Κατὰ Ματθαίον 7

«Μὴ κατακρίνετε, γιὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε.

Μὴ κατακρίνετε ἀσυμπαθῶς τὸν πλησίον σας, διὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε ὑπὸ τοῦ Θεοῦ.

Μὴ κατακρίνετε καὶ μὴ καταδικάζετε τὸν πλησίον σας, διὰ νὰ μὴ κατακριθῆτε καὶ σεῖς ἀπὸ τὸν Θεόν.

Διότι, μὲ ὅποια κρίσι κρίνετε θὰ κριθῆτε, καὶ μὲ ὅποιο μέτρο μετρεῖτε θὰ μετρηθῆτε.

Διότι μὲ τὴν αὐτὴν ἀσυμπαθῆ καὶ αὐστηρὰν κρίσιν, μὲ τὴν ὁποίαν κατακρίνετε, θὰ κατακριθῆτε, καὶ μὲ τὸ αὐτὸ μέτρον, μὲ τὸ ὁποῖον ἐξετάζετε καὶ καταδικάζετε τὰς πράξεις τοῦ πλησίον, θὰ μετρηθῇ καὶ διὰ σᾶς ὑπὸ τοῦ Θεοῦ ἡ πολιτεία καὶ συμπεριφορά σας.

Διότι μὲ τὴν σκληρὰν καὶ αὐστηρὰν κρίσιν, ποὺ κατακρίνετε, θὰ κατακριθῆτε καὶ μὲ τὸ ἴδιον μέτρον, ποὺ κρίνετε τὰς πράξεις τοῦ πλησίον, θὰ μετρηθῇ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ κριθῇ καὶ ἡ ἰδική σας ζωὴ καὶ συμπεριφορά.

Γιατί δὲ τὴν ἀγκίδα, ποὺ εἶναι στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, βλέπεις, τὸ δὲ δοκάρι, ποὺ εἶναι στὸ δικό σου μάτι, δὲν βλέπεις;

Διατί δὲ βλέπεις τὸ σαριδάκι, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου, τὸ δοκάρι δέ, ποὺ εἶναι εἰς τὸ μάτι σου, δὲν τὸ αἰσθάνεσαι καὶ δὲν τὸ καταλαβαίνεις; Διατί τὸ μικρὸ σφάλμα τοῦ ἀδελφοῦ σου τὸ βλέπεις, μένεις δὲ ἀναίσθητος ἐμπρὸς εἰς τὸ ἰδικόν σου βαρύτατον σφάλμα;

Διατί δὲ βλέπεις τὸ μικρὸν ἀχυράκι, ποὺ ὑπάρχει εἰς τὸ μάτι ἀδελφοῦ σου, καὶ δὲν αἰσθάνεσαι τὸ δοκάρι ποὺ εἶναι εἰς τὸ ἰδικόν σου μάτι; (Διατί ἐπικρίνεις τὸ ἐλαφρὸν σφάλμα τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ δὲν συναισθάνεσαι τὸ βαρύτατον ἰδικόν σου παράπτωμα;)

Ἢ πῶς θὰ εἰπῇς στὸν ἀδελφό σου, “Ἄφησε νὰ βγάλω τὴν ἀγκίδα ἀπὸ τὸ μάτι σου”, ἐνῷ τὸ δοκάρι εἶναι στὸ δικό σου μάτι;

Ἢ πῶς θὰ εἴπῃς εἰς τὸν ἀδελφόν σου, ἄφησε νὰ βγάλω τὸ σαριδάκι ἀπὸ τὸ μάτι σου· ἐπίτρεψόν μου νὰ διορθώσω τὸ μικρὸν σφάλμα σου; Καὶ ἰδοὺ εἰς τὸ μάτι σου τὸ δοκάρι. Ἰδοὺ σὺ κατέχεσαι ἀπὸ βαρύτατον ἐλάττωμα.

Καὶ μὲ τί δικαίωμα θὰ πῇς εἰς τὸν ἀδελφό σου, ἄφησέ με νὰ βγάλω τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι σου (νὰ διορθώσω δηλαδὴ ἐγώ, σὰν καλύτερος τάχα, τὸ δικό σου σφάλμα), καθ’ ὃν χρόνο ὑπάρχει εἰς τὸ μάτι σου δοκάρι ὁλόκληρο (δηλαδὴ βαρύνεσαι σὺ ἀπὸ μεγάλα ἁμαρτήματα);

Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ δικό σου μάτι, καὶ τότε θὰ ἰδῇς καθαρὰ, γιὰ νὰ βγάλῃς τὴν ἀγκίδα ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου».

Ὑποκριτά, ποὺ προσποιεῖσαι, ὅτι ἀπὸ ζῆλον ὑπὲρ τῆς ἀρετῆς καὶ ἀπὸ ἀγάπην θέλεις νὰ διορθώσῃς τοὺς ἄλλους, ἂν πράγματι ὁ ζῆλος σὲ κινῇ, βγάλε πρῶτον τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ ἴδῃς καθαρὰ διὰ νὰ βγάλῃς καὶ τὸ σαριδάκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

Ὑποκριτά, βγάλε πρῶτα τὸ δοκάρι ἀπὸ τὸ μάτι σου καὶ τότε θὰ ἴδῃς καθαρά, ὥστε νὰ βγάλῃς μὲ προσοχὴν καὶ ἀγάπην τὸ ἀχυράκι ἀπὸ τὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

«Ὅ,τι εἶναι ἅγιο, μὴ τὸ δώσετε στὰ σκυλιά, καὶ τὰ μαργαριτάρια σας μὴ ρίξετε στοὺς χοίρους, γιὰ νὰ μὴ τὰ καταπατήσουν μὲ τὰ πόδια τους, καὶ γυρίσουν καὶ σᾶς ξεσχίσουν».

Ἡ συμπάθεια ὅμως καὶ ἡ ἀποφυγὴ τῆς κατακρίσεως τῶν ἐλαττωμάτων καὶ κακιῶν τοῦ πλησίον δὲν πρέπει νὰ φθάνῃ μέχρις ἀδιακρισίας. Ὑπάρχει καὶ περίπτωσις, ποὺ πρέπει μὲ προσοχὴν πολλὴν νὰ ἐξετάζετε τὸν χαρακτῆρα τοῦ πλησίον. Προσέχετε νὰ μὴ δώσετε τὸ ἅγιον μυστήριον τῆς πίστεως εἰς ἀνθρώπους, ποὺ ὡς ἄλλοι κύνες ζοῦν βίον ἀσεβῆ καὶ ἀναίσχυντον οὐτε νὰ παραθέτετε τοὺς πολυτίμους μαργαρίτας τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας ἐμπρὸς εἰς ἀνθρώπους, οἱ ὁποῖοι ὡς ἄλλοι χοῖροι ζοῦν εἱς τὸν βόρβορον τῶν παθῶν. Ὑπάρχει μέγας κίνδυνος μήπως καταπατήσουν αὐτοὺς μὲ τὰ πόδια των καὶ στραφοῦν νὰ σᾶς κατασπαράξουν ἢ ὁπωσδήποτε νὰ σᾶς βλάψουν.

Προσέχετε ὅμως εἰς ποίους θὰ προσφέρετε μὲ ἀδελφικὴν ἀγάπην τὰς ὑπηρεσίας σας καὶ θὰ ἐνδιαφέρεσθε διὰ τὴν διόρθωσίν των. Διότι ὑπάρχουν μερικοὶ ἄνθρωποι, ποὺ εἶναι ἀναιδεῖς, ὅπως οἱ σκύλοι καὶ ἀκάθαρτοι εἰς τὴν ζωήν των, ὅπως εἶναι οἱ χοῖροι. Λοιπὸν μὴ δώσετε τὰ ἅγια τῆς πίστεως εἰς τοὺς σκύλους καὶ μὴ βάλετε ἐμπρὸς εἰς τοὺς χοίρους τὰ πολύτιμα μαργαριτάρια τῆς χριστιανικῆς ἀληθείας. Διότι ὑπάρχει κίνδυνος μεγάλος νὰ καταπατήσουν με τὰ πόδια των τὰ μαργαριτάρια μέσα εἰς τὸν βόρβορον καὶ νὰ στραφοῦν ἐναντίον σας, διὰ νὰ σᾶς κατασπαράξουν ἢ κατὰ κάποιον ἄλλον τρόπον νὰ σᾶς βλάψουν.

«Ζητεῖτε καὶ θὰ σᾶς δοθῇ, ἀναζητεῖτε καὶ θὰ βρῆτε, κρούετε τὴ θύρα καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθῇ.

Ὅσον δὲ ἀφορᾷ εἰς τὰς ἰδικάς σας ἐλλείψεις καὶ ἐλαττώματα, νὰ ζητῆτε ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ θὰ δοθῇ εἰς σᾶς αὐτό, ποὺ ζητεῖτε, ἀρκεῖ νὰ μὴ εἶναι ἄτοπον ἢ ἐπιβλαβὲς εἰς σᾶς. Γυρεύετε νὰ εὔρετε τὸ ζητούμενον καὶ θὰ τὸ εὕρετε, ἐφ’ ὅσον σᾶς εἶναι ὠφέλιμον. Κτυπᾶτε τὴν θύραν τῆς θείας προστασίας καὶ θὰ σᾶς ἀνοιχθῇ.

Σεῖς ζητεῖτε ἀπὸ τὸν Θεὸν τὰ πνευματικὰ καὶ ὑλικὰ ἀγαθά, ποὺ σᾶς χρειάζονται καὶ θὰ σᾶς δοθοῦν, γυρεύετε καὶ θὰ βρῆτε αὐτὸ τὸ καλόν ποὺ θέλετε. Κτυπᾶτε τὴν θύραν τῆς θείας ἀγάπης καὶ θὰ ἀνοίξῃ διάπλατα πρὸς χάριν σας.

Ναί, καθένας ποὺ ζητεῖ, λαμβάνει· καὶ ὅποιος ἀναζητεῖ, βρίσκει· καὶ σ’ ὅποιον κρούει τὴ θύρα, θὰ τοῦ ἀνοιχθῇ.

Διότι καθένας ποὺ ζητεῖ παρὰ τοῦ Θεοῦ, λαμβάνει. Καὶ καθένας ποὺ γυρεύει, εὑρίσκει. Καὶ εἰς καθένα ποὺ κτυπᾷ τὴν θύραν τῆς θείας προστασίας, θὰ ἀνοιχθῇ αὕτη.

Διότι καθένας, ποὺ ζητεῖ μὲ πίστιν ἀπὸ τὸν Θεόν, λαμβάνει τὸ καλὸν ποὺ ζητεῖ. Καὶ ἐκεῖνος ποὺ γυρεύει, εὑρίσκει καὶ σὲ καθέναν ποὺ κτυπᾷ τὴν θύραν τοῦ Θεοῦ, θὰ τοῦ ἀνοιχθῇ αὐτή.

Ἢ ποιός ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ τὸ παιδί του θὰ τοῦ ζητήσῃ ψωμί, θὰ τοῦ δώσῃ πέτρα;

Καὶ διὰ νὰ πεισθῆτε περὶ τούτου σᾶς ἐρωτῶ: Ποῖος ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ τοῦ ζητήσῃ ὁ υἱός του ἄρτον, εἶναι δυνατὸν νὰ τοῦ δώσῃ λίθον ἀντὶ ἄρτου;

(Πάρετε ἕνα παράδειγμα, ἀπὸ ὅσα συμβαίνουν μεταξύ σας). Ποιὸς ἄνθρωπος ἀπὸ σᾶς, ποὺ θὰ τοῦ ζητήσῃ τὸ παιδί του ψωμί, θὰ δώσῃ εἰς αὐτὸ πέτραν;

Καὶ ἂν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι;

Καὶ ἐὰν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι ἀντὶ ψαριοῦ;

Καὶ ἐὰν τοῦ ζητήσῃ ψάρι, μήπως θὰ τοῦ δώσῃ φίδι;

Ἂν λοιπὸν ἐσεῖς, ποὺ εἶσθε κακοί, ξέρετε νὰ δίνετε πράγματα καλὰ στὰ παιδιά σας, πόσο μᾶλλον ὁ πατέρας σας ὁ οὐράνιος θὰ δώσῃ πράγματα καλὰ σ’ αὐτούς, ποὺ τοῦ ζητοῦν;».

Ἐὰν λοιπὸν σεῖς, καίτοι εἶσθε ἀτελεῖς καὶ διεφθαρμένοι ἀπὸ τὸ προπατορικὸν ἁμάρτημα, γνωρίζετε νὰ δίδετε ὠφέλιμα πράγματα εἰς τὰ τέκνα σας, πόσῳ μᾶλλον ὁ Πατήρ σας ὁ οὐράνιος, ποὺ εἶναι γεμᾶτος ἀγαθότητα, θὰ δώσῃ καλὰ καὶ ὠφέλιμα εἰς ἐκείνους, ποὺ τοῦ ζητοῦν;

Ἐὰν λοιπὸν σεῖς οἱ ἄνθρωποι, ποὺ εἶσθε ἀτελεῖς καὶ διεφθαρμένοι ἀπὸ τὴν ἁμαρτίαν, ξέρετε νὰ δίνετε ὠφέλιμα πράγματα εἰς τὰ παιδιά σας, πόσον μᾶλλον ὁ οὐράνιος καὶ πανάγαθος Πατήρ σας θὰ δώσῃ ἀγαθά, καλὰ καὶ ὠφέλιμα δῶρα, εἰς ἐκείνους ποὺ τοῦ τὰ ζητοῦν;

«Ὅλα δέ, ὅσα θὰ θέλετε νὰ κάνουν οἱ ἄνθρωποι σὲ σᾶς, ὁμοίως καὶ σεῖς νὰ κάνετε σ’ αὐτούς. Αὐτὸς δὲ συνοπτικὰ εἶναι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆτες».

Καὶ διὰ νὰ συγκεφαλαιώσω λοιπὸν ὅλα, ὅσα προηγουμένως σᾶς εἶπα, σᾶς προσθέτω: Ὅλα ὅσα θέλετε νὰ σᾶς κάνουν οἱ ἄνθρωποι, τὰ ἴδια νὰ κάνετε καὶ σεῖς εἰς αὐτούς. Διότι αὐτὸς κατ’ οὐσίαν εἶναι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται, τὸ νὰ ἀγαπᾶτε δηλαδὴ τοὺς πλησίον σὰν τὸν ἑαυτόν σας.

Λοιπόν, ὅσα θέλετε νὰ κάνουν εἰς σᾶς οἱ ἄνθρωποι, παρόμοια καὶ σεῖς νὰ κάνετε εἰς αὐτούς. Διότι αὐτὸς εἶναι ὁ νόμος καὶ οἱ προφῆται, (δηλαδὴ νὰ ἀγαπᾶτε τοὺς ἄλλους καὶ νὰ φέρεσθε μὲ ἀγάπην, ὅπως θέλετε νὰ σᾶς ἀγαποῦν καὶ νὰ φέρωνται πρὸς σᾶς οἱ ἄλλοι).

«Περάστε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη. Διότι εἶναι πλατειὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο (τὸν πνευματικὸ θάνατο, τὴν κόλασι), καὶ εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ περνοῦν ἀπ’ αὐτή. [Σημ.: Ἂν στὸν παρόντα στίχ. 13 στὸ κείμενο τὸ «ὅτι» ἀντιστοιχῇ πρὸς τὸ δεύτερο «καί», ὅπως π.χ. στὸ Λευϊτ. 20, 23β, Ψαλμ. 90 (91), 14α, Ἀποκ. 3,10, τότε πρέπει νὰ μεταφράσωμε· Περάστε ἀπὸ τὴ στενὴ πύλη. Διότι εἶναι πλατειὰ ἡ πύλη καὶ εὐρύχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο (τὸν πνευματικὸ θάνατο, τὴν κόλασι), γι’ αὐτὸ εἶναι πολλοὶ ἐκεῖνοι, ποὺ περνοῦν ἀπ’ αὐτή].

Μὴ ἀποθαρρυνθῆτε ἀπὸ τὰς δυσκολίας, ποὺ εἰς τὴν ἀρχὴν θὰ σᾶς παρουσιάσῃ ἡ ἐφαρμογὴ τοῦ χρυσοῦ αὐτοῦ νόμου καὶ κανόνος. Προσπαθήσατε νὰ ἔμβητε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετὴς διὰ τῆς στενῆς πύλης ἀπαρνούμενοι τὸν ἁμαρτωλὸν βίον σας. Χρειάζεται δὲ προσπάθεια ἐπίμονος εἰς τοῦτο. Διότι εἶναι πλατεῖα ἡ θύρα καὶ εὐρύχωρος ὁ δρόμος, ποὺ ἀποπλανᾷ εἰς τὴν αἰωνίαν ἀπώλειαν τῆς κολάσεως, καὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ εἰσέρχονται εἰς αὐτήν, διότι μὲ εὐκολίαν μεγάλην καὶ χωρὶς τὸν παραμικρὸν ἀγῶνα ἐμβαίνει κανεὶς εἰς αὐτήν. Ὁ δρόμος τῆς ἁμαρτίας εἶναι εὐρύχωρος.

(Δυσκόλη βέβαια εἶναι, μάλιστα δὲ εἰς τὴν ἀρχήν, ἡ ἐφαρμογὴν τοῦ χρυσοῦ αὐτοῦ κανόνος τῆς ἀγάπης). Ἀλλὰ ἀγωνισθῆτε καὶ προσπαθεῖτε νὰ μπῆτε εἰς τὸν δρόμον τῆς ἀρετῆς ἀπὸ τὴν στενὴν πύλην. Διότι πλατεῖα μόνον εἶναι ἡ θύρα καὶ εὐρύχωρος ὁ δρόμος, ποὺ ἐκτρέπει καὶ ὁδηγεῖ τὸν ἄνθρωπον εἰς τὴν ἀπώλειαν καὶ πολλοὶ εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ μὲ μεγάλην εὐκολίαν εἰσέρχονται εἰς αὐτήν.

Πόσο στενὴ εἶναι ἡ πύλη καὶ στενόχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή, καὶ εἶναι ὀλίγοι αὐτοί, ποὺ τὴν ἀνακαλύπτουν!» [Σημ.: Ἂν στὸν παρόντα στίχ. 14 στὸ κείμενο ἡ ὀρθὴ γραφὴ δὲν εἶναι τὸ «τί», ἀλλὰ τὸ «ὅτι», καὶ τοῦτο ἀντιστοιχῇ πρὸς τὸ δεύτερο «καί», τότε πρέπει νὰ μεταφράσωμε· Διότι εἶναι στενὴ ἡ πύλη καὶ στενόχωρη ἡ ὁδός, ποὺ ὁδηγεῖ στὴ ζωή, γι’ αὐτὸ εἶναι ὀλίγοι αὐτοί, ποὺ τὴν ἀνακαλύπτουν].

Πόσον εἶναι στενὴ ἡ θύρα καὶ γεμᾶτος δυσκολίας καὶ κινδύνους καὶ πιέσεις ὁ δρόμος, ποὺ φέρει εἰς τὴν αἰωνίαν ζωήν, ἐπειδὴ πρέπει κανεὶς νὰ ἀντισταθῇ καὶ νὰ ἀντιδράσῃ ὄχι μόνον εἰς τὰς κακὰς παρακινήσεις τῶν ἀνθρώπων, ἀλλὰ καὶ εἰς τὰς κακὰς συνηθείας καὶ κλίσεις τοῦ ἑαυτοῦ του. Δι’ αὐτὸ ὀλίγοι εἶναι ἐκεῖνοι, ποὺ εὑρίσκουν τὸν δρόμον αὐτόν.

Ἐξ ἀντιθέτου εἶναι στενὴ ἡ θύρα καὶ γεμᾶτος δυσκολίες καὶ ταλαιπωρίες ὁ δρόμος, ποὺ ὁδηγεῖ εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν καὶ ἀπαιτεῖται ἀγὼν κατὰ τῆς ἁμαρτίας, διὰ νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ κανείς. Διὰ τοῦτο καὶ ὀλίγοι εἶναι αὐτοί, ποὺ τὸν εὑρίσκουν καὶ τὸν ἀκολουθοῦν μέχρι τέλους.

«Νὰ προσέχετε δὲ ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφῆτες (ψευδοδιδασκάλους), οἱ ὁποῖοι ἔρχονται πρὸς ἐσᾶς μὲ ἐμφάνισι προβάτων, ἐνῷ ἐσωτερικῶς εἶναι λύκοι ἁρπακτικοί.

Ἐὰν δὲ θέλετε νὰ εὕρετε τὸν δρόμον αὐτὸν τῆς αἰωνίου σωτηρίας, προσέχετε νὰ μὴ παρασυρθῆτε ἀπὸ κακοὺς ὁδηγούς· προσέχετε ἀπὸ τοὺς ψευδοπροφήτας, ποὺ ἔρχονται εἰς σᾶς μὲ τὸ ἐξωτερικὸν φαινόμενον τῆς ἀθῳότητος καὶ ἡμερότητος τοῦ προβάτου, ἀπὸ μέσα των δὲ εἶναι ἄγριοι καὶ αἰσχροκερδεῖς, σὰν λύκοι ποὺ ἀρπάζουν.

Προσέχετε δέ, νὰ μὴ παρασυρθῆτε εἰς τὴν πλάνην ἀπὸ τοὺς κακοὺς διδασκάλους καὶ ψευδοπροφήτας, οἱ ὁποῖοι ἔρχονται εἰς σᾶς μὲ τὸ ἐξωτερικὸν ἔνδυμα τῆς ἀθωότητος καὶ πραότητος τοῦ προβάτου, ἐνῶ ἀπὸ μέσα εἶναι ἄγριοι καὶ ἅρπαγες σὰν λύκοι.

Θὰ τοὺς καταλάβετε ἀπὸ τοὺς καρπούς τους. Μήπως μαζεύουν ἀπὸ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τριβόλια σῦκα;

Ἀπὸ τὴν διαγωγήν των καὶ τὰ ἔργα των, ποὺ σὰν ἄλλον καρπὸν παράγουν, θὰ τοὺς μάθετε καλά. Μήπως συλλέγουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τοὺς τριβόλους σῦκα;

Ἀπὸ τοὺς καρπούς των, δηλαδὴ ἀπὸ τὰ ἔργα των, θὰ τοὺς γνωρίσετε καλά. Μήπως τρυγοῦν ποτὲ ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια ἢ ἀπὸ τὰ τριβόλια σῦκα;

Ἐπίσης κάθε δένδρο καλὸ κάνει καρποὺς καλούς, τὸ δὲ κακὸ δένδρο κάνει καρποὺς κακούς (ἀνωφελεῖς ἢ ἐπιβλαβεῖς).

Ὅπως δὲ δὲν συλλέγουν ἀπὸ τὰ ἀγκάθια σταφύλια καὶ ἀπὸ τοὺς τριβόλους σῦκα, Ἔτσι κάθε δένδρον χρήσιμον, ποὺ ἔχει χυμοὺς καλούς, παράγει καλοὺς καρπούς, τὸ δὲ ἄχρηστον δένδρον παράγει καρποὺς ἀχρήστους ἢ καὶ ἐπιβλαβεῖς.

Ἔτσι καὶ κάθε δένδρον ἀγαθὸν καὶ ἥμερον κάμνει καλοὺς καρπούς, ἐνὼ τὸ σάπιο καὶ βλαμμένο δένδρο κάνει καρποὺς ἐπιβλαβεῖς.

Δένδρο καλὸ δὲν εἶναι δυνατὸ νὰ κάνῃ καρποὺς κακούς, οὔτε δένδρο κακὸ νὰ κάνῃ καρποὺς καλούς.

Δὲν εἶναι δυνατὸν δένδρον χρήσιμον νὰ βγάλῃ καρποὺς ἐπιβλαβεῖς, οὔτε δένδρον, ποὺ ἔχει χυμοὺς κακούς, νὰ βγάλη καρποὺς καλούς. Ἔτσι καὶ ὁ ἀγαθὸς ἄνθρωπος ἐναρέτους πράξεις θὰ παραγάγῃ. Ὁ δὲ πονηρὸς καὶ ὑποκριτὴς θὰ δείξῃ τὴν πονηρίαν του εἰς τὴν διαγωγήν του καὶ θὰ γίνῃ εὐδιάκριτος ἀπὸ τοὺς ἄλλους.

Δὲν εἶναι δὲ δυνατόν ποτὲ δένδρον ἥμερον νὰ βγάλῃ ἐπιβλαβεῖς καρποὺς οὔτε σάπιο δένδρο νὰ βγάλῃ καλούς. (Ὁ ἀγαθὸς δηλαδὴ ἄνθρωπος ἐναρέτους πάντοτε πράξεις θὰ παρουσιάζῃ, ὁ δὲ πονηρὸς καὶ ὑποκριτής, ἐφ’ ὅσον μένει εἰς τὴν πονηρίαν του, θὰ κάμνῃ ἔργα κακά).

Κάθε δένδρο, ποὺ δὲν κάνει καρπὸ καλό, κόβεται καὶ ρίχνεται στὴ φωτιά.

Κάθε δένδρον, ποὺ δὲν παράγει χρήσιμον καρπόν, κόπτεται καὶ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιάν. Αὐτὸ θὰ πάθουν καὶ οἱ ὑποκριταί.

Κάθε ὅμως δένδρον, ποὺ δὲν κάμνει καλὸν καρπόν, κόπτεται καὶ ρίπτεται εἰς τὴν φωτιάν.

Ἀσφαλῶς λοιπὸν θὰ τοὺς καταλάβετε ἀπὸ τοὺς καρπούς τους».

Δὲν εἶναι δὲ δύσκολον νὰ τοὺς διακρίνετε. Διότι ἀπὸ ὅσα εἴπομεν συνάγεται τὸ συμπέρασμα, ὅτι ἀσφαλῶς καὶ βεβαίως ἀπὸ τὰ ἔργα, ποὺ σὰν ἄλλους καρποὺς θὰ ἔχουν, θὰ τοὺς γνωρίσετε καλά.

Λοιπόν, δὲν εἶναι δύσκολον νὰ διακρίνετε τοὺς ψευδοπροφήτας καὶ ὑποκριτάς, διότι θὰ τοὺς γνωρίσετε πολὺ καλὰ ἀπὸ τὰ ἔργα των.

«Δὲν θὰ μπῇ στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καθένας ποὺ μοῦ λέγει, “Κύριε, Κύριε”, ἀλλ’ ὅποιος κάνει τὸ θέλημα τοῦ Πατέρα μου τοῦ ἐπουρανίου.

Προσέχετε ἀκόμη, μήπως παραπλανηθῆτε καὶ ἀπὸ τὸν ἑαυτόν σας. Πρέπει νὰ ξεύρετε, ὅτι ὄχι καθένας ποὺ μοῦ λέγει μὲ ἐπίμονον ἐπίκλησιν τῆς θεότητός μου, Κύριε, Κύριε, θὰ εἰσέλθῃ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν, ἀλλ’ ἐκεῖνος θὰ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν, ποὺ ἐκτελεῖ τὸ θέλημα τοῦ Πατρός μου, ὁ ὁποῖος εἶναι εἰς τοὺς οὐρανούς.

Πρέπει δὲ νὰ ξέρετε, ὅτι εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν δὲν θὰ εἰσέλθῃ καθένας, ποὺ ἁπλῶς μὲ ἐπικαλεῖται καὶ μὲ προσφωνεῖ, Κύριε, Κύριε, ἀλλὰ ἐκεῖνος ποὺ ἐφαρμόζει τὸ θέλημα τοῦ οὐρανίου Πατρός μου.

Πολλοὶ ἐκείνη τὴν ἡμέρα θὰ μοῦ εἰποῦν· “Κύριε, Κύριε, μὲ τὸ ὄνομά σου δὲν προφητεύσαμε, καὶ μὲ τὸ ὄνομά σου δὲν βγάλαμε δαιμόνια, καὶ μὲ τὸ ὄνομά σου δὲν κάναμε θαύματα πολλά;”.

Πολλοὶ θὰ μοῦ εἴπουν κατὰ τὴν ἡμέραν ἐκείνην τῆς Κρίσεως· Κύριε, Κύριε, διὰ τῆς πίστεως μας εἰς σὲ ὡς Μεσσίαν καὶ Υἱὸν τοῦ Θεοῦ δὲν ἐπροφητεύσαμεν; καὶ διὰ τῆς πίστεως μας εἰς σὲ δὲν ἐβγάλαμεν δαιμόνια; καὶ διὰ τῆς πίστεως μας εἰς σὲ δὲν ἐκάμαμεν θαύματα πολλά; Καὶ τώρα λοιπὸν δὲν θὰ ἔμβωμεν εἰς τὴν βασιλείαν σου;

Κατὰ τὴν μεγάλην καὶ ἐπίσημον ἐκείνην ἡμέραν τῆς κρίσεως πολλοὶ θὰ μοῦ εἴπουν· Κύριε, Κύριε, μὲ τὴν πίστιν εἰς τὸ ὄνομά σου δὲν ἐπροφητεύσαμεν καὶ μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός σου δὲν ἐδιώξαμεν δαιμόνια καὶ χάρις εἰς τὸ ὄνομά σου, ποὺ ἐπεκαλεσθήκαμεν, δὲν ἐκάμαμεν θαύματα πολλὰ καὶ μεγάλα;

Ἀλλὰ τότε θὰ εἰπῶ σ’ αὐτούς· “Ποτὲ δὲν σᾶς γνώρισα. Φύγετε ἀπὸ μένα, ἐργάτες τῆς ἀνομίας”».

Καὶ τότε θὰ διακηρύξω καθαρὰ εἰς αὐτούς, ὅτι οὐδέποτε σᾶς ἀνεγνώρισα ἰδικούς μου. Φύγετε μακρὰν ἀπὸ ἐμὲ σεῖς, ποὺ εἰργάζεσθε τὴν ἀνομίαν, διότι τὰ χαρίσματά μου τὰ ἐχρησιμοποιήσατε ὄχι πρὸς δόξαν ἰδικήν μου, ἀλλὰ κατὰ τὰ ἰδικά σας θελήματα καὶ διὰ τοὺς ἐγωϊστικοὺς σκοπούς σας.

Καὶ τότε ἐγὼ θὰ βροντοφωνήσω εἰς αὐτοὺς ἐνώπιον ὅλων, ὅτι ποτὲ δὲν σᾶς ἀνεγνώρισα ὡς ἰδικούς μου· φύγετε ἀπὸ ἐμπρός μου σεῖς, ποὺ ἐργάζεσθε τὴν ἀνομίαν καὶ ἐχρησιμοποιήσατε τὰ χαρίσματά μου διὰ τὴν ἰδικήν σας ἐπίδειξιν καὶ ὠφέλειαν.

«Καθένα δέ, ποὺ ἀκούει αὐτοὺς τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ τὸν θεωρήσω ὅμοιο μὲ ἄνθρωπο συνετό, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του πάνω στὸ βράχο.

Θὰ ἀναγνωρίσω ὡς ἰδικούς μου ἐκείνους μόνον, ποὺ θὰ ἔχουν καλὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα. Καθένας λοιπὸν ποὺ ἀκούει τοὺς λόγους μου αὐτοὺς καὶ ἐκτελεῖ αὐτούς, θὰ τὸν παραβάλω πρὸς ἄνδρα φρόνιμον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν, εἰς τὸ στερεὸν δηλαδὴ καὶ ἀδιάσειστον θεμέλιον τῆς διδασκαλίας μου καὶ τοῦ παραδείγματός μου.

Ἰδικός μου θὰ εἶναι κάθε ἕνας, ὁ ὁποῖος ἀκούει μὲ προσοχὴν αὐτοὺς τοὺς λόγους μου καὶ τοὺς ἐφαρμόζει εἰς τὴν ζωήν του, καὶ τὸν ὁποῖον ἐγὼ παρομοιάζω μὲ ἄνδρα συνετὸν καὶ φρόνιμον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν (εἰς θεμέλιον στερεὸν καὶ ἀσάλευτον δηλαδὴ θεμέλιον τῆς διδασκαλίας μου)·

Καὶ ἔπεσε ἡ βροχή, καὶ ἦλθαν τὰ ρεύματα τῶν ὑδάτων, καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἔπεσαν μὲ ὁρμὴ στὸ σπίτι ἐκεῖνο, καὶ ἐν τούτοις δὲν ἔπεσε, διότι εἶχε θεμελιωθῇ πάνω στὸ βράχο.

Καὶ κατέβη ἡ βροχὴ εἰς τὴν στέγην τοῦ σπιτιοῦ καὶ ἦλθον τὰ ποτάμια τῆς νεροποντῆς εἰς τὰ θεμέλιά του, καὶ ἐφύσηξαν οἱ ἄνεμοι εἰς τοὺς τοίχους του, καὶ ἔπεσαν ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι αὐτὸ καὶ δὲν ἐκρημνίσθη, διότι ἦτο θεμελιωμένον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν τῆς πίστεως καὶ τῆς ὑπακοῆς εἰς ἑμέ.

καὶ ἔπεσεν ἡ βροχὴ καὶ ξεχύθηκαν τὰ ποτάμια τῆς νεροποντῆς καὶ ἐφύσησαν οἱ ἰσχυροὶ ἄνεμοι καὶ ἔπεσαν μὲ ὁρμὴν ὅλα ἐπάνω εἰς τὸ σπίτι αὐτό, καὶ αὐτὸ δὲν ἐκρημνίσθη, διότι ἦτο στερεὰ θεμελιωμένον ἐπάνω εἰς τὴν πέτραν τῆς ἀληθινῆς καὶ ζωντανῆς πίστεως.

Ἀντιθέτως καθένας, ποὺ ἀκούει αὐτοὺς τοὺς λόγους μου, ἀλλὰ δὲν τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ θεωρηθῇ ὅμοιος μὲ ἄνθρωπο ἀνόητο, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του πάνω στὴν ἄμμο.

Καὶ καθένας, ποὺ ἀκούει τοὺς λόγους μου αὐτοὺς καὶ δὲν τοὺς ἐκτελεῖ, θὰ εἶναι ὅμοιος πρὸς ἄνθρωπον ἀνόητον, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του ὄχι εἰς στερεὸν θεμέλιον, ἀλλ’ ἐπάνω εἰς τὴν ἄμμον.

Καὶ καθένας ποὺ ἀκούει αὐτοὺς τοὺς λόγους μου καὶ δὲν τοὺς ἐφαρμόζει, θὰ εἶναι ὅμοιος μὲ μωρὸν ἄνθρωπον, ὁ ὁποῖος ἔκτισε τὸ σπίτι του εἰς τὴν ἄμμον·

Καὶ ἔπεσε ἡ βροχή, καὶ ἦλθαν τὰ ρεύματα τῶν ὑδάτων, καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι, καὶ ἔπεσαν μὲ ὁρμὴ στὸ σπίτι ἐκεῖνο, καὶ ἔπεσε, καὶ ἦταν ἡ πτῶσι του μεγάλη».

Καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθαν τὰ ποτάμια, ποὺ σχηματίζονται ἀπὸ τὴν βροχήν, καὶ ἐφύσηξαν οἱ ἄνεμοι καὶ ἐκτύπησαν εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο καὶ ἔπεσε. Καὶ ἦτο ἡ πτῶσις του ὁλοκληρωτικὴ καὶ πλήρης.

καὶ ἔπεσε ἡ βροχὴ καὶ ἦρθαν τὰ ποτάμια καὶ ἐφύσησαν ἰσχυροὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἐπέπεσαν μὲ ὁρμὴν εἰς τὸ σπίτι ἐκεῖνο, καὶ τὸ σπίτι ἐκρημνίσθη καὶ ἡ πτῶσις του ἦταν ὀλοκληρωτική».

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς τελείωσε αὐτοὺς τοὺς λόγους, τὰ πλήθη ἐκδήλωναν τὸ θαυμασμό τους γιὰ τὴ διδασκαλία του,

Καὶ συνέβη, ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἐτελείωσε τοὺς λόγους αὐτούς, τὰ πλήθη ἐπὶ πολλὴν ὥραν ἔμεναν ἐκστατικὰ καὶ ἔκπληκτα ἀπὸ τὴν διδασκαλίαν του.

Ὅταν δὲ ἐτελείωσεν ὁ Ἰησοῦς τοὺς λόγους αὐτούς, τὰ πλήθη ἔμειναν ἔκπληκτα διὰ τὴν ὑψηλὴν αὐτὴν διδασκαλίαν του.

διότι τοὺς δίδασκε ὡς πρόσωπο ποὺ ἔχει ἐξουσία, καὶ ὄχι ὅπως οἱ γραμματεῖς.

Διότι τοὺς ἐδίδασκε πάντοτε μὲ ἐξουσίαν καὶ κῦρος σὰν νομοθέτης καὶ κριτῆς καὶ αὐθεντικὸς γνώστης τῆς ἀληθείας καὶ ὅχι σὰν τοὺς γραμματεῖς, οἱ ὁποῖοι πρὸς βεβαίωσιν τῶν λεγομένων τοὺς ἀνεφέροντο εἰς τὸν νόμον ἢ εἰς τὰς παραδόσεις τῶν παλαιοτέρων.

Διότι τοὺς ἐδίδασκε μὲ ἐξουσίαν καὶ μὲ κῦρος, ὡς τέλειος διδάσκαλος καὶ νομοθέτης καὶ ὄχι ὅπως οἱ γραμματεῖς (ποὺ ἐνόθευαν καὶ ἐπεσκότιζαν τὴν διδασκαλίαν μὲ τὰς μωρὰς ἐπινοήσεις τῆς παραδόσεως τῶν πρεσβυτέρων).