Κατὰ Ματθαίον 27

Ὅταν δὲ ξημέρωσε, ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ συνεδρίασαν καὶ ἔλαβαν ἀπόφασι κατὰ τοῦ Ἰησοῦ γιὰ νὰ τὸν θανατώσουν.

Ὅταν δὲ ἔγινε πρωΐ, ἔκαμαν σύσκεψιν ὅλοι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ κατὰ τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ ἐπιτύχουν τὴν ἐκτέλεσιν τῆς θανατικῆς ποινῆς του.

Ὅταν δὲ ἔγινε πρωΐ ἔκαμαν συμβούλιον ὅλοι οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ ἐναντίον τοῦ Ἰησοῦ, διὰ νὰ εὔρουν αἰτίαν, ὥστε νὰ τὸν θανατώσουν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν, τὸν ἔφεραν καὶ τὸν παρέδωσαν στὸν Πόντιο Πιλᾶτο τὸν ἡγεμόνα.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν, τὸν ἐπῆραν ἀπ’ ἐκεῖ καὶ τὸν παρέδωκαν εἰς τὸν Πόντιον Πιλᾶτον τὸν ἡγεμόνα.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔδεσαν, τὸν ἔσυραν ἀπὸ ἐκεῖ καὶ τὸν παρέδωσαν εἰς τὸν Πόντιον Πιλᾶτον, τὸν Ρωμαῖον ἡγεμόνα.

Τότε ὁ Ἰούδας, ποὺ τὸν εἶχε παραδώσει, ὅταν εἶδε, ὅτι καταδικάσθηκε, μεταμελήθηκε καὶ ἐπέστρεψε τὰ τριάντα ἀργύρια στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους

Τότε σὰν εἶδεν ὁ Ἰούδας, ποὺ τὸν παρέδωκε μὲ προδοσίαν εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι ὁ Ἰησοῦς κατεδικάσθη, μετεμελήθη καὶ ἐπέστρεψε τὰ τριάκοντα ἀργυρὰ νομίσματα εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους

Τότε ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος τὸν εἶχε παραδώσει, ὅταν εἶδε ὅτι ὁ Ἰησοῦς κατεδικάσθη ἀπὸ τὸ συνέδριον, κατελήφθη ἀπὸ μεταμέλειαν (ὄχι ὅμως ἀπὸ πραγματικὴν μετάνοιαν, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγοῦσε πλησίον τοῦ Χριστοῦ) καὶ σὰν νὰ ᾐσθάνετο ἀβάστακτον βάρος διὰ τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὰ ἔδωσε πίσω εἰς τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους

λέγοντας· «Ἁμάρτησα, διότι παρέδωσα αἷμα ἀθῷο». Ἀλλ’ αὐτοὶ εἶπαν· «Τί μᾶς ἐνδιαφέρει; Δικό σου πρόβλημα».

καὶ εἶπεν· Ἡμάρτησα παραδώσας αἷμα ἀθῷον διὰ νὰ χυθῇ. Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· Τί μᾶς ἐνδιαφέρει αὐτό; Σὺ θὰ φροντίσῃς νὰ ἀπαλλαγῇς ἀπὸ τὴν εὐθύνην καὶ σὺ θὰ δώσῃς λόγον δι’ αὐτό.

λέγων· «ἡμάρτησα, διότι παρέδωσα αἷμα ἀθῶον». Ἐκεῖνοι δὲ εἶπον· «καὶ τί μᾶς μέλει ἐμᾶς; Σὺ θὰ δώσῃς λόγον δι’ αὐτό».

Ἔρριξε τότε τὰ ἀργύρια στὸ ναό, καὶ ἀναχώρησε καὶ πῆγε καὶ ἀπαγχονίσθηκε.

Καὶ ἀφοῦ ἔρριψε τὰ ἀργυρᾶ νομίσματα εἰς τὸν περίβολον τοῦ ναοῦ, ἀνεχώρησε καὶ ἐπῆγε καὶ ἐπνίγη μὲ σχοινίον.

Καὶ ἀφοῦ ἔριψεν μὲ ἀγανάκτησιν τὰ ἀργύρια εἰς τὸν ναόν, ἔφυγε ἀπελπισμένος καὶ ἐπῆγε καὶ ἐκρεμάσθη.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς πῆραν τὰ ἀργύρια καὶ εἶπαν· «Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὰ βάλωμε στὸ ἱερὸ ταμεῖο, ἐπειδὴ εἶναι ἀντίτιμο αἵματος».

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς, ἀφοῦ ἐπῆραν τὰ ἀργυρᾶ νομίσματα, εἶπαν· Δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὰ ρίψωμεν εἰς τὸ θησαυροφυλάκιον τοῦ ναοῦ ὡς ἱερὸν ἀφιέρωμα, διότι μὲ αὐτὰ ἠγοράσθη ζωὴ ἀνθρώπου καὶ ἐδόθησαν ὡς ἀμοιβὴ διὰ τὸ ἀνθρώπινον αἷμα, ποὺ μετ’ ὀλίγον θὰ χυθῇ.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς ἐπῆραν τὰ ἀργύρια καὶ εἶπαν· «δὲν ἐπιτρέπεται νὰ τὰ βάλωμε εἰς τὸ ταμεῖον τοῦ ναοῦ, διότι εἶναι τιμὴ αἵματος, τὸ ὁποῖον μετ’ ὀλίγον θὰ χυθῇ».

Ἀφοῦ δὲ συσκέφθηκαν καὶ ἀποφάσισαν, ἀγόρασαν μ’ αὐτὰ τὸν ἀγρὸ τοῦ κεραμέως, γιὰ νὰ θάπτωνται οἱ ξένοι.

Ἀφοῦ δὲ ἔκαμαν σύσκεψιν, ἠγόρασαν μὲ αὐτὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, διὰ νὰ εἶναι τόπος ταφῆς τῶν ξένων Ἰουδαίων, ποὺ ὡς ταξιδιῶται καὶ προσκυνηταὶ ἤρχοντο εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἀφοῦ δὲ ἔκαμαν συμβούλιον ἠγόρασαν μὲ αὐτὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, ὡς τόπον ταφῆς τῶν ξένων (οἱ ὁποῖοι συνέβαινε νὰ ἀποθνήσκουν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ).

Γι’ αὐτὸ ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ὀνομάζεται μέχρι σήμερα ἀγρὸς αἵματος.

Δι’ αὐτὸ ὠνομάσθη ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἀγρὸς αἵματος μέχρι τῆς σήμερον.

Δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἀγρὸς ἐκεῖνος ἔχει ὀνομασθῆ μέχρι σήμερα «ἀγρὸς αἵματος».

Τότε ἐκπληρώθηκε τὸ λεχθὲν διὰ τοῦ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου, ὁ ὁποῖος εἶπε· Καὶ πῆραν τὰ τριάντα ἀργύρια, τὸ τίμημα τοῦ ἀνεκτιμήτου, τὸν ὁποῖον ἐκτίμησαν ἔτσι μερικοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰσραηλῖτες,

Τότε ἐπαλήθευσεν ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη διὰ τοῦ Ἱερεμίου τοῦ προφήτου: Καὶ ἔλαβαν τὰ τριάκοντα ἀργυρᾶ νομίσματα, τὸ ἀντίτιμον τοῦ ἀνεκτιμήτου Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου τὸ τίμημα καὶ τὸ ποσὸν τῆς πληρωμῆς διὰ τὸν φόνον του ἐκανόνισαν μερικοὶ ἀπὸ τοὺς υἱοὺς Ἰσραήλ.

Τότε ἐξεπληρώθη αὐτὸ ποὺ εἶχε λεχθῆ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμίου, ὁ ὅποιος ἔλεγε· «καὶ ἔλαβον τὰ τριάκοντα ἀργύρια, τὴν τιμὴν τοῦ ἀνεκτιμήτου, τὸν ὁποῖον μερικοὶ ἀπὸ τοὺς υἱοὺς Ἰσραὴλ τόσον εἶχαν ἐκτιμήσει,

καὶ τὰ ἔδωσαν γιὰ τὸν ἀγρὸ τοῦ κεραμέως, καθὼς μοῦ εἶπε ὁ Κύριος.

Καὶ τὰ ἔδωκαν διὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμίδα, καθὼς μὲ διέταξεν ὁ Κύριος.

καὶ ἔδωκαν αὐτὰ διὰ τὸν ἀγρὸν τοῦ κεραμιδᾶ, ὅπως μὲ καθωδήγησε ὁ Κύριος».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς στάθηκε μπροστὰ στὸν ἡγεμόνα, καὶ τὸν ρώτησε ὁ ἡγεμὼν λέγοντας· «Σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;». Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Τὸ λέγεις σύ» (Ὁ Ἰησοῦς παραδέχθηκε, ὅτι εἶναι βασιλεύς, ἀλλὰ μὲ πνευματικὴ βασιλεία).

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐστάθη ἐμπρὸς εἰς τὸν ἡγεμόνα. Καὶ τὸν ἠρώτησεν ὁ ἡγεμὼν καὶ εἶπε· Σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων; Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶπε· Σύ, χωρὶς νὰ ἐννοῇς καὶ τὸν πνευματικὸν χαρακτῆρα τῆς βασιλείας μου, λέγεις, ὅτι εἶμαι βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐστάθη ὄρθιος ἐμπρὸς εἰς τὸν ἡγεμόνα καὶ τὸν ἠρώτησε ὁ ἡγεμὼν λέγων· «σὺ εἶσαι ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων;» Ὁ δὲ Ἰησοῦς τοῦ ἀπήντησε· «σὺ λέγεις ὅτι εἶμαι ὁ βασιλεύς».

Καὶ ἐνῷ τὸν κατηγοροῦσαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι, δὲν ἀπάντησε τίποτε.

Καὶ ὅταν τὸν κατηγοροῦν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι, δὲν ἔδωκε καμμίαν ἀπόκρισιν.

Καὶ ἐνῶ κατηγορεῖτο ἀπὸ τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ πρεσβυτέρους, αὐτὸς δὲν ἔδωσε καμμίαν ἀπάντησιν.

Τότε τοῦ λέγει ὁ Πιλᾶτος· «Δὲν ἀκούεις πόσα σὲ κατηγοροῦν;».

Τότε λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· Δὲν ἀκούεις, πόσα μαρτυροῦν ἐναντίον σου;

Τότε λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Πιλᾶτος· «δὲν ἀκούεις πόσα καταθέτουν αὐτοὶ εἰς βάρος σου;»

Ἀλλὰ δὲν τοῦ ἀποκρίθηκε οὔτε σ’ ἕνα λόγο, ὥστε νὰ καταπλήσσεται ὁ ἡγεμών.

Καὶ δὲν ἀπεκρίθη εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς οὔτε εἰς ἕνα λόγον του, ὥστε νὰ θαυμάζῃ ὁ ἡγεμὼν πάρα πολὺ διὰ τὴν γαλήνην καὶ ἀταραξίαν, τὴν ὁποίαν ἐδείκνυεν εἰς στιγμάς, ποὺ τόσον ἀσυνείδητα ἐσυκοφαντεῖτο καὶ τόσον πολὺ ἐκινδύνευεν αὐτὴ ἡ ζωή του.

Καὶ δὲν ἀπήντησεν εἰς αὐτὸν οὔτε ἕνα λόγον, ὥστε ὁ ἡγεμὼν νὰ θαυμάζῃ πάρα πολὺ τὴν γαλήνην καὶ τὸ ἠθικὸν μεγαλεῖον τοῦ δεσμώτου.

Κατὰ τὴν ἑορτὴν δὲ (τοῦ Πάσχα) συνήθιζε ὁ ἡγεμὼν νὰ ἐλευθερώνῃ ἕνα φυλακισμένο πρὸς χάριν τοῦ λαοῦ, ὅποιον ἤθελαν.

Κάθε ἑορτὴν δὲ τοῦ Πάσχα συνήθιζεν ὁ ἡγεμὼν νὰ ἀφίνῃ ἐλεύθερον πρὸς χάριν τοῦ ὄχλου ἕνα φυλακισμένον, ὅποιον ἤθελεν ὁ λαός.

Κατὰ τὴν ἑορτὴν δὲ τοῦ πάσχα εἶχε τὴν συνήθειαν ὁ ἡγεμὼν νὰ ἀπολύῃ ἕνα κατάδικον χάριν τοῦ λαοῦ, ἐκεῖνον τὸν ὁποῖον ἤθελαν. (Ἐπειδὴ δὲν εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀπολύσῃ τὸν Ἰησοῦν ὡς ἀθῶον, ὅπως ἐξ ἀρχῆς τὸν εἶχε ἀναγνωρίσει, ἐσκέφθη νὰ τὸν ἀπολύσῃ κατὰ χάριν).

Εἶχαν δὲ τότε ἕνα σεσημασμένο φυλακισμένο, ποὺ ὠνομαζόταν Βαραββᾶς.

Εἶχαν δὲ τότε κάποιον φυλακισμένον ξακουστὸν διὰ τὰ ἐγκλήματά του, ποὺ ὠνομάζετο Βαραββᾶς.

Εἶχαν δὲ τότε ἕνα κατάδικον διαβόητον διὰ τὰ πολλά του ἐγκλήματα, ὁ ὅποιος ἐλέγετο Βαραββᾶς.

Καθὼς λοιπὸν ἦταν συγκεντρωμένοι, τοὺς εἶπε ὁ Πιλᾶτος· «Ποιόν θέλετε νὰ σᾶς ἐλευθερώσω; Τὸ Βαραββᾶ ἢ τὸν Ἰησοῦ τὸ λεγόμενο Χριστό (Μεσσία);».

Ἐνῷ λοιπὸν αὐτοὶ ἦσαν συναγμένοι, τοὺς εἶπεν ὁ Πιλᾶτος· Ποῖον θέλετε νὰ σᾶς ἐλευθερώσω; τὸν Βαραββᾶν ἢ τὸν Ἰησοῦν ποὺ λέγεται Χριστός; Καὶ προσεπάθει ἔτσι ὁ Πιλᾶτος, ἔστω καὶ μὲ τὸν τρόπον αὐτόν, νὰ σώσῃ τὸν Ἰησοῦν.

Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ἦσαν συγκετρωμένοι ἐμπρὸς εἰς τὸ πραιτώριον, τοὺς ἠρώτησεν ὁ Πιλᾶτος· «ποῖον θέλετε νὰ ἀπολύσω πρὸς χάριν σας; Τὸν Βαραββᾶν ἢ τὸν Ἰησοῦν, τὸν λεγόμενον Χριστόν;»

Διότι ἤξερε, ὅτι ἀπὸ φθόνο τὸν παρέδωσαν (σ’ αὐτόν).

Διότι ἐγνώριζεν, ὅτι ἕνεκα φθόνου τὸν παρέδωκαν.

Διότι εἶχε ἐννοήσει πολὺ καλά, ὅτι ἕνεκα φθόνου τὸν παρέδωσαν.

Ἐνῷ δὲ καθόταν στὴ δικαστικὴ ἕδρα, ἡ γυναῖκα του τοῦ ἔστειλε αὐτὸ τὸ μήνυμα· «Νὰ μὴ κάνῃς κανένα κακὸ στὸν ἀθῷο ἐκεῖνο, διότι ἐξ αἰτίας του πολὺ ὑπέφερα σήμερα σὲ ὄνειρο».

Ἐνῷ δὲ ἐκάθητο ἐπὶ τῆς δικαστικῆς του ἕδρας, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα του καὶ τοῦ εἶπε· Μὴ ἀναλάβῃς εὐθύνας διὰ τὸν δίκαιον αὐτὸν καὶ μὴ ἔχῃς τίποτε μὲ τὸν ἀθῷον αὐτόν. Διότι πολλὰς ἀνησυχίας καὶ φόβους ἔπαθα σήμερον εἰς τὸ ὄνειρόν μου ἕνεκα αὐτοῦ.

Ἐνῶ δὲ αὐτὸς ἐκάθητο εἰς τὴν δικαστικὴν ἔδραν, ἔστειλε πρὸς αὐτὸν ἡ γυναῖκα του καὶ τοῦ εἶπε· «πρόσεχε νὰ μὴν ἀναμιχθῇς εἰς τὴν ὑπόθεσιν τοῦ δικαίου ἐκείνου, διότι πολλὰ ἔπαθα σήμερα ἕνεκα αὐτοῦ εἰς τὸ ὄνειρόν μου».

Ἀλλ’ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεισαν τοὺς ὄχλους νὰ ζητήσουν τὸ Βαραββᾶ, τοῦ δὲ Ἰησοῦ νὰ ζητήσουν τὴ θανάτωσι.

Οἱ ἀρχιερεῖς ὅμως καὶ οἱ προεστῶτες ἔπεισαν ἐν τῷ μεταξὺ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ νὰ ζητήσουν τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν νὰ θανατώσουν.

Οἱ δὲ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι ἔπεισαν ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ὄχλους νὰ ζητήσουν τὸν Βαραββᾶν, νὰ θανατώσουν δὲ τὸν Ἰησοῦν.

Μίλησε πάλι ὁ ἡγεμὼν καὶ τοὺς εἶπε· «Ποιόν ἀπὸ τοὺς δύο θέλετε νὰ σᾶς ἐλευθερώσω;». Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· «Τὸ Βαραββᾶ».

Λαβὼν δὲ τὸν λόγον ὁ ἡγεμὼν εἶπεν εἰς αὐτούς· Ποῖον ἀπὸ τοὺς δύο θέλετε νὰ σᾶς ἀφήσω ἐλεύθερον; Αὐτοὶ δὲ εἶπαν· Τὸν Βαραββάν.

Ἔλαβε δὲ τὸν λόγον ὁ ἡγεμὼν καὶ εἶπεν εἰς αὐτούς· «ποῖον θέλετε ἀπὸ τοὺς δυὸ νὰ σᾶς ἀπολύσω;» Ἐκεῖνοι δὲ ἐφώναξαν· «τὸν Βαραββᾶν».

Τοὺς λέγει ὁ Πιλᾶτος· «Τότε τί νὰ κάνω τὸν Ἰησοῦ τὸ λεγόμενο Χριστό (Μεσσία);». Τοῦ λέγουν ὅλοι· «Νὰ σταυρωθῇ!».

Λέγει εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· Τί λοιπὸν νὰ κάμω τὸν Ἰησοῦν, ποὺ λέγεται Χριστός; Λέγουν εἰς αὐτὸν ὅλοι· Νὰ σταυρωθῇ.

Τοὺς λέγει ὁ Πιλᾶτος· «Τί λοιπὸν νὰ κάμω τὸν Ἰησοῦν, τὸν λεγόμενον Χριστόν;» Λέγουν εἰς αὐτὸν ὅλοι, «νὰ σταυρωθῇ».

Ὁ δὲ ἡγεμὼν εἶπε· «Ἀλλὰ τί κακὸ ἔκανε;». Αὐτοὶ δὲ περισσότερο κραύγαζαν λέγοντας· «Νὰ σταυρωθῇ!».

Ὁ ἡγεμὼν ὅμως εἶπεν· Ἀλλὰ διατί; Ποῖον κακὸν ἔπραξεν; Αὐτοὶ δὲ περισσότερον ἐκραύγαζον καὶ ἔλεγον· Νὰ σταυρωθῇ.

Ὁ δὲ ἡγεμὼν εἶπε· «διατί νὰ σταυρωθῇ; Ποῖον κακὸν ἔκαμε;» Ἐκεῖνοι δὲ ἀκόμη περισσότερον ἐκραύγαζαν λέγοντες· «νὰ σταυρωθῇ».

Ἀφοῦ δὲ εἶδε ὁ Πιλᾶτος, ὅτι δὲν κατορθώνει τίποτε, ἀλλὰ γίνεται μεγαλύτερος θόρυβος, πῆρε νερὸ καὶ ἔνιψε καλὰ τὰ χέρια ἐνώπιον τοῦ ὄχλου λέγοντας· «Εἶμαι ἀνεύθυνος γιὰ τὸ θάνατο αὐτοῦ τοῦ ἀθῴου· σεῖς θὰ ἔχετε τὴν εὐθύνη».

Σὰν εἶδε λοιπὸν ὁ Πιλᾶτος, ὅτι καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔφεραν, ἀλλ’ ὁ θόρυβος ἐγίνετο μεγαλύτερος, ἐπῆρε νερὸ καὶ ἔνιψε καλὰ τὰ χέρια του ἐμπρὸς εἰς τὸ πλῆθος καὶ εἶπεν· Εἶμαι ἀθῷος ἀπὸ τὸ αἷμα αὐτοῦ τοῦ δικαίου ἀνθρώπου. Εἰς σᾶς θὰ πέσῃ ἡ εὐθύνῃ καὶ σεῖς θὰ φροντίσετε νὰ ἀπαλλαγῆτε ἀπὸ τὴν ἐνοχὴν διὰ τὸ ἄδικον αὐτό.

Ὅταν εἶδε ὁ Πιλᾶτος ὅτι καμμίαν ὠφέλειαν δὲν ἔφερε ἡ παρέμβασις του ὑπὲρ τοῦ Ἰησοῦ, ἀλλὰ μᾶλλον προκαλοῦσε θόρυβον καὶ ἀναταραχήν, ἀφοῦ ἐπῆρε νερὸ ἐξέπλυνε καλὰ τὰ χέρια του ἐμπρὸς εἰς τὸν ὄχλον λέγων· «εἶμαι ἀθῶος ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ δικαίου τούτου· εἰς σᾶς θὰ πέσῃ ἡ εὐθύνῃ καὶ τὸ κρῖμα».

Ἀποκρίθηκε δὲ ὅλος ὁ λαὸς καὶ εἶπε· «Τὸ αἷμα του ἐπάνω μας καὶ ἐπάνω στὰ παιδιά μας».

Καὶ ἀπεκρίθη ὅλος ὁ λαὸς καὶ εἶπεν· Ἡ ἐνοχὴ καὶ ἡ εὐθύνη διὰ τὸ χύσιμον τοῦ αἵματός του ἂς ἔλθῃ ἐπάνω μας καὶ ἐπᾶνω εἰς τὰ παιδιά μας.

Καὶ ἀπεκρίθη ὅλος ὁ λαὸς καὶ εἶπε· «τὸ αἷμα αὐτοῦ ἂς πέσῃ ἐπάνω εἰς ἡμᾶς καὶ ἐπάνω εἰς τὰ τέκνα μας». (Καὶ ὁ Πιλᾶτος ἦτο ἔνοχος, διότι δὲν ἐτόλμησε, καθ’ ὅ καθῆκον ὡς δικαστὴς εἶχε, νὰ ἀπολύσῃ τὸν ἀθῶον, καὶ οἱ Ἑβραῖοι ἀκόμη περισσότερον διότι ἐπέμειναν καὶ ἐσταύρωσαν τὸν Σωτῆρα καὶ εὐεργέτην των).

Τότε ἀπελευθέρωσε γιὰ χάρι τους τὸ Βαραββᾶ, ἐνῷ τὸν Ἰησοῦ, ἀφοῦ μαστίγωσε, παρέδωσε νὰ σταυρωθῇ.

Τότε τοὺς ἀφῆκεν ἐλεύθερον τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν, ἀφοῦ διέταξε καὶ τὸν ἐμαστίγωσαν, τὸν παρέδωκε διὰ νὰ σταυρωθῇ.

Τότε τοὺς ἀφῆκεν ἐλεύθερον τὸν Βαραββᾶν, τὸν δὲ Ἰησοῦν, ἀφοῦ διέταξε καὶ τὸν ἐμαστίγωσαν μὲ τὸ φραγγέλιον, τὸν παρέδωσε διὰ νὰ σταυρωθῇ.

Τότε οἱ στρατιῶτες τοῦ ἡγεμόνος, ἀφοῦ πῆραν καὶ ὡδήγησαν τὸν Ἰησοῦ στὸ πραιτώριο (στὸ παλάτι τοῦ ἡγεμόνος, συγκεκριμένως στὴν ἐσωτερικὴ αὐλὴ τοῦ παλατιοῦ), μάζεψαν γύρω του ὅλη τὴ φρουρά.

Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος, ἀφοῦ παρέλαβον τὸν Ἰησοῦν καὶ τὸν ὡδήγησαν εἰς τὴν ἐσωτερικὴν αὐλὴν τοῦ παλατιοῦ, ποὺ ἔμενεν ὁ ἐπιτρόπος τῆς Ρώμης, ἐμάζευσαν τριγύρω του ὅλην τὴν φρουράν.

Τότε οἱ στρατιῶται τοῦ ἡγεμόνος, ἀφοῦ παρέλαβαν τὸν Ἰησοῦν εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ πραιτωρίου, ἐμάζεψαν γύρω ἀπὸ αὐτὸν ὅλην τὴν φρουράν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔγδυσαν, τὸν ἔντυσαν μὲ κόκκινο μανδύα (ὡς βασιλικὴ δῆθεν πορφύρα),

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔγδυσαν, ἐπειδὴ ἤθελαν νὰ διακωμῳδήσουν τὰς βασιλικάς του ἀξιώσεις, τὸν ἔνδυσαν μὲ κόκκινον μανδύαν.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἐγύμνωσαν ἀπὸ τὰ ἐνδύματά του, τὸν ἐνέδυσαν μὲ κόκκινον μανδύαν, διὰ νὰ τὸν ἐμπαίξουν ὡς βασιλέα.

καὶ ἀφοῦ ἔπλεξαν στεφάνι ἀπὸ ἀγκάθια, τὸ ἔβαλαν πάνω στὸ κεφάλι του (ὡς βασιλικὸ δῆθεν στέμμα), καὶ στὸ δεξί του χέρι ἔδωσαν ἕνα καλάμι (ὡς βασιλικὸ δῆθεν σκῆπτρο), καὶ γονάτισαν μπροστά του καὶ τὸν περιέπαιζαν λέγοντας· «Χαῖρε, βασιλεῦ τῶν Ἰουδαίων!».

Καὶ ἀφοῦ ἔπλεξαν στέφανον ἀπὸ ἀγκάθια, ἔβαλαν αὐτὸν ἐπὶ τῆς κεφαλῆς του ἀντὶ στέμματος καὶ τοῦ ἔδωκαν ἀντὶ σκήπτρου βασιλικοῦ κάλαμον εἰς τὴν δεξιάν του καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισαν ἐμπρός του, τὸν ἐνέπαιζον καὶ ἔλεγον· Χαῖρε, ὦ βασιλεῦ τῶν Ἰουδαίων.

Ἔπλεξαν δὲ ἀκάνθινον στέφανον καὶ ἔβαλαν αὐτὸν εἰς τὸ κεφάλι του ἀντὶ γιὰ στέμμα· τοῦ ἔδωκαν καλάμι εἰς τὸ δεξί του χέρι ἀντὶ γιὰ σκῆπτρο καὶ ἀφοῦ ἐγονάτισαν ἐμπρός του τὸν ἐνέπαιζαν λέγοντες· «χαίρε, ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων».

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔφτυσαν, πῆραν τὸ καλάμι καὶ τὸν κτυποῦσαν στὸ κεφάλι του.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπτυσαν, τὸν κάλαμον καὶ ἐκτυποῦσαν εἰς τὴν κεφαλήν του.

Καὶ ἀφοῦ τὸν ἔπτυσαν, ἐπῆραν τὸ καλάμι καὶ ἐκτυποῦσαν τὴν κεφαλήν του.

Καὶ ἀφοῦ τὸν περιέπαιξαν, τοῦ ἔβγαλαν τὸν μανδύα καὶ τὸν ἔντυσαν τὰ ροῦχα του, καὶ τὸν πῆραν γιὰ νὰ πᾶνε γιὰ νὰ τὸν σταυρώσουν.

Καὶ ὅταν τὸν ἐνέπαιξαν, τοῦ ἔβγαλαν τὸν μανδύαν καὶ τὸν ἐνέδυσαν τὰ φορέματά του καὶ τὸν ἐπῆγαν διὰ νὰ τὸν σταυρώσουν.

Καὶ ὅταν τὸν ἐνέπαιξαν ὅσον ἤθελαν, ἔβγαλαν ἀπὸ αὐτὸν τὴν χλαμύδα, τοῦ ἐφόρεσαν τὰ ἐνδύματά του καὶ τὸν ὡδήγησαν, διὰ νὰ τὸν σταυρώσουν.

Ὅταν δὲ ἔβγαιναν (ἀπὸ τὴν πόλι), βρῆκαν ἕνα ἄνθρωπο ἀπὸ τὴν Κυρήνη, ποὺ ὠνομαζόταν Σίμων. Αὐτὸν ἀγγάρευσαν γιὰ νὰ μεταφέρῃ τὸ σταυρό του.

Ὅταν δὲ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν, ηὗραν ἄνθρωπον, ἀπὸ τὴν Κυρήνην καταγόμενον, ποὺ ὠνομάζετο Σίμων. Αὐτὸν ἠγγάρευσαν διὰ νὰ σηκώσῃ τὸν σταυρόν του, ἐπειδὴ ὁ Ἰησοῦς δὲν ἀντεῖχε πλέον νὰ τὸν βαστάζῃ μέχρι τέλους.

Καθὼς δὲ ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν πόλιν, εὐρῆκαν ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Κυρήνην καὶ ὠνομάζετο Σίμων, αὐτὸν ἠγγάρευσαν νὰ σηκώσῃ μέχρι τοῦ Γολγοθᾶ τὸν σταυρὸν τοῦ Ἰησοῦ.

Καὶ ἀφοῦ ἔφτασαν σ’ ἕνα τόπο ποὺ ὀνομάζεται Γολγοθᾶς, καὶ σὲ μετάφρασι σημαίνει, Κρανίου τόπος,

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τόπον, ποὺ ἐλέγετο Γολγοθᾶ, ὄνομα τὸ ὁποῖον μεταφραζόμενον σημαίνει τόπος κρανίου,

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν εἰς τόπον λεγόμενον Γολγοθᾶ, ὄνομα ποὺ σημαίνει «τόπος κρανίου»,

τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῇ ξύδι ἀνάμικτο μὲ χολή, ἀλλὰ μόλις δοκίμασε, δὲν θέλησε νὰ πιῇ.

τοῦ ἔδωκαν νὰ πίῃ ξίδι ἀναμεμιγμένον μὲ χολήν, διὰ νὰ τοῦ φέρῃ κάποιαν νάρκωσιν καὶ μὴ αἱσθανθῇ πολὺ τοὺς πόνους τῆς σταυρώσεως καὶ δυσκολευθοῦν οἱ σταυρωταὶ εἰς τὴν ἐκτέλεσίν της. Καὶ ἀφοῦ τὸ ἐδοκίμασε, δὲν ἤθελε νὰ τὸ πίῃ.

τοῦ ἔδωσαν νὰ πιῇ ξύδι ἀνακατεμένον μὲ χολήν, διὰ νὰ τοῦ φέρῃ κάποιαν προσωρινὴν νάρκωσιν. Ἐκεῖνος ὅμως ἀφοῦ τὸ ἐδοκίμασε, δὲν ἤθελε νὰ τὸ πιῇ.

Ὅταν δὲ τὸν σταύρωσαν, μοίρασαν μεταξύ τους μὲ κλῆρο τὰ ἐνδύματά του.

Ὅταν δὲ τὸν ἐσταύρωσαν, διεμοίρασαν τὰ ἐνδύματά του ρίψαντες λαχνόν,

Ἀφοῦ δὲ τὸν ἐσταύρωσαν, ἐμοίρασαν μεταξύ των μὲ κλῆρον τὰ ἐνδύματά του οἱ στρατιῶται.

Καὶ κάθονταν ἐκεῖ καὶ τὸν φύλαγαν.

καὶ ἐκάθηντο καὶ τὸν ἐφύλατταν ἐκεῖ.

Καὶ καθήμενοι ἐκεῖ τὸν ἐφρουροῦσαν.

Πάνω δὲ ἀπὸ τὸ κεφάλι του τοποθέτησαν ἐπιγραφή, στὴν ὁποία ὡς αἰτία τῆς καταδίκης ἦταν γραμμένο· Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ἐτοποθέτησαν ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλήν του τὴν κατηγορίαν τοῦ γραμμένην· Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων.

Καὶ ἐτοποθέτησαν εἰς τὸν σταυρόν, ἐπάνω ἀπὸ τὴν κεφαλήν του, γραμμένην τὴν κατηγορίαν του· «αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰησοῦς ὁ βασιλεὺς τῶν Ἰουδαίων».

Τότε σταυρώνονται μαζί του δύο λῃσταί, ὁ ἕνας ἀπ’ τὰ δεξιὰ καὶ ὁ ἄλλος ἀπ’ τὰ ἀριστερά.

Τότε σταυρώνονται μαζί του δύο λῃσταί, ὁ ἕνας ἀπὸ τὰ δεξιὰ καὶ ὁ ἄλλος ἀπὸ τὰ ἀριστερά του.

Τότε σταυρώνονται μαζῆ μὲ αὐτὸν δύο λῃσταί, ἕνας ἐκ δεξιῶν καὶ ἄλλος ἐξ ἀριστερῶν. (Καὶ τοῦτο, διὰ νὰ ἐξευτελισθῇ ἀκόμη περισσότερον ὁ Χριστὸς καὶ νὰ προβληθῇ εἰς τὰ μάτια ὅλων ὡς ἔνας ἀπὸ τοὺς καταδικασμένους εἰς θάνατον κακούργους).

Οἱ δὲ περαστικοὶ τὸν ἔβριζαν κουνώντας τὰ κεφάλια τους εἰρωνικὰ

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἐπερνοῦσαν κοντά, τὸν ἐβλασφήμουν καὶ ἐκείνουν μὲ περιφρόνησιν καὶ κακίαν τὰς κεφαλάς των

Ἐκεῖνοι δὲ ποὺ ἐπερνοῦσαν ἀπὸ τὸν δρόμον κοντὰ εἰς τὸν σταυρόν, τὸν ἐβλασφημοῦσαν καὶ ἐκινοῦσαν τὰ κεφάλια των

καὶ λέγοντας· «Σὺ ποὺ θὰ γκρέμιζες τὸ ναὸ καὶ σὲ τρεῖς ἡμέρες θὰ τὸν οἰκοδομοῦσες! Σῶσε τὸν ἑαυτό σου. Ἐὰν εἶσαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπὸ τὸ σταυρό».

λέγοντες· Σὺ ποὺ θὰ ἐκρήμνιζες τὸν ναὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν οἰκοδομοῦσες, σῶσε τώρα τὸν ἑαυτόν σου. Ἐὰν εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπὸ τὸν σταυρόν.

λέγοντες· «σὺ λοιπόν, εἶσαι ποὺ θὰ ἐκρήμνιζες τὸν ναὸν καὶ εἰς τρεῖς ἡμέρας θὰ τὸν ξανάκτιζες! Σῶσε τώρα τὸν εὐατόν σου. Ἐὰν πράγματι εἶσαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ, κατέβα ἀπὸ τὸν σταυρόν».

Ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, ἐμπαίζοντας μαζὶ μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς Φαρισαίους, ἔλεγαν·

Κατὰ παρόμοιον δὲ τρόπον καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τὸν περιέπαιζαν μαζὶ μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς προεστοὺς καὶ τοὺς Φαρισαίους καὶ ἔλεγον·

Παρομοίως δὲ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς τὸν ἐνέπαιζαν μαζῆ μὲ τοὺς γραμματεῖς καὶ τοὺς πρεσβυτέρους καὶ τοὺς Φαρισαίους καὶ ἔλεγαν εἰρωνικῶς·

«Ἄλλους ἔσωσε, τὸν ἑαυτό του δὲν δύναται νὰ σώσῃ. Ἐὰν εἶναι βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἂς κατεβῇ τώρα ἀπὸ τὸ σταυρό, καὶ θὰ πιστεύσωμε σ’ αὐτόν.

Ἄλλους ἔσωσε μὲ τὰ ἀγυρτικά του θαύματα· τὸν ἑαυτόν του δὲν δύναται νὰ τὸν σώσῃ. Ἐὰν εἶναι βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, τοῦ εὐλογημένου δηλαδὴ λαοῦ τοῦ Θεοῦ, ἂς καταβῇ ἀπὸ τὸν σταυρὸν καὶ θὰ τὸν πιστεύσωμεν.

«ἄλλους ἔσωσε, τὸν εὐατόν του ὅμως δὲν ἠμπορεῖ νὰ σώσῃ. Ἐὰν εἶναι πράγματι ὁ σταλμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν βασιλεὺς τοῦ Ἰσραήλ, ἂς κατεβῇ ἀπὸ τὸν σταυρὸν καὶ θὰ πιστεύσωμεν εἰς αὐτόν.

Ἐμπιστεύεται στὸ Θεό, ἄς τὸν σώσῃ τώρα, ἐὰν εὐαρεστῆται σ’ αὐτόν· διότι εἶπε, “Εἶμαι Υἱὸς τοῦ Θεοῦ”».

Ἔχει στηρίξει τὰς ἐλπίδας του καὶ τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν Θεόν. Ἂς τὸν γλυτώσῃ τώρα, ἐὰν πράγματι τὸν θέλῃ ὁ Θεός. Διότι εἶπεν,ὅτι εἶμαι υἱὸς τοῦ Θεοῦ.

Ἔχει στηρίξει τὴν πεποίθησίν του εἰς τὸν Θεόν. Ἂς τὸν σώσῃ τώρα ἀπὸ τὸν σταυρόν, ἂν πράγματι τὸν θέλῃ. Διότι ὁ ἴδιος εἶπε, ὅτι εἶμαι υἱὸς Θεοῦ».

Τὸ ἴδιο δὲ καὶ οἱ λῃσταί, ποὺ σταυρώθηκαν μαζί του, τὸν ἔβριζαν (Ὕστερα ὁ ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο ληστὰς μετανόησε).

Τὸ ἴδιο δὲ καὶ οἱ λῃσταί, ποὺ ἐσταυρώθησαν μαζί του, τὸν ὕβριζαν.

Κατὰ τὸν ἴδιον τρόπον καὶ οἱ λῃσταί, ποὺ εἶχαν σταυρωθῆ μαζῆ του, τὸν ὕβριζαν.

Ἀπὸ ὥρα δὲ δώδεκα τὸ μεσημέρι ἕως ὥρα τρεῖς τὸ ἀπόγευμα ἔπεσε σκοτάδι σ’ ὅλη τὴ γῆ.

Ἀπὸ τὴν δωδεκάτην δὲ ὤραν ἔγινε σκοτάδι εἰς ὅλην τὴν γῆν ἕως τὰς τρεῖς τὸ ἀπογεῦμα.

Ἀπὸ δὲ τὴν δωδεκάτην ὥραν ἕως τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα ἔγινε σκοτάδι εἰς ὅλην τὴν γῆν.

Γύρω δὲ στὶς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα ὁ Ἰησοῦς φώναξε μὲ φωνὴ μεγάλη καὶ εἶπε· Ἠλί, Ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί; Δηλαδή, Θεέ μου, Θεέ μου, γιατί μὲ ἐγκατέλειψες;

Κατὰ δὲ τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν ὥραν ἐφώναξεν ὁ Ἰησοῦς μὲ φωνὴν μεγάλην καὶ εἶπεν· Ἠλί, ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί; Τοῦτ’ ἔστι, Θεέ μου, Θεέ μου, διατί μὲ ἐγκατέλιπες;

Περὶ τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν ὥραν ἐβόησε μὲ φωνὴν μεγάλην ὁ Ἰησοῦς, λέγων· «Ἠλί, Ἠλί, λιμᾶ σαβαχθανί;» Δηλαδή, Θεέ μου, Θεέ μου, διατί μὲ ἐγκατέλιπες;»

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ τοὺς παρευρισκομένους ἐκεῖ, ὅταν τὸ ἄκουσαν, ἔλεγαν· «Τὸν Ἠλία φωνάζει αὐτός».

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους, ποὺ ἐστέκοντο ἐκεῖ καὶ δὲν ἐγνώριζαν τὴν ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν, ὅταν ἤκουσαν αὐτό, ἔλεγαν ὅτι τὸν Ἠλίαν φωνάζει οὗτος.

Μερικοὶ δὲ ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἐστέκοντο ἐκεῖ, ὅταν ἤκουσαν τὰ λόγια τοῦ Ἰησοῦ (ἐπειδὴ δὲν ἐγνώριζαν τὴν Ἀραμαϊκὴν γλῶσσαν) ἔλεγαν, ὅτι αὐτὸς ἐπικαλεῖτε τὸν Ἠλίαν.

Καὶ ἀμέσως ἕνας ἀπ’ αὐτοὺς ἔτρεξε, καὶ πῆρε ἕνα σφουγγάρι, καὶ τὸ γέμισε μὲ ξύδι, καί, ἀφοῦ τὸ στερέωσε στὴν ἄκρη ἀπὸ ἕνα καλάμι, προσπαθοῦσε νὰ τὸν ποτίσῃ.

Καὶ ἀμέσως ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔτρεξε καὶ ἐπῆρεν ἕνα σφουγγάρι καὶ ἀφοῦ τὸ ἐβούτηξε εἰς τὸ ξίδι, τὸ ἐτύλιξεν εἰς ἕνα καλάμι καὶ προσεπάθει νὰ τὸν ποτίσῃ.

Καὶ ἀμέσως ἔνας ἀπὸ αὐτοὺς ἔτρεξε, ἐπῆρε σφουγγάρι τὸ ἐγέμισε μὲ ξύδι, τὸ προσήρμοσε εἰς ἕνα καλάμι καὶ τὸν ἐπότιζε.

Ἀλλ’ οἱ ἄλλοι ἔλεγαν· «Ἄφησε νὰ δοῦμε, ἂν θὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας νὰ τὸν σώσῃ».

Οἱ ὑπόλοιποι ὅμως ἔλεγον· Ἄφησε νὰ ἴδωμεν, ἐὰν θὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας νὰ τὸν σώσῃ.

Οἱ ἄλλοι ὅμως ἔλεγαν· «ἄφησε νὰ ἰδοῦμε, ἐὰν θὰ ἔλθῃ ὁ Ἠλίας, διὰ νὰ τὸν σώσῃ».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἀφοῦ πάλι φώναξε μὲ φωνὴ μεγάλη, παρέδωσε τὸ πνεῦμα.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀφοῦ πάλιν ἐφώναξε μὲ φωνὴν μεγάλην, ἀφῆκε μόνος του καὶ θεληματικῶς νὰ φύγῃ ἐκ τοῦ σώματος ἡ ψυχή του.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἀφοῦ πάλιν ἔκραξε μὲ φωνὴν μεγάλην, ἀφῆκε ὁ ἴδιος τὸ πνεῦμα του νὰ φύγῃ ἀπὸ τὸ σῶμα.

Καὶ ἰδοὺ τὸ παραπέτασμα τοῦ ναοῦ σχίσθηκε στὰ δύο ἀπὸ πάνω ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ σείσθηκε, καὶ οἱ βράχοι σχίσθηκαν,

Καὶ ἰδοὺ τὸ παραπέτασμα, ποὺ ἐχώριζεν εἰς τὸν ναὸν τὰ Ἅγια ἀπὸ τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων, ἐσχίσθη εἰς τὰ δύο, ἀπὸ ἐπάνω ἕως κάτω, καὶ ἡ γῆ ἐσείσθῃ καὶ αἱ πέτραι εἰς τὴν περιφέρειαν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἐσχίσθησαν ἐξ αἰτίας τοῦ σεισμοῦ,

Καὶ ἰδοὺ τὸ παραπέτασμα τοῦ ναοῦ, ποὺ ἐχώριζε τὰ ἅγια τῶν ἁγίων ἀπὸ τὰ ἅγια, ἐσχίσθη εἰς δύο ἀπὸ ἐπάνω ἕως κάτω καὶ ἡ γῆ συνεκλονίσθη ἀπὸ τὸν σεισμὸν καὶ οἱ πέτρες ἐσχίσθησαν

καὶ τὰ μνήματα ἄνοιξαν καὶ πολλὰ σώματα τῶν ἁγίων, ποὺ εἶχαν κοιμηθῇ, ἀναστήθηκαν,

καὶ τὰ μνημεῖα, ποὺ ἦσαν εἰς τοὺς σχισθέντας βράχους, ἠνοίχθησαν καὶ ἀπὸ τὰ ἀνοιχθέντα τὴν στιγμὴν αὐτὴν μνημεῖα πολλὰ σώματα τῶν πεθαμένων ἁγίων ἀνεστήθησαν, ὅταν μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀνεστήθη πρῶτος ὁ Χριστός,

καὶ τὰ μνημεῖα εἰς τὴν περιοχὴν τῆς Ἱερουσαλὴμ ἀνοίχθησαν μόνα των καὶ πολλὰ σώματα τῶν πεθαμένων ἁγίων ἀνεστήθησαν·

καί, ἀφοῦ βγῆκαν ἀπὸ τὰ μνήματα, μετὰ τὴν ἀνάστασί του μπῆκαν στὴν ἁγία πόλι καὶ ἐμφανίσθηκαν σὲ πολλούς.

καὶ ἀφοῦ ἐξῆλθον ἀπὸ τὰ μνημεῖα μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του, ἐμβῆκαν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν καὶ ἐφανερώθησαν εἰς πολλούς.

καὶ ἀφοῦ ἐξῆλθαν ἀπὸ τὰ μνημεῖα μετὰ τὴν ἀνάστασιν τοῦ Χριστοῦ, εἰσῆλθαν εἰς τὴν ἁγίαν πόλιν, τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ παρουσιάσθησαν εἰς πολλούς.

Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ στρατιῶτες, ποὺ φύλαγαν μαζί του τὸν Ἰησοῦ, ὅταν εἶδαν τὸ σεισμὸ καὶ τὰ ἄλλα συμβάντα, φοβήθηκαν πάρα πολύ, καὶ ἔλεγαν· «Πραγματικῶς αὐτὸς ἦταν Υἱὸς τοῦ Θεοῦ».

Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ μαζί του ἐφύλατταν τὸν Ἰησοῦν, ὅταν εἶδαν τὸν σεισμὸν καὶ ὅσα ἔγιναν, ἐφοβήθησαν πολὺ καὶ ἔλεγον· Πράγματι αὐτὸς ἦτο Υἱὸς Θεοῦ.

Ὁ δὲ ἑκατόνταρχος καὶ οἱ στρατιῶται, ποὺ ἦσαν μαζῆ του διὰ νὰ φρουροῦν τὸν Ἰησοῦν, ἐφοβήθησαν πάρα πολὺ καὶ ἔλεγαν· «ἀληθῶς! αὐτὸς ἦτο υἱὸς Θεοῦ»!

Ἦταν δὲ ἐκεῖ καὶ πολλὲς γυναῖκες, ποὺ παρακολουθοῦσαν ἀπὸ μακριά, καὶ εἶχαν ἀκολουθήσει τὸν Ἰησοῦ ἀπὸ τὴ Γαλιλαία καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν.

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ γυναῖκες πολλαί, ποὺ ἀπὸ μακρυὰ παρετήρουν. Αὐταὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τὴν Γαλιλαῖαν καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν·

Ἦσαν δὲ ἐκεῖ καὶ πολλαὶ γυναῖκες, αἱ ὁποῖαι ἀπὸ μακρυὰ παρακολουθοῦσαν τὰ γεγονότα. Αὐταὶ ἠκολούθησαν τὸν Ἰησοῦν ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν καὶ τὸν ὑπηρετοῦσαν.

Μεταξὺ αὐτῶν ἦταν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, καὶ ἡ μητέρα τῶν υἱῶν τοῦ Ζεβεδαίου.

μεταξὺ τῶν ὁποίων ἦσαν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, καὶ ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, καὶ ἡ μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου.

Μεταξὺ αὐτῶν ἦσαν ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνή, ἡ Μαρία ἡ μητέρα τοῦ Ἰακώβου καὶ τοῦ Ἰωσῆ, καὶ ἡ μητέρα τῶν υἱῶν Ζεβεδαίου.

Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα παρουσιάσθηκε ἕνας ἄνθρωπος πλούσιος ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαία, ὀνομαζόμενος Ἰωσήφ, ποὺ καὶ αὐτὸς ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ.

Ὅταν δὲ ἐπροχώρησε τὸ δειλινόν, ἦλθε κάποιος ἄνθρωπος πλούσιος, καταγόμενος ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαίαν, ὀνομαζόμενος Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς ὑπῆρξε μαθητὴς τοῦ Ἰησοῦ.

Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα ἦλθε ἔνας πλούσιος ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν Ἀριμαθαίαν, ὀνόματι Ἰωσήφ, ὁ ὁποῖος καὶ αὐτὸς εἶχε μαθητεύσει κοντὰ εἰς τὸν Ἰησοῦν.

Αὐτὸς πῆγε στὸν Πιλᾶτο καὶ ζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος διέταξε νὰ δοθῇ τὸ σῶμα.

Αὐτός, ἀφοῦ πρόσηλθεν εἰς τὸν Πιλᾶτον, ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος διέταξε νὰ δοθῇ τοῦτο.

Αὐτὸς προσῆλθε εἰς τὸν Πιλᾶτον καὶ ἐζήτησε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Τότε ὁ Πιλᾶτος διέταξε νὰ τοῦ δοθῇ.

Καὶ ἀφοῦ ὁ Ἰωσὴφ ἔλαβε τὸ σῶμα, τὸ τύλιξε σ’ ἕνα καθαρὸ (ἀμεταχείριστο) σεντόνι,

Καὶ ἀφοῦ ἐπῆρεν ὁ Ἰωσὴφ τὸ σῶμα, τὸ ἐτύλιξεν εἰς σινδόνα καθαρὰν καὶ ἀμεταχείριστον

Καὶ λαβὼν ὁ Ἰωσὴφ τὸ σῶμα τὸ ἐτύλιξε εἰς σινδόνι καινούριο καὶ καθαρὸ

καὶ τὸ ἔθεσε στὸ δικό του καινούργιο μνῆμα, ποὺ εἶχε λαξεύσει στὸ βράχο. Καί, ἀφοῦ κύλισε ἕνα μεγάλο λίθο στὴν εἴσοδο τοῦ μνήματος (γιὰ νὰ τὴν κλείσῃ), ἔφυγε.

καὶ τὸ ἔβαλεν εἰς τὸ καινούργιο μνημεῖον του, τὸ ὁποῖον εἶχε σκαλίσει εἰς τὸν βράχον. Καὶ ἀφοῦ ἐκύλισε μεγάλον λίθον εἰς τὴν θύραν τοῦ μνημείου, ἔφυγεν.

καὶ τὸ ἔθεσε εἰς τὸ καινούριο μνημεῖον του, τὸ ὁποῖον εἶχε σκαλίσει εἰς τὸν βράχον. Καὶ ἀφοῦ ἐκύλισε ἐμπρὸς εἰς τὴν θύραν τοῦ μνημείου μεγάλον λίθον, ἀνεχώρησε.

Ἦταν δὲ ἐκεῖ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, οἱ ὁποῖες κάθονταν ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφο.

Ἦτο δὲ ἐκεῖ ἡ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, αἱ ὁποῖαι ἐκάθηντο ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφον.

Ἦτο δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, αἱ ὁποῖαι ἐκάθηντο ἀπέναντι ἀπὸ τὸν τάφον.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα, ἡ ὁποία εἶναι μετὰ τὴν Παρασκευή (δηλαδὴ τὸ Σάββατο), πῆγαν μαζὶ οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι στὸν Πιλᾶτο

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν, ἡ ὁποία ἐπακολουθεῖ μετὰ τὴν Παρασκευήν, ἐμαζεύθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πλησίον τοῦ Πιλάτου

Κατὰ δὲ τὴν ἑπομένην ἡμέραν, ἡ ὁποία εἶναι ἔπειτα ἀπὸ τὴν Παρασκευήν, δηλαδὴ τὸ Σάββατον, συνεκεντρώθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι καὶ ἦλθαν πρὸς τὸν Πιλᾶτον

καὶ εἶπαν· «Κύριε, θυμηθήκαμε, ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπε, ὅταν ἀκόμη ζοῦσε, “Μετὰ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἀναστηθῶ”.

καὶ εἶπαν· Κύριε, ἐνεθυμήθημεν, ὅτι ἐκεῖνος ὁ λαοπλάνος εἶπεν, ὅταν ἀκόμη ἔζῃ· Μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἀπὸ τοῦ θανάτου μου ἀνασταίνομαι.

λέγοντες· «κύριε, ἐθυμηθήκαμε ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπε, ἐνῶ ἀκόμη ἐζοῦσε· Ἔπειτα ἀπὸ τρεῖς ἡμέρες θὰ ἀναστηθῶ.

Δῶσε λοιπὸν διαταγὴ ν’ ἀσφαλισθῇ ὁ τάφος ἕως τὴν τρίτη ἡμέρα, μήπως ἔλθουν οἱ μαθηταί του τὴ νύκτα καὶ τὸν κλέψουν καὶ εἰποῦν στὸ λαό, “Ἀναστήθηκε ἐκ νεκρῶν”, καὶ θὰ εἶναι ἡ τελευταία πλάνη χειρότερη ἀπὸ τὴν πρώτη».

Πρόσταξε λοιπὸν νὰ ἀσφαλισθῇ ὁ τάφος μέχρι τῆς τρίτης ἡμέρας, μήπως ἔλθουν οἱ μαθηταί του ἐν καιρῷ νυκτὸς καὶ κλέψουν αὐτὸν καὶ εἶπουν εἰς τὸν λαόν, ὅτι ἀνέστη ἀπὸ τῶν νεκρῶν. Καὶ θὰ εἶναι ἡ τελευταία αὐτὴ πλάνη τοῦ λαοῦ χειροτέρα ἀπὸ τὴν πρώτην, ποὺ τὸν ἐπίστευσαν ὡς Μεσσίαν.

Δῶσε, λοιπόν, διαταγὴν νὰ φρουρηθῇ ὁ τάφος μέχρι τὴν τρίτην ἡμέραν, μήπως ἔλθουν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νύκτα, τὸν κλέψουν καὶ ποῦν εἰς τὸν λαόν· Ἀνεστήθη ἐκ τῶν νεκρῶν. Καὶ τότε ἡ τελευταία πλάνη θὰ εἶναι χειροτέρα ἀπὸ τὴν πρώτην, ποὺ μερικοὶ τὸν εἶχαν πιστέψει ὡς Μεσσίαν».

Τοὺς εἶπε ὁ Πιλᾶτος· «Πάρετε φρουρά· πηγαίνετε καὶ ἀσφαλίσετε, ὅπως νομίζετε».

Εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· Λάβετε φρουράν· πηγαίνετε καὶ ἀσφαλίσατε μόνοι σας τὸν τάφον, καθὼς σεῖς ξεύρετε.

Εἶπε εἰς αὐτοὺς ὁ Πιλᾶτος· «ἔχετε εἰς τὴν διάθεσίν σας φρουρά· πηγαίνετε καὶ ἀσφαλίσατε τὸν τάφον, ὅπως γνωρίζετε».

Καὶ αὐτοὶ πῆγαν καὶ διὰ τῆς φρουρᾶς ἀσφάλισαν τὸν τάφο, ἀφοῦ μάλιστα σφράγισαν (μὲ ταινία καὶ βουλοκέρι) τὸ λίθο.

Αὐτοὶ δὲ ἀφοῦ ἐπῆγαν ἠσφάλισαν τὸν τάφον. Ἔβαλαν δηλαδὴ σφραγῖδας εἰς τὸν λίθον, ποὺ ἐσκέπαζε τὸ μνημεῖον. Καὶ ἐτοποθέτησαν τὴν φρουράν.

Ἐκεῖνοι δὲ ἐπῆγαν καὶ ἀσφάλισαν τὸν τάφον, ἔβαλαν δηλαδὴ σφραγῖδες εἰς τὸν λίθον ποὺ ἔκλειε τὸ μνημεῖον καὶ ἐτοποθέτησαν φρουράν.