Πράξεις Ἀποστόλων 10

Ἦταν δὲ κάποιος στὴν Καισάρεια ὀνομαζόμενος Κορνήλιος, ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὸ τάγμα ποὺ λεγόταν Ἰταλικὴ σπεῖρα.

Ἦτο δὲ κάποιος ἄνθρωπος εἰς τὴν Καισάρειαν, ποὺ ὠνομάζετο Κορνήλιος, ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὸ τάγμα ποὺ ἐλέγετο σπεῖρα Ἰταλική.

Ὑπῆρχε δὲ εἰς τὴν Καισάρειαν κάποιος ἄνθρωπος, ὀνόματι Κορνήλιος, ἑκατόνταρχος, ἀπὸ τὴν στρατιωτικὴν μονάδα, ποὺ ἐλέγετο σπεῖρα Ἰταλική.

Αὐτὸς ἦταν εὐσεβὴς καὶ θεοφοβούμενος μαζὶ μὲ ὅλη τὴν οἰκογένειά του. Καὶ ἔκανε πολλὲς ἐλεημοσύνες στὸ λαό, καὶ πάντοτε προσευχόταν στὸ Θεό.

Αὐτὸς ἦτο εὐσεβὴς καὶ μολονότι ἐκ καταγωγῆς ἦτο εἰδωλολάτρης, ἐγνώρισε τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ ἐφοβεῖτο αὐτὸν μὲ ὅλους, ὅσοι ἦσαν εἰς τὸ σπίτι του· καὶ ἔκανε πολλὰς ἐλεημοσύνας εἰς τὸν λαὸν καὶ παρεκάλει συνεχῶς τὸν Θεὸν νὰ τὸν φωτίσῃ.

Αὐτὸς ἦτο εὐσεβὴς καὶ θεοφοβούμενος μαζῆ μὲ ὅλον του τὸν οἶκον. Ἔκανε πολλὰς ἐλεημοσύνας εἰς τὸν λαὸν καὶ παρακαλοῦσε πάντοτε τὸν Θεὸν νὰ τὸν φωτίζῃ.

Αὐτὸς εἶδε καθαρὰ σὲ ὅραμα, ὥρα περίπου τρεῖς τὸ ἀπόγευμα, ἕνα ἄγγελο τοῦ Θεοῦ, ποὺ μπῆκε στὸ σπίτι του καὶ τοῦ εἶπε· «Κορνήλιε»!.

Αὐτὸς λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος εἶδε καθαρὰ καὶ φανερὰ εἰς ὀπτασίαν, ποὺ τοῦ παρουσιάσθῃ περίπου εἰς τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα, ἕνα ἄγγελον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι του πρὸς συνάντησιν αὐτοῦ καὶ τοῦ εἶπε· Κορνήλιε.

Εἶδε, λοιπόν, κατὰ τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν ὥραν, φανερὰ εἰς ἕνα ὅραμα, ἄγγελον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος εἰσῆλθε εἰς τὸ σπίτι του δι’ αὐτὸν καὶ τοῦ εἶπε· «Κορνήλιε».

Αὐτὸς δὲ τὸν κοίταξε καὶ τρομαγμένος εἶπε· «Τί εἶναι, κύριε;». Τοῦ εἶπε δέ· «Οἱ προσευχές σου καὶ οἱ ἐλεημοσύνες σου ἀνέβηκαν (στὸν οὐρανό), γιὰ νὰ τὶς λάβῃ ὑπ’ ὄψιν του ὁ Θεός.

Αὐτὸς δέ, ἀφοῦ ἔστρεψε καὶ προσήλωσε τὰ μάτια του εἰς αὐτόν, ἐκυριεύθη ὁλόκληρος ἀπὸ φόβον καὶ εἶπε· Τί εἶναι, κύριε; Εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ ἄγγελος: Αἱ προσευχαί σου καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν ὡς προσφορὰ εὐπρόσδεκτος εἰς τὸν Θεὸν καὶ ἀξία διὰ νὰ σὲ ἐνθυμῆται καὶ νὰ μὴ σὲ λησμονῇ ποτέ.

Αὐτὸς προσήλωσε τὰ μάτια του εἰς τὸν ἄγγελον, κατελήφθη ἀπὸ φόβον καὶ εἶπε· «Τί εἶναι, κύριε;» Ὁ δὲ ἄγγελος τοῦ ἀπήντησε· «Αἱ προσευχαί σου καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἀνέβησαν εἰς τὸν οὐρανὸν πρὸς τὸν Θεόν, διὰ νὰ σὲ ἐνθυμῆται συνεχῶς.

Καὶ τώρα στεῖλε ἀνθρώπους στὴν Ἰόππη καὶ προσκάλεσε τὸ Σίμωνα, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος.

Καὶ τώρα στεῖλε εἰς τὴν Ἰόππην ἀπεσταλμένους καὶ κάλεσε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ Σίμων, ποὺ ὀνομάζεται Πέτρος.

Καὶ τώρα στεῖλε εἰς τὴν Ἰόππην ἀνθρώπους σου καὶ προσκάλεσε ἐδῶ τὸν Σίμωνα, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος.

Αὐτὸς φιλοξενεῖται σὲ κάποιο Σίμωνα βυρσοδέψη, ποὺ ἔχει σπίτι κοντὰ στὴ θάλασσα».

Αὐτὸς φιλοξενεῖται ἀπὸ κάποιον Σίμωνα βυρσοδέψην, ὁ ὁποῖος ἔχει τὸ σπίτι του κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν.

Αὐτὸς φιλοξενεῖται ἀπὸ κάποιον βυρσοδέψην Σίμωνα, τοῦ ὁποίου τὸ σπίτι εἶναι κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν».

Μόλις δὲ ἔφυγε ὁ ἄγγελος, ποὺ μιλοῦσε στὸν Κορνήλιο, κάλεσε δύο ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτες του καὶ ἕνα στρατιώτη εὐσεβῆ, ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ τὸν ὑπηρετοῦσαν,

Ἀμέσως δὲ ὅταν ἔφυγεν ὁ ἄγγελος, ποὺ ὡμίλει πρὸς τὸν Κορνήλιον, ἐκάλεσεν οὗτος δύο ἀπὸ τοὺς ὑπηρέτας, ποὺ ἔμεναν εἰς τὸ σπίτι του, καὶ ἕνα στρατιώτην εὐσεβῇ ἀπὸ τοὺς ἀπεσπασμένους εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του,

Ἀμέσως δὲ μόλις ὁ ἄγγελος ποὺ ὠμιλοῦσε πρὸς τὸν Κορνήλιον ἔφυγεν, ἐφώναξε αὐτὸς δύο ὑπηρέτας του καὶ ἕνα εὐσεβῆ στρατιώτην, ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἦσαν ἀπεσπασμένοι εἰς τὴν ὑπηρεσίαν του,

καὶ ἀφοῦ τοὺς ἀφηγήθηκε ὅλα, τοὺς ἔστειλε στὴν Ἰόππη.

καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐξήγησεν ὅλα, ὅσα τοῦ ἐφανερώθησαν εἰς τὴν ὀπτασίαν, τοὺς ἀπέστειλεν εἰς τὴν Ἰόππην.

καὶ ἀφοῦ τοὺς ἐξήγησε ὅλα ὅσα εἶδε καὶ ἤκουσε, τοὺς ἔστειλε εἰς τὴν Ἰόππην γεμᾶτος ἐλπίδας καὶ ἐμπιστοσύνην εἰς τὰ λόγια τοῦ ἀγγέλου.

Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα, ἐνῷ ἐκεῖνοι ὡδοιποροῦσαν καὶ πλησίαζαν στὴν πόλι, ὁ Πέτρος ἀνέβηκε στὴν ταράτσα γιὰ νὰ προσευχηθῇ ὥρα περίπου δώδεκα (τὸ μεσημέρι).

Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν, ἐνῷ ἐκεῖνοι ἐβάδιζον καὶ ἐπλησίαζαν νὰ φθάσουν εἰς τὴν πόλιν, ἀνέβη ὁ Πέτρος εἰς τὸ ἠλιακωτὸν τοῦ σπιτιοῦ διὰ νὰ προσευχηθῇ, κατὰ τὰς δώδεκα τὸ μεσημέρι.

Τὴν ἄλλην ἡμέραν, ἐνῶ ἐκεῖνοι ἐπεζοποροῦσαν καὶ ἐπλησίαζαν εἰς τὴν πόλιν, ἀνέβηκε ὁ Πέτρος εἰς τὴν ταράτσα τῆς οἰκίας, κατὰ τὰς δώδεκα τὸ μεσημέρι, διὰ νὰ προσευχηθῇ.

Πείνασε δέ, καὶ ἤθελε νὰ φάγῃ. Καὶ ἐνῷ ἐκεῖνοι ἑτοίμαζαν τὸ φαγητό, αὐτὸς περιῆλθε σὲ ἔκστασι.

Ἐπείνασε δὲ πολὺ καὶ ἤθελε νὰ γευθῇ τροφήν. Ἐνῷ δὲ ἐκεῖνοι, ποὺ ἦσαν εἰς τὸ σπίτι, ἠτοίμαζαν τὸ φαγητόν, κατέλαβε τὸν Πέτρον ἔκστασις εἰς τρόπον ὥστε αἱ σωματικαί του αἰσθήσεις ἀπεσπάσθησαν ἀπὸ τὸν ἐξωτερικὸν κόσμον καὶ ὁ νοῦς του ὁλόκληρος προσηλώθη εἰς ἐκεῖνα, ποὺ τοῦ ἐφανέρωνεν ὁ Θεός.

Ἠσθάνθη δὲ πεῖναν μεγάλην καὶ ἤθελε νὰ φάγῃ. Ἐνῶ δὲ ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν εἰς τὸ σπίτι ἑτοίμαζαν τὰ τοῦ φαγητοῦ, κατέλαβε τὸν Πέτρον ἔκτασις, ὥστε νὰ βλέπῃ ἀποκαλύψεις Θεοῦ.

καὶ βλέπει τὸν οὐρανὸ νὰ εἶναι ἀνοικτός, καὶ νὰ κατεβαίνῃ πρὸς αὐτὸν κάποιο πρᾶγμα σὰν σεντόνι μεγάλο, ποὺ ἦταν ἀπ’ τὰ τέσσαρα ἄκρα δεμένο καὶ κατεβαζόταν στὴ γῆ.

Καὶ βλέπει τότε τὸν οὐρανὸν νὰ εἶναι ἀνοιγμένος καὶ νὰ καταβαίνῃ πρὸς αὐτὸν ἕνα ἀγγεῖον, ποὺ ὡμοίαζε πρὸς σινδόνην μεγάλην καὶ τὸ ὁποῖον ἦτο δεμένον ἀπὸ τέσσαρα ἄκρα καὶ ἐρρίπτετο σιγά-σιγὰ ἐπὶ τῆς γῆς.

Καὶ βλέπει τὸν οὐρανὸν ἀνοιγμένο καὶ νὰ κατεβαίνῃ πρὸς αὐτὸν ἕνα σκεῦος, ποὺ ὠμοίαζε μὲ μεγάλο σινδόνι, δεμένον ἀπὸ τὰ τέσσερα ἄκρα, καὶ τὸ ὁποῖον σιγά-σιγὰ κατέβαινε εἰς τὴν γῆν.

Μέσα σ’ αὐτὸ ὑπῆρχαν ὅλα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ.

Μέσα δὲ εἰς αὐτὸ ὑπῆρχον ὅλα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ πετεινὰ τοῦ οὐρανοῦ, πλεῖστα ἐκ τῶν ὁποίων σύμφωνα μὲ τὰς διατάξεις τοῦ νόμου ἦσαν ἀκάθαρτα καὶ ἀπηγορεύετο εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας νὰ τρώγουν αὐτά.

Εἰς αὐτὸ ὑπῆρχαν ὅλα τὰ τετράποδα τῆς γῆς καὶ τὰ θηρία καὶ τὰ ἑρπετὰ καὶ τὰ πτηνὰ τοῦ οὐρανοῦ.

Καὶ ἦλθε πρὸς αὐτὸν φωνή· «Σήκω, Πέτρε, σφάξε καὶ φάγε».

Καὶ ἦλθε φωνὴ πρὸς αὐτόν, ποὺ τοῦ ἔλεγε: Πέτρε, σήκω, σφάξε ἀπὸ τὰ ζῶα αὐτά, ποὺ βλέπεις, καὶ φάγε.

Καὶ ἔγινε μιὰ φωνὴ πρὸς αὐτόν, ἡ ὁποία τοῦ ἔλεγε· «Πέτρε, σήκω, σφάξε καὶ φάγε».

Καὶ ὁ Πέτρος εἶπε· «Ὄχι, Κύριε! Οὐδέποτε δὲ ἔφαγα κάτι μολυσμένο ἢ ἀκάθαρτο».

Ὁ Πέτρος ὅμως εἶπε· Μὲ κανένα τρόπον δὲν θὰ κάμω τοῦτο, Κύριε· διότι ποτὲ εἰς τὴν ζωήν μου δὲν ἔφαγα οἰονδήποτε ζῶον, τὸ ὁποῖον ὁ νόμος ἀπαγορεύει ὡς μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον.

Ὁ δὲ Πέτρος ἀπήντησε· «ποτὲ καὶ μὲ κανένα τρόπο, δὲν θὰ κάμω αὐτό, Κύριε· διότι ποτὲ ἕως τώρα δὲν ἔφαγα κανένα μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον, ποὺ τὸ ἀπαγορεύει ὁ νόμος».

Καὶ πάλι γιὰ δεύτερη φορὰ ἦλθε πρὸς αὐτὸν φωνή· «Αὐτά, ποὺ ὁ Θεὸς καθάρισε, σὺ νὰ μὴ θεωρῇς ἀκάθαρτα».

Καὶ ἦλθε πάλιν διὰ δευτέραν φορὰν φωνὴ πρὸς αὐτόν· Αὐτὰ ποὺ ὁ Θεὸς κατεβάζει ἀπὸ τὸν οὐρανὸν μέσα εἰς τὴν σινδόνην, τὰ ἔχει κάμει καθαρά. Σὺ λοιπὸν μὴ θεωρῇς ταῦτα ἀκάθαρτα καὶ μολυσμένα.

Καὶ πάλιν διὰ δευτέραν φορὰν ἦλθε ἡ φωνὴ πρὸς τὸν Πέτρον· «Αὐτά, ποὺ ὁ Θεὸς ἔχει κάμει πλέον καθαρά, σὺ μὴ τὰ θεωρεῖς μολυσμένα καὶ ἀκάθαρτα».

Αὐτὸ δὲ ἔγινε τρεῖς φορές. Καὶ πάλι τὸ πρᾶγμα (τὸ ὅμοιο μὲ μεγάλο σεντόνι) ἀνυψώθηκε στὸν οὐρανό.

Τοῦτο δὲ ἔγινε τρεῖς φοράς. Καὶ πάλιν τὸ ἀγγεῖον ὑψώθη καὶ ἀνελήφθη ὡς καθαρὸν εἰς τὸν οὐρανόν, ὅπου ἀκάθαρτον δὲν εἰσχωρεῖ.

Αὐτὸ ἐπανελήφθη τρεῖς φορὲς καὶ ἐνελήφθη πάλιν τὸ σκεῦος εἰς τὸν οὐρανόν.

Ἐνῷ δὲ ὁ Πέτρος ἀποροῦσε μέσα του, τί ἆραγε σήμαινε τὸ ὅραμα ποὺ εἶδε, ἰδοὺ οἱ ἄνθρωποι οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸν Κορνήλιο, ἀφοῦ ρώτησαν γιὰ τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος, ἔφθασαν στὴν ἐξώπορτα.

Ἐνῷ δὲ ἀποροῦσε μέσα του ὁ Πέτρος περὶ τοῦ τί νὰ ἐσήμαινε τὸ ὅραμα ποὺ εἶδε, καὶ ἰδοὺ οἱ ἄνθρωποι οἱ ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸν Κορνήλιον, ἀφοῦ ἐν τῷ μεταξὺ ἠρώτησαν καὶ εὗρον τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος, ἐστάθησαν ἐμπρὸς εἰς τὴν ἐξώπορταν.

Καθὼς δὲ ἀποροῦσε ἀπὸ μέσα του ὁ Πέτρος, τί τάχα νὰ ἐσήμαινε τὸ ὅραμα, ποὺ εἶδε, καὶ ἰδοὺ οἱ ἄνθρωποι οἱ σταλμένοι ἀπὸ τὸν Κορνήλιον, ἀφοῦ ἐν τῷ μεταξὺ εἶχαν πληροφορηθῇ, ποῦ ἦτο τὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος, ἐστάθησαν εἰς τὴν ἐξωτερικὴν πόρταν.

Καὶ φώναξαν καὶ ρωτοῦσαν· «Ὁ Σίμων, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος, φιλοξενεῖται ἐδῶ;».

Καὶ ἀφοῦ ἐφώναξαν δυνατά, ἐζήτουν νὰ πληροφορηθοῦν, ἐὰν ὁ Σίμων, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος, φιλοξενεῖται ἐδῶ.

Ἐφώναξαν δυνατὰ καὶ ἐζητοῦσαν νὰ πληροφορηθοῦν, ἐὰν ὁ Σίμων, ποὺ λέγεται καὶ Πέτρος, φιλοξενεῖται ἐδῶ.

Ἐνῷ δὲ ὁ Πέτρος συλλογιζόταν τὸ ὅραμα, τοῦ εἶπε τὸ Πνεῦμα· «Ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες σὲ ζητοῦν.

Ἐνῷ δὲ ὁ Πέτρος ἐκυκλοφόρει εἰς τὴν διάνοιάν του τὸ ὅραμα ποὺ εἶδε, καὶ προσεπάθει νὰ τὸ ἐξηγήσῃ, εἶπεν εἰς αὐτὸν δι’ ἐσωτερικῆς ἐμπνεύσεως τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· Ἰδοὺ τρεῖς ἄνδρες σὲ ζητοῦν. Μὴ τοὺς ἀποφύγῃς ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι εἶναι ἐθνικοὶ καὶ ἀκάθαρτοι.

Ἐνῶ δὲ ὁ Πέτρος ἐσυλλογίζετο διὰ τὸ ὅραμα, ποὺ εἶδε, εἶπε εἰς αὐτὸν τὸ Ἅγιον Πνεῦμα· «ἰδού, τρεῖς ἄνδρες, σὲ ζητοῦν. Εἶναι ἐθνικοί.

Σήκω δὲ καὶ κατέβα καὶ πήγαινε μαζί τους χωρὶς κανένα δισταγμό, διὸτι ἐγὼ τοὺς ἔστειλα».

Ἀλλὰ σήκω γρήγορα καὶ κατέβα ἀπὸ τὸ ἠλιακωτὸν καὶ πήγαινε μαζί τους, χωρὶς νὰ διστάσῃς εἰς τίποτε, διότι ἐγὼ τοὺς ἔχω ἀποστείλει εἰς συνάντησίν σου.

Ἀλλὰ σήκω, κατέβα ἀπὸ τὸ δῶμα καὶ πήγαινε μαζῆ τους, χωρὶς κανένα δισταγμόν, διότι ἐγὼ τοὺς ἔχω στείλει».

Ὁ δὲ Πέτρος, ἀφοῦ κατέβηκε καὶ ἦλθε πρὸς τοὺς ἄνδρες, εἶπε· «Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος, ποὺ ζητεῖτε. Γιὰ ποιό λόγο εἶσθε ἐδῷ;».

Ἀφοῦ δὲ ὁ Πέτρος κατέβη πρὸς τοὺς ἄνδρας, εἶπεν· Ἰδοὺ ἐγὼ εἶμαι ἐκεῖνος ποὺ ζητεῖτε. Ἐκ ποίας αἰτίας καὶ διὰ ποῖον σκοπὸν ἤλθατε ἐδῶ;

Κατέβηκε πράγματι ὁ Πέτρος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους αὐτοὺς καὶ εἶπε· «Ἰδού, ἐγὼ εἶμαι αὐτὸς ποὺ ζητεῖτε, ποιὸς εἶναι ὁ λόγος διὰ τὸν ὁποῖον ἤρθατε ἐδῶ;»

Ἐκεῖνοι δὲ εἶπαν· «Ὁ Κορνήλιος ὁ ἐκατόνταρχος, ἄνθρωπος εὐσεβὴς καὶ θεοφοβούμενος, καὶ ἐκτιμώμενος ἀπ’ ὅλο τὸν Ἰουδαϊκὸ λαό, ἔλαβε ἐντολὴ ἀπὸ ἅγιο ἄγγελο νὰ σὲ προσκαλέσῃ στὸ σπίτι του καὶ ν’ ἀκούσῃ λόγους ἀπὸ σένα».

Οὗτοι δὲ εἶπον· Ὁ Κορνήλιος ὁ ἑκατόνταρχος, ἄνθρωπος δίκαιος καὶ θεοφοβούμενος, καὶ ὁ ὁποῖος μαρτυρεῖται ὡς τοιοῦτος ἀπὸ ὅλον τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων, ἔλαβεν ἐντολὴν καὶ ὁδηγίαν ἀπὸ ἄγγελον ἅγιον νὰ στείλῃ καὶ νὰ σὲ καλέσῃ εἰς τὸ σπίτι του καὶ νὰ ἀκούσῃ ἀπὸ σὲ λόγους, ποὺ θὰ τὸν ὁδηγήσουν εἰς σωτηρίαν.

Ἐκεῖνοι δὲ τοῦ εἶπαν· «Ὁ Κορνήλιος, ὁ ἑκατόνταρχος, ἄνθωπος δίκαιος καὶ φοβούμενος τὸν Θεόν, ποὺ μαρτυρεῖται ὡς εὐσεβὴς ἀπὸ ὅλον τὸ ἔθνος τῶν Ἰουδαίων, ἐπῆρε ἐντολὴν ἀπὸ ἅγιον ἄγγελον, νὰ σὲ καλέσῃ εἰς τὸ σπίτι του καὶ νὰ ἀκούσῃ ἀπὸ σένα λόγια Θεοῦ».

Τοὺς κάλεσε τότε μέσα καὶ τοὺς φιλοξένησε. Τὴν ἄλλη δὲ ἡμέρα σηκώθηκε καὶ ἀνεχώρησε μαζί τους. Μαζί του δὲ πῆγαν καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς ἀπὸ τὴν Ἰόππη.

Κατόπιν λοιπὸν τῆς εἰδήσεως αὐτῆς ὁ Πέτρος τοὺς ἐκάλεσε νὰ ἔμβουν εἰς τὸ σπίτι καὶ τοὺς ἐφιλοξένησε. Τὴν ἄλλην δὲ ἡμέραν ἐσηκώθη καὶ ἀνεχώρησε μετ’ αὐτῶν. Καὶ ἐπῆγαν μαζί του καὶ μερικοὶ ἀπὸ τοὺς ἀδελφοὺς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἰόππης.

Ὁ Πέτρος τοὺς ἐκάλεσε μέσα εἰς τὸ σπίτι καὶ τοὺς ἐφολοξένησε. Τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐσηκώθηκε καὶ μαζῆ μὲ αὐτοὺς ἀνεχώρησε διὰ τὴν Καισάρειαν. Μαζῆ του δὲ ἀνεχώρησαν καὶ μερικοὶ ἀδελφοὶ ἀπὸ αὐτούς, ποὺ ἔμεναν εἰς τὴν Ἰόππην.

Καὶ τὴν ἄλλη ἡμέρα ἔφθασαν στὴν Καισάρεια. Ὁ δὲ Κορνήλιος τοὺς περίμενε. Καὶ εἶχε συγκαλέσει τοὺς συγγενεῖς του καὶ τοὺς στενοὺς φίλους.

Καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν ἐμβῆκαν εἰς τὴν Καισάρειαν. Ὁ Κορνήλιος δὲ ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἐπερίμενε, καὶ συνεκάλεσε πρὸς ὑποδοχήν των τοὺς συγγενεῖς του καὶ τοὺς στενωτέρους φίλους του.

Καὶ τὴν ἄλλην ἡμέραν εἰσῆλθαν εἰς τὴν Καισάρειαν. Ὁ δὲ Κορνήλιος ἐν τῷ μεταξὺ τοὺς ἐπερίμενε καὶ εἶχε καλέσει τοὺς συγγενεῖς του καὶ τοὺς στενοτέρους φίλους του.

Ὅταν δὲ ὁ Πέτρος ἐπρόκειτο νὰ μπῇ στὸ σπίτι, ὁ Κορνήλιος τὸν προϋπάντησε, ἔπεσε στὰ πόδια του καὶ τὸν προσκύνησε.

Ὅτε δὲ ἐπρόκειτο ὁ Πέτρος νὰ εἰσέλθῃ εἰς τὸ σπίτι, ἐβγῆκεν εἰς προϋπάντησίν του ὁ Κορνήλιος καὶ ἀφοῦ ἔπεσεν εἰς τὰ πόδια του ἐπροσκύνησεν.

Ὅταν δὲ ἐπρόκειτο νὰ εἰσέλθῃ ὁ Πέτρος εἰς τὸ σπίτι, ἐβγῆκε καὶ τὸν προϋπάντησε ὁ Κορνήλιος καὶ ἀφοῦ ἔπεσε εἰς τὰ πόδια του, ἐπροσκύνησε.

Ἀλλ’ ὁ Πέτρος τὸν σήκωσε ἐπάνω λέγοντας· «Σήκω ἐπάνω! Καὶ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος ὅπως ἐσύ».

Ὁ Πέτρος ὅμως τὸν ἐσήκωσε καὶ εἶπε· Σήκω ἐπάνω καὶ μὴ μὲ προσκυνῇς. Διότι καὶ ἐγὼ αὐτὸς εἶμαι ἄνθρωπος, ὅπως σύ.

Ὁ Πέτρος ὅμως τὸν ἐσήκωσε λέγων· «Σήκω ἐπάνω, διότι καὶ ἐγὼ εἶμαι ἄνθρωπος».

Καὶ συνομιλώντας μαζί του μπῆκε στὸ σπίτι. Καὶ βρίσκει πολλοὺς συγκεντρωμένους.

Καὶ ἐπροχώρησε συνομιλῶν ἐν τῷ μεταξὺ μετ’ αὐτοῦ καὶ ἐμβῆκεν εἰς τὸ σπίτι, ὅπου εὗρε πολλοὺς ἀνθρώπους νὰ εἶναι μαζεμένοι.

Καὶ συνομιλῶν μαζῆ του εἰσῆλθεν εἰς τὸ σπίτι καὶ εὑρῆκε ἐκεῖ πολλοὺς συγκεντρωμένους.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτούς· «Σεῖς ξέρετε, ὅτι δὲν ἐπιτρέπεται σὲ Ἰουδαῖο νὰ συναναστρέφεται ἢ νὰ ἐπισκέπτεται ἀλλοεθνῆ. Ἀλλὰ σὲ μένα ὁ Θεὸς ἔδειξε, νὰ μὴ θεωρῶ μολυσμένο ἢ ἀκάθαρτο κανένα ἄνθρωπο.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Πέτρος· Σεῖς ξεύρετε καλά, πόσον ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸν μωσαϊκὸν νόμον εἰς ἄνθρωπον Ἰουδαῖον νὰ ἔρχεται εἰς στενὰς σχέσεις ἢ νὰ πλησιάζῃ ἀλλοεθνῆ. Εἰς ἐμὲ ὅμως ὁ Θεὸς δι’ ὁράματος ἐφανέρωσε νὰ μὴ θεωρῶ μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον κανένα ἄνθρωπον.

Καὶ εἶπε πρὸς αὐτοὺς ὁ Πέτρος· «Σεῖς γνωρίζετε ὅτι εἶναι παράνομον καὶ ἀπαγορεύεται ἀπὸ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως, Ἰουδαῖος ἄνθρωπος νὰ ἔρχεται εἰς στενὴν ἐπικοινωνίαν καὶ συναναστροφὴν ἢ καὶ νὰ πλησιάζῃ ἁπλῶς ἀλλοεθνῆ. Εἰς ἐμὲ ὅμως ὁ Θεὸς ἐφανέρωσε μὲ ὅραμα, νὰ μὴ θεωρῶ μολυσμένον ἢ ἀκάθαρτον κανένα ἄνθρωπον.

Γι’ αὐτὸ καὶ ἦλθα, ὅταν προσκλήθηκα, χωρὶς ἀντίρρησι. Ζητῶ λοιπὸν νὰ μάθω, γιὰ ποιό λόγο μὲ προσκαλέσατε;».

Δι’ αὐτὸ καὶ ἦλθον, ὅταν ἐκλήθην ὑπὸ τῶν ἀπεσταλμένων, χωρὶς νὰ προβάλω καμμίαν ἀντίρρησιν. Ἐρωτῶ λοιπὸν νὰ μάθω, διὰ ποῖον λόγον ἐστείλατε νὰ μὲ φέρετε;

Δι’ αὐτό, καὶ ὅταν μὲ ἐκαλέσατε, ἦλθα χωρὶς καμμίαν ἀντίρρησιν. Παρακαλῶ λοιπόν, πληροφορήσατέ με, διὰ ποῖον λόγον μὲ ἐκαλέσατε;»

Καὶ ὁ Κορνήλιος εἶπε· «Τέσσερες ἡμέρες νήστευα μέχρι αὐτὴ τὴν ὥρα. Καὶ ὥρα τρεῖς τὸ ἀπόγευμα προσευχόμουν στὸ σπίτι μου. Καὶ ἰδοὺ ἕνας ἄνθρωπος μὲ λαμπρὴ ἐνδυμασία παρουσιάσθηκε ἐνώπιόν μου

Καὶ ὁ Κορνήλιος εἶπε· Πρὸ τεσσάρων ἡμερῶν καθ’ ὅλην τὴν ἡμέραν, ἀπὸ τὸ πρωῒ μέχρι τῆς ὥρας αὐτῆς ἐνήστευον. Καὶ εἰς τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα προσηυχόμην εἰς τὸ σπίτι μου. Καὶ ἰδοὺ ἐστάθη ἐμπρός μου ἕνας ἄνθρωπος μὲ λαμπρὰν ἐνδυμασίαν,

Καὶ ὁ Κορνήλιος εἶπε· «Τέσσαρες ἡμέρες, ἀπὸ τὸ πρωΐ καὶ ἕως τὴν ὥρα αὐτήν, ἐνήστευα καὶ εἰς τὰς τρεῖς τὸ ἀπόγευμα προσευχόμουν εἰς τὸ σπίτι μου καὶ ἰδοὺ ἔνας ἄνθρωπος, μὲ λαμπρὰν ἐνδυμασίαν, ἐστάθηκε ἐμπρός μου

καὶ λέγει· Κορνήλιε! Εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή σου, καὶ ὁ Θεὸς ἔλαβε ὑπ’ ὄψιν τὶς ἐλεημοσύνες σου.

καὶ εἶπε· Κορνήλιε, εἱσηκούσθη ἡ προσευχή σου καὶ ὁ Θεὸς ἐνεθυμήθη τὰς ἐλεημοσύνας σου, δι’ αὐτὸ δὲ καὶ εὑδοκεῖ τώρα νὰ πραγματοποιήσῃ τοὺς πόθους σου.

καὶ εἶπε· Κορνήλιε, ἡ προσευχή σου ἔγινε ἀκουστὴ ἀπὸ τὸν Θεὸν καὶ αἱ ἐλεημοσύναι σου ἔχουν γίνει γνωσταὶ καὶ φανεραὶ ἐνώπιον του.

Γι’ αὐτὸ στεῖλε στὴν Ἰόππη καὶ προσκάλεσε τὸ Σίμωνα, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος. Αὐτὸς φιλοξενεῖται στὸ σπίτι τοῦ Σίμωνος τοῦ βυρσοδέψη κοντὰ στὴ θάλασσα. Καὶ θὰ ἔλθῃ καὶ θὰ σοῦ μιλήσῃ»

Στεῖλε λοιπὸν εἰς τὴν Ἰόππην καὶ κάλεσε νὰ ἔλθῃ ἐδῶ ὁ Σίμων, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος. Αὐτὸς φιλοξενεῖται εἰς τὴν οἰκίαν Σίμωνος τοῦ βυρσοδέψου, ἡ ὁποία εἶναι πλησίον τῆς θαλάσσης. Αὐτός, ἀφοῦ ἔλθῃ ἐδῶ, θὰ σοῦ ὁμιλήσῃ περὶ τοῦ μέσου καὶ τοῦ τρόπου τῆς σωτηρίας σου.

Στεῖλε λοιπὸν εἰς τὴν Ἰόππην καὶ προσκάλεσε ἐδῶ τὸν Σίμωνα, ποὺ ἐπονομάζεται Πέτρος. Αὐτὸς φιλοξενεῖται εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ Σίμωνος τοῦ βυρσοδέψου, κοντὰ εἰς τὴν θάλασσαν. Ὅταν ἔλθῃ θὰ σοῦ ὁμιλήσῃ, τί πρέπει νὰ πράξῃς διὰ τὴν σωτηρίαν σου.

Ἀμέσως δὲ ἔστειλα σὲ σένα, καὶ σὺ καλὰ ἔκανες ποὺ ἦλθες. Τώρα λοιπὸν ὅλοι ἐμεῖς εἴμεθα παρόντες ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, γιὰ ν’ ἀκούσωμε ὅλα, ὅσα ὁ Θεὸς σὲ διέταξε».

Ἀμέσως λοιπὸν μετὰ τὸ ὅραμα καὶ ἀπὸ τὴν αὐτὴν στιγμὴν ἔστειλα καὶ σὲ ἐκάλεσα, καὶ σὺ καλὰ ἔκαμες ποὺ ἦλθες. Τώρα λοιπὸν ὅλοι μας εἴμεθα ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεὸν πρόθυμοι νὰ ἀκούσωμεν ὅλα, ὅσα ἔχουν διαταχθῇ εἰς σὲ ἀπὸ τὸν Θεὸν νὰ μᾶς εἴπῃς.

Ἀμέσως, λοιπόν, τὴν στιγμὴν ἐκείνην ἔστειλα καὶ σὲ ἐκάλεσα καὶ σὺ ἔκαμες καλά ποὺ ἦλθες. Τώρα ὅλοι ἡμεῖς εἴμεθα ἐμπρὸς εἰς τὸν Θεόν, διὰ νὰ ἀκούσωμεν μὲ προσοχήν, ὅλα ὅσα ἔχει διατάξει εἰς σὲ ὁ Θεός».

Τότε ὁ Πέτρος ἄνοιξε τὸ στόμα του καὶ εἶπε· «Ἀληθινὰ καταλαβαίνω, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης.

Ἀνοίξας δὲ ὁ Πέτρος τὸ στόμα του μὲ τὴν ἀπόφασιν νὰ ὁμιλήσῃ διὰ μακρῶν εἶπεν· Ἀληθῶς καταλαβαίνω, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἐπηρεάζεται ἀπὸ πρόσωπα καὶ δὲν κάνει προσωποληψίας.

Ἤνοιξε ὁ Πέτρος τὸ στόμα αὐτοῦ καὶ μὲ εὐλάβειαν καὶ ἐπισημότητα εἶπεν· «Ἀλήθεια, καταλαβαίνω τώρα πολὺ καλά, ὅτι ὁ Θεὸς δὲν εἶναι προσωπολήπτης.

Ἀλλὰ σὲ κάθε ἔθνος, ὅποιος τὸν σέβεται καὶ κάνει τὸ καλό, εἶναι δεκτὸς ἀπ’ αὐτόν.

Ἀλλ’ εἰς κάθε ἔθνος, ὁποῖος φοβεῖται τὸν Θεὸν καὶ πολιτεύεται εἰς τὸν βίον του μὲ δικαιοσύνην, εἶναι δεκτὸς ὑπ’ αὐτοῦ καὶ δύναται νὰ ἀρέσῃ εἰς αὐτόν.

Ἀλλὰ εἰς κάθε ἔθνος, κάθε ἔνας, ποὺ εὐλαβεῖται τὸν Θεὸν καὶ ἐφαρμόζει δικαιοσύνην εἰς τὴν ζωὴν του, γίνεται δεκτὸς ἀπὸ αὐτόν.

Σεῖς γνωρίζετε γιὰ τὸ λόγο, ποὺ ἔστειλε στοὺς Ἰσραηλῖτες ἀγγέλοντας τὸ χαρμόσυνο ἄγγελμα τῆς σωτηρίας διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ὅλων.

Δι’ αὐτὸ καὶ ἐγὼ δὲν ἐμποδίζομαι τώρα νὰ ἀναπτύξω καὶ εἰς σᾶς τὸν λόγον καὶ τὸ κήρυγμα, τὸ ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀπέστειλεν εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας. Καὶ μὲ τὸν λόγον καὶ τὸ κήρυγμα αὐτὸ ἀναγγέλλει τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς εἰρηνεύσεως τοῦ Ἰσραὴλ πρὸς τὸν Θεὸν διὰ μέσου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς εἶναι ὁ Κύριος ὅλων τῶν ἀνθρώπων καὶ θέλει ὅλοι νὰ σωθοῦν.

Σύμφωνα, ἄλλωστε, καὶ μὲ τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἔστειλε ὁ Θεὸς εἰς τοὺς Ἰσραηλίτας, ἀναγγέλων τὸ χαρμόσυνον μήνυμα τῆς εἰρήνης διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸς δὲ εἶναι καὶ Κύριος ὅλων.

Γνωρίζετε γιὰ τὸ γεγονός, ποὺ συνέβη σ’ ὅλη τὴν Ἰουδαία, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὴ Γαλιλαία μετὰ τὸ βάπτισμα, ποὺ κήρυξε ὁ Ἰωάννης.

Σεῖς ξεύρετε τὸ γεγονός, ποὺ διὰ λόγου ἐκηρύχθη καθ’ ὅλην τὴν Ἰουδαίαν, καὶ τὸ ὁποῖον ἤρχισε ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν μετὰ τὸ βάπτισμα τῆς μετανοίας, ποὺ ἐκήρυξεν ὁ Ἰωάννης.

Σεῖς γνωρίζετε καλὰ τὸ γεγονός, ποὺ ἐκηρύχθηκε καὶ διαδόθηκε εἰς ὅλην τὴν Ἰουδαίαν καὶ τὸ ὁποῖον ἔχει ἀρχίσει ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν ἔπειτα ἀπὸ τὸ βάπτισμα μετανοίας, ποὺ εἶχε κηρύξει ὁ Ἰωάννης.

Γνωρίζετε γιὰ τὸν Ἰησοῦ τὸ Ναζωραῖο, ὅτι ὁ Θεὸς τὸν ἔχρισε μὲ Πνεῦμα Ἅγιο καὶ μὲ δύναμι. Καὶ ἔζησε εὐεργετώντας καὶ θεραπεύοντας ὅλους, ὅσοι κατατυραννοῦνταν ἀπὸ τὸ Διάβολο, διότι ὁ Θεὸς ἦταν μαζί του.

Γνωρίζετε τὸν Ἰησοῦν, ὁ ὁποῖος κατάγεται ἀπὸ τὴν πόλιν Ναζαρέτ, πῶς ἔχρισεν αὐτὸν ὁ Θεὸς διὰ Πνεύματος Ἁγίου καὶ τὸν περιέβαλε μὲ δύναμιν, εἰς τὴν ὁποίαν ὀφείλονται τὰ τόσα θαύματά του καὶ ὁ ὁποῖος περιώδευσε καὶ ἐπέρασε ἀπὸ τόπου εἰς τόπον εὐεργετῶν καὶ θεραπεύων ὅλους, ὅσοι κατετυραννοῦντο ἀπὸ τὸν διάβολον καὶ ἐδαιμονίζοντο. Καὶ ἐνήργει τὰ ὑπερφυσικὰ ταῦτα ἔργα ὁ Ἰησοῦς, διότι ὁ Θεὸς ἦτο μαζί του.

Γνωρίζετε δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦν, τὸν ἐκ τῆς Ναζαρέτ, πὼς ἔχρισεν αὐτὸν ὁ Θεὸς μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ τοῦ ἔδωσε τὴν θείαν δύναμιν καὶ ὁ ὁποῖος ἐπέρασε περιοχὰς καὶ χώρας εὐεργετῶν καὶ θεραπεύων, ὅλους ὅσοι ἐβασανίζοντο καὶ ἐτυραννοῦντο ἀπὸ τὸν διάβολον· ἔκανε δὲ τὰ ἀναρίθμητα καὶ μεγάλα αὐτὰ θαύματα, διότι ὁ Θεὸς ἦτο μαζῆ του.

Καὶ ἐμεῖς εἴμεθα μάρτυρες ὅλων, ὅσα ἔκανε καὶ στὴν ὕπαιθρο τῆς Ἰουδαίας καὶ στὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτὸν ἔφθασαν μέχρι τοῦ σημείου νὰ φονεύσουν, ἀφοῦ τὸν κρέμασαν πάνω στὸ ξύλο (τοῦ σταυροῦ).

Καὶ ἡμεῖς εἴδαμεν μὲ τὰ μάτια μας καὶ εἴμεθα μάρτυρες ὅλων, ὅσα ἔκαμε καὶ εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰουδαίων καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Καὶ ὅμως αὐτόν, ποὺ τόσας εὐεργεσίας καὶ θεραπείας ἔκαμε, τὸν ἐφόνευσαν καὶ μάλιστα μὲ θάνατον ἀτιμωτικόν. Διότι τὸν ἐκρέμασαν ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ.

Καὶ ἡμεῖς εἴμεθα αὐτόπται μάρτυρες δι’ ὅλα ὅσα ἔπραξεν ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν χώραν τῶν Ἰουδαίων καὶ εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ. Ἀλλὰ αὐτόν, τὸν μέγιστον εὐεργέτην των, τὸν ἐφόνευσαν οἱ Ἑβραῖοι κρεμάσαντες εἰς τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε τὴν τρίτη ἡμέρα καὶ τὸν ἔκανε νὰ ἐμφανισθῇ,

Ὁ Θεὸς ὅμως ἀνέστησε τοῦτον κατὰ τὴν τρίτην ἀπὸ τοῦ θανάτου του ἡμέραν καὶ ἐπέτρεψε νὰ γίνῃ ὁρατὸς καὶ νὰ ἐμφανισθῇ μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του,

Ὁ Θεὸς ὅμως τὸν ἀνέστησε κατὰ τὴν τρίτην ἡμέραν καί, πανάγαθος, ὅπως εἶναι, γεμᾶτος στοργὴ καὶ ἐνδιαφέρον πάντοτε διὰ τὴν σταθερὰν πίστιν καὶ σωτηρίαν τῶν καλοπροαιρέτων ψυχῶν, ηὐδόκησε καὶ ἐπέστρεψε νὰ γίνῃ ὁρατὸς καὶ φανερός,

ὄχι σ’ ὅλο τὸ λαό, ἀλλὰ σὲ μάρτυρες, ποὺ εἶχαν ἐκ τῶν προτέρων ἐκλεγῇ ἀπὸ τὸ Θεό, σ’ ἐμᾶς δηλαδὴ, ποὺ φάγαμε καὶ ἤπιαμε μαζί του μετὰ τὴν ἀνάστασί του ἐκ νεκρῶν.

ὄχι πλέον εἰς ὅλον τὸν λαόν. Ἀλλ’ ἐνεφανίσθη εἰς μάρτυρας, οἱ ὁποῖοι εἶχον ἐκλεγῇ ὑπὸ τοῦ Θεοῦ πολὺ προτοῦ σταυρωθῇ καὶ ἀναστηθῇ ὁ Ἰησοῦς. Καὶ οἱ μάρτυρες αὐτοὶ εἴμεθα ἡμεῖς οἱ ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι ἐφάγομεν καὶ ἐπίομεν μαζὶ μὲ αὐτὸν μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του ἐκ νεκρῶν.

ὄχι πλέον εἰς ὅλον τὸν λαόν, ὅπως πρῶτα, ἀλλὰ εἰς τοὺς αὐτόπτας μάρτυρας, οἱ ὁποῖοι εἶχαν ἐκλεγῆ ἐκ τῶν προτέρων ἀπὸ τὸν Θεόν, εἰς ἡμᾶς δηλαδή, οἱ ὁποῖοι ἐφάγαμεν καὶ ἔπιαμεν μαζῆ του, μετὰ τὴν ἐκ νεκρῶν ἀνάστασίν του.

Καὶ μᾶς ἔδωσε ἐντολὴ νὰ κηρύξωμε στὸ λαὸ καὶ νὰ διακηρύξωμε, ὅτι αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος, ποὺ ἔχει ὁρισθῆ ἀπ’ τὸ Θεὸ κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν.

Καὶ μᾶς παρήγγειλε νὰ κηρύξωμεν εἰς τὸν λαὸν καὶ νὰ μαρτυρήσωμεν καθιστῶντες ὑπευθύνους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ τοὺς ἀκροατάς μας, ἐὰν δὲν δεχθοῦν τὴν μαρτυρίαν μας, ὅτι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς εἶναι ἐκεῖνος, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς κατὰ τὴν σωτηριώδη καὶ ἀμετάθετον βουλήν του ἔχει ὁρίσει κριτὴν ζώντων καὶ νεκρῶν.

Καὶ μὰς παρήγγειλε νὰ κηρύξωμεν τὸ Εὐαγγέλιον εἰς ὅλον τὸν λαόν, νὰ μαρτυρήσωμεν ἐπισήμως καὶ νὰ διαλαλήσωμεν ὅτι αὐτὸς ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ ὡρισμένος ἀπὸ τὸν Θεὸν κριτὴς ζώντων καὶ νεκρῶν.

Γι’ αὐτὸν κηρύττουν ὅλοι οἱ προφῆτες, ὅτι καθένας, ποὺ πιστεύει σ’ αὐτόν, θὰ λάβῃ διὰ τοῦ προσώπου του ἄφεσι ἁμαρτιῶν».

Δι’ αὐτὸν μαρτυροῦν ὅλοι οἱ προφῆται καὶ βεβαιοῦν ὅτι καθένας, ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, θὰ λάβῃ ἄφεσιν ἁμαρτίων διὰ τῆς δυνάμεως καὶ χάριτος, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὸ ὄνομα καὶ τὸ πρόσωπόν του.

Δι’ αὐτὸν ὅλοι οἱ προφῆται μαρτυροῦν καὶ διδάσκουν ὅτι καθένας ποὺ πιστεύει εἰς αὐτόν, θὰ λάβῃ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν μὲ τὴν χάριν καὶ τὴν δύναμιν τοῦ ὀνόματός του».

Ἐνῷ δὲ ἀκόμη ὁ Πέτρος ἔλεγε αὐτὰ τὰ λόγια, κατῆλθε μὲ ὁρμὴ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ἐπάνω σ’ ὅλους τοὺς ἀκροατὰς τοῦ λόγου.

Ἐνῷ δὲ ὁ Πέτρος ἔλεγε τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ προτοῦ ἀκόμη τοὺς τελειώσῃ, ἔπεσε κατὰ τρόπον αἰσθητὸν καὶ ἐμφανῇ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα ἐπὶ ὅλων, ὅσοι ἤκουον τὸν λόγον.

Ἐνῶ δὲ ὁ Πέτρος συνέχιζε νὰ λέγῃ τὰ λόγια αὐτά, αἴφνης ἔπεσε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον εἰς ὅλους αὐτούς, ποὺ ἤκουαν τὴν διδασκαλίαν.

Καὶ ἐξεπλάγησαν οἱ πιστοὶ Ἰουδαῖοι, ποὺ εἶχαν ἔλθει μαζὶ μὲ τὸν Πέτρο, διότι καὶ στοὺς ἐθνικοὺς ἔγινε ἔκχυσι τῆς δωρεᾶς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Καὶ κατελήφθησαν ἀπὸ βαθὺν θαυμασμὸν καὶ ἔκπληξιν οἱ πιστοὶ Ἰουδαῖοι, ὅσοι εἶχαν ἔλθει μαζὶ μὲ τὸν Πέτρον ἀπὸ τὴν Ἰόππην. Καὶ ἐξεπλάγησαν οὗτοι, διότι καὶ εἰς τοὺς ἐθνικούς, ποὺ δὲν εἶχαν περιτμηθῆ, οὔτε εἶχαν συμμορφωθῆ πρὸς τὰς τυπικὰς διατάξεις τοῦ νόμου, ἐχύθη πλουσίως ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Οἱ ἐκ περιτομῆς Χριστιανοί, ποὺ εἶχαν ἔλθει μαζῆ μὲ τὸν Πέτρον, ὅταν εἶδαν τὸ γεγονὸς αὐτό, κατελήφθησαν ἀπὸ θαυμασμόν, διότι καὶ εἰς τοὺς ἐθνικοὺς ξεχύθηκε πλουσία ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

Διότι τοὺς ἄκουαν νὰ ὁμιλοῦν γλῶσσες, καὶ νὰ δοξολογοῦν τὸ Θεό.

Ἀντελήφθησαν δὲ τὴν ἔκχυσιν αὐτὴν τῶν δωρεῶν καὶ εἰς τοὺς ἐθνικούς, διότι τοὺς ἤκουον νὰ ὁμιλοῦν μὲ γλώσσας, ποὺ δὲν τὰς ἤξευραν προτήτερα, καὶ μὲ τὰς ὁποίας τώρα ἐδοξολόγουν τὸν Θεόν.

Καὶ ἐβεβαιώθησαν διὰ τὸ γεγονός, διότι ἤκουαν αὐτοὺς νὰ ὁμιλοῦν ξένας γλώσσας καὶ νὰ δοξολογοῦν τὸν Θεόν.

Τότε ὁ Πέτρος εἶπε· «Μήπως μπορεῖ κανεὶς νὰ ἐμποδίσῃ τὸ νερὸ γιὰ νὰ μὴ βαπτισθοῦν αὐτοί, ποὺ ἔλαβαν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο ὅπως καὶ ἐμεῖς;».

Τότε ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· Μήπως ἡμπορεῖ κανεὶς νὰ ἐμποδίσῃ τὸ νερὸ διὰ νὰ μὴ βαπτισθοῦν εἰς αὐτὸ οὗτοι, οἱ ὁποῖοι ἔλαβον τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καθὼς τὸ ἐλάβομεν καὶ ἡμεῖς, χωρὶς νὰ ὑπολείπωνται εἰς τὰ χαρίσματά του οὐδὲ κατ’ ἐλάχιστον ἀπὸ ἡμᾶς;

Τότε ἔλαβε τὸν λόγον ὁ Πέτρος καὶ εἶπε· «Μήπως ἠμπορεῖ νὰ ἐμποδίσῃ κανεὶς τὸ νερό, διὰ νὰ μὴ βαπτισθοῦν αὐτοί, οἱ ὁποῖοι, ὅπως καὶ ἡμεῖς, ἔλαβαν τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον;»

Καὶ διέταξε νὰ βαπτισθοῦν στὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου (ἀναγνωρίζοντας δηλαδὴ τὸν Ἰησοῦ ὡς τὸν Κύριο). Τότε τὸν παρακάλεσαν νὰ παραμείνῃ μαζί τους μερικὲς ἡμέρες.

Καὶ διέταξε νὰ βαπτισθοῦν οὗτοι εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Τότε τὸν παρεκάλεσαν νὰ παραμείνῃ μετ’ αὐτῶν μερικὰς ἡμέρας.

Καὶ διέταξε νὰ βαπτισθοῦν αὐτοὶ εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου. Τότε τὸν παρεκάλεσαν νὰ μείνῃ μαζῆ των μερικὰς ἡμέρας.