Κατὰ Ματθαίον 8

Ὅταν δὲ κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν ἀκολούθησαν πλήθη πολλά.

Ὅταν δὲ κατέβη ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν ἠκολούθησαν πλήθη λαοῦ πολλά.

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς κατέβηκε ἀπὸ τὸ ὄρος, τὸν ἠκολούθησαν πλήθη λαοῦ.

Καὶ ἰδοὺ ἕνας λεπρὸς ἦλθε καὶ τὸν προσκυνοῦσε λέγοντας· «Κύριε, ἐὰν θέλῃς, δύνασαι νὰ μὲ καθαρίσῃς (ἀπὸ τὴ λέπρα)».

Καὶ ἰδοὺ ἕνας λεπρὸς ἦλθε καὶ τὸν ἐπροσκύνει γονατιστὸς λέγων· Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἔχεις τὴν δύναμιν νὰ μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὰς πληγὰς καὶ τὰ ἐξανθήματα τοῦ ἀκαθάρτου νοσήματός μου.

Καὶ ἰδοὺ ἕνας λεπρὸς ἦλθε ἐμπρός του καὶ μὲ εὐλάβειαν πολλὴν τὸν ἐπροσκυνοῦσε λέγων· «Κύριε, ἐὰν θέλῃς, ἠμπορεῖς νά μὲ καθαρίσῃς ἀπὸ τὴν ἀνίατον καὶ βασανιστικὴν αὐτὴν λέπραν».

Τότε ὁ Ἰησοῦς ἅπλωσε τὸ χέρι του, τὸν ἄγγιξε καὶ εἶπε· «Θέλω, καθαρίσου». Καὶ ἀμέσως θεραπεύθηκε ἡ λέπρα του.

Καὶ ἀφοῦ ἄπλωσε τὴν χεῖρα του ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἤγγισε λέγων· Θέλω, καθαρίσου. Καὶ ἀμέσως ἐκαθαρίσθῃ ἡ λέπρα του καὶ ἔγινε τελείως ὑγιὴς ὁ λεπρός.

Ἄπλωσε δὲ ὁ Ἰησοῦς τὸ χέρι του, ἤγγισε αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «θέλω, καθαρίσου». Καὶ ἀμέσως ἐκαθαρίσθη ἐντελῶς ἡ λέπρα καὶ αὐτὸς ἔγινε ὑγιής.

Τότε τοῦ λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Πρόσεχε νὰ μὴ τὸ εἰπῇς σὲ κανένα, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτό σου στὸν ἱερέα, καὶ πρόσφερε τὸ δῶρο, ποὺ διέταξε ὁ Μωυσῆς, γιὰ νὰ σοῦ δώσουν βεβαίωσι (ὅτι θεραπεύτηκες)».

Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· πρόσεξε νὰ μὴν εἴπῃς εἰς κανένα τὸ θαῦμα τῆς θεραπείας σου, ἀλλὰ πήγαινε καὶ δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἱς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὸ δῶρον, ποὺ διέταξεν ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ χρησιμεύσῃ ἡ ἐξέτασίς σου ἀπὸ τὸν ἱερέα καὶ ἡ προσφορὰ τοῦ δώρου σου ὡς μαρτυρία καὶ ἀπόδειξις εἰς τὸν ἱερέα καὶ εἰς τοὺς Ἰουδαίους, ὅτι καὶ σὺ ἐθεραπεύθης τελείους καὶ ἑγὼ δὲν ἦλθον νὰ καταλύσω τὸν νόμον.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «πρόσεχε, μὴ εἴπῃς εἰς κανένα τίποτε, ἀλλὰ πήγαινε, δεῖξε τὸν ἑαυτόν σου εἰς τὸν ἱερέα καὶ πρόσφερε τὴν θυσίαν, ποὺ διατάσσει ὁ Μωϋσῆς, διὰ νὰ πάρῃς ἀπὸ τὸν ἱερέα τὴν πιστοποίησιν ὅτι εἷσαι τελείως ὑγιὴς (καὶ ὅτι ἔχεις τὸ δικαίωμα νὰ ἐπικοινωνῆς μὲ τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους).

Ὅταν δὲ μπῆκε στὴν Καπερναούμ, ἦλθε σ’ αὐτὸν ἕνας ἑκατόνταρχος, παρακαλώντας αὐτὸν καὶ λέγοντας·

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐμβῆκεν εἰς τὴν Καπερναούμ, ἦλθε πρὸς αὐτὸν εἰς ἑκατόνταρχος, ὁ ὁποῖος τὸν παρεκάλει καὶ τοῦ ἔλεγε·

Ἐνῶ δὲ εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν Καπερναούμ, τὸν ἐπλησίασε μὲ σεβασμὸν ἕνας ἑκατόνταρχος παρακαλῶν αὐτὸν καὶ λέγων·

«Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος στὸ σπίτι ὡς παραλυτικός, καὶ βασανίζεται φρικτά».

Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος εἰς τὸ σπίτι παραλυτικός, καὶ βασανίζεται τρομερὰ ἀπὸ πόνους.

«Κύριε, ὁ δοῦλος μου εἶναι κατάκοιτος εἰς τὸ σπίτι μου παράλυτος καὶ βασανίζεται ἀπὸ τρομεροὺς πόνους».

Τοῦ λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω».

Καὶ λέγει εἰς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· Θὰ ἔλθω ἑγὼ εἰς τὸ σπίτι σου καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «ἐγὼ θὰ ἔλθω καὶ θὰ τὸν θεραπεύσω».

Ἀλλ’ ὁ ἑκατόνταρχος εἶπε τότε· «Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος γιὰ νὰ μπῇς κάτω ἀπὸ τὴ στέγη μου. Ἀλλὰ μόνο δῶσε διαταγὴ μὲ λόγο καὶ θὰ θεραπευθῇ ὁ δοῦλος μου.

Καὶ ὁ ἑκατόνταρχος ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Κύριε, δὲν εἶμαι ἄξιος διὰ νὰ εἰσέλθῃς κάτω ἀπὸ τὴν στέγην τοῦ σπιτιοῦ μου. Ἀλλὰ μόνον εἰπὲ μὲ ἁπλοῦν λόγον αὐτὸ ποὺ θέλεις, καὶ θὰ ἰατρευθῇ ὁ δοῦλος μου.

Ὁ ἑκατόνταρχος ὅμως ἀπεκρίθη καὶ εἶπε· Κύριε, δὲν εἷμαι ἐγὼ ἄξιος νὰ εἰσέλθῃς σύ, ὁ Παντοδύναμος, κάτω ἀπὸ τὴν στέγην μου. Ἀλλὰ πὲς ἕνα μόνον λόγον καὶ ἀμέσως θὰ θεραπευθῇ ὁ δοῦλος μου.

Διότι ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος κάτω ἀπὸ ἐξουσία, ἔχοντας ὅμως στὶς διαταγές μου στρατιῶτες, καὶ λέγω σὲ τοῦτον, “Πήγαινε”, καὶ πηγαίνει, καὶ σ’ ἄλλον, “Ἔλα”, καὶ ἔρχεται, καὶ στὸ δοῦλο μου, “Κάνε τοῦτο”, καὶ τὸ κάνει».

Διότι καὶ ἑγὼ ἄνθρωπος εἶμαι, ὑπεξούσιος, ποὺ λαμβάνω διαταγὰς ἀπὸ ἀνωτέρους, ἔχων ὑπὸ τὰς διαταγάς μου στρατιώτας· καὶ λέγω εἰς τοῦτον τὸν στρατιώτην πήγαινε, καὶ πηγαίνει· καὶ εἰς τὸν ἄλλον λέγω· ἐλθέ, καὶ ἔρχεται. Καὶ εἰς τὸν δοῦλον μου λέγω· κάμε αὐτό, καὶ τὸ ἐκτελεῖ. Πόσῳ μᾶλλον θὰ ἐκτελεσθῇ ὁ λόγος ὁ ἰδικός σου, ποὺ δὲν εἶσαι ὑπὸ τὰς διαταγὰς κανενός, ἀλλ’ ἔχεις ἐξουσίαν ἐπὶ ὅλων τῶν ἀοράτων δυνάμεων;

Ἠμπορεῖς δὲ νὰ διατάξῃς καὶ ἡ διαταγή σου θὰ γίνῃ ἔργον. Διότι καὶ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος, καὶ εὑρίσκομαι ὑπὸ τὴν ἐξουσίαν τῶν ἀνωτέρων μου, ἔχω δὲ ὑπὸ τὰς διαταγάς μου στρατιώτας καὶ λέγω εἰς τοῦτον, πήγαινε καὶ πηγαίνει, καὶ εἰς τὸν ἄλλον, ἔλα καὶ ἔρχεται, καὶ εἰς τὸν δοῦλον μου κάμε τοῦτο καὶ τὸ κάμνει».

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, θαύμασε, καὶ εἶπε σ’ αὐτοὺς, ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν· «Ἀληθινὰ σᾶς λέγω, οὔτε στὸν Ἰσραὴλ δὲν βρῆκα τόσο μεγάλη πίστι.

Ὅταν δὲ ἤκουσε τοὺς λόγους αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς, ἐθαύμασε καὶ εἶπεν εἰς ἐκείνους, ποὺ τὸν ἠκολούθουν· Ἀληθῶς σᾶς λέγω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν, οἱ ὁποῖοι εἶναι ὁ ἐκλεκτὸς λαὸς τοῦ Θεοῦ, δὲν εὗρον τόσον μεγάλην πίστιν.

Ἀκούσας ὁ Ἰησοῦς τὰ γεμᾶτα πίστιν αὐτὰ λόγια ἐθαύμασε καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ποὺ τὸν ἀκολουθοῦσαν· «σᾶς διαβεβαιώνω, ὅτι οὔτε μεταξὺ τῶν Ἰσραηλιτῶν δὲν εὑρῆκα τόσον μεγάλην πίστιν.

Καὶ σᾶς βεβαιώνω, ὅτι πολλοὶ ἀπὸ Ἀνατολὴ καὶ Δύσι θὰ ἔλθουν, καὶ θὰ καθήσουν στὸ τραπέζι στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακώβ,

Σᾶς διαβεβαιῶ δέ, ὅτι πολλοὶ σὰν τὸν ἑκατόνταρχον θὰ ἔλθουν ἀπὸ ἀνατολὴν καὶ δύσιν, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τοῦ κόσμου, καὶ θὰ παρακαθήσουν ὡς εἰς ἄλλο εὐφρόσυνον δεῖπνον μαζὶ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

Ἀληθινὰ δὲ σᾶς λέγω ὅτι ἀπὸ τὰς χώρας τῆς Ἀνατολῆς καὶ τῆς Δύσεως, ἀπὸ ὅλα τὰ μέρη τῆς οἰκουμένης, θὰ ἔλθουν πολλοὶ καὶ θὰ παρακαθήσουν εἰς τὸ πνευματικὸν δεῖπνον μαζῆ μὲ τὸν Ἀβραὰμ καὶ τὸν Ἰσαὰκ καὶ τὸν Ἰακὼβ εἰς τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν.

ἐνῷ οἱ ἄνθρωποι τῆς βασιλείας θὰ πεταχθοῦν ἔξω στὸ βαθύτερο σκοτάδι. Ἐκεῖ θὰ κλαῖνε καὶ θὰ τρίζουν τὰ δόντια (ἀπὸ τὸν πόνο)».

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ κατάγονται ἀπὸ τὸν Ἀβραὰμ καὶ σύμφωνα πρὸς τὰς ἐπαγγελίας καὶ ὑποσχέσεις τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἀβραὰμ εἶναι κληρονόμοι τῆς βασιλείας, θὰ ριφθοῦν ἔξω ἀπὸ αὐτὴν εἰς τὸ σκότος τὸ τελείως ἀπομακρυσμένον ἀπὸ τὴν βασιλείαν. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων.

Οἱ δὲ κληρονόμοι τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν, (οἱ ἀπόγονοι δηλαδὴ τῶν πατριαρχῶν, ποὺ ἔχουν τὰς ἐπαγγελίας τοῦ Θεοῦ), θὰ ἐκδιωχθοῦν καὶ θὰ ριφθοῦν εἰς τὸ πυκνότατον σκότος τοῦ Ἅδου. Ἐκεῖ θὰ εἶναι ὁ κλαυθμὸς καὶ τὸ τρίξιμο τῶν ὀδόντων».

Εἶπε δὲ ὁ Ἰησοῦς στὸν ἑκατόνταρχο· «Πήγαινε καὶ νὰ σοῦ γίνῃ ὅπως πίστευσες». Καὶ θεραπεύθηκε ὁ δοῦλος του ἐκείνη τὴ στιγμή.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· Πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου καὶ ὅπως ἐπίστευσες, ὅτι δηλαδὴ μὲ μόνον τὸν λόγον καὶ ἀπὸ μακρυὰ δύναμαι νὰ θεραπεύσω τὸν δοῦλον σου, ἔτσι ἂς γίνῃ εἰς σέ. Πράγματι δὲ κατὰ τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἐθεραπεύθη ὁ δοῦλος του.

Καὶ εἶπεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸν ἑκατόνταρχον· «πήγαινε καὶ ὅπως ἐπίστευσες, ὅτι δηλαδὴ ἠμπορῶ μὲ ἕνα μου λόγον νὰ θεραπεύσω τὸν δοῦλον σου, ἂς γίνῃ πρὸς χάριν σου». Καὶ πράγματι ἐθεραπεύθη ὁ δοῦλος του ἀμέσως κατὰ τὴν ὥρα ἐκείνην.

Ἦλθε δὲ ὁ Ἰησοῦς στὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, καὶ εἶδε τὴν πεθερά του κατάκοιτη καὶ μὲ πυρετό.

Καὶ ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἱς τὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, εἶδε τὴν πενθεράν του κατάκοιτον καὶ ἀσθενῆ ἀπὸ πυρετόν.

Καὶ ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ Πέτρου, εἶδε τὴν πενθεράν του κατάκοιτον καὶ μὲ πυρετόν.

Καὶ ἔπιασε τὸ χέρι της, καὶ τὴν ἄφησε ὁ πυρετός, καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν διακονοῦσε.

Καὶ ἤγγισε τὴν χεῖρα της καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκεν ὁ πυρετὸς καὶ ἐσηκώθη τελείως ὑγιὴς καὶ ἀφοῦ δὲν ᾐσθάνετο οὐδὲ τὴν παραμικρὰν ἑξάντλησιν, τὸν ὑπηρέτει.

Καὶ ἤγγισεν τὸ χέρι της καὶ ἀμέσως τὴν ἀφῆκε ὁ πυρετός· ἐσηκώθη καὶ ἐντελῶς ὑγιὴς τὸν ὑπηρετοῦσε.

Ὅταν δὲ βράδυασε, ἔφεραν σ’ αὐτὸν πολλοὺς δαιμονισμένους καὶ ἔβγαλε τὰ (πονηρά) πνεύματα ἁπλῶς μὲ λόγο, καὶ ὅλους τοὺς ἀσθενεῖς θεράπευσε,

Ὅταν δὲ ἔγινεν ἑσπέρα, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν πολλοὺς δαιμονιζομένους· καὶ ἐξεδίωξε τὰ πονηρὰ πνεύματα ἀπὸ αὐτοὺς μὲ ἔνα καὶ μόνον προστακτικὸν λόγον. Καὶ ὅλους, ὅσοι ἔπασχον ἀπὸ ἄλλα νοσήματα, τοὺς ἐθεράπευσε.

Ἀργὰ δὲ τὸ ἀπόγευμα, ὅταν ἐπλησίαζε ἡ ἑσπέρα, ἔφεραν πρὸς αὐτὸν πολλοὺς δαιμονιζομένους, καὶ μὲ τὴν παντοδύναμον προσταγήν του ἐξεδίωξε τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ὅλους ὅσοι ἐταλαιπωροῦντο ἀπὸ ἀσθενείας τοὺς ἐθεράπευσε.

καὶ ἔτσι ἐκπληρώθηκε ὁ λόγος διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐα, ὁ ὁποῖος εἶπε· Αὐτὸς πῆρε τὶς ἀσθένειές μας καὶ σήκωσε τὶς ἀρρώστειες.

Διὰ νὰ λάβῃ πλήρη ἐπαλήθευσιν καὶ πραγματοποίησιν ἐκεῖνο, ποὺ ἐλέχθη ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διὰ μέσου τοῦ προφήτου Ἡσαΐου, ποὺ εἶπεν· Αὐτὸς ἐπῆρε τὰς ἀσθενείας μας καὶ ἐβάστασεν ἐπάνω του τὰς νόσους μας τιμωρηθεὶς ὡς ἀντιπρόσωπός μας διὰ τὰς ἁμαρτίας μας. Καὶ οὕτω δὲν ἐθεράπευσε μόνον τὰς ψυχάς μας, ἀλλ’ ἔλαβεν ἐξουσίαν νὰ ἰατρεύῃ καὶ τὰς σωματικάς μας ἀσθενείας.

Καὶ ἔτσι ἐξεπληρώθη ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶχε λεχθῇ ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου· «αὐτὸς ἐπῆρεν ἐπάνω του ὡς ἰδικάς του τὰς ἰδικά μας σωματικὰς καὶ πνευματικὰς ἀσθενείας καὶ ἐβάστασε τὰς νόσους μας» (καὶ μὲ τὴν θυσίαν του μᾶς ἐλύτρωσεν ἀπὸ τὴν ἐνοχὴν καὶ τὴν καταδίκην τῆς ἁμαρτίας).

Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη γύρω του, διέταξε ἀναχώρησι γιὰ τὸ ἀπέναντι μέρος.

Ὅταν δὲ εἶδεν ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη λαοῦ νὰ συναθροίζωνται τριγύρω του, διέταξε τοὺς μαθητὰς νὰ ἑτοιμάσουν πλοῖον, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν μαζί του εἰς τὴν ἀπέναντι παραλιακὴν χώραν τῆς Περαίας.

Ὅταν δὲ εἶδε ὁ Ἰησοῦς πολλὰ πλήθη νὰ συγκεντρώνωνται ὁλόγυρά του, διέταξε τοὺς μαθητὰς νὰ ἐπιβιβασθοῦν μαζῆ του εἰς τὸ πλοῖον, διὰ νὰ ἀναχωρήσουν εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν τῆς Γεννησαρέτ.

Πλησίασε δὲ κάποιος γραμματεὺς καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, θὰ σὲ ἀκολουθήσω, ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃς».

Καὶ ἀφοῦ προσῆλθε κάποιος γραμματεύς, τοῦ εἶπε· Διδάσκαλε, θὰ σὲ ἀκολουθήσω, εἰς ὅποιο μέρος καὶ ἂν πηγαίνῃς.

Τότε προσῆλθε εἰς αὐτὸν κάποιος νομοδιδάσκαλος καὶ τοῦ εἶπε· «Διδάσκαλε, θά σὲ ἀκολουθήσω ὅπου καὶ ἂν πηγαίνῃς».

Τοῦ λέγει δὲ ὁ Ἰησοῦς· «Οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν φωλιές, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἔχουν μέρη ποὺ κουρνιάζουν, ἐνῷ ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ ν’ ἀκουμπήσῃ τὸ κεφάλι του».

Καὶ ὁ Ἰησοῦς εἶπε πρὸς αὐτόν· Αἱ ἀλεποῦδες ἔχουν τρύπας, ποὺ τὰς χρησιμοποιοῦν ὡς φωλεάς, καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ ἔχουν μέρη ποὺ κουρνιάζουν, ὁ δὲ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου (δηλαδὴ ἑγώ, ποὺ ἐγεννήθηκα ἀπὸ μόνην τὴν Παρθένον καὶ εἶμαι ὁ κατ’ ἐξοχὴν καὶ γνωστὸς ἐκ τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ εἰς τὸν Ἀδὰμ ἄνθρωπος, ποὺ ὡς Μεσσίας πρόκειται νὰ ἔλθω πάλιν ὡς κριτὴς ἔνδοξος ἐπὶ τῶν νεφελῶν τοῦ οὐρανοῦ) δὲν ἔχει οὔτε ποὺ νὰ ἀκουμβήσῃ τὴν κεφαλήν του. Μὴ περιμένης λοιπὸν καὶ σὺ σωματικὰς ἀνέσεις καὶ ἀναπαύσεις, ἀλλὰ λάβε τὰς ἀποφάσεις σου γνωρίζων ἐκ προτέρου, ὅτι ἡ ζωὴ τῶν ἀκολούθων μου εἶναι γεμάτη ἀπὸ στερήσεις καὶ θυσίας, ὅπως ἡ ἰδική μου.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς· «οἱ ἀλεποῦδες ἔχουν τὶς φωλιές των, ὅπου καταφεύγουν, καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ τὶς κούρνιες των· ὁ Υἱὸς ὅμως τοῦ ἀνθρώπου δὲν ἔχει ποῦ νὰ γείρῃ τὴν κεφαλήν» (καὶ ἐπομένως καθένας ποὺ θέλει νὰ τὸν ἀκολουθήσῃ θὰ ὑποβληθῇ εἰς ταλαιπωρίας καὶ στερήσεις).

Ἕνας ἄλλος δὲ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του τοῦ εἶπε· «Κύριε, ἐπίτρεψέ μου πρῶτα νὰ πάω καὶ νὰ θάψω τὸν πατέρα μου».

Ἄλλος δὲ ἀπὸ τοὺς μαθητάς του εἶπεν εἰς αὐτόν· Κύριε, ἐπίτρεψόν μου πρῶτον νὰ ἀπέλθω καὶ νὰ θάψω τὸν πατέρα μου καὶ μετὰ τοῦτο θὰ σὲ ἀκολουθήσω παντοῦ.

Ἕνας δὲ ἄλλος ἀπὸ τοὺς πολλοὺς μαθητάς του τοῦ εἶπε· «Κύριε, δός μου τὴν ἄδειαν νὰ γυρίσω εἰς τὸ σπίτι, διὰ νὰ θάψω πρῶτα τὸν πατέρα μου καὶ ἔπειτα θὰ σὲ ἀκολουθήσω».

Ἀλλ’ ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε· «Ἀκολούθα με, καὶ ἄφησε τοὺς (πνευματικὰ) νεκροὺς νὰ θάψουν τοὺς (σωματικὰ) νεκρούς των».

Ὁ δὲ Ἰησοῦς προβλέπων, ὅτι ἡ ἐπιστροφὴ τοῦ μαθητοῦ εἰς τὸ σπίτι του θὰ τὸν ἔρριπτεν εἰς σοβαρὰς κληρονομικὰς φροντίδας καὶ διαμάχας, ποὺ θὰ τοῦ ἐψύχραιναν τὸν ζῆλον, τοῦ εἶπεν· Ἀκολούθει με καὶ ἄφησε τοὺς συγγενεῖς σου, οἱ ὁποῖοι φαίνονται μὲν ζωντανοί, πράγματι ὅμως λόγῳ τῆς ἀπιστίας των εἶναι πνευματικῶς νεκροί, νὰ θάψουν τοὺς νεκρούς, ποὺ εἶναι ἰδικοί τους, διότι καὶ αὐτοὶ ἐν ἀπιστίᾳ ἀπέθανον.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς (διὰ νὰ τὸν προφυλάξῃ ἀπὸ τὰς κληρονομικὰς φροντίδας καὶ φιλονεικίας, ποὺ μοιραίως θὰ ἐπακολουθοῦσαν τὸν θάνατον τοῦ πατρός) τοῦ εἶπε· «ἔλα κοντά μου καὶ ἄφησε τοὺς συγγενεῖς σου, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ ἀπόψεως πνευματικῆς ζωῆς εἶναι νεκροί, διὰ νὰ θάψουν τοὺς νεκρούς των».

Ὅταν δὲ μπῆκε στὸ πλοῖο, τὸν ἀκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον, τὸν ἠκολούθησαν οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὅταν ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον, τὸν ἠκολούθησαν οἱ δώδεκα μαθηταί του.

Καὶ ἰδοὺ μεγάλη τρικυμία ἔγινε στὴ λίμνη, ὥστε τὸ πλοῖο νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα, αὐτὸς δὲ κοιμόταν.

Καὶ ἰδοὺ ἔγινε τρικυμία μεγάλη εἰς τὴν θάλασσαν, ἡ ὁποία ἔσειεν ἀπὸ τὸ βάθος τὰ νερά της μέχρι σημείου, ὥστε τὸ πλοῖον νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα· αὐτὸς δὲ ἐκοιμᾶτο.

Καὶ ἰδοὺ ἔγινε θύελλα ἰσχυρά, ἀναταραχὴ καὶ τρικυμία μεγάλη εἰς τὴν θάλασσαν, ὥστε τὸ πλοῖον νὰ σκεπάζεται ἀπὸ τὰ κύματα. Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐκοιμᾶτο.

Τότε τὸν πλησίασαν οἱ μαθηταί του καὶ τὸν ξύπνησαν λέγοντας· «Κύριε, σῶσε μας, χανόμαστε».

Καὶ ἀφοῦ ἦλθαν κοντά του οἱ μαθηταί του, τὸν ἐξύπνησαν λέγοντες· Κύριε, σῶσε μας· χανόμεθα.

Καὶ προσῆλθαν ἔντρομοι οἱ μαθηταὶ καντὰ του καὶ τὸν ἐξύπνησαν λέγοντες· «Κύριε σῶσε μας, χανόμαστε».

Λέγει δὲ σ’ αὐτούς: «Γιατί εἶσθε δειλοί, ὀλιγόπιστοι;». Τότε σηκώθηκε καὶ ἐπέπληξε τοὺς ἀνέμους καὶ τὴ λίμνη, καὶ ἔγινε γαλήνη μεγάλη.

Καὶ λέγει εἰς αὐτούς· Διατί εἶσθε δειλοί, ὦ ὀλιγόπιστοι; Τότε, ἀφοῦ ἐσηκώθη ὄρθιος, διέταξε μὲ αὐστηρότητα τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν θάλασσαν, καὶ ἔγινεν ἀμέσως μεγάλη γαλήνη.

Καὶ λέγει πρὸς αὐτούς· «ὦ ὀλιγόπιστοι, διατί εἶσθε τόσον δειλοί;» Τότε, ἀφοῦ ἐσηκώθη ὄρθιος, διέταξε μὲ ἐξουσίαν καὶ ἐπέπληξε τοὺς ἀνέμους καὶ τὴν θάλασσαν καὶ ἀμέσως ἔγινε γαλήνη μεγάλη.

Ἔμειναν δὲ κατάπληκτοι οἱ ἄνθρωποι καὶ ἔλεγαν· «Τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ὥστε καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ λίμνη νὰ ὑπακούουν σ’ αὐτόν;».

Οἱ ἄνθρωποι δέ, ὅσοι εἶδαν καὶ ὅσοι ἤκουσαν τὸ θαῦμα, ἐθαύμασαν λέγοντες· Τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός; Εἶναι πολὺ μεγαλύτερος ἀπὸ ὅ,τι τὸν ἐθεωρούσαμεν ἕως τώρα, διότι καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑπακούουν εἱς αὐτόν.

Οἱ δὲ ἄνθρωποι, ὅσοι εἶδαν καὶ ἤκουσαν τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ γεγονός, ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν· τί ἄνθρωπος εἶναι αὐτός, ἀφοῦ καὶ οἱ ἄνεμοι καὶ ἡ θάλασσα ὑποτάσσονται εἰς αὐτόν;

Ὅταν δὲ ἔφθασε στὸ ἀπέναντι μέρος, στὴ χώρα τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνάντησαν δύο δαιμονισμένοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τοὺς τάφους, φοβεροὶ πολύ, ὥστε νὰ μὴ μπορῇ κανεὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸ δρόμο ἐκεῖνο.

Καὶ ὅταν αὐτὸς ἦλθεν εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν συνήντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ ἐκεῖ μνήματα, εἰς τὰ ὁποῖα εὐχαριστοῦντο νὰ κατοικοῦν. Ἦσαν δὲ καὶ οἱ δύο ἐπιθετικοὶ καὶ πολὺ ἐπικίνδυνοι, ὥστε νὰ μὴ μπορῇ κανεὶς νὰ περάσῃ ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον.

Ὅταν δὲ ἦλθε εἰς τὴν ἀπέναντι παραλίαν, εἰς τὴν χώραν τῶν Γεργεσηνῶν, τὸν ἀπάντησαν δύο δαιμονιζόμενοι, ποὺ ἔβγαιναν ἀπὸ τὰ μνημεῖα καὶ οἱ ὁποῖοι ἦσαν ἄγριοι καὶ ἐπιθετικοί, ὥστε νὰ μὴ ἠμπορῇ νὰ περάσῃ κανεὶς ἀπὸ τὸν δρόμον ἐκεῖνον.

Καὶ ἰδοὺ ἔκραξαν λέγοντας· «Τί σχέσι ἔχουμε ἐμεῖς μ’ ἐσένα, Ἰησοῦ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ γιὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς προτοῦ ἔλθῃ ὁ καιρός μας;».

Καὶ ἔξαφνα ἀπὸ τὸν φόβον των ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ εἶπαν· Ποία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ πρόωρα, πρὸ τοῦ καιροῦ τῆς παγκοσμίου κρίσεως, διὰ νὰ μᾶς βασανίσῃς;

Καὶ ἰδού, ὅταν τὸν ἀντίκρυσαν, ἔκραξαν μὲ φωνὴν μεγάλην καὶ εἶπαν· «τί κοινὸν ὑπάρχει μεταξὺ ἡμῶν καὶ σοῦ, Ἰησοῦ Υἱὲ τοῦ Θεοῦ; Ἦλθες ἐδῶ νὰ μᾶς βασανίσῃς, πρὶν ἔλθῃ ὁ προκαθωρισμένος καιρὸς τῆς κρίσεως καὶ τῆς τιμωρίας μας;»

Μακριὰ δὲ ἀπ’ αὐτοὺς ἦταν μία μεγάλη ἀγέλη ἀπὸ χοίρους, ποὺ ἔβοσκε.

Ὑπῆρχε δὲ μακρὰν ἀπὸ αὐτοὺς κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκεν ἐκεῖ.

Εὑρίσκετο δὲ μακρυὰ ἀπὸ αὐτοὺς ἕνα κοπάδι ἀπὸ πολλοὺς χοίρους, ποὺ ἔβοσκαν.

Οἱ δὲ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν λέγοντας· «Ἐὰν πρόκειται νὰ μᾶς βγάλῃς, ἄφησέ μας νὰ πᾶμε στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων».

Καὶ οἱ δαίμονες τὸν παρεκάλουν λέγοντες· Ἐὰν πρόκειται νὰ μᾶς βγάλῃς ἔξω ἀπ’ ἐδῶ, ἐπίτρεψόν μας νὰ ἀπέλθωμεν ες τὸ κοπάδι τῶν χοίρων.

Οἱ δὲ δαίμονες τὸν παρακαλοῦσαν καὶ ἔλεγαν· «ἐὰν θὰ μᾶς διώξῃς ἀπὸ τοὺς δύο αὐτοὺς ἀνθρώπους, δός μας τὴν ἄδειαν νὰ πᾶμε εἰς τὸ κοπάδι τῶν χοίρων».

Καὶ τοὺς εἶπε· «Πηγαίνετε». Καὶ βγῆκαν καὶ πῆγαν στὴν ἀγέλη τῶν χοίρων. Καὶ ἰδοὺ ὥρμησε ὅλη ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων καὶ γκρεμίστηκε στὴ λίμνη καὶ πνίγηκε στὰ νερά.

Καὶ ἐπειδὴ αὐτοί, ποὺ ἔτρεφον τοὺς χοίρους, ἔπραττον τοῦτο παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον, ποὺ ἀπηγόρευεν ὡς ἀκάθαρτον τὸ χοιρινὸν κρέας, ὁ Κύριος τιμωρῶν τὴν παρανομίαν ταύτην εἶπεν εἰς τοὺς δαίμονας· Πηγαίνετε. Αὐτοὶ δὲ ἀφοῦ ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους, ἐπήγαν εἰς τοὺς χοίρους. Καὶ ἰδοὺ μὲ μανίαν ὥρμησεν ὅλον τὸ κοπάδι τῶν χοίρων ἀπὸ τὸ ἐπάνω μέρος τοῦ κρημνοῦ πρὸς τὰ κάτω εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν ες τὰ νερὰ τῆς λίμνης.

Καὶ εἶπε εἰς αὐτούς· «πηγαίνετε». Καὶ αὐτοὶ ἐβγῆκαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους καὶ ἐπῆγαν εἰς τὸ κοπάδι τῶν χοίρων. Καὶ ἰδοὺ μὲ μανίαν καὶ γρυλλισμοὺς ὥρμησε ὅλο τὸ καπάδι τῶν χοίρων ἀπὸ τὸ μέρος τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν θάλασσαν καὶ ἐπνίγησαν εἰς τὰ νερά. (Ἐπέτρεψε δὲ ὁ Κύριος αὐτό, διὰ νὰ τιμωρηθοῦν ἔτσι οἱ ἰδιοκτῆται τῆς ἀγγέλης, διότι παρὰ τὸν μωσαϊκὸν νόμον αὐτοὶ ἔτρεφαν χοίρους).

Οἱ δὲ βοσκοὶ ἔφυγαν, καὶ πῆγαν στὴν πόλι, καὶ ἀνήγγειλαν ὅλα τὰ συμβάντα, καὶ ἰδίως τὰ σχετικὰ μὲ τοὺς δαιμονισμένους.

Ἐκεῖνοι δέ, ποὺ ἔβοσκαν τοὺς χοίρους, ἔφυγαν καὶ ἀφοῦ ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνήγγειλαν ὅλα, ὅσα συνέβησαν καὶ ἰδιαιτέρως τὸ τί συνέβη μὲ τοὺς δαιμονιζομένους.

Οἱ χοιροβοσκοὶ ἔφυγαν κατατρομαγμένοι, ἐπῆγαν εἰς τὴν πόλιν καὶ ἐγνωστοποίησαν ὅλα ὅσα συνέβησαν καὶ μάλιστα τὰ τῆς θεραπείας τῶν δαιμονιζομένων.

Καὶ ἰδοὺ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως βγῆκαν νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦ, καί, ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρακάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὴν περιοχή τους.

Καὶ ἰδοὺ ὅλοι οἱ κάτοικοι τῆς πόλεως ἐβγῆκαν διὰ νὰ συναντήσουν τὸν Ἰησοῦν, καὶ ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ σύνορά τους, ἐκ φόβου μήπως πάθουν καὶ μεγαλύτερα κακά.

Καὶ ἰδοὺ ὅλη ἡ πόλις ἐβγῆκε, διὰ νὰ συναντήσῃ τὸν Ἰησοῦν· καὶ ὅταν τὸν εἶδαν, τὸν παρεκάλεσαν νὰ φύγῃ ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς περιοχῆς των· (καὶ τοῦτο, διότι ἐφοβήθησαν, μήπως διὰ τὰς παραβάσεις των ὑποστοῦν καὶ ἄλλην τιμωρίαν).