Κατὰ Ματθαίον 25

«Τότε (κατὰ τὴ δευτέρα παρουσία δηλαδὴ) ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν θὰ ὁμοιάσῃ μὲ δέκα κοπέλες, ποὺ πῆραν τὰ λυχνάρια τους καὶ βγῆκαν νὰ προϋπαντήσουν τὸ νυμφίο.

Τότε, ὅταν δηλαδὴ θὰ ἔλθῃ κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν ὁ Μεσσίας, αὐτὰ ποὺ θὰ συμβοῦν μὲ τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, θὰ παρουσιασθοῦν ὅμοια πρὸς ὅσα συνέβησαν εἰς δέκα παρθένους, αἱ ὁποῖαι, ἀφοῦ ἐπῆραν τοὺς λύχνους των, ἐβγῆκαν νὰ ὑποδεχθοῦν τὸν γαμβρόν, ποὺ θὰ ἤρχετο τὴν νύκτα νὰ παραλάβῃ τὴν νύμφην.

Τότε ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν θὰ εἶναι ὁμοία μὲ δέκα παρθένους, αἱ ὁποῖαι ἐπῆραν τοὺς λύχνους των καὶ ἐβγῆκαν εἰς προϋπάντησιν τοῦ νυμφίου, ποὺ θὰ ἤρχετο κατὰ τὴν νύκτα διὰ νὰ παραλάβῃ τὴν νύμφην.

Ἀπ’ αὐτὲς δὲ οἱ πέντε ἦταν συνετὲς καὶ οἱ πέντε ἀνόητες.

Πέντε δὲ ἀπὸ αὐτὰς ἦσαν φρόνιμοι καὶ μυαλωμένοι καὶ αἱ πέντε ἦσαν ἀσυλλόγιστοι καὶ ἀνόητοι.

Πέντε ἀπὸ αὐτὰς ἦσαν φρόνιμοι καὶ αἱ πέντε μωραί,

Οἱ ἀνόητες, ὅταν πῆραν τὰ λυχνάρια τους, δὲν πῆραν μαζί τους λάδι,

Καὶ αἱ ἀνόητοι αὐταί, ὅταν ἐπῆραν τοὺς λύχνους των, δὲν ἐπῆραν μαζί τους καὶ λάδι.

αἱ ὁποῖαι μωραί, ὅταν ἐπῆραν μαζῆ των τοὺς λύχνους, δὲν ἐπῆραν καὶ λάδι.

ἐνῷ οἱ συνετὲς μαζὶ μὲ τὰ λυχνάρια τους πῆραν λάδι στὰ δοχεῖα τους.

Αἱ φρόνιμοι ὅμως μαζὶ μὲ τοὺς ἀναμμένους λύχνους των ἐπῆραν καὶ λάδι εἰς τὰ ξεχωριστὰ ἀγγεῖα των.

Αἱ φρόνιμοι ὅμως μαζῆ μὲ τοὺς ἀναμμένους λύχνους των ἐπῆραν καὶ λάδι εἰς ἰδιαίτερα δοχεῖα.

Καὶ ἐπειδὴ ἀργοῦσε ὁ νυμφίος, νύσταξαν ὅλες καὶ κοιμῶνταν.

Ἀλλ’ ἐπειδὴ ἀργοῦσε τὴν νύκτα νὰ ἔλθῃ ὁ γαμβρός, ἐνύσταξαν ὅλαι καὶ ἐκοιμῶντο.

Ἐπειδὴ ὅμως ἐβράδυνε ὁ γαμβρός, ἐνύσταξαν ὅλαι καὶ ἐκοιμήθησαν.

Κατὰ δὲ τὰ μεσάνυκτα ἀκούσθηκε ἰσχυρὴ φωνή, “Ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, βγῆτε νὰ τὸν προϋπαντήσετε”.

Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον ἠκούσθη μεγάλη φωνή· Ἰδοὺ ὁ γαμβρὸς ἔρχεται· ἐβγᾶτε νὰ τὸν προϋπαντήσετε.

Κατὰ δὲ τὸ μεσονύκτιον ἠκούσθη μεγάλη φωνή· «ἰδοὺ ὁ νυμφίος ἔρχεται, βγῆτε νὰ τὸν ὑποδεχθῆτε».

Τότε σηκώθηκαν ὅλες οἱ κοπέλες ἐκεῖνες καὶ ἑτοίμασαν τὰ λυχνάρια τους.

Τότε ἐσηκώθησαν ὅλαι αἱ παρθένοι ἐκεῖναι καὶ διώρθωσαν τοὺς λύχνους των.

Τότε ἐσηκώθησαν ὅλαι αἱ παρθένοι καὶ ἐτακτοποίησαν τοὺς λύχνους των.

Οἱ δὲ ἀνόητες εἶπαν στὶς συνετές· “Δῶστε μας ἀπὸ τὸ λάδι σας, διότι τὰ λυχνάρια μας σβήνουν”.

Αἱ ἀνόητοι δὲ εἶπαν εἰς τὰς φρονίμους· Δώσατέ μας ἀπὸ τὸ λάδι σας, διότι οἱ λύχνοι μας σβήνουν.

Αἱ δὲ μωραὶ εἶπαν εἰς τὰς φρονίμους· «δῶστε μας ἀπὸ τὸ λάδι σας, διότι οἱ λύχνοι μας σβήνουν».

Ἀλλ’ οἱ συνετὲς κοπέλες ἀποκρίθηκαν λέγοντας· “Μήπως δὲν ἀρκέσῃ σὲ μᾶς καὶ σὲ σᾶς, γι’ αὐτὸ πηγαίνετε καλλίτερα στοὺς πωλητὰς καὶ ἀγοράσετε γιὰ τοὺς ἑαυτούς σας”.

Ἀλλ’ αἱ φρόνιμοι ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπαν· Δὲν μποροῦμε νὰ σᾶς δώσωμεν, διότι ὑπάρχει φόβος νὰ μὴ φθάσῃ καὶ δι’ ἡμᾶς καὶ διὰ σᾶς. Πηγαίνετε καλύτερα εἰς ἐκείνους ποὺ πωλοῦν καὶ ἀγοράσατε διὰ τοὺς λύχνους σας.

Αἱ φρόνομοι ὅμως ἀπήντησαν· «δὲν ἠμποροῦμεν νὰ σᾶς δώσωμεν, διότι φοβούμεθα, μήπως δὲν φθάσῃ γιὰ μᾶς καὶ γιὰ σᾶς· πηγαίνετε καλύτερα εἰς αὐτοὺς ποὺ πωλοῦν καὶ ἀγοράστε διὰ λογαριασμόν σας».

Ἀλλ’ ἐνῷ αὐτὲς πήγαιναν γιὰ ν’ ἀγοράσουν, ἦλθε ὁ νυμφίος, καὶ οἱ ἕτοιμες μπῆκαν μαζί του στὴν αἴθουσα τοῦ γάμου, καὶ ἔκλεισε ἡ πόρτα.

Ὅταν ὅμως αὐταὶ ἐπήγαιναν νὰ ἀγοράσουν, ἦλθεν ὁ γαμβρὸς καὶ αἱ ἑτοιμασμέναι παρθένοι ἐμβῆκαν μαζί του εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ γάμου, καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα.

Ὅταν ὅμως αὐταὶ ἐπήγαιναν νὰ ἀγοράσουν, ἦλθε ὁ γαμβρὸς καὶ αἱ παρθένοι ποὺ ἦσαν ἕτοιμοι μὲ τοὺς λύχνους των, εἰσῆλθαν μαζῆ του εἰς τὴν αἴθουσαν τοῦ γάμου καὶ ἐκλείσθη ἡ θύρα.

Ὕστερα δὲ ἔρχονται καὶ οἱ ὑπόλοιπες κοπέλες καὶ λέγουν· “Κύριε, κύριε, ἄνοιξέ μας”.

Ὕστερον δὲ ἔρχονται καὶ αἱ λοιπαὶ παρθένοι καὶ ἔλεγαν· Κύριε, κύριε, ἄνοιξέ μας.

Ὕστερα δὲ ἔρχονται καὶ αἱ ἄλλαι παρθένοι καὶ λέγουν· «Κύριε, Κύριε, ἄνοιξέ μας».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· “Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, δὲν σᾶς γνωρίζω”.

Αὐτὸς ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι δὲν σᾶς γνωρίζω.

Ἐκεῖνος ὅμως ἀποκριθεὶς εἶπε· «ἀληθινὰ σᾶς λέγω δὲν σᾶς γνωρίζω».

Ν’ ἀγρυπνῆτε λοιπόν, διότι δὲν ξέρετε τὴν ἡμέρα καὶ τὴν ὥρα, ποὺ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ ἔλθῃ».

Τὸ συμπέρασμα λοιπὸν τῆς παραβολῆς εἶναι, ὅτι πρέπει νὰ εἶσθε προνοητικοί, ἔχοντες πάντοτε τὴν ψυχήν σας λάμπουσαν ἀπὸ τὸ φῶς τῆς ἀρετῆς καὶ ἐφωδιασμένην μὲ τὸ ἔλαιον τῆς ἐσωτερικῆς θερμότητος καὶ δυνάμεως, τὸ ὁποῖον ἡ σταθερὰ ἐπικοινωνία σας μὲ τὸν Θεὸν θὰ σᾶς προμηθεύῃ. Οὕτω δὲ νὰ περιμένετε τὸν ἐρχομὸν τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου καὶ Νυμφίου τῆς Ἐκκλησίας Χριστοῦ, ἄγρυπνοι καὶ ἕτοιμοι πάντοτε, διότι δὲν ἠξεύρετε τὴν ἡμέραν οὔτε τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν θὰ ἔλθῃ, διὰ νὰ εἰσέλθετε μετ’ αὐτοῦ εἰς τὴν εὐφροσύνην καὶ μακαρίαν χαρὰν τῶν γάμων του.

Λοιπὸν νὰ εἶσθε ἄγρυπνοι καὶ ἕτοιμοι, ὅπως αἱ φρόνιμοι παρθένοι, διότι δὲν γνωρίζετε τὴν ἡμέρα οὔτε τὴν ὥραν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας, ὁ Κύριος καὶ κριτὴς τῆς οἰκουμένης, ἔρχεται. (Δὲν γνωρίζεται τὴν ἡμέραν οὔτε τὴν ὥραν κατὰ τὴν ὁποίαν διὰ τοῦ θανάτου θὰ φύγετε ἀπὸ τὸν κόσμον, διὰ νὰ παρουσισθῆτε μὲ τὰ ἔργα σας ἐνώπιον τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου).

«Ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ὁμοιάζει ἐπίσης μὲ τὸ ἑξῆς. Ἕνας ἄνθρωπος, προκειμένου νὰ φύγῃ γιὰ τὰ ξένα, κάλεσε τοὺς δούλους του καὶ τοὺς παρέδωσε τὰ ὑπάρχοντά του.

Διὰ νὰ σᾶς εὕρῃ δὲ ὁ Κύριος ἑτοίμους, δὲν ἀρκεῖ νὰ εἶσθε μόνον προνοητικοὶ καὶ φρόνιμοι, ἀλλὰ καὶ δραστήριοι καὶ ἐπιμελεῖς· διότι ὅπως ἔνας ἄνθρωπος, ποὺ πρόκειται νὰ ταξιδεύσῃ, ἐκάλεσε τοὺς δούλους του καὶ τοὺς παρέδωκε τὰ ὑπάρχοντα του, διὰ νὰ ζητήσῃ ἐν καιρῷ ἀπὸ αὐτοὺς λογαριασμὸν περὶ τῆς διαχειρίσεως των, ἔτσι θὰ εἶναι ὁμοῖα καὶ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἡ κρίσις καὶ ἀνταπόδοσις, ποὺ θὰ κάμῃ ὁ Κύριος.

Διότι ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καὶ ἡ δευτέρα παρουσία τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου ὁμοιάζει πρὸς ἕνα ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος, προκειμένου νὰ ταξιδεύσῃ, ἐκάλεσε τοὺς δούλους του καὶ παρέδωκε εἰς αὐτοὺς ὅλα τὰ ὑπάρχοντά του, ἐπὶ ἀποδώσει λογαριασμοῦ.

Καὶ σ’ ἄλλον μὲν ἔδωσε πέντε τάλαντα, σ’ ἄλλον δὲ δύο, καὶ σ’ ἄλλον ἕνα, ἀναλόγως μὲ τὴν ἱκανότητα τοῦ καθενός. Καὶ ἔφυγε γιὰ τὰ ξένα ἀμέσως (γιὰ νὰ δώσῃ ἀρκετὸ χρόνο νὰ ἐκμεταλλευτοῦν τὰ τάλαντα).

Ὁ ἄνθρωπος δηλαδὴ αὐτὸς ἔδωκεν εἰς ἄλλον μὲν πέντε τάλαντα, εἰς ἄλλον δὲ δύο, εἰς ἄλλον δὲ ἕν· εἰς ἕκαστον ἔδωκε σύμφωνα μὲ τὴν ἱκανότητα, ποὺ εἶχε νὰ ἐμπορευθῇ τὰ ὅσα θὰ τοῦ ἔδιδε. Καὶ ἐταξίδευσεν ἀμέσως. (Μὲ ἄλλας λέξεις ὁ Θεὸς ἐπροίκισε μὲ διάφορα χαρίσματα ἕκαστον ἄνθρωπον, διὰ νὰ τὰ χρησιμοποιήσῃ εἰς τὸ ἀγαθὸν καὶ πρὸς ὠφέλειαν τοῦ πλησίον).

Καὶ εἰς μὲν τὸν ἕνα ἔδωκε πέντε τάλαντα, εἰς τὸν ἄλλον δύο, εἰς τὸν τρίτον ἕνα, σύμφωνα μὲ τὴν ἱκανότητά ποὺ εἶχε ὁ καθένας. Καὶ ἀμέσως ἐταξίδευσε εἰς μακρυνὴν χώραν.

Ἐκεῖνος δὲ, ποὺ πῆρε τὰ πέντε τάλαντα, πῆγε καὶ ἐργάσθηκε μ’ αὐτὰ καὶ κέρδισε ἄλλα πέντε τάλαντα.

Ἀφοῦ δὲ ἐπῆγεν ἐκεῖνος, ποὺ ἐπῆρε τὰ πέντε τάλαντα, εἰργάσθη μὲ αὐτὰ καὶ ἐκέρδησεν ἄλλα πέντε τάλαντα.

Ἐκεῖνος ποὺ ἐπῆρε τὰ πέντε τάλαντα, ἐπῆγε εἰργάσθη μὲ αὐτὰ καὶ ἐκέρδησε ἄλλα πέντε τάλαντα.

Ὁμοίως καὶ ἐκεῖνος, ποὺ πῆρε τὰ δύο, κέρδισε καὶ αὐτὸς ἄλλα δύο.

Τὸ ἴδιο καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐπῆρε τὰ δύο τάλαντα, ἐκέρδησεν ἄλλα δύο. Καὶ οἱ δύο αὐτοὶ δοῦλοι ἐχρησιμοποίησαν μὲ ἴσον βαθμὸν καλῆς προαιρέσεως καὶ ζήλου τὰς ἱκανότητας καὶ τὰ χαρίσματα, ποὺ τοὺς ἔδωκεν ὁ Θεὸς πρὸς δόξαν αὐτοὺ καὶ ὡφέλειαν τοῦ πλησίον.

Τὸ ἴδιο καὶ ἐκεῖνος ποὺ εἶχε τὰ δύο, ἐκέρδησε ἄλλα δύο.

Ἀλλ’ ἐκεῖνος, ποὺ πῆρε τὸ ἕνα, πῆγε καὶ ἔσκαψε στὴ γῆ καὶ ἔχωσε τὸ χρῆμα τοῦ κυρίου του.

Ἐκεῖνος ὅμως, ποὺ ἐπῆρε τὸ ἕνα τάλαντον, ἐπῆγε καὶ ἔσκαψεν εἰς τὴν γῆν καὶ ἔκρυψεν ἐκεῖ τὸ χρῆμα τοῦ κυρίου του. Δὲν κατεχράσθη δηλαδὴ τὸ τάλαντον, ἀλλ’ ἔδειξεν ἀμέλειαν καὶ δὲν εἰργάσθη νὰ τὸ ἐπαυξήσῃ.

Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ ἐπῆρε τὸ ἕνα τάλαντον, ἐπῆγε, ἔσκαψε εἰς τὴν γῆν καὶ ἔκρυψε ἐκεῖ τὰ χρήματα τοῦ κυρίου του. (Δὲν ἦτο κλέπτης καὶ καταχραστής, ἀλλὰ ἀμελὴς καὶ πονηρός. Δὲν κατησώτευσε τὸ τάλαντον, ἀλλὰ τὸ ἀφῆκε ἀχρησιμοποίητον, πρᾶγμα ποὺ φανερώνει ἀσέβειαν καὶ ἀπείθειαν πρὸς τὸν κύριόν του).

Μετὰ δὲ ἀπὸ πολὺ χρόνο ἦλθε ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ ἔκανε μαζί τους λογαριασμό.

Ὕστερα δὲ ἀπὸ πολὺν χρόνον ἦλθεν ὁ κύριος τῶν δούλων ἐκείνων καὶ ἐλογαριάσθη μαζί τους.

Ὕστερα ἀπὸ πολὺν χρόνον, ἦλθε ὁ κύριος ἐκείνων τῶν δούλων καὶ ἐζήτησε ἀπὸ αὐτοὺς λογαριασμόν.

Καὶ προσῆλθε ἐκεῖνος, ποὺ ἔλαβε τὰ πέντε τάλαντα, καὶ τοῦ ἔφερε ἄλλα πέντε τάλαντα, καὶ εἶπε· “Κύριε, πέντε τάλαντα μοῦ παρέδωσες. Κοίταξε, ἄλλα πέντε τάλαντα κέρδισα μ’ αὐτά”.

Καὶ ἀφοῦ προσῆλθεν ἐκεῖνος, ποὺ ἐπῆρε τὰ πέντε τάλαντα, ἐπρόσφερεν ἄλλα πέντε τάλαντα καὶ εἶπε· Κύριε, πέντε τάλαντα μοῦ παρέδωκες. Ἰδού, ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα μὲ αὐτά.

Καὶ προσελθὼν ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος εἶχε πάρει τὰ πέντε τάλαντα ἐπρόσφερε καὶ ἄλλα πέντε τάλαντα λέγων· «Κύριε, πέντε τάλαντα μοῦ παρέδωκες. Ἰδοὺ ἄλλα πέντε τάλαντα ἐκέρδησα μὲ αὐτά».

Τοῦ εἶπε ὁ κύριός του· “Εὖγε, δοῦλε καλὲ καὶ φιλόπονε! Σὲ ὀλίγα ὑπῆρξες φιλόπονος, πολλὰ θὰ σοῦ ἐμπιστευθῶ. Πέρασε μέσα στὴ χαρὰ τοῦ κυρίου σου.

Εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ κύριος του· Εὖγε, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! Εἰς ὀλίγα ἤσουν πιστός, εἰς πολλὰ θὰ σὲ ἐγκαταστήσω. Ἔμβα μέσα διὰ νὰ ἀπολαύσῃς τὴν αὐτὴν χαρὰν μὲ τὸν κύριον σου. Ἀφοῦ ἐφάνης πιστὸς εἰς τὰ πέντε τάλαντα, ἐλθὲ νὰ γίνῃς συγκύριος εἰς τὴν μεγάλην περιουσίαν μου. Ἐλθὲ νὰ ἀπολαύσῃς τὴν ἀπεριόριστον μακαριότητα τοῦ οὐρανοῦ.

Τότε εἶπε ὁ κύριος αὐτοῦ· «Εὖγε δοῦλε, ἀγαθὲ καὶ πιστέ! Εἰς ὀλίγα ὑπῆρξες πιστός, εἰς πολλὰ θὰ σὲ ἐγκαταστήσω. Εἴσελθε διὰ νὰ λάβῃς μέρος εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου».

Προσῆλθε δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ πῆρε τὰ δύο τάλαντα, καὶ εἶπε· “Κύριε, δύο τάλαντα μοῦ παρέδωσες. Κοίταξε, ἄλλα δύο τάλαντα κέρδισα μ’ αὐτά”.

Πρόσηλθε δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ ἐπῆρε τὰ δύο τάλαντα καὶ εἶπε· Κύριε, δύο τάλαντα μοῦ παρέδωκες. Νά, ἄλλα δύο τάλαντα ἐκέρδησα μὲ αὐτά.

Προσελθὼν δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε λάβει τὰ δύο τάλαντα, εἶπε· «Κύριε, δύο τάλαντα μοῦ παρέδωκες· ἰδοὺ ἄλλα δύο ἐκέρδησα ἐπάνω εἰς αὐτά».

Τοῦ εἶπε ὁ κύριός του· “Εὖγε, δοῦλε καλὲ καὶ φιλόπονε! Σὲ ὀλίγα ὑπῆρξες φιλόπονος, πολλὰ θὰ σοῦ ἐμπιστευθῶ. Πέρασε μέσα στὴ χαρὰ τοῦ κυρίου σου”.

Εἶπε πρὸς αὐτὸν ὁ κύριος του· Εὖγε, δοῦλε καλὲ καὶ πιστέ! Εἰς ὀλίγα ἤσουν πιστός, εἰς πολλὰ θὰ σὲ ἐγκαταστήσω. Ἔμβα καὶ σὺ μέσα νὰ ἀπολαύσῃς τὴν χαρὰν τοῦ κυρίου σου.

Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Κύριός του· «Εὖγε, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ! Εἰς ὀλίγα ὑπῆρξες πιστός, εἰς πολλὰ θὰ σὲ ἐγκαταστήσω. Ἔλα καὶ σὺ μέσα, διὰ νὰ ἀπολαύσῃς τὴν χαρὰ τοῦ Κυρίου σου».

Προσῆλθε δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε πάρει τὸ ἕνα τάλαντο, καὶ εἶπε· “Κύριε, σὲ κατάλαβα ὅτι εἶσαι πλεονέκτης ἄνθρωπος, ποὺ θερίζεις ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔσπειρες, καὶ μαζεύεις ἀπ’ ἐκεῖ ποὺ δὲν σκόρπισες σπόρο.

Προσῆλθε δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε πάρει τὸ ἕνα τάλαντον καὶ εἶπε· Κύριε, σὲ ἐγνώρισα, ὅτι εἶσαι ἄνθρωπος σκληρός, ποὺ θερίζεις ἐκεῖ, ὅπου δὲν ἔσπειρες, καὶ μαζεύεις εἰς τὴν ἀποθήκην σου ἀπ’ ἐκεῖ, ὅπου δὲν ἐσκόρπισες καὶ δὲν ἐλίχνισες τὸ ἁλωνισμένον.

Προσῆλθε δὲ καὶ ἐκεῖνος, ποὺ εἶχε λάβει τὸ ἕνα τάλαντο, καὶ εἶπε· «Κύριε, σὲ ἐγνώρισα ὅτι εἶσαι σκληρὸς ἄνθρωπος, ποὺ θερίζεις ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔσπειρες καὶ μαζεύεις ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου δὲν ἐσκόρπισες.

Γι’ αὐτὸ φοβήθηκα, καὶ πῆγα καὶ ἔκρυψα τὸ τάλαντό σου στὴ γῆ (γιὰ νὰ μὴ χαθῇ). Νά, ἔχεις τὸ χρῆμα σου”.

Καὶ ἐπειδὴ ἐφοβήθην, ἐπῆγα καὶ ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου μέσα εἰς τὴν γῆν. Νά, ἔχεις τὸ ἰδικόν σου.

Καὶ ἐπειδὴ ἐφοβήθηκα, ἐπῆγα καὶ ἔκρυψα τὸ τάλαντόν σου μέσα εἰς τὴν γῆν. Ἰδοὺ ἔχεις αὐτὸ ποὺ σοῦ ἀνήκει».

Τοῦ ἀποκρίθηκε δὲ ὁ κύριός του καὶ τοῦ εἶπε· “Κακὲ δοῦλε καὶ ὀκνηρέ! Ἤξερες, ὅτι θερίζω ἐκεῖ ποὺ δὲν ἔσπειρα, καὶ συνάγω ἀπ’ ἐκεῖ ποὺ δὲν σκόρπισα σπόρο.

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ κύριος του καὶ εἶπεν εἰς αὐτόν· κακὲ καὶ τεμπέλη δοῦλε! Ἐγνώριζες, ὅτι θερίζω ἐκεῖ, ὅπου δὲν ἔσπειρα, καὶ συνάγω ἀπ’ ἐκεῖ, ὅπου δὲν ἐσκόρπισα εἰς τὸ ἁλῶνι διὰ νὰ λιχνισθῇ εἰς τὸν ἀέρα.

Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Κύριος αὐτοῦ τοῦ εἶπε· «δοῦλε πονηρὲ καὶ ὀκνηρέ! Ἐγνώριζες ὅτι ἐγὼ θερίζω ἐκεῖ ὅπου δὲν ἔσπειρα καὶ μαζεύω ἀπὸ ἐκεῖ ὅπου δὲν ἐσκόρπισα.

Γι’ αὐτὸ ἔπρεπε νὰ καταθέσῃς τὸ χρῆμα μου στοὺς τραπεζῖτες, καὶ ὅταν ἐγὼ θὰ ἐπέστρεφα, θὰ ἔπαιρνα πίσω τὸ δικό μου μαζὶ μὲ τόκο.

Ἔπρεπε λοιπὸν σὺ νὰ καταθέσῃς τὸ χρῆμα μου εἰς τοὺς τραπεζίτας, καὶ ὅταν θὰ ἠρχόμην ἐγώ, θὰ ἔπαιρνα μὲ τόκον αὐτό, ποὺ μοῦ ἀνῆκει.

Ἔπρεπε λοιπὸν σὺ νὰ καταθέσῃς τὰ χρήματά μου εἰς τοὺς τραπεζίτας καὶ ὅταν ἐγὼ θὰ ἐρχόμουν, θὰ ἔπαιρνα μὲ τὸν τόκο του αὐτὸ ποὺ εἶναι ἰδικόν μου.

Πάρτε λοιπὸν τὸ τάλαντο ἀπ’ αὐτόν, καὶ δῶστε το σ’ αὐτόν, ποὺ ἔχει τὰ δέκα τάλαντα.

Πάρετε λοιπὸν ἀπὸ αὐτὸν τὸ τάλαντον καὶ δώσατέ το εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει τὰ δέκα τάλαντα.

Πάρτε, λοιπόν, ἀπὸ αὐτὸν τὸ τάλαντον καὶ δῶστε το εἰς ἐκεῖνον, ποὺ ἔχει τὰ δέκα τάλαντα.

Ναί, σὲ καθένα, ὁ ὁποῖος ἔχει, θὰ δοθῇ ἀκόμη, ὥστε νὰ ἔχῃ καὶ περίσσευμα, ἐνῷ ἀπ’ αὐτόν, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει, καὶ αὐτό (τὸ λίγο), ποὺ ἔχει, θὰ ἀφαιρεθῇ ἀπ’ αὐτόν.

Διότι εἰς καθένα, ποὺ ἔχει καὶ ηὔξησε μὲ ἐπιμέλειαν καὶ ζῆλον ἐκεῖνο ποὺ τοῦ ἐδόθη, θὰ τοῦ δοθοῦν καὶ ἄλλα καὶ θὰ περισσεύσουν. Ἀπ’ ἐκεῖνον δέ, ποὺ τοῦ ἐδόθησαν μὲν χαρίσματα, ἀλλὰ τὰ παρημέλησε καὶ δὲν τὰ εἰργάσθη, ὥστε νὰ ἔχῃ καὶ αὐτὸς κάτι μὲ τὴν ἰδικήν του ἐργασίαν, καὶ αὐτὸ τὸ ὀλίγον ποὺ τοῦ ἐδόθη καὶ τὸ ἀφῆκεν ἀκαλλιέργητον, θὰ τοῦ τὸ πάρουν.

Διότι εἰς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος μὲ τὴν ἐργασίαν καὶ τὴν τιμιότητά του ἔχει αὐξήσει αὐτὸ ποὺ τοῦ ἐδόθη, θὰ τοῦ δοθοῦν καὶ ἄλλα πολλὰ μὲ τὸ παραπάνω. Ἀπὸ ἐκεῖνον δὲ ποὺ τοῦ ἐδόθησαν μὲν χαρίσματα, ἀλλὰ δὲν τὰ ἐκαλλιέργησε, θὰ τοῦ ἀφαιρεθῇ, καὶ αὐτὸ ποὺ τοῦ ἐδόθη.

Τὸν ἀνάξιο δὲ δοῦλο πετάξετε ἔξω στὸ βαθύτερο σκοτάδι. Ἐκεῖ θὰ κλαίῃ καὶ θὰ τρίζῃ τὰ δόντια (ἀπὸ τὸν πόνο)».

Καὶ τὸν ἄχρηστον δοῦλον βγάλατέ τον ἀπ’ ἐδῶ, καὶ ρίψατέ τον εἰς τὸ πιὸ ἀπομονωμένον καὶ ἀπομακρυσμένον ἀπὸ τὴν βασιλείαν μου σκοτάδι. Ἐκεῖ θὰ εἶναι τὸ κλάψιμον καὶ τὸ τρίξιμον τῶν δοντιῶν.

Καὶ τὸν ἄχρηστον αὐτὸν πονηρὸν δοῦλον βγάλτε τον ἀπὸ ἐδῶ καὶ ρίξτε τον εἰς τὸ πυκνὸ σκοτάδι τῆς κολάσεως· ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ ὁ τριγμὸς τῶν ὀδόντων».

«Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴ δόξα του καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι μαζί του, τότε θὰ καθήσῃ στὸν ἔνδοξο θρόνο του,

Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ τὴν δόξαν του καὶ ὅλοι οἱ ἅγιοι ἄγγελοι θὰ εἶναι μαζί του, τότε θὰ καθήσῃ εἰς θρόνον ἕνδοξον καὶ λαμπρόν.

Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου μὲ ὅλην τὴν δόξαν αὐτοῦ καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν ὅλοι οἱ ἄγγελοί του, τότε θὰ καθίσῃ εἰς τὸν θρόνον του, τὸν λαμπρὸν καὶ ἔνδοξον.

καὶ θὰ συναχθοῦν μπροστά του ὅλα τὰ ἔθνη, καὶ θὰ χωρίσῃ τοὺς μὲν ἀπὸ τοὺς δέ, ὅπως ὁ βοσκὸς χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ γίδια,

Καὶ θὰ συναχθοῦν ἐμπρός του ὅλα τὰ ἔθνη, ὅλοι δηλαδὴ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ ἔζησαν ἀπ’ ἀρχῆς τῆς δημιουργίας μέχρι τέλους τοῦ κόσμου, καὶ θὰ χωρίσῃ αὐτοὺς τὸν ἕνα ἀπὸ τὸν ἄλλον, καθὼς καὶ ὁ ποιμὴν χωρίζει τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ γίδια.

Καὶ θὰ συναχθοῦν ἐμπρός του ὅλα τὰ ἔθνη τῆς γῆς ἀπὸ τῆς δημιουργίας τοῦ Ἀδὰμ μέχρι τῆς συντελείας τοῦ κόσμου καὶ θὰ χωρίσῃ αὐτοὺς μεταξύ των μὲ ὅσην εὐκολίαν χωρίζει ὁ ποιμὴν τὰ πρόβατα ἀπὸ τὰ ἐρίφια.

καὶ θὰ θέσῃ τὰ μὲν πρόβατα στὰ δεξιά του, τὰ δὲ γίδια στὰ ἀριστερά.

Καὶ θὰ στήσῃ τοὺς μὲν δικαίους, ποὺ εἶναι ἥμεροι σὰν τὰ πρόβατα, εἰς τὰ δεξιά του, τοὺς δὲ ἁμαρτωλούς, ποὺ εἶναι ἀτίθασοι καὶ ἄτακτοι σὰν τὰ γίδια, εἰς τὰ ἀριστερά του.

Καὶ θὰ θέσῃ τὰ μὲν πρόβατα εἰς τὰ δεξιά του τὰ δὲ ἐρίφια εἰς τὰ ἀριστερά.

Τότε ὁ Βασιλεὺς θὰ εἰπῇ σ’ αὐτοὺς στὰ δεξιά του· “Ἐλᾶτε σεῖς, οἱ εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, καὶ κληρονομήσετε τὴ βασιλεία, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθῆ γιὰ σᾶς ἀπ’ τὴν ἀρχὴ τοῦ κόσμου (τῆς δημιουργίας).

Τότε θὰ εἴπῃ ὁ βασιλεὺς εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὰ δεξιά του· Ἐλᾶτε σεῖς, ποὺ εἶσθε εὐλογημένοι ἀπὸ τὸν Πατέρα μου, λάβετε ὡς κληρονομίαν τὴν βασιλείαν, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθῇ διὰ σᾶς, ἀφ’ ὅτου ἐθεμελιώνετο ὁ κόσμος.

Τότε θὰ στραφῇ ὁ βασιλεὺς εἰς ἐκείνους ποὺ θὰ εὑρίσκωνται εἰς τὰ δεξιά του καὶ θὰ πῇ· «ἐλᾶτε σεῖς οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου καὶ κληρονομήσατε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἡ ὁποία ἔχει ἑτοιμασθῆ για σᾶς ἀπὸ τότε ποὺ ἐθεμελιώνετο ὁ κόσμος.

Διότι πείνασα καὶ μοῦ δώσατε νὰ φάγω, δίψασα καὶ μὲ ποτίσατε, ξένος ἤμουν καὶ μὲ πήρατε στὸ σπίτι σας,

Σᾶς ἀνήκει δὲ ἡ κληρονομία αὐτή, διότι ἐπείνασα καὶ μοῦ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἤμουν διψασμένος καὶ μὲ ἐποτίσατε, ξένος ἤμουν καὶ δὲν εἶχα ποὺ νὰ μείνω καὶ μὲ ἐπεριμαζεύσατε εἰς τὸ σπίτι σας,

Διότι ἐπείνασα καὶ μοῦ ἐδώσατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ μὲ ἐποτίσατε, ἤμουν ξένος ποὺ δὲν εἶχα τόπον νὰ μείνω, καὶ μὲ ἐπήρατε εἰς τὸ σπίτι σας.

γυμνὸς καὶ μὲ ντύσατε, ἀσθένησα καὶ μὲ ἐπισκεφθήκατε, ἤμουν στὴ φυλακὴ καὶ ἤλθατε νὰ μὲ ἰδῆτε”.

γυμνὸς ἤμουν καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπεσκέφθητε, μέσα εἰς φυλακὴν ἤμουν καὶ ἤλθατε νὰ μὲ ἰδῆτε καὶ νὰ μὲ παρηγορήσετε.

Ἤμουν γυμνὸς καὶ μὲ ἐνεδύσατε, ἀρρώστησα καὶ μὲ ἐπισκεφθήκατε, εἰς τὴν φυλακὴν ἤμουν καὶ ἤλθατε νὰ μὲ ἰδῆτε».

Τότε οἱ εὐσεβεῖς θὰ τοῦ ἀποκριθοῦν λέγοντας· “Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε πεινασμένο καὶ σὲ θρέψαμε, ἢ διψασμένο καὶ σὲ ποτίσαμε;

Τότε θὰ ἀποκριθοῦν εἰς αὐτὸν οἱ δίκαιοι καὶ θὰ εἶπουν· Κύριε, πότε σὲ εἴδαμεν πεινασμένον καὶ σὲ ἐθρέψαμεν, ἢ διψασμένον καὶ σοῦ ἐδώκαμεν νὰ πίῃς;

Τότε θὰ ἀποκριθοῦν πρὸς αὐτὸν οἱ δίκαιοι καὶ θὰ ποῦν· «Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε πεινασμένον καὶ σὲ ἐθρέψαμε ἢ διψασμένον καὶ σοῦ ἐδώσαμε νερό;

Πότε ἐπίσης σὲ εἴδαμε ξένο καὶ σὲ πήραμε στὸ σπίτι μας, ἢ γυμνὸ καὶ σὲ ντύσαμε;

Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ξένον καὶ σὲ ἐπεριμαζεύσαμεν, ἢ γυμνὸν καὶ σὲ ἐνεδύσαμεν;

Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ξένον καὶ σὲ περιμαζέψαμε ἢ γυμνὸν καὶ σὲ ἐνεδύσαμεν;

Πότε πάλι σὲ εἴδαμε ἀσθενῇ ἢ φυλακισμένο καὶ σὲ ἐπισκεφθήκαμε;”.

Πότε δὲ σὲ εἴδαμεν ἄρρωστον ἢ φυλακισμένον καὶ ἤλθαμεν νὰ σὲ ἐπισκεφθῶμεν;

Πότε δὲ σὲ εἴδαμε ἀσθενῆ ἢ φυλακισμένον καὶ ἤλθαμε εἰς ἐπίσκεψίν σου;»

Ὁ δὲ Βασιλεὺς θ’ ἀποκριθῇ καὶ θὰ τοὺς πῇ· “Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἀφοῦ κάνατε αὐτὰ σὲ ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς καὶ ἀσήμους ἀδελφούς μου, σὲ μένα τὰ κάνατε”.

Καὶ θὰ ἀποκριθῇ ὁ βασιλεὺς καὶ θὰ τοὺς εἴπῃ· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι κάθε τι ποὺ ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπὸ τοὺς πτωχοὺς αὐτοὺς ἀδελφούς μου, ποὺ ἐφαίνοντο ἄσημοι καὶ πολὺ μικροί, τὸ ἐκάματε εἰς ἐμέ.

Καὶ θὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτοὺς ὁ βασιλεύς· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κάθε τί ποὺ ἐκάματε, διὰ νὰ ἐξυπηρετήσετε ἕνα ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μου, ποὺ φαίνονται ἄσημοι καὶ ἐλάχιστοι μέσα εἰς τὴν κοινωνίαν, τὸ ἐκάματε εἰς ἐμέ» (Ὁ Χριστός, ὁ βασιλεύς, ποὺ εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἀλλὰ καὶ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, τοὺς πάσχοντας, τοὺς πτωχοὺς καὶ γυμνούς, αὐτοὺς τοὺς ὁποίους οἱ ματαιόδοξοι καὶ ὑπερήφανοι περιφρονοῦν, τοὺς θεωρεῖ ἀδελφούς του, τέκνα τοῦ οὐρανίου Πατρὸς καὶ τοὺς περιβάλλει μὲ ὅλην του τὴν ἀγάπην. Δι’ αὐτὸ καὶ κάθε βοήθειαν ποὺ τοὺς προσφέρεται τὴν θεωρεῖ ὡς προσφερομένην εἰς αὐτὸν τὸν ἴδιον).

Τότε θὰ εἰπῇ καὶ σ’ ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι στὰ ἀριστερά· “Φύγετε ἀπὸ μένα σεῖς, οἱ καταραμένοι, καὶ πηγαίνετε στὸ πῦρ τὸ αἰώνιο, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθῆ γιὰ τὸ Διάβολο καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

Τότε θὰ εἴπῃ καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ θὰ εἶναι εἰς τὰ ἀριστερά του· Σεῖς ποὺ ἀπὸ τὰ ἔργα σας ἐγίνατε καταραμένοι, πηγαίνετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθῆ διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς ἀγγέλους του.

Τότε θὰ πῇ καὶ εἰς ἐκείνους, ποὺ στέκονται εἰς τὰ ἀριστερά του· «φύγετε μακρυὰ ἀπὸ ἐμὲ σεῖς οἱ καταράμενοι καὶ πηγαίνετε εἰς τὸ αἰώνιον πῦρ, ποὺ ἔχει ἑτοιμασθῆ διὰ τὸν διάβολον καὶ τοὺς πονηροὺς ἀγγέλους του.

Διότι πείνασα καὶ δὲν μοῦ δώσατε νὰ φάγω, δίψασα καὶ δὲν μὲ ποτίσατε,

Διότι ἐπείνασα καὶ δὲν μοῦ ἐδώκατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε,

Διότι ἐπείνασα καὶ δὲν μοῦ ἐδώσατε νὰ φάγω, ἐδίψασα καὶ δὲν μὲ ἐποτίσατε.

ἤμουν ξένος καὶ δὲν μὲ πήρατε στὸ σπίτι σας, γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ντύσατε, ἀσθενὴς καὶ φυλακισμένος καὶ δὲν μ’ ἐπισκεφθήκατε”.

ξένος ἤμουν καὶ δὲν μὲ ἐπεριμαζεύσατε πρὸς φιλοξενίαν, γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἄρρωστος ἤμουν καὶ μέσα εἰς τὴν φυλακὴν καὶ δὲν μὲ ἐπεσκέφθητε.

Ξένος ἤμουν καὶ δὲν μὲ ἐπήρατε εἰς τὸ σπίτι σας, γυμνὸς καὶ δὲν μὲ ἐνεδύσατε, ἄρρωστος καὶ φυλακισμένος καὶ δὲν μὲ ἐπισκεφθήκατε».

Τότε θὰ τοῦ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ λέγοντας· “Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε πεινασμένο ἢ διψασμένο ἢ ξένο ἢ γυμνὸ ἢ ἀσθενή ἢ φυλακισμένο καὶ δὲν φροντίσαμε γιὰ σένα;”.

Τότε θὰ τοῦ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ καὶ θὰ εἶπουν· Κύριε, πότε σὲ εἴδαμεν νὰ πεινᾷς ἢ νὰ διψᾷς ἢ νὰ εἶσαι ξένος ἢ γυμνὸς ἢ ἀσθενῇς ἢ μέσα εἰς φυλακὴν καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν;

Τότε θὰ ἀποκριθοῦν καὶ αὐτοὶ λέγοντες, «Κύριε, πότε σὲ εἴδαμε πεινασμένο ἢ διψασμένον ἢ ξένον ἢ γυμνὸν ἢ ἀσθενῆ ἢ φυλακισμένον καὶ δὲν σὲ ὑπηρετήσαμεν;»

Θὰ ἀποκριθῇ δὲ σ’ αὐτοὺς λέγοντας· “Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ἀφοῦ δὲν κάνατε αὐτὰ σὲ ἕνα ἀπ’ αὐτοὺς τοὺς μικροὺς καὶ ἀσήμους, οὔτε σὲ μένα τὰ κάνατε”.

Τότε θὰ τοὺς ἀποκριθῇ καὶ θὰ εἶπη· Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, κάθε τι ποὺ δὲν ἐκάματε εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς, τοὺς ὁποίους ὁ κόσμος ἐθεώρει πολὺ μικρούς, οὔτε εἰς ἐμὲ τὸ ἐκάματε.

Τότε θὰ ἀποκριθῇ εἰς αὐτοὺς καὶ θὰ εἴπῃ· «ἀλήθεια σᾶς λέγω· ἐφ’ ὅσον δὲν ἐκάματε τὰ καλὰ αὐτὰ εἰς ἕνα ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ὁ κόσμος θεωρεῖ πολὺ μικρούς, οὔτε εἰς ἐμὲ ἐκάματε».

Καὶ θὰ πᾶνε αὐτοὶ σὲ κόλασι αἰώνια, οἱ δὲ εὐσεβεῖς σὲ ζωὴ αἰώνια».

Καὶ θὰ ἀπέλθουν αὐτοὶ εἰς κόλασιν, ποὺ δὲν θὰ ἔχῃ τέλος, ἀλλὰ θὰ εἶναι αἰώνια, οἱ δὲ δίκαιοι θὰ μεταβοῦν διὰ νὰ ἀπολαύσουν ζωὴν αἰώνιον.

Καὶ θὰ ἀπέλθουν αὐτοὶ μὲν εἰς τὴν αἰωνίαν κόλασιν μαζῆ μὲ τὸν διάβολον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν μαζῆ μὲ τὸν Θεόν. (Ἔτσι ἡ δικαία κρίσις θὰ ἔχῃ γίνει, τὸ δίκαιον θὰ ἀποδοθῇ καὶ ἡ ἀσάλευτος ἀποκατάστασις θὰ πραγματοποιηθῇ).