Κατὰ Ματθαίον 26

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς τελείωσε ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, εἶπε στοὺς μαθητάς του·

Καὶ συνέβη, ὅταν ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς ὅλους τοὺς λόγους αὐτούς, εἶπεν εἰς τοὺς μαθητάς του·

Καὶ ὅταν ἐτελείωσε ὁ Ἰησοῦς ὅλους αὐτοὺς τοὺς λόγους, εἶπε πρὸς τοὺς μαθητάς του·

«Ξέρετε, ὅτι μετὰ δύο ἡμέρες ἔρχεται τὸ Πάσχα, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ γιὰ νὰ σταυρωθῇ».

Ξεύρετε ὅτι μετὰ δύο ἡμέρας γίνεται ἡ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ διὰ νὰ σταυρωθῇ.

«γνωρίζετε ὅτι ἔπειτα ἀπὸ δύο ἡμέρας γίνεται ἡ ἑορτὴ τοῦ πάσχα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου θὰ παραδοθῇ διὰ νὰ σταυρωθῇ».

Τότε μαζεύτηκαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ στὸ μέγαρο τοῦ ἀρχιερέως, ὁ ὁποῖος ὠνομαζόταν Καϊάφας,

Τότε ἐμαζεύθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ εἰς τὸ μέγαρον τοῦ ἀρχιερέως, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Καϊάφας.

Τότε οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ προεστοὶ τοῦ λαοῦ, ποὺ συμμετεῖχαν εἰς τὸ Μεγάλο Συνέδριον, συγκεντρώθηκαν εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ ἀρχιερέως, ὁ ὁποῖος ὠνομάζετο Καϊάφας.

καὶ ἀποφάσισαν νὰ πιάσουν μὲ δόλο καὶ νὰ θανατώσουν τὸν Ἰησοῦ.

Καὶ συναπεφάσισαν νὰ συλλάβουν τὸν Ἰησοῦν μὲ δόλον καὶ νὰ τὸν φονεύσουν.

Καὶ κατόπιν συσκέψεως ἀπεφάσισαν ὁμοφώνως νὰ συλλάβουν μὲ δόλον τὸν Ἰησοῦν καὶ νὰ τὸν φονεύσουν.

Ἔλεγαν ὅμως, «Ὄχι κατὰ τὴν ἑορτή, γιὰ νὰ μὴ ξεσηκωθῇ ὁ λαός».

Ἔλεγον δέ· Νὰ μὴ γίνῃ τοῦτο κατὰ τὴν ἑορτήν, διὰ νὰ μὴ προκληθῇ ταραχὴ εἰς τὸν λαόν.

Εἶπαν δὲ μεταξύ των, νὰ μὴ τὸν συλλάβουν κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ πάσχα, διὰ νὰ μὴ γίνῃ θόρυβος καὶ ἀναταραχὴ εἰς τὸν λαόν.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἦταν στὴ Βηθανία στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ λεπροῦ,

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθεν εἰς τὴν Βηθανίαν εἰς τὴν οἰκίαν Σίμωνος τοῦ λεπροῦ,

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἦλθε εἰς τὴν Βηθανίαν, εἰς τὴν οἰκίαν Σίμωνος τοῦ λεπροῦ,

προσῆλθε σ’ αὐτὸν μία γυναῖκα κρατώντας ἀλάβαστρο (ἀλαβάστρινο δοχεῖο) μὲ βαρύτιμο μύρο, καὶ τὸ ἔχυνε ἀφθόνως στὸ κεφάλι του, καθὼς καθόταν στὸ τραπέζι καὶ ἔτρωγε.

προσῆλθε πρὸς αὐτὸν μία γυναῖκα, ποὺ ἐκράτει ἀγγεῖον ἀπὸ ἀλάβαστρον γεμᾶτο μύρον πολὺ ἀκριβὸν καὶ περιέχυνε τοῦτο εἰς τὴν κεφαλήν του, ἐνῷ ἦτο γερμένος εἰς τὸ τραπέζι.

προσῆλθε εἰς αὐτὸν μία γυναίκα μὲ ἕνα δοχεῖον ἀπὸ ἀλάβαστρον γεμᾶτο ἀπὸ μύρον πολύτιμον καὶ ἔχυνε αὐτὸ ἄφθονον εἰς τὴν κεφαλήν του, καθὼς αὐτὸς εἶχε καθίσει εἰς τὴν τράπεζαν τοῦ φαγητοῦ.

Ὅταν δὲ εἶδαν οἱ μαθηταί του, ἀγανάκτησαν καὶ εἶπαν· «Γιατί αὐτὴ ἡ σπατάλη;

Ὅταν δὲ εἶδαν τοῦτο οἱ μαθηταί, ἠγανάκτησαν καὶ ἔλεγαν· Διατί νὰ γίνῃ αὐτὴ ἡ ἄσκοπος καὶ χαμένη σπατάλη τοῦ πολυτίμου αὐτοῦ μύρου;

Οἱ δὲ μαθηταί, ὅταν εἶδαν τοῦτο, ἠγανάκτησαν καὶ ἔλεγαν· «διατί χάνεται ματαίως τὸ πολύτιμον αὐτὸ μύρον;

Διότι μποροῦσε αὐτὸ τὸ μύρο νὰ πωληθῇ ἀντὶ μεγάλης τιμῆς καὶ νὰ δοθῇ (ὡς χρηματικὴ ἀξία) στοὺς πτωχούς».

Διότι μποροῦσε τὸ μύρον αὐτὸ νὰ πωληθῇ ἀκριβὰ καὶ τὸ ἀντίτιμόν του νὰ δοθῇ εἰς τοὺς πτωχούς.

Διότι θὰ ἠμποροῦσε αὐτὸ νὰ πωληθῇ ἀντὶ πολλῶν χρημάτων καὶ νὰ δοθῇ τὸ ἀντίτιμον εἰς τοὺς φτωχούς».

Ὁ Ἰησοῦς δὲ ἀντιλήφθηκε καὶ τοὺς εἶπε· «Γιατί ἐνοχλεῖτε τὴ γυναῖκα; (Δὲν πρέπει νὰ τὴν ἐνοχλῆτε). Διότι ἔκανε καλὴ πρᾶξι σ’ ἐμένα.

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς ἀντελήφθη τοῦτο καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· Διατί ἐνοχλεῖτε τὴν γυναῖκα; Μὴ τὴν πικραίνετε. Διότι ἔργον καλὸν ἔκαμεν εἰς ἐμέ. Τὸ ἔργον αὐτὸ εἶναι διὰ τὴν παροῦσαν περίστασιν προτιμότερον καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐλεημοσύνην καὶ συνδρομὴν τῶν πτωχῶν.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἀντελήφθη τὴν δυσφορίαν των καὶ τοὺς εἶπε· «διατί στενοχωρεῖτε τὴν γυναῖκα; Διότι αὐτὴ ἔκαμε εἰς ἐμὲ ἕνα καλὸν καὶ ἀξιέπαινον ἔργον.

Τοὺς πτωχοὺς βεβαίως θὰ ἔχετε πάντοτε μαζί σας, ἀλλ’ ἐμένα δὲν θὰ ἔχετε πάντοτε.

Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζί σας καὶ μπορεῖτε ὀποτεδήποτε νὰ τοὺς εὐεργετήσετε. Ἐμὲ ὅμως δὲν μὲ ἔχετε πάντοτε. Καὶ δι’ αὐτὸ μὴ ἐνοχλεῖτε τὴν γυναῖκα δι’ αὐτό,ποὺ ἔκαμε.

Διότι τοὺς πτωχοὺς τοὺς ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας καὶ ἠμπορεῖτε, ὁπόταν θέλετε νὰ τοὺς βοηθῆτε, ἐμὲ ὅμως δὲν θὰ μὲ ἔχετε πάντοτε μαζῆ σας.

Μὲ τὸ νὰ χύσῃ δὲ αὐτὴ στὸ σῶμα μου αὐτὸ τὸ μύρο, μὲ ἑτοίμασε ἔτσι γιὰ τὸν ἐνταφιασμό μου.

Διότι ὅταν αὐτὴ ἔχυσε τὸ μύρον τοῦτο εἰς τὸ σῶμά μου, τὸ ἔκαμε διὰ νὰ μὲ ἑτοιμάσῃ πρὸς ταφήν.

Διότι αὐτὴ ἡ γυναῖκα, ποὺ ἔχυσε τὸ μύρον τοῦτο εἰς τὸ σῶμα μου, τὸ ἔκαμε σὰν προετοιμασίαν διὰ τὸν ἐνταφιασμόν μου.

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅπου θὰ κηρυχθῇ αὐτὸ τὸ εὐαγγέλιο σ’ ὅλο τὸν κόσμο, θ’ ἀναφέρεται καὶ αὐτό, ποὺ ἔκανε αὐτή, γιὰ νὰ διαιωνίζεται ἡ μνήμη της».

Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὁπουδήποτε καὶ ἂν κηρυχθῇ τὸ εὐαγγέλιον αὐτό, τὸ ὁποῖον κηρύττω καὶ σᾶς παρέδωκα, εἰς ὅλον τὸν κόσμον δηλαδή, θὰ διαλαληθῇ καὶ αὐτὸ ποὺ ἔκαμεν αὐτή, διὰ νὰ παραμένῃ ἀλησμόνητος ἡ μνήμη τῆς γυναικὸς αὐτῆς.

Σᾶς διαβεβαιώνω δέ, ὅτι ὀπουδήποτε καὶ ἂν κυρηχθῇ τὸ εὐαγγέλιον τοῦτο - καὶ θὰ κηρυχθῇ εἰς ὅλον τὸν κόσμον - θὰ διαλαληθῇ ἐπίσης καὶ αὐτὸ ποὺ ἔκαμε σήμερον αὐτὴ εἰς ἀλησμόνητον ἀνάμνησίν της». (Κάθε προσφορά, ποὺ γίνεται πρὸς τὸν Κύριον ἀπὸ εὐλαβῇ καὶ ἀφωσιωμένην καρδίαν, ἀποκτᾷ αἰωνίαν ἀξίαν).

Τότε ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ὁ ὀνομαζόμενος Ἰούδας ὁ Ἰσκαριώτης, πῆγε στοὺς ἀρχιερεῖς, καὶ εἶπε·

Τότε ἐπῆγεν ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, αὐτὸς ποὺ ἐλέγετο Ἰούδας Ἰσκαριώτης, εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἶπε·

Τότε ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ὁ λεγόμενος Ἰούδας Ἰσκαριώτης, ἐπῆγε πρὸς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἶπε·

«Τί θέλετε νὰ μοῦ δώσετε καὶ ἐγὼ νὰ σᾶς τὸν παραδώσω;». Αὐτοὶ δὲ τὸν πλήρωσαν τριάντα ἀργύρια.

τί θέλετε νὰ μοῦ δώσετε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς τὸν παραδώσω; Αὐτοὶ δὲ τοῦ ἐζύγισαν καὶ τοῦ παρέδωκαν ἄργυρον βάρους τριάκοντα διδράχμων, ἀξίας περίπου ὀγδοήκοντα πέντε χρυσῶν δραχμῶν.

«τί θέλετε νὰ μοῦ δώσετε καὶ ἐγὼ θὰ σᾶς τὸν παραδώσω;» Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ ἐμέτρησαν τριάκοντα ἀργυρᾶ νομίσματα.

Καὶ ἀπὸ τότε ζητοῦσε εὐκαιρία νὰ τὸν παραδώσῃ.

Καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτει εὐκαιρίαν διὰ νὰ τὸν παραδώσῃ.

Καὶ ἀπὸ τότε ἐζητοῦσε εὐκαιρίαν, διὰ νὰ τὸν παραδώσῃ (σύμφωνα μὲ τὰς ὁδηγίας τῶν ἀρχιερέων).

Κατὰ τὴν πρώτη δὲ ἡμέρα τῆς ἑορτῆς τῶν Ἀζύμων (τοῦ Πάσχα δηλαδή, ποὺ διαρκοῦσε ἑπτὰ ἡμέρες) προσῆλθαν οἱ μαθηταὶ στὸν Ἰησοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· «Ποῦ θέλεις νὰ σοῦ ἑτοιμάσωμε γιὰ τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο;».

Κατὰ δὲ τὴν πρώτην ἀπὸ τὰς ἑπτὰ ἡμέρας, ποὺ διήρκει ἡ ἑορτὴ τῶν ἀζύμων ἢ τοῦ Πάσχα, ἦλθαν οἱ μαθηταὶ εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ τοῦ εἶπαν· Ποὺ θέλεις νὰ σοῦ ἑτοιμάσωμεν νὰ φάγῃς τὸ Πάσχα;

Κατὰ δὲ τὴν παραμονὴν τοῦ πάσχα, ἡ ὁποία ἐλέγετο καὶ πρώτη ἡμέρα τοῦ πάσχα, διότι ἑτοίμαζαν οἱ Ἑβραῖοι τὰ ἄζυμα, ἦλθαν οἱ μαθηταὶ πρὸς τὸν Ἰησοῦν λέγοντες· «ποῦ θέλεις νὰ σοῦ ἑτοιμάσωμεν, διὰ νὰ φάγῃς τὸ πάσχα;»

Αὐτὸς δὲ εἶπε· «Πηγαίνετε στὴν πόλι στὸν τάδε, καὶ νὰ τοῦ εἰπῆτε· “Ὁ διδάσκαλος λέγει· Ὁ καιρὸς τοῦ πάθους μου εἶναι κοντά· στὸ σπίτι σου θὰ ἑορτάσω τὸ Πάσχα μαζὶ μὲ τοὺς μαθητάς μου”».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Πηγαίνετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἴπατέ του· ὁ διδάσκαλος λέγει· Ὁ καιρὸς τοῦ πάθους μου πλησιάζει· σκέπτομαι νὰ κάμω μὲ τοὺς μαθητάς μου εἰς τὸ σπίτι σου τὸ καινούργιο Πάσχα καὶ ὅχι ἐκεῖνο, ποὺ ἀπὸ αὔριον τὸ βράδυ θὰ ἀρχίσουν νὰ ἑορτάζουν οἱ Ἰουδαῖοι.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν· «πηγαίνετε εἰς τὴν πόλιν πρὸς τὸν δεῖνα καὶ εἰπέτε του· ὁ διδάσκαλος λέγει: Ὁ καιρός μου διὰ νὰ τελειώσω τὸ ἔργον μου πλησιάζει. Εἰς τὸ σπίτι σου ἀπόψε, παραμονὴν τοῦ ἑβραϊκοῦ πάσχα, θὰ ἑορτάσω μαζῆ μὲ τοὺς μαθητάς μου τὸ νέον πάσχα».

Καὶ ἔκαναν οἱ μαθηταὶ ὅπως τοὺς διέταξε ὁ Ἰησοῦς καὶ ἑτοίμασαν τὸ πασχαλινὸ δεῖπνο.

Καὶ ἔκαμαν οἱ μαθηταί, καθὼς τοὺς παρήγγειλεν ὁ Ἰησοῦς καὶ ἑτοίμασαν τὸ μέρος, ὅπου θὰ ἐγίνετο τὸ Πάσχα.

Καὶ ἔκαμαν οἱ μαθηταί, ὅπως ὁ Ἰησοῦς τοὺς εἶχε ὁδηγήσει καὶ ἑτοίμασαν τὰ κατὰ τὸ πάσχα.

Ὅταν δὲ βράδυασε, καθόταν στὸ τραπέζι μαζὶ μὲ τοὺς δώδεκα.

Ὅταν δὲ ἐβράδυασεν, ἦταν γερμένος εἰς τὸ τραπέζι μὲ τοὺς δώδεκα.

Ὅταν δὲ ἦλθε ἡ ἑσπέρα, ὁ Κύριος μαζῆ μὲ τοὺς δώδεκα ἐξάπλωσε κοντὰ εἰς τὸ τραπέζι σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν ποὺ εἶχαν τότε οἱ ἄνθρωποι νὰ κάθωνται κατὰ τὸ φάγητον.

Καὶ ἐνῷ ἔτρωγαν, εἶπε· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ».

Καὶ ἐνῷ ἔτρωγον αὐτοί, εἶπε· Μετὰ βεβαιότητος σᾶς λέγω, ὅτι ἕνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ παραδώσῃ διὰ προδοσίας εἰς τοὺς ἐχθρούς μου.

Καὶ καθὼς ἔτρωγαν εἶπε· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι ἔνας ἀπὸ σᾶς θὰ μὲ προδώσῃ».

Λυπήθηκαν δὲ βαθύτατα καὶ ἄρχισαν καθένας ἀπ’ αὐτοὺς νὰ τοῦ λέγουν· «Μήπως εἶμαι ἐγώ, Κύριε;».

Καὶ μὲ λύπην πολλὴν ἤρχισαν νὰ λέγουν εἰς αὐτὸν καθένας ἀπὸ αὐτούς· μήπως εἶμαι ἐγώ, Κύριε;

Ἐκεῖνοι ἐλυπήθηκαν πάρα πολὺ καὶ ἤρχισαν νὰ λέγουν ὁ καθένας διὰ τὸν ἑαυτόν του· «μήπως εἶμαι ἐγώ, Κύριε;»

Ἐκεῖνος δὲ ἀποκρίθηκε καὶ εἶπε· «Αὐτός, ποὺ βούτηξε μαζί μου στὸ πιάτο τὸ χέρι, αὐτὸς θὰ μὲ παραδώσῃ.

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη καὶ εἶπεν· Ἐκεῖνος ποὺ ἐβούτηξε μαζί μου εἰς τὸν ζωμὸν τῆς πιατέλλας τὸ χέρι, αὐτὸς θὰ μὲ παραδώσῃ νὰ θανατωθῶ.

Ὁ δὲ Κύριος ἀπεκρίθη· «Ἐκεῖνος ποὺ ἐβούτηξε μαζῆ μου τὸ χέρι εἰς τὸν ζωμὸν τοῦ πιάτου, αὐτὸς θὰ μὲ παραδώσῃ.

Ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου βαδίζει βεβαίως πρὸς τὸ θάνατο ὅπως εἶναι γραμμένο γι’ αὐτόν. Ἀλλ’ ἀλλοίμονο στὸν ἄνθρωπο ἐκεῖνο, ποὺ θὰ παραδώσῃ τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου. Συνέφερε σ’ αὐτὸν νὰ μὴν εἶχε γεννηθῆ».

Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου φεύγει ἀπὸ τὴν παροῦσαν ζωήν, σύμφωνα μὲ τὰς προφητείας, ποὺ ἔχουν γραφῆ περὶ αὐτοῦ. Ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, ποὺ γίνεται ὄργανον διὰ νὰ παραδοθῇ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου. Ἦτο συμφερώτερον δι’ αὐτὸν νὰ μὴν εἶχε γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος.

Ὁ μὲν υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀπέρχεται ἀπὸ τὴν ζωὴν αὐτήν, ὅπως ἀκριβῶς εἶναι γραμμένο εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν περὶ αὐτοῦ· ἀλλοίμονον ὅμως εἰς τὸν ἄνθρωπον ἐκεῖνον, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται· προτιμότερον θὰ ἦτο δι’ αὐτὸν νὰ μὴ εἶχε γεννηθῇ ὁ ἄνθρωπος ἐκεῖνος».

Μίλησε τότε ὁ Ἰούδας, ποὺ θὰ τὸν παρέδιδε, καὶ εἶπε· «Μήπως εἶμαι ἐγώ, διδάσκαλε;». Τοῦ λέγει· «Τὸ εἶπες σύ».

Ἀπεκρίθη δὲ ὁ Ἰούδας, ποὺ τὸν παρέδωκε, καὶ εἶπε· Μήπως εἶμαι ἐγώ, διδάσκαλε; Λέγει εἰς αὐτόν· Σὺ εἶπες, ὅτι εἶσαι σύ.

Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος καὶ τὸν παρέδωσε, καὶ εἶπε· «μήπως εἶμαι ἐγώ, διδάσκαλε;» Ἀπήντησε εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «Σὺ εἶπες, ὅτι εἶσαι σύ». (φράσις ποὺ σημαίνει· Τὸ εἶπες μόνος σου, ὅπως εἶπες, ἔτσι εἶναι· σὺ πράγματι εἶσαι αὐτὸς ποὺ θὰ μὲ παραδώσῃ).

Ἐνῷ δὲ ἔτρωγαν, ὁ Ἰησοῦς πῆρε τὸν ἄρτο, καὶ ἀφοῦ ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, τὸν ἔκοψε καὶ τὸν μοίρασε στοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· «Λάβετε φάγετε· αὐτὸ εἶναι τὸ σῶμα μου».

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἔτρωγον, ἐπῆρεν εἰς τὰς χεῖρας του ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ ἀφοῦ ηὐχαρίστησε, τὸν ἔκοψεν εἰς τεμάχια καὶ ἔδιδεν εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· Λάβετε, φάγετε, τοῦτο εἶναι τὸ σῶμα μου.

Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἔτρωγαν, ἐπῆρε ὁ Ἰησοῦς τὸν ἄρτον καὶ ἀφοῦ εὐχαρίστησε τὸν ἔκοψε εἰς τεμάχια καὶ ἔδιδε εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· «λάβετε φάγετε· τοῦτο εἶναι τὸ σῶμα μου».

Ὕστερα πῆρε τὸ ποτήριο, καὶ ἀφοῦ ἔκανε εὐχαριστήρια προσευχή, τὸ ἔδωσε σ’ αὐτοὺς λέγοντας· «Πίετε ἀπ’ αὐτὸ ὅλοι,

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ ποτήριον καὶ ηὐχαρίστησεν, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς καὶ εἶπε· Πίετε ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι·

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε τὸ ποτήριον καὶ ηὐχαρίστησε ἔδωκε αὐτὸ εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ εἶπε· «πίετε ἀπὸ αὐτὸ ὅλοι,

διότι αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα μου, ποὺ ἐπικυρώνει τὴ νέα διαθήκη, ποὺ χύνεται γιὰ τοὺς πολλούς, γιὰ νὰ συγχωρηθοῦν οἱ ἁμαρτίες τους.

διότι αὐτὸ εἶναι τὸ αἷμα μου, διὰ τοῦ ὁποίου ἐπικυροῦται ἡ νέα Διαθήκη καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται πρὸς σωτηρίαν πολλῶν διὰ νὰ συγχωρηθοῦν αἱ ἁμαρτίαι των.

διότι τοῦτο εἶναι τὸ αἷμά μου, μὲ τὸ ὁποῖον ἐπικυρώνεται ἡ νέα διαθήκη καὶ τὸ ὁποῖον χύνεται διὰ τὴν συγχώρησιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ τὴν σωτηρίαν πολλῶν.

Σᾶς βεβαιώνω δέ, ὅτι δὲν θὰ πιῶ πλέον ἀπ’ αὐτὸ τὸ προϊὸν τοῦ κλήματος, ἕως τὴν ἡμέρα ἐκείνη (τὴν αἰώνια ἡμέρα), ποὺ θὰ τὸ πίνω μαζί σας καινούργιο στὴ βασιλεία τοῦ Πατέρα μου».

Σᾶς λέγω δέ, ὅτι ἀπὸ τώρα δὲν θὰ ξαναπιῶ ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ καὶ γένημα τῆς ἀμπέλου μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν εὐφραινόμενος θὰ τὸ πίνω μαζί σας καὶ καινούργιο καὶ πολὺ πιὸ χαρμόσυνον εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Πατρός μου. Ὁ μυστικὸς οὗτος δεῖπνος δηλαδὴ εἶναι πρόγευμα τῆς τελείας κοινωνίας καὶ ἑνώσεώς μας, ἡ ὁποία θὰ πραγματοποιηθῇ ἐν ἀτελευτήτῳ εὐφροσύνη καὶ χαρὰ εἰς τὴν μέλλουσαν ἐν οὐρανοῦ βασιλείαν.

Σᾶς λέγω δὲ ὅτι δὲν θὰ ξαναπιῶ ἀπὸ τὸ προϊὸν αὐτὸ τῆς ἀμπέλου ἀπὸ τὴν στιγμὴν αὐτὴν καὶ μέχρι τῆς ἡμέρας ἐκείνης, ὅταν εἰς τὴν ἀτελείωτον χαρὰν τῆς βασιλείας τοῦ Πατρός μου θὰ τὸ πίνω μαζῆ σας νέον, πνευματικὸν καὶ χαροποιόν».

Ἀφοῦ δὲ ὕμνησαν, βγῆκαν γιὰ νὰ πᾶνε στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Τότε τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς·

Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνον, ἐβγῆκαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·

Καὶ ἀφοῦ ἔψαλαν ὕμνους, ἐξῆλθαν εἰς τὸ ὄρος τῶν Ἐλαιῶν. Τότε λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς·

«Ὅλοι σεῖς θὰ κλονισθῆτε ἀπέναντί μου αὐτὴ τὴ νύχτα. Γι’ αὐτὸ εἶναι γραμμένο· Θὰ κτυπήσω τὸν ποιμένα, καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα τῆς ποίμνης.

Κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν ὅλοι σεῖς θὰ κλονισθῆτε εἰς τὴν πρὸς ἐμὲ πίστιν σας. Διότι ἔχει γραφῆ εἰς τὸν Ζαχαρίαν· Θὰ ἐπιτρέψω ἐγὼ ὁ Θεὸς καὶ Πατὴρ νὰ κτυπηθῇ καὶ νὰ θανατωθῇ ὁ ποιμήν, ἤτοι ἐγὼ ὁ Χριστός, καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα τοῦ κοπαδιοῦ, τουτέστι σεῖς οἱ μαθηταί μου.

«ὅλοι σεῖς κατὰ τὴν νύκτα αὐτὴν θὰ σκανδαλισθῆτε καὶ θὰ κλονισθῇ ἡ πίστις σας πρὸς ἐμέ. Διότι ἔτσι ἔχει γραφῆ εἰς τὴν Παλαιὰν Διαθήκην· Μὲ τὴν ἰδικήν μου συγκατάθεσιν θὰ κτυπηθῇ ὁ ποιμήν, δηλαδὴ ἐγώ, καὶ θὰ διασκορπισθοῦν τὰ πρόβατα τοῦ ποιμνίου, δηλαδὴ σεῖς.

Ἀλλὰ μετὰ τὴν ἀνάστασί μου θὰ σᾶς περιμένω νὰ συναντηθοῦμε στὴ Γαλιλαία» [Σημ.: Πρόκειται γιὰ τὴ μικρὴ Γαλιλαία, ἕνα τόπο στὸ Ὄρος τῶν Ἐλαιῶν, ὅπου συγκεντρώνονταν Γαλιλαῖοι, ποὺ πήγαιναν στὴν Ἱερουσαλὴμ ὡς προσκυνηταί].

Ὅταν ὅμως ἀναστηθῶ, θὰ σᾶς προλάβω εἰς τὴν Γαλιλαῖαν, ὅπου θὰ ὑπάγω προτήτερα ἀπὸ σᾶς καὶ θὰ σᾶς περιμένω, ἐκεῖ δὲ θὰ συναντηθῶμεν πάλιν.

Ὅταν ὅμως ἀναστηθῶ, θὰ σᾶς προϋπαντήσω εἰς τὴν Γαλιλαίαν, ὅπου καὶ θὰ συναντηθῶμεν».

Τότε ὁ Πέτρος πῆρε τὸ λόγο καὶ εἶπε· «Ἂν ὅλοι κλονισθοῦν ἀπέναντί σου, ἐγὼ ὅμως ποτὲ δὲν θὰ κλονισθῶ».

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐὰν ὅλοι κλονισθοῦν εἰς τὴν πρὸς σὲ πίστιν, ἐγὼ ὅμως οὐδέποτε θὰ σκανδαλισθῶ.

Ὁ Πέτρος ὅμως ἀποκριθεὶς τοῦ εἶπε· «ἐὰν ὅλοι θὰ σκανδαλισθοῦν δ’ ὅσα θὰ συμβοῦν εἰς σέ, ἐγὼ ὅμως ποτὲ δὲν θὰ σκανδαλισθῶ».

Τοῦ εἶπε ὁ Ἰησοῦς· «Ἀληθινὰ σοῦ λέγω, ὅτι αὐτὴ τὴ νύκτα, προτοῦ λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές».

Εἶπεν εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Ἐν πάσῃ ἀλήθεια σὲ βεβαιῶ, ὅτι κατ’ αὐτὴν τὴν νύκτα προτοῦ νὰ λαλήσῃ ὁ πετεινός, θὰ μὲ ἀρνηθῇς τρεῖς φοράς.

Εἶπε εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «σὲ διαβεβαιώνω, ὅτι αὐτὴν τὴν νύκτα, πρὶν ὁ πετεινὸς λαλήσῃ, σὺ θὰ ἔχῃς κλονισθῆ τόσον πολύ, ὥστε τρεῖς φορὲς θὰ μὲ ἔχῃς ἀρνηθῇ».

Τοῦ λέγει ὁ Πέτρος· «Καὶ ἂν ἀκόμη χρειασθῇ νὰ πεθάνω μαζί σου, δὲν θὰ σὲ ἀπαρνηθῶ». Τὸ ἴδιο εἶπαν καὶ ὅλοι (οἱ ἄλλοι) μαθηταί.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· Καὶ ἂν ἀκόμῃ χρειασθῇ νὰ ἀποθάνω ἐγὼ μαζί σου, κατ’ οὐδένα λόγον θὰ σὲ ἀρνηθῶ. Παρόμοια δὲ εἶπον καὶ ὅλοι οἱ μαθηταί.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πέτρος· «καὶ ἂν ἀκόμη χρειασθῇ νὰ ἀποθάνω μαζῆ σου, δὲν θὰ σὲ ἀπαρνηθῶ». Καὶ ὅλοι οἱ μαθηταὶ τὰ ἴδια καὶ παρόμοια ἔλεγαν.

Τότε ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται μαζί τους σ’ ἕνα τόπο, ποὺ ὀνομάζεται Γεθσημανῇ, καὶ λέγει στοὺς μαθητάς· «Καθήσετε αὐτοῦ, γιὰ νὰ πάω νὰ προσευχηθῶ ἐκεῖ».

Τότε ὁ Ἰησοῦς ἔρχεται μαζὶ μὲ αὐτοὺς εἰς κάποιο ἀγρόκτημα, ποὺ ἐλέγετο Γεθσημανῆ, καὶ εἶπεν εἰς τοὺς μαθητάς· Καθίσατε αὐτοῦ ἕως ὄτου ὑπάγω καὶ προσευχηθῶ ἐκεῖ.

Τότε ἔρχεται μαζῆ μὲ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς εἰς μίαν περιοχήν, ποὺ ἐλέγετο Γεθσημανῆ, καὶ λέγει εἰς τοὺς μαθητάς· «καθῆστε ἐδῶ καὶ περιμένετε, ἕως ὅτου ὑπάγω καὶ προσευχηθῶ ἐκεῖ».

Καὶ ἀφοῦ πῆρε μαζί του τὸν Πέτρο καὶ τοὺς δύο υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, ἄρχισε νὰ λυπῆται καὶ ν’ ἀγωνιᾷ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε μαζί του τὸν Πέτρον καὶ τοὺς δύο υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, ἤρχισε νὰ λυπῆται καὶ νὰ στενοχωρῆται πολύ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρε μαζῆ του τὸν Πέτρον καὶ τοὺς δύο υἱοὺς τοῦ Ζεβεδαίου, ἤρχισε νὰ λυπῆται καὶ νὰ καταλαμβάνεται ἀπὸ μεγάλην στενοχωρίαν.

Τότε λέγει σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Τόσο λυπημένη εἶναι ἡ ψυχή μου, ποὺ κοντεύω ἀπὸ τὴ λύπη νὰ πεθάνω. Μείνετε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνεῖτε μαζί μου».

Τότε τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· Καταλυπημένη εἶναι ἡ ψυχή μου μέχρι σημείου, ποὺ νὰ κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω ἀπὸ τὴν λύπην. Μείνατε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνεῖτε μαζί μου.

Τότε λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «πλημμυρισμένη ἀπὸ βαθυτάτην λύπην εἶναι ἡ ψυχή μου, ὥστε κινδυνεύω νὰ ἀποθάνω ἀπὸ αὐτήν. Μείνατε ἐδῶ καὶ ἀγρυπνῆστε μαζῆ μου».

Καὶ ἀφοῦ προχώρησε λίγο, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπο στὴ γῆ καὶ προσευχόταν καὶ ἔλεγε· «Πατέρα μου, ἐὰν εἶναι δυνατό, ἂς φύγῃ ἀπὸ μπροστά μου τὸ ποτήρι αὐτό (τὸ πικρὸ ποτήρι τοῦ μαρτυρικοῦ θανάτου). Ἀλλ’ (ἂς γίνῃ) ὄχι ὅπως θέλω ἐγώ, ἀλλ’ ὅπως θέλεις σύ».

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησεν ὀλίγον, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον κατὰ γῆς καὶ προσηύχετο καὶ ἔλεγε· Πάτερ μου, ἐὰν εἶναι δυνατὸν νά, συμβιβασθῇ πρὸς τὸ περὶ σωτηρίας τῶν ἀνθρώπων σχέδιόν σου, ἂς περάσῃ ἀπὸ ἐμὲ τὸ ποτήριον αὐτὸ τοῦ πάθους. Ὄχι ὅμως νὰ γίνῃ ὅπως θέλω ἐγώ, ἀλλ’ ὅπως θέλεις σύ.

Καὶ ἀφοῦ ἐπροχώρησε ὀλίγον, ἔπεσε μὲ τὸ πρόσωπον αὐτοῦ καταγῇς προσευχόμενος καὶ λέγων· «Πάτερ μου, ἂν εἶναι δυνατόν, ἂς περάσῃ ἀπὸ ἐμὲ τὸ ποτήριον τοῦτο. Πλὴν ὅμως ἂς μὴ γίνῃ ὅπως θέλω ἐγώ, ἀλλὰ ὅπως θέλεις σύ».

Ἔρχεται κατόπιν πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς βρίσκει νὰ κοιμῶνται, καὶ λέγει στὸν Πέτρο· «Οὔτε μία ὥρα δὲν μπορέσατε νὰ ἀγρυπνήσετε μαζί μου;

Καὶ ἔρχεται εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὑρίσκει νὰ κοιμῶνται καὶ λέγει εἰς τὸν Πέτρον· Τόσην δύναμιν εἴχατε, ὥστε δεν ἠμπορέσατε μίαν ὥραν νὰ μείνετε μαζί μου ἄγρυπνοι;

Καὶ ἔρχεται εἰς τοὺς μαθητὰς καὶ τοὺς εὑρίσκει νὰ κοιμῶνται καὶ λέγει εἰς τὸν Πέτρον· «ἔτσι λοιπὸν σεῖς ποὺ πρὸ ὀλίγου εἴπατε ὅτι καὶ τὴν ζωήν σας θὰ ἐθυσιάζετε δι’ ἐμέ, δὲν ἠμπορέσατε οὔτε μίαν ὥρα νὰ ἀγρυπνήσετε μαζῆ μου!

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, γιὰ νὰ μὴν ὑποκύψετε σὲ πειρασμό. Τὸ πνεῦμα βεβαίως εἶναι πρόθυμο, ἀλλ’ ἡ σάρκα εἶναι ἀδύνατη».

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε διὰ νὰ μὴ πέσετε εἰς πειρασμόν, ποὺ θὰ σᾶς παρασύρῃ εἰς τὴν ἁμαρτίαν τῆς ἄρνησεως καὶ τοῦ σκανδαλισμοῦ σας δι’ ἐμέ. Τὸ βάθος τῆς ψυχῆς σας ναὶ πρόθυμον νὰ ὑπακούῃ εἰς τὸ καθῆκον, τὸ σαρκικὸν φρόνημα ὅμως κάμνει τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν ἀδύνατον καὶ παρασύρει τὸν ἄνθρωπον παρὰ τὴν ἀγαθὴν διάθεσιν του εἰς τὸ κακόν.

Ἀγρυπνεῖτε καὶ προσεύχεσθε, διὰ νὰ μὴ περιπέσετε εἰς πειρασμόν, ποὺ θὰ σᾶς βυθίσῃ εἰς τὴν ἄρνησιν· τὸ μὲν πνεῦμα εἶναι πρόθυμον καὶ ἔχει ἀγαθὴν διάθεσιν, ἀλλ’ ἡ ἀνθρωπίνη σὰρξ εἶναι ἀσθενής».

Πάλι γιὰ δεύτερη φορὰ πῆγε καὶ προσευχήθηκε λέγοντας· «Πατέρα μου, ἐὰν δὲν δύναται αὐτὸ τὸ ποτήρι νὰ φύγῃ ἀπὸ μπροστά μου χωρὶς νὰ τὸ πιῶ, ἂς γίνῃ τὸ θέλημά σου».

Πάλιν διὰ δευτέραν φορὰν ἐπῆγε καὶ προσηυχήθη λέγων· Πάτερ μου, ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν τὸ ποτήριον αὐτὸ νὰ παρέλθῃ ἀπὸ ἐμέ, καὶ δὲν μπορῇ νὰ γίνῃ διαφορετικὰ παρὰ νὰ πίω τὸ ποτήριον, ἂς γίνῃ τὸ θέλημά σου.

Καὶ πάλιν δευτέραν φορὰ ἀπῆλθε καὶ προσηυχήθη λέγων· «πάτερ μου, ἐὰν δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ παρέλθῃ ἀπὸ ἐμὲ αὐτὸ τὸ ποτήριον καὶ ὀπωσθήποτε πρέπει νὰ τὸ πίω, διὰ τὴν σωτηρίαν τῶν ἀνθρώπων, ἂς γίνη τὸ θέλημά σου».

Κατόπιν πῆγε καὶ τοὺς βρῆκε πάλι νὰ κοιμῶνται, διότι τὰ μάτια τους ἦταν βαρειὰ ἀπὸ νυσταγμό.

Καὶ σὰν ἦλθε, πάλιν τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται, διότι ἦσαν τὰ μάτια τους βαριὰ ἀπὸ τὸν νυσταγμόν.

Καὶ ἦλθεν πάλιν πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς εὗρε νὰ κοιμῶνται, διότι τὰ μάτια των ἦσαν βαρειὰ ἀπὸ τὴν νύστα.

Τοὺς ἄφησε δέ, καὶ πῆγε πάλι καὶ προσευχήθηκε γιὰ τρίτη φορά, καὶ εἶπε τὰ αὐτὰ λόγια.

Καὶ ἀφήσας αὐτούς, ἐπῆγε πάλιν καὶ προσηυχήθη διὰ τρίτην φορὰν καὶ εἶπε τὰ αὐτὰ λόγια τῆς προσευχῆς.

Καὶ ἀφήσας αὐτοὺς ἐπῆγε πάλιν καὶ προσευχήθη τρίτην φορὰν καὶ εἶπε τὰ ἴδια λόγια πρὸς τὸν Πατέρα.

Τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς λέγει· «Κοιμᾶσθε ἀκόμη καὶ ἀναπαύεσθε! Ἰδοὺ πλησίασε ἡ ὥρα, καὶ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται σὲ χέρια ἀσεβῶν.

Τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητάς του καὶ τοὺς λέγει· Ἐξακολουθεῖτε λοιπὸν νὰ κοιμᾶσθε καὶ νὰ ἀναπαύεσθε! Ἰδοὺ πλησίασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς χεῖρας ἁμαρτωλῶν.

Τότε ἔρχεται πρὸς τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ καὶ τοὺς λέγει· «κοιμᾶσθε, λοιπόν, καὶ ἀναπαύεσθε! Ἰδοὺ ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου παραδίδεται εἰς χέρια ἁμαρτωλῶν.

Σηκωθῆτε νὰ προχωρήσωμε. Ἰδοὺ πλησίασε ὁ προδότης μου».

Σηκωθῆτε, ἂς ὑπάγωμεν πρὸς συνάντησίν των. Ἰδοὺ ἐπλησίασεν αὐτὸς ποὺ μὲ παραδίδει.

Σηκωθῆτε, πηγαίνομεν· ἰδοὺ ἐπλησίασε αὐτός, ποὺ πρόκειται νὰ μὲ παραδώσῃ».

Καὶ ἐνῷ ἀκόμη μιλοῦσε, ἰδοὺ ὁ Ἰούδας, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἔφθασε, καὶ μαζί του ὄχλος πολὺς μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα, ποὺ τὸν εἶχαν στείλει οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἐνῷ ὁ Ἰησοῦς ὡμίλει ἀκόμη, ἰδοὺ ὁ Ἰούδας, ἕνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἦλθε καὶ μαζί του πλῆθος πολὺ ὡπλισμένος μὲ μαχαίρας καὶ μὲ ρόπαλα, τὸ ὁποῖον εἶχεν ἀποσταλῆ ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ.

Καὶ ἐνῶ ἀκόμη αὐτὸς ὠμιλοῦσε, ἰδοὺ ὁ Ἰούδας, ἔνας ἀπὸ τοὺς δώδεκα, ἦλθε, καὶ μαζῆ μὲ αὐτὸν πολὺς ὄχλος, ὅλοι ὡπλισμένοι μὲ μαχαίρια καὶ ξύλα, σταλμένοι ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους τοῦ λαοῦ.

Ἔδωσε δὲ ὁ προδότης του σ’ αὐτοὺς (ἀναγνωριστικὸ) σημεῖο λέγοντας· «Ὅποιον θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι. Συλλάβετέ τον».

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ τὸν παρέδωκεν, εἶχε δώσει εἰς αὐτοὺς προσυμφωνημένον σημεῖον καὶ εἶπεν· Ἐκεῖνον ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι· συλλάβετέ τον, προσέχοντες νὰ μὴ σᾶς διαφύγῃ.

Ἐκεῖνος δὲ ποὺ θὰ τὸν παρέδιδε, ὁ Ἰούδας, εἶχε δώσει εἰς αὐτοὺς σημεῖον λέγων· «ἐκεῖνον ποὺ θὰ φιλήσω, αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς· νὰ τὸν συλλάβετε».

Καὶ ἀμέσως πλησίασε τὸν Ἰησοῦ καὶ εἶπε· «Χαῖρε, διδάσκαλε!». Καὶ τὸν καταφίλησε.

Καὶ ἀμέσως ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπε· Χαῖρε, διδάσκαλε. Καὶ τὸν ἐφίλησε μὲ προσποιητὴν ἐγκαρδιότητα.

Καὶ ἀμέσως ἐπλησίασε τὸν Ἰησοῦν καὶ εἶπε· «χαῖρε, διδάκαλε», καὶ μὲ ὑποκριτικὴν ἐγκαρδιότητα τὸν ἐφίλησε πολλὲς φορές.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Φίλε, γιὰ ποιό σκοπὸ ἦλθες ἐδῶ;». Τότε πλησίασαν καὶ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦ καὶ τὸν ἔδεσαν.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· Σύντροφε, ἄφησε τὸ φίλημα καὶ κάμε ἐκεῖνο, διὰ τὸ ὁποῖον ἦλθες καὶ εὑρίσκεσαι τώρα ἐδῶ. Τότε ἐπλησίασαν καὶ ἔβαλαν τὰς χεῖρας ἐπὶ τοῦ Ἰησοῦ καὶ τὸν συνέλαβον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπεν εἰς αὐτόν· «φίλε, σκέψου, διὰ ποῖον ἔργον ἔχεις ἔλθει ἐδῶ;» Τότε ἐπλησίασαν οἱ ἄλλοι, ἔβαλαν τὰ χέρια των ἐπάνω εἰς τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν συνέλαβαν.

Ἀλλ’ ἰδοὺ ἕνας ἀπ’ αὐτούς, ποὺ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ, ἅπλωσε τὸ χέρι καὶ τράβηξε τὸ μαχαίρι καὶ κτύπησε τὸ δοῦλο τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἀπέκοψε τὸ αὐτί.

Καὶ ἰδοὺ ἕνας ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἦσαν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν, ἄπλωσε τὸ χέρι του καὶ ἔβγαλε τὸ μαχαίρι του. Καὶ ἀφοῦ ἐκτύπησε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως, τοῦ ἔκοψε τὸ αὐτί.

Καὶ ἰδοὺ ἔνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἦταν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν, ἄπλωσε τὸ χέρι, ἐτράβηξε τὸ μαχαίρι του, ἐκτύπησε τὸν δοῦλον τοῦ ἀρχιερέως καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ αὐτί.

Τοῦ λέγει τότε ὁ Ἰησοῦς· «Γύρισε τὸ μαχαίρι σου στὴ θέσι του. Διότι ὅλοι, ὅσοι παίρνουν μαχαίρι, μὲ μαχαίρι θὰ πεθάνουν (ὅσοι δηλαδὴ κάνουν κακό, θὰ πάθουν κακό).

Τότε τοῦ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς· Γύρισε πίσω τὴν μάχαιράν σου εἰς τὴν θήκην της· διότι ὅλοι ὅσοι ἐπῆραν μάχαιραν διὰ νὰ τὴν χρησιμοποιήσουν κατὰ τοῦ πλησίον, μὲ μάχαιραν θὰ ἀποθάνουν.

Τότε λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «βάλε τὸ μαχαίρι σου πίσω εἰς τὴν θέσιν του· διότι ὅσοι ἐπῆραν μαχαίρι ἐναντίον τοῦ πλησίον των, θὰ πεθάνουν μὲ μαχαίρι.

Ἢ νομίζεις, ὅτι δὲν μπορῶ τώρα νὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα μου καὶ νὰ μοῦ παρατάξῃ περισσότερες ἀπὸ δώδεκα λεγεῶνες ἀγγέλων;

Ἢ νομίζεις, ὅτι δὲν μπορῶ τώρα νὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα μου καὶ νὰ παρατάξῃ εἰς τὸ πλευρόν μου περισσοτέρας ἀπὸ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγελῶν;

Ἢ νομίζεις ὅτι δὲν μπορῶ ἐγὼ αὐτὴν τὴν στιγμὴν νὰ παρακαλέσω τὸν Πατέρα μου καὶ νὰ παρατάξῃ ὁλόγυρά μου περισσοτέρας ἀπὸ δώδεκα λεγεῶνας ἀγγέλων;

Ἀλλὰ πῶς θὰ ἐκπληρωθοῦν οἱ προφητεῖες τῆς Γραφῆς, ὅτι ἔτσι πρόκειται νὰ γίνῃ;».

Ἀλλ’ ἐὰν ζητήσω τὴν βοήθειαν τῶν ἀγγέλων, πῶς λοιπὸν θὰ πληρωθοῦν καὶ θὰ ἐπαληθεύσουν αἱ προφητεῖαι τῶν Γραφῶν, αἱ ὁποῖαι λέγουν, ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ γίνῃ καὶ ἔτσι πρέπει ὁ Μεσσίας νὰ θανατωθῇ;

Ἐὰν ὅμως κάτι τέτοιο γίνῃ, πῶς θὰ πραγματοποιηθοῦν αἱ Γραφαί, αἱ ὁποῖαι προλέγουν ὅτι ἔτσι πρέπει νὰ συμβοῦν τὰ γεγονότα;»

Ἐκείνη τὴν ὥρα ὁ Ἰησοῦς εἶπε στοὺς ὄχλους· «Καθὼς ἐναντίον λῃστοῦ βγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ μὲ ρόπαλα νὰ μὲ συλλάβετε. Καθημερινῶς ἤμουν μαζί σας διδάσκοντας στὸ ναὸ καὶ δὲν μὲ συλλάβατε.

Ἐκείνην τὴν ὥραν εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς ὄχλους· Σὰν νὰ ἐπρόκειτο περὶ λῃστοῦ, ἐβγήκατε μὲ μαχαίρας καὶ μὲ ρόπαλα νὰ μὲ πιάσετε. Κάθε ἡμέρα κοντά σας ἐκαθήμην διδάσκων μέσα εἰς τὸ ἱερὸν καὶ δὲν μὲ συνελάβετε.

Ἐκείνην τὴν ὥρα εἶπεν ὁ Ἰησοῦς πρὸς τοὺς ὄχλους· «σὰν νὰ ἤμουν ληστής, ἐβγήκατε μὲ μαχαίρια καὶ ρόπαλα νὰ μὲ συλλάβετε· κάθε ἡμέραν ἐκαθόμουν κοντά σας διδάσκων εἰς τὸν ναὸν καὶ δὲν μὲ ἐπιάσατε.

Ἀλλὰ μὲ ὅλο αὐτό, ποὺ ἔγινε, ἐκπληρώθηκαν οἱ προφητικὲς γραφές». Τότε ὅλοι οἱ μαθηταὶ τὸν ἐγκατέλειψαν καὶ ἔφυγαν.

Ὅμως αὐτὸ ὅλον ἔγινε διὰ νὰ πληρωθοῦν καὶ ἀληθεύσουν ὅσα προφητικῶς ἔγραψαν οἱ προφῆται. Τότε ὅλοι οἱ μαθηταὶ τὸν ἀφῆκαν καὶ ἔφυγαν.

Ἀλλὰ αὐτὸ ὅλο ἔγινε, διὰ νὰ ἐκπληρωθοῦν ὅλα ὅσα ἔγραψαν οἱ προφῆται». (Ἡ ἐνοχὴ ἐκείνων μένει, διότι ἐν ἐπιγνώσει ἐνήργησαν κατὰ τοῦ ἀθώου. Ἡ δὲ Γραφὴ τὰ προεῖπε διότι θὰ ἐγίνοντο, καὶ δὲν ἔγιναν διότι τὰ προεῖπε ἡ Γραφή). Τότε οἱ μαθηταὶ ὅλοι τὸν ἀφῆκαν καὶ ἔφυγαν.

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ συνέλαβαν τὸν Ἰησοῦ, τὸν ἔφεραν στὸν Καϊάφα τὸν ἀρχιερέα, ὅπου συγκεντρώθηκαν οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι.

Οὗτοι δέ, ἀφοῦ ἔπιασαν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἔφεραν εἰς τὸν Καϊάφαν τὸν Ἀρχιερέα, ὅπου οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἐμαζεύθησαν.

Ἐκεῖνοι δὲ ἀφοῦ ἔπιασαν τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἔφεραν εἰς τὸν Καϊάφαν, τὸν ἀρχιερέα, ὅπου οἱ γραμματεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι συνεκεντρώθησαν.

Ὁ δὲ Πέτρος τὸν ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακριὰ μέχρι τὴν αὐλὴ τοῦ μεγάρου τοῦ ἀρχιερέως, καὶ μπῆκε μέσα καὶ καθόταν μαζὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτες γιὰ νὰ ἰδῇ τὸ τέλος.

Ὁ δὲ Πέτρος τὸν ἠκολούθει ἀπὸ μακρὰν μέχρι τοῦ προαυλίου τοῦ σπιτιοῦ τοῦ ἀρχιερέως καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλήν, ἐκάθητο μαζὶ μὲ τοὺς ὑπηρέτας διὰ νὰ ἴδῃ, πῶς θὰ ἐτελείωνεν ἡ ὑπόθεσις.

Ὁ δὲ Πέτρος τὸν ἀκολουθοῦσε ἀπὸ μακρυὰ ἕως τὴν αὐλὴν τοῦ ἀρχιερέως καὶ εἰσελθὼν ἐκάθισε μέσα μαζῆ μὲ τοὺς ὑπηρέτας, διὰ νὰ ἰδῇ ποῖον τέλος θὰ εἶχε αὐτὴ ἡ ὑπόθεσις.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ ὅλο τὸ συνέδριο ζητοῦσαν ψευδομαρτυρία κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν,

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ ὅλα τὰ μέλη τοῦ συνεδρίου, ἀφοῦ ἦτο ἀδύνατον νὰ εὔρουν μαρτυρίαν ἀληθῆ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, ἐζήτουν ψευδομαρτυρίαν κατ’ αὐτοῦ, διὰ νὰ τὸν θανατώσουν,

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι καὶ ὅλα τὰ μέλῃ τοῦ συνεδρίου, ποὺ ἦσαν παρόντα, ἐζητοῦσαν ψευδομαρτυρίαν ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ τὸν καταδικάσουν εἰς θάνατον

ἀλλὰ δὲν βρῆκαν. Καὶ δὲν βρῆκαν, ἂν καὶ προσῆλθαν πολλοὶ ψευδομάρτυρες. Ὕστερα δὲ προσῆλθαν δύο ψευδομάρτυρες

καὶ δὲν ηὖραν. Καὶ μολονότι ἦλθαν πρὸς ἐξέτασιν πολλοὶ ψευδομάρτυρες, δὲν ηὖραν. Ὕστερον δὲ ἀπὸ πολλά, ἦλθαν ἐμπρὸς εἰς τὸ δικαστήριον δύο ψευδομάρτυρες

καὶ δὲν εὐρῆκαν. Μολονότι δὲ πολλοὶ ψευδομάρτυρες εἶχαν προσέλθει νὰ καταθέσουν, δὲν εὐρῆκαν καμμίαν ἀληθοφανῆ ψευδομαρτυρίαν. Ὕστερον δὲ προσελθόντες δύο ψευδομάρτυρες

καὶ εἶπαν· «Αὐτὸς εἶπε· Μπορῶ νὰ γκρεμίσω τὸ ναὸ τοῦ Θεοῦ καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες νὰ τὸν κτίσω».

καὶ εἶπαν· Αὐτὸς εἶπεν· ἠμπορῶ νὰ κρημνίσω τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ μέσα εἰς τρεῖς ἡμέρας νὰ κτίσω αὐτόν.

κατέθεσαν· «αὐτὸς εἶπε· ἠμπορῶ νὰ κρημνίσω τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας νὰ τὸν οἰκοδομήσω πάλιν».

Τότε σηκώθηκε ὁ ἀρχιερεὺς καὶ τοῦ εἶπε· «Δὲν ἔχεις τίποτε νὰ εἰπῇς; Τί εἶναι αὐτά, ποὺ σὲ κατηγοροῦν αὐτοί;».

Καὶ ἀφοῦ ἐσηκώθη ὄρθιος ὁ ἀρχιερεύς, εἶπεν εἰς αὐτόν· Δὲν ἀποκρίνεσαι τίποτε; Τί σὲ κατηγοροῦν αὐτοί;

Καὶ ἐγερθεὶς ὁ ἀρχιερεὺς εἶπεν εἰς αὐτόν· «Τίποτε δὲν ἀποκρίνεσαι; Τί καταθέτουν αὐτοὶ εἰς βάρος σου;»

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς σιωποῦσε. Ὁ δὲ ἀρχιερεὺς τοῦ εἶπε τότε· «Στὸ ὄνομα τοῦ ζωντανοῦ (τοῦ ἀληθινοῦ) Θεοῦ ζητῶ ἀπὸ σένα νὰ μᾶς πῇς, ἐὰν σὺ εἶσαι ὁ Χριστός (ὁ Μεσσίας), ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἐσιώπα. Καὶ ἀπεκρίθη ὁ ἀρχιερεὺς καὶ τοῦ εἶπε· Σὲ ὁρκίζω εἰς τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ζῇ καὶ τιμωρεῖ τοὺς ἐπιόρκους, νὰ μᾶς εἴπῃς, ἐὰν εἶσαι σὺ ὁ Χριστός, ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐσιωποῦσε. Καὶ λαβὼν τὸν λόγον ὁ ἀρχιερεὺς εἶπε εἰς αὐτόν· «σὲ ὁρκίζω εἰς τὸν Θεὸν τὸν ζῶντα νὰ μᾶς εἴπῃς ἐὰν σὺ εἷσαι ὁ Χριστός, ὁ Μεσσίας, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Τὸ εἶπες σύ. Σᾶς λέγω δέ, ἀπὸ τώρα θὰ βλέπετε τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ κάθεται στὰ δεξιὰ τῆς Δυνάμεως (τοῦ Παντοδυνάμου) καὶ νὰ φέρεται πάνω στὰ σύννεφα τοῦ οὐρανοῦ (ἀπὸ τώρα δηλαδή, ποὺ μὲ θανατώνετε, θὰ βλέπετε τὸν Υἱὸ τοῦ ἀνθρώπου νὰ δοξάζεται)».

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Τὸ εἶπες σύ, ὅτι εἶμαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ὅμως σᾶς λέγω, ὅτι ἀπὸ τώρα θὰ ἰδῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου, τὸν Θεάνθρωπον Μεσσίαν, νὰ κάθηται εἰς τὰ δεξιὰ τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω εἰς τὰ συννεφα τοῦ οὐρανοῦ ὡς ἔνδοξος Κριτής.

Λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «τὸ εἶπες σύ, καὶ ὅπως εἶπες εἶναι, ὅτι εἶμαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ· πλὴν ὅμως σᾶς λέγω τοῦτο, ἀπὸ τώρα θὰ δῆτε τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου νὰ κάθεται, ὡς Θεάνθρωπος ποὺ εἶναι, ἐκ δεξιῶν τοῦ παντοδυνάμου Θεοῦ καὶ νὰ ἔρχεται ἐπάνω εἰς τὰς νεφέλας τοῦ οὐρανοῦ».

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς διέρρηξε τὰ ἱμάτιά του (βγῆκε ἀπὸ τὰ ροῦχα του, ἀγανάκτησε!) καὶ εἶπε· «Βλασφήμησε! Τί μᾶς χρειάζονται πλέον μάρτυρες; Ἰδοὺ τώρα ἀκούσατε τὴ βλασφημία του.

Τότε ὁ ἀρχιερεὺς ἐκδηλώνων ὑποκριτικῶς τὴν ἀγανάκτησιν καὶ ἀποδοκιμασίαν αὐτοῦ κατὰ τῆς φρικτῆς βλασφημίας ποὺ ἠκούσθη, ἔσχισε τὰ ρούχα του κατὰ συνήθειαν, ποὺ ἐπεκράτει μεταξὺ τῶν Ἰουδαίων, καὶ εἶπεν ὅτι ὁ κατηγορούμενος ἐβλασφήμησε. Τί μᾶς χρειάζονται πλέον μάρτυρες; Νά, τώρα ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν.

Τότε ὁ ἀρχιερεύς, ἀπὸ ἀγανάκτησιν τάχα καληφθείς, ἔσχισε, σύμφωνα μὲ τὴν συνήθειαν που ἐπικρατοῦσε, τὰ ἐνδύματά του λέγων ὅτι «ὁ Χριστὸς ἐβλασφήμησε. Τί μᾶς χρειάζονται πλέον οἱ μάρτυρες; Ἰδοὺ ὅλοι σας ἠκούσατε τὴν βλασφημίαν του.

Τί νομίζετε;». Αὐτοὶ ἀποκρίθηκαν καὶ εἶπαν· «Εἶναι ἄξιος θανάτου».

Τί γνώμην ἔχετε; Οὔτοι δὲ ἀπεκρίθησαν καὶ εἶπον· Εἶναι ἔνοχος ἐγκλήματος, ποὺ τιμωρεῖται μὲ θάνατον.

Λοιπὸν τί γνώμην ἔχετε;» Ἐκεῖνοι δὲ ἀποκριθέντες ὅλοι μαζῆ εἶπαν· «εἶναι ἔνοχος νὰ καταδικασθῇ εἰς θάνατον».

Τότε ἔφτυσαν στὸ πρόσωπό του καὶ τὸν γρονθοκόπησαν, ἄλλοι δὲ τὸν ράπισαν

Τότε τὸν ἔπτυσαν εἰς τὸ πρόσωπόν του καὶ τοῦ ἔδωσαν σβερκιές, ἄλλοι δὲ τὸν ἐρράπισαν

Τότε ἔπτυσαν αὐτὸν εἰς τὸ πρόσωπον καὶ τὸν ἐκτύπησαν εἰς τὸν τράχηλον, ἄλλοι δὲ τὸν ἐρράπισαν

λέγοντας· «Προφήτευσέ μας, Χριστέ, ποιός σὲ κτύπησε;».

λέγοντες· Προφήτευσέ μας, Χριστέ, ποῖος εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ σὲ ἐκτύπησε;

λέγοντες· «προφήτευσε σὲ μᾶς, Χριστέ, ποιὸς εἶναι ἐκεῖνος ποὺ σὲ κτύπησε;»

Ὁ δὲ Πέτρος καθόταν ἔξω στὴν αὐλή, καὶ τὸν πλησίασε μιὰ ὑπηρέτρια καὶ εἶπε· «Καὶ σὺ ἤσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ τὸ Γαλιλαῖο».

Ὁ δὲ Πέτρος ἐκάθητο ἔξω εἰς τὴν αὐλήν. Καὶ τὸν ἐπλησίασε μία μικρὰ ὑπηρέτρια καὶ τοῦ εἶπε· Καὶ σὺ ἤσουν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Γαλιλαῖον.

Ὁ δὲ Πέτρος ἐκάθητο ἔξω εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τὸν ἐπλησίασε ἐκεῖ μία μικρὰ δούλη, ἡ ὁποία τοῦ εἶπε· «καὶ σὺ ἤσουν μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Γαλιλαῖον».

Ἀλλ’ αὐτὸς ἀρνήθηκε μπροστὰ σὲ ὅλους αὐτοὺς λέγοντας· «Δὲν ξέρω τί λές».

Αὐτὸς δὲ ἠρνήθη ἐμπρὸς εἰς ὅλους αὐτοὺς καὶ εἶπε· Δὲν ξεύρω τι λέγεις.

Αὐτὸς δὲ ἠρνήθη ἐμπρὸς εἰς ὅλους ἐκείνους λέγων· «δὲν ξέρω τί λές».

Ὅταν δὲ πήγαινε πρὸς τὴν αὐλόπορτα, τὸν εἶδε ἄλλη ὑπηρέτρια καὶ λέγει σ’ αὐτοὺς· «Ἐκεῖ ἦταν καὶ αὐτὸς μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ τὸ Ναζωραῖο».

Ὅταν δὲ ἐβγῆκεν εἰς τὴν ἐξώπορταν καὶ τὸ προαύλιον, τὸν εἶδεν ἄλλη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς, ποὺ ἦσαν μαζευμένοι· Ἐκεῖ ἦτο καὶ αὐτὸς μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον.

Ὅταν δὲ ἐξῆλθε εἰς τὴν θολωτὴν μεγάλην πόρτα τῆς αὐλῆς, τὸν εἶδε μία ἄλλη δούλη καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· «ἐκεῖ καὶ αὐτὸς ἦτο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν τὸν Ναζωραῖον».

Καὶ πάλι ἀρνήθηκε μὲ ὅρκο λέγοντας· «Δὲν ξέρω τὸν ἄνθρωπο».

Καὶ πάλιν ἠρνήθη μὲ ὅρκον, ὅτι δὲν γνωρίζω τὸν ἄνθρωπον.

Καὶ πάλιν ἠρνήθη μὲ ὅρκον ὅτι «δὲν γνωρίζω τὸν ἄνθρωπον».

Μετὰ δὲ ἀπὸ λίγο πλησίασαν οἱ παρευρισκόμενοι καὶ εἶπαν στὸν Πέτρο· «Πράγματι καὶ σὺ ἀπ’ αὐτοὺς εἶσαι, διότι καὶ ἡ προφορά σου σὲ φανερώνει».

Ὕστερον δὲ ἀπὸ ὀλίγον, ἀφοῦ ἐπλησίασαν ἐκεῖνοι, ποὺ ἐστέκοντο ἐκεῖ, εἶπαν εἰς τὸν Πέτρον· Πράγματι καὶ σὺ ἀπὸ αὐτοὺς εἶσαι. Γιατὶ καὶ ἡ προφορὰ τῆς ὁμιλίας σου σὲ φανερώνει.

Ἔπειτα ἀπὸ ὀλίγον ἐπλησίασαν τὸν Πέτρον ἐκεῖνοι, ποὺ ἐστέκοντο εἰς τὴν αὐλὴν καὶ τοῦ εἶπαν· «χωρὶς ἀμφιβολίαν καὶ σὺ εἶσαι ἔνας ἀπὸ αὐτούς, διότι καὶ ἡ προφορά σου σὲ φανερώνει».

Τότε ἄρχισε νὰ ὁρκίζεται καὶ νὰ ὀμνύῃ ἐπανειλημμένως λέγοντας· «Δὲν ξέρω τὸν ἄνθρωπο». Καὶ ἀμέσως ὁ πετεινὸς λάλησε.

Τότε ἤρχισε νὰ καταρᾶται τὸν ἑαυτόν του καὶ νὰ ὁρκίζεται, ὅτι δὲν ἠξεύρω τὸν ἄνθρωπον. Καὶ ἀμέσως ὁ πετεινὸς ἐλάλησε.

Τότε ἤρχισε αὐτὸς νὰ καταριέται καὶ νὰ ὁρκίζεται ὅτι· «δὲν γνωρίζω τὸν ἄνθρωπον». Καὶ ἀμέσως ἐλάλησε ὁ πετεινός.

Καὶ θυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸ λόγο τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ τοῦ εἶχε εἰπεῖ· «Προτοῦ ὁ πετεινὸς λαλήσῃ, θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς τρεῖς φορές». Καὶ βγῆκε ἔξω καὶ ἔκλαυσε πικρά.

Καὶ ἐνεθυμήθη ὁ Πέτρος τὸν λόγον τοῦ Ἰησοῦ, ποὺ τοῦ εἶχεν εἴπει, ὅτι προτοῦ ὁ πετεινὸς λαλήσῃ θὰ μὲ ἀρνηθῇς τρεῖς φοράς. Καὶ ἀφοῦ ἐβγῆκεν ἔξω ἀπὸ τὴν ἐξώπορταν καὶ τὸ προαύλιον ἔκλαυσε πικρά.

Τότε ἐθυμήθηκε ὁ Πέτρος τὸν λόγον τοῦ Ἰησοῦ, ὁ ὅποιος τοῦ εἶχε πῇ· «πρὶν ἀλέκτωρ λαλήσει τρεῖς φορὲς σὺ θὰ μὲ ἀπαρνηθῇς». Καὶ ἐξελθὼν ἔξω ἀπὸ τὴν αὐλὴν ἔκλαυσε πικρὰ διὰ τὸ βαρὺ ἁμάρτημά του.