήθησαν καὶ προσῆλθον οἱ εἰδωλολάτραι πιστεύσαντες).

Ἐξῆλθον οἱ δοῦλοι ἐκεῖνοι εἰς τοὺς δρόμους καὶ συνεκέντρωσαν ὅλους ὅσους εὐρῆκαν καλοὺς καὶ κακούς· καὶ ἐγέμισε ἡ μεγάλη αἴθουσα τοῦ γαμηλίου συμποσίου ἀπὸ συνδαιτημόνας.

Ὅταν δὲ μπῆκε ὁ βασιλεὺς γιὰ νὰ ἰδῇ τοὺς συνδαιτυμόνες, εἶδε ἐκεῖ ἕνα ἄνθρωπο, ποὺ δὲν ἦταν ντυμένος μὲ ἔνδυμα γάμου,

Ὅταν δὲ ἐμβῆκεν ὁ βασιλεὺς διὰ νὰ ἴδη τοὺς καθισμένους εἰς τὸ τραπέζι, εἶδεν ἐκεῖ ἄνθρωπον, ποῦ δὲν ἐφοροῦσεν ἔνδυμα γάμου. Δὲν εἶχε δηλαδὴ μαζὶ μὲ τὴν πίστιν καὶ τὸν καρπὸν τῆς πίστεως, τουτέστι τὰς ἀρετάς.

Ὅταν δὲ εἰσῆλθεν ὁ Βασιλεὺς νὰ ἴδῃ τοὺς καθισμένους εἰς τὸ συμπόσιον, παρετήρησεν ἐκεῖ ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὅποιος δὲν ἐφοροῦσε κατάλληλον γιὰ γάμον ἔνδυμα

καὶ τοῦ λέγει· “Φίλε, πῶς μπῆκες ἐδῶ μὴ ἔχοντας ἔνδυμα γάμου;”. Αὐτὸς δὲ ἔμεινεν ἄναυδος.

Καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Φίλε, πῶς ἐμβῆκες ἐδῶ, χωρὶς νὰ ἔχῃς ἔνδυμα γάμου; Εὔκολον ἦτο νὰ ἀπευθυνθῇς εἰς τὴν ὑπηρεσίαν μου καὶ νὰ σοῦ προμηθεύσῃ τοιοῦτον. Αὐτὸς δὲ ἀπεστομώθη.

καὶ λέγει εἰς αὐτόν· Φίλε, πῶς ἐμπῆκες ἐδῶ, χωρὶς νὰ ἔχῃς κατάλληλον ἔνδυμα γάμου; (Ἔπρεπε νὰ φιλοτιμηθῇς ἀπὸ τὴν τιμὴν ποὺ σοῦ ἔκανα καὶ νὰ προσπαθήσῃς νὰ βρῇς ἕνα τέτοιο ἔνδυμα). Ἐκεῖνος δὲ ἔμεινε ἄφωνος.

Τότε ὁ βασιλεὺς εἶπε στὰ πρόσωπα, ποὺ διακονοῦσαν (στὸ γάμο)· “Δέστε του πόδια καὶ χέρια, καὶ σηκῶστε τον καὶ πετάξτε τον ἔξω στὸ βαθύτερο σκοτάδι”. Ἐκεῖ θὰ κλαίῃ καὶ θὰ τρίζῃ τὰ δόντια (ἀπὸ τὸν πόνο).

Τότε εἶπεν ὁ βασιλεὺς εἰς τοὺς ὑπηρέτας· Ἀφοῦ τοῦ δέσετε χέρια καὶ πόδια, πάρτε τον καὶ ρίψατέ τον ἔξω εἰς τὸ σκότος τὸ πιὸ βαθύ, ποὺ εἶναι μακρυὰ ἀπὸ τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν δοντιῶν.

Τότε εἶπε ὁ βασιλεὺς εἰς τοὺς ὑπηρέτας· Δέστε του πόδια καὶ χέρια, πέρτε τον καὶ ρίψατέ τον εἰς τὸ πυκνότατον σκότος· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὀδόντων.

Πολλοὶ δὲ εἶναι καλεσμένοι, ἀλλ’ ὀλίγοι εἶναι ἐκλεκτοί».

Διότι πολλοὶ εἶναι οἱ καλεσμένοι εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ὀλίγοι ὅμως εἶναι ἐκλεκτοί, ποὺ ἔχουν τὰς ἀρετάς, καὶ θὰ κληρονομήσουν τὴν βασιλείαν αὐτήν.

Διότι πολλοὶ εἶναι οἱ προσκεκλημένοι εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ ὀλίγοι εἶναι οἱ ἐκλεκτοί, ποὺ δέχονται μὲ εὐγνωμοσύνην τὴν πρόσκλησιν καὶ ἑτοιμάζονται ὅπως πρέπει».

Τότε οἱ Φαρισαῖοι πῆγαν καὶ ἔκαναν σύσκεψι καὶ ἀποφάσισαν νὰ τὸν παγιδεύσουν μὲ λόγο (σὲ συζήτησι).

Τότε ἀφοῦ ἐπῆγαν οἱ Φαρισαῖοι εἰς τὸν τόπον τῶν συσκέψεών τους, συνεφώνησαν νὰ τὸν πιάσουν εἰς παγίδα μὲ λόγον.

Τότε ἔφυγαν οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἔκαμαν συμβούλιον καὶ ἀπεφάσισαν νὰ παγιδεύσουν τὸν Ἰησοῦν μὲ συζήτησιν, ποὺ θὰ ἄνοιγαν μαζῆ του.

Καὶ τοῦ στέλνουν τοὺς μαθητάς τους μαζὶ μὲ τοὺς Ἡρῳδιανοὺς λέγοντας· «Διδάσκαλε, γνωρίζουμε, ὅτι λέγεις τὴν ἀλήθεια, καὶ διδάσκεις ἀληθινὰ τὸ δρόμο τοῦ Θεοῦ, καὶ δὲν φοβᾶσαι κανένα, διότι δὲν λαμβάνεις ὑπ’ ὄψιν πρόσωπο ἀνθρώπων.

Καὶ τοῦ ἀποστέλλουν τοὺς μαθητάς των μαζὶ μὲ ἐκεῖνους, ποὺ ἀνῆκον εἰς τὸ κόμμα τοῦ Ἡρῴδου, καὶ τοῦ εἶπαν· Διδάσκαλε, γνωρίζομεν, ὅτι εἶσαι εἰλικρινὴς καὶ ἀληθὴς καὶ διδάσκεις μὲ τὴν ἀλήθειαν καὶ χωρὶς ψέματα τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν σὲ μέλει γιὰ τίποτε· διότι δὲν ἐπηρεάζεσαι ἀπὸ σκέψεις καὶ ἰδέας ἀνθρώπων, οὔτε χαρίζεσαι εἰς πρόσωπα.

Καὶ στέλνουν εἰς αὐτὸν τοὺς μαθητάς των μαζῆ μὲ τοὺς ὀπαδοὺς τοῦ Ἡρῴδου, ποὺ ἦσαν φίλοι τῶν κατακτητῶν Ρωμαίων, καὶ τοῦ εἶπαν· «διδάκαλε, γνωρίζομεν καλὰ ὅτι εἷσαι φιλαλήθης καὶ εἰλικρινὴς καὶ ὅτι τὸν δρόμον τοῦ Θεοῦ μὲ κάθεν ἀλήθειαν διδάσκεις καὶ δὲν σὲ μέλει γιὰ τίποτε, διότι δὲν ἀποβλέπεις, πῶς νὰ φανῇς εὐχάριστος εἰς τοὺς ἀνθρώπους·

Πές μας λοιπόν, ποιά γνώμη ἔχεις; Ἐπιτρέπεται νὰ δίνωμε φόρο στὸν Καίσαρα ἢ ὄχι;».

Εἰπέ μας λοιπόν, ποίαν γνώμην ἔχεις; Ἐπιτρέπεται ἢ δὲν ἑπιτρέπεται νὰ δώσωμεν κεφαλικὸν φόρον εἰς τὸν Καίσαρα καὶ νὰ ἀναγνωρίσωμεν ἔτσι ὅτι εἴμεθα ὑποτελεῖς καὶ δοῦλοι τοῦ Καίσαρος; Ἐσκόπευαν δὲ οἱ Φαρισαῖοι ἢ νὰ κινήσουν κατ’ αὐτοῦ τὴν ὀργὴν τοῦ πλήθους, ἐὰν ἐπέτρεπε τὴν πληρωμὴν τοῦ φόρου, ἢ νὰ τὸν καταγγείλουν διὰ τῶν Ἠρωδιανῶν ὡς ἐπαναστάτην, ἐὰν ἀπηγόρευε τὴν πληρωμὴν τοῦ φόρου.

Πές μας λοιπόν, τί γνώμην ἔχεις; Ἐπιτρέπεται νὰ πληρώνωμεν φόρον εἰς τὸν Καίσαρα ἢ ὄχι;» (Ἡ ἐρώτησις ἦτο δολία καὶ πανοῦργος, διότι ἐὰν ἔλεγε «ναί» ὁ Κύριος, θὰ τὸν κατήγγελλαν εἰς τὸν λαὸν ὅτι εὐνοεῖ τὴν τυραννικὴν κατοχὴν τῶν Ρωμαίων· ἐὰν ἔλεγε «ὄχι», θὰ τὸν κατήγγελλαν εἰς τοὺς Ρωμαίους ὡς ἐπαναστάτην καὶ ἐχθρὸν τοῦ Καίσαρος).

Κατάλαβε δὲ ὁ Ἰησοῦς τὴν πονηρία τους καὶ εἶπε· «Γιατί μὲ πειράζετε, ὑποκριταί;

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀντελήφθη τὴν πονηρίαν τους καὶ εἶπε· διατί μὲ ἐκθέτετε εἰς πειρασμόν, ὦ ὑποκριταί;

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς κατενόησεν ἀμέσως τὴν πονηρία των καὶ εἶπε· «διατί μὲ πειράζετε ὑποκριταί;

Δεῖξτε μου τὸ νόμισμα τοῦ φόρου». Τότε αὐτοὶ τοῦ ἔφεραν ἕνα δηνάριο.

Δείξατέ μου τὸ νόμισμα, μὲ τὸ ὁποῖον πληρώνεται ὁ φόρος. Αὐτοὶ δὲ τοῦ ἔφεραν ἕνα δηνάριον, τὸ ὁποῖον ὡς νόμισμα ρωμαϊκὸν ἔφερεν ἐπάνω τὴν εἰκόνα καὶ τὴν ἐπιγραφὴν τοῦ Καίσαρος.

Δεῖξτε μου τὸ νόμισμα ποὺ πληρώνετε ὡς φόρον». Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἔφεραν ἕνα δηνάριον.

Καὶ τοὺς λέγει· «Τίνος εἶναι αὐτὴ ἡ εἰκὼν καὶ ἡ ἐπιγραφή;».

Καὶ τότε δεικνύων τὸ νόμισμα τοὺς λέγει· Ποίου εἶναι αὐτὴ ἡ εἰκόνα καὶ ἡ ἐπιγραφή;

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· «Τίνος εἶναι ἡ εἰκὼν αὐτὴ καὶ ἡ ἐπιγραφή;»

Τοῦ λέγουν· «Τοῦ Καίσαρος». Τότε τοὺς λέγει· «Δῶστε λοιπὸν στὸν Καίσαρα ὅσα ὀφείλονται στὸν Καίσαρα, καὶ στὸ Θεὸ ὅσα ὀφείλονται στὸ Θεό».

Λέγουν εἰς αὐτὸν· τοῦ Καίσαρος. Τότε τοὺς εἶπε· Δώσατε λοιπὸν ὀπίσω εἰς τὸν Καίσαρα ἐκεῖνα, ποῦ ἀνήκουν εἰς τὸν Καίσαρα· καὶ εἰς τὸν Θεὸν δώσατε ἐκεῖνα, ποῦ ἀνήκουν εἰς τὸν Θεόν. Εἰς τὸν Καίσαρα καὶ εἰς τοὺς ἄρχοντας ἀνήκουν οἱ φόροι καὶ ὁ σεβασμὸς καὶ ἡ ὑποταγὴ εἰς τοὺς νόμους, ἐφ’ ὅσον δὲν παραβλάπτουν ταῦτα τὴν εὐσέβειαν. Ἡ ψυχή σας ὅμως καὶ ὁλόκληρον τὸ ἐσωτερικόν σας καὶ ὁ ἑαυτός σας ὅλος ἀνήκουν εἰς τὸν Θεόν.

Ἀπήντησαν εἰς αὐτόν· «τοῦ Καίσαρος». Τότε τοὺς λέγεις· «δῶστε, λοιπόν, πίσω εἰς τὸν Καίσαρα, αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸν Καίσαρα, καὶ εἰς τὸν Θεόν, αὐτὰ ποὺ ἀνήκουν εἰς τὸν Θεόν»

Καὶ ὅταν ἄκουσαν, θαύμασαν, καὶ τὸν ἄφησαν καὶ ἔφυγαν.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν τὴν ἀπάντησιν, ἐθαύμασαν καὶ ἀφοῦ τὸν ἄφησαν, ἔφυγαν.

Καὶ ἀκούσαντες ἔμειναν κατάπληκτοι· ἄφησαν αὐτὸν καὶ ἀπῆλθαν, χωρὶς νὰ τολμήσουν νὰ συνεχίσουν τὴν ζυζήτησιν.

Ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἦλθαν σ’ αὐτὸν Σαδδουκαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασι, καὶ τὸν ρώτησαν

Κατ’ ἐκείνην τὴν ἡμέραν τὸν ἐπλησίασαν οἱ Σαδδουκαῖοι, οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν, ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις νεκρῶν, καὶ τὸν ἠρώτησαν

Τὴν ἰδίαν ἡμέραν προσῆλθαν εἰς αὐτὸν οἱ Σαδδουκαῖοι, αὐτοὶ οἱ ὁποῖοι ἔλεγαν ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀνάστασις νεκρῶν καὶ τὸν ἠρώτησαν

λέγοντας· «Διδάσκαλε, ὁ Μωυσῆς εἶπε· Ἐὰν κάποιος πεθάνῃ ἄτεκνος, νὰ νυμφευθῇ ὁ ἀδελφός του τὴ γυναῖκα του καὶ νὰ δημιουργήσῃ παιδὶ γιὰ τὸν ἀδελφό του.

λέγοντες· Διδάσκαλε, ὁ Μωϋσῆς εἶπεν· Ἐὰν κανεὶς ἀποθάνῃ χωρὶς νὰ ἀποκτήσῃ παιδιά, πρέπει νὰ νυμφευθῇ ὁ ἀδελφός του τὴν γυναῖκα του καὶ νὰ γεννήσῃ ἀπόγονον εἰς τὸν ἀδελφόν του.

λέγοντες· «διδάσκαλε ὁ Μωϋσῆς εἶπε, ἐὰν κάποιος πεθάνῃ, χωρὶς νὰ ἀποκτήσῃ τέκνα, πρέπει ὁ ἀδελφὸς του νὰ νυμφευθῇ τὴν χήραν ἐκείνου, διὰ νά φέρῃ υἱόν, ὁ ὁποῖος κατὰ τὸν νόμον θὰ ἐθεωρεῖτο παιδὶ τοῦ ἀδελφοῦ του.

Ἦταν δὲ σ’ ἐμᾶς ἑπτὰ ἀδελφοί. Καὶ ὁ πρῶτος, ἀφοῦ ἦλθε σὲ γάμο, πέθανε, καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε τεκνοποιήσει, ἄφησε τὴ γυναῖκα του στὸν ἀδελφό του.

Ἦσαν δὲ μεταξύ μας ἑπτὰ ἀδελφοί. Καὶ ὁ πρῶτος, ἀφοῦ ἦλθεν εἰς γάμον, ἀπέθανε καὶ ἐπειδὴ δὲν εἶχε παιδιά, ἀφῆκε τὴν γυναῖκα του εἰς τὸν ἀδελφόν του·

Ἦσαν, λοιπόν, μεταξύ μας ἑπτὰ ἀδελφοί· καὶ ὁ πρῶτος ἀφοῦ ἐνυμφεύθη ἀπέθανε καὶ ἐπειδὴ δὲν ἀπέκτησε τέκνα, ἀφῆκε τὴν γυναῖκα του εἰς τὸν ἀδελφόν του.

Ὁμοίως καὶ ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος, ἕως τοῦ ἑβδόμου.

Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος ἐνυμφεύθησαν τὴν αὐτὴν γυναῖκα, μέχρις οὗ καὶ οἱ ἑπτὰ ἔλαβον αὐτήν.

Ὁμοίως καὶ ὁ δεύτερος καὶ ὁ τρίτος ἕως καὶ τὸν ἕβδομον, ὅλοι ἐνυμφεύθησαν τὴν γυναῖκα.

Ὕστερα δὲ ἀπ’ ὅλους πέθανε καὶ ἡ γυναῖκα.

Ὕστερον δὲ ἀπὸ ὅλους ἀπέθανε καὶ ἡ γυνή.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ ὅλους ἐπέθανε καὶ ἡ γυναίκα.

Κατὰ τὴν ἀνάστασι, λοιπόν, τίνος ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ θὰ εἶναι γυναῖκα; Διότι ὅλοι τὴν εἶχαν».

Κατὰ τὴν ἀνάστασιν λοιπὸν ποίου σύζυγος ἐκ τῶν ἑπτὰ θὰ εἶναι ἡ γυνή; Διότι ὅλοι τὴν εἶχαν γυναῖκα.

Κατὰ τὴν ἀνάστασιν λοιπὸν τῶν νεκρῶν εἰς ποῖον ἀπὸ τοὺς ἑπτὰ θὰ ἀνήκῃ ἡ γυναῖκα; Διότι ὅλοι εἶχαν αὐτὴν ὡς νόμιμον σύζυγον».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀποκρίθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Πλανᾶσθε, διότι δὲν γνωρίζετε τὶς Γραφὲς καὶ τὴ δύναμι τοῦ Θεοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπεκρίθη καὶ τοὺς εἶπε· Πλανᾶσθε καὶ δὲν γνωρίζετε οὔτε τὰς Γραφάς, αἱ ὁποῖαι δὲν ὑποστηρίζουν ὑλιστικὰς καὶ παχυλὰς ἀντιλήψεις περὶ ἀναστάσεως, ὅπως φαντάζεσθε τὴν ἀνάστασιν σεῖς, αὔτε τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ, διὰ τὴν ὁποίαν τίποτε δὲν εἶναι ἀδύνατον ἢ δύσκολον.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰησοῦς καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «πλανᾶσθε, διότι δὲν γνωρίζετε τὰς Γραφὰς οὔτε τὴν δύναμιν τοῦ Θεοῦ.

Κατὰ τὴν ἀνάστασι βεβαίως οὔτε οἱ ἄνδρες ἔρχονται σὲ γάμο, οὔτε οἱ γυναῖκες δίνονται σὲ γάμο, ἀλλ’ εἶναι σὰν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ στὸν οὐρανό.

Πλανᾶσθε δὲ καὶ δὲν ἐννοεῖτε τὸ ἀληθὲς νόημα τῶν Γραφῶν, διότι δὲν ξεύρετε, ὅτι εἰς τὴν ἀνάστασιν οὔτε οἱ ἄνδρες ἔρχονται εἰς γάμον, οὔτε αἱ γυναῖκες δίδονται εἰς γάμον, ἀλλ’ εἶναι ὅλοι σὰν ἄγγελοι Θεοῦ εἰς τὸν οὐρανόν.

Διότι εἰς τὴν ἀνάστασιν οὔτε οἱ ἄνδρες νυμφεύονται, οὔτε οἱ γυναῖκες ὑπανδρεύονται, ἀλλὰ εἶναι ὅλοι σὰν ἄγγελοι τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν οὐρανόν.

Ὅσο δὲ γιὰ τὴν ἀνάστασι τῶν νεκρῶν, δὲν διαβάσατε τί σᾶς εἶπε ὁ Θεὸς μ’ αὐτὸ τὸ λόγο του,

Διὰ τὴν ἀνάστασιν δὲ τῶν νεκρῶν δὲν ἀνεγνώσατε ἐκεῖνο, ποῦ σᾶς ἐλέχθη ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἰς καιρόν, ποὺ πρὸ πολλοῦ εἶχον ἀποθάνει οἱ τρεῖς πατριάρχαι, εἶπεν·

Ὡς πρὸς δὲ τὴν ἀνάστασιν τῶν νεκρῶν δὲν ἐδιαβάσατε αὐτὸ ποὺ σᾶς ἔχει λεχθῆ ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος εἶπε διὰ τοὺς τρεῖς πατριάρχας, ποὺ εἶχαν πλέον ἀποθάνει·

“Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ”; Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι Θεὸς νεκρῶν (ἐκμηδενισμένων, ἀνυπάρκτων), ἀλλὰ ζώντων (ὑπαρκτῶν καὶ συνειδητῶν ὄντων)».

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς Ἰακώβ; Δὲν εἶναι ὁ Θεός, Θεὸς νεκρῶν, ποὺ κατάντησαν εἰς ἀνυπαρξίαν, ὅπως φαντάζεσθε σεῖς, ἀλλ’ εἶναι Θεὸς ζωντανῶν. Καὶ οἱ πατριάρχαι λοιπόν, μολονότι εἶναι πεθαμένοι, ζοῦν.

Ἐγὼ εἶμαι ὁ Θεὸς τοῦ Ἀβραὰμ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Θεὸς τοῦ Ἰακώβ; Δὲν εἶναι ὁ Θεός, Θεὸς νεκρῶν, ποὺ ἔπαυσαν πλέον νὰ ὑπάρχουν, ἀλλὰ Θεὸς ζωντανῶν, ὅπως εἶναι καὶ οἱ πατριάρχαι, οἱ ὁποῖοι, μολονότι ἀπέθαναν, ἐξακολουθοῦν ἐν τούτοις νὰ ζοῦν καὶ θὰ ζοῦν αἰωνίως». (Καὶ τὰ εἶπε αὐτά, διὰ νὰ καταδείξῃ τὴν χονδροειδῆ ἄγνοιαν τῶν Σαδδουκαίων καὶ νὰ καταδικάσῃ τὴν μωρὰν ἀπιστίαν των).

Ὅταν δὲ ἄκουσαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἐκπλήσσονταν γιὰ τὴ διδασκαλία του.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν αὐτὰ τὸ πλῆθος τοῦ λαοῦ ἐκυριεύθησαν ἀπὸ ἔκπληξιν καὶ βαθὺν θαυμασμὸν διὰ τὴν διδαχήν του.

Καὶ ὅταν ἤκουσαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ αὐτά, κατελήφθησαν ἀπὸ βαθὺν θαυμασμὸν διὰ τὴν διδασκαλίαν του.

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἄκουσαν, ὅτι ἀποστόμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, μαζεύτηκαν μαζί,

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν, ὅτι ἀπεστόμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, ἐμαζεύθησαν εἰς τὸ αὐτὸ μέρος ὅπου ἦτο καὶ ὁ Ἰησοῦς μετὰ τῶν Σαδδουκαίων,

Οἱ δὲ Φαρισαῖοι, ὅταν ἤκουσαν ὅτι ἀπεστόμωσε τοὺς Σαδδουκαίους, ἐμαζεύτηκαν εἰς τὸ ἴδιο μέρος, ὅπου ἦτο ὁ Ἰησοῦς,

καὶ ἕνας ἀπ’ αὐτούς, νομοδιδάσκαλος, ρώτησε δοκιμάζοντας αὐτὸν καὶ λέγοντας·

καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς νομοδιδάσκαλος ἠρώτησε δοκιμάζων αὐτόν, σὰν ποίαν ἀπόκρισιν θὰ ἔδιδε, καὶ λέγων·

καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς νομοδιδάσκαλος, τὸν ἠρώτησε, μὲ τὴν πονηρὰν διάθεσιν νὰ τὸν φέρῃ εἰς δύσκολον θέσιν, λέγων·

«Διδάσκαλε, ποιά εἶναι ἡ μεγαλύτερη ἐντολὴ στὸ νόμο;».

Διδάσκαλε, ποία ἐντολὴ εἶναι ἡ πιὸ μεγάλη μέσα εἰς τὸν νόμον;

«Διδάσκαλε, ποία εἶναι ἡ μεγαλυτέρα ἐντολὴ μέσα εἰς τὸν νόμον;»

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Ν’ ἀγαπᾷς τὸν Κύριο τὸ Θεό σου μ’ ὅλη τὴν καρδιά σου καὶ μ’ ὅλη τὴν ψυχή σου καὶ μ’ ὅλο τὸ νοῦ σου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπεν· Ὀφείλεις νὰ ἀγαπᾷς Κύριον τὸν Θεόν σου μὲ ὅλην σου τὴν καρδίαν, ὥστε αὐτὸν ἐξ ὁλοκλήρου νὰ ποθῇς, καὶ μὲ ὅλην σου τὴν ψυχήν, ὥστε ὁλόκληρος ἡ θέλησίς σου εἰς αὐτὸν νὰ εἶναι παραδομένη, καὶ μὲ τὸν νοῦν σου ὁλόκληρον, ὥστε αὐτὸν πάντοτε νὰ σκέπτεσαι.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀπήντησεν εἰς αὐτόν· «νὰ ἀγαπᾷς Κύριον τὸν Θεόν σου μὲ ὅλην τὴν καρδιάν σου καὶ μὲ ὅλην τὴν ψυχήν σου καὶ μὲ ὅλην τὴν δοιάνοιάν σου.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη καὶ μεγαλύτερη ἐντολή.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

Αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη καὶ μεγάλη ἐντολή.

Δεύτερη δέ, ὁμοία μὲ αὐτή, εἶναι· Ν’ ἀγαπᾷς τὸν πλησίον σου σὰν τὸν ἑαυτό σου.

Δευτέρα δὲ ἐντολὴ ὁμοία πρὸς αὐτὴν εἶναι· Νὰ ἀγαπᾷς τὸν πλησίον σου, ὅπως ἀγαπᾷς τὸν ἑαυτόν σου.

Δευτέρα δὲ ἐντολὴ ὁμοία μὲ αὐτήν· νὰ ἀγαπᾷς τὸν πλησίον σου σὰν τὸν ἑαυτόν σου.

Σ’ αὐτὲς τὶς δύο ἐντολὲς στηρίζονται ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆτες (ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν)».

Εἰς αὐτὰς τὰς δύο ἐντολὰς ὅλος ὁ νόμος καὶ ἡ διδασκαλία τῶν προφητῶν στηρίζονται.

Ἐπάνω εἰς τὰς δύο αὐτὰς ἐντολὰς ὅλος ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται στηρίζονται». (Καὶ εἰς τὴν πονηρὰν ἐκείνην ἐρώτησιν ἔδωσε τὴν θείαν ἀπάντησίν του».

Ὅταν δὲ οἱ Φαρισαῖοι ἦταν συγκεντρωμένοι, ὁ Ἰησοῦς τοὺς ρώτησε

Ἐνῷ δὲ ἦσαν συναγμένοι οἱ Φαρισαῖοι, τοὺς ἐρώτησεν ὁ Ἰησοῦς

Ἐνῶ δὲ ἦσαν συγκεντρωμένοι οἱ Φαρισαῖοι, τοὺς ἠρώτησεν ὁ Ἰησοῦς

λέγοντας· «Τί νομίζετε γιὰ τὸ Μεσσία; Τίνος εἶναι ἀπόγονος;». Τοῦ λέγουν· «Τοῦ Δαβίδ».

λέγων· Τί ἰδέαν ἔχετε περὶ τοῦ Μεσσίου, ποὺ θὰ ἀναδειχθῇ καὶ θὰ χρισθῇ τοιοῦτος ἀπὸ αὐτὸν τὸν Θεόν; Τίνος ἀπόγονος εἶναι; Λέγουν εἰς αὐτόν· Εἶναι ἀπόγονος τοῦ Δαβίδ.

λέγων· «ποίαν γνώμην ἔχετε περὶ τοῦ Χριστοῦ; Τίνος εἶναι ἀπόγονος;» Λέγουν εἰς αὐτόν· «εἶναι ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ».

Τοὺς λέγει· «Ἀλλὰ πῶς ὁ Δαβὶδ μὲ τὴν ἔμπνευσι τοῦ Πνεύματος τὸν ὀνομάζει Κύριο, ὅταν λέγῃ,

Λέγει εἰς αὐτούς· Πῶς λοιπὸν ὁ Δαβὶδ ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα τὸν ἀποκαλεῖ Κύριον, ὅταν λέγῃ:

Λέγει εἰς αὐτούς· «Ἐὰν εἶναι ἕνας ἁπλοῦς καὶ μόνον ἀπόγονος τοῦ Δαυΐδ, πῶς τότε ὁ Δαυΐδ, ἐμπνεόμενος ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, ὀνομάζει αὐτὸν Κύριον καὶ Θεὸν λέγων,

“Εἶπεν ὁ Κύριος στὸν Κύριό μου, κάθησε στὰ δεξιά μου ἕως ὅτου κάνω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιο τῶν ποδιῶν σου”;

Εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Κύριόν μου Χριστόν· Κάθησε ἐπὶ τοῦ θρόνου μου εἰς τὰ δεξιά μου, μέχρις ὅτου θέσω τοὺς ἐχθρούς σου σὰν ἄλλο ὑποστήριγμα, ποὺ θὰ ἀκουμποῦν καὶ θὰ πατοῦν ἐπάνω τὰ πόδια σου. Ἀλλ’ οἱ πάπποι ποτὲ δὲν καλοῦν τὰ ἐγγόνια καὶ τρισέγγονα τῶν κυρίους των. Οὔτε στέκει ποτὲ οἱ πρόγονοι νὰ προσφωνοῦν τοὺς ἀπογόνους των κυρίους.

εἶπεν ὁ Κύριος καὶ Θεὸς εἰς τὸν Κύριόν μου καὶ Θεόν, τὸν Χριστόν, κάθισε εἰς τὰ δεξιά μου ἐπὶ τοῦ θρόνου, μέχρις ὅτου θέσω τοὺς ἐχθρούς σου ὑποπόδιον, ἐπάνω εἰς τὸ ὁποῖον θὰ πατοῦν τὰ πόδια σου;

Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Δαβὶδ τὸν ὀνομάζει Κύριο, πῶς εἶναι ἀπόγονός του;».

Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δαβὶδ τὸν ἀποκαλῇ Κύριον, πῶς εἶναι υἱὸς καὶ ἀπόγονός του; Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Μεσσίας δὲν εἶναι μόνον υἱὸς τοῦ Δαβίδ, ἀλλὰ καὶ υἱὸς τοῦ Θεοῦ καὶ ὡς τοιοῦτος εἶναι καὶ κύριος τοῦ Δαβίδ.

Ἐὰν λοιπὸν ὁ Δαυῒδ ὀνομάζει αὐτὸν Κύριον καὶ Θεόν, πῶς εἶναι ἁπλοῦς ἀπόγονός του, ὅπως σεῖς νομίζετε; (Ὁ Δαυῒδ λοιπόν, σύμφωνα μὲ ἀποκάλυψιν ἐκ μέρους τοῦ Θεοῦ, ἐπίστευσε καὶ προεκήρυξε τὸν Μεσσίαν, τὸν κατὰ σάρκα ἀπόγονόν του, ὡς Κύριόν του καὶ Θεόν).

Καὶ κανεὶς δὲν μποροῦσε νὰ τοῦ ἀπαντήσῃ λέξι, οὔτε τόλμησε κανεὶς ἀπ’ ἐκείνη τὴν ἡμέρα νὰ τοῦ ὑποβάλῃ πλέον ἐρώτησι.

Καὶ κανεὶς δὲν ἠμπόρεσε νὰ τοῦ ἀποκριθῇ οὔτε λέξιν, οὐδὲ ἐτόλμησε κανεὶς ἀπὸ τὴν ἡμέραν ἐκείνην νὰ τὸν ἐρωτήσῃ πλέον.

Καὶ κανεὶς δὲν ἠμπόρεσε οὔτε λέξιν νὰ ἀπαντήσῃ οὔτε ἐτόλμησε κανεὶς ἀπὸ ἐκείνην τὴν ἡμέραν νὰ ἐρωτήσῃ πλέον αὐτόν.