Πέτρου Α' 2

Ἀποβάλετε λοιπὸν κάθε κακία καὶ κάθε δόλο καὶ ὑποκρισίες καὶ φθόνους καὶ ὅλες τὶς καταλαλιές.

Ἐφ’ ὅσον λοιπὸν ἀνεγεννήθητε διὰ τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ πετάξετε ἀπ’ ἐπάνω σας σὰν ἄλλο ροῦχον ἀκάθαρτον κάθε εἶδος κακίας καὶ κάθε δόλον καὶ κάθε μορφὴν ὑποκρισίας καὶ φθόνου καὶ ὅλας τὰς κατὰ τοῦ πλησίον κακολογίας καὶ κατακρίσεις.

Λοιπόν, ἐφ’ ὅσον ἐγίνατε νέοι ἄνθρωποι μὲ τὸν σωτήριον καὶ ζωοποιὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ πετάξετε ἀπὸ πάνω σας κάθε κακίαν καὶ κάθε δολιότητα καὶ κάθε εἶδος ὑποκρισίας καὶ φθόνου καὶ ὅλας ἀνεξαιρέτως τὰς κατακρίσεις καὶ ἐπικρίσεις ἐναντίον τοῦ πλησίον.

Καὶ σὰν νεογέννητα βρέφη ποθήσατε μὲ πολὺ πόθο τὸ ἀνόθευτο γάλα τοῦ λόγου, γιὰ ν’ ἀναπτυχθῆτε μ’ αὐτὸ καὶ νὰ σωθῆτε,

Ἀφοῦ δὲ ἀπορρίψετε ὅλα αὐτά, τότε σὰν νεογέννητα βρέφη μὲ πόθον πολὺν ἐπιθυμήσατε τὸ γνήσιον καὶ ἀνόθευτον πνευματικὸν γάλα τῆς θείας διδασκαλίας, διὰ νὰ μεγαλώσετε μὲ αὐτὸ καὶ καταλήξετε εἰς τὴν σωτηρίαν.

Σὰν βρέφη δὲ νεογέννητα μὲ ἐπιθυμίαν μεγάλην ποθήσατε τὸ ἀνόθευτον καὶ θρεπτικὸν πνευματικὸν γάλα τῆς θείας Χάριτος καὶ διδασκαλίας, διὰ νὰ μεγαλώσετε μὲ αὐτὸ καὶ προχωρήσετε ἀσφαλεῖς εἰς τὸν δρόμον τῆς σωτηρίας.

ἀφοῦ γευθήκατε, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι γεμᾶτος καλωσύνη.

Καὶ θὰ αἰσθανθῆτε τὸν πόθον αὐτὸν διὰ τὸ πνευματικὸν γάλα τῆς θείας διδασκαλίας, ἐὰν βεβαίως διὰ τῆς πείρας σας ἐδοκιμάσατε καὶ ἐμάθετε, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι καλὸς καὶ εὐεργετικὸς καὶ οἱ λόγοι του συνεπῶς εἶναι τροφὴ ὄχι μόνον γλυκεῖα, ἀλλὰ καὶ ὠφέλιμος καὶ ζωηφόρος.

Καὶ εἶναι φυσικὸν νὰ αἰσθανθῆτε τὸν ἔντονον αὐτὸν πόθον τῆς πνευματικῆς τροφῆς, ἐφ’ ὅσον ἐγευθήκατε καὶ ἀπὸ τὴν προσωπικήν σας πεῖραν ἐγνωρίσατε, ὅτι ὁ Κύριος εἶναι πάντοτε εὐεργετικὸς καὶ ἀγαθός.

Προσερχόμενοι πρὸς αὐτὸν, λίθο ζωντανό, ποὺ ἀπὸ μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔχει ἀπορριφθῆ, ἀλλὰ γιὰ τὸ Θεὸ εἶναι ἐκλεκτὸς, πολύτιμος,

Καὶ νὰ πλησιάζετε ὁλονὲν καὶ περισσότερον πρὸς τὸν Κύριον αὐτόν, ὁ ὁποῖος εἶναι λίθος, ποὺ ἔχει ζωὴν καὶ μεταδίδει ζωήν, καὶ ἀπὸ μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔχει ἀποδοκιμασθῆ, διότι τὸν ἐσταύρωσαν, ἐνώπιον ὅμως τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκλεκτὸς καὶ τιμημένος.

Νὰ προσέρχεσθε δὲ πάντοτε μὲ ἱερὸν πόθον καὶ εὐλάβειαν πρὸς τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, ὁ ὁποῖος εἶναι ἀκρογωνιαῖος λίθος τῆς Ἐκκλησίας, ζωὴ καὶ πηγὴ τῆς ζωῆς, ποὺ ἀπὸ μὲν τοὺς ἀνθρώπους ἔχει ἀποδοκιμασθῆ καὶ περιφρονηθῆ, ὅπως ἐφάνηκε ἀπὸ τὸ γεγονὸς τῆς σταυρώσεως, ἐνώπιον ὅμως τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐκλεκτὸς καὶ τιμημένος.

νὰ οἰκοδομῆσθε καὶ σεῖς ὡς λίθοι ζωντανοὶ σὲ οἶκο πνευματικό, ἱερατεῖο ἅγιο γιὰ νὰ προσφέρετε πνευματικὲς θυσίες εὐπρόσδεκτες στὸ Θεὸ διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ νὰ οἰκοδομῆσθε καὶ νὰ κτίζεσθε ἐπ’ αὐτοῦ καὶ σεῖς σὰν λίθοι ζωντανοί, ὥστε νὰ εἶσθε οἶκος τοῦ Θεοῦ πνευματικός, σύλλογος καὶ γένος ἱερέων ἅγιον, διὰ νὰ προσφέρετε διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ θυσίας πνευματικάς, ποὺ μὲ εὐχαρίστησιν τὰς δέχεται ὁ Θεός.

Καὶ σεῖς οἱ ἴδιοι νὰ οἰκοδομῆσθε ἐπάνω εἰς αὐτὸν σὰν λίθοι ζωντανοί, ὥστε νὰ εἶσθε πνευματικὸς οἶκος καὶ κατοικητήριον τοῦ Θεοῦ, ἱεράτευμα ἅγιον, διὰ νὰ προσφέρετε διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ θυσίας πνευματικάς, τὰς ὁποίας μὲ εὐχαρίστησιν καὶ εὐμένειαν δέχεται ὁ Θεός.

Διότι περιέχεται στὴ Γραφή· Ἰδοὺ θέτω στὴ Σιὼν λίθο ἀκρογωνιαῖο, ἐκλεκτό, πολύτιμο, καὶ ὁποιος πιστεύει σ’ αὐτόν, δὲν θὰ καταισχυνθῇ (ἀλλὰ θὰ τιμηθῇ).

Προσέξετε νὰ ἐπωφεληθῆτε τὸν λίθον αὐτὸν καὶ νὰ μὴ σᾶς ἀποβῇ οὗτος εἰς καταδίκην. Διότι περιέχεται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ὁ ἐξῆς λόγος· Ἰδοὺ θέτω εἰς τὴν Σιὼν λίθον ἀκρογωνιαῖον, ὁ ὁποῖος βαστάζει τὸ ὅλον πνευματικὸν οἰκοδόμημα καὶ σφίγγει εἰς ἐν τοὺς δύο λαούς, τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς ἐθνικούς, ποὺ διὰ τῆς πίστεως γίνονται ὁ ἕνας ἠνωμένος λαὸς τοῦ Κυρίου. Καὶ ὁ λίθος αὐτὸς εἶναι διάλεκτος, πολύτιμος, καὶ ἐκεῖνος, ποὺ στηρίζει τὴν πεποίθησίν του ἐπ’ αὐτοῦ, δὲν θὰ ἐντροπιασθῇ.

Διότι περιέχεται εἰς τὴν Ἁγίαν Γραφὴν ἡ θεόπνευστος αὐτὴ φράσις· «ἰδού, θέτω εἰς τὴν Σιὼν ἀκρογωνιαῖον, θεμελιακὸν λίθον, ποὺ θὰ βαστάζῃ καὶ θὰ συγκρατῇ στερεὰ τὸ οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας, λίθον ἐκλεκτόν, πολύτιμον, καὶ ἐκεῖνος ποὺ πιστεύει καὶ στηρίζεται ἐπάνω εἰς αὐτὸν δὲν θὰ ἐντροπιασθῇ».

Σὲ σᾶς λοιπὸν ἀνήκει ἡ τιμή, οἱ ὁποῖοι πιστεύετε. Σ’ ἐκείνους δέ, οἱ ὁποῖοι ἀπιστοῦν, ἀνήκει ἡ καταισχύνη, ὅτι ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον οἱ οἰκοδόμοι ἀπέρριψαν, αὐτὸς ἔγινε ἀκρογωνιαῖος, καὶ λίθος προσκόμματος καὶ πέτρα πτώσεως.

Διὰ σᾶς λοιπόν, οἱ ὁποῖοι πιστεύετε, προορίζεται ἡ τιμή, ποὺ μεταδίδει ὁ λίθος οὗτος. Δι’ ἐκείνους ὅμως, ποὺ ἀπειθοῦν, ἐφαρμοζεται ὁ ἄλλος λόγος τῆς Γραφῆς, ποὺ λέγει· ὁ λίθος, τὸν ὁποῖον δὲν ἐθεώρησαν κατάλληλον διὰ τὴν οἰκοδομὴν καὶ τὸν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, αὐτὸς ἔγινε κεφαλὴ γωνίας, ἀγκωνάρι περίβλεπτον, ποὺ βαστάζει τὸ ὅλον οἰκοδόμημα, ἀλλὰ καὶ ὁ λίθος ἐπὶ τοῦ ὁποίου οἱ ἄπιστοι σκοντάπτουν καὶ πέτρα, ποὺ τοὺς μπερδεύει καὶ κρημνίζονται.

Διὰ σᾶς, λοιπόν, ποὺ πιστεύετε εἰς τὸν Χριστόν, ἐπιφυλάσσεται αὐτὴ ἡ τιμή. Δι’ ἐκείνους ὅμως ποὺ ἀπειθοῦν κατὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ ἐπαναστατοῦν, ἰσχύει ὁ ἄλλος λόγος τῆς Γραφῆς, «λίθον, τὸν ὁποῖον ἐπεριφρόνησαν καὶ ἀπέρριψαν ὡς ἀκατάλληλον οἱ οἰκοδομοῦντες, αὐτὸς ἔγινε κεφαλὴ γωνίας, ἀγκωνάρι θεμελιακὸ καὶ πολύτιμο διὰ τὴν πνευματικὴν οἰκοδομήν. Ἔγινε ὅμως καὶ λίθος, ἐπάνω εἰς τὸν ὁποῖον σκοντάπτουν οἱ ἄπιστοι, καὶ πέτρα, ἀπὸ τὴν ὁποίαν κρημνίζονται».

Αὐτοὶ προσκόπτουν (σκοντάφτουν), διότι δὲν πιστεύουν στὸ λόγο. Γι’ αὐτὸ καὶ προωρίσθηκαν (γιὰ νὰ προσκόπτουν δηλαδή, ἀφοῦ δὲν πιστεύουν στὸ λόγο. Ὅσους ἀπιστοῦν, δικαίως ὁ Θεὸς προώρισε γιὰ ἀπώλεια).

Οὗτοι σκοντάπτουν εἰς τὸν λόγον τοῦ εὐαγγελίου, ἐπειδὴ ἀπειθοῦν εἰς αὐτόν. Εἰς τὸ σκόνταμμα δὲ καὶ τὸν κρημνισμὸν αὐτὸν προωρίσθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, ὁ ὁποῖος προεῖδε τὴν διεστραμμένην γνώμην των καὶ τοὺς τιμωρεῖ διὰ τὴν ἀπείθειάν των.

Αὐτοὶ σκοντάπτουν εἰς τὸν λόγον τοῦ Εὐαγγελίου, ἐπειδὴ ἀπειθοῦν καὶ ἐπαναστατοῦν ἐναντίον αὐτοῦ. Εἰς αὐτὸ δὲ τὸ σκόνταμμα καὶ τὸ ὀλέθριον κρήμνισμα, προωρίσθησαν ἀπὸ τὸν Θεόν, σύμφωνα μὲ τὴν πρόγνωσίν του πρὸς τιμωρίαν των, διὰ τὴν διεστραμμένην καὶ κακκὴν διάθεσίν των.

Ἀλλὰ σεῖς εἶσθε γένος ἐκλεκτό, βασιλικὸ ἱερατεῖο, ἔθνος ἅγιο (ἔθνος ἀφιερωμένο), λαὸς γιὰ δόξα (γιὰ νὰ δοξάζεται δηλαδή), ὥστε νὰ διακηρύξετε τὰ μεγαλεῖα ἐκείνου, ὁ ὁποῖος ἀπὸ τὸ σκότος σᾶς κάλεσε στὸ θαυμαστὸ φῶς του.

Σεῖς ὅμως εἶσθε γένος ἐκλεκτόν, ἱερατεῖον ποὺ ἔχετε βασιλικὴν καταγωγὴν καὶ εἶσθε δι’ αὐτὸ συγχρόνως βασιλεῖς καὶ ἱερεῖς. Εἶσθε ἔθνος ἅγιον, ἀφιερωμένον εἰς τὸν Θεόν, λαὸς ξεχωρισμένος διὰ νὰ ἀποτελῆτε ἰδιαίτερον κτῆμα καὶ περιουσίαν τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἔχετε ὅλας αὐτὰς τὰς ἐξαιρετικὰς ἰδιότητας, διὰ νὰ διακηρύττετε μὲ τὸ ἅγιον παράδειγμά σας τὰς ἐξόχους καὶ ἀπείρους τελειότητας ἐκείνου, ποὺ σᾶς ἐκάλεσεν ἀπὸ τὸ σκότος τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας εἰς τὴν νέαν φωτεινὴν καὶ θαυμαστὴν πνευματικὴν ζωήν του.

Σεῖς ὅμως εἶσθε «γένος ἐκλεκτόν, ἱερατεῖον μὲ βασιλικὴν τὴν καταγωγήν, ἔθνος ἅγιον, καθιερωμένον εἰς τὸν Θεόν, ξεχωριστὸς λαὸς μέσα εἰς τὴν οἰκουμένην, ἰδιαίτερον κτῆμα καὶ περιουσία τοῦ ἀπείρου Θεοῦ», διὰ νὰ διαλαλῆτε μὲ τὰ λόγια καὶ τὸ παράδειγμά σας τὰς ἀρετὰς ἐκείνου, ὁ ὁποῖος σᾶς ἐκάλεσεν ἀπὸ τὸ σκοτάδι τῆς πλάνης καὶ τῆς ἁμαρτίας εἰς τὸ λαμπρὸν καὶ ἀξιοθαύμαστον πνευματικόν του φῶς.

Σεῖς ἄλλοτε ἤσασθε ὄχι λαὸς (τοῦ Θεοῦ), ἀλλὰ τώρα εἶσθε λαὸς τοῦ Θεοῦ· σεῖς ἤσασθε ὄχι ἐλεημένοι, ἀλλὰ τώρα ἐλεηθήκατε.

Σεῖς, οἱ ὁποῖοι κάποτε δὲν ἦσθε οὔτε κὰν λαός, τώρα ὅμως εἶσθε λαὸς τοῦ Θεοῦ· σεῖς οἱ ὁποῖοι δὲν εἴχετε ἐλεηθῆ, τώρα ὅμως ἐλεήθητε ἀπὸ τὸν Θεόν.

Σεῖς, οἱ ὁποῖοι κάποτε δὲν ἤσασθε οὔτε κἂν λαός, ἐνῶ τώρα εἶσθε λαὸς τοῦ Θεοῦ· σεῖς, οἱ ὁποῖοι δὲν εἴχατε προηγουμένως πάρει τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, ἐνῶ τώρα ἔχετε ἐλεηθῇ.

Ἀγαπητοί, σᾶς παρακαλῶ ὡς ξένους καὶ προσωρινοὺς σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο (νὰ μὴ προσκολλᾶσθε στὰ κοσμικά, ἀλλὰ) ν’ ἀπέχετε ἀπὸ τὶς σαρκικὲς ἡδονές, οἱ ὁποῖες ἀντιστρατεύονται στὴν ψυχή.

Σᾶς παρακαλῶ λοιπόν, ἀγαπητοί, ὡς πολίτας πλέον τοῦ οὐρανοῦ, ποὺ εἶσθε ξένοι ἐπὶ τῆς γῆς καὶ προσωρινῶς διαμένετε εἰς αὐτὴν ἐν μέσῳ τῶν εἰδωλολατρῶν κατοίκων της, νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας, αἱ ὁποῖαι ἀντιστρατεύονται καὶ μάχονται κατὰ τῆς ψυχῆς.

Ἀγαπητοί, σᾶς παρακαλῶ, λοιπόν, σὰν πνευματικοὺς ἀνθρώπους καὶ πολίτας τοῦ οὐρανοῦ, προσωρινοὺς καὶ παρεπιδήμους μέσα εἰς τὸν φθαρτὸν καὶ ἁμαρτωλὸν αὐτὸν κόσμον, νὰ ἀπέχετε ἀπὸ τὰς σαρκικὰς ἐπιθυμίας, αἱ ὁποῖαι ἀντιστρατεύονται καὶ πολεμοῦν τὴν ψυχήν.

Ἡ συμπεριφορά σας μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν νὰ εἶναι καλή, ὥστε, γι’ αὐτὸ ποὺ σᾶς κατηγοροῦν ὡς κακοποιούς, ἀφοῦ ἰδοῦν ἐν καιρῷ φωτισμοῦ, ἐξ αἰτίας τῶν καλῶν ἔργων (σας) νὰ πιστεύσουν καὶ λατρεύσουν τὸ Θεό.

Τὴν συμπεριφοράν σας μεταξὺ τῶν ἐθνικῶν νὰ ἔχετε καλήν, ὥστε νὰ προσελκύῃ τὴν ἐκτίμησιν καὶ τὸν σεβασμόν, καὶ ἔτσι δι’ ὅσα τώρα σᾶς κατηγοροῦν ὡς ἐγκληματίας καὶ κακοποιούς, παρακινούμενοι ἀπὸ τὰ καλὰ καὶ ἐνάρετα ἔργα σας, ποὺ θὰ παρακολουθήσουν ἀπὸ πλησίον, νὰ δοξάσουν τὸν Θεόν κατὰ τὴν ἡμέραν, ποὺ θὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ ὁ Κύριος καὶ θὰ φέρῃ εἰς φῶς τὴν ἀθῳότητά σας.

Νὰ ἔχετε πάντοτε καλὴν καὶ ἀνεπίληπτον τὴν συμπεριφοράν σας μεταξὺ τῶν εἰδωλολατρῶν, ὥστε ἐνῶ σᾶς κατηγοροῦν ὡς κακοποιούς, ὅταν θὰ ἴδουν τὴν ἀνεπίληπτον ζωήν σας καὶ τὰ καλὰ σας ἔργα, θὰ παρακινηθοῦν ἀπὸ αὐτὰ νὰ δοξάσουν τὸν Θεὸν κατὰ τὴν ἡμέραν ποὺ ἐκεῖνος θὰ σᾶς ἐπισκεφθῇ καὶ θὰ παρουσιάσῃ ὁλόλαμπρον τὴν ἀθωότητα καὶ ἀρετήν σας.

Νὰ ὑποτάσσεσθε δὲ σὲ κάθε ἀνθρωπίνη ἐξουσία χάριν τοῦ Κυρίου, εἴτε εἶναι ὁ βασιλεύς, ἐπειδὴ εἶναι ἀνώτατος ἄρχων,

Ὑποταχθῆτε λοιπὸν σύμφωνα μὲ τὴν παραγγελίαν τοῦ Κυρίου εἰς πᾶσαν ὑπὸ τῶν ἀνθρώπων ἐγκατεστημένην ἀρχήν· εἴτε εἰς τὸν βασιλέα ὡς εἰς ἀνώτερον,

Ὑποταχθῆτε, λοιπόν, κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Κυρίου εἰς κάθε ἄνθρωπον, ποὺ κατέχει κάποιαν ἀρχὴν καὶ ἐξουσίαν εἴτε εἰς τὸν βασιλέα ὡς πρὸς ἀνώτερον ἄρχοντα

εἴτε εἶναι οἱ ἡγεμόνες, ἐπειδὴ ἀποστέλλονται ἀπ’ αὐτὸν γιὰ νὰ τιμωροῦν τοὺς κακοποιοὺς καὶ νὰ ἐπιδοκιμάζουν ὅσους πράττουν τὸ καλό.

εἴτε εἰς τοὺς διοικητὰς τῶν ἐπαρχιῶν, ὅπως ἁρμόζει νὰ ὑποτάσσεσθε εἰς ἄρχοντας, ποὺ στέλλονται ἀπὸ αὐτόν, τὸν ἐπίγειον βασιλέα, πρὸς τιμωρίαν μὲν τῶν κακοποιῶν, ἔπαινον δὲ καὶ ἐνίσχυσιν ἐκείνων, ποὺ πράττουν τὸ ἀγαθόν.

εἴτε εἰς τοὺς διοικητὰς ἐπαρχιῶν, ὡς πρὸς ἄρχοντας ποὺ στέλλονται ἀπὸ αὐτὸν διὰ τὴν τιμωρίαν μὲν τῶν κακοποιῶν διὰ τὸν ἔπαινον δὲ καὶ τὴν ἀσφάλειαν ἐκείνων, ποὺ πράττουν τὸ καλόν.

Διότι ἔτσι εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πράττοντας τὸ καλὸ ν’ ἀποστομώνωμε τοὺς ἀνοήτους ἀνθρώπους, ποὺ δὲν ξέρουν τί λέγουν ἐναντίον μας.

Δείξατε νομιμοφροσύνην καὶ ὑποταγήν, διότι ἔτσι εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, μὲ τὴν ἀγαθοεργίαν νὰ ἐπιβάλλετε σιωπὴν εἰς τὴν ἄγνοιαν τῶν ἀνθρώπων ποὺ σᾶς κατηγοροῦν, χωρὶς νὰ ἠξεύρουν ποῖοι εἶσθε.

Διότι ἔτσι εἶναι τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ· μὲ τὴν κατὰ Θεὸν νομιμοφροσύνην καὶ μὲ τὴν ἀγαθοεργίαν σας νὰ φιμώνετε καὶ νὰ σταματᾶτε τὴν ἄγνοιαν τῶν ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι σᾶς ἐπικρίνουν, χωρὶς καὶ νὰ γνωρίζουν ποῖοι πράγματι εἶσθε.

Νὰ φέρεσθε ὡς ἄνθρωποι ἐλεύθεροι, καὶ νὰ μὴν ἔχετε τὴν ἐλευθερία ὡς πρόφασι καὶ δικαιολογία γιὰ τὸ κακό, ἀλλὰ νὰ φέρεσθε ὡς δοῦλοι τοῦ Θεοῦ.

Ὑποταχθῆτε σὰν ἐλεύθεροι ἀπὸ τὴν κακίαν καὶ ἀπὸ κάθε ἄτοκον καὶ ὄχι σὰν ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν τὴν ἐλευθερίαν ὡς πρόφασιν τῆς κακίας καὶ τῆς ἀπειθείας, ἀλλὰ σὰν δοῦλοι Θεοῦ.

Ὑποταχθῆτε, λοιπόν, κατὰ Θεὸν εἰς τὰς ἀρχὰς καὶ τὰς ἐξουσίας σὰν ἠθικῶς ἐλεύθεροι ἄνθρωποι καὶ ὄχι σὰν ἄνθρωποι, ποὺ ἔχουν τὴν ἐλευθερίαν ὡς πρόφασιν καὶ καμουφλάρισμα τῆς κακίας, ἀλλὰ σὰν ἀληθινοὶ δοῦλοι τοῦ Θεοῦ.

Ν’ ἀποδώσετε τιμὴ σὲ ὅλους. Τὴν ἀδελφότητα (τὸ σύνολο τῶν ἀδελφῶν, τῶν χριστιανῶν) νὰ ἀγαπᾶτε. Τὸ Θεὸ νὰ σέβεσθε. Τὸν βασιλέα νὰ τιμᾶτε.

Εἰς ὅλους ἀποδώσατε τὴν ὀφειλομένην εἰς ἕκαστον τιμήν. Νὰ ἀγαπᾶτε τὸ σύνολον τῶν Χριστιανῶν ἀδελφῶν. Νὰ φοβῆσθε εὐλαβῶς τὸν Θεόν καὶ νὰ τιμᾶτε τὸν βασιλέα.

Ἀποδώσατε τὴν ὀφειλομένην τιμὴν εἰς ὅλους. Ἀγαπᾶτε ὅλους τοὺς ἀδελφούς σας Χριστιανούς, νὰ φοβῆσθε καὶ νὰ σέβεσθε τὸν Θεόν· νὰ τιμᾶτε τὸν βασιλέα.

Σεῖς, δοῦλοι, νὰ ὑποτάσσεσθε μὲ κάθε σεβασμὸ στοὺς κυρίους σας, ὄχι μόνο στοὺς ἀγαθοὺς καὶ καλούς, ἀλλὰ καὶ στοὺς δυστρόπους.

Οἱ δοῦλοι ἂς ὑποτάσσωνται εἰς τοὺς κυρίους μὲ φόβον Θεοῦ, ποὺ θὰ τὸν δείχνουν εἰς κάθε περίστασιν. Ἂς ὑποτάσσωνται ὄχι μόνον εἰς τοὺς καλοὺς καὶ ἐπιεικεῖς κυρίους, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς στρεβλοὺς καὶ δυστρόπους.

Οἱ δοῦλοι ἂς ὑποτάσσωνται μὲ φόβον Θεοῦ εἰς κάθε τι, ποὺ διατάσσουν οἱ κύριοί των, ὄχι μόνον εἰς τοὺς καλοὺς καὶ ἐπιεκεῖς, ἀλλὰ καὶ εἰς τοὺς ἰδιοτρόπους, ποὺ ποτὲ δὲν ἰκανοποιοῦνται, ἀλλὰ πάντοτε γογγύζουν.

Διότι τοῦτο εἶναι ἡ δόξα, ἐὰν δηλαδὴ χάριν τῆς θείας συνειδήσεως ὑπομένῃ κανεὶς παθήματα πάσχοντας ἀδίκως.

Διότι τοῦτο προσελκύει τὴν εὔνοιαν τοῦ Θεοῦ, ἐὰν μὲ τὴν συνείδησιν, ὅτι ὁ Θεὸς τὸ θέλει καὶ εὐαρεστεῖται εἰς τοῦτο, ὑποφέρῃ κανεὶς λύπας, πάσχων ἀδίκως.

Διότι τοῦτο εἶναι χάρις Θεοῦ, ἐὰν μὲ τὴν συνείδησιν, ὅτι αὐτὸ θέλει ὁ Θεός, ὑποφέρῃ κανεὶς λύπας, ταλαιπωρούμενος καὶ πάσχων ἀδίκως.

Διότι τί δόξα εἶναι, ἐὰν ὑπομείνετε δεχόμενοι πλήγματα γιὰ ἁμαρτίες; Ἀλλ’ ἐὰν ὑπομείνετε ὑφιστάμενοι παθήματα καίτοι πράττετε τὸ καλό, αὐτὸ εἶναι δόξα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Διότι ποία δόξα σας ἀνήκει, ἐὰν δείξετε ὑπομονήν, ὅταν σφάλλετε, καὶ διὰ τὰ σφάλματά σας αὐτὰ σᾶς δέρουν εἰς τὸ πρόσωπον; Ἐὰν ὅμως δείξετε ὑπομονήν, ὅταν, μολονότι πράττετε τὸ καθῆκον σας πρὸς τοὺς κυρίους σας, καταπιέζεσθε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ὑποφέρετε, τοῦτο εἶναι ἀρεστὸν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.

Διότι ποία εἶναι ἡ δόξα καὶ ὁ ἔπαινός σας, ἐὰν δείξετε ὑπομονήν, ὅταν διαπράξετε σφάλματα καὶ ἐξ αἰτίας αὐτῶν σᾶς δέρουν; Ἀλλ’ ἐὰν δείξετε ὑπομονήν, καθ’ ὅν χρόνον πάσχετε καὶ ταλαιπωρεῖσθε, μολονότι πράττετε τὸ ἀγαθὸν καὶ ἐκτελεῖτε εὐσυνειδήτως τὸ καθῆκον σας, τοῦτο εἶναι εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ καὶ δόξα διὰ σᾶς.

Γι’ αὐτὸ ἄλλωστε κληθήκατε, ἀφοῦ καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε γιὰ σᾶς, ἀφήνοντας σὲ σᾶς παράδειγμα γιὰ ν’ ἀκολουθήσετε στὰ ἴχνη του.

Καὶ εἶναι τοῦτο ἀρεστὸν εἰς τὸν Θεόν, διότι ἔχετε κληθῆ διὰ νὰ πράττετε τὸ καλὸν καὶ εὐεργετῆτε, καὶ ὅταν ἀκόμη παραγνωρίζεσθε καὶ ὑποφέρετε ἀδίκως. Καθ’ ὅσον καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε πρὸς χάριν σας, χωρὶς αὐτὸς νὰ πταίσῃ εἰς τίποτε καὶ ἀφῆκεν εἰς σᾶς παράδειγμα τέλειον πρὸς μίμησιν, διὰ νὰ ἀκολουθήσετε ἀκριβῶς ἐπάνω εἰς τὰ ἀχναρια του.

Διότι εἰς αὐτὸ ἀκριβῶς ἔχετε κληθῇ, διὰ νὰ ἐκτελῆτε τὸ καθῆκον σας, καὶ διὰ νὰ πράττετε τὸ ἀγαθὸν καὶ ὅταν ἀκόμη ἀδικῆσθε καὶ ταλαιπωρῆσθε ἀδίκως. Διότι καὶ ὁ Χριστὸς ἔπαθε πρὸς χάριν ἡμῶν καὶ ὑπέμεινε σταυρόν, διὰ νὰ σώσῃ ἀκόμη καὶ αὐτοὺς τοὺς σταυρωτάς του, ἀφήσας εἰς σᾶς τέλειον παράδειγμα πρὸς μίμησιν, διὰ νὰ ἀκολουθήσετε καὶ βαδίσετε ἀκριβῶς ἐπάνω εἰς τὰ ἴχνη του.

Αὐτὸς ἁμαρτία δὲν ἔκανε, οὔτε στὸ στόμα του βρέθηκε κακό.

Αὐτὸς δὲν ἔκαμέ ποτε ἁμαρτίαν, οὔτε εὑρεθῇ δόλος ἢ ψεῦδος εἲς τὸ στόμα τοῦ.

Αὐτὸς δὲν ἔκαμε ποτὲ καμμίαν ἀπολύτως ἁμαρτίαν· «οὔτε δὲ καὶ εἰς τὸ στόμα του εὑρέθη ποτὲ δόλος ἢ ἔστω καὶ ὁ παραμικρότερος ἁμαρτωλὸς λόγος».

Αὐτὸς ὑβριζόμενος δὲν ἀνταπέδιδε τὶς ὕβρεις, καὶ πάσχοντας δὲν ἔκανε ἐκδίκησι, ἀλλὰ παρέδιδε στὸ δίκαιο κριτή.

Αὐτός, ἐνῷ ἐνεπαίζετο καὶ ὑβρίζετο, δὲν ἀνταπέδιδεν ὕβρεις εἰς τὰς ὕβρεις ἐνῷ ἔπασχεν ἀδίκως, δὲν ἐφοβέριζε μὲ ἐκδικητικὰς ἀπειλὰς τοὺς ἀδικοῦντας αὐτόν, ἀλλὰ ἀνέθετε τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸν Θεόν, ποὺ πάντοτε κάνει κρίσιν δικαίαν.

Αὐτός, ἐνῶ ἐχλευάζετο καὶ ὑβρίζετο ἀπὸ τοὺς βασανιστάς του, δὲν ἐχλεύαζε καὶ δὲν ὕβριζεν αὐτούς. Ἐνῶ ἔπασχεν ἀδίκως, δὲν ἀπειλοῦσεν ἐκδικήσεις, ἀλλὰ παρέδιδε καὶ ἐνεπιστεύετο τὸν ἑαυτόν του εἰς τὸν Θεόν, ποὺ κρίνει πάντοτε μὲ δικαιοσύνην.

Αὐτὸς ὁ ἴδιος βάσταξε τὶς ἁμαρτίες μας στὸ σῶμα του πάνω στὸ ξύλο (τοῦ σταυροῦ), γιὰ νὰ ἐλευθερωθοῦμε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες καὶ νὰ ζήσωμε γιὰ τὴν ἀρετή. Μὲ τὸ δικό του τραῦμα θεραπευθήκατε.

Αὐτὸς ἐβάστασεν ὁ ἴδιος ἐπάνω του τὰς ἁμαρτίας μας καὶ προσέφερε διὰ τοῦ σώματός του θυσίαν δι’ αὐτὰς εἰς τὸν σταυρόν. Καὶ ἔκαμε τὴν θυσίαν αὐτήν, διὰ νὰ ἐλευθερωθῶμεν καὶ ἀποξενωθῶμεν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας καὶ ζήσωμεν εἰς τὸ ἑξῆς διὰ τὴν δικαιοσύνην καὶ διὰ τὴν ἀρετήν. Διὰ τῶν πληγῶν αὐτοῦ ἰατρεύθητε.

«Αὐτὸς ἐπῆρε καὶ ἐβάστασεν ἐπάνω του τὰς ἁμαρτίας μας καὶ προσέφερε διὰ τοῦ σώματός του θυσίαν ἐπάνω εἰς τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ, διὰ νὰ λάβωμεν ἡμεῖς τὴν λύτρωσιν καὶ τὴν ἀπαλλαγὴν ἀπὸ τὰς ἁμαρτίας», νὰ ζήσωμεν δὲ μὲ τὴν δικαιοσύνην καὶ τὴν ἀρετήν. «Χάρις εἰς τὰς πληγὰς αὐτοῦ ἔχετε καὶ σεῖς θεραπευθῆ ἀπὸ τὴν θανατηφόρον νόσον τῆς ἁμαρτίας».

Ἤσασθε δὲ σὰν πρόβατα πλανώμενα, ἀλλὰ τώρα ἐπιστρέψατε στὸν ποιμένα καὶ κυβερνήτη τῶν ψυχῶν σας.

Ναί· ἰατρεύθητε, διότι ἄλλοτε ἦσθε ἄρρωστοι πνευματικῶς ἦσθε σὰν πρόβατα ποὺ ἐπλανῶντο. Ἀλλὰ τώρα ἐγυρίσατε ὀπίσω εἰς τὸν ποιμένα καὶ ἄγρυπνον φρουρὸν τῶν ψυχῶν σας.

Διότι ἤσασθε προηγουμένως ἄρρωστοι πνευματικῶς· «ἤσασθε πρόβατα ποὺ ἐπλανῶντο» μὲ ἄμεσον τὸν κίνδυνο νὰ κατασπαραχθοῦν ἀπὸ τοὺς λύκους. Ἀλλὰ τώρα ἐγυρίσατε εἰς τὸν καλὸν Ποιμένα καὶ τὸν ἀκοίμητον φρουρὸν καὶ ὑπερασπιστὴν τῶν ψυχῶν σας.