Κατὰ Ματθαίον 9

Τότε ἐπιβιβάσθηκε σὲ πλοῖο καὶ πέρασε ἀπέναντι καὶ ἦλθε στὴν πόλι του (τὴν Καπερναούμ).

Καὶ ἀφοῦ ἐμβῆκεν εἰς τὸ πλοῖον, ἐπέρασε διὰ μέσου τῆς λίμνης εἰς τὸ ἀπέναντι μέρος, καὶ ἦλθεν εἰς τὴν ἰδικήν του πόλιν, τὴν Καπερναούμ.

Ἀφοῦ ἐμπῆκε εἰς τὸ πλοῖον ὁ Ἰησοῦς, ἐπέρασε τὴν λίμνην καὶ ἦλθε εἰς τὴν πόλιν του, δηλαδὴ τὴν Καπερναούμ.

Καὶ ἰδοὺ ἔφερναν σ’ αὐτὸν ἕνα παραλυτικὸ πάνω σὲ κρεββάτι. Καὶ ὅταν εἶδε ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστι τους, εἶπε στὸν παραλυτικό· «Ἔχε θάρρος, παιδί μου! Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου».

Καὶ ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα παραλυτικόν, τὸν ὁποῖον εἶχαν βάλει ἐπάνω εἰς κρεββάτι. Καὶ ὁ Ἰησοῦς ὅταν εἶδε τὴν πίστιν, ποὺ εἶχαν καὶ ὁ παραλυτικὸς καὶ ἐκεῖνοι, ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπεν εἰς τὸν παραλυτικόν, ὁ ὁποῖος εὑρίσκετο εἰς ἀνησυχίαν, μήπως αἱ ἁμαρτίαι του γίνουν ἐμπόδιον εἰς τὴν θεραπείαν του· Ἔχε θάρρος, παδί μου· σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου.

Καὶ ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα παραλυτικόν, κατάκοιτον ἐπάνω εἰς τὸ κρεββάτι· καὶ ὅταν εἶδεν ὁ Ἰησοῦς τὴν πίστιν τοῦ παραλυτικοῦ καὶ ἐκείνων, ποὺ τὸν ἔφεραν, εἶπε εἰς τὸν παραλυτικόν· «θάρρος, παιδί μου, μὴ φοβῆσαι ὅτι αἱ ἁμαρτίαι σου θὰ ἐμποδίσουν τὴν θεραπείαν· διὰ τὴν πίστιν σου, σοῦ ἔχουν ἤδη συγχωρηθῆ αἱ ἁμαρτίαι».

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους· «Αὐτὸς βλασφημεῖ».

Καὶ ἰδοὺ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς εἶπαν μέσα τους· Αὐτὸς βλασφημεῖ σφετεριζόμενος δικαίωμα, τὸ ὁποῖον μόνον ὁ Θεὸς ἔχει.

Καὶ ἰδού, μερικοὶ ἀπὸ τοὺς γραμματεῖς ποὺ ἦσαν παρόντες, ἐσκέφθησαν· «αὐτὸς βλασφημεῖ (εἶναι ἀσεβής, διότι οἰκιειοποιεῖται τὴν ἐξουσίαν τοῦ Θεοῦ νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας»).

Ὁ δὲ Ἰησοῦς εἶδε τὶς σκέψεις τους καὶ εἶπε· «Γιατί σεῖς σκέπτεσθε μέσα στὶς διάνοιές σας πονηρά;

Καὶ ὁ Ἰησοῦς τὴν ἰδίαν στιγμὴν εἶδε εἰς τὰ βάθη τῶν καρδιῶν των τοὺς διαλογισμούς των καὶ εἶπε· Διατί διαλογίζεσθε μέσα εἰς τὰς καρδίας σας σκέψεις κακοπροαιρέτους;

Ὅταν δὲ ὁ Ἰησοῦς, ὡς παντογνώστης, εἶδε ὁλοκάθαρα τὰς πονηρὰς σκέψεις τῶν γραμματέων, εἶπε· «διατί κυκλοφορεῖτε εἰς τὸν νοῦν καὶ τὴν καρδίαν σας τέτοιες πονηρὲς σκέψεις;

Τί δὲ εἶναι εὐκολώτερο, νὰ εἰπῶ, “Ἔχουν συγχωρηθῆ οἱ ἁμαρτίες σου”, ἢ νὰ εἰπῶ, “Σήκω καὶ περπάτα”;

Εἶναι δὲ πράγματι αἱ σκέψεις σας κακόγνωμοι καὶ κακοπροαίρετοι, διότι, τί εἶναι εὐκολώτερον; Νὰ εἴπῃ, κανείς· Εἶναι συγχωρημέναι αἱ ἁμαρτίαι σου, ἢ νὰ εἴπῃ, σήκω ὄρθιος καὶ περιπάτει; Σεῖς θεωρεῖτε δυσκολώτερον τὸ τελευταῖον τοῦτο.

Διότι, τί εἶναι εὐκολώτερον νὰ πῇ κανείς· Σοῦ ἔχουν συγχωρηθῇ αἱ ἁμαρτίαι σου ἢ νὰ πῇ· Σήκω ἐπάνω καὶ περιπάτει; Τὸ πρῶτον, ὡς ἐσωτερικόν, δὲν τὸ βλέπει κανεὶς καὶ ἐπομένως δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἐξακριβώσῃ. Τὸ δεύτερον, ὡς ἐξωτερικὸν καὶ αἰσθητόν, δὲν ἠμπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθῇ, ὅσον κακόπιστος καὶ ἂν εἶναι.

Γιὰ νὰ μάθετε δέ, ὅτι ὁ Υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσία νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίες ἐπάνω στὴ γῆ», - τότε λέγει στὸν παραλυτικό· «Σήκω καὶ πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε στὸ σπίτι σου».

Διὰ νὰ μάθετε λοιπὸν τώρα, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου, ὁ Μεσσίας, ὁ ἐκπρόσωπος τῆς ἀνθρωπότητος καὶ ἔνδοξος Κριτὴς αὐτῆς κατὰ τὴν δευτέραν παρουσίαν του, ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας - τότε λέγει εἰς τὸν παραλυτικόν· Σήκω ὄρθιος καὶ πάρε εἰς τοὺς ὤμους σου τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου.

Διὰ νὰ ἰδῆτε δὲ καὶ μάθετε καλά, ὅτι ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἔχει ἐξουσίαν νὰ συγχωρῇ ἁμαρτίας καὶ νὰ θεραπεύῃ ἀσθενείας, τότε λέγει πρὸς τὸν παραλυτικόν· «σήκω ἐπάνω ὑγιής, πάρε τὸ κρεββάτι σου καὶ πήγαινε εἰς τὸ σπίτι σου».

Καὶ σηκώθηκε καὶ πῆγε στὸ σπίτι του.

Καὶ πράγματι ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ ἐπῆγεν εἰς τὸ σπίτι του.

Καὶ ἀμέσως ἐσηκώθη ὁ παραλυτικὸς ἐντελῶς ὑγιὴς καὶ ἐπῆγε εἰς τὸ σπίτι του.

Βλέποντας δὲ τὰ πλήθη, θαύμασαν καὶ δόξασαν τὸ Θεό, ποὺ ἔδωσε τέτοια ἐξουσία στοὺς ἀνθρώπους.

Ὅταν δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτό, ποὺ ἔγινεν, ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὀποῖος ἔδωκε διὰ τοῦ Χριστοῦ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τέτοιαν ἐξουσίαν, τοῦ νὰ συγχωροῦνται αἱ ἁμαρτίαι, συγχρόνως δὲ νὰ ἰατρεύωνται μὲ ἔνα λόγον ἁσθένειαι τοῦ σώματος ἀθεράπευτοι.

Ὅταν δὲ τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ εἶδαν αὐτὸ ποὺ ἔγινε, ἐθαύμασαν καὶ ἐδόξασαν τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος ἔδωσεν εἰς τὸν Ἰησοῦν, ποὺ τὸν ἐθεωροῦσαν ὡς ἕνα ἐκ τῶν ἀνθρώπων, τέτοιαν ἐξουσίαν, νὰ συγχωρῇ δηλαδὴ ἁμαρτίας καὶ νὰ θεραπεύῃ ἀσθενείας.

Προχωρώντας δὲ ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς εἶδε ἕνα ἄνθρωπο, Ματθαῖο ὀνομαζόμενο, νὰ κάθεται στὸ τελωνεῖο γιὰ τὴν εἴσπραξι τῶν φόρων, καὶ τοῦ λέγει· «Ἀκολούθα με». Καὶ σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε.

Τὸ ὅτι δὲ ἐθεράπευε καὶ τὰς ψυχὰς ὁ Κύριος, τὸ ἔδειξε καὶ πάλιν ὑστέρα ἀπὸ ὀλίγον. Σὰν ἔφυγε δηλαδὴ ἀπ’ ἐκεῖ καὶ διέβαινε πλησίον τῆς λίμνης, εἶδεν ὁ Ἰησοῦς ἕνα ἄνθρωπον, ποὺ ἐκάθητο εἰς τὴν τράπεζαν τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων καὶ ὁ ὁποῖος τώρα ὀνομάζεται Ματθαῖος. Καὶ εἰς τὸν τελώνην αὐτὸν λέγει ὁ Ἰησοῦς· Ἀκολούθει με. Καὶ ἐκεῖνος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἠκολούθησε.

Καθὼς δὲ ὁ Ἰησοῦς ἐπερνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ, εἶδε ἕνα ἄνθρωπον, ὀνομαζόμενον Ματθαῖον, νὰ κάθεται εἰς τὸ γραφεῖον του μέσα εἰς τὸ τελωνεῖον, διὰ νὰ εἰσπράττῃ τοὺς φόρους καὶ λέγει εἰς αὐτόν· «ἔλα κοντά μου». Καὶ ὁ Ματθαῖος ἐσηκώθη καὶ τὸν ἀκολούθησεν ἀμέσως.

Καὶ ὅταν καθόταν στὸ τραπέζι στὸ σπίτι, ἰδοὺ καὶ πολλοὶ τελῶνες καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ κάθονταν στὸ τραπέζι μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ καὶ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ συνέβη, ὅταν αὐτὸς εἶχε γείρει εἰς τὴν τράπεζαν καὶ ἔτρωγεν εἰς τὸ σπίτι τοῦ Ματθαίου, καὶ ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ ἐκάθηντο μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ ἐνῶ ἐκάθητο ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ γεῦμα, ποὺ πρὸς τιμήν του εἶχε παραθέσει ὁ Ματθαῖος εἰς τὸ σπίτι του, ἰδοὺ πολλοὶ τελῶναι καὶ ἁμαρτωλοὶ ἦλθαν καὶ ἐκάθηντο μαζῆ μὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ τοὺς μαθητάς του.

Καὶ ὅταν εἶδαν οἱ Φαρισαῖοι, εἶπαν στοὺς μαθητάς του· «Γιατί ὁ διδάσκαλός σας τρώγει μαζὶ μὲ τοὺς τελῶνες καὶ ἁμαρτωλούς;».

Καὶ ὅταν εἶδαν αὐτὸ οἱ Φαρισαῖοι, εἶπαν εἰς τοὺς μαθητάς του. Διατί ὁ Διδάσκαλός σας τρώγει μαζὶ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς;

Καὶ ὅταν εἶδαν οἱ Φαρισαῖοι τοῦτο, εἶπαν εἰς τοὺς μαθητάς του· «διατί ὁ διδάσκαλός σας τρώγει μαζῆ μὲ τοὺς τελώνας καὶ τοὺς ἁμαρτωλούς;»

Ὅταν δὲ ἄκουσε ὁ Ἰησοῦς, εἶπε σ’ αὐτούς· «Δὲν χρειάζονται οἱ ὑγιεῖς ἰατρό, ἀλλ’ οἱ ἀσθενεῖς.

Ὁ Ἰησοῦς δέ, ὅταν ἤκουσε τοὺς λόγους τούτους, εἶπε πρὸς αὐτούς· Δὲν ἔχουν ἀνάγκην ἰατροῦ οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ ἐκεῖνοι, ποὺ δὲν εἶναι καλὰ εἰς τὴν ὑγείαν τους καὶ εἶναι ἄρρωστοι.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ὅταν ἤκουσε τὰ λόγια αὐτά, τοὺς εἶπε· «δὲν χρειάζονται ἰατρὸν οἱ ὑγιεῖς, ἀλλ’ οἱ ἄρρωστοι.

Πηγαίνετε δὲ καὶ μάθετε τί σημαίνει, Εὐσπλαγχνία θέλω καὶ ὄχι θυσία. Ἄλλωστε δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἁγίους, ἀλλ’ ἁμαρτωλοὺς σὲ μετάνοια».

Πηγαίνετε δὲ νὰ μάθετε, τί σημαίνει ἐκεῖνο, ποὺ εἶπεν ὁ προφήτης Ὡσηέ· Θέλω ἔλεος καὶ συμπάθειαν καὶ ὅχι ἐξωτερικὴν θυσίαν, ποὺ δὲν ἐμψυχώνεται ἀπὸ ἐσωτερικὴν ἀγαθὴν διάθεσιν καὶ εὐσπλαγχνίαν. Ἐγὼ ἠξεύρω τι κάνω. Διότι δὲν ἦλθα ἀπὸ τὸν οὐρανὸν διὰ νὰ καλέσω ἐκείνους, ποὺ νομίζουν τοὺς ἑαυτούς των δικαίους, ἀλλ’ ἦλθα νὰ καλέσω τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ μετανοήσουν καὶ νὰ σωθοῦν.

Πηγαίνετε δὲ εἰς τοὺς ἑρμηνευτὰς τῶν Γραφῶν, διὰ νὰ μάθετε τί σημαίνει· εὐσπλαγχνίαν θέλω καὶ ὄχι τυπικὴν θυσίαν. Διότι ἐγὼ δὲν ἦλθα νὰ καλέσω ἐκείνους ποὺ νομίζουν τὸν εὐατόν των δίκαιον, ἀλλὰ τοὺς ἁμαρτωλούς, διὰ νὰ τοὺς ὁδηγήσω εἰς τὴν μετάνοιαν καὶ σωτηρίαν».

Τότε ἔρχονται πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ λέγουν· «Γιατί ἐμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύουμε πολύ, ἐνῷ οἱ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν;».

Τότε ἦλθαν εἰς αὐτόν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου καὶ εἶπαν· Διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολύ, οἱ δὲ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν;

Τότε ἦλθαν πρὸς αὐτὸν οἱ μαθηταὶ τοῦ Ἰωάννου τοῦ Βαπτιστοῦ καὶ τοῦ εἶπαν· «διατί ἡμεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι νηστεύομεν πολύ, οἱ δὲ μαθηταί σου δὲν νηστεύουν καθόλου;»

Εἶπε δὲ σ’ αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ ἄνθρωποι τοῦ γάμου νὰ νηστεύουν, ἐφ’ ὅσον χρόνον ὁ Νυμφίος εἶναι μαζί τους; Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέρες, ποὺ θ’ ἀποσπασθῇ ἀπ’ αὐτοὺς ὁ Νυμφίος καὶ θὰ θανατωθῇ, καὶ τότε θὰ νηστεύσουν.

Καὶ εἶπεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· μήπως εἶναι δυνατὸν οἱ προσκαλεσμένοι εἰς γάμον φίλοι τοῦ γαμβροῦ νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν, ἐνόσῳ εἶναι μαζί τους ὁ γαμβρὸς καὶ ἑορτάζεται ὁ γάμος; Ἔτσι καὶ οἱ μαθηταί μου, ἐφ’ ὅσον ἐγὼ ὁ Νυμφίος τῆς Ἐκκλησίας εἶμαι μαζί τους, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν. Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, ποὺ θὰ πάρουν ἀπὸ αὐτοὺς τὸν Νυμφίον, καὶ τότε θὰ νηστεύσουν καὶ θὰ πενθήσουν καὶ θὰ κακοπαθήσουν.

Καὶ ἀπήντησεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «Μήπως εἶναι δυνατὸν καὶ πρέπον οἱ φίλοι τοῦ νυμφίου καὶ οἱ προσκεκλημένοι εἰς τὸν γάμον νὰ πενθοῦν καὶ νὰ νηστεύουν ἐφ’ ὅσον χρόνον εἶναι μαζῆ των ὁ νυμφίος; Θὰ ἔλθουν ὅμως ἡμέραι, κατὰ τὰς ὁποίας θὰ πάρουν τὸν νυμφίον ἐκ τοῦ μέσου αὐτῶν καὶ τότε θὰ νηστεύσουν. (Οἱ μαθηταί μου, ἐφ’ ὅσον εὑρίσκονται μαζῆ μὲ ἐμέ, τὸν νυμφίον τῆς Ἐκκλησίας, δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ πενθοῦν καὶ εἰς ἐκδήλωσιν τοῦ πένθους των νὰ νηστεύουν. Ὅταν ὅμως μὲ πάρουν καὶ μὲ ἀποσπάσουν ἐκ μέσου αὐτῶν, τότε θὰ πενθήσουν καὶ θὰ νηστεύσουν).

Κανεὶς δὲ καινούργιο τεμάχιο ὑφάσματος δὲν βάζει ὡς μπάλωμα σὲ παλαιὸ ἔνδυμα, διότι τὸ συμπλήρωμά του (τὸ μπάλωμα δηλαδὴ) τραβάει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ ἔνδυμα, καὶ ἔτσι γίνεται χειρότερο σχίσιμο (Ὁ Ἰουδαϊσμὸς καὶ ὁ Χριστιανισμὸς δὲν συμπίπτουν καὶ δὲν συμβιβάζονται, διότι ὁ πρῶτος πάλιωσε, ὅπως ἕνα ἔνδυμα, καὶ ὁ δεύτερος εἶναι καινούργιος).

Κανεὶς δὲν πρέπει νὰ βάλλῃ ἐπάνω εἰς παλαιὸν ροῦχον ἐμβάλωμα ἀπὸ τεμάχιον ὑφάσματος καινούργιου, τὸ ὁποῖον ὡς ἀμεταχείριστον εἶναι σκληρόν· διότι τὸ καινούργιο αὐτὸ κομμάτι, ποὺ ἐτέθη ὡς συμπλήρωμα, μαζεύει καὶ ἀποσπᾷ ἀπὸ τὸ παλαιὸν ροῦχον τὸ μέρος, ἐπὶ τοῦ ὁποίου εἶναι αἱ ραφαί, καὶ τὸ σχίσιμον γίνεται χειρότερον. Ἔτσι καὶ ἡ νέα μου διδασκαλία δὲν εἶναι ὠφέλιμον νὰ προσκολληθῇ ἐπάνω εἰς ἐξωτερικοὺς τύπους, ποὺ ἐπάληωσαν πλέον καὶ εἶναι ἐφθαρμένοι. Διότι καὶ οἱ ἐξωτερικοὶ τύποι θὰ ἀχρηστευθοῦν ἐπιβλαβῶς καὶ ἡ διδασκαλία μου θὰ νοθευθῇ.

Κανεὶς συνετὸς δὲν βάζει ἐπάνω εἰς παλαιὸν ἔνδυμα μπάλωμα καινούργιο, διότι τοῦτο, καθὼς θὰ ράπτεται, θὰ παρασύρῃ μὲ τὶς ραφές του ἕνα μέρος τοῦ παλαιοῦ ἐνδύματος καὶ τὸ σχίσιμον θὰ γίνῃ χειρότερον.

Οὔτε καινούργιο κρασὶ (μοῦστο) βάζουν σὲ παλαιὰ ἀσκιά. Ἀλλιῶς τὰ ἀσκιὰ σχίζονται, ἔτσι δὲ καὶ τὸ κρασὶ χύνεται ἔξω, καὶ τὰ ἀσκιὰ καταστρέφονται. Ἀλλὰ τὸ καινούργιο κρασὶ βάζουν σὲ καινούργια ἀσκιά, καὶ ἔτσι καὶ τὰ δύο διατηροῦνται (Ὅσοι παραμένουν προσκολλημένοι στὸν Ἰουδαϊσμὸ εἶναι παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν δύνανται νὰ βαστάσουν τὸ νέο κρασί, τὸ Χριστιανισμό. Ὁ Χριστιανισμὸς ἀπαιτεῖ νέα ἀσκιά, ἀνθρώπους ἐλευθερωμένους ἀπὸ τὸν Ἰουδαϊσμό)».

Οὔτε βάλλουν μοῦστον εἰς ἀσκοὺς παληούς, ποὺ δὲν ἀντέχουν εἰς τὴν βράσιν τοῦ μούστου. Εἰ δ’ ἄλλως σπάζουν οἱ ἀσκοί, καὶ ὁ οἶνος χύνεται ἔξω καὶ οἱ ἀσκοὶ θὰ χαθοῦν καὶ θὰ γίνουν ἄχρηστοι. Ἀλλὰ βάλλουν μοῦστον εἰς ἀσκοὺς καινούργιους, ποὺ ἀντέχουν, καὶ ἔτσι καὶ τὰ δύο, καὶ οἱ ἀσκοὶ δηλαδὴ καὶ ὁ μοῦστος διατηροῦνται. Ἔτσι καὶ τώρα οἱ Φαρισαῖοι, καὶ ὅσοι τοὺς ἀκολουθοῦν, εἶναι παλαιοὶ ἀσκοί, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ βαστάσουν τὴν νέαν διδασκαλίαν μου, τὴν ὁποίαν θὰ παραλάβουν οἱ μαθηταί μου, ποὺ ὁμοιάζουν πρὸς νέα ἐνδύματα καὶ νέους ἀσκούς.

Οὔτε πάλιν βάζουν οἱ συνετοὶ ἄνθρωποι νέον κρασί, ποὺ βράζει ἀκόμη, εἰς παλαιὰ ἀσκιά, ποὺ δὲν ἀντέχουν. Ἐὰν δὲ καὶ κάμουν αὐτό, τὰ ἀσκιὰ σπάζουν καὶ σχίζονται καὶ ἔτσι τὸ κρασὶ χύνεται καὶ τὰ ἀσκιὰ ἀχρηστεύονται. Ἀλλὰ βάζουν τὸν νέον οἶνον μέσα εἰς νέους ἀσκοὺς καὶ ἔτσι διατηροῦνται καὶ τὰ δύο. (Τὴν νέαν διδασκαλίαν μου δὲν θὰ τὴν βάλω εἰς τοὺς παλαιοὺς τύπους καὶ εἰς τοὺς ἀνθρώπους τῶν παλαιῶν τύπων, ὅπως εἶναι οἱ Φαρισαῖοι, ἀλλὰ τὴν μεταδίδω εἰς τοὺς νέους ἀνθρώπους, ὅπως εἶναι οἱ μαθηταί μου, καὶ τὴν βάζω εἰς νέους τύπους καὶ σχήματα)».

Ἐνῷ τοὺς ἔλεγε αὐτά, ἰδοὺ κάποιος ἄρχων πλησίασε καὶ τὸν προσκυνοῦσε λέγοντας· «Ἡ θυγατέρα μου πρὸ ὀλίγου πέθανε. Ἀλλὰ ἔλα καὶ βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω της καὶ θὰ ἀναστηθῇ».

Ἐνῷ δὲ τοὺς ἔλεγε ταῦτα ὁ Ἰησοῦς, ἰδοὺ κάποιος ἄρχων τῆς συναγωγῆς, αφοῦ τον πλησίασε, τὸν έπροσκύνει λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου πρὸ ὀλίγου ἀπέθανεν· ἀλλ’ ἐλθὲ καὶ βάλε τὴν χεῖρα σου ἐπάνω της καὶ θὰ ζήσῃ.

Ἐνῶ δὲ ἔλεγεν αὐτὰ ὁ Ἰησοῦς, ἰδοὺ ἔνας ἄρχων τῆς συναγωγῆς ἦλθε πρὸς αὐτόν, ἔσκυψεν ἕως τὸ ἔδαφος, τὸν προσκύνησε μὲ βαθύτατον σεβασμὸν καὶ τοῦ εἶπεν ὅτι «ἡ κόρη μου πρὸ ὀλίγου ἀπέθανεν, ἀλλὰ ἔλα, βάλε τὸ χέρι σου ἐπάνω εἰς αὐτὴν καὶ θὰ ζήσῃ».

Τότε ὁ Ἰησοῦς σηκώθηκε καὶ τὸν ἀκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ὁ Ἰησοῦς, ἀφοῦ ἐσηκώθη ἀπὸ τὴν τράπεζαν, τὸν ἠκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταί του.

Ἐσηκώθη ὁ Ἰησοῦς καὶ τὸν ἠκολούθησε, καθὼς καὶ οἱ μαθηταί του.

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγία δώδεκα ἔτη, πλησίασε ἀπὸ πίσω καὶ ἄγγιξε τὴν ἄκρη τοῦ ἐνδύματός του,

Καὶ ἰδοὺ μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχεν ἀπὸ αἱμορραγίαν ἐπὶ δώδεκα χρόνια, ἐπλησίασεν ἀπ’ ὀπίσω κρυφά, ἐπειδὴ ἐντρέπετο νὰ γίνῃ φανερὸν τὸ νόσημά της, καὶ ἤγγισε τὸ ἄκρον τοῦ ἐξωτερικοῦ του ἐνδύματος.

Καὶ ἰδού, καθὼς ἐπροχωροῦσαν, μία γυναῖκα, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ αἱμορραγίαν δώδεκα ἔτη, ἐπλησίασε ἀπὸ πίσω καὶ ἤγγισε μὲ πίστιν τὴν ἄκρη ἀπὸ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ.

διότι ἔλεγε μέσα της· «Ἐὰν μόνον ἀγγίξω τὸ ἔνδυμά του, θὰ σωθῶ (θὰ θεραπευθῶ)».

Ἔπραξε δὲ τοῦτο, διότι ἔλεγε μέσα της, καὶ μόνον ἐὰν ἐγγίσω τὸ ἔνδυμά του, θὰ γίνω ὑγιής.

Διότι, ἔλεγε ἀπὸ μέσα της, καὶ μόνον ἐὰν ἐγγίσω τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ θὰ σωθῶ ἀπὸ τὴν ἀσθένειάν μου.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς, ἀφοῦ στράφηκε καὶ τὴν εἶδε, εἶπε· «Ἔχε θάρρος, κόρη μου! Ἡ πίστι σου σὲ ἔσωσε (σὲ θεράπευσε)». Καὶ πράγματι ἡ γυναῖκα ἔγινε καλὰ ἀπὸ τὴ στιγμὴ ἐκείνη.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως ἔστρεψεν ὀπίσω καὶ σὰν τὴν εἶδεν, εἶπεν· Ἔχε θάρρος, κόρη μου· ἡ πίστις καὶ πεποίθησις ποὺ εἶχες, ὅτι θὰ ἐθεραπεύεσο, ἐὰν ἤγγιζες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει θεραπεύσει. Καὶ ἔγινε τελείως ὑγιὴς ἡ γυναῖκα ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην.

Ὁ δὲ Ἰησοῦς ἐγύρισε, τὴν εἶδε καὶ τῆς εἶπε· «θάρρος, κόρη μου· ἡ πίστις, μὲ τὴν ὁποίαν ἤγγισες τὸ ἔνδυμά μου, σὲ ἔχει σώσει». Καὶ πράγματι ἀπὸ τὴν ὥραν ἐκείνην ἐθεραπεύθη ἡ γυναῖκα καὶ ἔγινε τελείως ὑγιής.

Καὶ ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθε στὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδε τοὺς αὐλητὰς (μουσικοὺς) νὰ παίζουν θλιβερὰ μοιρολόγια, καὶ τὸ πλῆθος ταραγμένο, λέγει σ’ αὐτούς·

Καὶ ὅταν ἦλθεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδεν ἐκείνους ποὺ ἔπαιζαν μὲ τὸν αὐλὸν θλιβερὰ μοιρολόγια καὶ τὸ πλῆθος τῶν συγγενῶν καὶ γνωρίμων νὰ δημιουργοῦν μὲ τὸν θρῆνον τους θόρυβον, λέγει εἰς αὐτούς·

Ὅταν δὲ ἦλθε ὁ Ἰησοῦς εἰς τὸ σπίτι τοῦ ἄρχοντος καὶ εἶδε αὐτούς, ποὺ μὲ τοὺς αὐλούς των ἔπαιζαν πένθιμα καὶ νεκρικὰ τραγούδια, καὶ τὸν ὄχλον νὰ θρηνῇ καὶ νὰ ὀλοφύρεται καὶ νὰ δημιουργῇ θόρυβον, εἶπε πρὸς αὐτούς.

«Ἀποχωρεῖτε. Δέν πέθανε δὲ τὸ κορίτσι, ἀλλὰ κοιμᾶται». Τότε ἄρχισαν νὰ γελοῦν εἰς βάρος του.

Φύγετε ἀπ’ ἐδῶ, διότι τὸ κοράσιον δὲν ἀπέθανεν, ἀλλὰ κοιμᾶται. Καὶ ἐκεῖνοι τὸν ἐπεριγελοῦσαν, διότι ἦσαν βέβαιοι ὅτι τὸ κοράσιον ἦτο πεθαμένο.

«Πηγαίνετε· διότι ἡ μικρὴ κόρη δὲν ἀπέθανε, ἀλλὰ κοιμᾶται». Καὶ ἐκεῖνοι τὸν περιγελοῦσαν, διότι ἤξευραν πολὺ καλὰ ὅτι ἡ κόρη εἶχεν πεθάνει.

Ὅταν δὲ τὸ πλῆθος βγῆκε ἔξω, μπῆκε μέσα καὶ τὴν ἔπιασε ἀπὸ τὸ χέρι της, καὶ τὸ κορίτσι σηκώθηκε ἐπάνω.

Ὅταν δὲ τὸ πλῆθος ἐβγῆκεν ἔξω, ἐμβῆκεν εἰς τὸ δωμάτιον τῆς νεκρᾶς καὶ ἔπιασε τὸ χέρι της καὶ ἀνεστήθη τὸ κοράσιον.

Ὅταν δὲ ἐδιώχθη ὁ ὄχλος ἔξω ἀπὸ τὴν αἴθουσαν, ποὺ εὑρίσκετο ἡ νεκρά, εἰσῆλθεν ὁ Ἰησοῦς, ἔπιασε τὸ χέρι της καὶ ἀμέσως ἐκείνη ἀνεστήθη.

Καὶ ἡ φήμη γι’ αὐτὸ τὸ θαῦμα διαδόθηκε σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ ἐκείνη.

Καὶ διεδόθη ἡ φήμη περὶ τοῦ θαύματος εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.

Καὶ διεδόθη ἡ φήμη περὶ τῆς ἀναστάσεως τῆς νεκρᾶς κόρης εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.

Ἐνῷ δὲ προχωροῦσε ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἀκολούθησαν δύο τυφλοί, κράζοντας καὶ λέγοντας· «Σπλαχνίσου μας καὶ σῶσε μας (θεράπευσέ μας), Υἱὲ Δαβίδ».

Καὶ ἐνῷ ἐπροχώρει ἀπ’ ἐκεῖ ὁ Ἰησοῦς, τὸν ἠκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἐφώναζαν δυνατὰ καὶ ἔλεγαν· Σπλαγχνίσου μας καὶ ἰάτρευσέ μας, ἔνδοξε ἀπόγονε τοῦ Δαβίδ.

Καὶ ἐνῶ ὁ Ἰησοῦς ἐπερνοῦσε ἀπὸ ἐκεῖ, τὸν ἠκολούθησαν δύο τυφλοί, οἱ ὁποῖοι ἔκραζαν καὶ ἔλεγαν· «σπλαγχνίσου μας, υἱὲ Δαυΐδ, καὶ δός μας τὸ φῶς τῶν ὀφθαλμῶν μας».

Ὅταν δὲ ἦλθε στὸ σπίτι, ἦλθαν κοντά του οἱ τυφλοὶ καὶ τοὺς λέγει ὁ Ἰησοῦς· «Πιστεύετε, ὅτι δύναμαι νὰ κάνω τοῦτο;». Τοῦ λέγουν· «Ναί, Κύριε».

Ὅταν δὲ ἦλθεν εἰς τὸ σπίτι, ἦλθαν πλησίον του οἱ τυφλοί, καὶ λέγει πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· Πιστεύετε, ὅτι ἔχω τὴν δύναμιν νὰ κάνω αὐτὸ ποὺ ζητεῖτε; Λέγουν εἰς αὐτὸν ἐκεῖνοι· Ναί, Κύριε.

Ὅταν δὲ ἔφθασε εἰς τὸ σπίτι, τὸν ἐπλησίασαν οἱ τυφλοὶ καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς· «πιστεύετε πράγματι, ὅτι ἠμπορῶ ἐγὼ νὰ κάμω αὐτό, ποὺ ζητεῖτε;» Λέγουν πρὸς αὐτόν· «ναί, Κύριε».

Τότε ἄγγιξε τὰ μάτια τους λέγοντας· «Ἂς γίνῃ σὲ σᾶς σύμφωνα μὲ τὴν πίστι σας».

Τότε ἤγγισε μὲ τὰ δάκτυλά του τὰ μάτια τους καὶ εἶπε· Σύμφωνα μὲ τὴν πίστιν σας ἄς γίνῃ εἰς σᾶς.

Τότε ἤγγισε τὰ μάτια των, λέγων· «σύμφωνα με τὴν πίστιν σας ἂς γίνῃ αὐτὸ πρὸς χάριν σας».

Καὶ ἄνοιξαν τὰ μάτια τους. Ὁ δὲ Ἰησοῦς μὲ αὐστηρὸ ὕφος τοὺς πρόσταξε λέγοντας· «Κοιτάξετε νὰ μὴ τὸ μάθῃ κανείς».

Καὶ ἤνοιξαν τὰ μάτια τους· καὶ μὲ αὐστηρότητα παρήγγειλεν εἰς αὐτοὺς ὁ Ἰησοῦς καὶ τοὺς εἶπε· Προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ τὸ θαῦμα ποὺ σᾶς ἔκαμα.

Καὶ ἀμέσως ἄνοιξαν οἱ ὀφθαλμοί των. Ὁ δὲ Ἰησοῦς συνέστησεν εἰς αὐτοὺς μὲ αὐστηρότητα καὶ εἶπε· «προσέχετε, κανεὶς νὰ μὴ μάθῃ τὸ θαῦμα».

Ἀλλ’ αὐτοὶ βγῆκαν καὶ τὸν διαφήμισαν σ’ ὅλη τὴν περιοχὴ ἐκείνη.

Αὐτοὶ ὅμως, ὅταν ἐβγῆκαν ἀπὸ τὸ σπίτι, διέδωκαν τὴν φήμην του ὡς θαυματουργοῦ καὶ Μεσαίου εἰς ὅλην τὴν χώραν ἐκείνην.

Ἀλλὰ ἐκεῖνοι ἐξελθόντες διέδωσαν τὸ θαῦμα καὶ τὴν φήμη τοῦ Ἰησοῦ εἰς ὅλην ἐκείνην τὴν χώραν.

Καὶ ἐνῷ αὐτοὶ ἔβγαιναν, ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς αὐτὸν ἕνα ἄνθρωπο βωβὸ δαιμονισμένο.

Ὅταν δὲ οἱ δύο αὐτοὶ ἔβγαιναν ἀπὸ τὸ σπίτι, ἰδοὺ ἔφεραν πρὸς τὸν Ἰησοῦν ἄνθρωπον, ποὺ κατείχετο ἀπὸ δαιμόνιον καὶ ἦτο κωφὸς καὶ ἄλαλος.

Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ ἐξήρχοντο, ἰδοὺ ἔφεραν εἰς τὸν Ἰησοῦν ἕνα ἄνθρωπον δαιμονιζόμενον κωφάλαλον.

Καὶ ὅταν βγῆκε τὸ δαιμόνιο, ὁ βωβὸς μίλησε, καὶ τὰ πλήθη θαύμασαν καὶ ἔλεγαν· «Ποτὲ δὲν παρουσιάσθηκε τέτοιο φαινόμενο στὸν Ἰσραήλ».

Καὶ ἀφοῦ ἐξεδιώχθη τὸ δαιμόνιον, ὡμίλησεν ὁ κωφὸς καὶ ἐθαύμασαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ καὶ ἔλεγαν· Οὐδέποτε ἐφάνησαν τέτοια θαύματα εἰς τὸ ἔθνος τοῦ Ἰσραήλ. Οὔτε ὅταν οἱ προφῆται καὶ οἱ λοιποὶ ἅγιοι ἄνδρες ἐθαυματούργουν ἐν μέσῳ αὐτοῦ.

Καὶ ὅταν ἐξεδιώχθη τὸ δαιμόνιον, ἀμέσως ὡμίλησεν ὁ κωφάλαλος καὶ οἱ ὄχλοι ποὺ ἦσαν ἐκεῖ ἐθαύμασαν καὶ ἔλεγαν ὅτι ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἐφάνησαν εἰς τὸν Ἰσραηλιτικὸν λαὸν τόσα πολλὰ καὶ τόσα μεγάλα θαύματα.

Ἀλλ’ οἱ Φαρισαῖοι ἔλεγαν· «Μὲ τὴ δύναμι τοῦ ἄρχοντος τῶν δαιμονίων βγάζει τὰ δαιμόνια».

Οἱ Φαρισαῖοι ὅμως ἔλεγαν· Μὲ τὴν βοήθειαν καὶ συνέργειαν τοῦ ἀρχηγοῦ τῶν δαιμόνων βγάζει ἀπὸ τοὺς πάσχοντας τὰ δαιμόνια.

Οἱ μοχθηροὶ ὅμως καὶ δόλιοι Φαρισαῖοι ἔλεγαν· «αὐτὸς διώχνει τὰ δαιμόνια μὲ τὴν δύναμιν τοῦ ἀργηγοῦ τῶν δαιμονίων».

Καὶ περιώδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλες τὶς πόλεις καὶ τὰ χωριά, καὶ δίδασκε στὶς συναγωγές τους καὶ κήρυττε τὸ χαρμόσυνο κήρυγμα τῆς βασιλείας (τοῦ Θεοῦ), καὶ θεράπευε κάθε ἀσθένεια καὶ κάθε ἀρρώστεια στὸ λαό.

Καὶ περιήρχετο ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία, διδάσκων εἰς τὰς συναγωγάς των καὶ κηρύττων τὸ χαρμόσυνον κήρυγμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ θεραπεύων κάθε ἀσθένειαν καὶ ἀδιαθεσίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Καὶ περιώδευε ὁ Ἰησοῦς ὅλας τὰς πόλεις καὶ τὰ χωρία διδάσκων εἰς τὰς συναγωγὰς αὐτῶν καὶ κηρύσσων τὸ χαρμόσυνον ἄγγελμα τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ θεραπεύων κάθε ἀσθένειαν καὶ κάθε καχεξίαν μεταξὺ τοῦ λαοῦ.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἔνοιωσε γι’ αὐτοὺς συμπόνια, διότι ἦταν ἀποκαμωμένοι καὶ ἐγκαταλελειμμένοι σὰν πρόβατα χωρὶς ποιμένα.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἠσθάνθη συμπάθειαν καὶ πόνον δι’ αὐτούς, διότι ἦσαν ἀποκαμωμένοι πνευματικῶς καὶ παραμελημένοι, σὰν πρόβατα, ποὺ δὲν ἔχουν ποιμένα νὰ τὰ προφυλάξῃ καὶ νὰ τὰ ὁδηγήσῃ εἰς τόπους βοσκῆς.

Ὅταν δὲ εἶδε τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, ἠσθάνθη εὐσπλαγχνίαν καὶ πόνον δι’ αὐτούς, διότι ἦσαν ἀποκαμωμένοι πνευματικῶς καὶ παραπεταμένοι, σὰν πρόββατα ποὺ δὲν εἶχαν ποιμένα.

Τότε λέγει στοὺς μαθητάς του· «Ὁ μὲν καρπὸς γιὰ θερισμὸ εἶναι πολύς, οἱ δὲ ἐργάτες εἶναι ὀλίγοι.

Τότε λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· τὰ μὲν ὥριμα διὰ θερισμὸν στάχυα εἶναι πολλά, οἱ δὲ ἐργάται, ποὺ θὰ τὰ θερίσουν, εἶναι ὀλίγοι. Πολλοὶ εἶναι οἱ εὐδιάθετοι νὰ δεχθοῦν τὸ εὐαγγέλιον καὶ νὰ σωθοῦν, ὀλίγοι ὅμως εἶναι οἱ πνευματικοὶ ἐργάται, ποὺ θὰ ὑπηρετήσουν εἰς τὸ πνευματικὸν αὐτὸ ἔργον.

Τότε λέγει εἰς τοὺς μαθητάς του· «ὁ μὲν θερισμὸς εἶναι πολὺς (πολλοὶ δηλαδὴ εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἔχουν τὴν ἀνάγκην καὶ τὴν διάθεσιν νὰ δεχθοῦν τὰ λόγια τῆς σωτηρίας) ἀλλὰ οἱ πνευματικοὶ ἐργάται εἶναι ὀλίγοι.

Γι’ αὐτὸ παρακαλέσετε τὸν κύριο τοῦ πρὸς θερισμὸν καρποῦ, γιὰ ν’ ἀποστείλῃ ἐργάτες γιὰ νὰ θερίσουν τὸν καρπό του».

Παρακαλέσατε λοιπὸν τὸν Θεόν, ποὺ εἶναι ὁ κύριος καὶ ἰδιοκτήτης τῆς ὡρίμου πρὸς θερισμὸν σπορᾶς, νὰ βγάλῃ καὶ ἀποστείλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμόν του.

Παρακαλέστε λοιπὸν τὸν Κύριον τοῦ θερισμοῦ, νὰ στείλῃ ἐργάτας εἰς τὸν θερισμὸν αὐτοῦ».