Πράξεις Ἀποστόλων 13

Ἦσαν δὲ στὴν Ἐκκλησία τῆς Ἀντιοχείας μερικοὶ προφῆτες καὶ διδάσκαλοι, ὁ Βαρνάβας, καὶ ὁ Συμεὼν ποὺ λεγόταν καὶ Νίγερ, καὶ ὁ Λούκιος ὁ Κυρηναῖος, καὶ ὁ Μαναήν, ὁμοτράπεζος τοῦ Ἡρῴδη τοῦ τετράρχη, καὶ ὁ Σαῦλος.

Ἦσαν δὲ εἰς τὴν Ἀντιόχειαν μερικοὶ προφῆται καὶ διδάσκαλοι ἀνήκοντες εἰς τὴν ὑπάρχουσαν ἐκεῖ Ἐκκλησίαν. Οὗτοι δὲ ἦσαν ὁ Βαρνάβας καὶ ὁ Συμεών, ποὺ ἐπωνομάζετο Νίγερ, καὶ ὁ Λούκιος, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν Κυρήνην, καὶ ὁ Μαναήν, ποὺ εἶχε συνανατραφῆ καὶ συνεκπαιδευθῆ μαζὶ μὲ τὸν τετράρχην Ἡρῴδην, καὶ ὁ Σαῦλος.

Ἦσαν δὲ εἰς τὴν Ἀντιόχειαν, μέλῃ τῆς ἐκεῖ Ἐκκλησίας, μερικοὶ προφῆται καὶ διδάσκαλοι καὶ ὁ Βαρνάβας καὶ ὁ Συμεών, ποὺ ἐλέγετο καὶ Νίγερ, καὶ ὁ Λούκιος ὁ Κυρηναῖος καὶ ὁ Μαναήν, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀνατραφῇ μαζῆ μὲ τὸν τετράρχην Ἡρῴδην καὶ ὁ Σαῦλος.

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ τελοῦσαν ἔργο λατρείας τοῦ Κυρίου καὶ νήστευαν, εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο· «Ξεχωρίσετε ἀμέσως γιὰ μένα τὸ Βαρνάβα καὶ τὸ Σαῦλο γιὰ τὸ ἔργο, γιὰ τὸ ὁποῖο τοὺς ἔχω προσκαλέσει».

Ἐνῷ δὲ αὐτοὶ ἐπετέλουν ὡς κύριόν τους ἔργον τὴν πρὸς τὸν Κύριον κοινὴν λατρείαν καὶ τὸ κήρυγμα, καὶ ἐνῷ ἐνήστευον, εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διὰ προφητῶν ἢ ἄλλων ἐξ ἐκείνων τῶν Χριστιανῶν, ποὺ εἶχον χαρίσματα· Ξεχωρίσατέ μου ἀμέσως τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον διὰ τὸ ἔργον, διὰ τὸ ὁποῖον τοὺς προσεκάλεσα μὲ ἔμπνευσιν, τὴν ὁποίαν μετέδωκα ἐγὼ εἰς τὸ ἐσωτερικὸν τῶν καρδιῶν των.

Ἐνῶ δὲ αὐτοὶ προσέφεραν τὴν λατρείαν των πρὸς τὸν Κύριον καὶ ἐνήστευαν, εἶπε τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον· «Ξεχωρίστε μου ἀμέσως τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον διὰ τὸ ἔργον, διὰ τὸ ὁποῖον ἐγὼ τοὺς ἔχω προσκαλέσει».

Τότε, ἀφοῦ πάλι νήστευσαν καὶ προσευχήθηκαν καὶ ἔθεσαν ἐπάνω τους τὰ χέρια, τοὺς ἄφησαν νὰ φύγουν.

Τότε, ἀφοῦ καὶ πάλιν ἐνήστευσαν καὶ προσηυχήθησαν καὶ ἔθεσαν τὰς χεῖρας ἐπ’ αὐτῶν, ὅχι διὰ νὰ τοὺς προχειρίσουν εἰς τὸ ἀποστολικὸν ἢ ἄλλο ἱερατικὸν ἀξίωμα, διότι εἶχον ἤδη ταῦτα οἱ δύο ἀπόστολοι, ἀλλ’ ἁπλῶς διὰ νὰ τοὺς καθιερώσουν καὶ τοὺς ξεχωρίσουν ἐπισήμως εἰς τὸ εἰδικὸν τοῦτο ἔργον, τοὺς ἀπέστειλαν.

Τότε, ἀφοῦ καὶ πάλιν ἐνήστευσαν καὶ προσευχήθησαν, ἔβαλαν ἐπάνω εἰς αὐτοὺς τὰς χέρια των (διὰ νὰ τοὺς ἀναδείξουν ἐπισήμως τρόπον τινὰ ἐκπροσώπους καὶ πληρεξουσίους των) καὶ τοὺς ἔστειλαν εἰς τὸ εἰδικὸν ἔργον, ποὺ τοὺς εἶχε καλέσει ὁ Κύριος.

Αὐτοὶ δέ, ἀπεσταλμένοι ἀπὸ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο, κατέβηκαν στὴ Σελεύκεια, καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἀπέπλευσαν γιὰ τὴν Κύπρο.

Αὐτοὶ λοιπόν, λαβόντες ὀνομαστικῶς τὴν ἀποστολὴν ταύτην ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἔχοντες συνεπῶς τὴν ἐνίσχυσιν αὐτοῦ εἰς τὸ ἔργον των, κατέβησαν εἰς τὴν Σελεύκειαν καὶ ἀπ’ ἐκεῖ ἀπέπλευσαν εἰς τὴν Κύπρον.

Αὐτοὶ τότε, ἀφοῦ ἔλαβαν τὴν εἰδικὴν αὐτὴν ἀποστολὴν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, κατέβηκαν εἰς τὴν Σελεύκειαν καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἔπλευσαν εἰς τὴν Κύπρον.

Καὶ ὅταν ἔφθασαν στὴ Σαλαμῖνα (της Κύπρου), κήρυτταν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ στὶς συναγωγὲς τῶν Ἰουδαίων. Εἶχαν δὲ μαζί τους ὡς βοηθὸ καὶ τὸν Ἰωάννη.

Καὶ ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν πόλιν Σαλαμῖνα, ἐκήρυττον τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ μέσα εἰς τὰς συναγωγὰς τῶν Ἰουδαίων, εἶχον δὲ μαζί των ὡς βοηθὸν καὶ τὸν Ἰωάννην.

Καὶ ὅταν ἔφθασαν εἰς τὴν Σαλαμῖνα τῆς Κύπρου, ἐκήρυτταν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ εἰς τὰς συναγωγὰς τῶν Ἰουδαίων· εἶχον δὲ μαζῆ των καὶ τὸν Ἰωάννην, διὰ νὰ τοὺς ὑπηρετῇ.

Ἀφοῦ δὲ πέρασαν διὰ μέσου τῆς νήσου μέχρι τὴν Πάφο, βρῆκαν κάποιο μάγο καὶ ψευδοπροφήτη Ἰουδαῖο, ποὺ ὠνομαζόταν Βαριησοῦς,

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν ἀπὸ τὸ ἐν ἄκρον ἕως τὸ ἄλλο τὴν νῆσον Κύπρον μέχρι τῆς πόλεως Πάφου, εὗρον κάποιον μάγον ψευδοπροφήτην, Ἰουδαῖον, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Βαριησοῦς.

Ἀφοῦ δὲ ἐπέρασαν ὅλην τὴν νῆσον μέχρι τῆς Πάφου, εὐρῆκαν ἐκεῖ κάποιον μάγον ψευδοπροφήτην Ἰουδαῖον, τοῦ ὁποίου τὸ ὄνομα ἦτο Βαριησοῦς.

καὶ ἦταν μαζὶ μὲ τὸν ἀνθύπατο Σέργιο Παῦλο, ἄνθρωπο συνετό. Αὐτὸς προσκάλεσε τὸ Βαρνάβα καὶ τὸ Σαῦλο, καὶ μ’ ἐνδιαφέρον ζήτησε ν’ ἀκούσῃ τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ.

Αὐτὸς ἦτο πρόσωπον τῆς ἀκολουθίας τοῦ ἀνθυπάτου Σεργίου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄνθρωπος συνετὸς καὶ σοβαρός. Ὁ Σέργιος λοιπὸν οὗτος, ἀφοῦ προσεκάλεσε τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Παῦλον, ἐζήτησε μὲ ἐνδιαφέρον νὰ ἀκούσῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, τὸν ὁποῖον οὗτοι ἐκήρυττον.

Αὐτὸς ἀνῆκε εἰς τὴν ἀκολουθίαν τοῦ ἀνθυπάτου Σεργίου Παύλου, ὁ ὁποῖος ἦτο ἄνθρωπος συνετός. Αὐτὸς ἐπροσκάλεσε τὸν Βαρνάβαν καὶ τὸν Σαῦλον καὶ ἐζήτησε νὰ ἀκούσῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ἀντιδροῦσε σ’ αὐτοὺς ὁ ἐλύμας, ὁ μάγος, - διότι ἔτσι μεταφράζεται ἡ ἰδιότης του - , προσπαθώντας ν’ ἀποτρέψῃ τὸν ἀνθύπατο ἀπὸ τὴν πίστι.

Ἀνθίστατο ὅμως εἰς αὐτοὺς Ἐλύμας ὁ μάγος· διότι ἔτσι, διὰ τῆς λέξεως μάγος δηλαδή, μεταφράζεται τὸ ὄνομα Ἐλύμας, ὑπὸ τὸ ὁποῖον ἦτο γνωστὸς εἰς τοὺς Ἕλληνας ὁ Βαριησοῦς. Προσεπάθει δὲ ὁ Ἐλύμας μὲ ἐνστάσεις καὶ μὲ διαστροφὰς νὰ ἀπομακρύνῃ τὸν ἀνθύπατον ἀπὸ τὴν πίστιν.

Ἀνθίστατο ὅμως εἰς αὐτοὺς ὁ Ἐλύμας ὁ μάγος - ἔτσι, μὲ τὴν λέξιν μάγος μεταφράζεται τὸ ὄνομά του - ὁ ὁποῖος προσπαθοῦσε μὲ σοφίσματα νὰ ἀπομακρύνῃ τὸν ἀνθύπατον ἀπὸ τὴν πίστιν.

Τὸτε ὁ Σαῦλος, ὁ ὀνομαζόμενος καὶ Παῦλος, πλημμύρισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιο, τὸν κοίταξε μὲ βλέμμα διαπεραστικὸ

Ἀλλ’ ὁ Σαῦλος, ὁ ὁποῖος λόγῳ τῆς ἰδιότητός του ὡς Ρωμαίου πολίτου ἔφερε καὶ τὸ ἐθνικὸν ρωμαϊκὸν ὄνομα Παῦλος, ἀφοῦ ἐπληρώθη τὸ ἐσωτερικόν του μὲ Πνεῦμα Ἅγιον καὶ ἔρριψε βλέμμα διαπεραστικὸν πρὸς τὸν μάγον,

Ὁ Σαῦλος δέ, ὁ ὁποῖος εἶχε καὶ τὸ ρωμαϊκὸν ὄνομα Παῦλος καθὸ Ρωμαῖος πολίτης, ἀφοῦ ἐγέμισε ἀπὸ Πνεῦμα Ἅγιον, ἐκύτταξε κατάματα τὸν μάγον

καὶ εἶπε· «Ἦ σύ, ποὺ εἶσαι γεμάτος ἀπὸ κάθε δόλο καὶ ἀπὸ κάθε ρᾳδιουργία, υἱὲ τοῦ Διαβόλου, ἐχθρὲ κάθε καλοῦ! Δὲν θὰ παύσῃς νὰ διαστρέφῃς τοὺς εὐθεῖς δρόμους τοῦ Κυρίου;

εἶπε· Ὦ υἱὲ τοῦ διαβόλου, ποὺ εἶσαι γεμᾶτος ἀπὸ κάθε δόλον καὶ ἀπάτην καὶ ἀπὸ κάθε πονηρίαν καὶ ραδιουργίαν· σύ, ποὺ εἶσαι ἐχθρὸς κάθε ἀρετῆς, δὲν θὰ παύσῃς ἀπὸ τοῦ νὰ διαστρέφῃς καὶ νὰ παρουσιάζῃς πεπλανημένους καὶ στραβοὺς τοὺς εὐθεῖς καὶ ἴσιους δρόμους, τὸ φωτιστικὸν δηλαδὴ καὶ ἀληθὲς κήρυγμα τῆς θείας διδασκαλίας, μὲ τὸ ὁποῖον ὁ Κύριος ζητεῖ νὰ ὁδηγήσῃ τοὺς ἀνθρώπους εἰς τὴν σωτηρίαν;

καὶ εἶπε· «Ὦ υἱὲ τοῦ διαβόλου, ποὺ εἶσαι γεμᾶτος ἀπὸ κάθε δολιότητα καὶ κάθε ρᾳδιουργίαν, ἐχθρὲ κάθε δικαιοσύνης, δὲν θὰ παύσῃς νὰ διαστρέφῃς μὲ τὰ σοφίσματα καὶ τὰς πονηρίας σου τὰς εὐθείας ὁδοὺς τοῦ Κυρίου;

Καὶ ἰδοὺ τώρα τὸ χέρι τοῦ Κυρίου εἶναι ἐναντίον σου, καὶ θὰ τυφλωθῇς, καὶ δὲν θὰ βλέπῃς τὸν ἥλιο γιὰ καιρό». Καὶ ἀμέσως ἔπεσε σ’ αὐτὸν θαμπάδα καὶ σκότος, καὶ στρέφοντας γύρω ζητοῦσε κάποιους νὰ τὸν ὁδηγήσουν ἀπὸ τὸ χέρι.

Καὶ ἀφοῦ εἶσαι τέτοιος, ἰδοὺ τώρα θὰ ἐπιπέσῃ κατὰ σοῦ ἡ δύναμις τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ εἶσαι τυφλὸς μὴ βλέπων τὸν ἥλιον καὶ τὸ φῶς του μέχρις ὡρισμένου καιροῦ. Παρευθὺς δὲ ἔπεσεν ἐπὶ τοῦ μάγου θαμπάδα καὶ σκότος καὶ περιεφέρετο ἐδῶ καὶ ἐκεῖ καὶ ἐζήτει ἀνθρώπους, ποὺ θὰ τὸν ὡδήγουν ἀπὸ τὸ χέρι.

Καὶ τώρα, ἰδού, τὸ ἐκδικητικὸν χέρι τοῦ Κυρίου εἶναι ἐπάνω σου καὶ θὰ μείνῃς τυφλὸς μέχρις ὡρισμένου καιροῦ μὴ βλέπων τὸν ἥλιον». Καὶ ἀμέσως ἔπεσε ἐπάνω εἰς αὐτὸν κάτι σὰν πυκνὴ ὁμίχλη καὶ σκοτάδι, περιεφέρετο ἐδῶ καὶ ἐκεῖ καὶ ἐζητοῦσε ἀνθρώπους, νὰ τὸν ὁδηγοῦν ἀπὸ τὸ χέρι.

Τότε ὁ ἀνθύπατος, ὅταν εἶδε τὸ γεγονός, πίστευσε, αἰσθανόμενος κατάπληξι γιὰ τὴ διδασκαλία τοῦ Κυρίου.

Τότε, ὅταν εἶδεν ὁ ἀνθύπατος τὸ θαυμαστὸν αὐτὸ γεγονός, ἐπίστευσεν, ὅσον δὲ περισσότερον ἐμάνθανε καὶ κατενόει τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, τόσον καὶ περισσότερον ἐθαύμαζε καὶ ἐξεπλήττετο δι’ αὐτήν.

Τότε, ὅταν ὁ ἀνθύπατος εἶδε τὸ καταπληκτικὸν αὐτὸ θαῦμα, ἐπίστευσε. Καὶ καθὼς ἤκουε ἀπὸ τοὺς δύο Ἀποστόλους τὴν διδασκαλίαν τοῦ Κυρίου, ἐξεπλήσσετο καὶ ἐθαύμαζε δ’ αὐτήν.

Ἀφοῦ δὲ ὁ Παῦλος καὶ ἡ συνοδεία του ἀπέπλευσαν ἀπὸ τὴν Πάφο, πῆγαν στὴν Πέργη τῆς Παμφυλίας. Ὁ δὲ Ἰωάννης τοὺς ἄφησε καὶ ἐπέστρεψε στὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἀποπλεύσαντες δὲ ἀπὸ τὴν Πάφον ὁ Παῦλος καὶ ὅσοι ἦσαν μαζί του, ἦλθον εἰς τὴν Πέργην τῆς Παμφυλίας. Ἀλλ’ ὁ Ἰωάννης, ὁ ἐπικαλούμενος Μᾶρκος, ἀπεχωρίσθη ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπέστρεψεν εἰς τὰ Ἱεροσόλυμα.

Ἀφοῦ δὲ ἀπέπλευσαν ἀπὸ τὴν Πάφον ὁ Παῦλος καὶ οἱ συνοδοὶ του, ἦλθαν εἰς τὴν Πέργην τῆς Παμφυλίας. Ὁ Ἰωάννης ὅμως ἀπεχώρησε ἀπὸ αὐτοὺς καὶ ἐπέστρεψε εἰς Ἱεροσόλυμα.

Αὐτοὶ δὲ διέσχισαν τὴν περιφέρεια, καὶ ἀπὸ τὴν Πέργη ἔφθασαν στὴν Ἀντιόχεια τῆς Πισιδίας. Καὶ μπῆκαν στὴ συναγωγὴ τὴν ἡμέρα τοῦ Σαββάτου καὶ κάθησαν.

Αὐτοὶ ὅμως διέτρεξαν τὴν περιφέρειαν, ποὺ ἀρχίζει ἀπὸ τὴν Πέργην καὶ ἦλθον εἰς τὴν Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας καὶ ἀφοῦ εἰσῆλθον κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰς τὴν συναγωγήν, ἐκάθισαν εἰς τὰ καθίσματα τὰ προωρισμένα διὰ τοὺς ξένους.

Αὐτοὶ δέ, ἀφοῦ ἐπέρασαν ἀπὸ τὴν περιοχὴν τῆς Πέργης, ἔφθασαν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν τῆς Πισιδίας καὶ κατὰ τὴν ἡμέραν τοῦ Σαββάτου εἰσελθόντες εἰς τὴν συναγωγὴν ἐκάθισαν.

Μετὰ δὲ τὴν ἀνάγνωσι τοῦ νόμου καὶ τῶν προφητῶν οἱ ἀρχισυνάγωγοι διεμήνυσαν σ’ αὐτοὺς λέγοντας· «Ἀδελφοί! Ἐὰν ἔχετε νὰ εἰπῆτε στὸ λαὸ κανένα λόγο ἐνισχυτικὸ καὶ ἐποικοδομητικό, λέγετε».

Μετὰ τὴν ἀνάγνωσιν δὲ τῶν περικοπῶν τῆς Πεντατεύχου καὶ τῶν προφητῶν, ἔστειλαν οἱ ἀρχισυνάγωγοι πρὸς αὐτοὺς τὸν ὑπηρέτην τῆς συναγωγῆς καὶ τοὺς εἶπαν· Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐὰν ἔχετε λόγον προτρεπτικὸν καὶ διδακτικὸν διὰ τὸν λαόν, ὁμιλήσατε.

Μετὰ δὲ τὴν ἀνάγνωσιν περικοπῶν ἀπὸ τὸν νόμον καὶ τοὺς προφήτας, ἔστειλαν οἱ ἐρχισυνάγωγοι πρὸς αὐτοὺς τὸν ὑπηρέτην τῆς συναγωγῆς καὶ τοὺς εἶπαν· «Ἄνδρες ἀδελφοί, ἐὰν ἔχετε λόγον διδασκαλίας καὶ παρηγορίας πρὸς τὸν λαόν, λέγετε».

Τότε ὁ Παῦλος, ἀφοῦ σηκώθηκε καὶ ἔκανε σημεῖο μὲ τὸ χέρι (ὅτι ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσῃ), εἶπε· «Ἰσραηλῖτες, καὶ σεῖς οἱ προσήλυτοι, ποὺ σέβεσθε τὸ Θεό, ἀκούσετε.

Ἀφοῦ δὲ ἐσηκώθη ὁ Παῦλος καὶ ἔκαμε μὲ τὸ χέρι του σημεῖον, ὅτι ἐπρόκειτο νὰ ὁμιλήσῃ, εἶπεν· ἄνδρες Ἰσραηλῖται καὶ ὅσοι ἐκ τῶν ἐθνικῶν εἶσθε ἐδῶ, οἱ ὁποῖοι ὡς προσήλυτοι ἐγνωρίσατε τὸν ἀληθινὸν Θεὸν καὶ φοβεῖσθε αὐτόν, ἀκούσατε.

Ἀφοῦ δὲ ἐσηκώθηκε ὁ Παῦλος καὶ μὲ τὸ χέρι του ἔκαμε σημεῖον, ὅτι ἤθελε νὰ ὁμιλήσῃ, εἶπε· «Ἄνδρες Ἰσραηλῖται καὶ ὅσοι ἐθνικοί, ποὺ φοβεῖσθε τὸν Θεὸν εἶσθε ἐδῶ, ἀκούσατε.

Ὁ Θεὸς τοῦ λαοῦ τούτου τοῦ Ἰσραὴλ ἐξέλεξε τοὺς πατέρες μας. Καὶ τὸ λαὸ ἔκανε πολυπληθῆ καὶ ἰσχυρό στὸν τόπο τῆς ξενιτειᾶς, στὴ χώρα τῆς Αἰγύπτου. Καὶ μὲ τὴ μεγάλη δύναμί του τοὺς ἔβγαλε ἀπ’ αὐτή.

Ὁ Θεὸς τοῦ προνομιούχου τούτου λαοῦ, ποὺ κατάγεται ἀπὸ τὸν εὐλογημένον Ἰσραήλ, ἐξέλεξε τοὺς προγόνους μας καὶ ἀνέδειξε πολυπληθῆ καὶ ἰσχυρὸν τὸν καταγόμενον ἀπὸ αὐτοὺς λαόν, ὅταν κατοικοῦσεν ὡς ξένος καὶ πάροικος εἰς τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου. Καὶ διὰ τῆς πανισχύρου του δυνάμεως τοὺς ἔβγαλεν ἀπὸ τὴν χώραν αὐτήν.

Ὁ Θεὸς τούτου τοῦ ἰσραηλιτικοὺ λαοῦ ἐξέλεξε τοὺς προγόνους μας καὶ ἐξύψωσε καὶ ἐπλήθυνε τὸν λαόν, καθ’ ὅν χρόνον ἔμεινε εἰς τὴν χώραν τῆς Αἰγύπτου καὶ μὲ τὴν παντοδύναμον δεξιάν του τοὺς ἔβγαλε ἐλευθέρους ἀπὸ αὐτήν.

Καὶ ἐπὶ σαράντα ἔτη τοὺς ἔθρεψε στὴν ἔρημο.

Καὶ ἐκεῖ εἰς τὴν ἔρημον ἐπὶ τεσσαράκοντα περίπου ἔτη ἐβάστασεν ὁ Θεὸς τὴν δυσπειθῆ καὶ δύστροπον διαγωγήν των.

Καὶ ἐπὶ σαράντα περίπου χρόνια ὑπέμεινε τὰς δυστροπίας των εἰς τὴν ἔρημον.

Καὶ ἀφοῦ ἐξωλόθρευσε ἑπτὰ ἔθνη στὴ χώρα τῆς Χαναάν, ἔδωσε ὡς κληρονομία τὴ χώρα τους σ’ αὐτούς.

Καὶ ἀφοῦ ἐξώντωσεν ἑπτὰ ἔθνη ἐν τῇ χῶρᾳ τῆς Χαναάν, ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς κληρονομίαν τὴν χώραν, τὴν ὁποίαν κατεῖχον ὡς ἰδικήν των τὰ ἔθνη ἐκεῖνα.

Καὶ ἀφοῦ κατέλυσε ἑπτὰ ἔθνη εἰς τὴν χώραν τῆς Χαναάν, ἔδωκε εἰς αὐτοὺς κληρονομίαν τὴν γῆν τῶν ἐθνῶν αὐτῶν.

Μετὰ δὲ ἀπ’ αὐτά, περίπου ἐπὶ τετρακόσια καὶ πενήντα ἔτη, ἔδωσε κριτὰς μέχρι τὸ Σαμουὴλ τὸν προφήτη.

Καὶ μετὰ ταῦτα ἐπὶ τετρακόσια καὶ πεντήκοντα περίπου ἔτη ἔδωκεν εἰς τὸν λαὸν κριτάς, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐκυβέρνησαν μέχρι τοῦ Σαμουὴλ τοῦ προφήτου.

Ἔπειτα δὲ ἀπὸ αὐτά, ἐπὶ τετρακόσια πενῆντα περίπου ἔτη, τοὺς ἔδωσε κριτάς, διὰ νὰ τοὺς κυβερνήσουν μέχρι τῆς ἐποχὴς τοῦ Σαμουὴλ τοῦ προφήτου.

Καὶ ἀπὸ τότε ζήτησαν βασιλέα, καὶ ὁ Θεὸς τοὺς ἔδωδε τὸ Σαούλ, υἱὸ τοῦ Κίς, ἄνδρα ἀπὸ τὴ φυλὴ τοῦ Βενιαμίν, ἐπὶ σαράντα ἔτη.

Καὶ ἀπὸ τότε ἐζήτησαν βασιλέα καὶ ἔδωκεν εἰς αὐτοὺς ὁ Θεὸς τὸν Σαούλ, τὸν υἱὸν τοῦ Κίς, ὁ ὁποῖος κατήγετο ἐκ τῆς φυλῆς Βενιαμὶν καὶ ἐβασίλευσεν ἐπὶ τεσσαράκοντα ἔτη.

Ἀπὸ τὴν ἐποχὴν δὲ τοῦ Σαμουὴλ ἐζήτησαν βασιλέαν καὶ τοὺς ἔδωκεν ὁ Θεὸς τὸν Σαούλ, τὸν υἱὸν τοῦ Κίς, ποὺ κατήγετο ἀπὸ τὴν φυλὴν Βενιαμίν, καὶ ὁ ὁποῖος ἐβασίλευσε σαράντα ἔτη.

Ἔπειτα τὸν ἀπομάκρυνε καὶ ἀνέδειξε σ’ αὐτοὺς βασιλέα τὸ Δαβίδ, γιὰ τὸν ὁποῖο καὶ ἔδωσε αὐτὴ τὴ μαρτυρία· Βρῆκα τὸ Δαβίδ, τὸν υἱὸ τοῦ Ἰεσσαί, ἕνα ἄνθρωπο ὅπως τὸν θέλει ἡ καρδιά μου. Αὐτὸς θὰ κάνῃ ὅλα τὰ θελήματά μου.

Καὶ ὅταν ὁ Θεὸς τὸν ἀπεδοκίμασε καὶ τὸν ἐξεδίωξε, τοὺς ἀνέδειξε βασιλέα τὸν Δαβὶδ καὶ ἔδωκε ταύτην τὴν μαρτυρίαν περὶ αὐτοῦ· Εὗρον Δαβίδ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί, ἄνδρα ὅπως τὸν θέλει ἡ καρδία μου, ὁ ὁποῖος θὰ κάμῃ ὅλα τὰ θελήματά μου.

Καὶ ὅταν, διὰ τὴν ἀνυπακοὴν καὶ τὰς ἁμαρτίας του, τὸν ἐδίωξε ὁ Θεός, ἀνέδειξε εἰς αὐτοὺς βασιλέα τὸν Δαυῒδ, διὰ τὸν ὁποῖον καὶ εἶπε αὐτὴν τὴν μαρτυρίαν· Εὑρῆκα τὸν Δαυῒδ, τὸν υἱὸν τοῦ Ἰεσσαί, ἄνθρωπον κατὰ τὴν καρδίαν μου, ὁ ὁποῖος θὰ ἐκτελέσῃ ὅλα τὰ θελήματά μου.

Ἀπ’ αὐτοῦ τὸ σπέρμα ὁ Θεὀς, ὅπως εἶχε ὑποσχεθῇ, ἀνέδειξε γιὰ τὸν Ἰσραὴλ σωτῆρα (τὸν Ἰησοῦ).

Ἐκ τῶν ἀπογόνων τοῦ Δαβὶδ τούτου ὁ Θεὸς σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσιν, ποὺ εἶχε δώσει εἰς τοὺς πατριάρχας καὶ εἰς αὐτὸν τὸν Δαβίδ, ἀπέστειλε καὶ ἀνέδειξεν εἰς τὸν Ἰσραὴλ σωτῆρα τὸν Ἰησοῦν,

Ἀπὸ τοὺς ἀπογόνους δὲ τούτου ἀνέδειξε ὁ Θεός, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεσίν του, τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν Σωτῆρα εἰς τὸν Ἰσραήλ.

Καὶ ὁ Ἰωάννης, προτοῦ ἔλθῃ αὐτός, προπαρασκευαστικὰ κήρυξε βάπτισμα μετανοίας σ’ ὅλο τὸ λαὸ τοῦ Ἰσραήλ.

ἀφοῦ προτήτερα ὁ Ἰωάννης, προτοῦ ὁ Ἰησοῦς ἔμβῃ εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν του, ἐκήρυξε βάπτισμα μετανοίας εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραὴλ διὰ νὰ τὸν προπαρασκευάσῃ πρὸς ὑποδοχὴν τοῦ ἐρχόμενου μετ’ ὀλίγον Σωτῆρος.

Ὀλίγον δὲ χρόνον προηγουμένως πρὶν εἰσέλθῃ ὁ Ἰησοῦς εἰς τὴν δημοσίαν δρᾶσιν του, ἐκήρυξε ὁ Ἰωάννης βάπτισμα μετανοίας εἰς ὅλον τὸν λαὸν τοῦ Ἰσραήλ.

Καὶ ἐνῷ ὁ Ἰωάννης ἐκτελοῦσε τὴν ἀποστολή του, ἔλεγε· «Ποιός νομίζετε ὅτι εἶμαι; Δὲν εἶμαι ἐγώ, ἀλλ’ ἰδοὺ ὕστερα ἀπὸ μένα ἔρχεται ἄλλος, ποὺ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω τὰ ὑποδήματά του».

Κατὰ τὸν καιρὸν δέ, ποὺ ὁ Ἰωάννης ἐξηκολούθει νὰ κηρύττῃ διὰ νὰ φέρῃ εἰς πέρας τὴν ἀποστολήν του, ἔλεγε· Ποῖον μὲ νομίζετε ὅτι εἶμαι; Δὲν εἶμαι ἐγὼ αὐτός, ποὺ περιμένομεν ὡς Μεσσίαν, ἀλλ’ ἰδοὺ ὕστερον ἀπὸ ἐμὲ ἔρχεται κάποιος ἄλλος, τοῦ ὁποίου δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω ὡς ταπεινός του ὑπηρέτης τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν.

Κατὰ τὸν καιρὸν δὲ ποὺ ὁ Ἰωάννης ἐξεπλήρωνε τὴν ἀποστολήν του καὶ ἀκολουθοῦσε τὸν δρόμον, ποὺ τοῦ εἶχεν ὁρίσει ὁ Θεός, ἔλεγε· Ποῖον μὲ νομίζετε ὅτι εἶμαι; Δὲν εἶμαι ἐγὼ ὁ Μεσσίας, ἀλλ’ ἰδού, ὕστερα ἀπὸ ἐμὲ ἔρχεται ἐκεῖνος, τοῦ ὁποίου ἐγὼ δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ λύσω τὸ ὑπόδημα τῶν ποδῶν.

Ἀδελφοί, παιδιὰ καταγόμενα ἀπὸ τὸν Ἀβραάμ, καὶ οἱ μεταξύ σας προσήλυτοι, ποὺ σέβονται τὸ Θεό, σὲ σᾶς στάλθηκε τὸ μήνυμα αὐτῆς τῆς σωτηρίας.

Ἄνδρες ἀδελφοί, τέκνα τοῦ γένους Ἀβραὰμ καὶ ὅσοι μεταξύ σας εἶναι προσήλυτοι ἐκ τῶν ἐθνικῶν καὶ φοβοῦνται τὸν ἀληθινὸν Θεόν· εἰς σᾶς ἀπεστάλη τὸ κήρυγμα τῆς σωτηρίας ταύτης, ἥτις ἐπιτυγχάνεται διὰ τοῦ Ἰησοῦ.

Ἄνδρες ἀδελφοί, παιδιά τοῦ γένους Ἀβραάμ, καὶ σεῖς οἱ ἐθνικοί, ποὺ φοβεῖσθε τὸν Θεόν, ἀκούσατε τοῦτο· πρὸς σᾶς ἀπευθύνεται τὸ κήρυγμα αὐτῆς τῆς σωτηρίας.

Οἱ δὲ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ οἱ ἄρχοντές τους μὲ τὸ ν’ ἀπορρίψουν αὐτὸν (τὸν Ἰησοῦ) καὶ νὰ τὸν καταδικάσουν ἐξεπλήρωσαν ἔτσι τοὺς λόγους τῶν προφητῶν, ποὺ διαβάζονται κάθε Σάββατο.

Εἰς σᾶς, ποὺ κατοικεῖτε μακρὰν ἀπὸ τὴν Παλαιστίνην, ἀπεστάλη τὸ κήρυγμα τοῦτο, διότι αὐτοί, ποὺ κατοικοῦν εἰς Ἱερουσαλὴμ καὶ οἱ ἄρχοντές των παρεγνώρισαν τοῦτον τὸν Ἰησοῦν, καθὼς καὶ τὰς διακηρύξεις τῶν προφητῶν, ποὺ κάθε Σάββατον ἀναγινώσκονται καὶ ἀκούονται εἰς τὰς συναγωγάς. Καὶ ἀντὶ νὰ τὸν ἀναγνωρίσουν ὡς Μεσσίαν, τὸν κατεδίκασαν, ἀσυναισθήτως δὲ καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλαβαίνουν ἐπλήρωσαν καὶ ἐπραγματοποίησαν τὰς προφητείας αὐτάς.

Διότι οἱ κάτοικοι τῆς Ἱερουσαλὴμ καὶ οἱ ἄρχοντές των παρεγνώρισαν τοῦτον, τὸν Ἰησοῦν, ὅπως ἐπίσης καὶ τὰς φωνὰς τῶν προφητῶν, ποὺ ἀναγινώσκονται καὶ ἀκούονται κάθε Σάββατον εἰς τὰς συναγωγάς, καὶ τὸν κατεδίκασαν εἰς θάνατον, χωρὶς νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι ἔτσι ἐπραγματοποιήσαν τὰς προφητείας.

Καὶ ἐνῷ δὲν βρῆκαν καμμιὰ αἰτία θανάτου, ζήτησαν ἀπ’ τὸν Πιλᾶτο νὰ θανατωθῇ.

Καίτοι δὲ δεν εὗρον εἰς αὐτὸν κανὲν ἔγκλημα ἢ ἐνοχήν, ὥστε νὰ δικαιολογῆται ἡ εἰς θάνατον καταδίκη του, ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν Πιλᾶτον νὰ θανατωθῇ οὗτος.

Καὶ ἐνῶ δὲν εὐρῆκαν εἰς αὐτὸν καμμίαν ἐνοχήν, ποὺ νὰ τιμωρῆται μὲ θάνατον, ἐζήτησαν ἀπὸ τὸν Πιλᾶτον νὰ θανατωθῇ αὐτός.

Καὶ ἀφοῦ ἔκαναν ὅλα, ὅσα ἦταν γραμμένα γι’ αὐτόν, τὸν κατέβασαν ἀπὸ τὸ ξύλο (τοῦ σταυροῦ) καὶ τὸν ἐνταφίασαν.

Ἀφοῦ δὲ ἐξετέλεσαν ὅλα ὅσα ἔχουν γραφῆ καὶ προφητευθῆ περὶ αὐτοῦ ὑπὸ τῶν προφητῶν, κατέβασαν ἀπὸ τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ τὸ σῶμα του καὶ τὸ ἔβαλαν εἰς μνημεῖον.

Ἀφοῦ δὲ μὲ ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα ἐν τῇ κακίᾳ των ἔπραξαν, ἐξεπλήρωσαν ὅλα ὅσα εἶχαν γραφῆ εἰς τοὺς προφήτας δι’ αὐτόν, τὸν κατέβασαν ἀπὸ τὸ ξύλον τοῦ σταυροῦ καὶ τὸν ἔβαλαν εἰς μνημεῖον.

Ἀλλ’ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν.

Ὁ Θεὸς ὅμως ἀνέστησεν αὐτὸν ἐκ νεκρῶν.

Ὁ Θεὸς ὅμως τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν.

Καὶ ἐπὶ ἡμέρες πολλὲς ἐμφανίστηκε σ’ ἐκείνους, ποὺ ἀνέβηκαν μαζί του ἀπὸ τὴ Γαλιλαία στὴν Ἱερουσαλήμ. Αὐτοὶ εἶναι μάρτυρές του πρὸς τὸ λαό.

Καὶ αὐτὸς μετὰ τὴν Ἀνάστασίν του ἐνεφανίσθη ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας εἰς ἐκείνους, ποὺ ἀνέβησαν μαζί του ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλήμ, οἱ ὁποῖοι τὸν εἶδαν μὲ τὰ μάτια τους καὶ μαρτυροῦν τὴν Ἀνάστασίν του εἰς τὸν λαόν.

Καὶ αὐτὸς παρουσιάσθηκε ἐπὶ πολλὰς ἡμέρας εἰς ἐκείνους, ποὺ εἶχαν ἀνεβῆ μαζῆ του ἀπὸ τὴν Γαλιλαίαν εἰς τὴν Ἱερουσαλὴμ καὶ οἱ ὁποῖοι εἶναι αὐτόπται μάρτυρες αὐτοῦ καὶ τῆς ἀναστάσεώς του πρὸς τὸν λαόν.

Καὶ ἐμεῖς κηρύττουμε σ’ ἐσᾶς γιὰ τὴν ὑπόσχεσι, ἡ ὁποία δόθηκε στοὺς πατέρες, ὅτι ὁ Θεὸς τὴν ἐκπλήρωσε στὰ τέκνα του, σ’ ἐμᾶς δηλαδή, μὲ τὸ νὰ φέρῃ στὸν κόσμο τὸν Ἰησοῦ,

Καὶ ὅπως ἐκεῖνοι μαρτυροῦν εἰς τοὺς ἐν Ἰουδαίᾳ, οὕτω καὶ ἡμεῖς ἀναγγέλλομεν εἰς σᾶς τὸ χαρμόσυνον μήνυμα, ὅτι τὴν ἐπαγγελίαν καὶ ὑπόσχεσιν, ποὺ ἔδωκεν εἰς τοὺς προγόνους μας, ταύτην ὁ Θεὸς ἔχει τελείως πραγματοποιήσει δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀπογόνους ἐκείνων. Καὶ τὴν ἐπραγματοποίησεν ἀναστήσας ἐκ νεκρῶν καὶ ἀνυψώσας τὸν Ἰησοῦν,

Καὶ ἡμεῖς σήμερον κηρύττομεν πρὸς σᾶς τὸ χαρμόσυνον μήνυμα, ὅτι τὴν ὑπόσχεσιν, ποὺ ἔδωσεν ὁ Θεὸς πρὸς τοὺς προγόνους μας, αὐτὴν τὴν ἔχει ἐκπληρώσει τώρα εἰς τὰ τέκνα των, δηλαδὴ εἰς ἡμᾶς, ἀναστήσας τὸν Ἰησοῦν ἐκ νεκρῶν.

ὅπως καὶ εἶναι γραμμένο στὸ δεύτερο Ψαλμό. Ἰδικός μου υἱὸς εἶσαι σύ (δὲν εἶσαι υἱὸς κανενὸς ἀνδρός), ἐγὼ σήμερα σὲ γέννησα (σὲ ἔφερα στὸν κόσμο ὡς ἄνθρωπο).

σύμφωνα μὲ ὅσα ἔχουν γραφῆ εἰς τὸν δεύτερον Ψαλμόν· Υἱός μου εἶσαι σὺ ὄχι μόνον κατὰ τὴν θείαν, ἀλλὰ καὶ κατὰ τὴν ἀνθρωπίνην φύσιν σου. Ἐγὼ σήμερον, ὅταν ἔδειξες ὕψιστην ὑπακοὴν καὶ ἐνίκησες τὸν θάνατον, ἐπεβεβαίωσα διὰ τῆς ἐκ νεκρῶν Ἀναστάσεώς σου, ὅτι ἔχεις γεννηθῇ ἐξ ἐμοῦ καὶ σὲ ἀνύψωσα ἐνδόξως εἰς τὰ δεξιά μου.

Αὐτὰ ἔγιναν σύμφωνα καὶ μὲ ὅσα εἶναι γραμμένα εἰς τὸν δεύτερον ψαλμόν· Υἱός μου εἶσαι σύ, τὸν ὁποῖον ἐγὼ προαιωνίως ἐγέννησα ἐκ τῆς οὐσίας μου· καὶ σήμερον, ποὺ διὰ τῆς ὑπακοῆς σου καὶ τῆς σταυρικῆς σου θυσίας ἐνίκησες τὸν θάνατον, ἐβεβαίωσα ἐγὼ διὰ τῆς ἀναστάσεώς σου, ὅτι ὄντως ἔχεις γεννηθῇ ἀπὸ ἐμέ.

Ὅτι δὲ τὸν ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν καὶ δὲν πρόκειται πλέον νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ θάνατο, ὡς ἑξῆς τὸ εἶπε· Θὰ πραγματοποιήσω σὲ σᾶς τὶς ἱερὲς ἀξιόπιστες ὑποσχέσεις πρὸς τὸ Δαβίδ.

Ὅτι δὲ τὸν ἀνέστησεν ἐκ νεκρῶν ὄχι προσωρινῶς, ὅπως οἱ νεκροί, ποὺ ἀναφέρονται εἰς τὰς Γραφὰς ὡς ἀναστάντες, ἀλλ’ ὁριστικῶς καὶ κατὰ τρόπον, ποὺ νὰ μὴ πρόκειται πλέον νὰ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν φθορὰν τοῦ θανάτου, τὸ ἔχει εἴπει ὁ Θεὸς μὲ τοὺς ἑξῆς λόγους· ὅτι θὰ δώσω εἰς σᾶς τὰς ἱερὰς ὑποσχέσεις μου, ποὺ ὑπεσχέθην εἰς τὸν Δαβίδ, αἱ ὁποῖαι εἶναι βέβαιαι καὶ ἀξιόπιστοι καὶ ἀσφαλῶς θὰ πραγματοποιηθοῦν.

Ὅτι δὲ ὁ Θεὸς τὸν ἀνέστησε, ὄχι ὅπως μερικοὺς ἄλλους νεκροὺς τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης, οἱ ὁποῖοι ἀπέθανον πάλιν, ἀλλὰ διὰ νὰ μὴ δοκιμάσῃ ποτὲ πλέον τὸν θάνατον καὶ νὰ μὴ ἐπιστρέψῃ εἰς τὴν φθορὰν τοῦ τάφου, εἶχε προείπει ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς λέγων ὅτι θὰ δώσω εἰς σᾶς τὰς ἱερὰς καὶ ἀξιοπίστους πάντοτε ὑποσχέσεις μου, ποὺ εἶχα δώσει εἰς τὸν Δαυῒδ.

Γι’ αὐτὸ καὶ σὲ ἄλλο μέρος λέγει· Δὲν θὰ ἀφήσῃς τὸν ὅσιό σου νὰ γνωρίσῃ φθορά (ἀποσύνθεσι τοῦ σώματος).

Ἐπειδὴ δὲ αἱ ὑποσχέσεις αὐταὶ εἶναι βέβαιαι καὶ ἀξιόπιστοι, δι’ αὐτὸ καὶ εἰς ἄλλον Ψαλμὸν ὁμιλεῖ προφητικῶς καὶ περὶ ὑποσχέσεως, ἡ ὁποία ἐξεπληρώθη καὶ ἀπεδείχθη κατὰ πάντα ἀκριβῆς. Λέγει δηλαδή· Δὲν θὰ ἐπιτρέψῃς ὁ Μεσσίας, ποὺ εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀφωσιωμένος εἰς σέ, νὰ ἴδῃ φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν θανάτου.

Δι’ αὐτὸ καὶ εἰς ἄλλον ψαλμὸν μὲ τὸ στόμα τοῦ Δαυῒδ προφητεύει· Δὲν θὰ ἐπιτρέψῃς νὰ ἴδῃ τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν τοῦ θανάτου ὁ Μεσσίας, ὁ ἀφωσιωμένος ἐντελῶς εἰς σέ.

Ὁ Δαβὶδ μὲν βεβαίως, ἀφοῦ στὴν ἐποχή του ὑπηρέτησε τὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ, κοιμήθηκε (τὴν κοίμησι τοῦ θανάτου), καὶ προσετέθη στοὺς προγόνους του, καὶ γνώρισε φθορά (ἀποσύνθεσι σώματος).

Ὁ λόγος δὲ καὶ ἡ ὑπόσχεσις αὐτὴ δὲν ἐπραγματοποιήθη ἐπὶ τοῦ Δαβίδ, ἀλλ’ ἐπὶ τοῦ Ἰησοῦ. Διότι ὁ μὲν Δαβίδ, ἀφοῦ ὑπηρέτησε κατὰ τὴν γενεάν του εἰς τὴν βουλὴν τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία ἀπέβλεπεν εἰς τὸ νὰ παρασκευασθοῦν οἱ ἄνθρωποι διὰ τὴν σωτηρίαν τοῦ Μεσσίου, ἀπέθανε καὶ προσετέθη εἰς τοὺς ἀποθαμένους προγόνους του καὶ εἶδε τὴν φθορὰν τοῦ θανάτου.

Ἡ προφητεία αὐτὴ δὲν ἐξεπληρώθη εἰς τὸν Δαυῒδ, διότι ὁ Δαυῒδ, ἀφοῦ ὑπηρέτησε τοὺς ἀνθρώπους τῆς ἐποχῆς του, σύμφωνα μὲ τὴν θέλησιν τοῦ Θεοῦ, ἀπέθανε καὶ προσετέθη εἰς τοὺς προγόνους του καὶ εἶδε τὴν ἀποσύνθεσιν τοῦ θανάτου.

Ἀλλ’ αὐτός, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀνέστησε, δὲν γνώρισε φθορά (ἀποσύνθεσι τοῦ σώματος).

Αὐτὸς ὅμως ὁ Ἰησοῦς, τὸν ὁποῖον ἀνέστησεν ὁ Θεός, δὲν εἶδε φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν θανάτου.

Ὁ Ἰησοῦς ὅμως, τὸν ὁποῖον ὁ Θεὸς ἀνέστησε ἐκ νεκρῶν, δὲν εἶδε αὐτὴν τὴν φθορὰν καὶ ἀποσύνθεσιν.

Νὰ γνωρίζετε λοιπόν, ἀδελφοί, ὅτι χάρι σ’ αὐτὸν κηρύττεται σὲ σᾶς ἄφεσι ἁμαρτιῶν.

Ἂς εἶναι λοιπὸν γνωστὸν εἰς σᾶς, ὦ ἄνδρες ἀδελφοί, ὅτι σᾶς διακηρύττεται καὶ σᾶς γνωστοποιεῖται σήμερον ἀπὸ ἡμᾶς ἄφεσις ἁμαρτιῶν, ἡ ὁποία δίδεται διὰ τοῦ Ἰησοῦ τούτου.

Ἂς εἶναι λοιπὸν γνωστὸν εἰς σᾶς, ἄνδρες ἀδελφοί, ὅτι σήμερον κηρύττεται πρὸς σᾶς ἄφεσις ἁμαρτιῶν διὰ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Καὶ δι’ αὐτοῦ καθένας, ποὺ πιστεύει, λυτρώνεται ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν μπορέσατε νὰ λυτρωθῆτε διὰ τοῦ νόμου τοῦ Μωυσέως.

Καὶ ἀπὸ ὅλα ἐκεῖνα τὰ ἁμαρτήματα, ἀπὸ τὰ ὁποῖα δὲν ἡμπορέσατε μὲ τὸν νόμον τοῦ Μωϋσέως νὰ δικαιωθῆτε, ἐπιτυγχάνει διὰ τοῦ Ἰησοῦ τούτου τὴν δικαίωσίν του καθένας ποὺ πιστεύει, εἴτε Ἰουδαῖος εἶναι, εἴτε ἐθνικός.

Καὶ ἀπὸ ὅλας τὰς παραβάσεις καὶ τὰ ἁμαρτήματα, ποὺ δὲν ἠμπορέσατε νὰ ἀπαλλαγῆτε καὶ νὰ δικαιωθῆτε διὰ τοῦ μωσαϊκοῦ νόμου, κάθε ἕνας ποὺ πιστεύει εἰς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν, παίρνει δι’ αὐτοῦ τὴν ἄφεσιν καὶ τὴν δικαίωσιν.

Προσέχετε δέ, μὴ πέσῃ ἐπάνω σας ἐκεῖνο, ποὺ εἶπαν οἱ προφῆτες·

Ἀφοῦ λοιπὸν ἐν τῷ Ἰησοῦ ἐπληρώθησαν πᾶσαι αἱ προφητεῖαι καὶ αἱ ἐπαγγελίαι καὶ ἀφοῦ δι’ αὐτοῦ μᾶς δίδεται ἡ δικαίωσις, προσέξατε μήπως πέσῃ ἐπάνω σας καὶ ἐφαρμοσθῇ εἰς σᾶς ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει λεχθῆ εἰς τὰ βιβλία τῶν προφητῶν·

Προσέχετε ὅμως, μήπως δείξετε ἀπιστίαν καὶ πέσει ἐπάνω σας ἐκεῖνο, ποὺ ἔχει λεχθῇ εἰς τὰ βιβλία τῶν προφητῶν·

Κοιτάξετε, καταφρονηταί, καὶ ἐκπλαγῆτε καὶ καταπλαγῆτε. Διότι ἐγὼ κάνω (τιμωρητικὸ) ἔργο στὶς μέρες σας, ἔργο ποὺ δὲν θὰ πιστεύετε, ἂν κανεὶς σᾶς τὸ περιγράψῃ».

Ἴδετε σεῖς, ποὺ καταφρονεῖτε τὰ παραγγέλματα καὶ τὰς ἀπειλὰς τοῦ Θεοῦ. Ἴδετε καὶ θαυμάσατε καὶ ἑξαφανισθῆτε. Διότι ἐγὼ ἐργάζομαι ἐπὶ τῶν ἡμερῶν σας ἔργον τιμωρίας καὶ καταστροφῆς, ἡ ὁποία θὰ σᾶς ἐπιβληθῇ ὡς ποινὴ διὰ τὴν ἀσέβειάν σας. Καὶ θὰ εἶναι τόσον φοβερὰ καὶ ἀνέλπιστος εἰς σᾶς ἡ καταστροφὴ αὐτή, ὥστε ἐὰν κανεὶς ἐκ προτέρου σᾶς τὴν διηγῆται, θὰ σᾶς φανῇ τὸ ἔργον τοῦτο τῆς καταστροφῆς ἐξ ὁλοκλήρου ἀπίθανον καὶ κατ’ οὐδένα λόγον θὰ τὸ πιστεύσετε.

Ἰδέτε σεῖς, ποὺ καταφρονεῖτε τὸν Θεὸν καὶ τὰ προστάγματά του. Θαυμάσατε καὶ ἐξαφανισθῆτε· διότι ἐγὼ πραγματοποιῶ εἰς τὰς ἡμέρας σας ἔργον τιμωρίας καὶ καταστροφῆς, ἔργον τὸ ὁποῖον ἐὰν κανεὶς ἐκ τῶν προτέρων σᾶς τὸ διηγηθῇ, θὰ σᾶς φανῇ τόσον παράδοξον, ὥστε δὲν θὰ τὸ πιστεύσετε».

Ὅταν δὲ (ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας) ἔβγαιναν ἀπ’ τὴ συναγωγὴ τῶν Ἰουδαίων, οἱ ἐθνικοὶ παρακαλοῦσαν κατὰ τὸ ἑπόμενο Σάββατο νὰ γίνῃ ὁμιλία σ’ αὐτοὺς γι’ αὐτὰ τὰ πράγματα.

Ὅταν δὲ οἱ δύο οὗτοι Ἀπόστολοι ἔβγαιναν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων, παρεκάλουν αὐτοὺς οἱ ἐκ τῶν ἐθνικῶν προσήλυτοι νὰ ἀναπτυχθοῦν διὰ περισσοτέρων λόγων εἰς αὐτοὺς κατὰ τὸ ἑπόμενον Σάββατον τὰ γεγονότα ταῦτα, τὰ ἀφορῶντα εἰς τὸν Μεσσίαν Χριστόν.

Ὅταν δὲ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας ἐβγῆκαν ἀπὸ τὴν συναγωγὴν τῶν Ἰουδαίων, οἱ ἐθνικοί ποὺ εἶχαν ἀκούσει τὸ κήρυγμά του μέσα εἰς τὴν συναγωγήν, τοὺς παρακαλοῦσαν νὰ κηρύξουν εἰς αὐτοὺς πάλιν τὰ λόγια αὐτὰ κατὰ τὸ προσεχὲς Σάββατον.

Καὶ ὅταν διαλύθηκε ἡ σύναξι, πολλοὶ ἀπ’ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς εὐσεβεῖς προσηλύτους ἀκολούθησαν τὸν Παῦλο καὶ τὸ Βαρνάβα, καὶ ὁμιλώντας πρὸς αὐτοὺς τοὺς παρώτρυναν νὰ μένουν σταθεροὶ στὴ χάρι τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν δὲ διελύθη ἡ σύναξις, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ ἀπὸ τοὺς σεβομένους τὸν ἀληθινὸν Θεὸν ἐθνικούς, ποὺ εἶχον προσηλυτισθῇ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους, ἠκολούθησαν τὸν Παῦλον καὶ τὸν Βαρνάβαν, οἱ ὁποῖοι τοὺς ὡμίλουν μὲ οἰκειότητα καὶ τοὺς ἔπειθαν νὰ ἐμμένουν εἰς τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ, τὴν ὁποίαν ἔλαβον πιστεύσαντες ἐν τῷ μεταξὺ εἰς τὸ Εὐαγγέλιον καὶ βαπτισθέντες.

Ὅταν δὲ ἔληξε ἡ συγκέντρωσις τῆς συναγωγῆς, πολλοὶ ἀπὸ τοὺς Ἰουδαίους καὶ τοὺς προσηλύτους ἐθνικούς, ποὺ ἐσέβοντο τὸν Θεόν, ἠκολούθησαν τὸν Παῦλον καὶ τὸν Βαρνάβαν, οἱ ὁποῖοι καὶ συνωμιλοῦσαν μὲ ἁπλότητα μαζῆ των καὶ τοὺς ἔπειθαν νὰ μένουν πιστοὶ εἰς τὴν χάριν ποὺ τοὺς ἔδωκε ὁ Θεός.

Τὸ δὲ ἑπόμενο Σάββατο σχεδὸν ὁλόκληρη ἡ πόλι συγκεντρώθηκε ν’ ἀκούσῃ τὸ λόγο του Θεοῦ.

Κατὰ τὸ ἑπόμενον δὲ Σάββατον σχεδὸν ὁλόκληρος ἡ πόλις συνηθροίσθη διὰ νὰ ἀκούσῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Κατὰ τὸ ἑπόμενον δὲ Σάββατον, ὅλη σχεδὸν ἡ πόλις εἶχε συγκεντρωθῆ, διὰ νὰ ἀκούσῃ τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ.

Ἀλλ’ ὅταν οἱ Ἰουδαῖοι εἶδαν τὰ πλήθη τοῦ λαοῦ, κυριεύθηκαν ἀπὸ ζηλοτυπία καὶ φανατισμό, καὶ ἀντιδροῦσαν στὰ λεγόμενα ἀπὸ τὸν Παῦλο μὲ ἀντιλογίες καὶ ὕβρεις.

Ὅταν ὅμως εἶδον οἱ Ἰουδαῖοι τὰ πλήθη αὐτὰ τοῦ λαοῦ, ἐκυριεύθησαν ἀπὸ ζηλοτυπίαν καὶ φανατισμὸν καὶ ἀντέλεγον εἰς ἐκεῖνα, ποὺ ἔλεγεν ὁ Παῦλος. Καὶ προσέθετον ὁλονὲν νέας ἀντιλογίας. Συγχρόνως δὲ καὶ ἐβλασφήμουν ὑβρίζοντες τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς ἀποστόλους.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως, ὅταν εἶδαν τὰ πλήθη αὐτὰ τοῦ λαοῦ, κατελήφθησαν ἀπὸ φθόνον καὶ ζηλοτυπίαν καὶ ἀντέλεγαν εἰς ὅσα ἐδίδασκε ὁ Παῦλος, παρατάσσοντες ὁλονὲν καὶ νέας σοφιστικὰς ἀντιλογίας, ὑβρίζοντες καὶ βλασφημοῦντες τὸν Χριστὸν καὶ τοὺς Ἀποστόλους.

Τότε ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας μίλησαν μὲ αὐστηρότητα καὶ εἶπαν· «Σὲ σᾶς ἦταν ἀνάγκη νὰ κηρυχθῇ πρῶτα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀλλ’ ἐπειδὴ τὸν ἀποκρούετε, καὶ δὲν κρίνετε τοὺς ἑαυτούς σας ἀξίους τῆς αἰώνιας ζωῆς, ἰδοὺ στρεφόμεθα πρὸς τοὺς ἐθνικούς.

Ἀλλ’ ὁ Παῦλος καὶ ὁ Βαρνάβας τοὺς ὡμίλησαν μετὰ ἀφοβίας καὶ θάρρους καὶ τοὺς εἶπαν· Σύμφωνα μὲ τὸ σχέδιον τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος ἐκάλεσεν εἰς σωτηρίαν πρῶτον ἀπὸ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς τὸν Ἰσραήλ, ἦτο ἀναγκαῖον καὶ ἐπιβεβλημένον εἰς σᾶς τοὺς Ἰουδαίους νὰ κηρυχθῇ πρῶτον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ ὅμως τὸν ἀποδιώχνετε καὶ δὲν τὸν δέχεσθε, καὶ ἀφοῦ σεῖς οἱ ἴδιοι βγάζετε διὰ τοὺς ἑαυτούς σας τὴν ἀπόφασιν, ὅτι δὲν εἶσθε ἄξιοι τῆς αἰωνίου ζωῆς, ἰδοὺ στρεφόμεθα πρὸς τοὺς ἐθνικούς.

Ὁ Παῦλος ὅμως καὶ ὁ Βαρνάβας ὡμίλησαν μὲ παρρησίαν καὶ θάρρος καὶ τοὺς εἶπαν· «Εἰς σᾶς, σύμφωνα μὲ τὸ θεῖον σχέδιον, ἦτο ἀνάγκη νὰ κηρυχθῇ πρῶτον ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἐπειδὴ ὅμως σεῖς τὸν ἀποκρούετε καὶ δὲν τὸν δέχεσθε καὶ οἱ ἴδιοι δὲν κρίνετε ἀξίους τοὺς ἑαυτούς σας διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν, ἰδού, στρεφόμεθα τώρα πρὸς τὰ ἔθνη.

Ἔτσι ἄλλωστε μᾶς διέταξε ὁ Κύριος· Σὲ ὥρισα ὡς φῶς τῶν ἐθνῶν, γιὰ νὰ εἶσαι γιὰ σωτηρία (ὅλων ἀδιακρίτως) ἕως τὰ πέρατα τῆς γῆς».

Καὶ πράττομεν τοῦτο, διότι ἔτσι μᾶς ἔχει διατάξει ὁ Κύριος. Καὶ ἡ διαταγὴ καὶ ἐντολὴ αὐτὴ τοῦ Κυρίου περιέχεται εἰς τοὺς ἑξῆς λόγους, τοὺς ὁποίους ὁ Θεὸς διὰ τοῦ Ἡσαΐου ἀπευθύνει πρὸς τὸν Μεσσίαν· Σέ, τὸν Μεσσίαν, ἔχω θέσει διὰ νὰ εἶσαι φῶς τῶν ἐθνικῶν· διὰ νὰ εἶσαι πρὸς σωτηρίαν ὅλων, ἄνευ διακρίσεως χωρῶν καὶ φυλῶν, ἕως τὰ ἔσχατα ἄκρα τῆς γῆς.

Διότι τέτοια ἐντολὴ μᾶς ἔχει δώσει ὁ Κύριος. Διὰ τοῦ προφήτου Ἡσαΐου ὁμιλῶν πρὸς τὸν Μεσσίαν εἶπε· Σὲ ἔχω θέσει φῶς τῶν ἐθνῶν, διὰ νὰ εἶσαι σὺ εἰς σωτηρίαν ὅλων ἀνεξαιρέτως τῶν ἀνθρώπων ἕως τὰ πέρατα τῆς γῆς».

Ἀκούοντας δὲ αὐτὰ οἱ ἐθνικοὶ ἔχαιραν καὶ δέχθηκαν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ πίστευσαν ὅσοι ἦταν προωρισμένοι γιὰ ζωὴ αἰώνια.

Ὅταν δὲ ἤκουον ταῦτα οἱ ἐθνικοὶ καὶ ἐπληροφοροῦντο ὅτι καὶ δι’ αὐτοὺς εἶχε σταλῆ ὁ Μεσσίας, ἔχαιρον καὶ ἐξεφράζοντο μὲ εὐγνωμοσύνην καὶ θαυμασμὸν διὰ τὸν λόγον τοῦ Κυρίου. Καὶ ἐπίστευσαν ὅσοι ἦσαν προωρισμένοι διὰ τὴν αἰώνιον ζωὴν ἀπὸ τὸν Θεὸν σύμφωνα μὲ τὴν πρόγνωσιν, ποὺ εἶχε δι’ αὐτούς, ὅτι θὰ εἶχαν εὐθεῖαν καὶ ἐπιδεκτικὴν θέλησιν.

Οἱ ἐθνικοὶ ἀκούοντες τὰ λόγια αὐτὰ ἔχαιραν καὶ ἐδέχθησαν τὸν λόγον τοῦ Κυρίου καὶ ἐπίστευσαν, ὅσοι, διὰ τὴν καλὴν των διάθεσιν, εἶχαν προορισθῆ ἀπὸ τὸν Θεὸν διὰ τὴν αἰώνιον ζωήν.

Διαδιδόταν δὲ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου σὲ ὅλη τὴ χώρα.

Μετεφέρετο δὲ διὰ στόματος καὶ διεδίδετο ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἰς ὅλην τὴν χώραν.

Διεδίδετο δὲ ὁ λόγος τοῦ Κυρίου εἰς ὅλην τὴν χώραν.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως παρώτρυναν τὶς προσήλυτες γυναῖκες, καὶ τὶς γυναῖκες τῆς ἀνωτέρας τάξεως, καὶ τοὺς προύχοντες τῆς πόλεως, καὶ ξεσήκωσαν διωγμὸ κατὰ τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Βαρνάβα, καὶ τοὺς ἔδιωξαν ἀπὸ τὴν περιφέρειά τους.

Οἱ Ἰουδαῖοι ὅμως παρεκίνησαν τὰς προσηλύτους γυναῖκας, ποὺ ἐσέβοντο τὸν ἀληθινὸν Θεόν, καὶ τὰς γυναῖκας τῆς ἀνωτέρας τάξεως καὶ τοὺς προκρίτους τῆς πόλεως καὶ προεκάλεσαν διωγμὸν ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Βαρνάβα καὶ τοὺς ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορά των.

Οἱ δὲ Ἰουδαῖοι ἐξηρέθισαν καὶ παρεκίνησαν τὰς προσηλύτους γυναῖκας, ποὺ ἐσέβοντο τὸν Θεόν, τὰς γυναῖκας τῆς ἀριστοκρατίας καὶ τοὺς πρώτους τῆς πόλεως καὶ ἐξήγειραν διωγμὸν ἐναντίον τοῦ Παύλου καὶ τοῦ Βαρνάβα καὶ τοὺς ἔβγαλαν ἔξω ἀπὸ τὰ σύνορα τῆς χώρας των.

Καὶ αὐτοὶ τίναξαν ἐναντίον τους τὴ σκόνη τῶν ποδιῶν τους καὶ πῆγαν στὸ Ἰκόνιο.

Αὐτοὶ δὲ ἀφοῦ ἐτίναξαν τὴν σκόνην τῶν ποδῶν των, διὰ νὰ δείξουν ὅτι διακόπτουν κάθε σχέσιν μαζί των καὶ τίποτε ἰδικόν τους, οὔτε ἀπὸ τὸ χῶμα τῆς πατρίδος, δὲν παίρνουν ἐπάνω τους, ἦλθον εἰς τὸ Ἰκόνιον.

Ἐκεῖνοι δὲ εἰς ἔνδειξιν διαμαρτυρίας ἐναντίον των, ἐτίναξαν τὴν σκόνην τῶν ποδιῶν των καὶ ἦλθαν εἰς τὸ Ἰκόνιον.

Οἱ δὲ μαθηταὶ (οἱ χριστιανοὶ) πλημμύριζαν ἀπὸ χαρὰ καὶ Πνεῦμα Ἅγιο.

Παρὰ τὸν διωγμὸν ὅμως τοῦτον οἱ μαθηταί, ποὺ ἔμενον εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ τὰ περίχωρα αὐτῆς, ἐγίνοντο ὁλονὲν καὶ περισσότερον γεμᾶτοι χαρὰν καὶ Πνεῦμα Ἅγιον. Ἡ θεία χάρις δηλαδὴ ἐπλημμύρει εἰς τὸ ἐσωτερικόν των καὶ μετὰ τῶν ἄλλων καρπῶν τοῦ Πνεύματος ἐκαρποφόρει καὶ τὴν χαράν.

Οἱ Χριστιανοὶ ὅμως, ποὺ ἔμεναν εἰς τὴν Ἀντιόχειαν καὶ τὴν περιοχὴν ἐγέμιζαν ὁλονὲν καὶ μὲ περισσοτέραν χαρὰν καὶ Πνεῦμα Ἅγιον.